Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
EEN NETFLIX-COMEDYSPECIAL
Welkom Taylor Tomlinson!
Heel erg bedankt!
Dank u!
Heel erg bedankt, allemaal!
Dank u!
Ik waardeer het echt dat jullie hier zijn. We hebben een paar zware jaren gehad.
Op een gegeven moment had ik een pony. 't Ging echt slecht met mij.
Ik wou niet eens een pony, ik wou dat mensen naar me keken.
En dat werkt trouwens.
Post een selfie met een pony…
…en iedereen gaat: 'Vuur emoji. Geweldig, meid!' En ze sturen je berichtjes:
'Alles OK?'
Dit deed ik: ik liet een pony knippen…
…en twee dagen later gebruikte ik voor 't eerst paddo's.
En zodra ik die paddo's had genomen,
dacht ik: 'Dit had ik eerst moeten doen.
'Waarschijnlijk had ik deze pony nu niet als ik mezelf vergaf, hé?'
Maar weet je wat? Een pony hebben, voelt exact zoals paddo's nemen.
De hele tijd vraag je aan je vrienden: 'Zie ik er raar uit?
'Jullie zouden 't me toch zeggen als ik er raar uitzie?
'Is het anders op een slechte manier?
'Weet je wat? Ik heb me bedacht. Ik wil dit niet doen.
'Is 't te laat? Al bezig?
'OK, nee, zo wil ik niet zijn.'
Ik ging terug in therapie. Is iemand hier in therapie?
Meestal vrouwen. Dat is 't probleem.
In therapie blijven is moeilijk.
Mijn vroegere therapeut zei me dat ik in relaties
een neiging heb tot zelfsabotage.
Mij leek dat onzin,
dus ging ik niet meer naar haar.
Maar dan… uiteindelijk keerde ik terug
nadat ik genoeg gedatet had met mensen
die me allemaal exact dezelfde feedback gaven over mijn slecht karakter.
Ken je 't? Die grens die je bereikt in de liefde en
'Oh! Misschien ligt het aan mij!
De beoordelingen die ik kreeg zijn… unaniem.
Dat valt tegen.'
Dus, na een pijnlijke breuk, enkele jaren geleden,
keek ik eindelijk eens echt lang naar mezelf
en dacht ik, 'OK, Taylor, vijf op de vijf mannen vinden dat je je in ruzies
gedraagt als een wasbeer die vastzit in een vuilniszak.
Dus misschien wordt het tijd om wat Clonazepam te kopen
of een prik tegen hondsdolheid.'
Ik zit nu vol medicatie.
Nog iemand hier? Antidepressiva?
Medicatie? Ja!
Mooi. Wat nemen jullie? Roep het maar.
Zoloft, Lexapro. Oh!
Kijk eens aan! Wat een drugsbende!
Oh mijn God! Ik neem ook iets in!
Ik zal nooit vertellen wat, dat is heel persoonlijk, maar…
Grapje! Ik neem enkele dingen.
Ik neem Clonazepam bij paniekaanvallen.
Ik ben zo blij dat ik dat heb, want voor
ik er medicatie voor had, kreeg ik paniekaanvallen
net wanneer ik ergens heen moest,
wat echt de slechtste timing is, want dan moet je die
paniekaanval maar doorslikken, omdat je er geen tijd voor hebt.
Weet je wat ik bedoel? Genre 'OK,
ik heb nu 60% gehad van die aanval.
Hij is nog niet voorbij, maar ik moet werken.
De volgende 40% stel ik uit
of doe ik wel tijdens de lunch als er niemand kijkt.
Ik neem ook iets om te slapen
want ik heb nachtmerries. Dat kan je moeilijk vrolijk vertellen:
'Ik werd schreeuwend wakker en…'
De slaappillen die ik heb, zijn geweldig.
Ze stoppen geen nachtmerries
maar zorgen ervoor dat je doorslaapt als je erin zit.
Dat klinkt slecht, maar vroeger
werd ik er middenin zo bang wakker
en nu slaap ik gewoon voort
tot de nachtmerrie een natuurlijk einde bereikt
wat ervoor zorgt dat je 't kan afsluiten.
Zoals, 'Oh, hij steekt me neer op 't eind.
OK, plottwist, Mr. Nachtmerrie Shyamalan.'
Ik dacht dat ik antidepressiva nam,
maar blijkbaar toch niet.
Blijkbaar neem ik een stemmingsstabilisator
dat ze gebruiken als antidepressiva.
Iets grappig aan medicatie op voorschrift:
al wat ze voorschrijven, gebruiken ze eigenlijk voor bv 4 verschillende dingen.
Dus weet je niet echt wat je probleem is
tot je een combinatie vindt die werkt
en dan al die pillen zelf googelt.
Na jaren van uitproberen
vond ik eindelijk een combinatie die werkt voor mij,
en zes maand geleden besloot ik die eens te googelen.
En blijkt nu dat alles wat ik neem
vooral gebruikt wordt bij bipolaire stoornis.
Dus keerde ik terug naar mijn psychiater en vroeg ik: 'Hé,
denk jij dat…?'
En zij was helemaal, 'Oh, ja!'
En ik: 'Is dit hoe jullie dat verdorie aan mensen vertellen?'
En zij: 'Nee, natuurlijk niet. We wisten 't niet.
Ik ben blij dat we nu weten hoe 't zit.' En ik: 'We?'
Ik zei: 'Jij wist echt niet dat ik bipolair was?' En zij:
'Nee, natuurlijk niet. We dachten aan angst en depressie.'
En ik zei: 'OK. Dit voelt wel een beetje als
de medicatie van je hond gebruiken in een nieuwe soort kaas.'
En ik zei: 'Ik weet niet hoe ik me voel bij deze diagnose.' En zij:
'Misschien voelt het beter als je niet zegt:
"Ik ben bipolair." Maar wel: "Ik heb een bipolaire stoornis."'
Wat voelt alsof iemand zegt:
'Ik zei dat je je gedroeg als een trut.'
Ik ben zo blij dat ik nu weet dat ik bipolair ben.
Ik bedoel, ik neem de juiste medicatie, ik draag een stemmingsring, ik kan 't aan.
Maar toen ik 't pas ontdekte, vond ik het zwaar om te verwerken.
En ik heb al veel moeten slikken.
Want als je zoiets pas ontdekt,
denk je: 'Goh, ga ik dit tegen iemand zeggen?
Moet ik 't iemand vertellen?
En als ik 't zeg,
ben ik dan aantrekkelijk
en/of getalenteerd genoeg om inspirerend te zijn?'
Als ik iets heb en iemand anders heeft dat ook
en ze ontdekken dat ik 't ook heb,
voelen ze zich dan goed of slecht bij dat nieuws?
Toen ik mijn diagnose kreeg, noemden ze namen.
Ze zeiden: 'Weet je wie er nog bipolair is?
Selena Gomez.'
En ik zei: 'Daardoor voel ik me al beter.
Zij is heel mooi.
OK, ik ben dus bipolair.'
Ik groeide niet op
in een gezin dat heel bewust bezig was met mentale gezondheid.
We waren heel gelovig.
Ik weet niet of je ooit probeerde om je conservatieve vader te vertellen
dat je een mentaal gezondheidsprobleem hebt. Dat gaat niet zo goed.
Toen ik op school zat, zei ik: 'Ik denk dat ik depressief ben.'
