Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — FILM DOKUMENTALNY
Official YIFY movies site: YTS.MX
DLACZEGO STALE ODCZUWAM LĘK?
PODOBNE PYTANIA: CO BRAĆ NA STANY LĘKOWE?
UCIEC Z PUŁAPKI LĘKU
MILLENIALISI, POKOLENIE PEŁNE LĘKU
TECHNOLOGIA A STANY LĘKOWE
CZY TELEFON WYWOŁUJE LĘKI LUB DEPRESJĘ?
JAK LECI? CZY WCIĄŻ…
WIZYTA U DENTYSTY
NAKARM KOTA
WYNIKI WYBORÓW
MASZ WŁĄCZONE POWIADOMIENIA?
SPOTKANIE O 15.00
Jak radzić sobie ze stresem?
Jest tabletka, która sobie z nim poradzi.
Jak dokładnie działa? Obniża napięcie milionów osób.
Zawsze mam przy sobie Xanax. Nawet teraz.
Wiedziałem, że mam go przy sobie. Coś, co naprawdę działa.
Najszybsze rozwiązanie na stres i problemy ze snem
to ta tabletka. Pomoże spać.
Uspokoi nas. I tyle.
Wielki wzrost sprzedaży Xanaxu.
W ciągu 20 lat liczba recept znacznie wzrosła.
Przyjmuje go co ósmy Amerykanin.
To sporo recept.
Xanax zawsze był popularny.
Można spytać znajomego,
czy ma Xanax lub zna kogoś, kto go ma.
Staliśmy się bardziej lękowi czy świadomi?
A może to leki są bardziej dostępne?
Lęk to alarm, że dzieje się coś złego.
Nasze mózgi i ciała nie mają przerwy.
Pracujemy cały czas.
Idealne rozwiązanie to połowa tabletki.
To zapewnia mi stan, z jakim żyją inni ludzie.
Chwila, czas na Xanax.
MOJE TABLETKI
Tabletka to proste rozwiązanie,
które jest bardzo silnie promowane.
Lekarze ostrzegają, że jest niebezpieczny i uzależnia.
Po pierwszej dawce zrozumiałam,
czemu ludzie się od niego uzależniają.
Wiedziałam, że muszę uważać.
Wiedząc to, co wiem teraz,
nie zrealizowałbym tej pierwszej recepty.
Nigdy.
Idzie się do lekarza i oczekuje się pomocy.
Ale jeśli nasza problemy nas nie przerażają,
to rozwiązania już mogą.
Utknęliśmy w miejscu.
Naprawiamy coś zepsutego,
zamiast się przeciw temu uodpornić.
PROFESORKA TERAPII UZALEŻNIEŃ
Współcześnie spora część życia dzieje się w naszych głowach.
Niemal całe nasze życie odbywa się
w tej przestrzeni między naszymi uszami.
Nie uciekamy przed tygrysami. Poniekąd byłoby to dużo łatwiejsze.
Co było głównym środkiem transportu 2000 lat temu?
Stach przed tym, że jakieś zwierzę odgryzie ci nogę.
To był świetny napęd.
- Strach? - Zdecydowanie.
Tak to wyglądało.
Lęk wywołuje w nas podobną reakcję do strachu.
PROFESOR PSYCHOLOGII
Mózgi ludzi i większości naczelnych, ssaków,
a nawet gadów mają ośrodek strachu, ciało migdałowate.
Człowiek posiada dwa symetryczne. Kształtem przypominają migdały.
PSYCHIATRA
Ciało migdałowate aktywuje się, gdy mamy powód do nerwów lub lęku.
To reakcja „walka/ucieczka”.
Układ współczulny przygotowuje nas do działania.
Krew pulsuje, serce wali jak szalone,
mięśnie się napinają.
Lęk to forma uwalniania energii.
Odpowiednio skierowana energia może być bardzo pozytywna.
Motywuje nas to do osiągania celów.
Stajemy się bystrzejsi, bardziej skupieni, ambitniejsi oraz optymistyczni,
jeśli posiadamy w sobie odpowiednią ilość lęku.
Na zaburzenia lękowe cierpią osoby,
na które przypływ adrenaliny działa paraliżująco.
Kognitywnie, fizycznie lub na oba te sposoby.
Gdy dostaję ataku paniki, zalewa mnie fala gorąca.
Niemal jakby powietrze napierało na mnie
niczym gorący, ciężki koc.
Serce wali jak szalone.
Oddech przyspiesza, czuję uścisk w piersi.
Czuję, że muszę więcej oddychać, by zapewnić sobie dość tlenu.
Nie mogę złapać oddechu.
Źrenice się rozszerzają. Pocę się.
Krew odpływa z brzucha do kończyn
i często myślę: „Boli mnie brzuch.
Co się dzieje? Zachoruję?”.
Zaczynam napinać wszystkie mięśnie.
Racjonalność podpowiada, że to absurd,
ale nie da się wtedy myśleć logicznie.
NADNERCZA
W ciele zachodzi wiele zmian, nawet na poziomie molekularnym.
To wymiar fizyczny.
Jest też wymiar psychiczny. Poczucie strachu.
Ta silna obawa.
Strach. Wtedy brałam Xanax i po kilku minutach
znów czułam się normalnie.
Wszystko ustępowało, jak za dotknięciem różdżki,
dlatego czułem, że to magiczny eliksir.
Najpierw poczułam to fizycznie,
mogłam rozluźnić swoje mięśnie,
rozluźnić ręce, uspokoić oddech.
Przestawałam odczuwać tak intensywne napięcie
i mogłam skupić się na odzyskaniu równowagi.
Nigdy nie czułam czegoś takiego.
Potrafiłam sobie odpuścić.
Pozbyć się całego stresu i zmartwień.
Cały ciężar znikał.
Nie wiem, czy braliście Xanax, ale to świetna sprawa.
Co za cicha owacja.
Żadnych wiwatów. Jedynie zblazowane: „Tak!”.
Benzodiazepiny to grupa leków. Pod jaką nazwą je znamy?
Valium. Xanax.
Klonopin. Ativan. Jeden z pierwszych to Librium.
Wszystkie działają podobnie.
PSYCHOFARMACEUTA
Benzodiazepiny ułatwiają działanie GABA, neuroprzekaźnika w mózgu.
Działa jak środek uspokajający.
Zmniejsza on komunikację między komórkami mózgowymi.
To uspokaja mózg. Czuje się relaks.
Uspokaja to reakcje walka/ucieczka.
Spowalnia oddech i tętno.
Osłabia wszystkie te czynniki.
Nasze ciało się uspokaja i odczuwamy też spokój emocjonalny.
Moje myśli były klarowniejsze.
Czułem, że stawałem się lepszy. Poniekąd mogło tak być.
Już w drugiej klasie wiedziałem, że jestem nerwowy.
Miałem nerwicę żołądka. Nie lubiłem tego.
W młodości nabawiłem się po matce fobii przed wymiotowaniem.
To dość osobliwa fobia, ale naprawdę nie taka rzadka.
Jako sześciolatek żyłem w ciągłym strachu,
co doprowadziło do fobii przed zarazkami i zatruciem pokarmowym.
Poświęcałem ogromną ilość czasu,
by eliminować to zagrożenie z mojego życia.
W końcu zacząłem dostawać ataków paniki.
Witamy na pokładzie.
Latanie wciąż wywołuje u mnie silny lęk fizyczny.
Znajdźcie najbliższe wyjście.
To samo dotyczy publicznych wystąpień.
Wraz z rozwojem mojej kariery w dziennikarstwie i pisarstwie
musiałem latać i przemawiać coraz częściej.
Po trzydziestce wydałem dwie książki i musiałem występować publicznie.
Nauczyłem się wtedy dobierać idealną dawkę.
Wciąż czułem niepokój, ale nie był to już poziom Cindy Brady.
Gdy lampka się zapali,
będziecie na ekranach całej Ameryki.
