Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎- เป็นไงครับ สตัทซ์ ‎- หวัดดี โจนาห์
‎มอบความเพลิดเพลินให้ผมได้เลย
‎คุณพูดแบบนี้จริงๆ พอผมนั่งลงต่อหน้าคุณ
‎ผมพูดกับทุกคนแบบนี้แหละ
‎ใช่ ตอนที่ผมมารับการบำบัด ‎ที่ไม่ใช่เพื่อการถ่ายทำหนังนะ
‎คุณมักพูดอีกอย่างที่ทำผมฮาซึ่งเจ๋งดีคือ
‎"คุณเลิกมาพบผม ‎และโยนสารพัดปัญหาใส่ผมซะทีเถอะ"
‎นั่นแหละ ผมต้องรองรับ ‎ปัญหาที่คุณโยนใส่มาตั้งหลายปี จนผมล้า
‎แล้วก็มาถึงวันนี้
‎คุณคิดว่าทำไมผมจึงอยากสร้างหนังเกี่ยวกับตัวคุณ
‎เพราะแนวคิดผม
‎เพราะแนวคิดผมมันส่งผลต่อตัวคุณ
‎คุณก็เลยอยากจะเสนอแนวคิดพวกนี้ให้ผู้อื่นรับรู้
‎หรือบางที…
‎ก็ไม่รู้ คุณอาจอยากควบคุมผมก็ได้ หรือ…
‎ก็ไม่แน่ใจ บอกทีว่าทำไม
‎ใช่ครับ ที่ผมตัดสินใจสร้างหนัง ‎เพราะผมอยากนำเสนอเครื่องมือของคุณ
‎รวมทั้งวิธีการสอนของคุณ ฟิล สตัทซ์ นักจิตบำบัด
‎ผมอยากเสนอในรูปแบบที่ผู้คนสามารถเข้าถึง
‎และนำไปใช้เพื่อเปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเองให้ดีขึ้น
‎ผมเลยคิดว่า ‎น่าจะบันทึกภาพการบำบัดหนึ่งครั้งในหนึ่งวัน
‎รวมทั้งพูดถึงเครื่องมือของคุณ ‎ที่มีประโยชน์ต่อชีวิตผมอย่างมาก
‎ก็ดีครับ
‎และอยากนำเสนอในรูปแบบ
‎ของการยกย่องชีวิตของบุคคลหนึ่ง ‎ที่ผมห่วงใยและเคารพอย่างสุดซึ้ง
‎โอเค
‎แต่จะมีอะไรขำๆ แทรกบ้างได้ไหม คือ…
‎(ฟิล สตัทซ์: เครื่องมือชีวิต)
‎คำถามแรกที่คุณมักถามผู้รับบริการคืออะไรครับ
‎คำถามแรกก็คือ ‎"คุณต้องการอะไร ทำไมคุณถึงมาที่นี่"
‎นักจิตบำบัดทั่วไปจะบอกว่า ‎"อย่ารุกล้ำกระบวนการของผู้รับบริการ
‎เมื่อพวกเขาพร้อมก็จะให้คำตอบออกมาเอง"
‎ไม่เข้าท่าเลย ไม่อาจยอมรับได้
‎ตอนผมเรียนจิตเวช ‎โมเดลบอกว่า"ต้องเป็นกลางนะ
‎แค่ดูเฉยๆ อย่ามีความรู้สึกร่วมกับผู้รับบริการ"
‎กระบวนการแบบนั้นมันช้ามาก ‎และเต็มไปด้วยความระทมทุกข์
‎คุณรู้จักผม วิธีตอบสนองของผมคือ
‎"บ้าไปแล้ว ล้อเล่นรึเปล่าเนี่ย"
‎เวลาผมดูแลผู้เป็นโรคซึมเศร้า ‎ที่กลัวว่าตัวเองจะไม่ดีขึ้น
‎ผมจะบอกว่า ‎"ทำตามที่ผมบอกเลย ทำตามนี้เลยที่ผมบอก
‎รับรองคุณจะรู้สึกดีขึ้น ‎รับรองร้อยเปอร์เซ็นต์ เชื่อผม"
‎ตอนที่ผมมาหาคุณ พอคุยกันแล้ว
‎คุณก็ว่า"นี่คือสิ่งที่คุณควรทำ"
‎คุณให้ข้อปฏิบัติกับผม คุณให้เครื่องมือมา
‎ใช่ เชิงบังคับ
‎ผมอยากให้มันเร็ว
‎ไม่ใช่ให้หายในหนึ่งสัปดาห์นะ เป็นไปไม่ได้
‎แต่ผมอยากให้รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง
‎รู้สึกถึงการก้าวไปข้างหน้า
‎นั่นจะทำให้พวกเขามีความหวังแบบว่า ‎"บ้าชะมัด มันเป็นไปได้นี่หว่า"
‎แล้วเครื่องมือนี้คืออะไรครับ
‎เครื่องมือนี้เป็นสิ่ง ‎ที่ช่วยเปลี่ยนสภาวะของคุณ สภาวะในจิตใจ
‎แบบทันทีทันใด เดี๋ยวนั้น
‎ช่วยให้คุณสัมผัสประสบการณ์จากที่แย่ๆ
‎แล้วเปลี่ยนเป็นรู้สึกถึงโอกาสที่ดี
‎เครื่องมือนี้ช่วยเปลี่ยนอารมณ์
‎แล้วทำให้รู้สึกถึงความหวังว่า ‎อารมณ์นั้นจะไม่อยู่กับเราตลอดไป
‎ถูกต้อง
‎มันคือแบบฝึกหัดสร้างจินตภาพแบบสดๆ
‎ที่เกิดขึ้นในหัวเราในขณะนั้น
‎ใช่ ในแง่มุมนั้น ผมก็เป็นครู
‎ผมสอนให้รู้ว่าจะใช้มันยังไง ‎รวมถึงว่าควรทำตอนไหนด้วย
‎ผู้รับบริการทุกคน ‎ซึ่งรวมผมด้วย เราจะได้รับบัตรไว้บันทึก
‎และทุกคนจะวาดรูปเครื่องมือ ‎ที่คุณนำมาใช้ในกระบวนการบำบัด
‎จากนั้นเราก็นำกลับบ้านไป
‎ผมมักคิดอะไรออกมาเป็นภาพ
‎ผมเลยเริ่มวาดภาพ ‎ลงแผ่นกระดาษเพื่อช่วยเหลือตัวเอง
‎แต่มันกลับช่วยผู้รับบริการได้อย่างมากมาย
‎มันมีพลังที่สามารถเปลี่ยน ‎ความคิดที่ใหญ่โตให้เป็นรูปที่เรียบง่าย
‎มันเป็นวิธีสื่อสารกับผู้รับบริการ
‎ซึ่งผมรู้สึกว่ามีพลังมากกว่าการพูด
‎ขณะที่คุณหยิบบัตรนั้นออกมา
‎คุณจะรู้สึกถึงความเชื่อมโยง ‎ซึ่งเป็นข้อผูกมัดระหว่างเรา
‎ใช่ เรามีความสัมพันธ์ส่วนตัวที่มีลักษณะเฉพาะ
‎จนคุณยอมให้ผมถ่ายทำหนังเรื่องคุณ
‎นี่ถือเป็นอย่างหนึ่ง ‎ที่ผมไม่เคยสัมผัสในการเข้ารับการบำบัดมาก่อน
‎แล้วชีวิตผมก็ดีขึ้นแบบเหลือเชื่อ ‎หลังจากที่ได้ร่วมมือกับคุณ
‎ถ้าเครื่องมือนี้ได้ผลดีกับผม ‎ก็น่าจะช่วยให้คนอื่นดีขึ้นด้วย
‎จริงสิ ถึงเวลากินยา
‎- ถึงเวลาอะไรนะ ‎- ถึงเวลาคุณต้องกินยา
‎- อ้อ ขอบคุณ ‎- นาฬิกาเตือนแล้ว
‎บ้าจัง
‎โจนาห์ อยากเสพยาพาร์กินสันด้วยกันหน่อยไหม
‎ผมเลิกมาหลายปีแล้ว
‎ตอนเป็นเด็กที่ผมลองเสพยา
‎น่าจะมีคนเตือนว่า ‎"อย่า ไม่งั้นจะต้องกินยาพวกนี้ไปอีก 50 ปี"
‎ทั้งหมดนั่นเป็นยารักษาพาร์กินสันรึครับ
‎ครับ
‎พอเป็นโรคพาร์กินสัน ‎สิ่งสำคัญที่สุดและถือเป็นเรื่องดีก็คือ
‎คุณต้องเตรียมแผนสำหรับเรื่องเล็กน้อยเยอะมาก
‎ก่อนลุกจากเตียงตอนเช้า
‎ผมต้องยืดเหยียดร่างกายให้ได้ที่ก่อนจะลุก
‎สิ่งที่ยากสุดในชีวิตผมคือลุกจากเตียงตอนเช้า
‎- แต่เหตุผลต่างกันมาก ‎- เหตุผลต่าง
‎ใช่
‎ก่อนที่จะได้พบคุณ ‎ผมเคยเจอแต่การบำบัดแบบดั้งเดิมมากๆ
‎ในแง่ที่ว่าผมจะเล่าไปเรื่อยๆ
‎และผู้บำบัดก็พูดว่า ‎"คุณรู้สึกยังไง"หรือ"น่าสนใจนะ"
‎มันทำให้เกิดระยะห่างเอามากๆ
‎- ครับ ‎- ผมเลยคิดว่ามันอะไรกันเนี่ย
‎ผมเสียเงินมาบำบัด ‎อุตส่าห์เปิดเผยปัญหากับพวกเขา
‎แล้วพวกเขาก็แค่รับฟัง
‎แต่เพื่อนๆ ที่งี่เง่า
‎กลับช่วยให้คำแนะนำ
‎- ครับ ‎- โดยไม่ได้ขอ
‎- ครับ ‎- ทั้งที่อยากให้เพื่อนๆ ฟังเฉยๆ
‎แต่อยากฟังคำแนะนำจากนักจิตบำบัด
‎ประเด็นคือ ไม่ใช่ว่าผู้บำบัดไม่ต้องการช่วยคุณ
‎ไม่จริงเลย
‎แต่สำหรับผมแล้ว ‎ผมรู้สึกมาตลอดว่ามีบางอย่างขาดหายไป
‎เครื่องมือนี้จึงเป็นสะพานเชื่อม
‎ระหว่างสิ่งที่คุณตระหนักรู้และต้นเหตุของปัญหา
‎เชื่อมกับอีกฟากหนึ่ง
‎คือสามารถควบคุมอาการได้บ้างเป็นอย่างน้อย
‎ทั้งหมดเกี่ยวกับความเป็นไปได้
‎ไม่ใช่ตามนิยามความเป็นไปได้บ้าบอนะ
‎ความเป็นไปได้หมายถึง ‎คุณรู้สึกว่าตัวเองตอบสนองต่างจากเดิม
‎ฟังดู…
‎ที่เรียกกันว่าไงนะ ‎เรื่องซ้ำซาก แต่นั่นแหละคือความจริง
‎หนึ่งในเรื่องแรกๆ ที่คุณให้ผมจัดการก็คือพลังชีวิต
‎นั่นเป็นเรื่องปัจจุบันทันด่วน ‎ที่สามารถเปลี่ยนชีวิตเรา
‎และเป็นเรื่องที่เราเข้าใจได้ง่ายด้วย
‎นั่นถือเป็นก้าวแรกของผม
‎ในช่วงเริ่มต้นกระบวนการบำบัดเพื่อชีวิตที่ดีขึ้น
‎ใช่ ถูกแล้ว นี่เป็นประเด็นคลาสสิกที่เป็นกัน
‎ชายมีอาการซึมเศร้ามาพบผมและบอกว่า
‎"ก็รู้ตัวว่านิสัยผมมันแย่ ทั้งไร้วินัย ทั้งขี้เกียจ
‎ถ้าผมรู้ว่าตัวเองควรทำอะไร
‎ภารกิจในชีวิตผมคืออะไร ‎ผมคงลุกขึ้นมาทำอย่างขมีขมัน
‎แต่เพราะผมไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอะไร
‎ผมก็เลยเฉื่อยแฉะไม่ลุกขึ้นมาทำอะไร"
‎จากพฤติกรรมเช่นนี้จึงทำให้เป็นโรคซึมเศร้า
‎ทั้งในกรณีของคุณ
‎และคนอื่นที่รู้สึกว่าชีวิตไร้ทิศทาง
‎หรือไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรต่อไป
‎สิ่งที่จะช่วยได้ก็คือการจัดการเรื่องพลังชีวิต
‎(พลังชีวิต)
‎ทางเดียวที่จะรู้ได้ว่า ‎คุณควรทำอะไร แบบว่าตัวคุณคือใคร
‎คือการกระตุ้นพลังชีวิต
‎เพราะพลังชีวิตเป็นส่วนเดียวในตัวคุณ
‎ที่จะสามารถช่วยนำทางได้จริง ยามที่คุณหลงทาง
‎ถ้าลองเปรียบเป็นรูปพีระมิด ‎พลังชีวิตของเราจะมีสามระดับ
‎ระดับล่างสุดคือส่วนสัมพันธภาพที่มีต่อร่างกาย
‎(่ร่างกาย)
‎ระดับที่สองส่วนสัมพันธภาพที่มีต่อผู้อื่น
‎(ผู้อื่น)
‎และระดับสูงสุดคือส่วนสัมพันธภาพที่มีต่อตัวเอง
‎(ตัวเอง)
‎ระดับล่างสุดคือส่วนสัมพันธภาพที่มีต่อรูปกายคุณ
‎สิ่งที่ควรทำคือ ‎เพิ่มประสิทธิภาพให้กับร่างกายซึ่งได้ผลเสมอ
‎ประเด็นคลาสสิกเลยก็คือขาดการออกกำลัง
‎อาหารก็เป็นอีกประเด็น
‎รวมถึงการนอน
‎ถ้าจัดการส่วนที่ว่ามาจะช่วยให้ดีขึ้น
‎สักกี่เปอร์เซ็นต์ในตอนแรก
‎ในตอนเริ่มต้น
‎ก็น่าจะ 85 เปอร์เซ็นต์
‎สูงมากทีเดียว
‎มีผลมากขนาดนั้นเชียวรึเนี่ย
‎ตอนที่เป็นเด็ก
‎ผมถูกตีกรอบเรื่องออกกำลังกับอาหารแบบว่า
‎"มีปัญหากับรูปร่างลูกแล้วนะ"
‎ที่บ้านไม่ได้คุยกับผม
‎เรื่องออกกำลังหรืออาหารในแง่ของสุขภาพจิต
‎ผมอยากให้เรามองเรื่องนี้ต่างไปจากเดิม
‎ใช่
‎เพราะว่าสำหรับผม
‎มันทำให้เกิดปัญหาเยอะเลย
‎แม้แต่ปัญหาระหว่างผมกับแม่ด้วย
‎ผมต่อต้านแม่มากแบบว่า"ไม่ต้องมายุ่ง
‎ผมไม่ทำ เพราะแม่ชอบบอกว่ารูปร่างผมดูแย่"
‎เหรอ เล่าต่อหน่อย
‎ผมเล่าได้นะ แต่จะไม่เล่าตอนนี้ ‎เพราะเราต้องการเสนอเรื่องคุณ ไม่ใช่ผม
‎แต่ถ้าผมบอกว่ายิ่งคุณให้รายละเอียด
‎มันก็จะยิ่งง่ายขึ้นที่ผมจะลองคุยประเด็นนี้ต่อ
‎เคยคิดแบบนั้นไหม
‎ผมคิดว่าคุณน่าจะทำหนังเกี่ยวกับตัวผม
‎แทนที่ผมจะทำหนังเกี่ยวกับตัวคุณแล้วล่ะ
‎ครับ ตอบได้ดี
‎โอเค นั่นคือระดับแรก
‎ระดับต่อไปคือส่วนสัมพันธภาพที่มีต่อผู้อื่น
‎สำหรับผู้มีภาวะซึมเศร้า ‎สัมพันธภาพของพวกเขานั้นไม่ได้จบสิ้นลง
‎มันเหมือนกับเรือที่ล่องหายไปตรงเส้นขอบฟ้า
‎สัมพันธภาพนั้นเริ่มห่างออกไปจากชีวิต
‎สัมพันธภาพนั้นเหมือน…
‎คงเคยเห็นเวลาปีนเขา ต้องตอกลิ่มยึดหินเอาไว้
‎เหมือนเป็นมือจับ
‎สัมพันธภาพก็เหมือนกับมือจับ ‎ที่เป็นตัวช่วยให้คุณดึงตัวเองกลับมามีชีวิตชีวา
‎กุญแจสำคัญคือคุณต้องเป็นฝ่ายเริ่มต้น
‎ถ้าคุณมัวแต่รอ คุณจะไม่มีวันเข้าใจ