En mijn pa zei: 'Je hebt wat eiwitten nodig. Eet een lepel pindakaas.'
Ja, zo zijn er veel vaders die 't zwaar hebben in 't leven nu
en zich vastklampen aan hun pot pindakaas alsof dat de oplossing is,
hun reddingsboei in de storm.
'Het gaat wel voorbij!'
Het enige advies op vlak van mentale gezondheid dat hij me ooit gaf,
toen ik paniekaanvallen had op school
en niet wist wat dat was en ik heel veel stress had.
'Wat moet ik doen?
Ik weet niet wat doen als ik me zo voel.'
En hij zei, 'OK.
Het enige wat ik je kan zeggen, is dat als je je zo voelt,
ga dan zo ver mogelijk van de mensen die je graag ziet…
tot je je anders voelt.'
Zo'n advies geef je aan een weerwolf:
'Ren het bos in tot je geen monster meer bent
zodat niemand je ziet veranderen. Ze zullen je niet aanvaarden zoals je bent.'
Ook vrienden maakten me bang toen ik met medicatie begon.
Ze zeiden: 'Ik probeerde antidepressiva.
maar hield er niet van, ik voelde me mezelf niet.'
En nu ik ze neem, denk ik: 'Ja, ik ook niet! Dat is geweldig.'
OK? En ik voel me wel nog mezelf.
Ik voel me gewoon alsof iemand bovenop me zit en zegt: 'Sht!
Stop met praten. Je verpest alles. We…
We proberen je te helpen.
Je zou nu getrouwd zijn als je gewoon eens zweeg.
Onthoud dat! Ja, wij ook. We proberen je te helpen. Slaap nu maar.
Kies voor een ander avontuur.'
Ze verwittigen je over bijwerkingen wanneer je ermee begint.
Ze zeggen: 'Je libido kan verminderen.'
En eerlijk gezegd, ik heb dat ondervonden sinds ik die medicatie neem,
maar ik weet niet of mijn libido lager is
of mijn zelfrespect nu groter is.
Weet je wel?
Ben ik nu niet in de stemming of heb ik gewoon geen bevestiging nodig?
Want depressie haalt je volledig neer
en dan denk je: 'Als ik hier toch ben, kan ik even goed iemand gelukkig maken…
Anders ben ik voor niets gekomen.'
Als je hier niet mee lacht, proficiat dan met je serotonine.
Als je nu denkt: 'Wat is serotonine?' Maak je dan geen zorgen, je hebt genoeg.
Ik was niet zeker of ik hierover zou praten op een podium
maar ik had nieuw materiaal nodig en ik dacht: 'Uitverkoop! Alles kan.'
Nee, eerlijk, ik was verrast
dat ik me zo slecht voelde want ik voel me vrij open-minded
en ik vind dat niemand zich slecht moet voelen
wanneer ze een diagnose krijgen
want dat is alleen maar informatie over jou
en 't helpt je om beter voor jezelf te zorgen.
Ja.
Bipolair zijn, daar is niks mis mee.
Alsof je niet kan zwemmen.
Je kan je erover schamen
en soms moeilijk ergens naartoe gaan.
Maar er bestaan zwembandjes.
En als je die zwembandjes gewoon meeneemt,
kan je gaan naar waar je maar wilt.
En… ik weet dat sommigen onder jullie denken: 'Maar Taylor,
wat als mensen daar oordelen over hebben?
Die mensen kan 't niet schelen of je leeft of niet,
dus wat kan 't jou schelen?
Misschien kunnen die gewoon de pot op.
Ik weet het niet.
Maar dus, neem je zwembandjes mee,
want 't is geen goed idee als je niet kan zwemmen
en toch in 't zwembad
in 't diepe duikt, dan wordt het een probleem voor iedereen.
En jij die daar rondspettert: 'Ik ben OK!' En zij: 'Jij bent aan 't verdrinken.'
Tot een vriendelijk knap iemand je komt redden
en jij zegt: 'Ik ben OK, ik kan zwemmen.'
En zij zeggen: 'Nee, nu verdrink je hem.
Je gebruikt Kevin als zwembandje
en dat is niet eerlijk voor Kevin.'
Dan komt iemand langs die op zijn rug drijft
en je zegt: 'Wat was dat?'
En ze zeggen 'Oh, dat is iemand wiens ouders hem droegen in 't zwembad…
tot ze zeker waren dat hij niet zou sterven.
Hier zijn je zwembandjes.'
Ik was erg nerveus om mijn vrienden te zeggen
dat ik bipolair was omdat ik dacht dat ze anders zouden denken over mij.
En toen vertelde ik 't iedereen en niemand deed dat
en ik voelde me nogal beledigd.
Toen vrienden mij zeiden dat ze bipolair waren
zei ik: 'Wat? Jij? Dat is een grap.'
Maar toen ik 't mijn vrienden vertelde was 't: 'Dat verklaart veel…
Dat maakt ons veel duidelijk.'
Ik vertelde 't aan Dustin, één van mijn allerbeste vrienden,
en hij zei: 'Ja, jouw mentale ziekte was zo'n beetje je tweede naam.
Ik wist niet wat je precies had, maar ik wist dat je iets had.'
Dat is echt goed.
Die feedback kreeg ik trouwens niet van romantische partners.
Dat is niet wat we om hulp deed vragen.
Elke man waarmee ik afsprak, zei me dat ik vertrouwproblemen heb,
wat leugenaars trouwens zeggen wanneer je hen door hebt.
'Jij hebt een probleem met vertrouwen!' Jij een hete collega en verbergt je gsm…
Ik heb vertrouwensproblemen maar daar is een goede reden voor, OK?
Ik heb ze echt verdiend, want
ik werd al bedrogen op school. Mijn schoolvriendje
sliep met sekswerkers achter mijn rug om,
of met hoeren als je oud bent en niet weet dat je dat woord niet meer mag gebruiken.
Soms geraakt ouder publiek in de war want ze denken dan:
'Wat is een sekswerker?
Is dat wat mijn kleindochter doet op Instagram?'
En jij: 'Nee, zij is gewoon knap. Dat is een FabFitFun box.
Dat is iets anders…
Je kleindochter is geen… Dat is geen job.
Dat is niet echt.' Je mag geen hoer meer zeggen.
Een sekswerker een hoer noemen is zoals een komiek een clown noemen.
Technisch maak je geen fout, maar je bent een klootzak, dus…
Ik vertelde mijn therapeut dat ik zo bedrogen werd
en ze zei niet wat ik wou horen,
namelijk 'Arme schat, deze sessie is gratis.'
Nee, ze zei: 'Wel, misschien ben jij een zichzelf vervullende voorspelling.'
En ik: 'Oh!' En ze zei: 'Nee, dit is iets slecht.' En ik:
'Maar dus, je zegt dat ik een zichzelf vervullende voorspelling heb?
Is Selena Gomez zichzelf vervullende voorspelling?'
En ik zei: 'Wat betekent dat, eigenlijk?'
En ze zei: 'Soms verwachten we dat iemand ons zal bedriegen,
'dus behandelen we ze als iemand die ons slecht behandelt, tot ze dat echt doen.
'Jij dacht dat hij je zou bedriegen,
'dus behandelde je hem alsof hij je zou bedriegen,
'tot hij je echt bedroog, en toen zei je, zie je wel?'
En ik zei: 'Oh.