Całkiem zastygła, gdy lampka się zapaliła.
W 2014 roku wydałem My Age of Anxiety.
Opisałem swoje problemy z lękiem, licząc, że mi to pomoże.
To byłoby najlepsze zwieńczenie tej książki.
Po pierwsze by mi pomogła,
a po drugie byłaby wielkim hitem,
bo wskazywałaby, jak pozbyć się lęku,
a nie konkludowała, że wciąż muszę z nim żyć.
Wyobraźmy sobie, że każdego dnia odczuwamy lęk.
Scott Stossel walczy z tym całe życie.
Scott Stossel to dziennikarz The Atlantic, absolwent Harvardu
oraz mąż i ojciec dwójki dzieci.
Na krótszą metę książka spowodowała pogorszenie lęku.
Poziom spożycia benzodiazepinów wzrósł.
Jak ty oraz 40 milionów ludzi radzicie sobie z lękiem?
Próbowałem wielu rzeczy, ale przyjmuję leki.
Nie przyznaję się do tego ze wstydu,
ale biorę antydepresanty, benzodiazepiny.
- Jak Xanax? - Tak, leki przeciwlękowe.
Starczy dla wszystkich?
Mam się podzielić?
Pisząc książkę, chciałem dojść do tego,
czy źródło mojego lęku jest genetyczne,
czy to może jakaś trauma z dzieciństwa.
Sporą część temperamentu i sposobu reakcji na świat
przyjmujemy w genach.
Przeprowadzono sporo badań bliźniaków,
w których dowiedziono tę tezę.
Nie jest to jednak jedyny czynnik,
bo wtedy bliźniaki jednojajowe
zawsze miałyby identyczny poziom lęku,
a tak nie jest.
Nasze przeżycia też mają olbrzymie znaczenie.
Teraz pozycja hip-hopowa. Ustaw stopy.
Pierwszą styczność z lękiem miałam jeszcze w szkole.
Często byłam gnębiona.
Do całej podstawówki chodziły trzy czarne osoby.
Byłam jedyną czarną w klasie i spotykał mnie spory rasizm.
Bałam się przerw, bo wtedy było najgorzej.
Dorastałam w skromnym domu na południowej Florydzie.
Rodzice nie mieli wiele.
Po liceum wstąpiłam do wojska, bo chciałam iść na studia.
Musiałam je jakoś opłacić.
Spędziłam 15 miesięcy w Iraku.
Na szczęście moja tura przebiegła dość spokojnie.
Z drugiej strony w wojsku padłam ofiarą napaści seksualnej,
co było powodem wielu problemów po moim odejściu.
Głęboki wdech. Czujesz to?
75?
Prawie.
Po powrocie rozpoczęłam studia w Nowym Jorku.
Wybrałam studia o modzie.
Nie czułam więzi z innymi studentami. Byłam najstarsza.
Przeżyłam dużo więcej.
Nie dogadywaliśmy się.
Zajęcia były dla mnie największym priorytetem,
bo ryzykowałam życiem, by móc na nie uczęszczać.
Do tego mózg zmuszał mnie do konfrontacji z tym,
co spotkało mnie w wojsku.
Wszystko to połączyło się i wtedy zaczęłam brać lek,
który naprawdę pomógł mi w tym kryzysie,
gdy było mi naprawdę ciężko.
Wczoraj przed snem myślałam sobie: „Czego potrzebuję do spokoju?”.
SZCZĘŚLIWY DOM
Potrzebuję pewności.
To zawsze powoduje stres.
Muszę znać przyszłość. Czy wszystko będzie dobrze.
Muszę porozmawiać z lekarzem lub medium.
Muszę wiedzieć.
Dwa tygodnie po wybuchu pandemii straciłam pracę.
Nie wiedziałam, jak opłacę czynsz
i pozostałe rachunki. Nie wiedziałam, co pocznę.
Zamieszkałam z chłopakiem.
Dowiedziałam się, że mnie zdradzał, więc zamieszkałam z mamą.
Nie mogłam wychodzić z domu. Nie pracowałam.
Nie miałam auta.
Rodzice pracowali, więc byłam sama.
Musiałam zdławić ogromny ból,
zwłaszcza że nie chciałam skrzywdzić rodziców.
Bardzo by ich to zraniło.
Wtedy zrozumiałam, że to stan lękowy.
Pamiętam, że nie lubiłam nocy.
Moja znajoma brała Xanax. Pomyślałam:
„Muszę się ogłupić, by móc zasnąć”.
Spytałam o to terapeutkę,
a ona ku mojemu zdziwieniu odparła, że to moja decyzja.
„Jak to?”
Spodziewałam się raczej zapewnienia,
że to jeszcze nie pora na Xanax.
Powiedziała jednak, że możemy to rozważyć.
Poczułam, że teraz muszę podjąć decyzję.
Jak z szybką, którą można stłuc w nagłym przypadku,
ale trzeba to dobrze przemyśleć.
W ostatnich trzech dekadach przepisuje się więcej benzodiazepinów.
Sporo mówią same statystyki osób ze stanami lękowymi.
To jedna trzecia populacji.
To oznacza, że lęk osłabia nas na tyle,
by zdiagnozować zaburzenia lękowe. To ogromny krok.
Chyba masz atak paniki.
Przecież to bujda wymyślona przez agentów celebrytów.
Znam naprawdę dużo gwiazd.
To nie żadna bujda.
Panuje przekonanie, że wszyscy są poukładani,
a tylko nam jest ciężko i mamy kłopoty.
Inni radzą sobie idealnie.
DOBRE WIBRACJE
Co jest z nami nie tak?
To cykl, który czasami wymyka się spod kontroli.
Jedna ze składowych to oczekiwania.
Oczekujemy, że coś stworzymy,
a potem zgarniemy miliony fanów w social mediach.
Media społecznościowe wywołują lęk. Taka jest prawda.
Porównujemy wewnętrzne, szczere doświadczenia
z czyimiś podkolorowanymi doświadczeniami.
Nie da się wygrać.
Mamy wysyp problemów społecznych.
Nie mamy granic między pracą a domem.
Kontakt przez telefon wyparł kontakt wzrokowy.
Żyjąc w głowie, telefonie czy laptopie, tracimy kontakt z ciałem.
Jesteśmy tam.
Nastolatki spotykają się rzadziej.
Oddaliliśmy się od ciał i od siebie nawzajem.
Od natury.
Patrzymy samotnie w nasze telefony.
- I nagle zapada zmierzch. - Tak to wygląda.
Być może psychotropy to sposób, by dostosować się do świata,
który nie jest dla nas.
OGROMNY WYBUCH
Jesteśmy stale stymulowani strasznymi wydarzeniami ze świata.
Czy to początek III wojny światowej?
Dorastałem w czasach, gdy wiadomości były trzy razy dziennie.
DZIEKAN UCZELNI
Broń atomowa…
Teraz trwają one całą dobę.
Wiadomości są niczym szum w tle.
„Eko-lęk”.
Epidemia samotności.
Zespół stresu przedwyborczego.
Wielu Amerykanów odczuwa stres.
Pójdę do sypialni po Xanax.
Weź mi sześć sztuk.
- Wezmę całą fiolkę. - Dobra.
Jeszcze przed pandemią byliśmy w kiepskiej kondycji.
Stany lękowe wyprzedziły depresję jako główna diagnoza.
Pandemia pogorszyła sprawę.
Trwa seria załamań nerwowych.
Opieka nad dzieckiem to jedno z większych źródeł stresu.
Potrafiłam tylko wejść do szafy,
uklęknąć i modlić się, bym jakoś to przetrwała.
Grupa matek znalazła niezwykły sposób na nieustanny stres.
Terapia krzykiem pierwotnym.
Naukowcy nie mogą uwierzyć…
Zgromadziło się mnóstwo czynników,
z powodu których możemy odczuwać rekordowy lęk.