‎เชิญใครก็ได้ไปกินมื้อเที่ยง แม้คิดว่าน่าเบื่อก็ตาม
‎นั่นไม่ใช่สาระ มันจะส่งผลต่อตัวคุณในทางบวก
‎เพราะบุคคลนั้นเป็นตัวแทน ‎เชิงสัญลักษณ์ของเผ่าพันธุ์มนุษย์
‎นั่นคือระดับกลาง ‎มาถึงระดับสูงสุดคือส่วนสัมพันธภาพต่อตัวเอง
‎(ตัวเอง)
‎พูดให้เข้าใจง่ายสุดคือ ‎ให้คุณสานสัมพันธ์กับจิตใต้สำนึก
‎เพราะไม่มีใครรู้ว่า ‎มีอะไรอยู่ในจิตใต้สำนึก ถ้าเราไม่กระตุ้น
‎มีเคล็ดลับอันหนึ่งที่ใช้กระตุ้นคือการเขียน
‎มันเป็นสิ่งมหัศจรรย์จริงๆ
‎คุณสานสัมพันธ์อันดีต่อตัวเองได้ด้วยการเขียน
‎บางคนก็บอกว่า"เขียนอะไร
‎ไม่เคยนึกอยากเขียน ฉันไม่ใช่นักเขียน" ‎นั่นไม่สำคัญเลย
‎การเขียนเหมือนการส่องกระจก พอเริ่มเขียน
‎คุณจะเห็นว่ามันสะท้อนสิ่งที่อยู่ในจิตใต้สำนึก
‎สิ่งต่างๆ จะเผยออกมา ‎ถ้าเขียนในแบบบันทึกประจำวัน
‎แบบที่คุณไม่รู้ว่าตัวคุณรู้อะไร
‎และนี่คือพลังชีวิตสามระดับ
‎หากคุณเคว้งคว้าง อย่าพยายามคิดหาทางออก
‎ปล่อยไป และมาจัดการกับพลังชีวิตก่อน
‎มันคือความกระตือรือร้น
‎พอพลังชีวิตเพิ่มขึ้น
‎คุณจะได้ค้นพบว่าคุณรักที่จะทำอะไร
‎แต่ในขั้นแรก ขอให้กระตือรือร้น ‎ที่จะสานสัมพันธ์กับพลังชีวิตของตัวเอง
‎ซึ่งใครๆ ก็ทำได้ทั้งนั้น
‎ถ้าผมปฏิบัติทุกขั้นตามรูปพีระมิด ‎ส่วนอื่นก็จะเข้าที่เข้าทางใช่ไหม
‎ใช่ อย่างอื่นก็จะเข้าที่เข้าทาง
‎แล้วคุณได้แนวคิดนี้มายังไง
‎ตอนนั้นมีอาจารย์นิเทศก์… สมัยผมยังหนุ่มมาก
‎ผมยังไม่มีแนวปฏิบัติของตัวเองเลย
‎สิ่งที่ผมคุยกับผู้รับบริการคือ ‎เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อ 30 ปีที่แล้ว
‎หรือสิ่งที่เป็นต้นตอของปัญหา
‎ผู้รับบริการก็กลับไปเหมือนตอนเดินเข้ามา
‎ยังคงรู้สึกแย่ และสิ้นหวังนั่นแหละ
‎ผมเลยบอกอาจารย์
‎"เราจะทำอะไรได้บ้าง เพื่อให้พวกเขารู้สึกดีขึ้น
‎แม้เพียงเล็กน้อย แบบเร็วกว่านี้"
‎อาจารย์นิเทศก์บอกว่า
‎"อย่าเชียวนะ"
‎ผมรู้สึกว่าทำไมเขาไม่เข้าใจสภาวะมนุษย์
‎ผมบอกว่า ‎"เดี๋ยว เราต้องทำอะไรบางอย่างในขณะนั้น"
‎ไม่ใช่ว่าต้องแก้ปัญหาทั้งหมดของพวกเขา
‎แต่เราต้องช่วยให้พวกเขารู้สึกว่า ‎สามารถเปลี่ยนแปลงได้ในทันที
‎ผมไม่อยากให้ผู้รับบริการเดินกลับไปแบบสูญเปล่า
‎คุณเคยกังวลไหมว่า ‎กลยุทธ์ที่คุณเสนอให้นั้นเป็นวิธีที่ผิด
‎ไม่นะ
‎อย่างที่ผมพูดเสมอในเรื่องการบำบัด
‎ที่จริงผมก็แค่คนธรรมดา ‎ไม่มีอะไรแตกต่าง ยกเว้นเรื่องนี้
‎ผมจะซูมเข้าไปในตัวคุณ โดยไม่สนเรื่องอื่นเลย
‎ตั้งแต่สมัยเป็นเด็ก ‎มักมีคนเข้ามาหาผมและนั่งเล่าปัญหาให้ฟัง
‎แค่เด็กคนหนึ่ง ‎ผมอายุสิบขวบ แต่ผู้ใหญ่เดินเข้ามาหาผม
‎ส่วนใหญ่เป็นคนที่ผมไม่รู้จักด้วยซ้ำ ‎แต่พวกเขากลับเปิดหมดใจ
‎ก็ไม่รู้สิ่งนี้ในตัวผมมาจากไหน
‎ผมอยู่ที่บรองซ์จนถึงห้าขวบ ‎จากนั้นก็ย้ายไปอยู่ที่แมนแฮตตัน
‎ย่านไหนของแมนแฮตตัน
‎ที่แรกอยู่ที่ถนนเวสต์ 78 กับถนนบรอดเวย์ ‎เลขที่ 215 ถนนเวสต์ 78
‎เราเป็นครอบครัวชนชั้นกลางธรรมดา
‎พ่อผมเป็นคนจิตใจดีมาก
‎เสียงดัง มีหลักการของตนเอง
‎เขาชอบการสังสรรค์
‎ถ้าให้พ่อเลือกได้ เขาจะเชิญแขกมาที่บ้านทุกคืน
‎แต่แม่ไม่ชอบเลย
‎แม่เคยบอกว่าในวันที่อากาศสดใสที่บรองซ์
‎เด็กเป็นล้านล้านคนออกไปวิ่งเล่นกันบนถนน
‎แต่แม่บอกว่าเธอชอบนั่งอ่านหนังสืออยู่ในบ้าน
‎แม่มักพูดว่า"อย่ามาจู้จี้ อย่ามาวุ่นวาย
‎ฉันอยากจมอยู่ในโลกของหนังสือ ‎เพราะชีวิตจริงมันเจ็บปวดเกินไป
‎ฉันไม่อยากคิดอะไรเรื่องชีวิต ‎อยากคิดถึงแต่เรื่องในหนังสือนี่"
‎คุณคงเห็นแล้วว่ามีปัญหาใหญ่ระหว่างสองคนนี้
‎นั่นช่วงไหนครับ ช่วงยุค 50 ใช่ไหม
‎ใช่ น่าจะราวๆ ปี 1956
‎เดี๋ยวนะ ตอน… เขาตายตอนไหนนะ
‎น้องชายคุณที่เสียไปชื่ออะไรครับ
‎เขาชื่อเอ็ดดี้ น้องผมที่ตายไป
‎เป็นเรื่องกะทันหัน
‎เขาเป็นเนื้องอก มันมีลักษณะเป็นผื่นน่ะ
‎หมอบอกกับผมหลายปีหลังจากนั้น
‎บอกว่าเขารู้ทันทีที่น้องผมเดินเข้าไปในห้อง
‎ตอนนั้นพ่อแม่ไม่ได้บอกเราหรอก คิดผิดไปน่ะ
‎คุณอายุเท่าไหร่ตอนน้องตาย เก้าขวบใช่ไหม
‎ใช่ ผมเก้าขวบ ใช่
‎เขาก็สามขวบใช่ไหม
‎ใช่ เขาสามขวบ
‎ผมจำได้ ผมเข้าไปในห้องน้ำ
‎ยกเท้าข้างหนึ่งเหยียบชักโครก
‎วางท่าคล้ายอัศวินในยุคกลางทำนองนั้น
‎แล้วผมก็คุยกับพระเจ้า พูดกับพระเจ้า
‎"ถ้าพระองค์ให้เขามีชีวิตรอด ‎ผมจะเชื่อในพระองค์
‎ถ้าไม่ ผมก็จะไม่เชื่อ" ‎ผมต้องหาทางเอาชนะความตาย
‎เวลาที่ผมอยู่นิวยอร์ก ‎ผมชอบวนเวียนไปแถวที่เคยอยู่
‎ผมชอบไปยืน ‎ตรงจุดที่เราสองคนยืนรอพ่อเดินเข้ามาหา
‎ส่วนแม่ผมจะเดินลงจากรถแท็กซี่
‎แล้วเดินตรงเข้าตึกและขึ้นลิฟต์ไปทันที
‎แม่ไม่เหลียวมองเราด้วยซ้ำ
‎ผมขึ้นไปถามแม่ว่า"ผมกลับไปเรียนได้ไหม"
‎แม่บอกว่า"ได้ ลูกทำได้ทุกอย่างที่อยากทำ"
‎ผมก็ทำตามนั้น
‎ผมว่านั่นเป็นส่วนหนึ่งของการปฏิเสธ
‎ทุกคนก้าวไปอย่างรวดเร็วเพื่อปฏิเสธสิ่งที่เกิดขึ้น
‎ทุกคนล้วนต่อต้านเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างชัดเจน
‎นั่นคือส่วนเอ็กซ์นั่นเอง ‎ส่วนเอ็กซ์อยู่ในใจผมก่อนที่จะเข้าใจเรื่องนี้
‎(ส่วนเอ็กซ์)
‎ส่วนเอ็กซ์เป็นส่วนสำคัญ ‎ในการทำความเข้าใจวิธีการใช้เครื่องมือ
‎ผมจึงอยากพูดถึงเรื่องนี้
‎เมื่อเกิดความทุกข์
‎นั่นเป็นโอกาสที่คุณจะ…
‎ขณะนั้นแหละ ‎คุณกำลังเผชิญหน้ากับส่วนเอ็กซ์อย่างจัง
‎ส่วนเอ็กซ์คือส่วนที่ชอบตัดสิน
‎ส่วนที่ต่อต้านสังคมในตัวคุณ
‎มันเป็นพลังซ่อนเร้น
‎ที่คอยขัดขวางไม่ให้คุณเปลี่ยนแปลงหรือเติบโต
‎ส่วนนี้จะขัดขวางพัฒนาการของคุณ
‎จะขัดขวางศักยภาพของคุณ
‎มันจะทำลายชีวิตคุณ
‎ส่วนเอ็กซ์ก็น่าจะเป็นตัวร้าย
‎ในเรื่องราวความเป็นตัวตน
‎เครื่องมือนี้เหมือนอาวุธ ‎ที่ฮีโร่ใช้ต่อสู้กับเหล่าร้ายในการเดินทาง
‎ครับ ส่วนเอ็กซ์คือเสียงแห่งความเป็นไปไม่ได้
‎ไม่ว่าเรื่องอะไรที่คุณจำเป็นต้องทำ ‎มันจะคอยบอกคุณว่าเป็นไปไม่ได้
‎"ถอดใจซะ"
‎มันจะป้อนแฟ้มข้อมูลที่เฉพาะเจาะจง ‎ว่าคุณเป็นใคร มีความสามารถแค่ไหน
‎แล้วมันจะสร้างความกลัวตามสัญชาตญาณมนุษย์
‎แล้วส่วนเอ็กซ์บอกคุณว่ายังไงบ้าง
‎มันทำให้ผมรู้สึกว่าเสียเวลาเปล่า
‎มันพูดถึงสิ่งที่ผมคิดค้นขึ้นมานี้
‎ซึ่งมันดีมาก ผมมั่นใจเลย แต่มันบอกว่าไม่…
‎สิ่งนี้จะไม่สามารถแพร่กระจายทางวัฒนธรรม
‎แล้วเราจะกำจัดส่วนเอ็กซ์ได้ยังไง
‎ทำไม่ได้
‎คุณปราบมันลงได้เพียงชั่วคราว ‎แต่มันก็จะกลับมาอีกแหละ
‎คุณจึงมิอาจหลีกเลี่ยงความจริงสามประการนี้
‎ความปวดร้าว ความไม่แน่นอน
‎และการจัดการที่ต่อเนื่อง
‎คุณต้องอยู่กับสิ่งเหล่านี้ให้ได้ ไม่ว่ายังไงก็ตาม
‎ถ้ากำจัดออกไปได้ ถ้าเนรเทศส่วนเอ็กซ์ได้
‎ก็จะไม่มีการพัฒนาไปข้างหน้า
‎ถ้าเป็นเรื่องราวในหนัง ‎พระเอกก็ต้องการส่วนเอ็กซ์ ต้องมีตัวร้าย
‎เพราะถ้าพระเอกไม่ได้เอาชนะตัวร้าย
‎ก็ไม่มีเรื่องราว
‎- ใช่ ‎- ไม่มีการเติบโต
‎ไม่มีการเปลี่ยนแปลง ‎ไม่มีความห้าวหาญ ไม่มีความกล้าแกร่ง
‎มนุษย์ต้องการด้านลบจากส่วนเอ็กซ์ ‎ไม่งั้นเราก็จะไม่เติบโต
‎ถูกต้อง
‎ไม่ได้หมายถึงพยายามไปให้ถึง ‎เป้าหมายไม่ได้ หรือจะสำเร็จไม่ได้
‎แต่ไม่ใช่ ถ้าอยากได้ความสุข ‎เพราะมันไม่ได้ทำให้มีความสุข
‎สิ่งที่ทำให้มีความสุขมันคือตัวกระบวนการ
‎คุณต้องเรียนรู้ที่จะรื่นรมย์ ‎ไปกับกระบวนการรับมือกับทั้งสามประการนี้
‎เราจะใช้เครื่องมือมาช่วย
‎พอเกิดสิ่งเหล่านี้ คุณจะสามารถระบุได้
‎จากนั้นก็ใช้เครื่องมือมาช่วยลบล้าง
‎(ความปวดร้าว ความไม่แน่นอน การจัดการ)
‎ถ้าพวกเขารู้จักวิธีใช้เครื่องมือนี้ ‎ก็จะเปลี่ยนชีวิตตัวเองได้
‎เพราะการแสดงออก ‎ที่สร้างสรรค์ที่สุดสำหรับมนุษย์เรา
‎ก็คือการที่สามารถสร้างสิ่งใหม่ ‎เมื่อเผชิญหน้ากับความทุกข์
‎และยิ่งทุกข์มาก โอกาสก็จะยิ่งมากขึ้น
‎ตอนที่รู้ว่าน้องผมต้องตาย ‎มันเหมือนการค้นพบโลกใหม่
‎ผมพูดว่า"หา ทำไมต้องเกิดขึ้นกับผม ‎ผมก็แค่เด็กตัวเล็กๆ"
‎นั่นเป็นเรื่องหนึ่งที่กระทบต่อตัวผมมากสุดๆ
‎นอกเหนือจากเรื่องที่พ่อแม่ดูแลผม
‎พวกเขาไม่สามารถทำหน้าที่ในแง่จิตใจได้
‎พวกเขาทำไม่ได้
‎แล้วคุณ…
‎คุณโทษพวกเขาไหม
‎ไม่ ผมไม่เคยโทษพ่อกับแม่ที่เป็นแบบนั้น
‎ขอบคุณพระเจ้า
‎นั่นแหละ
‎การตายของน้องทำให้ชีวิตผมเปลี่ยน ‎เพราะทุกเรื่องมีความหมายซ้อน
‎ถ้าผมไปเล่นซอฟท์บอลหรืออย่างอื่น ‎และต้องกลับบ้านไปกินมื้อเย็น
‎ถ้าผม…
‎เรื่องจริง ถ้าผมถึงบ้านช้า ‎แค่หนึ่งนาที พ่อกับแม่จะโมโหมาก
‎วัยเด็กของผมจบสิ้นแล้ว
‎ผมต้องระวังไปทุกอย่าง ‎เพราะไม่อยากให้เกิดเรื่อง
‎พอน้องตายภาระใหญ่ก็มาตกอยู่กับผม
‎(แม่ครับ - ผมรักแม่)
‎(รักผมนะ ฟิลิป)
‎แต่พ่อกับแม่ไม่เคยยอมรับเรื่องนี้
‎(พ่อครับ - ผมรักพ่อ)
‎(รักมาก ฟิลิป)
‎อีกเรื่องที่ผมไม่เคยลืม
‎เพื่อนผมคนหนึ่งเจ็บหนัก
‎ผมไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาลกับพ่อ
‎ตอนเดินออกมา พ่อหันมาพูดกับผมว่า
‎"อาชีพนี้เท่านั้น"
‎หมายถึงว่า"ขืนทำอาชีพอื่น นอกจากหมอ
‎พ่อไม่มีวันยอมรับแน่"
‎แบบว่า"พ่อรักลูก ‎แต่ถ้าไม่ได้เป็นหมอ ก็จะไม่นับถือในตัวลูก"
‎ทั้งพ่อกับแม่ไม่เชื่อในพระเจ้า ‎พวกเขาจึงไม่มีที่พึ่งพิงทางใจ
‎เหมือนพวกเขาต่อสู้กับความตาย ‎และถ้าผมไม่ร่วมออกศึกด้วย
‎ทั้งครอบครัวก็จะล่มสลาย