'Dus ik ben een heks.'
En ze zei: 'Oh! Bijna. Je bent een trut.
'Je moet…' En ik dacht: 'Wat dan ook, ik hoorde alleen maar Gryffindor!'
Ik werk aan mijn vertrouwensprobleem.
Het was erger toen ik bij mijn therapeut begon.
Ik vertelde haar tijdens de eerste sessie:
'Mijn huidig lief neemt mijn telefoontjes steeds op met hey schoonheid?'
En ze zei: 'Wat is je probeem daarmee?' En ik: 'Dat weet ik nog niet.
'Maar als ik ontdek wie die schoonheid is…'
En zij: 'Denk je dat jij het kan zijn?'
En ik: 'Sorry, maar we zitten hier wel te werken.'
Ik denk nu wel dat ik mooi ben of zo,
maar ik was een lelijk kind met eerlijke ouders
en zoiets blijft nawerken, weet je?
Als lelijk kind met eerlijke ouders
maakt het niet uit hoe je knap je wordt,
wanneer iemand je zegt 'Jij ziet er echt goed uit.' Denk je:
'Ja, wat een onzin, ik ken de waarheid.'
Toen ik 10 was, vroeg ik: 'Papa, ben ik mooi?'
En zijn antwoord was: 'Kijk,
ik ben niet de knapste man, hé?
Maar ik sta elke ochtend op en probeer.
Ik… neem een douche, doe een mooi kostuum aan
en ik zie er OK uit!'
En toen ging hij werken.
En zo werd ik komiek, vermoed ik.
Dat antwoordde hij zijn 10-jarige dochter.
Alsof hij zei: 'Jij en ik, aardappelhoofd, kregen de kaarten die ons gegeven werden.
Leer ermee leven,
dat is al wat je kan doen. Slaap niet op natte haren, doe dat niet.
Zet misschien af en toe een hoed op, verberg je wat.
Sorry, je hoofd is echt te groot.'
Ik denk dat ik knap ben, en ik heb een groot hoofd.
Ik weet dat omdat elke man waar ik ooit mee uitging zei zoiets:
'Ik hou van je grote hoofd.'
Daar ben ik gek op, mannen
die een compliment geven over wat je 't meeste haat.
Zoals: 'Ik hou van je zachte armen.' En jij: 'OK.
Oh ja? Ik hou van je rare ballen, hoe voelt dat?
Hoe voelt het om aanvaard te worden?'
Ik ben een nachtmerrie op dates.
Al het vriendelijke dat je mij zegt, vind ik maar niks.
Een date zei me ooit dat flirten met mij was zoals slaan in water.
En ik vroeg: 'Waarom? Omdat het nutteloos is
of omdat je er dan dom uitziet?'
Hij zei: 'Hoorde je dat?' En ik: 'Ja, dat hoorde ik toen.'
En toen bedroog hij mij, dus ja, ik vroeg erom.
Ik kan 't niet laten. Bij 't begin van een relatie
ga ik ervanuit bij elk vriendelijk ding dat hij doet
dat hij dat bij iedereen probeert
en ik ga daar niet in trappen, meneer!
Ik zeg dan: 'Oh, is dit… je versiertruc
Open je de deur van de auto voor mij? Is het dat?
Probeer je 't zo?
Schattig, werkt waarschijnlijk vaak.
Oh, is dit… is dit je versiertruc?
Meegaan naar mijn opa's begrafenis?
Een paraplu boven mij houden?
Is dit… Is dit je versiertruc?
Pak je 't zo aan?
Zo van 'Oh nee, word niet nat!' 'Oeps! Ben ik al.' Wat maakt het uit.
Dit is niet mijn eerste rodeo. Ik had vroeger twee opa's.
Oh, is dit…
Is dit je versiertruc?
Sterf je in een ziekenhuisbed naast mij
op je 86ste, met je hand voor eeuwig in de mijne?
Is dit je versiertruc? Is dit hoe je iemand in bed krijgt?'
En hij: 'We zijn al 60 jaren samen.'
En ik: 'Jij bent een vrouwenloper, dat weet ik!
Begraaf me niet met deze man. Hij stierf stiekem met anderen achter mijn rug.
Ik kan 't bewijzen, ik check zijn gsm wanneer hij de bedpan gebruikt.'
Dat is dus waarom we in therapie gaan.
Mensen zijn er bang voor
omdat ze denken dat er dan iemand in een stoel zegt 'Jij faalt.'
Maar zo is dat niet, je zegt zelf 'Ik faal.'
En dan zegt je therapeut: 'Geweldig, laten we daar beginnen.'
Therapie helpt je om bij de basis te geraken waarom je je zo voelt.
In therapie zeg je:
'Dit is alles wat waardeloos is aan mij.'
Zij zegt dan: 'OK', hangt het aan de muur
alsof je samen een moord oplost. Fijn!
En dan gebruikt ze wat van dat rode touw dat detectives gebruiken
die van de zaak afgegooid werden omdat ze overdreven
en dan linkt ze elk waardeloos ding van jou
aan één van je jeugdtrauma's
en dan ga jij van: 'Oh mijn God! Daarom ben ik zo!'
En zij beaamt: 'Daarom ben je zo.'
En jij zegt dan: 'Is 't dan nu opgelost?' En zij: 'God, nee!
Nee, nee, nee.' En jij: 'Wat moet ik dan nu doen?'
En zij: 'Kom hier elke week terug
met je kredietkaard.' En jij: 'Wat? Zal 't ooit opgelost zijn?'
En zij: 'Dat weet ik niet. Breng je kredietkaard mee!'
Ik heb veel uitgeklaard in therapie.
Ik ben een emotionele eter. Ik weet niet of hier iemand zich daarin herkent?
Cool, zeven man!
Alle anderen: 'Nee, ik eet gewoon tot ik bijna vol zit
en dan dank ik God voor de kans, OK.
Voedsel is mijn benzine.'
Als je zo iemand bent, maak dan dat je weg bent, echt waar!
Ik stort je je geld terug, ik heb jouw steun niet nodig.
Het gaat goed met mij.
Als je niet weet wat een emotionele eter is,
dat is dat je eet als je ongemakkelijke gevoelens hebt.
Dus als ik droevig ben of angstig, of wakker lig, eet ik graag om te ontspannen.
Herken je jezelf hier nog steeds niet in,
dan kan je jezelf een paar vragen stellen:
Vraag één: Wanneer je in 't openbaar nacho's eet,
maakt het je dan een beetje gek dat er anderen dat kunnen zien?
Heb jij dat er bij nacho's een privé gordijn hoort? Ik vind dat.
Vinden alle beste maaltijden in je leven
plaats in je eigen wagen rond 23u?
Onder een flikkerend straatlicht?
At je ooit een brownie
terwijl je je OK voelde
en wou je dat je verdrietig was,
omdat het dan beter smaakt?
Ik denk dat we met meer dan zeven zijn!
In mijn therapie ontdekte ik op welke dag in mijn jeugd
ik emotionele eter werd.
Ik was acht jaar en at een bagel in de keuken
en mijn papa kwam en zei:
'Leg die bagel neer. Ik moet je iets vertellen.'
Toen vertelde hij mij dat mijn moeder was gestorven.
Dus ergens in mijn brein was er een klik:
'Als je stopt met brood eten,
sterft er iemand.'
Ik ging terug naar de 4de klas als de engel des doods.