POLITYKA I RASIZM
17 OFIAR STRZELANINY
NIE DA SIĘ PRZEŻYĆ
PROBLEMY TECHNICZNE PROSIMY O CIERPLIWOŚĆ
Z chęcią skorzystałbym z okazji i cofnął się w czasie.
PROFESOR HISTORII
Amerykanie pili dużo.
Niezależnie od tego, czy przyjmujemy alkohol, czy lek,
jest to forma leczenia na własną rękę.
Stan, który obecnie nazywamy lękiem, prawdopodobnie towarzyszy nam
od tysięcy lat.
Nazywaliśmy go melancholią,
waporami, dolegliwością angielską,
neurozą, nerwowym temperamentem, załamaniem nerwowym, neurastenią.
Neurastenia to choroba kapitalizmu wieku pozłacanego.
Diagnozowano ją niemal u każdego.
Uważano ją za nową chorobę wynikającą z nowoczesnego życia.
Ludzie przenieśli się do miast, pracowali w fabrykach.
Kobiety zasilały rynek pracy. Zyskiwały niezależność.
Silnik parowy, prasa i przepływ informacji.
Tempo było niesamowite.
Ludzie rano czytali w gazecie
o erupcji wulkanu po drugiej stronie świata,
a potem cały dzień myśleli o niszczycielskiej lawie.
Nie jesteśmy pierwszym pokoleniem z lękiem wywołanym technologią.
Typowy symptom to niezdolność do wyłączenia myśli.
Chorobliwe myśli, bezsenność,
problemy z trawieniem,
różne bóle.
Bardzo częsty był ból pleców.
Zaburzenia seksualności, próchnica.
Próchnica.
Powstał bardzo lukratywny rynek,
a jego główną bronią była reklama.
„Jeśli czujesz się źle,
pewnie masz chorobę. Weź ten lek”.
Wiele rodzin z klasy średniej uważało alkohol za zły,
ale już lek był lekiem.
Wciąż tak myślimy.
Znajomi mówią nam, że nie biorą narkotyków.
Ale leki biorą.
Tak.
Chyba od zawsze czułem lęk,
ale nie potrafiłem się do tego przyznać.
Czułem, że to uczyniłoby mnie słabszym.
„Nic mi nie jest.
Mam swoje dziwactwa, ale nie aż takie”.
Oglądałem serial Dziewczyny. Jest w nim cudowny odcinek o tym,
jak osoby czarnoskóre i kolorowe reagują na terapię i zdrowie psychiczne.
Chodzisz na terapię?
Czarni chodzą do kościoła, a nie na kozetkę.
Wielu z nas stara się coś wymodlić.
Wymodlić zdrowie lub inne rzeczy.
I wielu przekonało się, że nie wszystko można wymodlić.
Jako dziecko byłem głośny i nerwowy.
Rządziłem się, ale byłem szczęśliwy.
Sprawiało mi to przyjemność.
Mam napady złości. Jestem drobiazgowy.
Ale mimo wszystko byłem zabawnym dzieciakiem.
Rodzice zapisali mnie na łyżwiarstwo figurowe.
Uznałem, że to dla mnie idealny sport, bo liczy się precyzyjność.
Tak było do wieku dojrzewania.
Przybrałem trochę kilogramów, co mnie przeraziło.
Doszła do tego homoseksualność. Myślałem: „Co za karty”.
Uznałem: „To wszystko złe rzeczy, więc stanę się dobry”.
Byłem dobrym, towarzyskim uczniem.
Na studiach dawałem upust poprzez imprezowanie.
Dopiero na drugim roku nie dawałem sobie już rady.
I pomyślałem: „Nie mogę się skupić.
Wszyscy biorą Adderall. Muszę iść do lekarza.
Będę brał Adderall i będzie dobrze.
Będę dawał radę”.
Ale wkrótce na wierzch wyszedł lęk, czyli prawdziwy problem.
Próbowałem utrzymać niepokój w ryzach
i w trakcie niszczyłem wszystko inne,
bo wyniszczało mnie to emocjonalnie.
Powiedziałem lekarzowi, że nie mogę spać,
co naprawdę mnie wyniszcza.
Spytał: „Czy miewasz stany lękowe?”.
„Nie wiem, czy można to tak nazwać, ale jestem niespokojny”.
Odparł: „Spróbujmy Xanaxu”.
To były jedne z moich najlepszych snów.
Bez żadnych snów, tylko totalna odcinka.
Nie mierzyłem się jednak z lękiem.
Nie sądziłem, że go mam.
Uznałem wtedy, że odczuwam niepokój po Adderallu.
Nie dochodziłem do przyczyny,
a skupiałem się na skutku czegoś innego.
Ale poznawałem ludzi, zwłaszcza z Nowego Jorku
lub innych bogatych obszarów.
Wszyscy chodzili na terapię i przyjmowali leki.
Mówili: „Życie jest do dupy, więc tak sobie z nim radzimy”.
Wprowadzenie leczenia oraz skutecznych tabletek
zmieniło postrzeganie tego piętna.
Jeśli z powodu jaskry mamy problemy ze wzrokiem,
bierzemy lek i problem mija.
Jeśli mamy cukrzycę, wyrównujemy poziom cukru insuliną.
Nie uważamy za słabość moralną problemów z trzustką czy wzrokiem.
Czemu podatność na panikę jest postrzegana inaczej?
To problem biologiczny i trzeba go rozwiązać.
Benzodiazepiny wynaleziono na początku lat 60.
Wywołało to sporą ekscytację, bo zastąpiły barbiturany.
Bardzo prawdopodobne, że masz teraz w apteczce
niezwykle uzależniający lek,
który jest równie groźny co heroina lub morfina.
Mówię o barbituranach.
To najczęstsza przyczyna zgonów w wyniku zatrucia w USA.
Budzisz się po kilku godzinach, nie pamiętając dawki.
Lepiej wziąć trzy.
Benzodiazepiny są bezpieczniejsze.
BARBITURANY AŻ DO ŚMIERCI
W latach 70. XX wieku benzodiazepiny przejęły pałeczkę
najczęściej przepisywanych leków
W USA i na całym świecie.
Jest coś w tym, że to forma leczenia grupowego.
To dosłowne opium ludu. Benzodiazepiny ludu.
Ma ktoś Valium?
Na poziomie indywidualnym nieszczęśliwa żona
lub prawnik, który marzy o innej pracy,
zamiast pomyśleć o zmianach,
łagodzą uczucie dyskomfortu za pomocą leku.
Nie wierzę, że jecie w środku kryzysu.
- Stresujemy się. Co mamy zrobić? - Wziąć Valium, jak wszyscy.
Z czasem okazało się,
że można wziąć za dużo tych leków,
a długotrwałe ich przyjmowanie skutkuje efektami ubocznymi.
Senacka komisja ds. zdrowia wysłuchała dziś strasznych opisów
osób uzależnionych od Valium.
Lekarz z Kalifornii porównał odstawienie leku
ze wstrzyknięciem nafty pod skórę i podpaleniem jej.
Valium to najczęściej przepisywany lek USA.
FDA ostrzega lekarzy, by nie leczyć nim codziennego stresu.
I pojawił się Xanax.
Naukowcy Upjohn stworzyli molekułę, która pomaga opanować lęki.
Działa ona na komórki mózgowe odpowiedzialne za emocje i lęki.
Lek działa selektywnie, więc ma mniej efektów ubocznych.
Xanax. Miliony wypisanych recept.
Obawiam się, że nadmierna ilość recept
oraz nieograniczona dostępność
dotyczy też tego leku.
Ale dopiero po 11 września sytuacja znacznie się pogorszyła.
Ludzie mieli zszarpane nerwy.
Atak terrorystyczny na USA odciska swoje piętno
również na psychice.
Jak się z tym uporać?
To również wielka katastrofa dla zdrowia psychicznego.
Liczba recept na antydepresanty wzrosła o 23% w NJ i o 8% w kraju.
Wzrosła też ilość reklam.
