Downloaded from YTS.MX
‎(ภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(ทำไมฉันถึงกังวลตลอดเวลา)
‎(คนอื่นๆ ถามว่า ‎มียาที่กินแล้วหายกังวลไหม)
‎(หนีจากกับดักความกังวล ‎เทคโนโลยีทำให้เกิดความกังวลอย่างไร)
‎(หนีจากกับดักความกังวล)
‎(งานวิจัยใหม่พบว่า ‎คนรุ่นมิลเลนเนียลกังวลมากที่สุด)
‎(เทคโนโลยีทำให้เกิดความกังวลอย่างไร)
‎(โทรศัพท์ทำให้คุณกังวลหรือซึมเศร้าหรือเปล่า)
‎(โจเซฟ ฟราสซิน่า ‎นี่ เป็นยังไงบ้าง คุณยัง…)
‎(นัดหมอฟัน - วันนี้ 13:00 น.)
‎(แจ้งเตือน - ให้อาหารแมว)
‎(ผลการเลือกตั้งประธานาธิบดี)
‎(แค่อยากถามว่าคุณได้เปิดแจ้งเตือนไหม)
‎(นัดพบเอลเลียต แมนเดอร์ ‎วันนี้ 15:00 น.)
‎คุณรับมือกับความเครียดยังไง
‎เรามียาที่แก้เครียดได้ในห้านาที
‎มันทำอะไรกันแน่ มันทำให้เรารู้สึกยังไง
‎มันบรรเทาความเครียดให้คนนับล้าน
‎ฉันพกซาแน็กซ์ติดตัวตลอดเวลา ‎ตอนนี้มันอยู่ในกระเป๋า
‎ผมรู้ว่าผมมียาวิเศษอยู่เสมอ ‎ผมค้นพบวิธีการที่ใช้ได้ผล
‎อย่างแรกที่เราทำเวลามีคนพูดว่า
‎"เครียดจัง นอนไม่หลับเลย"
‎คือ "กินยาตัวนี้สิ มันจะช่วยให้นอนหลับ
‎มันจะทำให้รู้สึกสงบ ลาก่อน"
‎ปริมาณการใช้ซาแน็กซ์เพิ่มขึ้นมาก
‎การสั่งยาพุ่งสูงภายในยี่สิบปีที่ผ่านมา
‎ผู้ใหญ่ชาวอเมริกันประมาณหนึ่งในแปดคนใช้ยานี้
‎มีการสั่งยาเยอะมาก
‎ที่จริงมันก็มีมานานแล้วนะ
‎เราถามเพื่อนได้เสมอ
‎"มีซาแน็กซ์ไหม หรือรู้จักคนที่มีซาแน็กซ์ไหม"
‎เป็นเพราะประเทศของเรา ‎กังวลมากขึ้นหรือเปล่าคะ
‎เราตระหนักรู้มากขึ้น
‎หรือเป็นเพราะมียาให้ใช้มากขึ้น
‎ความกังวลเป็นสัญญาณเตือนว่ามีบางอย่างผิดปกติ
‎ตอนนี้มีบางอย่างผิดปกติอย่างมาก
‎สำหรับสมองและร่างกาย เราไม่เคยพักผ่อน
‎เราทำงานตลอดเวลา
‎ฉันรู้สึกดีที่สุดเวลากินซาแน็กซ์ครึ่งเม็ด
‎มันคือความมึนเมาแบบที่ฉันคิดว่า ‎คนอื่นๆ รู้สึกเป็นปกติ
‎เดี๋ยวนะ ได้เวลาซาแน็กซ์แล้ว
‎ยาเป็นทางออกที่เรียบง่าย
‎ที่เราสร้างโครงสร้างพื้นฐานขึ้นมารองรับ
‎แต่ตอนนี้แพทย์เตือนว่ามันมีฤทธิ์ ‎ทำให้เสพติดและอันตรายกว่าที่คิดไว้
‎ครั้งแรกที่ฉันกินมัน
‎ฉันพูดว่า "ฉันรู้เลยว่าทำไมคนถึงติดมัน"
‎ฉันต้องระวังยาตัวนี้ ไม่ต้องสงสัยเลย
‎ถ้าตอนนั้นผมรู้แบบนี้
‎ผมไม่มีวันกินยาเม็ดแรก
‎ไม่มีวัน
‎เวลาเราไปหาหมอและคาดหวังว่า ‎จะได้รับความช่วยเหลือ
‎สิ่งที่เราไม่รู้คือถ้าปัญหาไม่ทำให้เรากลัว
‎รอจนกว่าจะเห็นวิธีแก้ก่อนเถอะ
‎เราติดอยู่ในบ่วงเดิมๆ
‎แก้ปัญหาที่เกิดไปแล้ว
‎แทนที่จะสร้างภูมิต้านทานตั้งแต่แรก
‎เอกลักษณ์อย่างหนึ่งของชีวิตในยุคใหม่
‎คือเราใช้เวลาในหัวตัวเองมากแค่ไหน
‎ตอนนี้ชีวิตของเราส่วนใหญ่ดำเนินไป
‎ในสมองของเรา
‎เราไม่ได้วิ่งหนีเสือ ในบางแง่ ‎การวิ่งหนีเสือเรียบง่ายกว่ามาก
‎เมื่อ 2,000 ปีก่อน ‎คนเดินทางด้วยวิธีไหนเป็นหลัก
‎ความกลัว สัตว์จะคำรามแล้วงับขาเรา
‎เราวิ่งได้นาทีหนึ่งเป็นกิโล
‎- ความกลัวทำให้… ‎- ความกลัวทำให้เราเคลื่อนที่
‎- เข้าใจล่ะ ‎- ความกลัวผลักดันเรา
‎เวลาเรารู้สึกกังวล สิ่งที่เกิดขึ้น ‎ในร่างกายจะคล้ายคลึงกับ
‎สิ่งที่เกิดขึ้นเวลาเรากลัว
‎ในสมองของมนุษย์เกือบทุกคน ‎รวมถึงวานร สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
‎และแม้แต่สัตว์เลื้อยคลาน ‎มีศูนย์กลางความกลัวที่เรียกว่าอะมิกดะลา
‎ในมนุษย์จะมีสองข้าง มันสมมาตรกัน
‎อยู่ตรงกลางๆ รูปร่างคล้ายอัลมอนด์
‎อะมิกดะลาจะทำงาน ‎ถ้ามีอะไรที่ทำให้กังวลหรือกลัว
‎มันคือการตอบสนองโดยสู้หรือหนี
‎ระบบประสาทซิมพาเทติก ‎กำลังเตรียมร่างกายให้พร้อมลงมือ
‎เลือดสูบฉีด หัวใจเต้นรัว
‎กล้ามเนื้อถูกกระตุ้น
‎ความวิตกกังวลเป็นพลังงานรูปแบบหนึ่ง
‎และพลังงาน ถ้าใช้ในทางที่เหมาะสม ‎ก็เป็นสิ่งที่มีประโยชน์มาก
‎มันทำให้เรามีพลังที่จะไขว่คว้า ‎ทำสิ่งต่างๆ ให้สำเร็จ
‎เราฉลาดขึ้น มีสมาธิมากขึ้น ‎มีแรงผลักดัน ทะเยอทะยาน มีความหวัง
‎ถ้าเรามีความกังวลในระดับที่พอดี ‎ระดับที่เรายอมรับและจัดการได้
‎เวลาคิดถึงโรควิตกกังวล
‎ฉันคิดว่าคนที่เป็นโรคนี้มีแนวโน้ม
‎ที่จะเกิดอะดรีนาลีนพลุ่งพล่าน
‎และมันทำให้พวกเขาเป็นอัมพาต
‎ไม่ว่าจะเป็นอัมพาตทางความคิด ‎อัมพาตทางกาย หรือทั้งสองอย่าง
‎เวลาที่ฉันวิตกกังวลอย่างหนัก
‎อย่างแรกที่ฉันรู้สึกคือความร้อนและแรงกดดัน
‎เหมือนอากาศมันหนาแน่นและกดทับบนตัวฉัน
‎เหมือนผ้าห่มที่ร้อนและหนักมากๆ
‎หัวใจเต้นเร็วและแรง
‎ลมหายใจเริ่มกระชั้น
‎และรู้สึกเหมือนมีอะไรรัดหน้าอกจนแน่น
‎ฉันรู้สึกเหมือนต้องหายใจถี่ขึ้น
‎ถึงจะได้รับออกซิเจนเพียงพอต่อการเอาชีวิตรอด
‎ฉันหายใจไม่ทันเลย
‎รูม่านตาขยาย เหงื่อเริ่มออก
‎เลือดไหลจากกระเพาะไปที่แขนขา
‎และมันทำให้ผมรู้สึกว่า "พระเจ้า ปวดท้องจัง
‎จะเป็นยังไงต่อ ฉันจะอ้วกไหม"
‎กล้ามเนื้อของฉันเขม็งเกลียว ‎จนเกร็งไปหมดทุกส่วน
‎ส่วนที่มีเหตุผลคิดว่า "นี่มันบ้าชัดๆ
‎ไม่มีอะไรสักหน่อย" ‎แต่เราคิดอะไรเป็นเหตุเป็นผลไม่ได้เลย
‎เกิดการเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง ‎ที่สามารถวัดได้จนถึงระดับโมเลกุล
‎นั่นคือการเปลี่ยนแปลงทางกาย
‎ยังมีการเปลี่ยนแปลงทางจิตวิทยาอีก ‎เรารู้สึกยังไง หวาดหวั่น
‎ความกังวลนี้
‎ความกลัว จากนั้นฉันก็กินซาแน็กซ์
‎และสามหรือสี่นาทีต่อมา
‎ฉันก็กลับมาเป็นปกติ
‎ผมแทบรู้สึกเลยว่ามันออกฤทธิ์ตอนไหน
‎นั่นทำให้มันเหมือนยาวิเศษสำหรับผม
‎ก่อนอื่นเลย มันทำให้ร่างกายฉันผ่อนคลาย
‎ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันต้องการเพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อ
‎ผ่อนคลายมือ ผ่อนคลายลมหายใจ
‎และปลดเปลื้องแรงกดดันที่รุนแรง
‎ขณะที่ฉันพยายามตั้งสติ
‎ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนั้นมาก่อน
‎มันทำให้เราสามารถปล่อยวาง
‎ปล่อยวางความเครียดทั้งหมด ‎ความกังวลทั้งหมดในวันนั้น
‎ความหนักใจทั้งหมดหายไป
‎ผมไม่รู้ว่ามีใครในที่นี้เคยลอง ‎ซาแน็กซ์ไหม แต่มันวิเศษมาก
‎ซาแน็กซ์ได้รับเสียงปรบมือเบามาก
‎ไม่มีใครร้อง "วู้" มีแต่ "ช่าย"
‎เบ็นโซไดอาเซพีน
‎มันคือประเภทของยา ‎คนรู้จักยากลุ่มนี้ในชื่ออะไรคะ
‎แวเลียม ซาแน็กซ์
‎คลอโนพิน อาติแวน ‎หนึ่งในยาตัวแรกๆ ชื่อว่าลิเบรียม
‎ยาเหล่านี้มีกลไกการทำงาน ‎ทางเภสัชวิทยาเหมือนกัน
‎เบ็นโซไดอาเซพีนกระตุ้นสารสื่อประสาท ‎ในสมองที่เรียกว่ากาบา
‎จะคิดว่าเป็นสารกดประสาทก็ได้
‎มันลดการสื่อสารระหว่างเซลล์สมองแต่ละเซลล์
‎มันทำให้สมองสงบลง
‎เหมือนกับ… นึกออกไหม
‎มันระงับการตอบสนองโดยสู้หรือหนีของเรา
‎มันทำให้เราหายใจช้าลง หัวใจเต้นช้าลง
‎มันลดการกระตุ้นทั้งหมดนั่น
‎และผลก็คือ
‎พอร่างกายสงบลง ‎อารมณ์ของเราก็สงบตามไปด้วย
‎ผมสมองปลอดโปร่ง ความคิดลื่นไหล
‎มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนเป็นตัวเองในแบบที่ดีขึ้น
‎และผมว่าในบางแง่ ผมก็ดีขึ้นจริงๆ
‎ตั้งแต่อยู่เกรดสอง ‎ผมก็รู้แล้วว่าผมเป็นเด็กขี้กังวล
‎ผมรู้ตัวว่าท้องไส้ปั่นป่วนง่าย และผมไม่ชอบเลย
‎ตั้งแต่ยังเด็ก ผมเริ่มมีความกลัว
‎แบบเดียวกับแม่ผม คือกลัวการอาเจียน
‎ซึ่งเป็นความกลัวที่แปลก ‎แต่ตอนนี้เรารู้แล้วว่าไม่ได้แปลกขนาดนั้น
‎ตั้งแต่อายุหกขวบ ผมใช้ชีวิต ‎อย่างหวาดกลัวการอาเจียน
‎ซึ่งนำไปสู่ความกลัวเชื้อโรค ‎อาหาร และภาวะอาหารเป็นพิษ
‎เวลาที่ผมใช้ไปกับการตรวจสอบสภาพแวดล้อม
‎ว่ามีอันตรายต่อชีวิตผมไหม มันบ้ามาก
‎พอโตขึ้น ผมก็เริ่มมีอาการตื่นตระหนก
‎สวัสดีค่ะ ขอต้อนรับขึ้นเครื่อง
‎การขึ้นเครื่องบินยังทำให้ผม ‎กังวลจนเกิดอาการทางกายอย่างรุนแรง
‎กรุณาสังเกตทางออกที่อยู่ใกล้กับท่านที่สุด
‎ถ้าต้องพูดในที่สาธารณะ ‎ผมก็กังวลจนเกิดอาการทางกายอย่างรุนแรง
‎ขณะที่ผมทำงานด้านข่าวสาร ‎การเขียน และเป็นบรรณาธิการ
‎ผมต้องขึ้นเครื่องบินและพูดในที่สาธารณะบ่อยขึ้น
‎ตั้งแต่อายุสามสิบจนสี่สิบกว่า
‎ผมตีพิมพ์หนังสือสองเล่ม ‎ซึ่งทำให้ผมต้องพูดในที่สาธารณะ
‎และนั่นทำให้ผมเรียนรู้ว่าจะปรับขนาดยายังไง
‎ผมยังรู้สึกกังวลอยู่
‎แต่ไม่ถึงขนาดซินดี้ เบรดี้ในเดอะเบรดี้บันช์
‎พอไฟแดงดวงนี้ติด
‎เราจะออกอากาศ และคนทุกบ้านจะเห็นเรา
‎พอไฟแดงตรงกล้องติด เธอก็ตัวแข็งทื่อ
