Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX - PROGRAM KOMEDIOWY
Powitajcie Taylor Tomlinson!
Dziękuję bardzo!
Dziękuję!
Dziękuję wam bardzo!
Dziękuję!
Doceniam to, że tu jesteście. To było parę ciężkich lat.
W pewnym momencie zrobiłam sobie grzywkę. Mroczny moment.
Nie chciałam jej. Chciałam, aby ktoś się mną zainteresował.
I to działa – tak przy okazji.
Wrzucasz selfie z grzywką,
a wszyscy: „Ogień. Dajesz, dziewczyno!”. A potem piszą SMS-y:
„Wszystko w porządku?”.
Oto, co zrobiłam. Zrobiłam sobie grzywkę,
a dwa dni później po raz pierwszy w życiu wzięłam grzybki.
I gdy tylko je wzięłam,
pomyślałam: „Powinnam była to zrobić najpierw.
Pewnie nie zrobiłabym tej grzywki, gdybym sobie wybaczyła”.
Ale wiecie co? Z grzywką jest tak samo jak po grzybkach.
Cały czas patrzysz na przyjaciół i myślisz: „Czy wyglądam dziwnie?
Powiedzielibyście, gdyby tak było.
Czy to źle, że wyglądam inaczej?
Zmieniłam zdanie. Nie chcę tego.
Za późno? Już się dzieje?
Dobra, mogę być tą osobą”.
Wróciłam na terapię. Czy ktoś chodzi na terapię?
Głównie kobiety. W tym tkwi problem.
Trudno było wytrwać.
Terapeutka mówiła mi, że kiedy otwieram się,
mam tendencję do samosabotażu.
Uznałam to za bzdurę,
więc ją olałam.
A potem ostatecznie wróciłam,
bo spotkałam się z tyloma ludźmi,
którzy przekazali mi te same informacje o mojej gównianej osobowości.
Romantyczny pułap, po osiągnięciu którego
myślisz: „To mogę być ja!
Recenzje są jednomyślne.
A to pech”.
Po złym rozstaniu kilka lat temu
w końcu przyjrzałam się sobie
i stwierdziłam: „Taylor, pięciu na pięciu kolesi uważa, że podczas kłótni
zachowujesz się jak szop uwięziony w worku na śmieci.
Więc może czas wziąć Klonopin
albo zastrzyk przeciw wściekliźnie”.
Jestem teraz na lekach.
Ktoś jeszcze? Antydepresanty?
Leki? Tak.
Co bierzecie? Wykrzyczcie to.
Zoloft, Lexapro.
Popatrzcie! Gang się zebrał!
O mój Boże! Ja też coś biorę.
Nigdy nie powiedziałabym, co, to bardzo osobiste, ale…
Żartuję. Biorę parę leków.
Biorę Klonopin w razie potrzeby na ataki paniki.
Tak się cieszę, że mam teraz Klonopin, bo zanim
go dostałam, miałam ataki paniki,
gdy miałam gdzieś pójść,
a to najgorszy moment, bo musisz wstrzymać
ten atak paniki, jak kupę, której nie masz czasu zrobić.
Wiecie, o co chodzi?
„Dobra, 60% mam już za sobą.
Nie skończyłam, ale muszę iść do pracy.
Pozostałe 40% dokończę później
albo spróbuję w czasie lunchu, jeśli nikogo nie będzie w WC”.
Dostałam jeszcze coś na sen,
bo mam koszmary. Nie ma fajnego sposobu, żeby to powiedzieć.
„Budzę się z krzykiem i…”
Te tabletki na sen są świetne.
Nie hamują koszmarów,
ale pomagają zasnąć w ich trakcie.
Brzmi to źle, ale wcześniej
budziłam się ze strachem,
a teraz śpię
aż do naturalnego zakończenia koszmaru,
co przynosi pewne domknięcie.
Myślisz sobie: „On mnie dźga na końcu.
Zwrot akcji, Night Shyamalanie”.
Myślałam, że biorę antydepresanty.
Okazało się, że nie.
Okazało się, że dostałam stabilizator nastroju,
którego używają jako antydepresantu.
Zabawny fakt o lekach na receptę.
Przypisują cztery różne leki.
Więc nie wiesz, o co chodzi,
dopóki nie znajdziesz kombinacji, która działa
i sam nie wygooglujesz, na co są.
Więc po latach prób i błędów
znalazłam kombinację, która na mnie działała,
a pół roku temu ją wygooglowałam, bo co mi tam.