„Odczuwasz niepokój? Nasz lek ci pomoże”.
I do tego zdjęcia kobiet
z wszystkimi ich zmartwieniami.
I kobiety odpowiedziały.
Liczba kobiet przyjmujących antydepresanty,
leki przeciwlękowe i nasenne po 9/11 poszybowała w górę.
Nie lubię stereotypów, ale sądzę, że kobiety wiedzą,
iż nie dbają o siebie ani o odpoczynek.
To doprowadziło u mnie do znacznego wzrostu lęku.
W młodości mówili nam, że możemy mieć wszystko,
ale nie powiedzieli jak. Mama opiekowała się domem.
Chyba wyobrażałam sobie, że czeka mnie podobne życie,
bo taką rzeczywistość znałam z dzieciństwa.
W wieku 34 lat urodziłam syna. Miałam już stałą pracę i hipotekę.
Musiałam pracować, a jednocześnie pogodzić to
z zawożeniem syna na zajęcia
albo urywaniem się po niego.
Musiałam wracać, by gotować obiad.
Czułam się, jakbym żyła pod nieustannym napięciem.
Niektórzy uporają się z tym, a potem piją lampkę wina.
Było to dla mnie bardzo niezdrowe pod względem fizycznym i psychicznym.
Niektórym to może pomagać, ale u mnie wzmagało stres.
Jakieś dwa lata temu
nagromadziło się wiele spraw.
Matka męża cierpi na demencję
i trafiła do domu opieki poza stanem.
Syn wszedł w wiek dojrzewania.
Musieliśmy dostosować naszą relację,
bym dała mu więcej przestrzeni.
Praca stała się bardzo stresująca,
a menopauza ostatecznie mnie dobiła.
Do jakiejś pięćdziesiątki prowadziłam ustabilizowane życie,
a nagle moje hormony i całe życie wywróciły się do góry nogami.
Można powiedzieć,
że ciała kobiety i mężczyzny nie są identyczne.
Różnią się od siebie wieloma hormonami.
Ale, co najważniejsze,
kobiety widzą dużo innych kobiet,
radzących sobie z lękiem w „akceptowalny” sposób.
Zachęcamy dziewczyny do wyrażania emocji.
Wspieramy płaczącą dziewczynę,
która potrzebuje dodatkowej uwagi.
Chłopcom radzimy zaś iść na zewnątrz,
wyżyć się, być twardym i przestać płakać.
Wydmuchaj nos i wytrzyj łzy,
by Mike i jego matka nas tak nie widzieli.
Jestem terapeutką od 17 lat.
Pracowałam w szkołach, prowadziłam terapię domową.
Jakieś pięć lat temu założyłam własny gabinet.
Czułam, że przychodzi do mnie za mało mężczyzn.
Chciałam zrozumieć, czemu mężczyźni się nie leczą.
Sprawdziłam to i okazało się, że jedna z przyczyn to pieniądze.
Mogą mieć słabe ubezpieczenie, nie mieć go lub nie stać ich.
To częsty powód braku terapii.
Natomiast czarni mężczyźni czują, że nie jest to system dla nich.
I to prawda. Nie jest to system dla osób kolorowych.
Prowadziłam terapię takiej osoby i wiedziałam: „To się nie uda.
Nie powiem tego”.
Najlepszy przykład
to jedno z pytań na formularzu początkowym.
„Czy masz za sobą traumy?”
Klient odpowiedział negatywnie.
Pewnego dnia powiedział:
„Niech pomyślę. To było przed czy po postrzale?”.
Zdziwiłam się: „Postrzelono cię? Nigdy o tym nie mówiłeś”.
Odpowiedział: „Nie pytałaś”.
Odparłam: „To zbyt wyjątkowe zdarzenie, by dodać takie pytanie do formularza”.
A on na to: „Nie takie wyjątkowe Znam wiele postrzelonych osób”.
Od tamtego zdarzenia wiedziałam,
że muszę zmienić sposób zadawania pytań i sporządzania oceny.
Jeśli mieszkamy w środowisku,
w którym nasze poczucie człowieczeństwa,
bezpieczeństwo i dobro jest pod stałym zagrożeniem,
musimy okazać twardość.
Przyznanie się do tego, że mamy problemy psychiczne,
w ogóle nie wchodzi w grę.
Spędziłem ponad rok na uczelni. Rozumiem Freuda i koncepcję terapii.
Ale w moim świecie tego nie ma. Czy mógłbym być szczęśliwszy? A kto nie?
Jako psychiatra lecząca mężczyzn, bo wielu ma stany lękowe,
coraz częściej potrafią oni przyznać się do lęków,
mówić o lęku społecznym, ogólnym
lub na przykład lęku przed zarażeniem.
To naprawdę spora zmiana.
Mówimy o zdrowiu psychicznym. Jest Charlamagne the God.
Wszystko zaczyna się od myśli. Poukładane myśli to podstawa.
Jest Jay-Z.
Gdy dojrzałem, zrozumiałem, jak absurdalne jest to piętno.
Czemu nie można zwierzyć się ze swoich problemów?
Mężczyźni widzą, że to normalne.
Typowy profil pacjenta biorącego benzodiazepiny się poszerza.
Około 30 lat temu typowym pacjentem
była kobieta w średnim wieku,
zaś teraz są to coraz młodsze osoby.
Coraz starsi ludzie nie tylko przyjmują benzodiazepiny,
ale i pozostają na nich przez dłuższy czas.
Szkolenie z przyjmowania leków często jest dość zwięzłe.
To leki, które należy przyjmować krótkoterminowo.
Nie dłużej niż miesiąc.
To zdumiewające, gdy weźmiemy pod uwagę,
że wiele osób przyjmujących benzodiazepiny
będzie robiło to przez wiele lat, a nawet dekad.
Gdy dostałam pierwszego ataku paniki,
myślałam, że zwariowałam.
Chciałam, by mnie zamknęli, bo nie wiedziałam, co się dzieje.
Miałam 14 lub 15 lat.
Dużo podróżowałam i lubiłam latać.
Z jakiegoś powodu tego dnia przed samym startem
nagle poczułam jakbym topiła się od środka.
Nie mogłam oddychać. Myślałam, że umieram.
Kolejne kilka lat było spokojnych.
W lecie przed ostatnią klasą liceum
pracowałam za kasą w kawiarni.
Rozmawiałam z wieloma ludźmi.
Pewnego dnia zaczęłam ryczeć przy klientach. Byłam w szoku.
Czułam zażenowanie.
Nie wiedziałam, co się stało. Byłam tam setki razy.
Co było ze mną nie tak?
W końcu nie potrafiłam zrobić niczego
bez całkowitego załamania.
Nie mogłam iść na zakupy czy prowadzić samochodu.
To były proste, codzienne czynności.
Czułam się uwięziona. Kto chce się tak czuć?
Zrobiłabym wszystko, by to zmienić.
Zawsze byłam bardzo podobna do taty.
Łączył nas pewien niewypowiedziany język.
Na początku dorosłości również miał problemy z lękiem.
Od razu rozpoznał u mnie objawy,
ale nie miał kwalifikacji, by mi pomóc.
Nie wiedziałam za wiele o leczeniu psychiatrycznym,
gdy zaczynałam terapię.
Polecono mi jednak lek Zoloft,
który przyjmuję do dziś.
O Xanaxie zaczęliśmy rozmawiać, gdy musiałam znowu polecieć.
Powiedziałam psychiatrze: „Nie ma szans,
bym jeszcze kiedyś poleciała.
Wolę już jechać autem przez trzy dni”.
A ona spytała, czy myślałam o Xanaxie.
Gdy wylądowałam, chciałam wejść na jakiś szczyt
i zacząć krzyczeć w euforii.
Nie było płaczu ani hiperwentylacji.
Nie było ataku paniki. Było super.
Na początku brałam Xanax tylko na wyjątkowe okazje.