‎ในปี 2014 ผมตีพิมพ์หนังสือเรื่อง ‎มายเอจออฟแองไซตี้
‎(มายเอจออฟแองไซตี้)
‎ซึ่งพูดถึงปัญหาความกังวลของผม ‎และผมคิดว่ามันอาจจะช่วยผม
‎เพราะนั่นคงเป็นฉากจบที่ดีที่สุด ‎ที่ผมฝ่าฟันอุปสรรคไปได้
‎อย่างแรก ผมจะหายดี นั่นคือประเด็น
‎อย่างที่สอง หนังสือของผมจะยิ่งขายดี
‎เพราะมันบอกว่า "ต้องทำแบบนี้นะ" ‎แต่มันกลับกลายเป็น "ผมยังกังวลอยู่"
‎ไม่ใช่ตอนจบที่น่าพอใจหรือมีประโยชน์
‎ลองคิดดูว่าคุณไม่สามารถ ‎ทำกิจกรรมในชีวิตประจำวันได้
‎เพราะความกลัวและกังวล
‎สกอตต์ สตอสเซลต่อสู้กับ ‎ความกังวลมาทั้งชีวิต
‎ผู้เขียน สกอตต์ สตอสเซลเป็นบรรณาธิการ ‎ของเดอะแอตแลนติก และจบจากฮาร์วาร์ด
‎เขายังเป็นสามีและพ่อลูกสอง
‎ผมคิดว่าในระยะสั้น มันส่งผลตรงข้าม
‎คือมันทำให้ผมยิ่งกังวล
‎ผมใช้เบ็นโซไดอาเซพีนมากขึ้น
‎คุณกับคนอีก 40 ล้านคน ‎รักษาโรควิตกกังวลแบบนี้ยังไง
‎ผมเคยลองมาหลายอย่าง
‎แต่ผมกินยา ขอย้ำอีกครั้งว่า
‎นี่เป็นเรื่องที่ผมไม่เคยบอกใคร ‎เพราะผมอับอาย
‎แต่ผมกินยาแก้ซึมเศร้า ‎และเบ็นโซไดอาเซพีน ซึ่ง…
‎- อย่างซาแน็กซ์เหรอครับ ‎- ซาแน็กซ์ ซึ่งเป็นยาแก้กังวล…
‎ได้เอามาเผื่อคนทั้งห้องส่งไหม
‎ผมมีนะ อยากให้แบ่งไหม
‎เรื่องหนึ่งที่ผมพยายามหาคำตอบ ‎ตอนเขียนหนังสือเล่มนี้คือ
‎"ต้นตอของความกังวล ‎เกิดจากพันธุกรรมหรือเปล่า
‎หรือเป็นบาดแผลทางใจตั้งแต่สมัยเด็ก"
‎อารมณ์พื้นฐานส่วนใหญ่ของเรา
‎การตอบสนองต่อโลก
‎ส่วนใหญ่ติดตัวเรามาตั้งแต่เกิด
‎มีงานวิจัยที่หลากหลายเกี่ยวกับฝาแฝด
‎และมันแสดงให้เห็นว่าพันธุกรรมส่งผลอย่างลึกซึ้ง
‎มันส่งผลอย่างลึกซึ้งแต่ก็ไม่ได้เป็นตัวชี้ขาด
‎ไม่อย่างนั้น แฝดเหมือนแต่ละคู่
‎จะต้องมีความวิตกกังวลเท่ากันเสมอ
‎และมันไม่ได้เป็นแบบนั้นทุกคู่
‎ประสบการณ์ของเรามีผลกระทบอย่างมาก
‎เตะไวๆ แบบฮิปฮอป เตะ ผมอยากให้คุณเตะขา
‎ฉันมีอาการวิตกกังวลครั้งแรกสมัยเรียน
‎เพราะฉันถูกกลั่นแกล้งตลอดช่วงที่เรียนอยู่
‎ในโรงเรียนประถมที่ฉันเรียนมีคนดำแค่สามคน
‎ฉันเลยเป็นคนดำคนเดียวในชั้นเรียนเสมอ
‎และมีการกลั่นแกล้งเพราะเชื้อชาติเยอะมาก
‎ฉันกลัวคาบพัก
‎เพราะนั่นเป็นตอนที่มีการกลั่นแกล้งหนักที่สุด
‎ฉันโตมาในฟลอริดาตอนใต้ ‎และมาจากครอบครัวที่ยากจน
‎พ่อแม่ฉันมีเงินไม่มาก
‎ฉันเข้ากองทัพทันทีที่เรียนจบมัธยมปลาย
‎เพราะฉันรู้ว่าฉันอยากเรียนวิทยาลัย
‎ฉันต้องหาทางจ่ายค่าเทอมเอง
‎ฉันอยู่ในอิรักประมาณ 15 เดือน
‎ฉันโชคดีมากที่การไปปฏิบัติหน้าที่ ‎ของฉันไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น
‎แต่ในทางกลับกัน ฉันถูกล่วงละเมิดทางเพศ
‎ระหว่างที่อยู่ในกองทัพและนั่นเป็นสาเหตุหนึ่ง
‎ที่ทำให้ฉันมีปัญหาหลายอย่างหลังจากออกมา
‎หายใจเข้าลึกๆ รู้สึกตึงไหม
‎เจ็ดสิบห้าไหม
‎เกือบแล้ว
‎หลังออกจากกองทัพ
‎ฉันตัดสินใจย้ายไปนิวยอร์กซิตี้เพื่อเข้าวิทยาลัย
‎ฉันอยากเรียนด้านแฟชั่น
‎ฉันรู้สึกห่างเหินจากนักเรียนที่เรียนด้วยกัน
‎เพราะฉันแก่กว่าพวกเขา
‎และเคยเจอเหตุการณ์แบบที่พวกเขาไม่เคยเจอ
‎เราต่อกันไม่ติด
‎และสำหรับฉัน การนั่งอยู่ในห้องเรียน
‎เป็นสิ่งสำคัญที่สุดที่ฉันจะทำในวันนั้น
‎เพราะฉันเดิมพันทั้งชีวิต ‎เพื่อโอกาสที่จะได้นั่งตรงนั้น
‎และสมองของฉันก็บังคับให้ฉันเผชิญหน้ากับ
‎เรื่องที่เกิดขึ้นตอนอยู่ในกองทัพ
‎ทุกอย่างประเดประดังเข้ามาในเวลาเดียวกัน
‎นั่นเป็นครั้งแรกที่หมอสั่งยาให้ฉัน
‎และมันช่วยฉันได้มากในตอนนั้น
‎ที่ฉันอยู่ในจุดวิกฤต
‎และเอาชีวิตแทบไม่รอด
‎ก่อนเข้านอนเมื่อคืน ฉันคิดว่า
‎"ฉันต้องทำยังไงจิตใจถึงจะสงบ"
‎ฉันต้องการความแน่นอน
‎นั่นเป็นเรื่องที่ฉันมักจะมีปัญหา
‎ฉันต้องรู้ ฉันต้องรู้อนาคต ‎ฉันสงสัยว่า "มันจะเป็นไปด้วยดีไหม"
‎ไม่ๆ หมอ… ฉันต้องคุยกับหมอหรือไม่ก็ร่างทรง
‎ฉันจำเป็นต้องรู้
‎สองอาทิตย์หลังเกิดโรคระบาด ฉันตกงาน
‎ฉันจำได้ว่าคิดว่า "ฉันจะจ่ายค่าเช่ายังไง
‎จะจ่ายค่าใช้จ่ายอื่นๆ ยังไง ‎จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป"
‎ฉันเตรียมตัวย้ายไปอยู่กับแฟน
‎จากนั้นฉันก็ได้รู้ว่าเขานอกใจฉัน
‎ฉันเลยย้ายกลับไปอยู่บ้านแม่
‎ฉันต้องอยู่บ้าน
‎ไม่มีงานทำ
‎ไม่มีรถ
‎และพ่อแม่ฉันทำงาน ฉันเลยอยู่คนเดียว
‎ฉันต้องปิดบังความเจ็บปวดอันใหญ่หลวง
‎เพราะฉันไม่อยากให้พ่อแม่เสียใจ
‎พวกท่านเสียใจและไม่สบายใจมาก
‎นั่นคือจุดที่ฉันคิดว่า "ฉันกำลังวิตกกังวล"
‎ฉันจำได้ว่าคิดว่า ‎"ไม่อยากให้กลางคืนมาถึงเลย"
‎ทุกคืนเลย
‎และฉันมีเพื่อนคนหนึ่งที่มีซาแน็กซ์ ฉันบอกว่า
‎"ฉันต้องทำให้ตัวเองด้านชา จะได้นอนหลับ"
‎ฉันถามนักบำบัดคนเก่า
‎และแปลกใจที่เธอบอกว่ามันขึ้นอยู่กับฉัน
‎ฉันก็แบบ "อะไรวะ"
‎ฉันนึกว่านักบำบัดจะช่วยยืนยันว่า
‎"ไม่ถึงขั้นนั้นหรอก ‎คุณไม่ได้กังวลจนต้องกินซาแน็กซ์"
‎แต่เธอกลับบอกว่า
‎"ได้ ถ้าคุณสนใจ เราจะลองดูก็ได้"
‎ฉันก็แบบ "ต้องตัดสินใจเองจริงๆ สินะ"
‎มันเหมือนกระจกที่เราทุบเวลาเกิดเหตุฉุกเฉิน
‎แต่เราต้องเลือกเหตุฉุกเฉินให้ดี
‎ปริมาณการสั่งยาเบ็นโซไดอาเซพีนเพิ่มขึ้น
‎ในช่วงสองถึงสามทศวรรษที่ผ่านมา
‎ถ้าเราดูจำนวนคนที่มีปัญหาด้านความกังวล
‎คนหนึ่งในสามมีอาการอย่างน้อยหนึ่งครั้งในชีวิต
‎และนั่นคือคนที่กังวลจนส่งผลต่อการใช้ชีวิต
‎และได้รับการวินิจฉัยว่า ‎เป็นโรควิตกกังวล ก็คือคนที่อาการหนัก
‎ผมคิดว่าคุณมีอาการตื่นตระหนก
‎ไม่หรอก มันไม่มีจริง
‎มันเป็นแค่แผนประชาสัมพันธ์ดารา
‎เชื่อฉัน ฉันรู้จักดาราหลายคน
‎ไม่ มันมีจริงแน่นอน
‎ฉันว่าเราถูกสอนมาผิดๆ ว่าทุกคนสุขภาพจิตดี
‎"ฉันเป็นคนเดียวที่ลำบาก เป็นคนเดียวที่มีปัญหา"
‎คนอื่นๆ แค่ใช้ชีวิตอย่างราบรื่น
‎(พลังบวกเท่านั้น)
‎ฉันมีปัญหาอะไรถึงทำแบบนั้นไม่ได้
‎มันเป็นความรู้สึกที่วนเวียนกลับมาเป็นครั้งคราว
‎ส่วนหนึ่งของปัญหาคือความคาดหวัง
‎มีความคาดหวังว่า ‎เราสามารถสร้างสรรค์อะไรสักอย่าง
‎ไม่ใช่แค่สร้างสรรค์ แต่บันทึกลง ‎โซเชียลมีเดียที่มีผู้ติดตามนับล้าน
‎โซเชียลมีเดียจะทำให้เรากังวล ‎ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้
‎เรากำลังเปรียบเทียบ ‎อารมณ์ความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง
‎กับภาพลักษณ์ภายนอก ‎ที่ผ่านการคัดเลือกและตกแต่งของคนอื่น
‎เราไม่มีทางเทียบได้
‎มีปัญหาสังคมใหม่ๆ หลายอย่าง
‎ไม่มีเส้นแบ่งระหว่างที่ทำงานกับบ้าน
‎เดี๋ยวนี้คนมองไอโฟนมากกว่าสบตาคนอื่น
‎ถ้าเรามัวแต่ครุ่นคิด ใช้มือถือ
‎หรือใช้แล็ปท็อป เราไม่ได้อยู่กับร่างกายตัวเอง
‎เราอยู่ที่อื่น
‎วัยรุ่นไปเที่ยวกับเพื่อนๆ น้อยกว่าสมัยก่อน
‎เราถูกแยกจากร่างกาย ถูกแยกจากคนอื่นๆ
‎ถูกแยกจากธรรมชาติ
‎ทุกคนแค่ดูมือถือและอยู่ตัวคนเดียว
‎- รู้ตัวอีกทีก็หมดวันแล้ว ‎- เราใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับมัน
‎ยาออกฤทธิ์ต่อจิตประสาท ‎อาจเป็นวิธีปรับตัวให้เข้ากับโลก
‎ที่ในบางแง่ก็ไม่เหมาะกับเรา
‎(ระเบิดครั้งใหญ่สะเทือนเบรุต)
‎เราถูกกระตุ้นตลอดเวลาด้วยเหตุการณ์เลวร้าย
‎ที่เกิดขึ้นทั่วโลก
‎เรากำลังเห็นจุดเริ่มต้นของ ‎สงครามโลกครั้งที่สามหรือเปล่าคะ
‎ผมโตมาในยุคที่มีรายการข่าวแค่วันละสามครั้ง
‎อาวุธนิวเคลียร์…
‎เดี๋ยวนี้เราดูข่าวได้ตลอด 24 ชั่วโมงทุกวัน
‎มันเหมือนเสียงพื้นหลัง
‎ที่เราไม่ได้นึกถึงทุกวัน แต่มันอยู่กับเรา
‎ความกังวลด้านสิ่งแวดล้อม
‎การแพร่ระบาดของความโดดเดี่ยว
‎โรคเครียดจากการเลือกตั้ง
‎ชาวอเมริกันหลายล้านคนบอกว่า ‎พวกเขารู้สึกกังวลและเครียด
‎ฉันจะไปหยิบซาแน็กซ์ในห้องนอน
‎ขอสักหกเม็ดได้ไหม
‎- เอามาทั้งขวดเลยแล้วกัน ‎- โอเค
‎ก่อนโควิด 19 จะระบาด ‎สุขภาพจิตของเราก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว
‎โรควิตกกังวลกลายเป็น ‎คำวินิจฉัยยอดฮิตแทนโรคซึมเศร้า
‎เห็นได้ชัดว่าโรคระบาดทำให้มันแย่ลง
‎มันเป็นหนึ่งในการระเบิดอารมณ์ ‎อันน่าตกตะลึงหลายครั้ง
‎การดูแลเด็กเป็นหนึ่งใน ‎แหล่งความเครียดที่ใหญ่ที่สุด
‎ทางออกเดียวของฉันคือเข้าไปในตู้เสื้อผ้า
‎คุกเข่า นั่งคุกเข่า
‎ร้องไห้และภาวนาขอให้ฉันผ่านเรื่องนี้ไปได้
‎แม่กลุ่มหนึ่งพบวิธีที่ไม่ธรรมดาในการรับมือ
‎กับความเครียดและแรงกดดัน
‎การบำบัดด้วยการกรีดร้องสุดเสียง