Okazało się, że wszystkie moje leki,
są stosowane głównie w zaburzeniach dwubiegunowych.
Wróciłam więc do mojej psychiatry i zapytałam:
„Czy myślimy, że…?”.
A ona na to: „Tak!”.
A ja na to: „Czy tak to się, kurwa, mówi ludziom?”.
A ona na to: „Nie, oczywiście, że nie. Nie wiedzieliśmy.
Cieszę się, że się dowiedzieliśmy”. A ja na to: „My?”.
Pytam: „Nie wiedzieliście, że jestem dwubiegunowa?”.
„Nie. Myśleliśmy, że to stany lękowe i depresja”.
A potem mówię: „Dobrze. Bo to wygląda jak
podawanie psu lekarstw w serze”.
I dodaję: „Nie wiem, jak się czuję z tą diagnozą”.
„Nie musisz myśleć o sobie,
że jesteś dwubiegunowa. Możesz mówić, że masz dwubiegunówkę”.
To tak, jakby ktoś powiedział:
„Mówiłem, że zachowujesz się jak suka”.
Cieszę się, że wiem, że jestem dwubiegunowa.
Mam odpowiednie leki, pierścień nastroju, radzę sobie z tym.
Ale niełatwo było przełknąć tę informację.
A połknęłam już wiele tabletek.
Bo gdy dowiadujesz się o czymś takim,
myślisz: „O rany, czy mam komuś powiedzieć?
Czy powinnam komuś powiedzieć?
A jeśli powiem ludziom,
to czy jestem tak atrakcyjna
i/lub utalentowana, żeby być inspiracją?”.
Jeśli ja mam jakąś chorobę i ktoś inny też ją ma,
i dowie się, że ja też ją mam,
to czy będzie się czuł dobrze czy źle z tą informacją?
Po diagnozie zaczęli wymieniać nazwiska.
Mówili: „Wiesz, kto też jest dwubiegunowy?
Selena Gomez”.
A ja na to: „To sprawia, że czuję się lepiej.
Ona jest bardzo ładna.
Dobra, będę dwubiegunowa”.
Nie dorastałam w domu, w którym dbano o zdrowie psychiczne.
Byliśmy bardzo religijni.
Nie wiem, czy ktoś próbował powiedzieć swojemu konserwatywnemu ojcu,
że ma problemy ze zdrowiem psychicznym. Nie idzie to najlepiej.
W liceum powiedziałam: „Tato, chyba mam depresję”.
A on na to: „Potrzebujesz trochę białka. Zjedz łyżkę masła orzechowego”.
Tak, jest wielu tatusiów, którzy brną przez życie,
trzymając się słoika z masłem orzechowym,
jakby to była boja w czasie burzy.
„To minie!”
Tata udzielił mi jednej rady na temat zdrowia psychicznego.
W liceum miałam ataki paniki,
nie wiedziałam, co to jest, stresowałam się.
I myślałam:
„Nie wiem, co robić, kiedy tak się czuję”.
A on mówi: „W porządku.
Powiem ci tylko, że kiedy tak się czujesz,
uciekaj jak najdalej od ludzi, na których ci zależy…
dopóki nie poczujesz się lepiej”.
To jest rada, której można udzielić wilkołakowi.
„Uciekaj do lasu, aż przestaniesz być potworem.
Nie pozwól im tego oglądać. Nie zaakceptują prawdziwej wersji ciebie”.
Przyjaciele mnie straszyli, gdy zaczęłam brać leki.
Mówili: „Próbowałem antydepresantów.
Źle się na nich czułem. Nie czułem się sobą”.
A teraz, kiedy je biorę, mówię: „Tak, ja też nie! To jest najlepsze”.
I naprawdę czuję się sobą.
Czuję tylko, że teraz ktoś siedzi przy mnie i mówi: „Ciii!
Przestań gadać. Wszystko zepsujesz.
Próbujemy ci pomóc.
Byłabyś teraz mężatką, gdybyś tylko się zamknęła.
Pamiętasz? Tak, my też. Próbujemy ci pomóc. Idź spać.
Wybierz inną przygodę”.
Ostrzegali o skutkach ubocznych przyjmowania leków.
„Twój popęd seksualny może się zmniejszyć”.
I – szczerze – doświadczyłam tego, odkąd zaczęłam brać leki,
ale nie wiem, czy mój popęd płciowy jest mniejszy,
czy też moja samoocena jest teraz wyższa.