Potem zaczęłam brać go codziennie, bo czułam, że działa.
Potrzebuję go, by móc zasnąć.
Byłam już daleko w tyle za rówieśnikami
i ich zdolnością do normalnego życia.
Po co bym to robiła, gdyby był inny sposób?
Każdy lek niesie za sobą określone ryzyko i korzyści.
W przypadku benzodiazepinów jest to całkiem spora lista.
Częsty efekt uboczny to poczucie zmęczenia.
Dlatego są często przypisywane na problemy ze snem.
Jest się rozkojarzonym i sennym. Można podjąć złe wybory.
Nikt nie zagłębia się szczegółowo w efekty działania leku.
Wszystko wydawało mi się zabawne.
MOJE DOŚWIADCZENIA Z LEKIEM XANAX
Nie byłoby to dobre,
gdybym szła np. na rozmowę o pracę
i cały czas się śmiała.
Dla niektórych efekt uboczny to pozbycie się zahamowań.
Stają się bardziej wyluzowni i dowcipni.
Czuję się podekscytowana i wyluzowana.
Gotowa na imprezkę
Benzodiazepiny to alkohol w formie tabletek.
Jeden z problemów benzodiazepinów
to zakłócanie pamięci krótkoterminowej,
zapamiętywania nowych wspomnień, przypominania sobie czegoś.
Wszystko robi się mgliste.
Nie pamiętam za wiele po wzięciu leku.
To poważny problem, jeśli prowadzi się auto.
Znamy zagrożenia długoterminowego przyjmowania leku.
Dane na temat Alzheimera i demencji są jednak dość nowe, z ostatnich lat.
To spore ryzyko.
Przyjmując antydepresanty spowalniamy działanie mózgu.
Niektóre komórki mózgowe mogą zacząć umierać,
co zmniejsza aktywność mózgu.
Jest też inny efekt uboczny, który nazywamy tolerancją.
Potrzebujemy coraz większą dawkę, by uzyskać ten sam efekt.
Nie ruszałem się nigdzie bez benzodiazepinów.
Robiłem to 30 lat.
Zmieniło to mój poziom lęku,
bo wiedziałem, że mam ten magiczny eliksir.
Miałem działający system.
Xanax i Klonopin pozwalają mi spokojnie latać i przemawiać.
Wcześniej przez całe tygodnie lub miesiące myślałem o tym,
miałem koszmary, pociłem się. To zniknęło.
W szczególnie stresującym okresie
celowo zwiększałem dawkę,
a po jego zakończeniu wracałem do dawki bazowej.
I czułem to, miałem objawy fizyczne.
Czasami odczuwałem większy lęk.
Przekaźniki GABA wołały: „Gdzie nasz Xanax?”.
Zmieniły się też koszmary. Śniłem o tym,
że gubię Xanax przed publicznym wystąpieniem.
Albo kończy mi się w samolocie.
Byłem całkowicie uzależniony od benzodiazepinów.
Benzodiazepiny nie są identyczne. Xanax działa szybciej od innych,
ale też szybciej przestaje działać.
Środki, które działają natychmiastowo,
ale stosunkowo krótko, powodują uczucie dysforii.
Pragnie się tego więcej, przez co uzależniają.
Mam w rodzinie historię uzależnień,
więc miałam spory opór przed wszelkimi używkami.
Nie piję, nigdy nie paliłam.
Nie palę marihuany, bo boję się,
że moja rodzina może być podatna na uzależnienia.
Tak!
Brawo.
Ale uzgodniliśmy naprawdę małą dawkę.
Omówiliśmy, na co zwracać uwagę,
dzięki czemu nie czułam potrzeby zwiększania dawki.
Poczułam sporą ulgę przy małej dawce.
Myślę, że zdrowy lęk przed uzależnieniem
pozwolił mi skupić się na tym,
że lek to narzędzie, bym mogła znaleźć
pozamedyczne sposoby na swoje lęki.
Jeśli używamy ich sporadycznie i rozsądnie,
nie stanowi to większego problemu.
Jeśli bierzemy je wiele razy dziennie,
nagłe odstawienie byłoby bardzo niekomfortowe.
Skutki mogą być poważne.
Ludzie mogą doznać psychozy lub ataków.
Mogą cierpieć z powodu silnych lęków i bezsenności.
Były nawet przypadki, gdy odstawienie
poskutkowało myślami, a nawet próbą samobójczą.
Wiedząc to, co wiem teraz,
nie zrealizowałbym tej pierwszej recepty.
Nigdy.
To był największy błąd mojego życia.
Przeniosłem się do Kolorado. Uwielbiam naturę.
Uwielbiam jeździć na nartach, wspinaczkę i chodzenie po górach.
Uwielbiam rafting i kajakarstwo.
Tak bardzo uwielbiam ryzykowne sporty i adrenalinę,
że zastanawiam się,
jakim cudem zdiagnozowano u mnie stany lękowe.
Cześć, kochanie. Pokaż, co zrobiłaś.
- Tata. - Tak?
Choinka.
Widzę, wysoka.
To bałwan.
Piękne, kochanie.
Na studiach brałem miligram lub pół miligrama Xanaxu.
W kolejnych latach zwiększałem dawkę
do dwóch miligramów, a później do trzech miligramów,
przy których zostałem
przez dobre 12 lub 15 lat.
Nigdy nie przekroczyłem swojej dziennej dawki.
Około 2013 roku
powiedziałem psychiatrze, że wszystko układa się dobrze.
Kelly była w ciąży z pierwszym dzieckiem. Cieszyłem się, że będę tatą.
Zmniejszył dawkę z trzech do dwóch i pół miligrama.
Nagle zaczęły mi doskwierać jakieś tajemnicze objawy fizyczne.
Przytłaczały mnie dźwięki i zapachy.
Miałem palpitacje serca.
Czułem, jakby skóra mnie parzyła.
Miałem tiki mięśni i zamglenie umysłu.
A najgorszym objawem było zmęczenie.
Martwiliśmy się z żoną, że to coś poważnego.
Byłem u reumatologów, kardiologów, neurologów
i innych specjalistów.
W końcu lekarz powiedział: „Przeszedł pan kompleksowe badania.
Skieruję pana do Mayo Clinic, bo to najlepsi z najlepszych”.
Spakowaliśmy się i polecieliśmy do Minnesoty.
Ich neurolog powiedział: „To autoimmunologiczne zapalenie mózgu,
które można łatwo wyleczyć.
Jest to nieco uciążliwe i wymaga kroplówek”.
Po ośmiu tygodniach leczenia nie czułem się ani trochę lepiej.
Wręcz gorzej.
W trakcie tego okresu pytałem lekarzy,
czy to może mieć związek z lekami.
Zawsze odpowiadali, że nie.
„To na pewno nie leki”.
W tamtym czasie psychiatra zmienił Xanax na Valium.
Być może była to intuicja,
ale nie wiedziałem, co dalej,
i chciałem odstawić leki.
W lutym 2018 roku
obudziłem się rano i czułem się naprawdę źle.
Słyszałem dzieci na dole,
ale dźwięk ich zabawy był przeszywający.
Piekła mnie skóra i klatka piersiowa.
Nie mogłem już wytrzymać. Wypadłem z domu
i zacząłem pędzić przed siebie autem.
Głos w mojej głowie powtarzał: „Muszę uciec”.
Zobaczyłem stumetrowe wzgórze z wielkim klifem.
Powiedziałem sobie, że wjadę tam i skoczę.
Wspinając się, zacząłem myśleć o dzieciach.
Padłem na kolana,
i powiedziałem: „Nie jesteś taki.
To nie ty”.
Żona usłyszała jak wracam i wyszła do mnie.
Powiedziałem jej:
„To Valium musi być powodem”.
Żona wyszukała w Google: „Valium i samobójstwo”,
„odstawienie Valium”, „odstawienie Xanaxu”.