Alle kinderen vermeden de voegen tussen de stoeptegels,
terwijl ik zei dat je brood moest eten omdat er anders iemand stierf.
Zij zeiden niet wat er zou gebeuren als je op een voeg stapte…'
Ik lispelde toen ik 8 was. Ik vertel het jullie, omdat niemand het mij zei.
Een jaar later namen ze me apart op school
en zeiden:
'Je leerkracht denkt dat je een spraakgebrek hebt.'
En ik: 'Wat is een spraakgebrek?
Vergis je je niet van persoon, want…
Met mij gaat alles goed.'
En zij: 'Je deed niets mis.
Je spreekt je woorden wat anders uit,
je zegt "sh" in plaats van "ss" voor je s'en,
herken je dat?' En ik zei:
'Ik weet vrij zeker dat ik 't zou merken
als ik 'sh' zei in plaats van 'sh'.
Ik hoop dat u de juiste persoon nog vindt.
Als u nog vragen heeft, ben ik op de wipplank.'
Ik weet dat grappen over mijn dode ma mensen onwennig maakt.
Ik weet dat en als jullie je onwennig voelen,
weet ik niet wat zeggen. Stonden jullie hier maar!
Nee, serieus, ik wil niemand onwennig maken met die informatie,
zo erg zelfs dat ik vroeger tegen iedereen loog.
Vroeger zei ik tegen iedereen dat mijn ouders gescheiden waren
zodat ik haar dood kon verzwijgen.
Dat werkte heel goed
tot onlangs een vriendin ontdekte dat ik had gelogen en ze was erg kwaad.
Ze zei: 'Is je ma dood?
Taylor, je zei dat je ouders gescheiden waren.'
En ik: 'Dat waren ze ook!
Door Jezus.'
Haar beide ouders leven nog, dus ze weet niet hoe grappig dat is…
Ooit begrijpt ze 't wel. Toch?
Het is zoals je traag verbranden.
Of zoals kanker, wat mijn ma dus kreeg.
OK, goed.
Laat ons iets afspreken, Boston.
We hebben nog ongeveer zes minuten dode moeder grapjes.
Ik weet het, jullie vinden dat lang.
Het zal niet voelen als lang. Ik doe het zachtjes, OK?
Ik heb mijn moeder toegedekt
in een mooie set van vuile moppen en popcultuur referenties.
Er is voor iedereen wel wat in de volgende zes minuten.
Je zal lachen en huilen, je zal vergeten dat ze dood is.
Ik weet dat er nu voor jullie als publiek veel gebeurt
omdat jullie denken: 'Taylor, wij zijn goede mensen.
Goede mensen lachen niet om dode moeder grappen.'
Ik vertel jullie dat als jullie proberen een goed mens te zijn in een comedy show,
jullie verdorie je tijd verliezen.
Een goed mens proberen te zijn in een comedy show
is zoals recycleren in een pretpark.
Je zit er al in en bent een deel van 't probleem, dus geniet er gewoon van.
Ik weet dat jullie goed zijn. Jullie denken:
'Taylor, we kennen jou nu 25 minuten,
We haten het dat iets slecht jou ooit overkwam.'
Heel erg bedankt, Boston.
Maar wat jullie moeten begrijpen is dat het slechte al gebeurd is,
en nu vertel ik erover in een microfoon
tegen mensen die betaalden om hier te zijn.
Daarom is geld nu het slechte.
Denk je dat ik zoveel succes zou hebben
als ik op mijn huidige leeftijd een levende moeder had?
Zeker niet!
Dan was ik een creatieve schrijfleraar die van mezelf hield
en zou ik daar bij jullie in 't donker zitten.
Zij is in de hemel, ik op Netflix, alles is goedgekomen.
Dat zei ik echt in therapie
en daarop antwoordde mijn therapeut:
'Kom maar twee keer deze week.'
Sommige mensen vinden het triest omdat ik acht was.
Acht is geweldig om een ouder te verliezen
omdat je zo dom bent dat je amper weet wat er gebeurt.
Toen ik acht was, dacht ik:
de enige mensen die ik ken met dode moeders, zijn Disney prinsessen.
Het is vreselijk maar word ik nu aantrekkelijk?
Toen werd ik puber en dacht ik:
'Oh nee, ik vermoed dat God me nu echt haat, dat is jammer.'
Grapje. God haat niemand, toch? Niet meer.
Maar lazen jullie het Oude Testament? Jezus!
Het Oud Testament is mijn favoriete Taylor Swift album. Het is…
Er wordt daar wat afgeklopt! Genre:
'Geloof je niet in mij?
Verdorie! Zie waar je mij toe dreef.'
Ik ben een vrouw van in de twintig,
dus ga ik T. Swift vergelijken met God, goed?
Zij is de enige God waar ik in geloof.
Ik zie God zijn oude dingen niet moderniseren,
en eerlijk, hij zou dat beter wel doen. Wie zijn voorbeeld volgt, is vreselijk.
Je wordt snel volwassen als je zo jong een ouder verliest.
Ik zag een lijk toen ik acht was, dus ik zag een lijk jaren
voor ik een penis zag.
En in die volgorde zouden de dingen niet mogen gaan
volgens het Amerikaanse meisjeslichaamboek.
Hoewel misschien beter wel, want weet je wat gek is? Een penis!
Veel traumatiserender dan je dode moeder.
Echt, zoveel erger! Toen ik mijn ma zag, dacht ik:
'Die dame gaf me eten, nu ligt ze erg stil.'
Toen ik voor 't eerst een lul zag,
dacht ik: 'Oh mijn God! Wie nam Jabba de Hutt zijn ogen weg?
Jij deed niets voor mij. Nee!
Nee, ik zei zelfs niet één keer Beetlejuice!'
Ik heb niet veel penissen gezien en wil er geen meer zien.
Niets tegen mannen,
ik voel me wel aangetrokken tot jullie maar ik zweer jullie,
elke keer je een nieuwe lul ziet, moet je even bijkomen.
Een beetje zoals… en we gaan er weer voor, OK!
Ik bleef te lang in relaties
omdat ik niet klaar was om een nieuwe te zien. Ik kon het niet…
Ik kon er met mijn hoofd niet bij. Letterlijk en figuurlijk.
Ik… had het gewoon niet in mij, of ik wou het niet in mij.
En…
Hoeveel lullen je ook al gezien hebt, elke keer je een nieuwe ziet,
voelt het als in een koude vijver springen,
en 'OK, ik zwem hier wat rond, wen hier wel aan.
OK, deze is dieper dan de vorige, maar OK.
Daarom nemen we onze zwembandjes mee, weet je wel,
voor momenten als deze.'
Beheers je ademhaling, hete meid, zomerbitch, je kan het!
Als ik denk aan alle geslachtsdelen,
lijkt een lul vriendelijker, weet je wel?
Ze gaan staan, zijn blij je te zien, kwispelen. Ik had nooit seks.
Het is als een staart langs voor, toch?
Ik zal het googelen, 't is OK.
Ik gok maar. Ik zag nooit een vagina, zelfs niet de mijne, ik ben christelijk.
Maar van horen zeggen,
is het daar erg griezelig, het is een griezelig donker gat, zoals…
…een gat? Sorry, wat?
Elke keer iemand mij vingert, denk ik: 'U durft wel, meneer,
'want ik heb geen idee waar dat naartoe leidt.'