Rozumiecie?
Nie muszę zawsze być w nastroju i nie szukam akceptacji.
Bo depresja rzuca cię na kolana i myślisz sobie:
„Skoro już tu jestem, to mogę sprawić, żeby ktoś poczuł się dobrze.
Nie chcę zmarnować tego wyjścia”.
Jeśli się nie śmiejecie, gratuluję serotoniny.
A jeśli myślisz: „Co to jest serotonina?”. Nie martw się. Masz jej dużo.
Nie byłam pewna, czy będę o tym mówić na scenie,
ale szukałam nowego materiału i stwierdziłam: „Wyprzedaż!”.
Szczerze, byłam zaskoczona,
że tak źle się z tym czułam, bo jestem dość otwarta.
I nie sądzę, że trzeba czuć się źle
z diagnozą choroby psychicznej,
bo to tylko informacja,
która może pomóc lepiej zadbać o siebie.
Tak.
W byciu dwubiegunowym nie ma nic złego.
Dwubiegunowość jest jak nieumiejętność pływania.
Mówienie o tym bywa krępujące
i może być trudno pójść w pewne miejsca.
Ale są przecież dmuchane rękawki.
Jeśli zabierzesz ze sobą dmuchane rękawki,
możesz iść, gdziekolwiek chcesz.
Wiem, że niektórzy powiedzą: „Ale Taylor,
co jeśli ludzie będą mnie oceniać?”.
Ich nie obchodzi, czy przeżyjesz, czy nie,
więc po co się tym przejmować?
Chrzań tych ludzi.
Nie wiem.
Musisz wziąć swoje dmuchane rękawki,
gdy wiesz, że nie umiesz pływać,
a idziesz na basen,
żeby nie robić innym problemu, skacząc na głęboką wodę.
I miotasz się: „Nic mi nie jest”. A oni: „Przecież ty toniesz”.
I nagle ktoś miły i przystojny przybywa z pomocą.
„Nic mi nie jest. Umiem pływać”.
A oni na to: „Nie, ty go przytrzymujesz pod wodą.
Zamieniłaś Kevina w dmuchane rękawki,
a to nie jest uczciwa relacja z Kevinem”.
Ktoś przepływa obok ciebie na plecach.
Pytasz: „Co to było?”.
A oni na to: „To ktoś, kogo rodzice wspierali w basenie,
dopóki nie upewnili się, że nie umrze.
Masz tu swoje rękawki”.
Bałam się reakcji kumpli,
bo myślałam, że zmienią zdanie o mnie.
Powiedziałam, a to się nie stało.
Co było dla mnie dość obraźliwe.
Niektórzy mówili, że są dwubiegunowi,
a ja mówiłam: „Co? Ty? Żartujesz”.
Powiedziałam to przyjaciołom, a oni: „To się zgadza.
To tłumaczy niektóre fakty”.
Mówię o tym Dustinowi, najlepszemu przyjacielowi,
a on: „Tak, twoja choroba psychiczna była jak twoje drugie imię.
Nie wiedziałem, jak brzmi, ale wiedziałem, że je masz”.
To jest naprawdę dobre.
Tak na marginesie, nie takie opinie miałam od partnerów.
Nie to skłoniło mnie do szukania pomocy.
Każdy facet mówił mi, że mam problemy z zaufaniem,
czyli to, co kłamcy mówią, gdy się ich podejrzewa.
„Masz problemy z zaufaniem, skarbie”. Masz seksowną koleżankę i zablokowany telefon…
Mam problemy z zaufaniem, ale na nie zasłużyłam, jasne?
Całkowicie na nie zasłużyłam.
Zdradzano mnie na studiach. Mój chłopak ze studiów
sypiał z pracownicami seksualnymi.
Prostytutkami – jeśli jesteście starzy i nie wiecie, że to słowo wyszło z użycia.
Czasami starsi uczestnicy są zdezorientowani:
„Co to jest pracownica seksualna?
To jest to, co moja wnuczka robi na Instagramie?”.
„Nie, jest po prostu seksowna. To zestaw FabFitFun.
To coś innego…
Twoja wnuczka nie… To nie jest praca.
To nie jest naprawdę”. Nie można już mówić prostytutka.
Nazwać pracownicę seksualną prostytutką to jak komika – klaunem.