Niestety to pacjenci, a nie lekarze
pierwsi zauważyli problemy związane z biodiazepinami
jak uzależnienie, tolerancja oraz odstawienie.
Dane pochodziły z lat 70. i zostały przedstawione
przez dr Heather Ashton, psychiatrę,
prowadzącą klinikę uzależnień od benzodiazepinów.
Brakuje szkolenia dot. farmakologii klinicznej
PSYCHOFARMAKOLOŻKA
oraz kontroli odstawienia leku.
Słuchanie pacjentów stało się zapomnianą sztuką,
a lekarze dali się zwieść idei,
że tabletki mogą wyleczyć chorobę psychiczną.
Napisała The Ashton Manual, naprawdę świetny dokument.
Nagle trafiliśmy na The Ashton Manual.
Znalazłem tam każdy objaw, jaki zgłaszałem lekarzom.
Jeden po drugim.
Spojrzeliśmy na siebie z żoną z miną:
„Jakim cudem?”.
Byliśmy u 32 różnych lekarzy i żaden nie powiązał faktów,
że jestem w trakcie zmniejszania dawki benzodiazepinów.
Niektórzy nie mają problemów, a niektórzy są wrażliwi na każdą zmianę.
Dotyczy to zwłaszcza starszych. Z wiekiem mózgi tracą plastyczność.
Ludziom po 50 roku życia,
którzy od dekad biorą benzodiazepiny, ciężko jest je odstawić.
Niewiele osób wie o zagrożeniach.
Nawet niewielu lekarzy o nich wie.
Wciąż mnie to zaskakuje.
To przydatne narzędzia. Cieszę się, że je mam.
Jestem wdzięczna ich twórcom.
Problem w tym, że używamy ich za często,
a także za długo.
Biorąc pod uwagę czynniki ryzyka uzależnienia,
jednym z największych jest łatwy dostęp.
Żyjemy w czasach nadmiaru recept i podaży.
To większe szanse na użycie i uzależnienie się.
Jestem psychiatrą od lat 90. W tamtych czasach,
gdy ktoś miał objawy stanów lękowych lub depresji,
musiałam wyjaśnić: „To depresja”.
„To ataki paniki”.
Musiałam poświęcić trochę czasu,
by zapewnić kogoś, że branie leków to nic złego.
Ale w 1997 roku FDA postanowiło,
że firmy farmaceutyczne mogą się reklamować.
Depresja kliniczna nie mija ot tak.
To prawdziwa choroba.
Czujesz się nieswojo, nie możesz spać.
Wiemy, czym jest fobia społeczna.
To wina procesów chemicznych.
Możesz odzyskać życie.
Życie znów będzie życiem.
Nie muszę przekonywać ludzi, że leki to nic złego,
bo sami pytają mnie: „Brać Wellbutrin czy Effexor?”.
„Mój instruktor pilates bierze Paxil,
ale dentysta woli Zoloft. Czym się one różnią?”.
Nie było praktycznie żadnej kontroli.
„Jak cię czujesz? Jak twoja głowa?
Jak czujesz się emocjonalnie?” To była czysta transakcja.
Medycyna uprzemysłowiła się do tego stopnia,
że lekarze działają niczym pracownicy linii montażowej.
Wszyscy moi psychiatrzy traktowali wizyty w ten sposób.
Sam szukałem takich osób,
bo nie chciałem mówić o swoich uczuciach.
Na lekarzach ciąży wielka presja, by szybko przyjąć pacjenta
i przepisać mu leki, bo za to płacą zleceniodawcy.
Jeden z lekarzy spytał mnie o moje dzieciństwo w Teksasie.
Odparłem: „Nie chcę tego. Przejdźmy do recepty”.
Pytamy pacjentów, czy są zadowoleni z usługi.
Lekarze chcą dobrych ocen,
bo ich awans zawodowy zależy od tych ankiet.
Te niewidzialne bodźce sprawiają,
że lekarze wypisują pacjentom to, czego ci chcą.
Inny problem to fakt, że leki te dają szybki efekt.
Jako 13-latka poszłam do terapeuty w New Hampshire.
KOMICZKA
Od razu powiedział mi,
a było to około roku 1984,
że wypisze mi receptę
i kiedy będzie mi smutno, mam brać lekarstwo.
To był Xanax.
Chcę być ostrożna. Nie chcę demonizować benzodiazepinów.
Wiem, że są stosowane nadmiernie, jak opioidy.
To leki przeciwbólowe. Na ból emocjonalny i fizyczny.
W wielu społecznościach trwa kryzys związany z Xanaxem.
Trwa epidemia leków na receptę.
Wiele osób skupiło się na opioidach, ale to nie wszystko.
Raper Lil Xen, jak Xanax, to jeden z ponad 50 artystów,
którzy śpiewają o Xanaxie.
Brałem około…
RAPER
…12 lub 14 tabletek dwumiligramowych dziennie.
Było ciężko.
Słyszę w głowie głosy
Każą mi to skończyć
Znalazłem Xanax w łóżku swym
Łyknąłem i do snu wróciłem
To obusieczny miecz, by akceptować ból, lęk
lub inny problem, a nie celebrować go.
To bardzo ostry miecz. Bardzo łatwo stracić kontrolę.
A nie dajemy młodym ludziom zbyt wielu narzędzi.
Wkrótce Bobby poszedł za idolami
i w dziesiątej klasie sam zaczął brać leki.
Od razu mnie wciągnęło.
Wystarczył telefon lub SMS, bym miał dowolną tabletkę.
Media społecznościowe pomagają w nabyciu tabletek online.
To może być teraz nasz diler.
Kilka kliknięć i można załatwić sobie Xanax.
Te tabletki są wszędzie.
Znalazłam konto, z którego korzysta 104 dilerów.
Można się z nimi skontaktować przez konto na Snapchacie.
To katalog dilerów.
Wiele osób pracuje w nielegalnych laboratoriach,
tworząc bardzo silne wersje benzodiazepinów.
Nowe informacje o zabójczym leku.
To mała, biała tabletka, która przypomina Xanax.
Zawiera też jednak silny opioid, fentanyl.
Ludzie mogą kupić tabletarki w sieci.
To będzie fentanyl oraz inne składniki.
Gdy zakręcę kołem…
pojawi się tabletka.
Można kupić od dilera dwie tabletki.
Jedna będzie miała trochę więcej fentanylu
i będzie po nas.
To tabletki z Meksyku z prawdziwych laboratoriów.
Nie widać różnicy. Kolor i oznaczenia są identyczne.
Tekstura tak samo.
Wyglądają jak prawdziwe. To przerażające.
Znana terapeutka, Laura Berman, przyznała, że ostatniej niedzieli
jej syn przedawkował leki.
To był fentanyl z domieszką?
Cierpiał na takie bóle, by zażywać taki lek?
- Wiedział, co bierze? - Nie.
Większość przedawkowań w ostatniej dekadzie
obejmowała więcej niż jedną substancję.
Zwykle to połączenie leków.
Same benzodiazepiny w dużej ilości nie są aż tak groźne,
ale w połączeniu z opioidami
mają efekt znieczulający i są bardzo groźna.
Dają podwójny efekt antydepresyjny.
Można dostać ataku serca i umrzeć.
Miał tylko 21 lat.
Gwiazda YouTube i utalentowany raper,
Lil Peep, zmarł wczoraj w nocy.
Słyszymy o wielu zgonach
powiązanych z lekami lub benzodiazepinami.
Zmagają się z zalewem bólu i lęku.
Chcą go uciszyć za wszelką cenę.
Spojrzałem w lustro i wiedziałem,
że umrę, jeśli nie przestanę.
Odstawiłem wszystko z dnia na dzień.
Miałem kilka ataków, wylądowałem w szpitalu.
Po licznych próbach Xanowi udało się odstawić leki.
Chciałem utworzyć ruch, Xanarchy,
promujący odstawienie Xanaxu.
Taki jest mój cel.
Musimy wziąć na siebie odpowiedzialność…
RAPER
…za gloryfikowanie kultury brania leków.