Misschien is 't daar waar mijn bipolaire gedeelte is…
Misschien zit het daar. Als je 't ziet, kan je 't er dan uitkrabben? Kan je…
…zoals een uitstrijkje voor mijn mentale gezondheid?
Doe dat niet! Je moet je vinger krom houden,
zoals wanneer een baby stikt, ken je dat?
Als je dit doet, ga je te diep, dan is 't te laat.
Maar als je je vinger krom maakt, veeg je 't weg en kan je 't eruit krijgen.
Ik vertel die grap graag omdat het te ver gaat…
…maar je leert wel iets dat een leven kan redden.
Ik hou van de gedachte dat, misschien binnen jaren, er iemand is:
'Zonder die vuile grap zou mijn nicht hier nu niet meer zijn.'
Het gekste wat er gebeurde, is dat mijn moeder stierf aan kanker.
Zie je? Jullie waren 't al bijna vergeten!
En toen trouwde mijn vader opnieuw en toen kreeg mijn stiefmoeder kanker.
Ze is OK, wees gerust. Ik vertel zoiets geen twee keer.
Dat is God die met mijn vader spreekt.
Zodra onze stiefmoeder het kreeg, dachten ik en mijn zussen: 'Oh nee,
geeft papa mensen kanker?'
Dat hij kankerverwekkend was.
We dachten: 'Doe niets in de magnetron!
Ik denk dat hij 't zo doet.'
Als hij haar ook had dood gekregen,
hadden we een waarschuwing gezet op zijn datingsprofiel.
Het hoogst noodzakelijke, zoals:
'Hey, chemicaliën hierin kunnen kanker veroorzaken.
Berijd op eigen risico.'
Ik voel dat sommigen niet geloven dat ze leeft.
Ze is echt OK, hoor. Ze is gelukkig, gezond, een geweldige dame.
We noemen haar 'mama' want toen mijn pa haar trouwde
zei niemand dat nog.
Dus dachten we: 'Ja, wees maar mama, wat maakt het uit.'
Oh, sorry, maar als je directeur ontslag neemt
en je krijgt een nieuwe directeur, dan gaan ze niet zeggen: 'Dit is Lisa.'
Zij wordt de directeur, want die plaats is vrij.
We waren ook zo jong toen het gebeurde en mijn vader hertrouwde zo snel,
ik denk dat hij hoopte dat hij haar zoals Indiana Jones kon vervangen
zonder dat iemand het merkte.
Zoals wanneer, als kind, je hamster sterft
en je ouders je 't niet willen uitleggen,
en ze gewoon een nieuwe kopen die erop lijkt
en zeggen: 'Nee, dat is Connie, ze bijt gewoon nu'. Zoiets deed hij.
Maar dan met moeders.
Ik sprak er vroeger nooit over,
ik sprak niet over de dood van mijn moeder
opdat mensen zich niet onwennig voelden
en, net als de meesten met een jeugdtrauma,
waarschijnlijk net als iedereen hier,
als je hier zit denkende: 'Ik heb er geen,
ik heb geweldige ouders, had een mooie jeugd
en deze 'comedy show'? Die vind ik niet zo grappig.'
Goed!
Ik hoop dat dit de ergste avond van je leven is.
Want dan had je 't wel erg makkelijk
en heb je misschien wat perspectief nodig.
De meesten onder ons hadden jeugdtrauma's
en als volwassene, denk je:
'Ik ben er geraakt! Daar denk ik nooit meer aan!
Kijk naar mijn sleutelbos! De wereld is mijn oester.'
Dus duw je al die donkere dingen die met je gebeurden als kind,
zo diep dat je er niet meer aan denkt.
Dat werkt een tijdje.
Tot op een dag
je je teen echt hard stoot tegen een stoeprand
en je onbedaarlijk begint te huilen op straat
en je denkt: 'OK, dit gaat ergens anders over.
Mijn hele trauma zat in die teen.
Ik stootte het eruit, en nu zit het overal!
't Kruipt er terug in.'
Als je daar niets aan doet, dan blijft het je beïnvloeden, zelfs
zonder dat je je ervan bewust bent.
Ik besefte in therapie dat doordat mijn moeder jong stierf,
ik de irrationele overtuiging heb dat ik ook jong zal sterven,
dus leefde ik op een heel ongezonde manier.
Mijn hele leven als volwassene mag ik niet pauzeren,
ik moet de hele tijd werken,
ik moet die doelen bereiken, anders ben ik niets.
Enkele jaren geleden was ik verloofd, want ik dacht
'Ik moet trouwen voor ik sterf'
wat een heel aantrekkelijke manier is om iemand ten huwelijk te vragen.
Ik noem het 'De wandeling die je je moet herinneren,' mijn versiertruc…
Maar dat werkte niet voor mijn ex-verloofde.
Ik haat het om dat woord nu te zeggen. Het klinkt als een vloek, niet?
Zo: 'Ex-verloofde!' Het is vreselijk.
Hij en ik zijn geen vrienden,
hij is geen slechte persoon, eigenlijk heel goed.
Heb je ooit gedatet met iemand net voor die te weten kwam dat ze bipolair was?
Dat is wat bekend staat als 'Gods werk.'
Ik denk dat ik een geweldige partner was wanneer niets misliep.
Wanneer niets misliep, was ik echt super.
Maar zodra iets misliep,
een totale nachtmerrie.
Ik was zoals de spijkers waar je over rijdt als je een huurwagen terugbrengt.
Zolang je rechtdoor gaat, is alles geweldig.
Maar ga je even achteruit, dan springen al je banden stuk.
En zij: 'Wat? Er staat toch een bord.'
En jij: 'Ik weet het, ik bedoel,
ik heb 't een beetje verpest, maar deze reactie lijkt…
andere verkeersdrempels veroorzaken dit niet.' En ik gil:
'Trouw dan met haar!'
We zijn geen vrienden, mijn ex-verloofde en ik,
omdat ik 't raar vind om vrienden te proberen blijven
met elkaar en dan:
'We gaan samen yoghurt halen.' En jij: 'Yoghurt?
Ik ken jouw smaak al.
Ik ga niet proeven van jouw yoghurt, jij gek!
Hebben ze Kevin nadat hij ging lopen? Hebben ze die smaak in Yoghurtland?'
Ja, die hebben ze, met gezouten karamel, maar dan nog.
Ik ging terug naar huis nadat ik mijn verloving afblies
voor een feestdag die je niet belachelijk maakt en…
veel vrienden settelen zich.
Sommige settelen zich gewoon, punt uit.
Kennen jullie dat soort koppels?
Iedereen kent zo'n koppel
waar de ene persoon veel knapper is
en cooler dan de andere persoon in dat koppel.
Ik noem zo'n koppels graag rozijnen met chocolade rond.
Want ja, je kan die twee combineren, als je dat wil.
Maar elke keer als je hen ziet, vraag je: 'Chocolade, waar ben je mee bezig?'
Je kon met iedereen samen zijn:
met karamel, met marshmallow,
met pindakaas, waarvan ik hoorde dat het depressiviteit geneest,
en jij blijft voor altijd bij rozijn?
Met alle respect, rozijn, je bent geweldig, natuurlijke snoep, dat ben jij.
Maar je hoort eigenlijk bij havermout, dat weet je toch?
Dit voelt niet goed,
toch? Ben je niet elke dag bang
dat iemand langskomt en die chocolade van je aflekt?