Technicznie nie jest się w błędzie, ale jest się dupkiem, więc…
Powiedziałam terapeutce o tej zdradzie,
a ona nie odrzekła tego, co chciałam,
czyli: „Biedactwo, ta sesja jest darmowa”.
Ale: „Cóż, może jesteś samospełniającą się przepowiednią”.
A ja na to: „Och!”. A ona: „Nie, to coś złego”.
„A mogę mówić, że mam samospełniającą się przepowiednię?
Czy Selena Gomez jest samospełniającą się przepowiednią?
Co znaczy, że jestem samospełniającą się przepowiednią?”
A ona na to: „Czasami spodziewamy się, że ktoś nas oszuka,
więc traktujemy go tak, jakby nas oszukał, aż w końcu to robi.
Myślałaś, że cię zdradzą,
więc traktowałaś ich tak, jakby cię zdradzili,
aż w końcu cię zdradzili, a wtedy pomyślałaś: »Widzicie?«”.
A ja na to: „Aha.
Więc jestem czarownicą”.
A ona na to: „Blisko. Jesteś suką.
Musisz…”. A ja na to: „Nieważne, słyszałam tylko Gryffindor!”.
Pracuję nad moimi problemami z zaufaniem.
Było o wiele gorzej za pierwszym razem.
Powiedziałam jej na pierwszej sesji:
„Facet, z którym się spotykam, mówi, gdy odbiera telefon: »Hej, piękna«”.
A ona: „Więc w czym problem?”. Ja na to: „Jeszcze nie wiem.
Ale kiedy dowiem się, kim jest »piękna«…”.
„Może to jesteś ty?”
„Przepraszam. Myślałam, że mamy tutaj pracować”.
Teraz myślę, że jestem ładna,
ale byłam brzydkim dzieckiem
i miałam szczerych rodziców. To zostaje w tobie.
Brzydota i szczerzy rodzice,
nawet jeśli wyrośnie się na kogoś atrakcyjnego,
sprawiają, że gdy ktoś mówi: „Ładnie dziś wyglądasz”,
odpowiadasz: „Akurat. Znam cholerną prawdę”.
Kiedy miałam 10 lat, zapytałam: „Tato, czy jestem ładna?”.
A jego odpowiedź brzmiała: „Słuchaj,
nie jestem najprzystojniejszym facetem, prawda?
Nie, ale codziennie rano budzę się i staram się.
Biorę prysznic, zakładam ładny garnitur
i dobrze mi idzie!”.
A potem wyszedł do pracy.
A ja zostałem komikiem.
To była jego odpowiedź 10-letniej córce.
Po prostu: „Ty i ja, kartoflana twarz, takie karty nam rozdano.
Umyj się i dopasuj,
to wszystko, co możesz zrobić. Nie możesz spać z mokrymi włosami.
Załóż czasem kapelusz, żeby zakryć tę głowę.
Przykro mi, że jest taka duża”.
Myślę, że jestem ładna. Mam dużą głowę.
Wiem, że tak jest, bo każdy facet, z którym się umawiałam, mówił:
„Uwielbiam twoją dużą głowę”.
Uwielbiam, gdy kolesie
komplementują to, czego w sobie nie znosisz,
na przykład: „Uwielbiam twoje miękkie ramiona”. A ty: „Dobra.
Tak? Uwielbiam twoje dziwaczne jaja, jakie to uczucie?
Jakie to uczucie być akceptowanym?”.
Jestem koszmarem na randkach.
Nie liczą się dla mnie miłe słowa lub uczynki.
Jeden facet powiedział mi, że flirtowanie ze mną jest jak uderzanie w wodę.
A ja na to: „Dlaczego? Bo to bez sensu,
czy dlatego, że głupio wyglądasz, robiąc to?”.
A on: „Słyszałaś to?”. Ja: „Tak, słyszałam to”.
A potem mnie zdradził, więc przepowiednia się spełniła!
Nic na to nie poradzę. Na początku znajomości
z facetem zakładam, że wszystkie miłe czyny
to ruchy, które zawsze wykonuje,
ale ja nie nabiorę się na tę choreografię.
Myślę sobie: „Czy to jest… To ta twoja zagrywka?
Otwierasz mi drzwi samochodu na randce? To ta twoja zagrywka?
Tak to robisz?
Słodkie. Założę się, że często działa.
Czy to jest ta twoja zagrywka?
Idziesz ze mną na pogrzeb dziadka,
trzymając parasol nad głową w deszczu?
To jest ta twoja zagrywka?