Nigdy nie dawaj Xannie mi
Nie lubiłam dorastania z bliskimi, którzy całkiem się zmieniali.
Ciężko to oglądać. Nie chcę, by ktoś umierał.
Dzieci to oznaka problemu.
To pokazuje, że coś jest naprawdę nie tak.
Moja klinika w 50% specjalizuje się w odstawianiu.
Pacjenci przychodzą do mnie
lub są do mnie skierowani, by odstawić opioidy lub benzodiazepiny.
Pacjenci też są zdezorientowani,
bo od wielu lat biorą dany lek. Nie wyobrażają sobie żyć bez niego.
I nie chodzi nawet o lęk czy dobre samopoczucie.
Chodzi o samo funkcjonowanie bez leków.
To ich przeraża.
To objawy odstawienia oraz tolerancji.
Dobrze, że studiowałam chemię.
Żaden lekarz by mnie tego nie nauczył.
To płynny mikrostożek.
Pozwala na zmniejszenie dawki
o mały ułamek każdego dnia.
Jeśli przesadzę,
mogę wpaść w stan psychozy.
Te chemikalia są bardzo mocne.
Odstawienie ich wymaga wielu lat.
PRZEJAZD KOLEJOWY
Od środka do środka szyny?
- 150 cm. - Jasne.
- Daj znać. - Możesz mówić.
Tu mamy 80 cm.
Jasne.
Pracuję dla stanu Michigan
i chcę zajmować się inżynierią lądową.
To moja praca od trzech lat. I to dla mnie poważna kariera.
Zaczęłam, gdy skończyłam 18 lat.
Cieszyłam się, że ludzie na mnie polegają.
Czułam stres, ale w takiej dawce, że motywował mnie do działania.
Nie przytłaczał mnie.
Większość osób przeciwnych Xanaxowi zaczęła od używania go dla przyjemności.
Gdy widzę, kiedy ktoś przyjmuje go ze złych powodów,
chciałabym wyrazić, jakie znaczenie ma dla chorych.
Biorę miligram dziennie.
Taka jest moja dawka od samego początku.
Może uzależniać. Nie w moim przypadku.
Jedynie pod względem psychologicznym.
Myślę, co by było, gdybym tego nie miała.
Łatwo całkowicie uzależnić się od leku.
Ale to straszna perspektywa, nawet jeśli on pomaga.
A jeśli go zabraknie lub ktoś go zabierze?
A jeśli go zapomnę?
To przerażające.
Leki mogą być bardzo ważne i nie chcę umniejszać ich znaczenia
w kontroli przytłaczającego lęku.
Pozwalają nam one wrócić do pionu,
ale gdy tylko je odstawimy, lęk wraca do poziomu wyjściowego.
Mama zachorowała na raka okrężnicy.
Pobiegłem na lotnisko.
Ja, tata i siostra mieszkaliśmy w Bostonie.
Bałem się o nią, gdy tylko wyjeżdżałem.
Te myśli gromadziły się,
aż dostałem pierwszego ataku paniki.
Musiałem wracać do pracy.
Miałem wygłosić prezentację, ale całkiem się załamałem
i skończyłem w firmowej łazience,
z hiperwentylacją, myśląc, że to zawał.
Byłem przerażony.
Nie mogłem się z tego wydostać.
Przed śmiercią mama napisała list
do mojego brata, siostry, do mnie i do mojego taty.
Napisała: „Wybacz, że przypisałam ci łatkę
i dałam poczucie, że musisz być osobą,
jaką nie mogłeś być”.
Czytając to, byłem poruszony, bo to dlatego czułem napięcie
oraz lęki od długiego czasu.
Czułem, że powinienem być inny, mniej ekspresywny.
Jestem osobą kolorową, więc powinienem mówić inaczej.
Mama zmarła w sierpniu
i wszystko zaczęło robić się jasne.
Czułem, że muszę zrozumieć, kim naprawdę jestem.
I potrzebowałem terapii.
Jeśli wiemy, że coś powoduje u nas trwały lęk,
warto pamiętać o podstawowych sprawach.
Po pierwsze: oddychać.
Należy się wysypiać.
Zachęcam ludzi do długiego snu.
Są ćwiczenia.
Spędzajmy dużo czasu na dworze.
Ćwiczmy, wychodźmy na słońce. Spróbujmy jogi lub medytacji.
Medytacja bardzo mi pomogła.
Tworząc biologiczny stan odprężenia,
obniżamy poziom lęku.
Nie można czuć odprężenia oraz lęku jednocześnie.
Są inne leki, które nie uzależniają.
Leki SSRI jeszcze nie leczą stanów lękowych,
ale obniżają poziom lęku
oraz ryzyko ataku paniki.
Pracuję w Nowym Jorku
i wypisuję recepty na antydepresanty i leki przeciwlękowe.
Lubię też jednak mówić o lekach z marihuaną,
bo potrafią być naprawdę pomocne.
Nie pozbawiają hamulców, nie ogłupiają.
Funkcjonujemy normalnie, ale lepiej radzimy sobie ze stresem.
Wiemy dużo o leczeniu tych zaburzeń.
Dowody wskazują, że najlepsze efekty
daje terapia poznawczo-behawioralna.
Skupia się ona na naszych nawykach, myślach
oraz zachowaniu i wyborach.
Pozwala nam też radzić sobie ze stresem w inny sposób.
Ten dodatkowy aspekt terapii,
w której słyszymy: „Wszystko dobrze.
To twoje emocje. To nic złego.
Uczucia i myśli to nie fakty.
Musisz przeżyć ten dzień, a potem nadejdzie jutro.
I po kilku takich dniach
przestaniesz się tak czuć”. To mi wystarczyło.
Bo gdy jest nam bardzo ciężko, musimy to jakoś przetrwać.
Pandemia to unaoczniła,
ale relacje społeczne to jeden z najlepszych sposobów
na zmniejszenie lęku.
Samotność to wielki problem dla zdrowia psychicznego i fizycznego.
W tym roku się rozwiodłam
i w efekcie odkryć, które zakończyły mój związek
oraz konieczności rozpoczęcia życia od nowa
znów wylądowałam w tym cyklu depresji i lęków.
Moja mama ani znajomi nie wiedzą, co zaszło w moim małżeństwie.
Skupiałam się na medytacji, pisaniu dziennika i terapii.
Wszystkich rzeczach, które to ja mogę zrobić.
A powinnam była znaleźć oparcie w kobietach,
które kochają mnie i chcą mi pomóc.
Jeśli możemy znaleźć autentyczną więź z drugą osobą,
zapomnijcie o moich słowach. To najlepsze, co możemy zrobić.
Typowe reakcje na nietypowe otoczenie
nie muszą wcale być chorobą.
Można powiedzieć,
że zamiast naprawiać nasz świat i jego prawdziwe problemy,
dajemy ludziom psychotropy, by zaakceptowali
ten zepsuty świat, który im dajemy.
„Wielkie odejścia” to ostatni trend masowych wypowiedzeń i zmian kariery.
Amerykanie masowo przechodzą na emeryturę.
Coraz więcej mówi się o skróceniu pracy do czterech dni.
Pandemia całkiem zmieniła
podejście Amerykanów co do sposobu oraz ilości wykonywanej pracy.
Tworzymy ruch, by zaadresować kwestię zdrowia psychicznego.
Chcemy stworzyć społeczeństwo, gdzie nikt nie czuje się odizolowany
i zawstydzony z powodu swych trudów.
Chcemy zbudować świat, w którym każdy otrzymuje pomoc.
Chcemy być proaktywni, a nie reaktywni.
Nowe pokolenie sportowców,
m.in. Simone Biles i Naomi Osaka, mówi o zdrowiu psychicznym.
Przeżywamy własne problemy.
Nie wiesz, ilu osobom pomagasz,
po prostu siedząc tu w tak ciężkiej chwili.