Ik hou van deze grap
omdat koppels naar elkaar kijken denkend:
'Ben ik chocolade of rozijn?
Wij zijn beide chocolade, hé, schat? Chocolade met chocolade errond?
Wij zijn zo'n guanduja in een gouden verpakking, weet je wel?
Ik ben de crème en jij de buitenlaag
want jij bent zo sterk en als je mij verlaat, word ik een puinhoop.'
Sommigen onder jullie: 'Ik ben havermout en dat vind ik OK.'
Ik praatte met mijn gelukkigst getrouwde vriendin
nadat ik mijn verloving afblies. Fout van mij!
Je gelukkigst getrouwde vriendin weet niet meer hoe liefdesverdriet voelt.
Zij: 'Wat ga je nu doen?
Ga je terug uitgaan? Zie je nog iemand?'
En ik: 'Nee, ik ga wat focussen op mijn carrière.'
En zij:
'Kan je niet focussen op een carrière en een relatie tegenlijkertijd?'
En ik: 'Hoe kan ik dit uitleggen
zodat je 't kan begrijpen?'
Zat je ooit op de autosnelweg
vast in de file en jouw strook zit vast, maar die naast jou blijft bewegen,
dus neem je die,
en zodra je in die strook zit, stopt die
en beweegt de andere strook terug.
Dus ga je daar terug in rijden,
en zodra je daar bent,
stopt die weer en begint de andere te bewegen
en zo rijd je wat op en neer, tot je op een gegeven moment denkt
'OK, spelen ze hier met mijn voeten?'
En zij: 'Ik ken dat gevoel niet
want weet je, John en ik carpoolen meestal,
dus mogen we in de carpoolstrook.'
En ik: 'Waar is je baby? Misschien kan ik die meenemen!'
Ik begon vrij snel een nieuwe relatie
nadat ik mijn verloving afblies.
Dat was echt niet mijn bedoeling.
Veel vrienden zeiden mij: 'Je zou best wat single blijven.
Neem misschien een kat.' En dat wou ik absoluut niet.
Ik had nog nooit een contact met een kat waarna ik me beter voelde.
Elke kat reageert op mensen zoals ik reageer op meisjes
waarmee ik op school zat als tiener.
Zo.
Oh, nee! Zo doet ook elke kat.
Ik wil niet thuiskomen bij die energie.
Ik zocht geen relatie.
Ik probeerde vrolijk te flirten,
wat mij meestal niet goed lukt,
want ik heb dit grote ronde gezicht
waarbij mensen denken dat ze ermee willen leven.
Elke keer zeg ik: 'We kunnen neuken.' En mannen zeggen dan: 'Nee, ik ben OK,
maar wil je mijn moeder leren kennen?
Je ziet eruit alsof je beter bent in mijn ma bezoeken dan in seks.'
En ze vergissing zich niet helemaal.
Ik zal je ma bezoeken, de hele nacht.
Moeders zijn gek op mij.
Ik ging uit met een man, jaren geleden, we hadden heel wat problemen
en ik ging lunchen met zijn ma, hopend op advies,
en halverwege legt ze haar hand op de mijne
en zegt ze: 'Weet je, mijn zoon lijkt erg op zijn vader.
En als ik terug kon gaan in de tijd,
weet ik niet of ik opnieuw zou trouwen met zijn vader.'
En ik dacht: 'Red jij nu mijn leven in deze broodjeszaak?'
Het voelde als een film waarbij een ouder personage zich opoffert
voor het welzijn van de zaak, ze Gandalfte mij.
'Vlucht, jij idioot!'
Ze was een slechte moeder en een slechte echtgenote maar zo'n goede vriendin!
Oh mijn God! Vrouwen boven zonen, toch?
Ik denk elke dag aan haar.
En mijn lief was ook niet op zoek naar een relatie
toen we elkaar ontmoetten, hetero's zijn dat meestal niet.
Vrouwen zijn verrast als ze een man vinden die hen kan doen klaarkomen
en heteromannen als ze een vrouw vinden
die hen oprechte gevoelens kan doen voelen.
Vrouwen: 'Hij deed me drie keer komen.'
En mannen: 'Ik bedoel,
ik zie haar echt graag, man!
We praatten de hele dag en ik heb niet eens iets geprobeerd, zo gek!
Ze lijkt wel een vriend. Ik weet het niet, ik wil haar hart lekken denk ik.'
Heteromannen zijn zo trots op zichzelf wanneer ze verliefd worden. Echt schattig!
Genre: 'Ik hou van jou.
Super! Ik wist dat je 't kon!'
Vrouwen die verliefd worden: 'Ik hou van jou.
Alweer? Stomme idioot!
Je ging eerst van jezelf houden, je hebt dat weer overgeslagen!
Het is eten, bidden en dan pas beminnen!
Oh mijn God. Niet erg, we proberen opnieuw binnen anderhalf jaar.'
Mijn lief is zeven jaar ouder dan mij
omdat ik wat dingen met mijn vader moest uitklaren.
Oudere mannen zijn gewoon beter.
Je hoeft hen nooit te vragen om Pepto-Bismol te kopen,
zij hebben dat in huis.
Ze nemen 't na 't eten zoals een digestiefje,
'Wil je wat van de roze fles?'
En jij: 'Graag, dank u, gezondheid!'
Oudere mannen noemen je niet 'schattig' of 'heet'.
Ze noemen je 'adembenemend, beeldschoon', woorden met meerdere lettergrepen,
iets waar een 20-jarige even over zou moeten nadenken.
Oudere mannen zijn zelf ook niet schattig of heet. Wel aantrekkelijk,
gedistingeerd, zoals oude foto's van je opa die je best niet te lang bekijkt.
Vind je er ooit zo in een oude stoffige doos?
En dan denk je 'Wie is dat? Oh, zo fout! OK.'
Op die foto's zijn ze nog geen familie.
Ze zijn 't verleden, een grijs gebied.
't Wordt nog vreemder.
Zag je ooit een foto van je ouders, nog jong en heet?
Waar je vreemd gek van wordt,
omdat je weet dat ze nooit met jou zouden daten?
Ik zag een foto van mijn vader van 't schoolvoetbal.
Ik sprak hem drie weken niet.
Ik: 'Je zou me bij een drive-in achterlaten, Danny Zuko hufter!'
Hij: 'Wat?' Ik: 'Een jaar geen knuffels
en ik wil er niet over praten!'
Een nieuwe relatie beginnen is altijd vreemd,
zeker nadat je een verloving afbrak,
omdat je 't gevoel hebt dat je geen romantische onzin meer kan zeggen,
ook al voel je 't. Je lijkt wel vervloekt.
Dus als de volgende zegt: 'Ik wil voor altijd bij jou zijn!'
Zeg je: 'Dat zou wel nogal iets zijn!
Ik kan dat A-woord niet meer gebruiken,
ik moet eerst mijn krediet terug wat opbouwen…
maar: ik ook, man, echt wel!'
Nieuwe relaties zijn raar
omdat je weer moet vertellen waar je van houdt in bed
en wat je leuk vindt
zijn dingen die een ander met je deed.
Maar dat zeg je beter niet.
Je moet wat tapdansen
'Oh, schat, weet je wat echt fijn zou zijn
dat ik nooit eerder meemaakte?
Weet je waar ik over fantaseer nu ik je lichaam zie?'