‎เลยเป็นความรับผิดชอบคุณ ‎ที่ต้องคอยสนองความหวาดหวั่นและความกังวล
‎คุณเป็นผู้บำบัดให้พ่อกับแม่
‎ถูกต้อง ถูกเผงเลย
‎ในใจพวกเขามันไม่มีในแง่ของ…
‎ศรัทธาเหรอ
‎ใช่ ในแง่ของสิ่งที่จะช่วยพยุงจิตใจให้มีศรัทธานั้น
‎พวกเขามีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้เกิดศรัทธา
‎นั่นก็คือตัวผม
‎คงเห็นแล้วว่าสิ่งต่างๆ มีการสืบทอดมายังไง
‎ผมก็พยายามทำดีที่สุด
‎แต่มันก็ล้มเหลวไม่เป็นท่า
‎แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมทำสำเร็จ
‎ผมได้เป็นหมอ
‎มันก็…
‎อย่างน้อยก็ยังทำให้เกิด ‎สิ่งสร้างสรรค์บ้างจากเหตุการณ์นี้
‎ตอนที่เริ่มให้บริการจิตบำบัด ผมว่ามันตลกดี
‎เพราะผมเคยทำแบบนี้มาเยอะแล้ว ‎เพียงแค่เปลี่ยนสถานที่
‎ผมทำได้ไม่เลวขนาดตอนนั้นอายุแค่ 12
‎นั่นแหละ
‎เราจะนัดเจอกัน ‎สัปดาห์ละสองสามครั้งดีไหม ผมมารับบริการน่ะ
‎น่าจะดีกว่านี้ ถ้าคุณตอบคำถามผมบ้าง
‎น่าจะดี ถ้าคุณยอมตอบสักคำถามน่ะ
‎คุยเรื่องน้องชายผมแล้ว ทีนี้คุยเรื่องคุณดีไหม
‎มันน่าจะไปกระตุ้นบางอย่างในใจคุณ
‎เอ่อ…
‎ไม่ คือ… อย่าเลย อย่าคุยเรื่องผมเลย
‎โอเค
‎น่าจะพักกันก่อน นี่กี่โมง ให้ตายสิ
‎ดีครับ
‎ดี
‎วิเศษมากเลยครับ
‎ผมมึนเลย
‎เหรอ ผมบอกแล้วไง ‎ให้ถามคำถามง่ายๆ ต้องโทษคุณแหละ
‎อยากได้โน้ตผมเรื่องคุณกำกับและแสดงนี่ไหม
‎ไว้คิวผมรับบริการแล้วกัน
‎(พฤหัส,7:00,11:00,15:00,19.00,22.00)
‎(พาร์กินสัน - การรักษา)
‎(ปีศาจเผยตัวตน)
‎(ความแตกต่างระหว่างส่วนเอ็กซ์กับเงา)
‎(ความเกลียดชังและความเข้าใจผิด)
‎ทำไมไปนานจัง
‎เดินระวังครับ
‎คุณมารอในนี้ด้วยเหรอ
‎- ครับ ‎- ให้ตายสิ
‎- เป็นไงบ้าง ‎- ดีใจที่ได้เจอคุณ
‎ผมขอใช้เครื่องมือก่อน โอเคไหมครับ
‎ได้ เชิญเลย
‎โอเค
‎ผมรู้สึกว่าการทำหนังเรื่องนี้ ‎มันซับซ้อนมากด้วยหลายสาเหตุ
‎คุณให้การบำบัดผม ที่จริงถ้ามีเรื่องคับข้องใจ
‎ผมจะเล่าปัญหาให้คุณฟัง
‎แต่พอมันเป็นปัญหาเกี่ยวกับหนังเรื่องนี้
‎ผมจะลังเล และไม่กล้าคุย
‎เพราะหนังเรื่องนี้เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับคุณ
‎ผมรู้สึกเหมือนตัวเอง ‎ต้องเสแสร้งว่าทุกอย่างไปได้สวย
‎ทั้งที่ความจริงไม่ใช่
‎ผม…
‎ต้องโกหกตอนคุยกับคุณในการบำบัดส่วนตัว
‎เรื่องความคืบหน้าของหนัง
‎ผมมารับบริการ
‎แต่มานั่งเล่าเรื่องโกหกให้คุณฟัง
‎มันทำให้ผมยิ่งรู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้นๆ
‎ผมพยายามหาแนวคิดในการถ่ายทำ
‎- ครับ ‎- และพวก…
‎และบอกเล่าเรื่องราวของคุณ แต่มันก็ชะงัก
‎ผมเฝ้าถามตัวเองแบบว่า
‎"หรือนี่เป็นความคิดที่โคตรแย่
‎ที่ผู้รับบริการทำหนังเกี่ยวกับผู้บำบัดของตัวเอง"
‎แบบหัวเราะเยาะตัวเองน่ะ
‎แต่ผมก็เริ่มคิดว่าทำไมตัวเองต้องหลบซ่อน
‎อยู่หลังความสมบูรณ์แบบ
‎ทำไมตัวเองต้องหลบซ่อนอยู่ใต้หน้ากาก ‎แทนที่จะเปิดเผยเรื่องลึกๆ ในใจกับคุณ
‎ซึ่งผมรู้สึกว่าเป็นทางเลือกเดียวที่มี
‎ใช่แล้ว
‎เป็นไปได้ไงที่ผมจะสร้างหนัง ‎ที่พูดถึงผู้คนที่มีความเปราะบาง
‎และการจัดการปัญหาเหล่านั้น ‎โดยที่ตัวเองไม่เปราะบาง
‎ผมว่ามันไม่ยุติธรรม
‎แล้วถ้าทางเลือกคือต้องยุติธรรมและซื่อตรง
‎ผมก็ควรยอมรับสิ่งนี้ แบบว่า
‎ที่เราถ่ายทำกันมาร่วมสองปี
‎เราก็ยังใส่ชุดเดิมอยู่ทุกวัน ‎เพื่อทำเป็นว่านี่เป็นการบำบัดครั้งเดียว
‎แต่ที่จริงมันสองปีแล้ว และเรามีฉากหลังสีเขียว
‎เราไม่ได้อยู่ในออฟฟิศคุณ
‎แถมตอนนี้ผมใส่วิกด้วยจริงๆ นะ
‎เพราะไปตัดผมมา ‎เพื่อให้ดูเหมือนเมื่อแปดเดือนก่อน
‎จริงแล้วตอนนี้หัวผม
‎เกือบเกรียน
‎แบบว่า
‎ไม่รู้สิ
‎มันออกจะประหลาดและปลอม
‎ผมอยากให้ผู้ชมมีส่วนร่วม ‎กับกระบวนการสร้างหนัง กับตัวคุณด้วย
‎จะได้ไม่รู้สึกว่าเรากำลังโกหกพวกเขา
‎ผมโกหกคุณ โกหกผู้ชมทั้งหมดว่า ‎ทุกอย่างราบรื่น แบบนั้นมันห่วยแตก
‎เราอาจจะกำลังนั่งดูฉากนี้
‎และมีฉากอื่นที่ถ่ายไว้ ‎เมื่อแปดเดือนก่อน 14 เดือนก่อน คือ…
‎ทีนี้ก็ยากที่จะรู้ว่าในจุดนี้อะไรคืออะไร
‎แต่สุดท้าย ผมก็เข้าถึงสัจธรรม ‎คือจะยอมเปิดเผยเรื่องลึกๆ ของผม
‎คุณรู้สึกว่ามันวิบัติไหม
‎รู้สึกว่าเป็นทางเลือกเดียวของคุณ คือให้ซื่อตรง
‎ถ้าคุณต้องการยืนหยัด ‎ในเรื่องจริงเกี่ยวกับผม และสิ่งที่เราตั้งใจจะทำ
‎คุณก็ต้องยอมรับอะไรที่มันวิบัติ
‎ถ้าคุณทำออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ
‎มันคงขัดแย้งกับทุกอย่างที่เราทำกันอยู่
‎ผมเลยรู้สึกตื่นเต้นที่คุณ…
‎ผมก็นึกแคลงใจอยู่แล้วเพราะว่า…
‎อย่างแรกเลย ‎เราถ่ายกันมาหลายวันเหลือเกิน ผมจึง…
‎ผมบอกว่า"สารคดีเรื่องนี้ถ้าไม่เยี่ยมสุด ก็แย่สุด"
‎ซึ่งอาจจะทั้งสองอย่าง
‎แต่นี่นะ ในที่สุดบรรยากาศจะมีความเป็นกันเอง
‎และเมื่อมีความเป็นกันเอง ‎คุณไม่รู้หรอกว่าอะไรมันจะเกิดขึ้น
‎ถ้าผมได้ฝึกฝนคุณจนเข้าที่ ‎คุณจะเห็นว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ต้องหลีกเลี่ยง
‎ความล้มเหลวคือการที่เราไม่ยอมรับ ‎สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าและทำความเข้าใจให้ลึกซึ้ง
‎พลังขับเคลื่อนในเรื่องทั้งหมดนี้คือ ‎ความเปราะบางในตัวคุณ
‎ไม่ต้องสงสัยเลย
‎ถ้าเราซื่อสัตย์ต่อแนวคิด และคุณมีความพร้อม
‎เราจะต้องพอใจแน่ เพราะ…
‎แต่หนังเรื่องนี้เกี่ยวกับตัวคุณ
‎ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้นเลย
‎สำหรับผม นี่เป็นแค่งานอีกอย่างหนึ่ง
‎ชีวิตผมไม่ได้ขึ้นอยู่กับสิ่งนี้
‎ถ้าชีวิตคุณ นั่นโอเค ชีวิตคุณอาจขึ้นอยู่กับสิ่งนี้
‎ผมล้อเล่นนะ
‎ใจผมบอกว่าต้องการคุย ‎แบบห้าวหาญตรงไปตรงมาในสองเรื่อง
‎หนึ่งคือสัมพันธภาพของผมกับคุณ
‎และเรื่องที่สองคือพลังแท้จริงของเครื่องมือ
‎แล้วผมจะลงลึกยังไงดี แบบว่าผมควร…
‎มีแค่ทางเดียว
‎ตัวคุณ
‎ประเด็นคือ ถ้าคุณอยากเดินหน้า
‎เมื่อคุณเดินหน้า มันย่อมรู้สึกเปราะบาง
‎นั่นเพราะว่าไม่ว่าใคร ‎ย่อมต้องการความช่วยเหลือในการเดินหน้า
‎ความล้มเหลว ‎ความอ่อนแอ ความเปราะบาง มันเหมือน…
‎มันเหมือนตัวเชื่อมต่อ ‎มันช่วยเชื่อมต่อคุณกับโลกภายนอก
‎สิ่งที่คุณทำอยู่ก็คือ
‎คุณกำลังส่งสัญญาณสู่โลกภายนอกว่า
‎"ช่วยผมที ผมทำสิ่งนี้คนเดียวไม่ได้"
‎ครับ ผมเข้าใจแล้ว
‎ผมว่ามันน่าจะดี
‎ถ้าผมให้คุณช่วยดูหนังก่อน
‎แล้วเราค่อยมาคิดกันว่าจะทำไงให้มันสมบูรณ์
‎แบบว่าให้มีเรื่องของเราทั้งคู่ ‎ถ้าคุณพร้อมจะช่วยนะครับ
‎พร้อมสิ ผมซาบซึ้งใจมาก
‎บอกตามตรง รู้สึกโล่งอกด้วย
‎ก็ดี น่าจะออกมาเยี่ยม แบบว่าเป็นการทดลอง
‎ครับ ตกลง แจ๋ว
‎โอเค ตกลงครับ
‎ผมรักคุณนะ
‎คัต
‎อ้าว นี่ถ่ายไว้เหรอ
‎คุณคิดว่าทำไมผมจึงอยากสร้างหนังเกี่ยวกับตัวคุณ
‎เพราะแนวคิดผม
‎เพราะแนวคิดผมมันส่งผลต่อตัวคุณ
‎คุณก็เลยอยากจะเสนอแนวคิดพวกนี้ให้ผู้อื่นรับรู้
‎อยากเสพยาพาร์กินสันด้วยกันหน่อยไหม
‎ผมเลิกมาหลายปีแล้ว
‎เราเลยสร้างฉากออฟฟิศปลอมบนฉากหลังสีเขียว
‎เพื่อให้ดูเหมือนเราอยู่ที่เดิมตลอด
‎สวยกว่าออฟฟิศจริงของผมอีก
‎ครับ ส่วนเอ็กซ์ แล้วพอนั่งดูหนัง…
‎- มุมมองของ… ‎- เราไม่ได้ทำประกันไอ้นั่นนี่
‎เราขอยอมเจ็บแต่จบ
‎ผมได้บอกความรู้สึกและความจริงที่เกิดขึ้นแล้ว
‎แล้วเราจะไปกันต่อยังไงดี
‎ในความรู้สึกผมเราควรต้องหนักแน่นบนพื้นฐาน
‎ในขณะเดียวกัน ก็ต้องเอื้อมให้ถึงดวงดาว
‎ก็ไม่แน่ใจว่าจะทำทั้งสองอย่างพร้อมกันยังไง
‎แต่ไม่ว่าอะไรที่มีความจริงแท้และมีความลึกซึ้ง
‎ย่อมประกอบด้วยสอง ไม่ใช่หนึ่ง ‎เพราะเป็นสิ่งที่สั่นสะเทือน
‎คนสองคนสามารถสร้างสนามพลัง
‎เรามองไม่เห็นหรอก ‎แต่นั่นคือพลังแห่งจักรวาลที่ทำให้สิ่งต่างๆ เกิดขึ้น
‎คุณสามารถเห็นได้ในสัมพันธภาพระหว่างบุคคล
‎คุณสามารถเห็นได้ในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั่วโลก
‎สิ่งที่เราทำกันอยู่เนี่ย
‎คือการทุ่มเทตัวเองให้กับบางอย่าง ‎ที่เราก็ไม่สามารถเข้าใจอย่างถ่องแท้
‎แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรที่อยู่ไกลโพ้น หรือสูงลิบ
‎ต่างก็ต้องการที่จะเชื่อมโยงถึงทุกคน
‎ความละอาย ความอับอาย ‎จริงแล้วคือกาวที่ยึดเหนี่ยวจักรวาลเข้าด้วยกัน
‎ความรู้สึกที่เกิดขึ้น ‎เป็นตัวบังคับให้คุณเชื่อมโยงกับผู้อื่น
‎ยังไงก็ตาม ไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบ
‎ในแง่ของหนังหรือแง่ของศิลปะ ‎บางอย่างอาจไม่บรรลุผล
‎แต่ย่อมมีบางอย่างเกิดขึ้นในความเป็นไปไม่ได้
‎ว่าแต่นี่คือผมจริงของผม
‎ทำไมล่ะ เป็นอะไร เดี๋ยว เป็นอะไร
‎คุณควรบอกว่า"ผมจะทำให้ดีที่สุด
‎จะเดินหน้าทำขั้นตอนต่อไป ทำให้ดีที่สุด"
‎ฟังดูเป็นคำพูดซ้ำซากและผิวเผิน ‎แต่เชื่อเถอะว่าไม่ใช่เช่นนั้น
‎เยี่ยม คุณหมายถึงยิ่งงานแย่ เราก็ยิ่งพัฒนา
‎- ใช่ ‎- แจ๋ว
‎โดยทั่วไปฮอลลีวูดก็ทำกันแบบนั้นไม่ใช่รึ
‎นึกว่าเป็นแบบนั้น
‎เอาล่ะ งั้นเราเดินหน้ากันต่อ
‎(สายร้อยไข่มุก)
‎ถ้ารู้จักใช้เครื่องมือนี้ก็สามารถพลิกฟื้นได้
‎เราจึงต้องเดินหน้าต่อไป
‎ลุยต่อไป
‎ดูเหมือนงี่เง่า ง่ายเกินว่างั้นไหม
‎นั่นแหละ บอกตัวเองว่า ‎"ฉันคือคนที่ร้อยไข่มุกเม็ดต่อไป"
‎แค่นั้นแหละ มีแค่นั้น
‎เราเรียกมันว่า สายร้อยไข่มุก