Zdrowie psychiczne jest związane
z całym naszym życiem.
Z oddechem i naszymi odkryciami.
Zarówno w sprzyjających, jak i niekorzystnych okolicznościach.
Zdrowie psychiczne to klucz.
Boże. Nie wytrzymam. Napisał:
„Dzięki za stworzenie ostoi dla osób jak ja”.
Nie wytrzymam! Jest taki słodki.
Zaczęło się od postu „Darmowa terapia dla czarnych”.
Sądziłam, że będzie trudno kogoś namówić,
bo media przekonywały, że tak to wygląda.
Ale było inaczej. Musieliśmy się trochę cofnąć,
bo po publikacji ogłoszenia
w ciągu dwóch dni zgłosiło się 50 mężczyzn,
którzy chcieli darmowej terapii. Nie przemyśleliśmy tego.
Dajemy im osiem darmowych sesji.
Obecnie 75% z nich kontynuuje terapię po bezpłatnym okresie.
Dajemy im trochę wody,
a oni orientują się: „Nie wiedziałem, że byłem tak spragniony”.
I nawet gdy zabieramy im wodę,
oni chcą jej dalej. Damy to na koszulce.
Od jakiegoś czasu rozmawiam z pacjentami o fali.
Że można zatracić się w czymś
i cokolwiek to jest,
oddajemy się temu całkowicie, zatracamy się w tym.
To coś większego od nas.
Dwanaście lat temu pojechaliśmy do stadniny,
która ratowała konie.
Opiekują się około 60 końmi,
które znajdowały się w złej sytuacji.
Okazało się, że szukają wolontariuszy.
Uznałam: „W środku pandemii,
gdy zamknięto siłownie oraz restauracje,
nie możemy wychodzić i spotykać się z innymi,
może ten wolontariat mógłby być dla mnie dobry”.
Wolontariusze sprzątają wybiegi,
czeszą konie, spacerują z nimi.
Miałam aktywność fizyczną dla dobrej sprawy
i tworzyłam więź ze zwierzętami.
Wszystko to podpasowało mi,
bym mogła wyjść z domu oraz ze swojej głowy
i popracować na świeżym powietrzu.
Tulenie konia w kiepski dzień to piękna sprawa.
Potrzebuję większej ilości bodźców zewnętrznych.
Zająłem się tworzeniem bukietów.
Jest tym coś idealnie spokojnego.
Od wybierania kwiatów
po przeglądanie różnych kolorów. To naprawdę przyjemne.
Zrozumiałem, że potrzebuję tego,
by osiągnąć stan spokoju.
Mój lęk wynika z poczucia,
że nie uda mi się czegoś osiągnąć
albo że robię coś złego.
Ukojenie dają mi rzeczy, które robię dla siebie.
Nikt nie będzie ich oceniał i krytykował.
Oczekiwania.
To naprawdę spory ciężar.
Gdy uda się je trochę zmniejszyć,
można poczuć się wolnym.
Tak nie może być. To metoda prób i błędów.
Lęk jest holistyczny.
Dowodzi, że umysł i ciało to jedna całość.
To informacja, jaką daje nam lęk.
Nasze ciało oraz umysł współdziałają i oddziałują na siebie.
Biorąc Xanax za każdym razem, gdy czujemy lęk,
nie uczymy naszego umysłu,
by bardziej tolerował te stany.
Jeśli tłumimy ten lęk,
tracimy szansę, by nauczyć się sobie z nim radzić.
Taki jest koszt alternatywny.
Biorę je w razie potrzeby.
Kilka razy w miesiącu.
Bardziej chodzi chyba o to, bym miała je w razie czego.
Jeśli dieta, ćwiczenia, wolontariat i inne sposoby zawiodą
albo jeśli życie mnie przeciąży,
mam to kolejne narzędzie.
Xanax nie pomógł mi z nieustannym lękiem.
Zawsze go odczuwałem.
Po Klonopinie poczułem się inaczej.
To było dużo łagodniejsze
w porównaniu do Xanaxa, który działa naprawdę szybko.
Dlatego ludzie nie biorą Klonopinu, żeby poimprezować.
Wciąż biorę Lexapro, antydepresant z SSRI.
W dość umiarkowanej dawce.
Zmniejszyłem benzodiazepiny na tyle, by próbować całkiem je odstawić.
Jeśli stawiamy czoła lękom, gdy jesteśmy po Xanaxie,
to nie wypali.
Trzeba iść naprzód.
By poradzić sobie ze swoimi lękami,
trzeba ich doświadczyć, zrozumieć je
i pogodzić się z nimi.
Z drugiej strony
jest coś stygmatyzującego i zawstydzającego w mówieniu:
„Weź oddech i zmierz się z tym”, gdy ktoś nie potrafi.
Nie powiemy cukrzykowi: „Niech twoja trzustka działa lepiej”.
Xanax to bez wątpienia lek,
na który ludzie się krzywią.
Jest jakaś cząstka mnie, której nie podoba się fakt,
że potrzebuję czegoś do pomocy.
Moja uparta strona nie chce, bym brała Xanax
przez zbyt długi czas.
Chciałabym znaleźć sposób, by żyć bez Xanaxu,
ale na razie…
spełnia swoją funkcję i jestem bardzo wdzięczna.
Dobre działanie benzodiazepinów jest zdradzieckie.
Społeczeństwo może nie myśleć o osobach z lękami i depresją,
ale wszyscy to mamy.
Gdy ludzie po raz pierwszy przyjmują benzodiazepiny,
czują się wspaniale.
To każe im myśleć:
„Nie muszę czuć się tak cały czas,
ale chcę więcej benzodiazepinów”. Niszczą one naszą odporność,
na której musimy polegać,
by radzić sobie ze stresem, lękami i ciężkimi sytuacjami.
Trudnymi aspektami życia.
Odporność to klucz
nie tylko do kontroli lęku, ale i zdrowia psychicznego.
Do przetrwania i akceptacji rzeczywistości.
Zarówno w kwestii Covidu, śmiertelności,
jak i zaburzeń lękowych.
Akceptacja to klucz. Im bliżej jej będziemy,
tym lepszy będzie stan naszego zdrowia psychicznego.
Nie wiem, czy miałem jakieś lęki,
które różniły się od tych, jakie mamy wszyscy.
Po przejściu z liceum na studia
czułem się nieco zagubiony.
Poszedłem do przychodni studenckiej
i do dziś pamiętam, jak trzymałem receptę
i myślałem sobie: „Teraz jestem dorosły.
Takie lekarstwo zalecił mi lekarz,
więc je wezmę”,
Życie jest ciężkie. Jakimś cudem o tym zapomnieliśmy.
Jeśli nie jesteśmy szczęśliwi, od razu sięgamy po tabletkę.
Naszym zadaniem nie jest usunięcie cierpień pacjentów,
a uczynienie ich akceptowalnymi,
by zachowali ochotę do życia.
Podczas odstawiania występuje zjawisko „okien”.
Objawy całkiem znikają.
Byłem na placu zabaw z synem
i nagle dzwonienie w uszach ucichło,
ciśnienie w głowie zniknęło.
Poczułem niesamowity spokój.
Całe dorosłe życie nie doświadczyłem czegoś takiego.
I całe dorosłe życie brałem benzodiazepiny.
Jeśli tak ma wyglądać życie bez nich,
nie mogę się doczekać.
Dawaj.
Tak! Spokojnie.
- Tak! - Drawo.
- Tak! - Super.
Ciężko pracowałam, by zmienić wiele aspektów życia
i nie odczuwać lęku tak intensywnie.
Nauka radzenia sobie z życiem to prawdziwa podróż.
Nie zapewni nam tego tabletka.
To wymaga czasu.
Cała ta ciężka praca pozwala przyjść mi tu wystrojoną,
jakbym nie miała zmartwień.
Czasem będę musiała do niej wrócić i zaakceptowałam to.
Napisy: Krzysztof Zając