Maar intussen denk je
'Doe het zoals Craig. Kan je 't gewoon doen zoals hij 't altijd deed?
Craig deed niets goed, maar dat echt wel.
Kunnen we hem opbellen? Vragen hoe hij 't deed?
Dat is niet zo erg, we zijn allemaal volwassen.
Zoals toen we de Wi-Fi router herstartten,
hij is gewoon een stem aan de telefoon met het paswoord.
Meer dan dat betekent hij niet.
Ik blokkeerde zijn nummer wel in mijn gsm toen je 't mij vroeg.
Maar als je dat doet,
bewaart je gsm dat nummer gewoon in een andere folder.'
Oh, sommigen gaan ruziën in de auto, die wisten dat nog niet!
Je moet praten over wat je wil in bed
en weten wat je wel en niet kan zeggen.
Ik zeg al jaren tegen mannen dat het voor mij wat ruwer mag in bed.
Maar ik zeg dat niet rechtstreeks. Ik zeg: 'Oh, ik ben beschadigd.'
Zeg dat niet als heteroman.
Loop meteen weg van een heteroman die zegt: 'Ik ben beschadigd!'
Zo'n man snijdt je ooit in stukjes.
Soms denk je dat je iets wil, en wil je 't toch niet.
Ik dacht dat ik hield van vuile praat,
maar ik hou alleen van afgesproken vuile zinnetjes.
Zei je ooit dat je houdt van vuile praat…
…en dan slingeren ze je iets naar je hoofd in bed…
…waarvan je denkt: 'Nee, dat keurt de afdeling communicatie niet goed!'
Ik had ooit seks met een man, ik zat vanboven en hij zei:
'Kijk jou nu eens!'
Alsof ik mijn eerste stapjes zette.
Ik zei: 'Film het dan maar snel, man,
want ik kruip hier nooit meer op.'
Mijn ouders komen niet meer kijken, wees gerust.
Ze zijn niet geïnteresseerd.
Christelijke ouders willen niet zien hoe hun dochter
een uur praat over depressie en lullen. Dat vinden ze niet grappig.
Mijn ouders hebben geen donker gevoel voor humor
en ik wel. En ik ben daar blij om want
als je kan lachen over de zwaarste dingen die je overkwamen
terwijl ze nog aan 't gebeuren zijn,
dan kan je 't soms zo verwerken. Bijvoorbeeld
dit is een grap die hen niet zal bevallen:
wisten jullie dat soms wanneer je belt naar de zelfmoordlijn
en de lijn uitvalt, ze jou niet terugbellen?
Je zou denken dat dat het moment is voor Star 69
maar soms rinkelen ze met een belletje
zeggende, 'Ik ben er weer eentje kwijt. Lunchtijd!'
Ik zie sommigen verkrampen: 'Gebeurde dat echt?' Ja,
een paar jaar geleden en dat was hilarisch!
Ik belde vanuit een DoubleTree Hotel,
denkende, 'Heeft deze trut me net gedumpt, terwijl ik mezelf wil dumpen? Dat is…
Berichten negeren, OK. Maar mij negeren terwijl ik aan de lijn was, dat is nieuw.
Dat is brutaal.'
Ik was niet eens kwaad. Misschien trainen ze die vrijwilligers wel zo.
'Sommige nachten
krijgen we teveel oproepen.
Op vrijdag bijvoorbeeld. In zo'n situatie
oordeel je zelf maar zo goed mogelijk,
OK? Ik wacht meestal op een naam van een rijke blanke vrouw,
zoals een Chelsea, Kelsey, Taylor.
Die zalmen gooi ik terug en ik hoop dat ze zelf terug tegen de stroom in zwemmen.'
Even was ik kwaad, wou ik hen slechte feedback geven:
'Eén ster, ik pleegde zelfmoord.
Na deze beoordeling zal je hopen dat ik dood ben.'
Ik maakte deze grap enkele weken geleden in Texas
en er was een meisje, blank, mijn leeftijd, in 't publiek, dat riep:
'En de wachttijd is belachelijk!'
En ze heeft gelijk, toch? Ik denk,
dat als je een frequente beller bent,
je een soort van beloning mag krijgen,
zoals wanneer je vliegt met dezelfde maatschappij.
Dat zou moeten bestaan bij zelfmoordlijnen
zodat wanneer je inbelt, ze zeggen: 'Aub, geef je Rewards-nummer in.'
'Welkom terug… Taylor.
Bedankt voor je diamant medaillon status.
Je bent nu de vierde wachtende.
Wil je graag gebruik maken van een upgrade en er iemand uitgooien?
Mijn ouders zijn nog steeds heel gelovig.
Mijn vader was zo gelovig
dat hij aandrong dat we luidop bidden in restaurants voor we aten,
wat OK is als dat je ding is, maar hou het dan kort.
Dat deed hij niet. Hij zei langgerekte gebeden vol persoonlijke details
die niemand aan tafel goedkeurde
en die de puberteit hard maakten, met een vader die in 't openbaar zei
'Dank u God voor dit eten. Bedankt om ons hier samen te brengen.
Bedankt dat Taylor nu een vrouw is
en dat ze de nodige hulp krijgt in wiskunde.' Ik zei dan
'Wil je aub niet zeggen dat ik bloed en niet kan delen?
Ik denk dat God dat wel weet.'
Daarom voel ik me niet slecht als ik grappen vertel
over mijn ouders op 't podium en wanneer zij zeggen
'Moet je echt onze vuile was buitenhangen voor onbekenden?'
Zeg ik: 'Hometown Buffet, 1998.'
Je vertelde aan iedereen tot vijf tafels verder
dat ik de nacht voordien in mijn bed had geplast.
Ik kan zeggen wat ik wil.
Ik ben niet gelovig meer.
Enkele vrienden werden onlangs gelovig, als volwassene, wat mij wel verwart.
Als je gelovig opgroeit en je bent het niet meer en je volwassen vrienden
worden gelovig, dan voelt God als je waardeloze ex
die nu iets begint met je vriendin
en je moet dat maar zien gebeuren op Facebook.
Zij zijn genre: 'Ken je God? HIj is geweldig.'
En ik: 'Ja, ik groeide op met God, hij is een sukkel, OK?
Zei hij tegen jou dat je gebroken bent en dat je hem nodig hebt?
Dat is zijn versiertruc. Zo doet hij het.
Hij zegt dat tegen iedereen.
Drink niet wat hij je geeft. Als je dat drinkt,
eet je nadien zijn lichaam, komt zijn heilige geest in jou en ze hebben
een heel systeem in dat huis daar, dat ze kerk noemen.
Wie gebruikt er nog Romeinse cijfers?
Die grap doet lijken dat ik mijn religieuze opvoeding verafschuw
en dat is ook zo, maar…
Nee, serieus, als ik dingen moest verzinnen
die positief zijn, over mijn religieuze opvoeding,
dan zou ik dat met genoeg tijd en geld wel kunnen, maar…
Ik heb er wat moeite mee, het gaf mij serieuze vertrouwensproblemen
en opgroeien in de kerk maakt me raar
op manieren die ik nog steeds ontdek.
Ik ontdekte bijvoorbeeld dat ik verkeerd masturbeer.
Ik leg het uit. Dus…
Toen ik opgroeide in de kerk,
was er een jongerengroep en daar zeiden ze
'Heb geen seks.' En wij zeiden: 'Uiteraard!'