‎นักวิทยาศาสตร์ไม่อยากเชื่อว่า…
‎มีปัจจัยหลายอย่างที่เกิดขึ้นอย่างเหมาะเจาะ
‎ที่ทำให้ทุกวันนี้เราเป็นกังวลมากกว่าแต่ก่อน
‎(ชีวิตคนดำมีความหมาย)
‎(กราดยิงโรงเรียนดับ 17 ศพ)
‎(ไม่มีทางรอด)
‎(เกิดเหตุขัดข้องทางเทคนิค กรุณารอสักครู่)
‎ถ้าคุณขึ้นไทม์แมชชีนแล้วย้อนเวลากลับไปในอดีต
‎ผมอยากไปด้วย
‎คนอเมริกันเคยดื่มเหล้า ดื่มหนักมาก
‎ไม่ว่าคนจะบรรเทาความเครียดด้วยเหล้า
‎หรือว่ายา
‎ผู้คนต่างก็บำบัดด้วยการให้ยาตัวเอง
‎วิธีที่มนุษย์ใช้รับมือกับ ‎สิ่งที่เราเรียกว่าความกังวลในปัจจุบัน
‎ก็เหมือนกับวิธีที่เราใช้มาหลายหมื่นปี
‎แต่ก่อนเราเรียกมันว่าภาวะซึมเศร้ารุนแรง
‎โรคไอระเหย โรคอังกฤษ
‎โรคประสาท วิตกจริต ‎อาการทางประสาท โรคอ่อนเพลีย
‎โรคอ่อนเพลียเป็น ‎โรคประจำระบอบทุนนิยมในยุคทองชุบ
‎มันแพร่หลายมาก
‎คนได้รับการวินิจฉัยเป็นว่าเล่น
‎พวกเขามองว่าโรคอ่อนเพลียเป็นโรคชนิดใหม่
‎ที่เกิดจากชีวิตสมัยใหม่
‎คนย้ายมาอยู่ในเมือง โรงงานเปิดตัว
‎ผู้หญิงเริ่มทำงานและพึ่งพาตัวเองได้
‎เครื่องจักรไอน้ำ หนังสือพิมพ์รายวัน ‎และการไหลเวียนของข้อมูล
‎ข่าวแพร่ไปเร็วมาก
‎ในตอนเช้า คนจะอ่านหนังสือพิมพ์
‎เกี่ยวกับเหตุภูเขาไฟระเบิดในอีกซีกโลก
‎จากนั้นก็จมอยู่กับมันทั้งวัน
‎เฝ้าคิดว่าภูเขาไฟทำลายเมืองทั้งเมืองได้
‎ความกังวลที่เกิดจากเทคโนโลยี
‎ไม่ได้เกิดขึ้นกับพวกเราเท่านั้น ‎เราไม่ใช่คนกลุ่มแรกที่เผชิญกับมัน
‎อาการโดยทั่วไปคือหยุดความคิดไม่ได้
‎คิดเรื่องน่ากลัว นอนไม่หลับ
‎ปัญหาทางเดินอาหาร
‎อาการปวดต่างๆ
‎มีคนปวดหลังเยอะมาก
‎เสื่อมสมรรถภาพทางเพศ ฟันผุ
‎ฟันผุ
‎เกิดช่องทางทำธุรกิจกำไรงาม
‎และนั่นต้องอาศัยการโฆษณาอย่างหนัก
‎"ถ้าคุณรู้สึกแบบนี้
‎คุณอาจเป็นโรคนี้ และนี่คือยารักษา"
‎สำหรับครอบครัวชนชั้นกลางที่มีเกียรติทั้งหลาย
‎การดื่มเหล้าถือเป็นบาป
‎ในทางกลับกัน ยาก็คือยา
‎สมัยนี้ก็ยังเป็นแบบนั้น
‎เราคุยกับเพื่อน แล้วเพื่อนก็พูดว่า
‎"ฉันไม่เสพยา" แต่เขาใช้ยา
‎และ… ใช่
‎ผมรู้สึกว่าผมรู้มาตลอดว่าตัวเองขี้กังวล
‎แต่ผมไม่ถือว่าตัวเองเป็นโรควิตกกังวล
‎ผมไม่อยากเลือกทางที่ทำให้ผมอ่อนแอลง
‎ผมสบายดี
‎ใช่ ผมมีนิสัยแปลกๆ อะไรพวกนั้น ‎แต่นั่นไม่ใช่ตัวตนของผม
‎ผมเคยดูซีรีส์เกิร์ลเฟรนส์ และมีตอนหนึ่งที่ดีมาก
‎เกี่ยวกับปฏิกิริยาของคนดำและคนผิวสีต่อ
‎การบำบัดและสุขภาพจิต
‎เธอไปบำบัดเหรอ
‎โจนจ๋า คนดำไม่ไปบำบัดหรอก ‎สาวน้อย พวกเขาไปโบสถ์
‎และผมคิดว่าสำหรับพวกเราหลายคน ‎เราแค่ภาวนาให้มันหายไป
‎ภาวนาให้หายป่วย ภาวนาเรื่องนั้นเรื่องนี้
‎เราภาวนาให้ทุกอย่างหายไปได้ ‎ก็อย่างที่มีหลักฐานให้เห็น
‎สมัยยังเด็ก ผมเสียงดัง ขี้กังวล
‎ผมต้องเป็นคนคุมทุกอย่าง แต่ผมก็มีความสุขดี
‎ผมคิดว่า "ใช่ สนุกดี นี่คือตัวตนของฉัน"
‎นี่คือการอาละวาดในแบบของผม ‎ผมจู้จี้ไปหมดทุกเรื่อง
‎แต่ผมว่าผมตลกนะ ผมคิดว่าตัวเองเป็นเด็กตลก
‎พ่อแม่ให้ผมเล่นสเกตลีลา ‎ผมก็แบบ "ฉันจะเป็นนักกีฬาโอลิมปิก
‎นี่เป็นกีฬาที่เหมาะสำหรับฉัน ‎มันต้องใช้ความแม่นยำ ของถนัดฉันเลย"
‎จนกระทั่งผมเข้าวัยรุ่น
‎ผมน้ำหนักขึ้นซึ่งทำให้ผมสติแตก ‎จากนั้นผมก็คิดว่า
‎"ตายแล้ว ฉันเป็นเกย์ด้วยเหรอ ‎พระเจ้า งานเข้าหลายอย่างเลย"
‎ผมก็แบบ "โอเค เรื่องพวกนี้เป็นปัญหา
‎ดังนั้นฉันต้องทำให้ทุกอย่างออกมาดี"
‎ผมกลายเป็นเด็กเรียนเก่ง เป็นคนเจ้าระเบียบ
‎ตอนเรียนวิทยาลัย ปาร์ตี้ทำให้ผมผ่อนคลาย
‎พอเข้าปีสอง ผมก็ไม่สามารถ
‎ทำทุกอย่างพร้อมกันได้อีกต่อไป นั่นคือตอนที่
‎ผมคิดว่า "ใช่ เป็นเพราะฉันไม่มีสมาธิ
‎ทุกคนกินแอดเดอรอล ดังนั้นฉันจะไปหาหมอ
‎ฉันจะกินแอดเดอรอล แล้วทุกอย่างจะดีเอง
‎เพราะฉันจะทำทุกอย่างได้" ‎แต่หลังจากนั้นไม่นาน
‎ความกังวลก็กำเริบ เพราะนั่นคือปัญหาที่แท้จริง
‎มันคือความกังวลและการต่อสู้กับความกังวล
‎ที่ทำลายทุกอย่างระหว่างทาง
‎เพราะมันต้องใช้แรงใจอย่างมากในการควบคุม
‎ผมไปหาหมอแล้วบอกว่า ‎"เดี๋ยวนี้ผมนอนไม่หลับเลย" ผม…
‎และมันทำให้ทุกอย่างพังทลาย
‎หมอบอกว่า "โอเค คุณรู้สึกกังวล ‎หรืออะไรแบบนั้นไหม" ผมตอบว่า
‎"ไม่รู้จะเรียกว่ากังวลได้ไหม ‎แต่ผมกระสับกระส่ายแน่นอน"
‎เขาก็บอกว่า "ลองกินซาแน็กซ์ดู"
‎ผมหลับสบายที่สุดตอนกินซาแน็กซ์
‎ไม่ฝันเลย แค่หลับเป็นตาย ซึ่งยอดมาก
‎แต่ผมไม่เคยจัดการกับความกังวล
‎และไม่คิดว่าตัวเองเป็นโรควิตกกังวล
‎เลยกลายเป็นว่า ‎"ไม่นะ แอดเดอรอลทำให้ฉันกังวล"
‎มันไม่ใช่ต้นตอของปัญหา
‎ผมคิดอยู่นานว่ามันเป็นผลจากอย่างอื่น
‎จากนั้น พอผมเจอคนมากขึ้น
‎โดยเฉพาะคนจากนิวยอร์กซิตี้
‎เมืองหรือบริเวณที่ค่อนข้างร่ำรวย ‎ทุกคนพูดเหมือนกันว่า
‎"ใช่ ทุกคนไปหานักบำบัด ทุกคนกินยา
‎ชีวิตห่วยแตก เราไม่สบาย ‎ก็ต้องรับมือแบบนี้แหละ"
‎การเริ่มต้นใช้การรักษาทางการแพทย์
‎และยาบรรเทาอาการที่มีประสิทธิภาพ
‎ทำให้มุมมองต่อโรคเปลี่ยนไป
‎ถ้าเราเป็นต้อและมีปัญหาด้านการมองเห็น
‎เราก็กินยารักษาต้อ มันทำให้เรามองเห็น
‎ถ้าเราเป็นเบาหวาน ‎และมีความผิดปกติเกี่ยวกับอินซูลิน
‎เราก็ควบคุมอินซูลิน
‎การที่ตับอ่อนของผมทำงานไม่ปกติ ‎ไม่ได้เป็นความผิดของผม
‎การที่ตาของผมทำงานไม่ปกติ ‎ไม่ได้เป็นความผิดของผม
‎แล้วทำไมการที่ผมตื่นตระหนกง่าย ‎ถึงเป็นความผิดของผม
‎ถ้ามีปัญหาทางชีวภาพ เราก็แก้ไขมันซะ
‎เบ็นโซไดอาเซพีนถูกคิดค้นใน ‎ยุค 1950 ถึงต้นยุค 60
‎ผู้คนตื่นเต้นกันมาก ‎เพราะมันจะมาแทนที่บาร์บิทูเรต
‎มีความเป็นไปได้สูงว่าในตู้ยาของคุณ
‎มียาที่อาจทำให้คุณเสพติดอย่างหนัก
‎และส่งผลร้ายต่อคุณพอๆ กับเฮโรอีนหรือมอร์ฟีน
‎ผมกำลังพูดถึงบาร์บิทูเรต
‎สาเหตุอันดับหนึ่ง ‎ของการตายด้วยสารพิษในอเมริกา
‎คุณตื่นขึ้นมาหลังผ่านไปสองสามชั่วโมง ‎และจำไม่ได้ว่ากินยาไปเท่าไร
‎สามเม็ดแล้วกัน
‎เบ็นโซไดอาเซพีนปลอดภัยกว่ามาก
‎(ผู้ป่วยบางคนใช้บาร์บิทูเรตจนวันตาย)
‎พอถึงยุค 1970 เบ็นโซไดอาเซพีนก็กลายเป็น
‎ยาที่มีการสั่งบ่อยที่สุดอันดับหนึ่ง
‎ในสหรัฐอเมริกาและทั่วโลก
‎เป็นความจริงที่ว่า
‎นี่คือวิธีให้ยากับคนหมู่มาก
‎มันคือฝิ่นของคนหมู่มาก ‎เบ็นโซไดอาเซพีนของคนหมู่มาก
‎มีใครมีแวเลียมบ้าง
‎ในระดับบุคคล แม่บ้านที่ไม่มีความสุข
‎หรือทนายที่ไม่มีความสุขที่อาจจะอยากทำอาชีพอื่น
‎แทนที่จะพิจารณาทางเลือกที่ดีกว่าในชีวิต
‎พวกเขากลับกลบเกลื่อนความไม่สบายใจ
‎ด้วยยาตัวนั้น
‎หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ พวกคุณยังมีแก่ใจจะกินอีก
‎- ก็เราประหม่า จะให้ทำยังไง ‎- กินแวเลียมเหมือนคนปกติสิ
‎แต่ใครจะไปคิด พอเวลาผ่านไป
‎เราก็ตระหนักว่าเราสามารถ ‎กินยาพวกนี้มากเกินไปได้
‎และมีผลข้างเคียงที่เป็นปัญหาหลายอย่าง
‎จากการใช้เบ็นโซไดอาเซพีนเป็นเวลานาน
‎วันนี้คณะอนุกรรมการด้านสุขภาพ ‎ของวุฒิสภาได้ฟังเรื่องเลวร้าย
‎จากบรรดาผู้เสพติดแวเลียม
‎แพทย์จากแคลิฟอร์เนียกล่าวว่า ‎การเลิกใช้ยาทำให้เขารู้สึก
‎เหมือนมีคนราดน้ำมันใต้ผิวหนังเขาแล้วจุดไฟ
‎แวเลียมเป็นยาที่มีการใช้มากที่สุดในอเมริกา
‎องค์การอาหารและยาเตือนแพทย์ ‎ไม่ให้สั่งยาสำหรับความเครียดทั่วไป
‎จากนั้นก็มีซาแน็กซ์
‎นักวิทยาศาสตร์ของอัพจอห์น ‎ประสบความสำเร็จในการสร้างโมเลกุล
‎ที่ช่วยควบคุมโรควิตกกังวล
‎มันส่งผลต่อเซลล์ประสาทในสมอง
‎ส่วนที่ทำหน้าที่ควบคุมอารมณ์และความกังวล
‎ยาตัวนี้ออกฤทธิ์ตรงจุดมากกว่า
‎ทำให้เกิดผลข้างเคียงน้อยกว่ายาตัวก่อนๆ
‎ซาแน็กซ์มีการสั่งยาหลายล้านครั้ง
‎ผมเกรงว่าการสั่งยามากเกินควร ‎แบบที่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
‎การเข้าถึงยาง่ายเกินไปแบบที่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
‎กำลังเกิดขึ้นกับยาตัวนี้
‎จากนั้นเหตุการณ์ 11 กันยายน ‎ก็ทำให้เกิดความกังวลอย่างล้นหลาม
‎ทุกคนเสียขวัญ ทุกคนตึงเครียด
‎ความเจ็บปวดจากการโจมตีอเมริกา ‎ส่งผลร้ายในหลายๆ ด้าน
‎รวมถึงสุขภาพจิตด้วย
‎เราจะหายดีได้ยังไง
‎มหันตภัยครั้งนี้ยังเป็นหายนะด้านสุขภาพจิต
‎ในวงกว้างอีกด้วย
‎การสั่งยาแก้กังวลเพิ่มขึ้น 23 เปอร์เซ็นต์ ‎ในนิวยอร์ก และแปดเปอร์เซ็นต์ทั่วประเทศ
‎แถมยังมีการโฆษณาเพิ่มขึ้นด้วย โฆษณาที่บอกว่า