Tak to robisz?
Na przykład: »Nie zmoknij«. »Jestem«. Nieważne.
To nie jest moje pierwsze rodeo. Miałam dwóch dziadków.
Czy to jest…
To jest ta twoja zagrywka?
Umierasz obok mnie w szpitalu
w wieku 86 lat, trzymając mnie za rękę przez lata?
Czy to jest twoja zagrywka? Tak się dobierasz do cipki?”.
On na to: „Jesteśmy razem od 60 lat”.
A ja: „Jesteś kochasiem i wiem o tym!
Nie zakopuj mnie z tym gościem. Umierał z innymi za moimi plecami.
Nie udowodnię tego. Sprawdź jego telefon, gdy korzysta z basenu”.
I właśnie dlatego chodzimy na terapię.
Ludzie boją się terapii,
bo sądzą, że ktoś siedzi i mówi: „Jesteś do dupy”.
Ale to nie tak. Ty siedzisz i mówisz: „Jestem do dupy”.
A terapeutka odpowiada: „Świetnie, zacznijmy od tego”.
Terapia pomaga ci zrozumieć, dlaczego jesteś do niczego.
Idziesz tam i:
„Oto rzeczy, które są we mnie do bani”.
A ona umieszcza je na ścianie,
jakbyście rozwiązywali zagadkę kryminalną.
A potem wyciąga ten czerwony sznurek, którego detektywi
używają w domu, gdy się zbłaźnili i odsuwa ich się od sprawy,
i zaczyna łączyć każdą twoją paskudną rzecz
z odpowiadającą jej traumą z dzieciństwa.
A ty mówisz: „O mój Boże! To dlatego taka jestem!”.
Ona na to: „Dlatego taka jesteś”.
Ty: „Czy jestem już naprawiona?”. A ona na to: „Boże, nie!”.
A ty: „No to co mam teraz zrobić?”.
A ona na to: „Wracaj tutaj co tydzień
z kartą kredytową”. A ty: „Co? Czy będę kiedyś zdrowa?”.
„Nie wiem, proszę przynieść kartę kredytową!”
Na terapii zrozumiałam wiele spraw.
Jestem emocjonalnym żarłokiem. Nie wiem, czy ktoś się z tym utożsamia.
Fajnie, siedem osób.
Inni mówią: „Jemy, aż będziemy prawie syci,
a potem dziękujemy Bogu za tę możliwość.
Jedzenie to dla mnie paliwo”.
Jeśli jesteś taką osobą, spadaj, naprawdę.
Zwrócę ci pieniądze, nie potrzebuję twojego wsparcia.
Radzę sobie świetnie.
Jeśli ktoś nie wie, to emocjonalny żarłok je,
aby poradzić sobie ze złymi emocjami.
Jeśli więc jestem smutna, niespokojna lub pobudzona, jem, aby się odstresować.
Jeśli nadal nie wiesz, czy to ty,
zadaj sobie kilka pytań.
Pierwsze: czy kiedy jesz nachosy
w miejscu publicznym, wściekasz się, że inni ludzie to widzą?
Czy uważasz, że nachosy trzeba jeść za kurtyną? Ja tak.
Czy wszystkie najlepsze posiłki w twoim życiu
miały miejsce w samochodzie około godziny 23.00?
Pod migoczącą latarnią uliczną?
Czy kiedykolwiek zjadłeś brownie,
kiedy czułeś się dobrze
i chciałeś, żeby było ci smutno,
żeby smakowało lepiej?
Brzmi jak więcej niż siedmioro z nas.
Podczas terapii odkryłam dzień, w którym w dzieciństwie stałam się
emocjonalnym żarłokiem.
Miałam osiem lat, jadłam bajgla w kuchni,
wszedł mój tata i powiedział:
„Odłóż tego bajgla. Muszę ci coś powiedzieć”.
I właśnie wtedy powiedział mi, że moja mama zmarła.
Gdzieś w moim mózgu coś się zatrzasnęło:
„Kiedy przestajesz jeść pieczywo,
ludzie umierają”.
Poszłam do czwartej klasy jak anioł śmierci.
Dzieci śpiewały: „Wpadła bomba do piwnicy”.
A ja: „Nie jedz chleba, bo umrze ci mama, kolego.
Pominęli tę drugą część, ale…”.
Kiedy miałam osiem lat, sepleniłam. Mówię wam to, bo mi nikt nie powiedział.
Rok później w szkole odciągnęli mnie na bok.