‎สิ่งนี้น่าจะสำคัญที่สุด ‎ในแง่แรงจูงใจ ซึ่งสามารถสอนตัวเองได้
‎คุณแค่วาดสายร้อยไข่มุก
‎วาดเส้น แล้ววาดวงกลม เส้น แล้วก็วงกลม
‎วงกลมหนึ่งอันเท่ากับการกระทำหนึ่งอย่าง
‎แต่ประเด็นก็คือ
‎ทุกการกระทำมีค่าเท่ากันหมด
‎นี่เป็นเรื่องของตัวตน"ฉันเป็นใคร
‎ฉันมันไม่เก่ง ไม่เจ๋ง ไม่อยากมองตัวเองเลย"
‎ขอให้มองตัวเอง ‎ในแง่ของนิสัยในการกระทำสิ่งต่างๆ
‎แม้มันจะล้มเหลวหรือสำเร็จยิ่งใหญ่ ‎ไม่ว่าผลจะออกมายังไง
‎คุณก็ต้องเดินหน้าต่อ
‎ฉันเป็นคนที่ร้อยไข่มุกเม็ดต่อไป แค่นั้นแหละ
‎แสดงว่าการลุกขึ้นจากที่นอน ‎ในตอนเช้าก็เป็นการร้อยไข่มุก
‎ลุกขึ้นจากที่นอนและทำในสิ่งที่ต้องทำในวันนั้นๆ
‎โดยไม่ไปวัดค่าของการกระทำ
‎ทุกการกระทำมีค่าเท่ากันหมด
‎สิ่งที่ดีงามในตัวคุณก็คือ ถึงคุณจะงี่เง่าก็เถอะ
‎คือคุณไม่เคยหยุด
‎นั่นคือสิ่งที่คุณมี คุณเข้าใจเรื่องความไม่แน่นอน
‎ในครั้งแรกที่คุยกัน คุณบอกว่า ‎ความเชื่อมั่นที่แท้คือการอยู่กับความไม่แน่นอน
‎ใช่ และก้าวไปข้างหน้า
‎ผู้ชนะไม่ใช่คนที่ตัดสินใจหรือคาดการณ์ได้ดีสุด
‎ผู้ชนะคือคนที่ยินดีขับเคลื่อนไปตามวงจร
‎พูดง่ายๆ คือผู้ที่พร้อมที่จะเสี่ยงนั้น
‎จะทำการงานด้วยใจศรัทธาในระดับหนึ่ง ‎จากนั้นก็จะยอมรับผลที่ตามมา
‎หากผลออกมาแย่ ก็ต้องกลับไปเริ่มใหม่อีกรอบ
‎นั่นคือดีที่สุดที่จะเป็นได้
‎มันเป็นอย่างนี้นะ
‎ในวงกลมทุกอันจะมีวงกลมสีดำเล็กๆ อยู่
‎ขนาดเล็กกว่ามาก วงกลมสีดำนี้ก็คืออึ
‎มันออกจะน่าขำอยู่บ้าง ‎แต่มันหมายถึงในทุกความพยายามที่…
‎สมมตินะ อย่างที่เราพยายามทำหนังเรื่องนี้
‎ไม่ว่าผลออกมายังไง มันก็จะไม่สมบูรณ์แบบ
‎มันจะมีอึติดอยู่ในนั้น
‎เราไม่มีทางรู้ว่ามันจะออกมาดีหรือไม่ ‎จึงไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนั้น
‎แต่ต้องไปดูแล ‎เรื่องที่ต้องทำต่อ ร้อยไข่มุกเม็ดต่อไป
‎ปรัชญาชีวิตผมคือมองแบบตรงกันข้ามกับที่ว่ามา
‎มีไข่มุกล้อมรอบอึทุกชิ้น
‎แทนที่จะบอกว่าอึอยู่ในไข่มุก
‎เพราะเวลาเกิดเรื่องแย่ๆ ‎ผมจะคิด"มีเรื่องให้เรียนรู้มากมาย
‎ทั้งเรื่องดีๆ ตั้งเยอะในเหตุการณ์นี้"
‎วิเศษมาก ผมขอขโมยไปใช้นะ
‎ผมจะฟ้องคุณ
‎ไม่เป็นไร ไงผมก็รักคุณ
‎ดีครับ ไว้เจอกันที่ศาล
‎ถ้าหนังเรื่องนี้กลับต้องลงเอย ‎ที่การฟ้องร้องกันนานสิบปี…
‎เราจะสนิมสนมกันมาก แจ๋วเลย
‎ที่ผมมาหาคุณและเริ่มต้นกระบวนการบำบัด
‎ก็เพราะผมอยากมีความสุขมากขึ้น
‎ผมก็บอกไม่ถูก คือผมไม่เห็นคุณค่าในตัวเอง
‎ใช่
‎ผมอ้วนมาตลอดตั้งแต่เด็ก
‎ซึ่งดูเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
‎แบบว่า"โถ ตายจริง"อะไรทำนองนั้น
‎แต่ส่วนตัวผมแล้ว
‎มันทำลายชีวิตผมอย่างรุนแรง
‎คุณเคยอธิบายถึงแนวคิดเรื่องเงา
‎มันคือตัวเราเองในเวอร์ชั่นที่ไม่อยากให้ใครรับรู้
‎และนี่คือภาพที่ผมนึกถึงในวันนั้น ผมตอนอายุ 14
‎ตอนผมเจอคุณ น่าจะอายุ 33
‎ผมประสบความสำเร็จในงานที่ทำมากมาย
‎รูปร่างก็สมส่วนใช้ได้เลย
‎ไม่มีสิ่งที่จะมากระตุ้นให้ผมนึกถึงตัวเองแบบเดิม
‎แต่ตามที่คุณอธิบาย มันคือสิ่งที่ผมมองตัวเอง
‎และผมไม่ยอมรับตัวเอง
‎เพราะรู้สึกอับอายเกินกว่าจะยอมรับว่าเป็นตัวผม
‎ผมเคยนึกว่าถ้าประสบความสำเร็จ ‎คนอื่นคงไม่เห็นส่วนแย่ๆ ของผม
‎แล้วพอผมทำได้สำเร็จ ผู้คนกลับยิ่งพูดถึงมัน
‎ผมเลยเจ็บปวด
‎แล้วผมก็ยังรู้สึกถึงตัวตนนี้
‎รู้สึกว่ามันยังอยู่ในตัวผมแบบผุดขึ้นมาในใจ
‎ดังนั้นโดยเนื้อแท้แล้ว ผมก็ยังเป็นคนที่ดูแย่
‎แต่กระบวนการของเราคือ ค่อยๆ ปรับ
‎ไม่ใช่แค่ยอมรับ แต่เป็นการ…
‎- แบบรู้สึกว่าตัวตนนี้มันเยี่ยม ‎- ใช่
‎แต่มันก็ยังยากมาก
‎ก็จะรู้สึกว่ามันยากไปตลอดชีวิตแหละ
‎(เงา)
‎ทุกคนล้วนมีตัวตนเงา
‎เงาของแต่ละคนต่างกันอยู่บ้าง
‎แต่อีกด้านหนึ่งเงาของแต่ละคนนั้นเหมือนกัน
‎เพราะคือส่วนหนึ่งของตัวเองที่ต่างรู้สึกอับอาย
‎อย่างแรกที่ต้องทำคือค้นหาเงาของคุณ
‎คุณต้องมองเห็นส่วนนี้ก่อนเพื่อที่จะได้โฟกัสลงไป
‎และเรียนรู้วิธีจัดการกับมัน
‎ใช่ ต้องใช้มโนภาพ
‎หลับตาลง
‎ทีนี้ให้นึกภาพย้อนไป
‎ตอนที่คุณรู้สึกด้อย ขายหน้า ถูกปฏิเสธ ท้อแท้
‎ที่ทำให้คุณอับอายในตัวเอง
‎นั่นคือส่วนหนึ่งของตัวคุณซึ่งคุณไม่อยากเป็น
‎แต่คุณเป็นเช่นนั้น ‎ไม่ใช่แค่ส่วนที่คุณกำจัดออกไปไม่ได้
‎(คุณ)
‎(เงา)
‎ผมเห็นภาพตัวเองตอนอายุ 14 ตัวอ้วน เป็นสิว
‎รู้สึกว่าไม่เป็นที่ยอมรับจากทุกคน
‎มาดูกันว่าจะทำยังไงกับมโนภาพในปัจจุบัน
‎นั่นเป็นเรื่องในอดีตถูกไหม
‎คุยกับเงาของคุณ ถามว่าเขารู้สึกยังไงกับคุณ
‎รู้สึกยังไงกับสิ่งที่คุณทำ สิ่งที่คุณปฏิบัติกับเขา
‎แล้วฟังสิ่งที่เขาตอบ
‎(คุยกับเงา - ฟังเงา)
‎เขาบอกว่า"นายปฏิเสธตัวตนฉัน
‎นายอับอายที่มีฉันอยู่"
‎ถามต่อว่าเขารู้สึกยังไง
‎เจ็บปวด โกรธ และไม่พอใจมากๆ
‎ทีนี้ ฟังให้ดีๆ นะ
‎เงาต้องการความสนใจ
‎แต่ไม่ใช่ความสนใจจากคนทั่วโลก
‎เงาไม่ได้ต้องการรางวัลออสการ์
‎ความสนใจจากคุณเท่านั้นที่สำคัญกับเงา
‎ถามเงาสิว่าคุณจะทำอะไรได้บ้าง
‎เพื่อชดเชยกับการที่คุณ ‎ไม่สนใจใยดีเขามาเป็นเวลานานมาก
‎เขาว่าขอให้เขาอยู่ร่วมกับผม
‎แบ่งปันเรื่องราวในชีวิตและชื่นชมเขา
‎และภูมิใจในตัวเขา
‎ไม่ว่าในสภาพแวดล้อมไหน ‎ทั้งทางสังคม การทำงาน หรือชีวิตรัก
‎ที่ไม่เคยยอมรับในตัวผู้นี้
‎และไม่ใช่แค่ยอมรับที่มีเงาอยู่ ‎แต่นั่นเป็นส่วนที่สวยงามในตัวเรา
‎เอาล่ะ ลืมตาได้
‎นี่เป็นเครื่องมือ ‎ที่น่าจะช่วยสานสัมพันธ์กับเงาของคุณ
‎มันเหมาะกับเรื่องความอาย
‎เหมาะกับเรื่องการนำเสนอต่อหน้าสาธารณชน
‎แม้กระทั่งเรื่องการเผชิญหน้ากับคู่สมรส ‎ไม่สำคัญว่าต้องเป็นเรื่องอะไร
‎หรือว่าเรื่องการออกเดต
‎หรือเรื่องที่มีความเสี่ยงสูงหรือความกดดันสูง
‎ซึ่งคุณรู้สึกว่าต้อง"สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ"
‎ใช่ เป้าหมายไม่ใช่เรื่องผลปฏิบัติงานที่ดี
‎เป้าหมายคือการรู้จักใช้เครื่องมือ ‎และสามารถต้านทานต่อสิ่งที่เกิดขึ้น
‎ใช่ เพราะถ้าผมพึงพอใจในตัวตนที่แท้จริง
‎ความคิดเห็นคนอื่น ‎ก็จะมีผลกระทบต่อใจผมน้อยลงมากๆ
‎คุณเข้าใจถูกแล้ว ‎ไม่เกี่ยวกับว่าเงานี้จะดูเป็นไง ดูดีหรือไม่ดีก็ช่าง
‎ประเด็นสำคัญคือ ‎กระบวนการอันต่อเนื่องที่มีต่อเงานี้ต่างหาก
‎ถ้าคุณไม่ให้การยอมรับตัวตนเงา ‎ไม่ใส่ใจน่าจะเป็นคำที่เหมาะที่สุด
‎เงาก็จะดึงให้คุณมีพฤติกรรมเชิงลบ
‎เครื่องมือนี้จะช่วยให้คุณรู้สึกดีขึ้นทันทีในตอนนั้น
‎ทั้งยังช่วยให้เข้าใจปรัชญาที่ว่า ‎"ฉันจะไปทางไหนในฐานะที่เป็นมนุษย์"
‎แนวคิดของการประสานกลมกลืนกับเงานั้น
‎มันเป็นเรื่องของความบริบูรณ์
‎ความบริบูรณ์หมายถึงไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว
‎"ฉันมีความบริบูรณ์ในแบบที่ฉันเป็น" ‎และนั่นคือมีอิสระสุดๆ
‎ขอโทษที
‎กรุณาอย่าทำร้ายเงาผมนะ
‎เยี่ยมเลย ขอโทษครับ
‎เขาทำนายเจ็บรึเปล่า
‎ชายพิลึกนั่นทำร้ายนายรึเปล่า
‎ตอนนี้ผมรักเขาแล้ว ต้องคอยดูแลให้ดี
‎เดี๋ยวไปอยู่บ้านผมก็ได้นะ
‎ตอนที่มาหาคุณเมื่อห้าปีก่อน ‎ผมไร้ซึ่งความมั่นใจในฐานะที่เป็นมนุษย์
‎- ผมไม่เคยลงทุนกับตัวเองเลย ‎- ถูกต้อง
‎และไม่เคยเข้าใจวิธีที่จะรักตัวเอง
‎ผมเอาแต่ทำงานเพื่อสร้างความสำเร็จ
‎ซึ่งเป็นแนวคิดคุณเรื่องสแนปช็อต
‎ถูกต้อง
‎(สแนปช็อต-ดินแดนมายา)
‎อีกชื่อหนึ่งก็คือ ดินแดนมายา
‎ขอย้ำ นี่คือส่วนเอ็กซ์แบบคลาสสิก
‎หมายถึงคุณไขว่คว้าหาประสบการณ์ที่สมบูรณ์แบบ
‎ซึ่งอาจจะเป็นภรรยาที่สมบูรณ์แบบ
‎ยอดเงินในบัญชีที่สมบูรณ์แบบ หนังที่สมบูรณ์แบบ
‎ไม่สำคัญว่ามันเป็นอะไร มันไม่มีอยู่จริง
‎เพราะมันเป็นแค่ภาพในใจคุณ ‎ตัวคุณหรือส่วนเอ็กซ์คิดขึ้นมาเอง
‎ธรรมชาติของสแนปช็อตเป็นยังไง
‎มันไม่มีการเคลื่อนไหวถูกไหม เป็นภาพนิ่ง
‎ไม่มีมิติลึกตื้น
‎ในกรณีของคุณ คุณถ่ายภาพสแนปช็อตนี้
‎และปล่อยให้ภาพนี้ทำร้ายจนง่อยเปลี้ย
‎คุณอยู่กับจินตนาการ
‎คนส่วนใหญ่บอกตัวเองว่า ‎ถ้าได้เข้าไปอยู่ในโลกที่สมบูรณ์แบบ
‎ก็จะเกิดสิ่งมหัศจรรย์
‎แต่อย่าลืมนะ
‎เรื่องความเป็นจริงสามประการ
‎ความปวดร้าวจะอยู่กับเราตลอดไป ‎ความไม่แน่นอนจะอยู่กับเราตลอดไป
‎และไม่มีทางจะหนีพ้นการจัดการที่ต่อเนื่อง
‎ยังไงก็ตาม ทุกคนต้องเผชิญชีวิตเช่นนี้
‎ก่อนที่จะได้พบคุณ ‎ผมเหมือนเด็กที่จิตใจไม่มั่นคงเอาซะเลย
‎ผมเลยคิดว่าความสำเร็จและรางวัล ‎จะช่วยปลดปล่อยความปวดร้าวในชีวิตผม
‎ผมจึงทุ่มเททำงานเพื่อไปให้ถึงตามภาพสแนปช็อต
‎และเพราะสิทธิพิเศษและโชค
‎ผมจึงสามารถไปถึงภาพสแนปช็อตนั้นค่อนข้างเร็ว
‎พอพบว่ามันไม่ได้เยียวยาเรื่องในใจผมเลย
‎มันยิ่งทำให้ผมหดหู่หนักเข้าไปอีก
‎ใช่
‎ในขณะเดียวกัน
‎สื่อก็เฝ้าตอกย้ำเรื่องน้ำหนักผมอย่างโหดเหี้ยม
‎เหมือนพวกเขาแข่งกันแบบสุดเหวี่ยง
‎เพื่อโจมตีปมด้อยผม
‎นั่นยิ่งทำให้ผมต้องป้องกันตัวเอง
‎เหมือนคอยระแวงว่าใครจะพูดจาทำร้ายผม
‎พอรู้ผมจะโกรธเอามากๆ
‎มันคอยขัดขวางผมในแง่ที่แบบว่า
‎ไม่สามารถข้ามพ้นการมองตัวเองในแง่ลบ
‎และยิ่งรู้สึกอับอายเงาตัวเอง
‎จนเมื่อไม่นานนี้ในช่วงวัยสามสิบที่ได้มาพบคุณ
‎ผมถึงได้เรียนรู้ขั้นตอนที่จะสกัดมันเอาไว้
‎หรือปรับความคิดเรื่องความเป็นตนเอง