‎"คุณรู้สึกกังวลมากขึ้นหรือเปล่า ‎ยาของเราทำให้รู้สึกดีขึ้นได้"
‎พวกเขามีรูปผู้หญิง
‎พร้อมข้อความเกี่ยวกับสิ่งต่างๆ ‎ที่ทำให้พวกเธอกังวล
‎และผู้หญิงก็ตอบสนอง
‎จำนวนผู้หญิงที่เริ่มใช้ยาแก้ซึมเศร้า
‎ยาแก้วิตกกังวล และยานอนหลับ ‎หลังเหตุการณ์ 11 กันยายนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
‎ไม่ได้จะพูดเหมารวมนะ ‎แต่ฉันคิดว่าผู้หญิงหลายคน
‎มักจะลืมใส่ใจตัวเองและไม่หาเวลาให้ตัวเอง
‎และนั่นทำให้อาการวิตกกังวลของฉันกำเริบ
‎ฉันเป็นคนรุ่นที่ใครๆ ก็บอกว่า ‎เราสามารถมีได้ทุกอย่าง
‎แต่ไม่บอกว่าต้องทำยังไง ‎แม่ของฉันอยู่บ้านเลี้ยงลูก
‎และฉันเคยคิดว่าฉันคงจะอยู่บ้านเป็นหลัก
‎เพราะนั่นคือภาพที่ฉันเห็นตอนโตขึ้นมา แต่แล้ว
‎ฉันก็มีลูกชายตอนอายุ 34 ‎ตอนนั้นฉันมีอาชีพการงานอยู่แล้ว
‎กู้เงินซื้อบ้านไปแล้ว จัดการชีวิตจนลงตัวแล้ว
‎แต่กลายเป็นว่าฉันต้องทำงาน ‎และต้องจัดสรรเวลาใหม่
‎ใครจะพาลูกฉันไปเรียนพิเศษ
‎หรือไม่ก็เลิกงานเร็วเพื่อพาลูกไปส่ง
‎ฉันต้องกลับบ้านไปทำอาหารเย็น ‎และฉันรู้สึกเหมือนใช้ชีวิต
‎ที่ระดับความเครียดสูงตลอดเวลา
‎เราคิดว่า "โอเค เยี่ยมเลย ‎ฉันจะทำงานให้เสร็จแล้วดื่มไวน์สักแก้ว"
‎และโดยรวมแล้ว นั่นเป็นสิ่งที่ไม่ดีต่อสุขภาพกาย
‎และสุขภาพจิตของฉันอย่างมาก ‎สำหรับบางคน มันก็ได้ผลดี
‎แต่มันทำให้ฉันเครียดหนักกว่าเดิม
‎ประมาณสองปีก่อน
‎ทุกอย่างประเดประดังเข้ามาพร้อมกัน
‎แม่สามีฉันสมองเสื่อม
‎และอยู่ในบ้านพักคนชราที่อยู่คนละรัฐกับเรา
‎ลูกชายฉันเข้าสู่ชีวิตวัยรุ่นอีกขั้น
‎มันทำให้ความสัมพันธ์ของเราเปลี่ยนไป
‎และฉันต้องหัดเว้นระยะห่าง
‎เรื่องงานเครียดสุดๆ
‎และวัยทองอาจทำให้ทุกอย่างพังหมด
‎เรากำลังเดินหน้าอย่างมั่นคง
‎ใช้ชีวิตปกติดีจนกระทั่งอายุ 50 กว่า
‎และมันทำให้ฮอร์โมนกับชีวิตเราเสียสมดุล
‎ฉันคิดว่าคงไม่ผิดถ้าจะพูดว่า
‎ร่างกายของผู้หญิงกับผู้ชายไม่เหมือนกันซะทีเดียว
‎และร่างกายทั้งสองแบบมีฮอร์โมนที่ต่างกันมาก
‎แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ
‎ผู้หญิงมีผู้หญิงคนอื่นๆ เป็นต้นแบบ
‎ที่ทำให้เรารู้จักวิธีแสดงความกังวล ‎ในแบบที่เป็นที่ยอมรับ
‎เราสอนให้เด็กผู้หญิงแสดงอารมณ์มากกว่า
‎เราช่วยเหลือเด็กผู้หญิงที่ร้องไห้
‎และต้องการความสนใจเป็นพิเศษ
‎แต่กับเด็กผู้ชาย เราบอกให้พวกเขา ‎ออกไปเล่นข้างนอก
‎ออกไปสู้ ทำตัวเข้มแข็ง และเลิกร้องไห้
‎ทีนี้ก็สั่งน้ำมูกแล้วเช็ดน้ำตาซะ
‎เราคงไม่อยากให้ไมค์กับแม่เขาเห็นลูกในสภาพนี้
‎ฉันเป็นนักบำบัดมา 16 หรือ 17 ปี
‎ฉันเคยทำงานในโรงเรียน ‎ฉันเคยไปบำบัดตามบ้าน
‎ในที่สุดฉันก็เปิดคลินิกของตัวเอง ‎ประมาณห้าปีก่อน
‎และระหว่างที่ทำงาน ฉันรู้สึกว่า ‎มีผู้ชายเข้ารับการบำบัดไม่มากเท่าที่ควร
‎ดังนั้น ระหว่างที่ฉันพยายามทำความเข้าใจว่า
‎"ทำไมผู้ชายไม่มาบำบัด"
‎ฉันก็หาข้อมูลและพบว่าสาเหตุหนึ่งคือเรื่องเงิน
‎พวกเขาอาจมีประกันที่ไม่ครอบคลุม ‎ไม่ได้ทำประกัน หรือมีเงินไม่มากพอ
‎นั่นเป็นเหตุผลใหญ่ที่หลายๆ คนไม่ไปบำบัด
‎แต่สำหรับผู้ชายผิวดำ จะมีปัญหาเรื่อง
‎"การเข้าสู่ระบบที่ไม่ได้สร้างมาเพื่อฉัน"
‎ซึ่งเป็นความจริง
‎ระบบไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อคนผิวสี
‎ฉันเคยบำบัดคนผิวสีคนหนึ่ง
‎ฉันคิดว่า "แบบนี้ไม่ได้ผลแน่"
‎ฉันพูดแบบนั้นไม่ได้
‎ตัวอย่างที่ดีที่สุดคือ
‎คำถามข้อหนึ่งในแบบสอบถามเบื้องต้นของฉันคือ
‎"คุณเคยประสบเหตุสะเทือนอารมณ์ไหม"
‎ผู้ป่วยคนนี้ตอบว่าไม่สองสามครั้ง
‎วันหนึ่ง ตอนตอบคำถาม
‎เขาพูดว่า "ขอคิดก่อน ‎นั่นมันก่อนหรือหลังผมถูกยิงนะ"
‎ฉันก็แบบ "คุณพูดว่า 'ถูกยิง' เหรอ
‎คุณไม่เคยบอกว่าถูกยิง"
‎รู้ไหมเขาตอบว่ายังไง "ก็คุณไม่ได้ถาม"
‎ฉันก็บอกว่า "ฉันจะถามในแบบสอบถามว่า
‎'คุณเคยถูกยิงไหม' ไม่ได้ ‎เพราะมันเฉพาะเจาะจงเกินไป"
‎เขาตอบว่า "มันไม่ได้เฉพาะเจาะจงขนาดนั้น
‎ผมรู้จักคนที่เคยถูกยิงเยอะแยะ" ‎ตอนนั้นเองที่ฉันรู้ว่า
‎ฉันต้องเปลี่ยนแม้แต่วิธีตั้งคำถาม
‎หรือทำการประเมิน
‎บางทีถ้าเราอยู่ในสภาพแวดล้อม
‎ที่ความเป็นมนุษย์ของเรา
‎ความปลอดภัย ความมั่นคง ‎สวัสดิภาพ ถูกคุกคามอยู่ตลอดเวลา
‎เราต้องแสดงความแข็งแกร่ง
‎ดังนั้นการยอมรับว่า
‎ตัวเองกำลังลำบากหรือมีปัญหาทางจิต…
‎ไม่ มันเป็นไปไม่ได้
‎ผมเคยเรียนวิทยาลัยอยู่เทอมครึ่ง ‎ผมเลยเข้าใจฟรอยด์
‎ผมเข้าใจแนวคิดของการบำบัด
‎แต่ในชีวิตจริง มันไม่เป็นแบบนั้น ‎ผมมีความสุขกว่านี้ได้ไหม ได้ ก็เหมือนทุกคน
‎แต่ฉันจะบอกว่าในฐานะจิตแพทย์ที่รักษาผู้ชาย
‎ผู้ชายหลายคนก็กังวล
‎ฉันคิดว่าผู้ชายหลายคนเริ่มสบายใจ ‎กับการยอมรับว่าตัวเองกังวล
‎พูดถึงความกังวลต่อการเข้าสังคม
‎ความกังวลโดยทั่วไป
‎หรืออะไรอย่างความกลัวโรคติดต่อ เป็นต้น
‎มันกำลังเปลี่ยนไป ‎ฉันคิดว่ามีความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
‎เพราะทุกคนพูดถึงสุขภาพจิต ‎เดี๋ยวนี้เรามีชาร์เลอมาญ ดา ก็อด
‎ทุกอย่างอยู่ที่จิตใจ ทุกอย่างเริ่มต้นที่ความคิด
‎ถ้าจิตใจไม่ปกติ ทุกอย่างก็ไม่ปกติ
‎เรามีเจย์ซี
‎พอเราโตขึ้น เราก็ตระหนักถึงความไร้สาระ
‎ของมุมมองด้านลบเกี่ยวกับเรื่องนี้
‎"ทำไมเราไม่เอาปัญหา ‎ไปปรึกษาใครล่ะ" นึกออกไหม
‎นั่นช่วยให้ผู้ชายมองมันเป็นเรื่องปกติ
‎กลุ่มผู้ป่วยโดยทั่วไปที่อาจได้รับ
‎ยาเบ็นโซไดอาเซพีนกำลังกว้างขึ้น
‎ดังนั้น แม้ว่าผู้ใช้ยาส่วนใหญ่
‎เมื่อ 30 ปีก่อนจะเป็นผู้หญิงวัยกลางคน
‎เดี๋ยวนี้มีผู้ใช้ยาที่อายุน้อยลงเรื่อยๆ
‎มีผู้สูงอายุที่นอกจากจะได้รับเบ็นโซไดอาเซพีน
‎ยังใช้ยาเป็นเวลานานขึ้นด้วย
‎การอบรมเกี่ยวกับการใช้ยาเหล่านี้
‎บางครั้งก็ไม่จริงจังเท่าที่ควร
‎มันเป็นยาที่ควรใช้ในระยะสั้นเท่านั้น
‎ไม่เกินหนึ่งเดือนหรือประมาณนั้น
‎ซึ่งมันน่าตกใจมากเมื่อคำนึงถึงความจริงที่ว่า
‎คนจำนวนมากที่เริ่มใช้เบ็นโซไดอาเซพีน
‎ใช้ยาต่อไปเป็นเวลาหลายปีหรือหลายสิบปี
‎ตอนที่ฉันมีอาการตื่นตระหนกครั้งแรก
‎ฉันคิดจริงๆ ว่าฉันกำลังจะเป็นบ้า
‎ฉันคิดว่า "จับฉันไปขังที ‎เพราะฉันไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น"
‎ตอนนั้นฉันน่าจะอายุ 14 หรือ 15
‎สมัยเด็กฉันเดินทางบ่อยและชอบขึ้นเครื่องบิน
‎แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ‎วันนั้นตอนที่เครื่องบินกำลังจะออก
‎อยู่ๆ ฉันก็… รู้สึกเหมือนตัวเริ่มละลายจากข้างใน
‎ฉันหายใจไม่ออก ฉันคิดว่าต้องตายแน่ๆ
‎หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นสองปี
‎ตอนฉันจะขึ้นปีสี่
‎หน้าร้อนก่อนฉันจะขึ้นมัธยมปลายปีสี่
‎ตอนนั้นฉันทำงานที่พาเนร่า ฉันเป็นแคชเชียร์
‎ฉันกำลังพูดคุยกับลูกค้า แล้วฉันก็ร้องไห้โฮ
‎ต่อหน้าคู่รักที่เข้ามาในร้าน ฉันอับอายสุดๆ
‎มันน่าขายหน้ามาก
‎แต่ฉันรู้สึกว่า "ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"
‎ฉันเคยไปที่ร้านเป็นร้อยๆ ครั้ง
‎ทำไมถึง… ฉันเป็นอะไรไป
‎มันแย่ลงจนถึงจุดที่ฉันไม่สามารถ ‎ทำเรื่องในชีวิตประจำวันได้
‎โดยไม่สติแตก
‎ฉันไปร้านขายของชำไม่ได้ ขับรถตามถนนไม่ได้
‎เรื่องง่ายๆ ที่ปกติเราทำอยู่ทุกวัน
‎เรารู้สึกเหมือนถูกขัง และมัน… ‎ใครจะอยากรู้สึกแบบนั้นกัน
‎เราจะทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้รู้สึกแบบนั้น
‎ฉันกับพ่อคล้ายกันอย่างไม่น่าเชื่อ
‎เรามีภาษาที่ไม่ต้องพูด
‎และท่านเคยเป็นโรควิตกกังวลในวัยผู้ใหญ่ตอนต้น
‎ก็เลยสังเกตเห็นสัญญาณต่างๆ ทันที
‎ท่านแค่ไม่มีคุณวุฒิพอจะให้ในสิ่งที่ฉันต้องการ
‎ฉันรู้เรื่องเกี่ยวกับยาทางจิตเวชไม่มากนัก
‎ตอนที่เริ่มบำบัด
‎แต่หมอพูดถึงยาตัวหนึ่งที่ชื่อโซลอฟท์
‎ซึ่งสุดท้ายฉันก็ใช้มาจนถึงทุกวันนี้
‎เราไม่ได้พูดถึงซาแน็กซ์จนกระทั่ง ‎ฉันต้องขึ้นเครื่องบินอีกครั้ง
‎ฉันบอกจิตแพทย์ว่า "นี่ ฉันไม่มีวัน
‎ขึ้นเครื่องบินอีกเด็ดขาด
‎ฉันยอมขับรถสามวันติดถ้าจำเป็น ‎ฉันจะไม่ขึ้นเครื่องบิน"
‎แล้วเธอก็ถามว่า ‎"คุณเคยคิดจะทานซาแน็กซ์ไหม"
‎พอเครื่องลงจอด ฉันอยากขึ้นไปบนยอดเขา
‎แล้วตะโกนให้โลกรู้ว่าฉันทำสำเร็จ
‎ฉันไม่ร้องไห้ ไม่หายใจเกิน
‎ไม่ตื่นตระหนก ฉันสบายดีจริงๆ
‎ฉันเริ่มจากกินซาแน็กซ์แค่บางสถานการณ์
‎จากนั้นฉันก็ตัดสินใจกินทุกวัน
‎เพราะมันได้ผลดีสำหรับฉัน