En toen zeiden ze: 'Masturbeer zelfs niet.'
En alle meisjes zeiden 'OK, we wisten zelfs niet dat we dat konden.'
En alle jongens: 'Waarom?'
En…
hoe zij 't ons uitlegden,
hoe onze jeugdpastoor 't zei:
'Niet de fysieke daad van 't masturberen is de zonde, OK?
Zelfs niet het orgasme. Als je een natte droom hebt,
bedank God er dan voor en heb een geweldige dag.
Maar waaraan denken jullie terwijl jullie dat doen, jongens?
Dat is de zonde.
Het is de lust in je hart,
de onkuise gedachten in je hoofd,
dat is de zonde.'
Dus toen ik als volwassene wou masturberen, dacht ik:
als ik gewoon nergens aan denk,
kan ik waarschijnlijk nog steeds naar de hemel.
Maak je hoofd leeg, ga erin, kom klaar en
tot binnenkort, Jezus, toch?
Raak niets aan, behalve het lam.'
Dus deed ik dat mijn hele volwassen leven.
Mijn vrienden zeggen: je moet mediteren. Ik denk dat ik dat al doe.
En ik bedoel mijn hele volwassen leven,
trouwens. Ik masturbeerde niet tot ik volwassen was.
Ik was bang om naar de hel te gaan.
Ik had mijn eerste orgasme met mijn lief aan de hogeschool.
Weet je hoe gênant het is om je eerste orgasme van een andere persoon te krijgen?
Alsof een makelaar jou je huis komt tonen.
'En hier hebben we de tweede badkamer.'
En jij: 'Een tweede badkamer?'
'Jij woont hier al 19 jaar
en je ging nooit zelf op verkenning?'
En jij: 'Eén keer, maar ik dacht dat Jezus kwaad zou worden,
dus ja, eigenlijk bezit ik deze plek niet,
ik huur dit maar van de man hierboven en…
Als er water in de kelder komt,
krijg ik mijn waarborg niet terug, dus…
Iets anders dat ik moet zien, nu je er bent?'
En zij: 'Ja, ik toon je de deurbel.'
En ik: 'Is die deurbel even belangrijk?'
En zij: 'Ja, het enige dat belangrijk is.'
Niemand komt binnen vooraleer je aan de deurbel komt.
'Maar ik kwam er wel aan.' 'Je gebruikte niet genoeg druk, je straalt niet.'
Dus ik heb gemasturbeerd, mijn hele volwassen leven,
en dat zei ik onlangs tegen een vriend
maar soms zeg je iets luidop en besef je nadien dat je dat beter niet deed.
Ik zei het terloops tijdens de brunch, ik dacht er niet bij na.
'Ik denk nergens aan terwijl ik dat doe.'
En zij zei 'Wat?' Ze legde haar vork neer.
'Denk jij nergens aan?' En ik zei
'Oh, nee, uiteraard denk ik ergens aan.'
En zij: 'Waar denk je dan aan?'
En ik: 'Gewoon, weet je wel, ik ben er bijna, dit is lekker.
Zoals je denkt tijdens autotochten,…
Hou je handen stevig, val niet in slaap.
Hopelijk ben ik er snel, zodat ik kan eten.
Snel, Taco Bell gaat bijna sluiten.'
En zij zei: 'Dat is zo raar, Taylor,
waarom kijk je niet gewoon naar porno zoals iedereen?'
En ik: 'Ik hou niet van porno.'
Elke keer ik probeer te kijken, denk ik
'Moet ik mij daar ook scheren? Ik ben moe en heb het koud.'
Ik heb niets tegen porno. Ik ben niet iemand die denkt:
'Als je naar porno kijkt, verpest dat je relatie.'
Dat denk ik niet, OK?
Ik ging eens uit meteen man die hield van massage porno
waarbij de masseuse op 't einde graag seks had met haar klant.
Dus soms wanneer we seks hadden,
kreeg ik een massage!
Zo kan porno dus fijn zijn.
Maar mijn vriendin leek geschokt en zei 'Taylor,
dit soort monnikmasturbatie dat jij doet,
is veel griezeliger en vreemder
dan alle porno die ik ooit zag, en ik zag er 't meeste van.'
'Er zijn zoveel verschillende porno opties op 't internet nu,
ga gewoon naar huis en google 'porno voor vrouwen', OK?
Doe het gewoon. Ik beloof het: 'porno voor vrouwen'.
Dus ging ik naar huis en googelde 'porno voor vrouwen'
zodat ik niet vreemd zou zijn bij de brunch.
En een heleboel verrassende dingen verschenen.
Het eerste ding dat verscheen
was een link naar Disney Plus met alle Avengers films. Nu…
ik vind persoonlijk dat die films teveel verspringen. Teveel verhaallijnen.
Je bent er bijna met Loki en dan kom je bij Captain America? Dan
moet ik herbeginnen.
Een andere snelheid, een andere druk en nu is er plots een wasbeer?
Nee.
Het volgende dat verscheen toen ik googelde op 'porno voor vrouwen'
was een website waar echte koppels
amateur seksfilms opladen. Ja,
echte koppels: 'Hey, wij zijn zo gelukkig en verliefd,
dat we onszelf wilden filmen terwijl we de liefde bedrijven
en dat online delen voor jou, eenzame persoon.
Werkt het? Ben je nat?'
En jij: 'Nee, niet op de juiste plek.
Maar proficiat, wat jullie hebben is echt speciaal!
Het laatste dat verscheen toen ik 'porno voor vrouwen' googelde,
daar kende ik 't bestaan nog niet van, dat noemde audio porn.
Het is exact zoals het klinkt: er is niks visueels, alleen audio.
Het is geen pornoster, eerder een porno stem acteur
die je meeneemt door een sexy situatie.
Zoals een podcast, maar luister niet terwijl je rijdt.
En aangezien het voor vrouwen is, is er ook een verhaal.
Iedereen kan kijken, 't wordt niet gecheckt.
Ze springen niet zomaar op de micro 'Nu is 't uit, trut!', nee,
ze begeleiden je erin.
Degene die ik vond, is 20 minuten lang.
Ik zal 't je sturen als je mij een privéberichtje stuurt.
En de eerste 12 minuten
hoor je een man die je geruststelt
nadat je in een auto-ongeval was.
Dat is het voorspel.
En jongens, ik kwam zo hard! Ik…
Ik bedoel,
ik geraakte niet eens tot bij het seksgedeelte.
Het was dat troostende. Hij zei 't Is OK, adem diep in, maak je geen zorgen.
De verzekeringsmaatschappij zal 't wel uitzoeken.
En ik: 'Oh mijn God, dat klopt! Daarom hebben we een verzekering!'
Intussen zei hij: 'Kan ik nog iets doen? Zal ik met je vrijen?'
En ik: 'Nee, man, ik heb een goede verzekering.'
Heel erg bedankt, Boston, jullie waren echt geweldig.
Dank u!
Ik waardeer het echt heel erg! Dank u!
Jullie waren geweldig! Heel erg bedankt, echt!
ALS JIJ OF IEMAND DIE JE KENT HET MOEILIJK HEBT OP MENTAAL VLAK
OF ZELFMOORDGEDACHTEN HEBT,
KAN JE INFORMATIE VINDEN - OP WANNATALKABOUTIT. - COM
Ondertiteld door: Eveline De Deckere