‎พูดแบบนี้โอเคไหมครับ
‎รู้ไหม
‎เดี๋ยวนะ เรา… คุณเคี้ยวอะไรอยู่รึเปล่า
‎ใช่
‎เรากำลังถ่ายอยู่นะ
‎ตอนเชิญก็น่าจะเตือนกันก่อนนี่
‎เขากินช็อกโกแลตเฉยเลยว่ะ ‎คุณอยากเรียกร้องอะไรไหมเนี่ย
‎ครับ แต่มาดูว่าจะไปต่อยังไง
‎โทษที ขอผมดูโน้ตแป๊บเดียว
‎ที่เขียนนั่น…
‎ผมเขียนเรื่องมีอะไรกับแม่คุณ ขีดทิ้งไปนะ
‎ที่มีมุกเสียดสีเรื่องแม่นี่ ‎เพราะแม่ผมจะมาร่วมด้วยพรุ่งนี้
‎เราจะทำกระบวนการบำบัดหนึ่งครั้ง ‎มีคุณ ผม และแม่ผม
‎- ตลกร้ายแล้ว ‎- ผมพูดจริง
‎อย่าได้บอกเธอที่…
‎ไม่ครับ ผมไม่บอกแน่
‎- โอเค ‎- หวัดดี
‎- หวัดดี ทุกคน ‎- ผมชอบสีเสื้อคุณจัง
‎- ขอบคุณ ‎- แม่ดูดีจัง
‎ขอบใจ
‎นี่แม่ผมครับ ชารอน
‎- ชารอน ผมฟิล ‎- ยินดีที่ได้รู้จัก
‎ยินดีที่ได้พบคุณ
‎ยินดีที่ได้พบค่ะ
‎ครับ ไม่รู้นะ
‎ผมนึกถึงประสบการณ์รับการบำบัดครั้งแรก
‎เราไปพบนักโภชนาการกัน
‎ถกเถียงกันหนักเลยที่นักโภชนาการบอกว่า…
‎- ใช่เลย ‎- "พวกคุณควรไปพบนักบำบัด"
‎หมอบอกว่า"โจนาห์ควรจะลดน้ำหนัก"
‎ในฐานะแม่ แม่ก็บอกว่า ‎"ให้ตายสิ ไงก็ต้องเชื่อคุณหมอ
‎และพาเขาไปหานักโภชนาการ"
‎บอกตามตรงเลยนะ ‎แม่ไม่ได้อยากให้เขามาบอกแบบนั้น
‎ในใจก็คงคิดอยู่ว่าลูกควรลดน้ำหนักแหละ
‎ก็ไม่อยากจะพูดถึงอดีตนะ ‎แต่บางทีก็จำเป็นต้องให้เห็นภาพอดีต
‎เพราะแม่ฉันเป็นคนรูปร่างเล็กบาง น้องสาวด้วย
‎และฉันจะโดนย้ำตลอดว่า"ลูกนี่อ้วนเหมือนพ่อ"
‎และ"อ้วนสุดในบ้านเลย ลดน้ำหนักได้แล้ว"
‎มันทำให้วิตกกังวลเอามากๆ
‎เวลาที่ตัวฉันหรือลูกๆ มีรูปร่างอ้วนเกิน
‎ฉันรู้สึกแบบว่าแทนที่ฉันจะคิดถึงสิ่งที่ตัวเองทำ
‎ฉันกลับทำในสิ่งที่คิดว่ามันถูกต้อง พอเข้าใจนะ
‎ครับ ผมไม่ได้เจตนาต่อว่าแม่หรืออะไรนะ
‎คือแม่มองว่าผมเป็นเด็กที่อ้วนเกิน
‎ผมก็รู้สึก และหมอก็เห็นแบบนั้น
‎สังคมก็มีการสร้างกรอบของตัวเองว่า ‎มันเป็นข้อบกพร่องหรือไม่ดียังไง
‎ผมเลยรู้สึกว่า"ผมมันไม่ดี
‎ผมมันแย่"
‎มันเหมือนตัวผมดูไม่เหมาะสมสำหรับทุกคน
‎และแม่ก็ต้องเป็นคน
‎ที่พยายามแก้ไขเรื่องนี้ด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม
‎ใช่
‎เลยเท่ากับว่าแม่อยู่ในสถานะที่เป็นปรปักษ์
‎แบบว่า"นี่คือบุคคล
‎ที่ไม่ยอมรับตัวผม"
‎ผมจึงคิดไปว่า ‎บุคคลที่เป็นผู้หญิงจะไม่ยอมรับรูปร่างของผม
‎ผมไม่ได้ตำหนิแม่นะครับ
‎เพราะผมเข้าใจแล้ว ก็เข้าใจมาระยะหนึ่งแล้ว
‎ที่แม่ก็รู้สึกแย่แบบเดียวกับผมสมัยก่อน
‎- แค่อยากบอกว่ามันกระทบตัวผมยังไง ‎- เข้าใจ
‎สำหรับผม มันสะดวกใจกว่า
‎ที่มานั่งคุยกันแบบนี้ด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม…
‎ขอบใจนะ โจนาห์ แม่ก็ซาบซึ้งใจ
‎แม่เองก็อยากขอบคุณ ‎เพราะลูกก็ไม่เคยพูดมันออกมาแบบนี้
‎ที่ว่าบุคคลที่เป็นผู้หญิงจะไม่ยอมรับรูปร่างลูก
‎แม่เองไม่เคยคิดแบบนั้นเลย
‎แค่พยายามที่จะแก้ไข
‎โดยไม่ได้คิดเลยว่า ‎การพูดกับลูกแบบนั้นจะมีผลกระทบต่อตัวลูก
‎ขอพูดให้ชัดๆ มันไม่เกี่ยวกับแบบนั้นหรือแบบนี้
‎นั่นไม่ใช่ประเด็น
‎เรื่องอดีตจะกระจ่างแจ้งแค่ไหนก็ตามสำหรับคุณ
‎คำถามคือปัจจุบันนี้ ระหว่างคุณสองคนเป็นยังไง
‎พวกคุณต้องการอะไร
‎- เคยคิดเรื่องนี้บ้างไหมครับ ‎- คิดค่ะ บางที
‎ช่วยเล่าให้เราฟังหน่อยได้ไหม
‎- พูดตรงๆ ได้เลยครับ ‎- แม่รู้ คิดอยู่น่ะ
‎ฉันอยากได้ความสม่ำเสมอมากกว่านี้หน่อย
‎บางทีโจนาห์ก็มาหาฉัน
‎เวลาที่เขามีเรื่องอยากคุยด้วย แต่ฉันเป็นแม่น่ะ
‎พอตอนที่เขามีความสุขดี ‎ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้
‎เหมือนไม่อยู่ในความคิดเขา ‎หรือไม่สำคัญ ก็ไม่รู้นะ
‎ฉันชอบเวลาได้อยู่กับโจนาห์
‎เพราะเรามีสัมพันธภาพที่แท้จริง
‎เราผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะ ‎สัมพันธภาพเราเลยลึกซึ้ง
‎แต่บางทีฉันก็กังวล
‎อย่างเวลาที่ฉันคิดว่า ‎เขาจะชอบที่ฉันพูดแบบนี้ไหม หรือ…
‎มันยากที่จะสื่อเป็นคำพูด
‎พูดออกมาสิครับ
‎จะลองดูนะ
‎บางทีฉันต้องฝืนไม่เป็นตัวของตัวเอง
‎เพราะไม่อยากให้เขารู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับตัวฉัน
‎คุณเคยรู้เรื่องนี้ไหม
‎ไม่รู้ครับ
‎แต่บางทีผมก็แสดงท่าทีแย่ๆ
‎ตอนที่รู้สึกว่าแม่ไม่ฟังใคร เอาแต่พูดอยู่ฝ่ายเดียว
‎ใช่ แม่รู้
‎แต่มันแจ๋วเลยที่ได้ฟังแม่พูด ‎เรื่องที่ผมน่าจะปรับตัวให้ดีขึ้น
‎หรือเรื่องที่แม่ต้องการเพื่อสร้างเสริมสัมพันธภาพ
‎บอกตามตรง ต้องในบริบทแบบนี้ ‎เพราะไม่รู้สึกต้องปกป้องตัวเอง
‎- หมายถึงมีบุคคลที่สามอยู่ใช่ไหม ‎- ครับ
‎พูดถึงเรื่องนี้ เมื่อวานฟิลพูดถึงเราด้วย
‎เขาว่าพวกคุณสองคนแนบแน่นกันน่าดู
‎- อยากพูดเรื่องนี้ไหม ‎- พูดเล่นน่ะสิ
‎ไม่ เขาพูดจริง เราถ่ายไว้ด้วย
‎เขาลืมไม่ลงแน่ เชื่อสิ
‎เอาแล้วสิ
‎- เอาแล้ว ‎- ให้ตายสิ
‎เราจบที่ตรงนี้เลยแล้วกัน
‎- หมดเวลาแล้ว ‎- เอาล่ะ
‎มีอีกอย่างก่อนจะจบตรงนี้ ไม่ใช่มุกนะ
‎คุณเองเคยได้… ‎ไม่ใช่ในบริบทแบบนี้ แต่คุณเองเคย
‎ได้พูดคุยเปิดอกกับแม่ของคุณบ้างไหมครับ
‎ไม่ ไม่เฉียดเลยด้วยซ้ำ
‎ถ้าแม่คุณยังมีชีวิตอยู่ คุณจะคุยไหม
‎ตอนนี้เหรอ ก็ดีสิ
‎ดีเลย
‎ก็ต้องเข้าใจ แม่ผมเหมือนมาจากดาวเคราะห์อื่น
‎พ่อของแม่เป็นโรคไซโคพาธ
‎เขามักทำร้ายร่างกายภรรยาเป็นประจำ
‎รวมทั้งลูกคนเล็กด้วย
‎แต่ไม่เคยทำร้ายแม่ผม ‎และนั่นเป็นเรื่องที่ทรมานใจแม่ที่สุด
‎ตอนแม่อายุประมาณแปดหรือเก้าขวบ
‎แม่ก็ไม่พูดกับเขาอีกเลย
‎ปี 1932 ช่วงเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ‎จู่ๆ เขาก็ออกจากบ้านไป
‎ไม่บอกกล่าวอะไร ไม่บอกใครว่าจะไป
‎จู่ๆ กลางดึกก็ออกจากบ้านไป หายไปเลย
‎ผ่านไป 40 ปี เขาพยายามติดต่อแม่
‎แต่แม่ผมเป็นคนเอาจริง ลืมได้เลย ‎แม่ไม่น่าจะตอบจดหมายด้วยซ้ำ
‎แม่จึงฝังใจเรื่องผู้ชายเพราะเหตุนี้
‎ทุกคืนช่วงมื้อค่ำ แม่จะต้องประณามผู้ชายยืดยาว
‎"พวกผู้ชายไม่ดีอย่างนั้นอย่างนี้" ‎ผมจะแย้งอะไรก็ไม่ได้
‎พ่อที่น่าสงสารก็ต้องคอยเป็นกองเชียร์
‎- เขาทำไงครับ ‎- ก็บอกว่า"ใช่ คุณพูดถูก
‎พวกผู้ชายมันแย่มาก"
‎ผมก็ไม่ได้คิดอะไร ‎จนอายุ 13 หรือ14 ก็"เฮ้ย ฉันก็ผู้ชายนะ"
‎แต่เธอก็เป็นแบบนั้นมาตลอด 50 ปี
‎- เป็นแบบนั้นไม่หาย ‎- เหมือนติดอยู่ในเขาวงกต
‎แม่ติดอยู่ในเขาวงกตราวๆ 40 หรือ 50 ปี
‎(เขาวงกต)
‎เขาวงกตมักเกี่ยวข้องกับผู้อื่นเสมอ
‎มันเป็นผลผลิตของส่วนเอ็กซ์
‎เพราะส่วนเอ็กซ์ต้องการความยุติธรรม
‎ตัวอย่างคลาสสิกก็คือ
‎เวลาที่คนเราเอาแต่คิดและพูดถึงสิ่งที่อีกฝ่ายทำ
‎คุณบอกกับตัวเองว่า
‎"ฉันจะยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้ ‎ต่อเมื่อเขาชดใช้ในสิ่งที่ทำ
‎ที่มาหัวเสียใส่ แถมยังโกงฉัน"
‎ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร
‎คุณรู้สึกว่าถูกเอาเปรียบ ‎และเรียกร้องความยุติธรรมซึ่งทำให้ชีวิตติดหล่ม
‎(ชีวิตคุณ)
‎วันเวลาล่วงเลยไป ‎เราไม่มีเวลาสำหรับเรื่องไร้สาระพวกนี้
‎(เขาวงกต)
‎(เคลื่อนไปข้างหน้า - ติดอยู่กับอดีต)
‎ที่ผ่านมาผมก็เสียเวลาติดอยู่ในเขาวงกต
‎ติดใจอยู่กับเรื่อง ‎ที่ไม่ได้รับการตอบแทนหรือที่คิดว่าไม่ยุติธรรม
‎วันเวลา เดือนปีจึงผ่านไป ‎อย่างสูญเปล่า ไม่อาจเรียกคืนมา
‎แล้วแม่ของคุณออกจากเขาวงกตได้ยังไง
‎คืออย่างนี้ คนทั่วไปมักต้องการการตอบแทน
‎ต้องการให้ทุกอย่างมีความยุุติธรรม ‎ต้องการให้ทุกอย่างมีความเสมอภาค
‎คุณไม่มีทางได้รับจากพวกเขาหรอก
‎หนทางที่คุณจะรู้สึกว่าได้รับการตอบแทน
‎หนทางที่คุณจะรู้สึกว่าได้รับความเสมอภาค
‎คือสร้างความพึงพอใจให้ตัวเองด้วยแบบฝึกหัด
‎ที่เรียกว่า รักเชิงรุก
‎(รักเชิงรุก)
‎ทีนี้ก็หลับตาลง
‎ให้คุณจิตนาการว่า ‎อยู่ท่ามกลางจักรวาลที่เกิดจากความรัก
‎อาจฟังดูบ้า แต่หุบปากซะ ทำตามที่บอก
‎อย่าเพิ่งด่วนตัดสิน มาดูว่าจะเป็นยังไง
‎ให้ผมลองอธิบายภาพนะ
‎มันเป็นโลก ‎ที่มีพลังงานความรักไหลเวียนอย่างหนาแน่น
‎(รัก-รัก-รัก)
‎เปิดรับความรักทั้งหมดจากจักรวาลอย่างอ่อนโยน
‎แต่รับเข้าสู่หัวใจอย่างหนักแน่น
‎ในขณะนั้น คุณได้กลายเป็นผู้นำความรัก
‎แห่งจักรวาลแล้ว
‎ต่อไปให้นึกถึงคนที่คุณโกรธ
‎ที่คุณเกลียด ที่คุณเหยียดหยาม
‎ทีนี้ให้ส่งความรักทั้งหมดที่รวมไว้ที่ใจ
‎ไปยังบุคคลนั้น
‎ส่งความรักไปแบบไม่ยั้ง ส่งไปทั้งหมด
‎คุณรู้สึกได้ ไม่ใช่เห็น
‎รู้สึกได้ว่าความรักที่คุณส่งไป ‎ซึมซาบสู่ร่างกายของบุคคลนั้น
‎ตรงนี้สำคัญมาก
‎ชั่วขณะนั้น คุณกลายเป็นหนึ่งเดียว
‎ในจุดนั้น คุณรู้สึกว่า ‎"ถ้าฉันเป็นหนึ่งเดียวกับตาบ้านี่ได้
‎ก็สามารถเป็นหนึ่งเดียวกับใครก็ได้สิ"
‎เป็นความรู้สึกแบบอาจหาญ มีอำนาจควบคุม
‎คนมักพูดว่า"ขอให้รักคนที่ฉันเกลียดเนี่ยนะ"
‎นี่ไม่ใช่วิธีให้อภัยคนอื่น นี่ไม่ใช่การทำเพื่อคนอื่น
‎วิธีนี้ช่วยให้คุณรู้สึกถึงความบริบูรณ์ ‎ปลดปล่อยคุณออกจากเขาวงกต
‎แล้วคุณจะสามารถเดินหน้าต่อ
‎คุณจะอยากทำตัวให้ดี ‎หรืออยากจะทำสิ่งที่สร้างสรรค์
‎ผลที่ได้จะออกมาแบบนี้
‎ชีวิตคือการเคลื่อนไปข้างหน้า
‎ถ้าคุณอยากจะเอาแต่เล่นเกมไปวันๆ ก็ได้
‎แต่ก็ไม่สามารถเรียกวันเวลาเหล่านั้นคืนมา
‎พอแม่อายุมากขึ้น ‎เธอก็ผันตัวไปเป็นนักพัฒนาองค์กรชุมชน