Ktoś powiedział:
„Nauczyciel uważa, że masz wadę wymowy”.
A ja na to: „Co to jest wada wymowy?
Czy na pewno mówisz do właściwej osoby, bo…
ja wymiatam”.
„To nic złego.
Po prostu wymawiasz inaczej słowa,
na przykład mówisz »sz« zamiast »s«.
Rozumiesz?” A ja na to:
„Jestem pewna, że zauważyłabym,
gdybym mówiła »sz« zamiast »sz«.
Obyście znaleźli osobę, której szukacie.
Jeśli macie dodatkowe pytania, będę na huśtawce”.
Żarty o martwej mamie sprawiają, że ludzie czują się niekomfortowo.
Wiem o tym i jeśli czujesz się nieswojo,
to nie wiem, co powiedzieć. Trzeba było ciężej pracować, żebyś ty tu stał.
Szczerze mówiąc, nie chcę, aby ludzie czuli się niekomfortowo.
Tak bardzo, że kiedyś okłamywałam ludzi,
mówiąc, że moi rodzice są w separacji,
żeby nie mówić, że mama umarła.
I to działało bardzo dobrze,
aż moja przyjaciółka dowiedziała się i była bardzo rozżalona.
Powiedziała: „Twoja mama nie żyje?
Mówiłaś, że twoi rodzice są w separacji”.
A ja na to: „No cóż, byli!
Przez Jezusa”.
Jej rodzice żyją, więc nie ma pojęcia, jakie to zabawne, ale…
W końcu to zrozumie, prawda?
Ten żart powoli się wypala.
Jak rak, który dopadł moją…!
W porządku.
Mam taką propozycję.
Przez kolejne sześć minut będę żartować o martwej mamie.
Wiem. „Nie, sześć minut to tyle czasu”.
To nie potrwa długo. Zabezpieczyłam ją.
Złożyłam moją zmarłą mamę
w pięknej trumnie z dowcipami o kutasach i odniesieniami do popkultury.
W ciągu tych minut każdy znajdzie coś dla siebie.
Będziecie się śmiać i płakać, zapomnicie, że ona nie żyje.
Wiem, że dużo się teraz w was dzieje.
„Jesteśmy dobrymi ludźmi.
Dobrzy ludzie nie śmieją się z żartów o zmarłej mamie”.
Mówię wam, że jeśli chcecie być dobrymi ludźmi na występie komediowym,
to tracicie swój cholerny czas.
Próba bycia dobrym na występie
jest jak próba recyklingu w parku rozrywki.
Już tu jesteś i jesteś częścią problemu, ręce do góry i baw się dobrze.
Wiem, że jesteście dobrzy.
„Taylor, znamy cię od 25 minut.
Nie chcemy, żeby spotkało cię coś złego”.
Bardzo wam dziękuję, Boston.
Ale musicie zrozumieć, że zła rzecz już się wydarzyła,
a teraz mówię o niej do mikrofonu
przed ludźmi, którzy zapłacili, by być tutaj,
co oznacza, że teraz złą rzeczą są pieniądze.
Myślicie, że odniosłabym taki sukces
w moim wieku, gdybym miała żywą mamę?
Cholera, nie!
Byłabym zakochanym w sobie nauczycielem kreatywnego pisania.
Siedziałbym w ciemności z wami, bażanty?
Ona jest w niebie, ja jestem na Netflixie, wszystko się udało.
Naprawdę powiedziałam to na terapii.
Na co moja terapeutka odrzekła:
„Powinnaś przyjść dwa razy w tym tygodniu”.
Niektórym smutno, bo miałam osiem lat.
Ale to świetny wiek na utratę rodzica,
bo jest się tak głupim, że ledwo się wie, co się dzieje.
Kiedy miałam osiem lat,
myślałam, że zmarłe mamy mają tylko księżniczki Disneya.
To jest do bani, ale może zaraz będę seksi?
Potem zaczęłam dojrzewać:
„Chyba Bóg mnie teraz nienawidzi, co za pech”.
To taki żart. Bóg nikogo nie nienawidzi, tak? Już nie.
Ale czy czytaliście Stary Testament? Jasna cholera.
Old Testament to mój ulubiony album Taylor Swift.
Petarda za petardą.
„Nie wierzycie we mnie?
Żmije! Patrzcie, do czego mnie zmusiliście”.
Jestem dwudziestokilkuletnią
białą kobietą, więc będę porównywać T. Swift do Pana.