‎ฉันต้องการความผ่อนคลายเพื่อที่จะนอนให้หลับ
‎ฉันคิดว่า
‎ตอนนั้นฉันตามหลังเพื่อนๆ
‎และความสามารถในการใช้ชีวิต ‎ของพวกเขาอยู่เยอะ
‎ฉันจะทนอยู่แบบนั้นทำไมถ้ามีของที่ช่วยได้
‎ยาทุกตัว ยาอะไรก็ตาม
‎จะต้องมีการวิเคราะห์ความเสี่ยง ‎และประโยชน์ ใช่ไหม
‎สำหรับเบ็นโซส
‎ความเสี่ยงและการวิเคราะห์ ‎ความเสี่ยงและประโยชน์ต้องดูหลายๆ อย่าง
‎ผลข้างเคียงที่พบบ่อยคือความอ่อนเพลีย
‎ง่วงซึม
‎หมอจึงมักจะสั่งยาตัวนี้เพื่อช่วยให้คนนอนหลับ
‎ขาดความยับยั้งชั่งใจ มึนงง ง่วงนิดหน่อย
‎อาจตัดสินใจได้ไม่ดี
‎ไม่มีใครอยากเล่ารายละเอียดเน้นๆ ‎เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเวลากินยา
‎สำหรับฉัน พอกินยาแล้วเห็นอะไรก็ตลกไปหมด
‎(ประสบการณ์ของฉันกับยาซาแน็กซ์)
‎ซึ่งคงไม่ดีเท่าไร
‎ถ้าฉันไปสัมภาษณ์งานหรือทำธุระสำคัญ
‎แล้วดันหัวเราะตลอดเวลา
‎สำหรับบางคน ฤทธิ์กดประสาท ‎ทำให้พวกเขาขาดความยับยั้งชั่งใจ
‎พวกเขาผ่อนคลาย สบายใจ ตลก ขาดเหตุผล
‎ฉันรู้สึกเหมือนตื่นเต้น และผ่อนคลาย ฉัน…
‎พร้อมจะปาร์ตี้แล้ว
‎เบ็นโซไดอาเซพีนก็เหมือนกับเหล้าในรูปยาเม็ด
‎ปัญหาอย่างหนึ่งของเบ็นโซส
‎คือมันส่งผลต่อความทรงจำระยะสั้น
‎การรับความทรงจำใหม่ ‎และการนึกถึงความทรงจำต่างๆ
‎ทุกอย่างจะเลือนรางนิดหน่อย
‎จำอะไรไม่ได้หลังจากกินยา
‎ใช่ แน่นอนว่ามันแย่มากถ้าเรากำลังขับรถ
‎เรารู้ความเสี่ยงของการใช้ ‎เบ็นโซไดอาเซพีนในระยะยาวดี
‎แต่เราเพิ่งมีข้อมูลเกี่ยวกับ ‎โรคอัลไซเมอร์และโรคสมองเสื่อม
‎ภายในไม่กี่ปีที่ผ่านมา
‎และมันมีความเสี่ยงสูง
‎เรากินยาที่มีฤทธิ์กดประสาท
‎พอเราใช้สมองน้อยลง
‎ก็มีโอกาสที่เซลล์สมองบางส่วนจะเริ่มตาย
‎ทำให้การใช้สมองโดยรวมลดลง
‎นอกจากนี้ยังมีผลข้างเคียงทั่วไป
‎ที่เราเรียกว่าการชินยา
‎การชินยาหมายความว่าเรา ‎ต้องใช้ยามากขึ้นถึงจะได้ผลเท่าเดิม
‎มันเคยเป็นหนึ่งในอุปกรณ์สำคัญของผม ‎ผมพกเบ็นโซสตลอดเวลา
‎ที่จริงผมทำแบบนั้นอยู่ 30 ปี
‎มันเปลี่ยนระดับความกังวลโดยรวมของผม
‎เพราะผมรู้ว่าผมมียาวิเศษอยู่เสมอ
‎ผมค้นพบวิธีการที่ใช้ได้ผล
‎ผมขึ้นเครื่องบินได้ ผมพูดในที่สาธารณะได้
‎ด้วยยาซาแน็กซ์และคลอโนพิน
‎ก่อนหน้านั้น ผมใช้เวลาหลายสัปดาห์ ‎หลายเดือนกับการหวาดกลัวเรื่องพวกนี้
‎ฝันร้าย เหงื่อแตกพลั่ก ไม่อีกต่อไป
‎ถ้ามีช่วงไหนที่ผมกังวลเป็นพิเศษ
‎ผมจะจงใจกินยาเพิ่ม
‎ผมจะกินยามากขึ้นแล้วค่อยๆ ลดลงหลังจากนั้น
‎และผมรู้สึกได้เลย มันมีอาการทางกายตามมา
‎บางครั้งผมก็กังวลมากขึ้น
‎ตัวรับกาบาของผมกำลังถามว่า ‎"นี่ ซาแน็กซ์หายไปไหน"
‎ฝันร้ายของผมเริ่มเปลี่ยนไป ผมจะฝันว่า
‎"พระเจ้า มีงานต่อหลังพูดเสร็จ ‎แต่ฉันทำซาแน็กซ์หาย"
‎หรือไม่ผมก็อยู่บนเครื่องบินและสับสน
‎เห็นได้ชัดว่าตั้งแต่นั้น ผมก็มีภาวะติดยาทางจิตใจ
‎เพราะเบ็นโซส
‎ยาเบ็นโซไดอาเซพีนไม่ได้เหมือนกันทุกตัว
‎ดูอย่างซาแน็กซ์ มันออกฤทธิ์เร็วกว่า ‎เบ็นโซไดอาเซพีนส่วนใหญ่
‎และหมดฤทธิ์เร็วกว่าเบ็นโซไดอาเซพีนส่วนใหญ่
‎สารที่ออกฤทธิ์ที่เป็นประโยชน์ในทันที
‎แต่หมดฤทธิ์เร็ว ทำให้เราเกิดอารมณ์ละเหี่ย
‎และอยากยา สารพวกนี้ ‎มักจะทำให้คนเสพติดง่ายกว่า
‎ครอบครัวฉันมีประวัติการเสพติด
‎ฉันเลยพยายามไม่ใช้สารเสพติดแม้แต่น้อย
‎ฉันไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่
‎ฉันไม่เคยเสพยาเพราะฉันกลัว
‎ว่าครอบครัวฉันอาจมีอะไรบางอย่าง
‎ที่ทำให้คนเสพติดสารต่างๆ
‎ใช่
‎เก่งมาก
‎แต่เราคุยกันว่าจะเริ่มจากยาปริมาณน้อย
‎คุยว่ามีอาการแบบไหนที่ต้องระวัง
‎และที่ตอนแรกฉันกลัวว่า
‎จะต้องกินยามากขึ้นเรื่อยๆ ‎สุดท้ายก็ไม่เป็นแบบนั้น
‎ฉันรู้สึกดีขึ้นมากด้วยยาปริมาณค่อนข้างน้อย
‎และฉันคิดว่าความกลัว ‎ว่าจะติดยาในระดับที่เหมาะสม
‎ทำให้ฉันมีสมาธิกับความคิดที่ว่า
‎"ยาเป็นเครื่องมือที่ช่วยให้ฉันสามารถ
‎แก้ไขเรื่องต่างๆ ในชีวิตที่ไม่เกี่ยวกับยา"
‎ถ้าเราใช้ยาอย่างรอบคอบ ‎นานๆ ครั้งเวลารู้สึกกังวลเฉียบพลัน
‎ก็อาจไม่มีปัญหาเท่าไร
‎แต่ถ้ากินยาทุกวัน วันละหลายครั้ง
‎การหยุดยากะทันหันจะทำให้ไม่สบายตัวมาก
‎ผลที่ตามมาอาจร้ายแรง
‎คนอาจเป็นโรคจิต มีอาการชัก
‎วิตกกังวลอย่างรุนแรง นอนไม่หลับ
‎ผมเคยเห็นอาการของ ‎การขาดยาเบ็นโซไดอาเซพีน
‎ทำให้คนคิดฆ่าตัวตาย ‎หรือถึงขั้นพยายามฆ่าตัวตาย
‎ถ้าตอนนั้นผมรู้แบบนี้
‎ผมไม่มีวันกินยาเม็ดแรก
‎ไม่มีวัน
‎มันเป็นความผิดพลาด…
‎มันเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตผม
‎ผมย้ายมาโคโลราโดเพราะผมรักธรรมชาติ
‎ผมชอบเล่นสกี ชอบปีนหน้าผา ชอบเดินเขา
‎ผมชอบล่องแก่งและพายเรือคายัค
‎ที่จริงผมชอบกีฬาที่มีความเสี่ยงสูง ‎และทำให้อะดรีนาลีนสูบฉีดมาก
‎จนทำให้ผมสงสัยว่า
‎ผมได้รับการวินิจฉัยว่า ‎เป็นโรควิตกกังวลตั้งแต่แรกได้ยังไง
‎ไง ลูกรัก ขอดูผลงานหน่อย
‎- พ่อคะ ‎- ว่าไงจ๊ะ
‎นี่คือต้นคริสต์มาส
‎เหรอ ต้นสูงจัง
‎นี่คือมนุษย์หิมะ
‎พ่อชอบมากเลย ลูกรัก
‎ผมคิดว่าตอนเรียนวิทยาลัย ผมใช้ ‎ซาแน็กซ์หนึ่งมิลลิกรัมหรือครึ่งมิลลิกรัม
‎และในช่วงหลายปีหลังจากนั้น ‎มันค่อยๆ เพิ่มเป็นหนึ่งมิลลิกรัม
‎สองมิลลิกรัม สุดท้ายก็สามมิลลิกรัม
‎และผมก็ใช้ยาปริมาณนั้น
‎อยู่ 12 หรือ 15 ปี
‎และผมไม่เคยกินยามากกว่า ‎ปริมาณที่กำหนดในแต่ละวัน
‎ประมาณปี 2013
‎ผมจำได้ว่าผมบอกจิตแพทย์ว่า ‎ชีวิตผมกำลังไปได้สวย
‎เคลลี่ตั้งท้องลูกคนแรกของเรา ‎และผมรอแทบไม่ไหวที่จะเป็นพ่อคน
‎หมอลดปริมาณซาแน็กซ์ของผม ‎จากสามมิลลิกรัมเหลือสองมิลลิกรัมครึ่ง
‎จากนั้นอยู่ดีๆ
‎ผมก็เริ่มมีอาการทางกายแปลกๆ
‎เช่น รู้สึกว่าเสียงหรือกลิ่นรุนแรงเกินไป
‎ผมมีอาการใจสั่น
‎ผิวที่แขนรู้สึกเหมือนถูกไฟเผา
‎กล้ามเนื้อกระตุกโดยไม่มีเหตุผล สมองล้าสุดๆ
‎ความอ่อนล้าทางกายเป็นหนึ่งในอาการที่แย่ที่สุด
‎ผมกับภรรยาเริ่มกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ
‎นี่เป็นเรื่องร้ายแรง
‎ผมไปหาหมอรักษาโรคไขข้อ
‎หมอหัวใจ หมอระบบประสาท
‎และหมอเฉพาะทางทุกประเภท
‎ในที่สุด หมอคนหนึ่งก็บอกว่า ‎"รู้อะไรไหม คุณตรวจครบทุกอย่างแล้ว"
‎เขาบอกว่า "ผมจะเขียน ‎หนังสือส่งตัวคุณไปเมโยคลินิก
‎เพราะหมอที่นั่นเก่งที่สุดแล้ว"
‎ผมพาทั้งครอบครัวบินไปมินนิโซตา
‎หมอระบบประสาทที่เมโยบอกว่า "อาจเป็น ‎โรคสมองอักเสบจากภาวะแพ้ภูมิต้านทาน
‎เป็นอาการสมองอักเสบที่รักษาได้
‎อาจจะไม่สบายตัวนิดหน่อย ‎ต้องให้ยาทางหลอดเลือดดำ"
‎ผมรับยาทางหลอดเลือด ‎อยู่แปดสัปดาห์ และไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลย
‎ที่จริงผมรู้สึกแย่ลงอีก
‎และระหว่างนั้น ผมก็เริ่มถามพวกหมอ
‎นานๆ ทีผมจะถามว่า ‎"นี่เกี่ยวข้องกับยาที่ผมใช้หรือเปล่า"
‎"ยาของผมทำให้เกิดอาการพวกนี้หรือเปล่า"
‎และทุกครั้งหมอจะตอบว่า ‎"ไม่หรอก ไม่เกี่ยวกับยาแน่นอน"
‎"ไม่เกี่ยวกับยาหรอก"
‎ถึงตอนนั้น จิตแพทย์ให้ผมเปลี่ยนยา
‎จากซาแน็กซ์เป็นแวเลียม
‎จะเรียกว่าสัญชาตญาณก็ได้ หรือ…
‎ผมไม่รู้จะหันไปทางไหนแล้ว
‎ผมเลยขอให้หมอค่อยๆ ลดปริมาณยา
‎ในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2018
‎ผมตื่นมาตอนเช้า ‎และมีบางอย่างผิดปกติอย่างมาก
‎ผมได้ยินเสียงลูกๆ จากชั้นล่าง
‎แต่เสียงลูกๆ เล่นกันกลับดังแสบหู
‎ผิวหนังแสบร้อน ในอกก็แสบร้อน
‎ผมทนไม่ไหวอีกต่อไป ผมผลุนผลันออกจากบ้าน
‎แล้วเริ่มขับรถเร็วมาก ขับไปสะเปะสะปะ
‎เสียงในหัวผมบอกว่า "ฉันต้องหนี"
‎แล้วผมก็เห็นเนินเขาข้างทาง
‎สูงประมาณ 90 เมตร ด้านหนึ่งเป็นหน้าผา
‎แล้วผมก็พูดว่า
‎"ฉันจะขึ้นไปบนเนินนั่นแล้วกระโดด"
‎ขณะที่ปีนขึ้นไป ผมเห็นภาพลูกๆ ในหัว
‎ผมทรุดลงนั่งคุกเข่า
‎และพูดว่า "จอห์น นี่ไม่ใช่ตัวนาย
‎นายไม่ใช่คนแบบนี้"
‎ภรรยาผมได้ยินเสียงจอดรถหน้าบ้าน ‎และออกมาเจอผมที่ประตู
‎ผมมองเธอแล้วบอกว่า
‎"ต้องเป็นแวเลียมแน่ๆ"
‎แล้วภรรยาผมก็เริ่มกูเกิล ‎"แวเลียมกับการฆ่าตัวตาย"
‎"อาการขาดยาแวเลียม" ‎"อาการขาดยาซาแน็กซ์"
‎น่าเสียดายที่ผู้ป่วยสังเกตเห็นปัญหาที่เกี่ยวข้องกับ
‎ยาเบ็นโซไดอาเซพีนก่อนบุคลากรทางการแพทย์
‎ทั้งการเสพติด การชินยา และอาการขาดยา
‎ข้อมูลเหล่านั้นมาจากยุค 1970 ‎และได้รับการแจกแจงลักษณะ
‎โดยดร.เฮเธอร์ แอชตัน นักจิตวิทยา