‎ซึ่งแม่ทำได้เยี่ยมเลย
‎ถ้าถามแม่ว่า"คุณทำงานอะไร"
‎แม่จะตอบว่า ‎"นักพัฒนาการประท้วงค่าเช่า" นั่นล่ะอาชีพฉัน
‎แม่ไม่กลัวใครหน้าไหน
‎นายกเทศมนตรีนิวยอร์กพอเห็นแม่จะบอกว่า
‎"เดี๋ยว ผมจะไม่เดินหน้าการเจรจา ‎จนกว่าโรซาลี สตัทซ์จะออกไป"
‎จนพวกเขาต้องบังคับแม่ออกมา ‎เขากลัวแม่ขนาดหนัก
‎เธอเปลี่ยนโศกนาฏกรรมเรื่องผู้ชาย ‎เป็นมหาอำนาจที่ไม่กลัวเกรงชายใด
‎- และทำสิ่งที่ดีงาม ‎- ใช่เลย
‎ครับ ถูกต้อง
‎การที่แม่คุณเกลียดผู้ชายนั้น
‎คุณคิดว่ามีผลกระทบต่อคุณยังไง ‎เพราะคุณก็เป็นผู้ชาย
‎รู้ว่าทุกคนกำลังรอฟังผมตอบ
‎แต่ไม่แน่ใจว่าจะตอบยังไง
‎ที่แน่ๆ มีอยู่อย่างหนึ่ง
‎มันทำให้ผมไม่มั่นใจ ‎เวลาอยู่ใกล้ผู้หญิง ก็รู้ๆ อยู่แล้วนี่
‎ในตัวผมมันเหมือนไม่มีวิถีทาง
‎ที่จะเข้าหาผู้หญิงด้วยความมั่นใจ
‎ตอบแบบนี้น่าจะดีที่สุด
‎เพราะคุณคิดว่าปฏิกิริยาของแม่ ‎ที่มีต่อคุณเหมือนเหยียดหยามคุณ
‎คุณเลยไม่เห็นทางที่ปลอดภัยที่จะเข้าหาผู้หญิง
‎ใช่ ไม่เคยอยู่ในรายการที่คาดหวังด้วยซ้ำ
‎แม่ทำให้ผมรู้สึกว่า"แกไม่มีสิทธิ์ที่จะทำแบบนั้น"
‎ผมก็ก้าวข้ามมาได้บ้าง แต่ไม่…
‎ผมไม่สามารถก้าวข้ามในทางอารมณ์ ‎ได้มากเท่ากับทางพฤติกรรม
‎มันทำให้เชื่อใจผู้หญิงยากไหม โดยทั่วไป
‎ไม่… ยากไหม ตอนนี้
‎ตอนนี้ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรเท่าไหร่
‎จะบอกอะไรให้อย่าง ตอนนี้ผมเป็นคนรัก ‎ที่ดีกว่าเมื่อหลายปีก่อนเยอะเลย
‎แม้จะเป็นเกณฑ์แบบพื้นๆ
‎เกณฑ์แบบพื้นๆ เลยน่ะ
‎สัมพันธภาพกับคนรักของคุณเป็นยังไงบ้างครับ
‎หมายถึงผมมีคนรักไหมงั้นรึ
‎ครับ ตอนนี้มีคนรักไหม
‎ไม่ ไม่มีครับ
‎คุณเคยก้าวข้ามกำแพงที่แม่ของคุณสร้างไว้
‎และใกล้ชิดกับผู้หญิงทั้งที่คุณกลัวไหม
‎ก็คิดว่า
‎เคยครั้งหนึ่ง
‎แต่ด้วยเหตุผลหลายอย่าง ‎ผมไม่สามารถลงรายละเอียดได้
‎เรื่องนี้เกิดขึ้นนานมาแล้ว หรือเพิ่งผ่านมาไม่กี่ปี
‎ก็คบๆ เลิกๆ มาตลอด 40 ปี
‎อาจจะดูบ้าบอมาก
‎แล้วอะไรที่ทำให้เกิดความไม่ต่อเนื่องครับ
‎ขอตอบแบบรวมๆ
‎เธอมีภาระครอบครัวที่…
‎สิ่งเหล่านั้นทำให้เธอต้องเดินแยกทางไปน่ะ
‎แล้วก็สุขภาพผมด้วยแหละ
‎ผมเป็น…
‎ตอนที่เป็นพาร์กินสัน มันกระทบกับตัวผมสองเท่า
‎แปลกดีนะ วันนี้ผมแทบจะไม่…
‎- โอ้ ดีจริงๆ ‎- ครับ ไม่สั่นเลย
‎คุณยินดีจะคอยประกบผมไหม ‎เพราะดูเหมือนคุณช่วยผมได้
‎เดี๋ยวผมจะให้…
‎คุณอยู่กับผมถึงแค่ทุ่มหรือสองทุ่มก็กลับ…
‎อย่ามาแทรกมุกขำขันตอนนี้สิ
‎- กลับเข้าเรื่อง เพื่อน ‎- ขอบคุณ
‎- รู้นะทำไมเล่นมุก ‎- ขอบคุณ
‎ก็เพราะเรื่องป่วยและภาระครอบครัวของเธอ
‎ครับ
‎ผมไม่อาจโยงเรื่องนี้กับการเป็นพาร์กินสัน
‎แต่คุณเคยคิดไหมว่ามันเป็นตัวส่งเสริม
‎ที่ทำให้คุณไม่ตัดสินใจในเรื่องที่เสี่ยงทางจิตใจ
‎ครับ ร้อยเปอร์เซ็นต์
‎นั่นเป็นความบ้าส่วนหนึ่งในตัวผม
‎ไม่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ‎ผมก็จะเอามาสนับสนุนแนวคิด
‎แต่นั่นคือส่วนเอ็กซ์ที่ขัดขวางการตัดสินใจของคุณ
‎ใช่
‎ความกลัวใหญ่สุดของผมในการมีคนรัก…
‎ผมได้เรียนรู้ว่ามีทางเดียว
‎ที่จะช่วยให้มีคนรักที่ยั่งยืนได้ ‎คือยอมที่จะเป็นคนเปราะบางเต็มตัว
‎ใช่
‎มนุษย์ต่างก็ล้มเหลวกันมามาก ‎และพวกเราก็คุยกับตัวเองบ่อยๆ เพราะหวังดี
‎คิดว่ามันน่าจะมีประโยชน์ ‎ถ้าอย่างน้อยได้ลองให้คุณคิดถึงเรื่องนี้ดูน่ะครับ
‎คุณทำสำเร็จแล้วล่ะ
‎ในสามนาทีที่ผ่านมา จะบอกให้ว่า
‎ผมต้องยั้งตัวเองไม่ให้หยอดมุกหลายครั้งมาก
‎ผมเข้าใจครับ
‎ผมก็เป็นโรคเดียวกัน ‎ที่ชอบกลบเกลื่อนอารมณ์ด้วยการพูดตลก
‎ใช่
‎ผมขอถามต่อเลยได้ไหม คุณจะไม่ตอบก็ได้นะครับ
‎ครับ
‎คุณคิดว่า…
‎จะโทรหาเธอ
‎หรือทำความเข้าใจ ‎เรื่องสัมพันธภาพกับเธออีกครั้งไหม
‎รู้สึกว่าจะเป็นแบบนั้น
‎คุณหมายความอย่างนั้น หรือแค่พูดเอาใจผมครับ
‎ไม่ คือ…
‎ผมรู้สึกถึงพลังงานที่ช่วยให้ผมตัดสินใจได้น่ะ
‎ครับ ผมเองก็ไม่รู้สึกถึงอย่างอื่น ‎นอกจากความรักที่มีต่อคุณ
‎ผมแค่…
‎ผมอยากให้คุณ
‎มีความสุข
‎ครับ ผมรู้สึกได้ รู้สึกถึงสิ่งนั้น
‎นี่นะ เรื่องที่ผิดปกติในตัวผมก็คือโรคที่เป็นนี่
‎จะพูดเรื่องนี้ให้ฟัง
‎ในจิตใต้สำนึกผม
‎มันเชื่อมโยงเรื่องผู้หญิงหรือคนรัก ‎กับการหายจากโรคนี้
‎แต่โรคพาร์กินสันนั้นไม่มีทางหายขาด
‎ใช่ ถูกต้อง
‎แต่คนส่วนใหญ่ก็ไม่ได้เป็นแบบนี้
‎ผมป่วยด้วยโรคนี้มานานมาก
‎ผมโตมาในแมนแฮตตัน ‎เลยคุ้นกับการไปเที่ยวกลางคืน
‎ช่วงอายุ 21 ถึง 22 ‎เราไปเที่ยวกันอย่างน้อยคืนเว้นคืนเลย
‎ตอนนั้นวันศุกร์ ‎ผมมีนัดกับผู้หญิงสองคนที่บาร์ย่านใจกลางเมือง
‎ผมบอกว่า"เยี่ยม จะไปถึงภายในหนึ่งชั่วโมง"
‎ก่อนหน้านั้น ผมนอนพักอยู่
‎แล้วผมก็กลับไปนอนต่อ
‎ผมบอกว่า"เดี๋ยวขอนอนพักต่ออีก 20 นาที
‎แล้วจะเรียกแท็กซี่ไป"
‎ผมตื่นขึ้นมาอีกทีเช้าวันจันทร์
‎ผมบอกว่า"ฉันแย่แล้ว ต้องมีอะไรผิดปกติมากแน่"
‎ผมอ่อนเพลียอย่างหนักแบบในตัวไม่มีเรี่ยวแรง
‎จะเปรียบเทียบให้ฟัง
‎ถ้าผมต้องไปร้านซักรีดที่อยู่ฝั่งตรงข้ามบ้าน
‎ผมต้องคิดแล้วว่า"ฉันจะไปไหวไหมเนี่ย
‎ฉันมีแรงเดินไปถึงรึเปล่า"
‎แต่นี่ไม่ใช่ตัวผม ปกติผมอยู่นิ่งไม่ได้เลย
‎ผมก็เลยไปพบแพทย์ระบบประสาท
‎ครั้งหนึ่งที่ไปพบ ‎หมอบอกว่า"โพรงกระดูกต้นคอคุณตีบ
‎จำเป็นต้องผ่าตัดด่วน และเป็นพาร์กินสันด้วย"
‎วันนั้นคุณรู้สึกยังไงครับ
‎นี่ไง นี่คือเงาตัวจริงของผม
‎คุณจะเห็นได้จากลายมือผม
‎ทำไมครับ
‎เพราะมันแทบอ่านไม่ออก
‎ผมเองยังไม่อยากมองเลย
‎ผมเคยใช้มือได้อย่างชำนาญมาก
‎ผมเล่นบาสเกตบอลได้ดี เรื่องอื่นผมก็คล่องมาก
‎มาตอนนี้
‎ก็เห็นๆ อยู่แล้ว
‎แต่พอผมรู้สึกกลัว สิ่งที่ผมทำก็คือ
‎ผมพยายามมองเงาของผมในขณะนั้น
‎เขาเหมือนหนังหุ้มกระดูก เข้าใจใช่ไหม
‎- ผอมแห้งเหรอ ‎- ใช่ ผอมแห้ง
‎- ครับ ‎- นั้นแหละสภาพเงาของผม
‎เหมือนจะแตกสลาย
‎คุณคิดว่าความเจ็บป่วย ‎มีส่วนนำไปสู่ความเปลี่ยวเหงาไหม
‎- ใช่ ‎- ทำไม
‎จริงแล้วมีอยู่ช่วงหนึ่งที่ผมกลัวการออกไปข้างนอก
‎คุณเคยคิดอยากมีลูกไหม
‎ครับ คิดมาตลอด แต่ตอนนี้สายเกินไปแล้ว
‎ตอนนี้ผมไม่ได้อยากมีลูกแล้ว
‎ทำไมครับ
‎ร่างกายผมอ่อนแอมาก
‎เวลาจะลุกออกจากเก้าอี้ ผมยังต้องตั้งหลัก
‎บ่อยครั้งเลยนะ
‎ที่ผมไม่สามารถร่วมทำอะไรๆ ได้
‎ไม่น่าจะเป็นความคิดที่ดี
‎แย่ชะมัดเลย
‎ครับ
‎ใช่
‎แต่ถ้าผมไม่เป็นโรคนี้
‎ก็คงไม่ได้ข้อมูลส่วนสุดท้ายที่พยายามพัฒนาอยู่
‎เหมือนกับว่าทุกครั้ง ‎ที่ผมรู้สึกถึงความกดดันและบีบคั้น
‎มันยิ่งเพิ่มข้อมูลให้กับผม
‎โรคพาร์กินสันช่วยให้ผม ‎ตระหนักเรื่องเวลา ตระหนักอย่างจริงจัง
‎การรับรู้ถึงภารกิจ การรับรู้ถึงสิ่งที่ตัวเองควรทำ
‎มันยิ่งแรงกล้ามากขึ้น
‎ถ้าผมไม่ทำสิ่งนี้ ผมก็จะเริ่มหมกมุ่น ‎"บ้าจริง ทำไมต้องเจอเรื่องแบบนี้
‎น่าหดหู่ชะมัด" และชีวิตก็จะยิ่งแย่ลง
‎แล้วก็จะเข้าสู่โหมดสงสารตัวเอง
‎เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์
‎คุณเคยอยู่ในโหมดนั้นไหม สงสารตัวเองน่ะครับ
‎ครับ ก็เป็นประจำ
‎แต่ผมดึงตัวเองออกมาได้ไว
‎ในการตัดต่อหนัง
‎ผมได้ใช้ภาพวาดของคุณเพื่อนำเสนอเครื่องมือ
‎ซึ่งลายเส้นจะหยักๆ นิดหน่อย
‎เลยอยากบอกให้คุณรู้ ไม่รู้ว่าคุณจะโอเคไหม
‎เยี่ยมเลยครับ เชิญตามสบายเลย
‎ถ้าเป็นเส้นหยักๆ ยิ่งดีสิ
‎เพราะสมมติฐานเชิงองค์รวมก็คือ ‎เราไม่สามารถเอาชนะได้ทุกครั้ง
‎เราไม่สามารถทำได้สมบูรณ์แบบ
‎เราไม่สามารถควบคุมมันได้
‎แต่เรามีความมุ่งมั่น ‎ที่จะก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่ท้อถอย
‎ลายเส้นที่เห็นจะย้ำเตือนคุณ
‎การ์ดแต่ละใบมีแนวทางต่างกันเล็กน้อย ‎เพื่อไปถึงเป้าหมายเดียวกัน
‎คือ"ไอ้เบื๊อก ลงมือทำสิ ถึงจะกลัวแค่ไหนก็ตาม"
‎(การยอมรับแบบสุดใจ)
‎ผมนึกถึงการยอมรับแบบสุดใจซึ่งเป็นเรื่องสำคัญ
‎ซึ่งช่วยผมได้มากจริงๆ
‎ถูกต้อง ถูกเผงเลย
‎คืออย่างนี้นะ ‎ในทุกเหตุการณ์ย่อมมีเรื่องให้คุณเรียนรู้
‎เวลาเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น
‎คนมักพูดว่า ‎"ไม่ได้แย่อะไรนักหนา พรุ่งนี้ฉันก็ดีขึ้นแล้ว"
‎นั่นยังไม่ดีพอ
‎คุณต้องรู้จักสะท้อนกลับเพื่อกลั่นประสบการณ์
‎กลั่นประสบการณ์หมายถึงหาสิ่งที่มีความหมาย
‎พยายามอย่าไปจมอยู่กับเรื่องลบทั้งหลาย
‎แต่ฝึกถามตัวเองว่า"ตอนนี้จะทำไงกับเรื่องนี้"
‎ผมต้องวิดพื้นซะหน่อย
‎มีอะไรที่แข็งแรงพอรับน้ำหนักผมบ้างไหม
‎- จะวิดพื้นเหรอ ‎- ใช่ เริ่มเกร็งแล้ว
‎ลองกับดอลลี่ก็ได้ครับ จับวิดพื้นแบบนี้
‎ระวังนะ ฟิล
‎ไม่เคยวิดพื้นต่อหน้าคนเยอะๆ แบบนี้เลยนะเนี่ย
‎จะทำได้ถึงสิบครั้งไหม เจ้านี่ใช้ได้ดีเลยแฮะ
‎ขอเอากลับบ้านได้ไหม
‎เครื่องวิดพื้นที่แพงสุด…
‎ข้อหนึ่ง ห้ามตัดสินอะไร
‎ห้ามคุยอะไรที่เป็นด้านลบกับตัวเอง
‎ไม่ใช่ว่าคุณโง่ หรือไม่มีเรื่องแย่ๆ เกิดขึ้น
‎ที่ห้ามทำแบบนั้น เพราะมันขัดกับสิ่งที่เราฝึกกันอยู่
‎ข้อสอง แน่นอนคุณต้องมองหาสิ่งที่เป็นด้านบวก
‎แรงดีน่าดู
‎ถ้าทำวันละ 100 ครั้งก็จะแข็งแรง
‎- คุณทำวันละ 100 ครั้งเหรอ ‎- น่าจะ
‎เพราะทุกครั้งที่ร่างกายเกร็ง ‎จนเคลื่อนไหวไม่ได้ดีเท่าที่ควร
‎ตอนนี้คลายขึ้นเยอะ ‎แต่บางทีพอเกร็ง ขยับขาไม่ออกเลย