Ona jest jedynym bogiem, w którego wciąż wierzę, jasne?
Nie widzę, żeby Bóg przerabiał swoje stare kawałki,
a chyba powinien, bo ludzie, którzy mają teraz do nich prawa, są do bani.
Utrata rodzica w takim wieku przyspiesza dorastanie.
Widziałam trupa, kiedy miałam osiem lat, czyli na wiele lat przed
zobaczeniem kutasa.
Ale to nie jest właściwa kolejność
według podręcznika American Girl Body .
Chociaż może powinna, bo wiecie co? Kutas?
Dużo bardziej traumatyzujące niż martwa mama.
O wiele gorsze. Zobaczyłam mamę:
„Kiedyś robiła przekąski, nie rusza się”.
A kiedy zobaczyłam kutasa:
pomyślałam: „O mój Boże! Kto zabrał oczy Jabbie?
Nic dla mnie nie zrobiłeś.
Nie powiedziałam ani razu Sok z żuka ”.
Nie widziałam tylu kutasów, ale nie chcę widzieć więcej.
Nic przeciw panom.
Z jakiegoś powodu mnie pociągacie, ale przysięgam na Boga,
przy każdym nowym kutasie potrzebny jest okres dostosowawczy.
Naprawdę szybkie… I wracamy do akcji.
Zbyt długo pozostawałam w związkach,
bo nie byłam gotowa na spotkanie z nowym. Po prostu nie mogłam
sobie tego poukładać w głowie, dosłownie i w przenośni.
Po prostu nie miałam tego w sobie.
No i…
Nieważne, ile kutasów się widziało, za każdym razem
to jak skok do zimnego basenu.
„Dobra, pozwól mi popływać, przyzwyczaić się do tego.
Ten jest głębszy niż poprzedni, ale to nic.
W porządku. Dlatego zabieramy ze sobą dmuchane rękawki
właśnie na takie chwile”.
Opanuj oddech, dziewczyno gorąca jak lato, dasz radę, suko.
Z dostępnych genitaliów
uważam kutasy za sympatyczniejsze.
Cieszą się, że cię widzą, machają – seksu nie będzie.
Są jak przedni ogon, prawda?
Wygoogluję to, w porządku.
Spekuluję. Nie widziałam waginy, nawet własnej, jestem chrześcijanką.
Ale z tego, co słyszałam,
tam na dole jest bardzo upiornie. Ciemna, upiorna dziura.
Dziura? Przepraszam, co?
Gdy ktoś robi mi palcówę: „Jest pan bardzo ufny,
bo nawet ja nie wiem, dokąd to prowadzi.
Może tam trzymam dwubiegunówkę.
Jeśli ją zobaczysz, to mógłbyś ją wyskrobać?
To taka cytologia zdrowia psychicznego? Mógłbyś…
Tak nie rób. Musisz zahaczyć palcem.
Jakby dziecko się udławiło. Kojarzysz?
Jeśli tak zrobisz, wepchniesz za daleko.
Ale jeśli zegniesz palec i machniesz, to się uda”.
Lubię ten żart, bo idzie bardzo daleko,
ale też dowiadujesz się z niego czegoś, co ratuje życie.
Podoba mi się pomysł, że za kilka lat ktoś powie:
„Gdyby nie ten żart o kutasie, nie byłoby tu mojej siostrzenicy”.
Najdziwniejszą rzeczą była dla mnie śmierć mamy na raka.
Widzicie? Prawie zapomnieliście.
A potem mój tata ożenił się ponownie i nasza macocha zachorowała na raka.
Nic jej nie jest. Nie zrobiłabym tego drugi raz.
To Bóg przemówił do mojego taty. I…
Jak tylko macocha zachorowała, z rodzeństwem myśleliśmy: „Jasna cholera.
Czy tata wywołuje u ludzi raka?”.
Chyba jest rakotwórczy.
„Nie róbcie mu nic z mikrofalówki.
Chyba w ten sposób to robi”.
Gdyby zlikwidował drugą,
ostrzeglibyśmy na jego koncie Christian Mingle.
Minimum:
„Chemikalia w tym miejscu mogą powodować raka.
Używasz ich na własne ryzyko”.
Niektórzy nie wierzą mi, że ona żyje.
Wszystko z nią w porządku. To szczęśliwa, zdrowa, wspaniała kobieta.
Nazywamy ją mamą, bo gdy tata się z nią ożenił,
ta nazwa była wolna.