‎ที่เปิดคลินิกสำหรับเลิกยา ‎เบ็นโซไดอาเซพีนในสหราชอาณาจักร
‎มีการอบรมด้านเภสัชวิทยาคลินิก…
‎(ดร.เฮเธอร์ แอชตัน - นักจิตเภสัชวิทยา)
‎และการจัดการอาการขาดยาไม่มากพอ
‎การฟังผู้ป่วยกลายเป็นศาสตร์ที่สาบสูญ
‎และหมอก็หลงใหลไปกับความคิดที่ว่า
‎ยาคือหนทางรักษาโรคจิตเวช
‎เธอเขียนหนังสือที่ชื่อว่าดิแอชตันแมนนวล
‎ซึ่งสามารถหาอ่านได้ในอินเทอร์เน็ต ‎มันเป็นเอกสารที่ดีมาก
‎อยู่ๆ เราก็เจอดิแอชตันแมนนวล
‎เราเจออาการทุกอย่างที่ผมเล่าให้หมอทุกคนฟัง
‎ทีละอย่าง
‎ผมกับภรรยามองหน้ากันแบบ…
‎"เป็นไปได้ยังไง
‎ที่เราไปหาหมอ 32 คนและไม่มีใครตระหนักว่า
‎การที่ผมลดยาเบ็นโซไดอาเซพีน ‎ทำให้ผมมีอาการขาดยา"
‎ผู้ป่วยบางคนก็ไม่มีปัญหาเลย ขณะที่บางคนไวต่อ
‎การปรับหรือลดขนาดยาแค่เล็กน้อย
‎โดยเฉพาะในผู้สูงอายุ ขณะที่เราแก่ตัว ‎สมองจะมีความยืดหยุ่นลดลง
‎ดังนั้นเมื่อคนอายุเกิน 50 ปี
‎และใช้เบ็นโซไดอาเซพีน ‎มานานหลายสิบปี มันเลิกยากมาก
‎มีคนรู้ถึงความเสี่ยงเหล่านี้น้อยเกินไป
‎มีหมอรู้ถึงความเสี่ยงเหล่านี้น้อยเกินไป
‎ซึ่งผมคิดว่าเป็นเรื่องแปลกในยุคนี้
‎ยาเหล่านี้เป็นเครื่องมือ ‎ที่มีประโยชน์ ฉันดีใจมากที่มีมัน
‎ฉันรู้สึกขอบคุณคนที่คิดค้นมัน
‎ปัญหาคือเราใช้มันบ่อยเกินไป
‎และใช้นานเกินไป
‎ถ้าเราพิจารณาปัจจัยเสี่ยงทั้งหมด
‎ของการติดยา
‎หนึ่งในปัจจัยที่สำคัญที่สุดคือการเข้าถึงยา
‎เราอยู่ในยุคที่มีการสั่งยาเกินจำเป็น ‎และมีปริมาณยามากเกินจำเป็น
‎ซึ่งหมายความว่ามีโอกาสสูง ‎ที่คนจะลองใช้ยาและติด
‎ฉันเป็นจิตแพทย์มาตั้งแต่กลางยุค 90 ‎และสมัยนั้น ถ้ามีคนมาหาฉัน
‎และมีอาการของโรควิตกกังวลหรือโรคซึมเศร้า
‎ฉันต้องอธิบายว่า "คุณเป็นโรคซึมเศร้านะ"
‎หรือ "นี่คืออาการตื่นตระหนก"
‎และฉันต้องใช้เวลา ‎ในนัดครั้งแรกหรือนัดครั้งที่สอง
‎อธิบายให้ผู้ป่วยเลิกมองการกินยาในแง่ร้าย
‎ตั้งแต่ปี 1997 ที่อย.ตัดสินใจว่า
‎บริษัทยาสามารถโฆษณาต่อประชาชนโดยตรง
‎คุณจะแค่หยุดเป็นโรคซึมเศร้าไม่ได้
‎ไม่มีใครทำได้เพราะมันเป็นโรคที่มีอยู่จริง
‎คุณอาจรู้สึกกังวล ถึงขั้นนอนไม่หลับ
‎เรารู้ว่าความกังวลต่อการเข้าสังคมเป็นยังไง
‎สารเคมีไม่สมดุลอาจเป็นต้นเหตุ
‎คุณจะได้ชีวิตกลับคืนมา
‎ได้ใช้ชีวิตเหมือนมีชีวิตอีกครั้ง
‎ฉันไม่จำเป็นต้องสอน อธิบาย หรือค่อยๆ แนะนำ
‎เพราะมีคนมาหาฉันแล้วถามว่า ‎"จะกินเวลล์บิวทรินหรือเอฟเฟกเซอร์ดี"
‎หรือ "ครูสอนพิลาทิสของฉันกินแพ็กซิล
‎แต่ทันตานามัยของฉันบอกว่า ‎โซลอฟท์ดีกว่า มันต่างกันยังไง"
‎ไม่มีการติดตามผลเลย ไม่มีการถามว่า
‎"รู้สึกยังไงบ้าง ความคิดเป็นยังไง
‎อารมณ์ความรู้สึกเป็นยังไง" มันเป็นแค่ธุรกิจ
‎การแพทย์กลายเป็นอุตสาหกรรม
‎จนถึงจุดที่หมอทำหน้าที่เป็นคนงานในสายการผลิต
‎หลังจากเขา จิตแพทย์ของผมทุกคน ‎ก็ทำเหมือนมันเป็นแค่ธุรกิจ
‎ผมไปหาหมอที่สนใจแต่ธุรกิจ เพราะผมรู้สึกว่า
‎"ฉันไม่อยากพูดเรื่องความรู้สึก ‎ไม่อยากพูดถึงมัน"
‎มีแรงกดดันอย่างหนักให้หมอรีบพบผู้ป่วย
‎รับเข้ามา ส่งออกไป สั่งยา
‎เพราะนั่นคือค่าใช้จ่ายที่บริษัทประกันชดเชยให้
‎หมอคนหนึ่งบอกว่า "ช่วยเล่าเรื่อง ‎ชีวิตวัยเด็กในเท็กซัสให้ฟังหน่อย"
‎ผมก็แบบ "ผมไม่อยากเล่า สั่งยาเลยได้ไหม"
‎แล้วเราก็ถามผู้ป่วยว่า "คุณพอใจกับบริการไหม"
‎หมออยากได้คะแนนสูงๆ
‎เพราะความก้าวหน้าทางอาชีพ ‎ของพวกเขาขึ้นอยู่กับแบบสอบถามนี้
‎ด้วยแรงจูงใจซ่อนเร้นเหล่านี้ ‎จึงเป็นเรื่องธรรมดา
‎ที่หมอจะสั่งยาตามที่ผู้ป่วยต้องการ
‎ปัญหาอีกอย่างคือในระยะสั้น ‎ยาพวกนี้ใช้ได้ผลจริงๆ
‎ฉันไปหานักบำบัดในนิวแฮมป์เชอร์ตอนอายุ 13 ปี
‎(ซาราห์ ซิลเวอร์แมน ‎นักแสดงตลก)
‎ซึ่งวันที่ฉัน…
‎วันแรกที่ฉันไป เขาบอกว่า… ‎ตอนนั้นน่าจะประมาณปี 84
‎เขาบอกว่า "ผมจะเขียนใบสั่งยาให้
‎ทุกครั้งที่รู้สึกเศร้า ให้คุณกินยาเม็ดหนึ่ง"
‎มันคือซาแน็กซ์
‎ฉันต้องระวัง ฉันไม่อยากพูดเหมือน ‎ยาเบ็นโซไดอาเซพีนหรือยาเลวร้ายไปหมด
‎ที่ฉันรู้ก็คือมีการสั่งยามากเกินไป ‎อย่างเช่นยาโอปิออยด์
‎มันเป็นยาแก้ปวดทั้งคู่
‎ตัวหนึ่งแก้ความปวดทางอารมณ์ ‎อีกตัวแก้ความปวดทางกาย
‎เกิดวิกฤตซาแน็กซ์ครั้งใหญ่ในหลายชุมชน
‎เราอยู่ท่ามกลางการแพร่ระบาดของยาตามใบสั่ง
‎ส่วนใหญ่คนจะคิดถึงแต่ยาโอปิออยด์
‎แต่ไม่ได้มีแค่ยาโอปิออยด์
‎แร็ปเปอร์ลิลซาน ย่อมาจากซาแน็กซ์ ‎เป็นหนึ่งในศิลปินมากกว่า 50 คน
‎ที่เราพบว่าเอ่ยถึงซาแน็กซ์ในเพลงของพวกเขา
‎ตอนนั้นผมน่าจะกิน…
‎(ลิลซาน - แร็ปเปอร์)
‎ยาเม็ดสองมิลลิกรัมวันละ 12 ถึง 14 เม็ด
‎ว้าว
‎มันแย่มาก
‎ฉันได้ยินเสียงในหัว
‎มันบอกให้ฉันยอมแพ้
‎ฉันเจอซาแน็กซ์บนเตียง
‎กินแล้วกลับไปนอน
‎มันเป็นดาบสองคม การยอมรับ ‎ความปวด หรือความกังวล
‎หรืออะไรก็ตาม โดยไม่ทำให้มันดูเย้ายวน
‎มันเป็นดาบสองคมที่คมมาก ‎เป็นเรื่องยากที่จะเดินทางสายกลาง
‎และเราไม่ได้เตรียมคนหนุ่มสาว ‎ให้พร้อมรับมือกับเรื่องนี้
‎ในไม่ช้าบ็อบบี้ก็เลียนแบบไอดอลของเขา
‎และกินยาเม็ดแรกตอนอยู่เกรดสิบ
‎ผมติดตั้งแต่เม็ดแรก
‎แค่โทรครั้งเดียว ส่งข้อความ ‎ครั้งเดียวก็หายาได้ ใช่
‎ยาทุกประเภท
‎โซเชียลมีเดียเป็นเครื่องมือสำคัญ ‎สำหรับซื้อยาเหล่านี้ในอินเทอร์เน็ต
‎เป็นไปได้ว่านี่… นี่อาจเป็นคนขายยาของคุณ
‎แค่พิมพ์อะไรนิดหน่อยก็หาซาแน็กซ์ได้ง่ายๆ
‎มียาพวกนี้อยู่ทั่วไปหมด
‎ฉันเจอบัญชีนี้ที่มีผู้ค้ายา 104 คน
‎ที่ใช้สแนปแชต
‎ที่เราสามารถติดต่อได้เพียงแค่พิมพ์ชื่อ
‎พูดง่ายๆ คือรายชื่อผู้ค้ายา
‎ทุกวันนี้มีคนมากมายในห้องแล็บใต้ดิน
‎ห้องแล็บผิดกฎหมาย
‎ที่ผลิตยาเบ็นโซไดอาเซพีนชนิดรุนแรง
‎ข้อมูลใหม่เกี่ยวกับยาอันตราย
‎มันเป็นยาเม็ดเล็กสีขาวที่ออกแบบ ‎ให้ดูเหมือนยาแก้วิตกกังวล ซาแน็กซ์
‎แต่มันมีส่วนผสมของโอปิออยด์ฤทธิ์แรง
‎ที่เรียกว่าเฟนทานิล
‎คนสามารถเข้าอินเทอร์เน็ต ‎และซื้อเครื่องตอกเม็ดยาได้
‎ซื้อสีย้อมยาได้
‎นี่คือเฟนทานิลผสมกับสารเจือจางอะไรก็ได้
‎แล้วพอฉันหมุนวงล้อ…
‎เม็ดยาก็ขึ้นมา
‎เราอาจซื้อยาสองเม็ดจากคนขาย
‎แล้วเม็ดหนึ่งมีเฟนทานิลมากกว่าอีกเม็ดนิดหน่อย
‎และยาเม็ดนั้นจะทำให้เราตาย
‎เดี๋ยวนี้ยาที่ส่งมาจากเม็กซิโก ‎ถูกผลิตด้วยความชำนาญ
‎เราแยกไม่ออกเลย ‎สีเหมือนเป๊ะ สัญลักษณ์ก็ดูปกติ
‎และเนื้อสัมผัสของยา…
‎มันเหมือนของจริงไม่มีผิด น่ากลัวมาก
‎นักบำบัดชื่อดังทางทีวี ลอร่า เบอร์แมน ‎เปิดเผยว่าลูกชายวัยรุ่นของเธอเสียชีวิต
‎จากการใช้ยาเกินขนาดเมื่อวันอาทิตย์
‎คุณบอกว่าคิดว่ามันเป็นเฟนทานิล ‎ผสมกับอะไรบางอย่าง
‎เขามีอาการปวดที่ทำให้ต้องใช้ยาไหมคะ
‎- คิดว่าเขารู้ตัวไหมว่ากินยาอะไร ‎- ไม่ เขา… ไม่ค่ะ
‎ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา เรามักจะเห็น
‎ว่าการใช้ยาเกินขนาดส่วนใหญ่ ‎ไม่ได้เกิดจากสารตัวเดียว
‎ปกติแล้วจะเกิดจากยาหลายตัวผสมกัน
‎การใช้เบ็นโซไดอาเซพีนปริมาณมาก ‎แค่อย่างเดียวไม่อันตรายมากนัก
‎แต่พอใช้ร่วมกับโอปิออยด์
‎มันกลายเป็นยาสลบและอันตรายมาก
‎เพราะมันจะมีฤทธิ์กดประสาทเป็นสองเท่า
‎อาจเกิดภาวะฉุกเฉินเกี่ยวกับหัวใจ ‎เราอาจตายได้ เราอาจหยุดหายใจ
‎เขาอายุแค่ 21 ปี
‎ยูทูบเบอร์ดาวดังและแร็ปเปอร์หน้าใหม่
‎ลิลพีป เสียชีวิตเมื่อคืน
‎มีข่าวการตายมากมาย
‎ที่เกี่ยวข้องกับยาแก้ปวดหรือเบ็นโซไดอาเซพีน
‎พวกเขาเผชิญกับส่วนผสมที่เหมาะเจาะ
‎ของความปวดและความกังวล ‎และต้องหาทางบรรเทาเพื่อผ่านไปให้ได้
‎ผมมองกระจกและตอนนั้นเองที่ผมรู้ว่า
‎ถ้าขืนทำแบบนี้ต่อไป ผมต้องตายไวแน่
‎ผมเลยเลิกแบบหักดิบ
‎สุดท้ายผมก็ชักสองสามรอบ
‎และต้องเข้าโรงพยาบาล
‎หลังจากพยายามอยู่หลายครั้ง ‎ซานบอกเราว่าเขาเลิกยาแล้ว
‎ผมอยากจัดตั้งขบวนการซานาร์คี
‎เพื่อต่อต้านการใช้ยาซาแน็กซ์
‎และนั่นคือเรื่องที่ผมอยากรณรงค์
‎เราต้องเริ่มรับผิดชอบ ‎และผลักดันให้คนอื่นๆ รับผิดชอบ…
‎(วิค เมนซ่า - แร็ปเปอร์)
‎ที่พวกเราเชิดชูวัฒนธรรมการเสพยา ผมพูดจริงๆ
‎อย่าเอาซาแน็กซ์ให้ฉันตอนนี้ หรือตอนไหนก็ตาม
‎ฉันไม่ชอบที่ต้องโตมากับคนที่รัก
‎แล้วพวกเขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
‎มันแปลกมากที่ต้องทนดู ‎ฉันไม่อยากให้มีใครตายอีกแล้ว
‎ฉันไม่อยากให้มีใครตาย