‎ดีที่ได้ค้นพบเจ้านี่
‎น่าจะดีถ้าคนได้รู้เรื่องนี้ ถ้าไม่ตัดส่วนนี้ออก
‎การกลั่นประสบการณ์นั้น
‎หมายถึงไม่ใช่แค่มีความตั้งใจที่จะทำ
‎แต่คุณต้องมีศรัทธาด้วย
‎เพราะมองเห็นบางอย่างจากเหตุการณ์ที่มีคุณค่า
‎ผลก็คือทุกเรื่องจะเริ่มมีความหมายมากขึ้น
‎ไม่จำเป็นต้องหาความหมายจากเรื่องใหญ่ๆ
‎ให้หาความหมายจากเรื่องเล็กๆ
‎รู้สึกดีขึ้นแล้ว
‎- ยืดหยุ่นขึ้นแล้ว ‎- จะทำอุปกรณ์ให้แม่บ้าง
‎โทษที
‎คุณต้องรู้จักมองทุกเหตุการณ์ว่ามีคุณค่า
‎ถ้าทำได้ คุณก็อยู่ในโซนแห่งโอกาสที่กว้างใหญ่
‎เท่านั้นแหละที่อยากบอกในเรื่องนี้
‎เล่นทิ้งไมค์แบบนี้เลย ยอดมาก
‎นั่นเป็นเรื่องหนึ่งที่สุดยอดเลย สุดฮิตของสตัทซ์
‎- เรื่องหนึ่งที่ยอดเยี่ยม ‎- เมื่อคืนผมยังต้องเอามาใช้
‎เหรอ แล้วเป็นยังไงบ้าง
‎ความกังวลมันเล่นงานผมจนนอนไม่หลับ
‎และแทนที่จะยิ่งกังวล
‎เรื่องนอนไม่พอ กลัวจะไม่มีแรงทำงานวันรุ่งขึ้น
‎ผมใช้วิธียอมรับแบบสุดใจ ‎และยังสามารถเอาช่วงเวลานั้น
‎นั่งคิดไอเดียใหม่ๆ สำหรับการถ่ายทำวันนี้ได้อีก
‎ครับ คุณทำได้ดีมาก
‎อย่าทำพังซะล่ะ
‎ผมพูดเรื่องคาอินและอาเบลรึยัง
‎- น่าจะยัง ‎- เป็นเพื่อนสมัยไฮสคูลของคุณเหรอ
‎ผมจำได้ดี ตอนนั้นเก้าขวบ
‎สมัยนั้นการขึ้นเครื่องบิน ‎เป็นเรื่องตื่นเต้นมากต่างจากสมัยนี้
‎ในวันนั้นท้องฟ้ามองไม่เห็นอะไรเลย ‎เป็นวันที่เมฆปกคลุมไปทั่ว
‎พ่อผมก็คุยถึงเรื่องท้องฟ้าทำนองนี้และบอกว่า
‎"ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวก็จะดีขึ้น ‎ดวงอาทิตย์จะฉายแสงออกมา"
‎ตอนนั้นผมไม่เชื่อเลย
‎คิดว่า"อะไร จะบ้าเหรอ"
‎ดวงอาทิตย์ไม่น่าจะอยู่บนฟ้าหรอก
‎เพราะมันมืดครึ้มมาก ผมเห็นแต่เมฆเต็มไปหมด
‎จากนั้น ผมจำช่วงเวลานั้นได้
‎ดวงอาทิตย์สาดแสงทะลวงเมฆลงมาจนผมตะลึง
‎รู้สึกราวกับว่า ‎แนวคิดเรื่องจักรวาลเปลี่ยนไปเพราะ…
‎สิ่งสำคัญที่ได้เรียนรู้ก็คือ ‎ผมจะไม่ตัดสินความเป็นจริงตามธรรมชาติ
‎จากประสบการณ์ตัวเองเพียงแค่ห้านาที
‎ดวงอาทิตย์ยังคงอยู่บนท้องฟ้า
‎เมฆก็ยังคงอยู่บนท้องฟ้าบดบังดวงอาทิตย์
‎ถ้าคุณมองทะลวงผ่านมันไม่ได้ ‎ก็จะคิดว่าเป็นวันที่เลวร้าย
‎คิดว่าเป็นชีวิตที่เลวร้ายนั่นแหละ
‎(ส่วนเอ็กซ์ - เมฆดำ)
‎ไม่ว่าคุณคิดอะไรมันจะส่งผลต่ออารมณ์
‎ไม่ว่าสิ่งที่คุณคิดจะเป็นด้านบวกหรือด้านลบ
‎การลื่นไหลแห่งความรู้สึกขอบคุณ ‎จะเลือกด้านที่เป็นบวก
‎(การลื่นไหลแห่งความรู้สึกขอบคุณ)
‎แต่ส่วนเอ็กซ์อยากให้คุณ ‎ลื่นไหลในสิ่งที่เป็นลบ มันจึงสร้างเมฆมาปกคลุม
‎จนคุณมองไม่เห็นดวงอาทิตย์
‎จนคุณลืมไปเลยว่าที่จริงดวงอาทิตย์อยู่บนท้องฟ้า
‎คำถามที่ตามมาคือ จะมองทะลุเมฆได้ยังไง
‎คำตอบก็คือ ความรู้สึกขอบคุณ
‎สิ่งนี้จะช่วยให้คุณรับรู้ และรู้สึกได้ว่า
‎มีสิ่งที่เป็นบวกเสมอบนฟากฟ้านั้น แม้มองไม่เห็น
‎แต่ต้องใช้กลไกช่วย นั่นก็คือเครื่องมือ
‎การลื่นไหลแห่งความรู้สึกขอบคุณ ‎ไม่ใช่สิ่งที่คุณรู้สึกขอบคุณ
‎แต่เป็นกระบวนการในการสร้างสิ่งที่รู้สึกขอบคุณ
‎คุณช่วยหลับตาลง
‎ทีนี้ให้คุณพูดสิ่งที่คุณรู้สึกขอบคุณออกมา
‎สองหรือสามอย่าง มากสุดสี่
‎ยิ่งเป็นสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ยิ่งดี
‎เพราะจะช่วยให้คุณจดจ่อกับความรู้สึกขอบคุณ
‎ขอให้ทำช้าๆ ค่อยเป็นค่อยไป ‎ให้เข้าถึงความรู้สึกขอบคุณ
‎ผมรู้สึกขอบคุณหลานชาย
‎รู้สึกขอบคุณการเล่นเซิร์ฟ
‎รู้สึกขอบคุณ…
‎หมาที่ผมเลี้ยง
‎ผมรู้สึกขอบคุณคุณ
‎โอเค ขอให้ทำต่อไปแต่ไม่ต้องพูดออกมา
‎สร้างกระแสแห่งความรู้สึกขอบคุณไปเรื่อยๆ
‎ดี
‎สิ่งที่จะให้ทำต่อไปก็คือ
‎พอรู้สึกว่าใจกำลังจะนึกถึง ‎สิ่งที่ขอบคุณเรื่องอื่น คุณหยุดเลย
‎สกัดมันเอาไว้ คุณจะรู้สึกถึง ‎พลังที่ขับเคลื่อนความรู้สึกขอบคุณ
‎พลังนั้นจะเพิ่มความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ‎จนมีอำนาจเหนือจิตใจคุณ
‎นั่นคือการลื่นไหลแห่งความรู้สึกขอบคุณ ‎เยี่ยมมาก รู้สึกยังไงบ้าง
‎ผมรู้สึกเหมือนทุกอย่าง
‎ค่อยๆ ช้าลง
‎รู้สึกถึงความอบอุ่น
‎เหมือนอารมณ์เบาสบาย
‎ดีมาก
‎กุญแจสำคัญคือ ‎อย่าพูดสิ่งที่รู้สึกขอบคุณเรื่องเดิมนั้นซ้ำๆ
‎ขอให้ทำในลักษณะสร้างสรรค์
‎เวลาที่คุณค่อยๆ นึกถึงเพื่อหาสิ่งที่รู้สึกขอบคุณนั้น
‎(เมฆดำ)
‎ตัวกระบวนการมันจะไปเปลี่ยนแปลงอารมณ์คุณ
‎(ความรู้สึกขอบคุณ)
‎คุณควรใช้เครื่องมือนี้ตอนที่ควบคุมความคิดไม่ได้
‎วิธีที่แย่สุดคือคุณนั่งถกเถียงกับมัน
‎คุณจะยิ่งรู้สึกแย่
‎และไม่ได้ช่วยอะไรเลย
‎ความรู้สึกขอบคุณไม่ใช่แค่ ‎"ฉันโชคดีที่มีคนมาช่วย"อะไรทำนองนั้น
‎ความรู้สึกขอบคุณเป็นภาวะ ‎ที่ควรทำให้เกิดในตัวคุณบ่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้
‎เพราะมันเป็นภาวะที่เชื่อม…
‎มันเป็นภาวะที่ทะลวงก้อนเมฆ
‎พอไปอยู่บนนั้นก็เหมือนอยู่ในอีกโลกหนึ่ง
‎ส่วนเอ็กซ์นั้นจะบอกคุณว่า ‎ไม่ควรรู้สึกขอบคุณ บอกว่า"นายมันซวย
‎นายตกเป็นเหยื่อ ที่ได้มามันยังไม่พอ
‎จะรู้สึกขอบคุณสิ่งที่มีนี้ไปทำไมกัน"
‎นั่นเป็นคำพูดของมาร คือส่วนเอ็กซ์สุดคลาสสิก
‎ผมไม่ได้คุยเรื่องโรคพาร์กินสันที่คุณเป็นมากนัก
‎ผมสงสัยว่าส่วนหนึ่ง ‎น่าจะเพราะความกลัว ผมไม่อยากรับรู้ถึง
‎ความกลัวที่ตัวผมมีต่อเรื่องแบบนั้น
‎ครับ เป็นไปได้ว่าคุณอาจประเมินผมต่ำไป
‎เพราะผมก็ปรับเรื่องการดูแลตัวเองทุกวัน
‎ส่วนมากก็ช่วยผมได้เยอะ
‎ไม่รู้สิ ผมออกจะผิดปกติ
‎ผมไม่ได้คิดถึงเรื่องตายมากนัก
‎ผมคิดถึงอนาคตมากกว่า
‎แต่โดยส่วนใหญ่ เรื่องที่ผมกลัวที่สุดคือ ‎ก่อนตายยังทำในสิ่งที่ควรทำไม่มากพอ
‎เพราะมีอะไรเยอะ
‎เรื่องที่เราคุยกันตรงนี้ ‎น่าจะแค่สิบเปอร์เซ็นต์ ไม่รู้นะ
‎แค่เศษเสี้ยว
‎ครับ ผมว่าความตายในตัวมันเองเป็น…
‎มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนสำหรับทุกคน
‎ส่วนตัวแล้ว ผม…
‎กลัวมากที่จะต้องสูญเสียคุณไป
‎ไม่ใช่แบบว่าอยู่ในหัวตลอดนะ
‎แต่แบบว่าคุณคือคนที่ผมมาหาเพื่อขอคำปรึกษา
‎เพื่อให้รู้สึกอุ่นใจว่า ‎มีหนทางที่จะผ่านเรื่องยุ่งยากไปได้
‎และในขณะเดียวกัน
‎ครั้งเดียวที่ผมเจอประสบการณ์ ‎เรื่องความตายครั้งสำคัญ
‎คุณก็คือคนที่ช่วยให้ผมฝ่าฟันจุดนั้นมาได้
‎พูดถึงน้องชายคุณใช่ไหม
‎ใช่ ตอนที่เขาจากไป ‎อย่างไม่คาดคิดเมื่อสองสามปีก่อน
‎และก่อนที่จะทำหนังเรื่องนี้ ‎ผมไม่รู้เลยว่าคุณก็สูญเสียน้องชาย
‎แต่คุณยังเล่าให้ฟังได้ว่าวันนั้นอยู่ที่ไหน
‎- ใช่ ‎- คุณจำได้ว่าวันนั้นอยู่ตรงไหน
‎วันนั้นคุณไปโรงเรียนและเหตุการณ์ทั้งหมด
‎ตัวผมนั้นต้องคอยเลี่ยงที่จะคิดถึงวันนั้นมาตลอด
‎ผมได้ไปพบคุณเช้าวันนั้น
‎วันนั้นเป็นวันที่ย่ำแย่ที่สุดในชีวิตผม
‎รู้สึกปั่นป่วนใจหนักที่สุดในชีวิต
‎เรื่องหนึ่งที่ผมจำได้ในวันนั้น ‎คุณบอกว่า"เอาโทรศัพท์คุณมาซิ"
‎แล้วคุณก็ถ่ายรูปผม
‎ผมก็สงสัยว่าคุณถ่ายทำไม
‎มันเป็นโอกาสที่หาได้ยากมาก ‎ที่จะบันทึกภาพบางอย่าง
‎ตอนถึงขีดสุด แบบที่เป็นช่วงสำคัญสุดในชีวิต
‎หลังจากนั้นคุณจะได้กลับมาดู
‎อาจจะอีกหนึ่งสัปดาห์หรือหนึ่งปีก็ตาม
‎นั่นคือมีระยะห่างของเวลา
‎ในช่วงระยะเวลานั้น
‎คุณจะได้รับรู้ถึงพลัง ‎แห่งการเยียวยาหรือการคืนสู่สภาพปกติ
‎ครับ ผมไม่ได้ดูรูปนี้
‎สี่ปีแล้ว
‎แต่วันนี้ผมพิมพ์ออกมา ‎เพราะอยากให้คุณดู และผมก็จะได้ดูด้วย
‎- ไม่ได้ดูรูปนี้มาสี่ปีงั้นเหรอ ‎- ครับ
‎ถ้าในแง่ดี…
‎สีหน้าผมดูเหมือนปลอดจากความเสแสร้ง
‎- ดูสงบแบบแปลกๆ ‎- ใช่
‎ซึ่งดูพิลึกมาก
‎แต่บางทีอาจเป็นเพราะมันถูกรื้อถอน…
‎ทุกสิ่งที่ไร้ความสำคัญ
‎ทุกอย่างที่คุณเคยคิดว่าต้องการ ‎มันถูกทำลายลง แต่ที่จริงไม่ได้ต้องการ
‎นี่เป็นรูปของบุคคลที่ผ่านพ้นความทุกข์ในนรก
‎และโผล่ขึ้นมาอีกฝั่งได้ ซึ่งจิตใจเขาโอเคเลย
‎ในแง่ที่ไม่มีความเป็นดราม่าซึ่งผมชอบ
‎นั่นคือรูปของชัยชนะ ถึงแม้จะดูเหมือนไม่ใช่ก็ตาม
‎(การประมวลการสูญเสีย)
‎การประมวลการสูญเสียเป็นเครื่องมือ ‎ช่วยให้คุณประมวลเรื่องการสูญเสียถูกไหม
‎คนส่วนมากจะไม่สามารถรับมือกับเรื่องนี้
‎ไม่ใช่แค่รับมือไม่ได้ตอนที่สูญเสีย ‎และต้องเศร้าซึมหรือทุกข์โศก
‎แต่ก่อนที่จะเกิดการสูญเสีย ‎พวกเขาก็กังวลว่าจะต้องสูญเสีย
‎เป้าหมายของเครื่องมือนี้คือ ‎สิ่งที่เรียกว่าศักยภาพแห่งการไม่ยึดติด
‎หมายถึงว่าเราสามารถแสวงหาสิ่งต่างๆ ‎แต่ก็เต็มใจที่จะเสียมันไป
‎เราต้องการแสวงหาสิ่งนั้น ‎ต้องการครอบครองอย่างมาก
‎แต่ก็ยินดีที่จะเสียสิ่งนั้นไป
‎อย่างแรก ขอให้เลือกสิ่งที่คิดว่ายึดติดอย่างมาก
‎อาจจะเป็นคน งาน อะไรเล็กๆ น้อยๆ ได้หมด
‎แต่ต้องเป็นสิ่งที่คุณไม่ยอมที่จะเสียมันไป
‎คุณกลัวว่าถ้าหากเสียมันไป คุณจะต้องทุกข์หนัก
‎คิดออกรึยัง
‎โอเค
‎ทีนี้ให้จินตนาการว่าคุณจับสิ่งนั้นเอาไว้
‎แม้ไม่ใช่สิ่งของก็ไม่เป็นไร
‎จินตนาการว่าคุณจับสิ่งนั้นอยู่
‎เหมือนกับกำลังจับกิ่งไม้และห้อยตัวอยู่
‎น่ากลัวมาก คุณไม่กล้าที่จะปล่อยมือ
‎แต่ยังไงคุณก็ต้องปล่อยมือ
‎คุณปล่อยมือ ร่างเริ่มร่วงลงมา
‎ไม่ได้รู้สึกเลวร้ายนะ
‎ค่อยๆ ร่วงลงมาช้าๆ ‎และนุ่มนวลจนคุณนึกประหลาดใจ
‎ตัวคุณค่อยๆ ร่วงลงมา
‎ให้พูดว่า"ฉันเต็มใจที่จะสูญเสียทุกอย่าง"
‎ให้คุณพูดอยู่ในใจ