‎ตอนนี้เด็กๆ เป็นสัญญาณเตือนภัย
‎พวกเขาเป็นสัญญาณว่าโลกของเราไม่ปกติ
‎คลินิกของฉันกลายเป็น ‎คลินิก "เลิกยา" ประมาณครึ่งหนึ่ง
‎หมายความว่ามีผู้ป่วยจำนวนมากขึ้นที่เข้ามา
‎หรือถูกส่งตัวมาเพื่อเลิกใช้ยาโอปิออยด์ ‎หรือเบ็นโซไดอาเซพีน หรือทั้งคู่
‎ผู้ป่วยเองก็สับสนเหมือนกัน
‎เพราะสำหรับผู้ป่วยที่ต้องพึ่งยา
‎และใช้ยามาเป็นเวลานาน ‎พวกเขานึกภาพชีวิตที่ไม่มียาไม่ออก
‎ไม่สำคัญเลยว่าพวกเขาวิตกกังวล
‎หรือสบายดี
‎พวกเขาแค่ใช้ชีวิตโดยไม่มียาไม่ได้
‎ความคิดนั้นน่ากลัวมากสำหรับพวกเขา
‎และนั่นคืออาการขาดยาของจริง
‎นั่นคือลักษณะของการชินยาและการขาดยา
‎ดีนะที่ผมเรียนเคมีสมัยวิทยาลัย
‎นี่ไม่ใช่เรื่องที่หมอคนไหนจะสอนให้เราทำ
‎มันคือการลดยาระดับต่ำด้วยยาน้ำ
‎และมันทำให้เราสามารถลดปริมาณการใช้ยา
‎ทีละน้อยๆ ทุกวัน
‎ถ้าลดเร็วเกินไป
‎เราอาจเกิดอาการหวาดผวาได้
‎สารเคมีพวกนี้ฤทธิ์แรงมาก
‎แม้แต่การลดยาช้าๆ แบบนี้ก็ต้องใช้เวลาหลายปี
‎(ทางข้ามทางรถไฟ)
‎จากเส้นกลางถึงด้านบนรางล่ะ
‎- 155 เซนติเมตร ‎- 155
‎ถ้าพร้อมทำเบอร์หนึ่งก็บอกนะ
‎โอเค เอาเลย
‎เอาล่ะ จากตรงนี้ก็ประมาณ 76 เซนติเมตร
‎เจ็ดสิบหก
‎ฉันทำงานกับรัฐมิชิแกน
‎ฉันอยู่ในโครงการฝึกวิศวกรโยธา
‎ฉันทำงานนี้มาสามปีแล้ว มันเป็นงานจริงจัง
‎ฉันเริ่มทำตอนอายุ 18
‎และฉันก็รู้สึกดีที่มีคนพึ่งพาฉันในบางเรื่อง
‎แน่นอนว่ามันเครียด
‎แต่เป็นความเครียดในระดับที่พอดี ‎ซึ่งผลักดันให้ฉันทำงานจนเสร็จ
‎ไม่มากจนเกินไป
‎คนที่ต่อต้านซาแน็กซ์มากๆ ส่วนใหญ่
‎รู้สึกแบบนั้นเพราะการใช้ยาเพื่อสันทนาการ
‎สำหรับคนอย่างฉัน เวลาเห็นคนใช้ยา
‎ในทางที่ผิด เราคิดว่า
‎พวกเขาไม่รู้ว่ามันมีประโยชน์แค่ไหน ‎สำหรับคนที่ต้องการมันจริงๆ
‎ฉันกินยาวันละหนึ่งมิลลิกรัม
‎ตอนที่เริ่มก็กินเท่านี้ ฉันกินเท่านี้มาตลอด
‎มันทำให้เสพติดได้ แต่ไม่ใช่ในกรณีของฉัน
‎แต่ถ้าเป็นด้านจิตใจก็ใช่
‎ฉันคิดเสมอว่า "ถ้าไม่มียาจะทำยังไง"
‎มันง่ายมากที่จะติดยาโดยสมบูรณ์
‎และฉันไม่…
‎ต่อให้เป็นยาที่มีประโยชน์ ‎มันก็เป็นความคิดที่น่ากลัว
‎ถ้ายาหมดล่ะ ถ้ามีคนเอาไปล่ะ
‎ถ้าลืมกินล่ะ จะทำยังไง
‎และความคิดนั้นทำให้ฉันกลัว
‎การใช้ยาอาจเป็นเรื่องสำคัญ ‎สำหรับหลายๆ คน และฉันไม่อยาก
‎ด้อยค่าคุณประโยชน์ของมัน
‎ในการช่วยคนรับมือกับความกังวลที่รุนแรง
‎มันทำให้เรากลับมาเป็นปกติ
‎กลับมาเป็นตัวเอง
‎แต่ทันทีที่เราเลิกยา ถ้าไม่รักษาด้วยวิธีอื่น
‎ความกังวลจะเพิ่มขึ้นอีกครั้ง
‎ตอนที่แม่ผมป่วย เราพบว่า ‎ท่านเป็นมะเร็งลำไส้ใหญ่ระยะลุกลาม
‎รีบไปสนามบิน
‎เราอยู่ในบอสตัน ผม พ่อกับน้องสาว
‎ทุกครั้งที่ออกนอกเมือง ‎ผมคิดว่า "แม่จะเป็นอะไรไหม"
‎และผมหยุดความคิดพวกนั้นไม่ได้
‎ซึ่งทำให้ผมมีอาการตื่นตระหนกครั้งแรก
‎ตอนนั้นผมต้องไปทำงาน
‎ผมควรจะนำเสนองาน แต่ผมกลับสติแตก
‎เข้าไปหลบในห้องน้ำของบริษัท
‎หายใจเร็ว ผมคิดว่าตัวเองหัวใจวาย
‎ผมคิดว่า "นี่มัน… พระเจ้า"
‎มันเป็นภวังค์ที่เราออกมาเองไม่ได้
‎ก่อนที่แม่ผมจะเสีย ท่านเขียนจดหมายฉบับหนึ่ง
‎ท่านเขียนจดหมายถึงผม ‎น้องชาย น้องสาว และพ่อ
‎ในจดหมายของผม ท่านเขียนว่า ‎"แม่ขอโทษที่ตีกรอบให้ลูก
‎ขอโทษที่ทำให้ลูกรู้สึกเหมือนต้องเป็น
‎ในสิ่งที่ลูกไม่อาจเป็น" พอได้อ่านแล้ว ผม…
‎ผมร้องไห้ ผมคิดว่า "ใช่" ‎นั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกเครียด
‎และกังวลมานาน
‎เพราะเราถูกคาดหวัง ‎ให้ทำตามกรอบ สำหรับผม มันคือ
‎"โอเค ลูกไม่ควรทำตัวฉูดฉาดเท่าที่ต้องการ"
‎"ลูกเป็นคนผิวสี ทำไมถึงพูดจาแบบนั้น
‎ต้องพูดแบบนี้ต่างหาก แม่คาดหวังสิ่งนี้"
‎แม่ผมเสียเมื่อเดือนสิงหาคม
‎นั่นคือตอนที่…
‎ความรู้สึกต่างๆ ชัดเจนขึ้นมา
‎ผมแค่รู้สึกว่า
‎"ผมยังมีชีวิตอยู่และต้องหาทางแก้ปัญหานี้"
‎นั่นคือตอนที่ผมคิดว่า "ฉันต้องไปบำบัด"
‎ถ้าเรารู้ว่ามีเรื่องที่ทำให้ตัวเองกังวล
‎และมันไม่หายไปไหน
‎สิ่งสำคัญคือเราต้องไม่ลืมเรื่องพื้นฐาน
‎อย่างแรก หายใจ
‎นอนหลับให้เพียงพอ
‎ฉันสนับสนุนให้คนนอนเยอะๆ
‎ออกกำลังกาย
‎และออกไปข้างนอกให้มากที่สุด
‎ออกกำลังกาย รับแสงแดด ‎ทำอะไรอย่างโยคะหรือนั่งสมาธิ
‎การนั่งสมาธิช่วยฉันได้มาก
‎เรารู้ว่ามันทำให้ร่างกายอยู่ในสภาวะผ่อนคลาย
‎มันระงับประสบการณ์ที่น่ากังวล
‎เราไม่สามารถผ่อนคลาย ‎และกังวลไปด้วยในเวลาเดียวกัน
‎ยังมียาอีกหลายตัวที่กินแล้ว ‎ไม่ทำให้เสพติดในลักษณะเดียวกัน
‎ยากลุ่มที่ยับยั้งการเก็บกลับเซโรโทนิน
‎มันไม่ได้บรรเทาความกังวลในช่วงเวลาหนึ่ง
‎แต่มันลดระดับความกังวลโดยรวม
‎เพื่อทำให้คนเกิดอาการตื่นตระหนกน้อยลง
‎ฉันเป็นจิตแพทย์ในนิวยอร์กซิตี้
‎และแน่นอนว่าฉันสั่งยาแก้ซึมเศร้า
‎และยาแก้วิตกกังวล
‎แต่ฉันก็มักจะคุยกับผู้ป่วย ‎เรื่องสารสกัดกัญชาทางการแพทย์
‎เพราะมันช่วยลดความกังวลได้ดี
‎เราจะไม่ขาดความยับยั้งชั่งใจ ‎สมองไม่พร่าเบลอ
‎เรายังมีสติสัมปชัญญะ
‎แต่รับมือกับความเครียดได้ดีขึ้นนิดหน่อย
‎เรามีความรู้มากมาย ‎เกี่ยวกับการรักษาโรคเหล่านี้
‎และการรักษาที่ได้ผลดีที่สุด ‎และอิงหลักฐานมากที่สุด
‎คือการบำบัดทางความคิดและพฤติกรรม
‎เทคนิคนี้จะมุ่งเน้นที่ระบบนิสัยในการคิด
‎การประพฤติตัว การตัดสินใจ
‎และฉันคิดว่ามันสร้างทัศนคติใหม่
‎เกี่ยวกับวิธีที่เราคิดถึงความทุกข์
‎การมีเสียงเล็กๆ อีกเสียง
‎ที่เกิดจากการบำบัด ‎คอยบอกเราว่า "ไม่เป็นไรนะ
‎นี่คือความรู้สึกของเราในตอนนี้ ‎การมีความรู้สึกเป็นเรื่องปกติ
‎ความรู้สึกไม่ใช่ข้อเท็จจริง ‎ความคิดไม่ใช่ข้อเท็จจริง
‎ที่เราต้องทำคือผ่านวันนี้ไปให้ได้
‎แล้ววันพรุ่งนี้จะมาถึง
‎และในที่สุด จะมีวันพรุ่งนี้มากพอ
‎จนเราไม่รู้สึกแบบนี้อีก" ‎มันเพียงพอให้เรามีชีวิตอยู่ต่อไป
‎เพราะสุดท้ายแล้ว เวลาเราเผชิญกับ
‎ช่วงเวลาที่ยากลำบาก ‎เราก็แค่ก็ต้องพยายามต่อไป
‎มันชัดเจนขึ้นมากตอนที่เกิดโรคระบาด
‎แต่การเชื่อมต่อทางสังคม ‎เป็นหนึ่งในวิธีที่ทรงพลังที่สุด
‎ในการระงับความกังวล
‎ความโดดเดี่ยวเป็นหนึ่งในสิ่งที่ส่งผลร้ายที่สุด
‎ต่อสุขภาพจิตและสุขภาพกาย
‎ปีนี้ฉันเพิ่งหย่าร้าง
‎และเรื่องที่ฉันได้รู้ซึ่งเป็นเหตุให้หย่า
‎ร่วมกับการต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง
‎ทำให้ฉันเข้าสู่วัฏจักรซึมเศร้าและกังวลอีกครั้ง
‎ฉันไม่ได้บอกแม่
‎ไม่ได้บอกเพื่อนสนิทว่า ‎เกิดอะไรขึ้นกับชีวิตแต่งงานของฉัน
‎ฉันพยายามจดจ่อกับการนั่งสมาธิและจดบันทึก
‎และไปบำบัด
‎และทำทุกอย่างที่ฉันทำได้เพื่อรับมือกับเรื่องนี้
‎ทั้งที่ความจริงฉันควรหันไปพึ่งผู้หญิงที่ฉันรู้จัก
‎ที่รักฉันมากพอจะช่วยให้ฉันผ่านมันไปได้
‎ไม่ว่าเราจะสร้างสายสัมพันธ์ที่แท้จริง ‎กับคนอื่นๆ ด้วยวิธีไหน
‎ลืมเรื่องอื่นที่ฉันพูดไปได้เลย ‎นั่นอาจเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เราทำได้
‎แต่ความจริงที่ไม่จำเป็นต้องพูด ‎คือการตอบสนองตามปกติ
‎ต่อสภาพแวดล้อมที่ไม่ปกติ ถือเป็นโรคอย่างหนึ่ง
‎ในบางแง่
‎แทนที่จะแก้ไขโลกของเราและปัญหาที่แท้จริง
‎เรากลับใช้ยาออกฤทธิ์ต่อจิตประสาท
‎เพื่อทำให้คนยอมรับ
‎โลกที่แตกสลายที่เรามอบให้พวกเขา
‎การลาออกครั้งใหญ่
‎คือคำที่ผู้เชี่ยวชาญบางคน ‎เรียกแนวโน้มที่คนงานจะลาออก
‎หรือเปลี่ยนอาชีพมากขึ้น
‎และคนอเมริกันยังเกษียณมากขึ้นด้วย
‎การผลักดันให้ลดวันทำงานจากห้าวันเป็นสี่วัน
‎กำลังได้รับความนิยมทั่วโลก
‎เห็นได้ชัดว่าโรคระบาดครั้งนี้ได้เปลี่ยน
‎วิธีที่คนอเมริกันอยากทำงาน ‎และงานที่พวกเขายินดีทำ
‎เรากำลังรณรงค์เพื่อรับมือกับ ‎ปัญหาสุขภาพจิตในอเมริกา
‎เราอยากสร้างสังคม ‎ที่ไม่มีใครรู้สึกว่าตัวเองโดดเดี่ยว
‎และละอายใจเพราะปัญหาของพวกเขา
‎เราอยากสร้างโลกที่คนที่ต้องการ ‎ความช่วยเหลือจะได้รับมัน
‎เราไม่ควรตอบสนอง ‎ต่อโรคจิตเวชเพียงอย่างเดียว
‎เราต้องสร้างสุขภาวะทางจิตด้วยวิธีเชิงรุก
‎นักกีฬารุ่นใหม่
‎รวมถึงซิโมน ไบลส์และนาโอมิ โอซากะ ‎ได้ออกมาพูดถึงสุขภาพจิต
‎เราเผชิญกับปัญหาของตัวเอง และมันยากมาก
‎คุณคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณช่วยคนไว้มากแค่ไหน
‎แม้ว่าตัวคุณเองจะอยู่ในสถานการณ์ลำบาก
‎สุขภาพจิตเกี่ยวข้องกับ
‎ทุกอย่างตั้งแต่การใช้ชีวิต การหายใจ
‎และสิ่งที่เราทำสำเร็จในชีวิต
‎ไม่ว่าสถานการณ์จะเข้าข้างเรา
‎หรือไม่เข้าข้างเราก็ตาม
‎สุขภาพจิตคือทุกสิ่งทุกอย่าง
‎พระเจ้า ฉันไม่ไหวแล้ว ‎ขอทำใจเย็นๆ ก่อน เขาบอกว่า
‎"ขอบคุณที่ให้พื้นที่ปลอดภัย ‎กับคนอย่างผม" ฉันไม่ไหวแล้ว
‎น่ารักจัง
‎เราเริ่มจากโพสต์ในอินสตาแกรม ‎ที่เขียนว่า "บำบัดฟรีสำหรับชายผิวดำ"
‎ฉันนึกว่าคงยากที่จะชวนผู้ชายผิวดำมาบำบัด
‎เพราะนั่นคือสิ่งที่สื่อต่างๆ อยากให้เราเชื่อ
‎และมันไม่จริงเลย ตรงกันข้ามด้วยซ้ำ
‎เพราะพอเราประกาศว่า ‎มีการบำบัดฟรีสำหรับชายผิวดำ
‎ภายในสองวันแรก มีผู้ชาย 50 คนที่บอกว่า
‎"ผมอยากบำบัดฟรี" ‎จนเราต้องบอกว่า "เดี๋ยวนะ
‎เราไม่ได้คิดให้ดีก่อน"
‎เราให้พวกเขาบำบัดแบบเดี่ยวฟรีแปดครั้ง
‎ตอนนี้มีผู้ป่วย 75 เปอร์เซ็นต์ที่รับการบำบัดต่อ
‎แม้จะต้องจ่ายค่ารักษา
‎มันเหมือนกับเราเอาน้ำให้พวกเขาดื่ม
‎และน้ำแก้วนั้นสอนพวกเขา
‎"ให้ตายสิ ไม่รู้ตัวเลยว่าคอแห้งขนาดนี้" ใช่ไหม
‎ทีนี้ พอเราจะเอาน้ำคืนมา
‎พวกเขาก็บอกว่า "แต่เดี๋ยวนะ" ‎ใช่ น่าจะพิมพ์บนเสื้อยืดรุ่นต่อไป
‎เรื่องหนึ่งที่ฉันคุยกับผู้ป่วยในช่วงนี้
‎คือแนวคิดของกระแส
‎คือเราสามารถมีสมาธิกับการทำอะไรก็ได้
‎จะเป็นอะไรก็ได้ แต่ไม่ว่าจะทำอะไร
‎เราต้องทำให้เต็มที่และมีสมาธิไปกับมัน
‎และมีบางอย่างที่ทรงพลังกว่าตัวเรา
‎เมื่อ 12 ปีก่อน เราไปที่ฟาร์มม้าแห่งหนึ่ง
‎ที่นั่นมีภารกิจช่วยเหลือม้า
‎ฉันคิดว่ามีม้าที่ถูกช่วยมา 60 ตัว
‎ซึ่งส่วนใหญ่เคยอยู่ในสถานการณ์เลวร้าย ‎ไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง
‎แล้วเราก็รู้ว่าพวกเขากำลังหาอาสาสมัคร
‎ฉันคิดว่า "โอเค ท่ามกลางโรคระบาด
‎ขณะที่โรงยิมปิด เราไปกินข้าวตามร้านไม่ได้
‎ทำอะไรไม่ได้เลย เราเข้าสังคมไม่ได้
‎งานอาสาสมัครกลางแจ้งนี่อาจเป็นเรื่องดีก็ได้"
‎อาสาสมัครมาทำความสะอาดคอกม้า
‎แปรงขนให้พวกม้าและพาพวกมันไปเดินเล่น
‎การได้อยู่กลางแจ้ง ทำงานใช้แรงเพื่อการกุศล
‎ได้สร้างสายสัมพันธ์กับสัตว์อีกครั้ง
‎ทุกอย่างเกี่ยวกับงานนี้ทำให้ฉัน
‎ออกจากบ้าน เลิกคิดฟุ้งซ่าน
‎ทำงานใช้แรง
‎และสูดอากาศบริสุทธิ์
‎การกอดม้าหลังจากเจอเรื่องแย่ๆ มา
‎เป็นอะไรที่วิเศษมาก
‎ผมต้องมีสิ่งกระตุ้นภายนอกถึงจะมีสมาธิ
‎ผมเลยเรียนจัดดอกไม้
‎การจัดดอกไม้มีบางอย่างที่ทำให้ผมรู้สึกสงบ
‎ตั้งแต่การไปเลือกดอกไม้
‎ดูดอกไม้ ดูสีสัน มันต้องใช้การสัมผัสอย่างมาก
‎ผมรู้ว่าผมต้องการของที่มีเนื้อสัมผัสต่างๆ
‎เพื่อรับมือกับความทุกข์และทำใจให้สงบ
‎ความกังวลของผมส่วนใหญ่มีรากฐานจาก
‎ความรู้สึกว่าผมไม่มีวันทำอะไรสำเร็จ
‎หรือสิ่งที่ผมทำมันผิด
‎สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกสงบคือสิ่งที่
‎ผมแค่ทำเพื่อตัวเอง
‎จะไม่มีใครเห็นแล้วตัดสินหรือวิจารณ์มัน
‎ความคาดหวัง
‎มันเป็นอะไรที่หนักหน่วง
‎และถ้าเราสามารถปล่อยวางมันนิดหนึ่ง
‎ก็จะรู้สึกเป็นอิสระ
‎ดูไม่ดีเลย ใช่ ก็ต้องลองผิดลองถูกกันไป
‎ความวิตกกังวลส่งผลต่อทุกอย่าง
‎มันบอกเราว่าจิตใจและร่างกายเป็นหนึ่งเดียวกัน
‎นั่นคือความรู้ที่เราได้จากความกังวล
‎ร่างกายและจิตใจของเราพึ่งพากันและกัน
‎มันตอบสนองกัน
‎ข้อเสียของการกินซาแน็กซ์ทุกครั้งที่รู้สึกกังวล
‎คือเราไม่ได้เสริมสร้างเกราะให้จิตใจ
‎ที่ทำให้เราทนต่อความกังวลมากขึ้น
‎เพราะถ้าเราระงับ ‎ประสบการณ์เกี่ยวกับความกังวล
‎เราจะพลาดโอกาสในการเรียนรู้ ‎ที่จะรับมือกับมันด้วยตัวเอง
‎ดังนั้น เบ็นโซไดอาเซพีนมีค่าเสียโอกาส
‎ฉันว่าฉันน่าจะกินยาเท่าที่จำเป็น
‎เดือนละสองสามครั้ง
‎ตอนนี้ฉันแค่รู้สึกว่า ‎"ถ้าเกิดจำเป็นต้องใช้ ฉันมีมันอยู่"
‎ถ้าอาหาร การออกกำลังกาย งานอาสาสมัคร
‎ถ้าวิธีอื่นๆ ของฉันไม่ได้ผล
‎หรือชีวิตเกิดวุ่นวายจนคุมไม่อยู่
‎ฉันก็มีตัวช่วยอีกอย่าง
‎สำหรับผม การใช้ซาแน็กซ์ ‎ไม่ได้ช่วยเรื่องความกังวลระยะยาว
‎ที่ผมรู้สึกอยู่ตลอดเวลา
‎ครั้งแรกที่ผมลองคลอโนพิน ‎ความรู้สึกมันต่างกันเลย
‎จะว่ามันเป็นยาแก้กังวลแบบค่อยเป็นค่อยไปก็ได้
‎เทียบกับซาแน็กซ์ที่กะทันหันกว่า มันออกฤทธิ์เร็ว
‎นั่นคือเหตุผลที่คนไม่กินคลอโนพิน ‎เวลาปาร์ตี้ มันไม่ใช่ยาปาร์ตี้
‎ผมยังกินเล็กซาโปรซึ่งเป็น ‎ยาที่ยับยั้งการเก็บกลับเซโรโทนิน
‎โดยกินปริมาณพอสมควร
‎แล้วผมก็ลดเบ็นโซส ‎จนถึงจุดที่ผมพยายามไม่กินมันอีก
‎ถ้าเราไม่เผชิญกับความกังวลตรงๆ ‎ถ้าเราเผชิญกับมันผ่านทาง
‎ยาซาแน็กซ์ที่กิน เราก็ไม่ได้เผชิญกับมันจริงๆ
‎ทางออกเดียวคือฝ่าไป ฉันพูดจริงๆ
‎สิ่งที่จะทำให้เราผ่านความวิตกกังวลไปได้
‎คือการฝ่ามันไป เผชิญกับมัน เข้าใจมัน
‎และเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน
‎ในทางกลับกัน
‎มันก็เป็นการตราหน้าและดูถูกคนอื่น ‎อย่างร้ายแรงถ้าเราพูดว่า
‎"พยายามด้วยตัวเองสิ ทำให้ได้สิ" ‎ทั้งที่เราทำไม่ได้
‎เราคงไม่บอกผู้ป่วยโรคเบาหวานว่า ‎"ทำให้ตับอ่อนทำงานดีขึ้นสิ"
‎รู้ไหม เห็นได้ชัดว่าซาแน็กซ์
‎เป็นหนึ่งในยาที่
‎คนไม่ชอบสักเท่าไร
‎และใจหนึ่งฉันก็โกรธที่
‎ฉันต้องการความช่วยเหลือภายนอก
‎และจิตใจส่วนที่ดื้อรั้นของฉันก็ไม่อยากกินยา
‎อยู่นานมาก
‎ฉันอยากหาทางใช้ชีวิตโดยไม่ต้องพึ่งซาแน็กซ์
‎แต่ตอนนี้…
‎มันทำหน้าที่ได้ดี และฉันดีใจที่มีมัน
‎สิ่งที่ทำให้ยาเบ็นโซไดอาเซพีน ‎อันตรายคือมันได้ผลดี
‎แม้ว่าสังคมของเราจะใจร้าย ‎กับคนที่วิตกกังวลหรือซึมเศร้า
‎แต่ทุกคนมีความรู้สึกแบบนั้น
‎และพอคนได้รับเบ็นโซไดอาเซพีนเป็นครั้งแรก
‎ความรู้สึกเหล่านั้นก็หายไป
‎มันทำให้พวกเขาคิดว่า
‎"ฉันไม่จำเป็นต้องรู้สึกแย่ตลอดเวลา ‎ดังนั้น ฉันจะไม่รู้สึกแย่
‎ฉันต้องการเบ็นโซไดอาเซพีนมากขึ้น" ‎ผมคิดว่าเบ็นโซไดอาเซพีนกัดกร่อน
‎ภูมิต้านทานที่เราต้องใช้สักครั้งในชีวิต
‎เพื่อรับมือกับความทุกข์ ‎ความกังวล ความยากลำบาก
‎และแง่มุมที่เจ็บปวดของการเป็นมนุษย์
‎ภูมิต้านทานเป็นกุญแจสำคัญของทุกอย่าง
‎ทั้งในแง่ของความกังวลและสุขภาพจิตโดยทั่วไป
‎การอยู่รอดในโลกนี้
‎ยอมรับความเป็นจริงเกี่ยวกับสิ่งต่างๆ
‎ไม่ว่าจะเป็นการใช้ชีวิตกับโควิด ‎ความตายที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
‎หรือการที่ผมเป็นโรควิตกกังวล
‎การยอมรับเป็นสิ่งสำคัญ ‎และยิ่งเราเข้าใกล้มันมากเท่าไร
‎เราก็ยิ่งมีสุขภาพจิตที่ดีและรู้สึกพึงพอใจ
‎พอนึกย้อนกลับไป ผมไม่รู้ว่าผมรู้สึกวิตกกังวล
‎ในระดับที่ต่างจากคนทั่วไปไหม
‎มันเป็นช่วงเปลี่ยนผ่านจากมัธยมเป็นวิทยาลัย
‎ผมแค่ทำตัวไม่ถูกนิดหน่อย
‎อย่างแรกๆ ที่ผมทำคือ ‎ไปที่หน่วยบริการสุขภาพนักศึกษา
‎ผมจำได้ชัดเจนว่าถือใบสั่งยาในมือ
‎และคิดว่า "ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว
‎หน่วยบริการสุขภาพแนะนำให้กินยาตัวนี้"
‎และผมก็ทำตามนั้น
‎ใช่ ชีวิตมันยาก
‎และเราหลงลืมเรื่องนั้นไป
‎ถ้าเราไม่มีความสุข แปลว่ามีบางอย่างผิดปกติ
‎และเราต้องเปลี่ยนมันหรือไม่ก็กินยา
‎หน้าที่ของเราไม่ใช่การทำให้ ‎ความเจ็บปวดและความทุกข์ของผู้ป่วยหมดไป
‎แต่ทำให้ความทุกข์นั้นพอทนได้
‎เพื่อให้พวกเขายังอยากมีชีวิตอยู่
‎มีปรากฏการณ์ระหว่างเลิกยาที่เรียกว่าช่วงสงบ
‎มันคือช่วงที่อาการของเราหายไป
‎ผมอยู่กับลูกชายที่สนามเด็กเล่น
‎แล้วอยู่ๆ
‎เสียงอื้ออึงในหูผมก็เงียบไป
‎แรงกดดันในหัวหายไปเฉยๆ
‎แล้วผมก็รู้สึกสงบอย่างไม่น่าเชื่อ
‎มันเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยรู้สึก
‎ตั้งแต่เป็นผู้ใหญ่
‎และผมใช้เบ็นโซไดอาเซพีน ‎มาตลอดตั้งแต่เป็นผู้ใหญ่
‎ถ้าชีวิตหลังเลิกเบ็นโซสเป็นแบบนั้น
‎ผมก็รอไม่ไหวแล้ว
‎เอาเลย
‎เยี่ยม ค่อยๆ เยี่ยม
‎- เยี่ยม ‎- เก่งมาก
‎- เยี่ยม ‎- สุดยอดเลย
‎ฉันพยายามอย่างหนัก ‎ที่จะเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆ ในชีวิต
‎เพื่อให้ฉันรู้สึกกังวลน้อยลง
‎การเรียนรู้ที่จะอยู่กับโลกนี้ต้องใช้เวลา
‎ใช่ว่าเรากินยาแล้วทุกอย่างจะเรียบร้อยดี
‎มันเป็นสิ่งที่ต้องใช้เวลาในการเรียนรู้
‎และงานหินพวกนั้น ‎ทำให้ฉันสามารถมานั่งสวยๆ ที่นี่
‎เหมือนกับจัดการทุกอย่างได้แล้ว
‎บางครั้งฉันก็ต้องกลับไปทำงานหินอีก
‎และฉันไม่มีปัญหากับเรื่องนั้น ก็นั่นแหละค่ะ
‎คำบรรยายโดย ณิชา อ้นเอี่ยม