‎โดยให้รู้สึกถึงเจตนานั้นจริงๆ
‎ขณะที่พูดอยู่นั้น
‎ตัวคุณก็ตกกระทบพื้นผิวดวงอาทิตย์ที่อยู่เบื้องล่าง
‎ร่างคุณถูกเผาเป็นจุณ
‎คุณได้สูญเสียทุกอย่างจนหมดสิ้นแล้ว
‎เพราะอุปกรณ์ที่คุณ ‎ใช้เป็นเครื่องครอบครองทุกสิ่งคือร่างกายคุณ
‎พอร่างกายมอดไหม้จนหมดสิ้น ‎คุณก็เป็นเพียงลำแสงหนึ่ง
‎ท่ามกลางลำแสงดวงอาทิตย์ทั้งหมด
‎คุณเปล่งแสงออกมาทุกทิศทุกทาง
‎และแสงที่คุณเปล่งออกมาอบอวลไปด้วย ‎ความรัก การสละออก สภาวะที่ลื่นไหล
‎จากนั้นคุณก็มองไปรอบๆ
‎คุณพบว่ารอบตัวคุณ ‎มีดวงอาทิตย์มากมายนับไม่ถ้วนรายล้อมอยู่
‎ทุกดวงนั้นฉายแสงแรงกล้าซึ่งไม่ต่างจากของคุณ
‎จากนั้นคุณก็ได้ยิน ‎ดวงอาทิตย์ทั้งหมดพูดอย่างพร้อมเพรียงกัน
‎"เราอยู่ในทุกหนแห่ง"
‎โลกนี้คือโลกแห่งดวงอาทิตย์
‎สิ่งที่คุณทำได้คือการให้ แต่รับไม่ได้
‎ไม่สามารถจับหรือยึดอะไรไว้ได้ ‎ไม่มีทางเป็นไปได้เลย
‎ทีนี้ก็ลืมตาขึ้นได้แล้ว
‎รู้สึกยังไงบ้าง
‎เยี่ยม
‎- มีอะไรอยากจะพูดอีกไหม ‎- มีครับ
‎ที่อยากพูดคือ ที่จริงผมเก่งเรื่องการไม่ยึดติด
‎ทั้งกับเรื่องงาน หรือตัวตน หรือเรื่องถกเถียงกัน
‎ผมปล่อยการยึดติดได้ ‎ใช้เครื่องมือช่วยให้ปล่อยวางได้
‎แต่พอมาเป็นเรื่องคนรัก
‎หรือคนในครอบครัวที่ผมรัก
‎เรื่องแนวคิดที่ว่าเต็มใจสูญเสียพวกเขานั้น
‎ผมยังโต้แย้งอยู่ในหัว
‎ลองคิดแบบนี้นะ อย่าพยายามเป็นผู้ที่ไม่ยึดติด
‎ให้คุณพยายามถอนจากการยึดติด
‎ทุกครั้งที่คุณกลัวการสูญเสีย
‎คนส่วนใหญ่นั้น
‎ทั้งชีวิตไม่เคยว่างจากการยึดติดแม้วินาทีเดียว
‎แม้ว่าพวกเขาสามารถถอนการยึดติด ‎ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อตัวเอง
‎ถ้าเป็นมนุษย์ มันไม่สามารถทำได้
‎มันคงไม่ดี ถ้าคุณไร้การยึดติดโดยสิ้นเชิง
‎พอเข้าใจแล้วครับ
‎- งั้นเป้าหมายคือไม่ใช่ไร้การยึดติดโดยสิ้นเชิง ‎- ไม่ใช่
‎เครื่องมือนี้มุ่งที่จะช่วย ‎ไม่ให้การสูญเสียบุคคล สถานะ หรือสิ่งต่างๆ
‎มาพรากเอาความเป็นอยู่ที่บริบูรณ์
‎และความรู้สึกถึงความบริบูรณ์ไป
‎ถูกแล้ว
‎ผมไม่อยากให้มีอะไรหลงเหลือในเงา
‎เพราะไม่อยากให้มันกลายเป็นสิ่งที่กัดกร่อนผม
‎แม้แต่ความกลัว พอได้พูดออกมา
‎หรือความปวดร้าว พอได้พูดออกมา ‎ก็ช่วยปลดปล่อยได้อย่างมาก
‎ผมก็ใช้การประมวลการสูญเสีย มันช่วยได้จริงๆ
‎ผมอยากเป็นแบบนักบวช คิดว่า ‎"เครื่องมือนี้จะช่วยให้ความทุกข์ทั้งหมดหายไป"
‎แต่ผมก็ยังรู้สึกปวดร้าวอยู่ทุกวัน
‎- รู้ไหม ‎- ครับ
‎ผมยังคิดถึงน้องชายอยู่ตลอด
‎ครับ คุณจะคิดถึงอีกนานแสนนาน
‎แต่ขออธิบายแบบนี้นะ
‎ความตายไม่ใช่ภาวะถาวร
‎การกลัวความตายไม่เป็นปัญหา
‎ตราบใดที่คุณรู้สึกถึงบางอย่างหลังความตาย
‎นั่นก็คือการเกิดใหม่
‎แนวคิดที่ว่ามันเป็นไปได้ ‎ที่จะมีการเกิดใหม่จากสิ่งแย่ที่สุด
‎จากตะกอนบนโลก ตะกอนแห่งประสบการณ์
‎คุณสามารถทำให้บางสิ่ง ‎เกิดใหม่อีกครั้งแบบเป็นวัฏจักร
‎นั่นคือเวลาที่มนุษย์ใกล้ชิดพระเจ้ามากที่สุด
‎ครับ ผมเข้าใจ ‎มันคือความเป็นจริง ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป
‎แต่ก็มีคนไม่กี่คน ‎ที่ยังไงผมก็ไม่อยากสูญเสียพวกเขาไป
‎ผมก็ไม่อยากสูญเสียคุณเหมือนกัน
‎ผมจะทำไงล่ะ
‎เราน่าจะแต่งงานกันนะ
‎ผมขอสัญญาก่อนสมรส
‎- ใช่แล้ว นี่เป็นบางส่วน ‎- เจ๋งมาก
‎ใช่ นี่แหละ
‎หนึ่งในสิ่งที่เป็นความสำเร็จ ‎สำหรับผมในช่วงถ่ายทำก็คือ
‎แต่ก่อนผมคิดว่าผู้คนที่ผมนับถือนั้น
‎ต่างก็หลุดพ้นจากปัญหาที่ผมเจอ
‎ผมขอโทษ
‎เข้าใจครับ
‎มันเหลวไหล ผมรู้ เหลวไหลสิ้นดี ไม่ใช่…
‎- คุณขำเพราะมันเหลวไหล ‎- ใช่
‎นั่นแหละ และผมคิดว่า ‎เป็นเรื่องดีที่ผู้ชมจะได้เห็นว่า
‎ตัวคุณซึ่งเป็นผู้ที่สร้างสรรค์เครื่องมือเหล่านี้
‎หรือบุคคลที่เรานับถือเป็นแบบอย่างนั้น
‎ต่างก็ต้องเจอปัญหากันถ้วนหน้าแบบที่เราเจอ
‎คุณเองก็ยังดิ้นรนและต่อสู้กับความเป็นมนุษย์
‎เหมือนกับทุกๆ คน
‎ความเป็นจริงของมนุษย์ก็คือ ‎เราไม่มีวันหลุดพ้นจากความปวดร้าว
‎หรือความไม่แน่นอน หรือการจัดการที่ต่อเนื่อง
‎และผมรู้สึกถึงสิ่งที่งดงาม ‎จากการได้เห็นความเปราะบางในตัวคุณ
‎นั่นเป็นการชำแหละให้เห็นว่า ‎ไม่มีใครที่จะหาทางแก้ไขปัญหาได้ทุกเรื่อง
‎ใช่
‎นั่นคือความลับของชีวิต
‎- ตามความเห็นของผม ‎- ว่าไงครับ
‎ยอมรับเสียว่าถ้าคุณหาทางแก้ไม่ได้ ‎ก็ไม่มีทางที่คนอื่นจะหาทางแก้ได้
‎ความสุขนั้นขึ้นอยู่กับว่าคุณยอมรับเรื่องนั้นยังไง
‎และจัดการกับมันยังไง
‎แต่ก่อนอื่น ต้องยอมรับให้ได้ ‎เพราะถ้ายอมรับไม่ได้
‎เรื่องนี้มันจะวนอยู่ในใจว่า ฉันต้องก้าวข้ามมันได้
‎หรือจัดการได้ ‎และตัดมันออกจากชีวิตได้ แต่ก็ทำไม่ได้
‎ช่วงเวลานี้มันวิเศษเหลือเกิน
‎พวกคุณอยู่แบบนี้ได้ไหม ส่วนผมจะกลับบ้านไปนอน
‎พอกลับมาที่นี่พรุ่งนี้เช้า อยากเห็นแบบนี้
‎- เป็นไปได้ไหมครับ ‎- ครับ
‎คุณเพลียไหมครับ
‎- ใช่ เพลียนิดหน่อย ‎- เชิญไปนอนพักครับ
‎พอหลับตาลงคุณเห็นอะไรครับ
‎ผมเห็นทะเล
‎ชายหาดสวยมาก มีคลื่นซัด
‎คลื่นไม่ใหญ่อะไร คลื่นเป็นเกลียวงดงาม
‎ตอนนี้คลื่นซัดขึ้นลงบนตัวผม
‎น้ำอุ่นหรือเย็นครับ
‎อุ่น
‎ตอนน้องชายผมเข้าโรงพยาบาล ‎แม่ผมพูดว่าอะไรรู้ไหม
‎ตอนนั้นเขาสามขวบ แม่บอกว่า ‎"ตอนเข้ารักษา เขาเป็นแค่เด็กทารก"
‎อีกสามเดือนต่อมา เขาก็เสียชีวิต ‎แม่บอกว่า"แต่สามเดือนต่อมา
‎เขาก็เติบโตเป็นผู้ใหญ่"
‎มีบางอย่าง… เขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
‎มันทำให้ผมเศร้ามาก แต่ก็…
‎รู้สึกเกรงขามด้วย
‎- ตอนนี้คุณเห็นเขาไหม ‎- ว่าไงนะ
‎ตอนนี้เห็นเขาไหม
‎ครับ เขาไม่ได้เป็นแบบ…
‎ผมรู้สึกได้ว่านั่นคือน้องชายผม แต่เขาดู…
‎เขาดูเหมือนอายุเท่าๆ คุณเลยล่ะ
‎เขาบอกว่า
‎แม้ไม่ได้บอกผมล่วงหน้าเรื่องการตาย
‎เขาบอกว่า…
‎แต่มันไม่ได้ทำให้เขา ‎ทุกข์ร้อนอะไรมาก เขารู้อยู่แล้ว
‎ไม่รู้ว่าเขาสื่อสาร
‎กับผมได้ยังไง
‎หรือบางที ไม่รู้สิ
‎สาบานได้ ก็รู้ว่านี่เป็นไปไม่ได้ แต่ผมรู้สึกราวกับ
‎ตัวเองกำลังลอยอยู่
‎รู้สึกเป็นไงครับ
‎เยี่ยม
‎ผมนั่งได้รึยัง
‎คุณกำลังลอยอยู่บนฟ้าเหรอ
‎ผมหวังว่าจะไม่รู้สึกแบบนี้ตอนยืน…
‎คุณทำประกันส่วนนี้ไว้รึเปล่า
‎- ครับ อยากนั่งแล้วใช่ไหม ‎- ครับ
‎ครับ ลุกขึ้นได้เลยครับ
‎ห้องสวยงามมาก
‎โอ้โฮ
‎นี่คือความท้าทายแท้จริงทุกวันของผม ‎การลุกขึ้นจากเตียงเนี่ย
‎คุณอาจอยากควบคุมผมก็ได้ หรือ…
‎ก็ไม่แน่ใจ บอกทีว่าทำไม
‎ทุกเหุตผลที่ว่ามา
‎- ให้คนหยิบยามาให้คุณดีไหม ‎- ครับ
‎ผมชอบฉากหลังแบบนี้
‎เพราะคนจำนวนมากมักฝันว่า
‎ตัวเองไปค้นพบห้องนอนอีกห้องในบ้าน
‎หรือบางทีก็ค้นพบสิ่งที่ใหญ่โตมาก
‎โลกแห่งความฝันนี้จริงแล้วหมายถึง ‎คุณกำลังตระหนักรู้มากขึ้น
‎มุมมองต่อจักรวาลของคุณกำลังขยาย
‎เวลาที่คนเราฝันเห็น ‎อีกห้องหนึ่งในบ้านที่ไม่ได้มีอยู่จริง
‎นั่นหมายถึงจิตใจกำลังขยายหรือเติบโตรึครับ
‎ใช่
‎บ้าน่าดู
‎ไม่ดีขึ้น ผมจะบอกว่า"ทำตามที่ผมบอกเลย
‎ทำตามนี้เลยที่ผมบอก รับรองคุณจะรู้สึกดีขึ้น"
‎เดี๋ยว ผมนึกออกแล้ว
‎ครับ ว่ามาสิ
‎เราได้ถ่ายส่วนเปิดเรื่องเอาไว้แล้ว
‎ทีนี้น่าจะถ่ายส่วนท้ายเรื่องกัน
‎พูดถึงเหตุผลที่ทำหนังตอนนี้เลย ‎หลังจากที่ลุยถ่ายทำกันมา
‎ดีครับ
‎ลองดูจะทำได้ไหม แบบรวบรัดสุดๆ
‎ถ้าลองพูดถึงตอนต้นก่อน แล้วก็พูดตอนจบทันที
‎ผมทำหนังเรื่องนี้
‎เพราะผมอยากมอบสิ่งที่ผมได้เรียนรู้มา ‎ทั้งจากการบำบัดและเครื่องมือ
‎ให้กับผู้อื่นให้มากที่สุด ‎เท่าที่จะเป็นไปได้ผ่านภาพยนตร์
‎ผมทำหนังเรื่องนี้
‎เพราะผมรักฟิล
‎เพราะผมรักชีวิต ‎ที่เครื่องมือเหล่านี้ช่วยเปิดโอกาสให้กับผม
‎และไม่สำคัญว่าผู้คนจะคิดยังไงกับหนังเรื่องนี้
‎สิ่งสำคัญก็คือเราได้ถ่ายทำหนังจนเสร็จสิ้น
‎ด้วยกัน
‎ครับ ตอนนี้ผมรู้สึกใกล้ชิด ‎กับคุณมากขึ้นกว่าตอนเริ่มต้น
‎ซึ่งเป็นสัญญาณที่เยี่ยมเลย
‎แล้วก็ผมโชคดีมาก เพราะตอนนี้ 74 แล้ว
‎ผมรักคุณนะ
‎ผมก็รักคุณครับ
‎ผมก็ยังหวังว่าคุณจะเลิกเอา ‎สารพัดปัญหามาโยนใส่ผมซะที
‎(ขออุทิศภาพยนตร์เรื่องนี้แด่น้องชายของเรา)
‎ตอนที่เราถ่ายทำหลายเดือนก่อน
‎คุณได้พูดถึงสัมพันธภาพกับคนรัก
‎ที่คบๆ เลิกๆ กันมาเป็นเวลานานมาก
‎แล้วคุณก็เล่าให้ผมฟังสั้นๆ ทางโทรศัพท์
‎เรื่องที่คุณติดต่อไปหาเธอ
‎ผมอยากถามถึงเรื่องนี้ ถ้าคุณยินดีที่จะพูดถึง
‎นั่นเป็นเรื่องที่วิเศษมาก
‎เธอคือคนที่ใกล้ชิดผมที่สุดในโลกนี้
‎ตอนยังอายุไม่มาก และไม่ต้องการที่จะผูกมัดนั้น
‎ส่วนใหญ่เกิดจากตัวผม
‎ผมไม่มีความมุ่งมั่นที่จะทำให้มันยั่งยืน
‎ตอนนี้ ผมมีแล้ว
‎คุณติดต่อไปหลังจากที่ได้คุยกันใช่ไหม
‎ใช่ มันช่วยผมได้มาก
‎พอได้คุยกัน ผมก็ละอายใจนิดหน่อย
‎ในแง่ไหนครับ
‎แง่ที่ผมไร้ซึ่งความยึดมั่นผูกพันในสัมพันธภาพ
‎เหมือนครึ่งๆ กลางๆ
‎ที่เราคุยกันเป็นประโยชน์จริงๆ
‎ในการลองใช้ชีวิตคู่ที่แท้จริง ใครกลัวมากกว่ากัน
‎คุณหรือเธอ
‎ผมสิ ร้อยเปอร์เซ็นต์
‎คุณคิดว่าจะสามารถลดกำแพงลง
‎ก้าวออกจากความกลัวเพื่อลองดู
‎หรืออยากทำแบบนั้นไหม
‎ครับ ผมจะทำแบบนั้น
‎แล้วผลที่คาดหวังคืออะไรครับ
‎ผลที่คาดหวังคือความสัมพันธ์ที่ราบรื่น
‎นั่นคือผลที่ผมคาดหวัง
‎คำบรรยายโดย กุลวดี โสวัฒนสกุล