Myśleliśmy sobie: „Tak, bądź mamą, kogo to obchodzi”.
Wybaczcie, ale gdy wasz dyrektor odchodzi,
a wy przyjmujecie nowego, nie mówicie: „To jest Lisa”.
Niech sobie będzie dyrektorem, jest wakat.
Byliśmy tacy młodzi, a tata ożenił się ponownie tak szybko,
że chyba liczył na to, że będzie jak Indiana Jones i zamieni je miejscami,
zanim ktokolwiek zauważy.
Kiedy jesteś dzieckiem i umiera ci chomik,
a rodzice nie tłumaczą, że to śmierć,
i kupują nowego, który wygląda tak samo,
mówią: „Nie, to Connie, zaczął tylko gryźć”. Tak właśnie zrobił.
Ale z mamami.
Nigdy o tym nie mówiłam,
nie mówiłam o śmierci mojej mamy,
bo nie chciałam krępować ludzi,
jak większość z dziecięcą traumą,
mamy je chyba wszyscy.
Jeśli myślisz: „Chyba nie mam żadnych,
miałem świetnych rodziców i dzieciństwo,
a ten program komediowy wcale mnie nie bawi”.
Dobrze.
Mam nadzieję, że to najgorsza noc w twoim życiu.
Bo wygląda na to, że wszystko szło gładko
i przyda ci się trochę dystansu.
Większość ma traumy z dzieciństwa.
Gdy dorastamy, myślimy:
„Udało się! Już nie muszę o tym myśleć.
Patrzcie na moje noże. Świat jest moją ostrygą”.
Zaczynasz wypierać te mroczne sprawy z dzieciństwa
coraz głębiej, aż przestajesz o nich myśleć.
I to działa przez długi czas.
Aż pewnego dnia
boleśnie potykasz się na krawężniku
i nie możesz przestać szlochać na ulicy
i stwierdzasz: „OK, tu chodzi o coś innego.
W tej stopie znajdowała się cała trauma.
Uderzyłam w nią i teraz jest wszędzie.
Przeszła tutaj”.
Jeśli się z nią nie uporasz, będzie na ciebie wpływać w sposób,
którego nawet nie jesteś świadomy.
Na terapii zrozumiałam, że z powodu śmierci mamy
mam irracjonalne przekonanie, że ja też umrę młodo,
więc żyłam w bardzo intensywny, niezdrowy sposób
przez całe dorosłe życie. „Nie mogę przestać,
muszę pracować cały czas,
muszę osiągać te cele, bo inaczej jestem nikim”.
Zaręczyłam się parę lat temu, bo myślałam:
„Muszę wyjść za mąż, zanim umrę”.
Co jest bardzo seksi sposobem na oświadczyny.
Nazywam go Szkołą uczuć . To moja zagrywka…
Nie wyszło z moim byłym narzeczonym.
Nienawidzę tego słowa. Brzmi jak zaklęcie, prawda?
„Były narzeczony!” To okropne.
Nie przyjaźnimy się teraz,
ale nie jest zły, jest dobrą osobą.
Może randkowaliście z kimś, kto odkrył, że jest dwubiegunowy.
Nazywa się to „Bożym dziełem”.
Byłam świetną partnerką, gdy wszystko szło dobrze.
Gdy było dobrze, byłam wspaniała.
Ale gdy coś poszło nie tak,
to był koszmar.
Byłam jak te kolce, które się przejeżdża, kiedy się zwraca wypożyczony samochód.
Dopóki jedziesz do przodu, wszystko jest w porządku.
Ale jeśli cofniesz się odrobinę, rozwalę ci wszystkie opony.
I mówię: „No co? Postawiłam znak”.
„Wiem, że trochę nawaliłem,
ale ta reakcja wydaje mi się dziwna…
inne progi zwalniające tak nie reagują”.
„To idź i spotykaj się z nią!”
Nie przyjaźnię się z byłym narzeczonym,
bo to dziwne, gdy byli próbują się przyjaźnić
i mówią sobie:
„Pójdziemy na mrożony jogurt”. A ty: „Mrożony jogurt?
Wiem, jak smakujesz.
Nie spróbuję z tobą jogurtu, ty psycholu.
Czy mają Kevina po bieganiu, mają ten smak w Jogurtlandzie?”.
Mają, ale to solony karmel.
Wróciłam do domu po tym, jak odwołałam zaręczyny
na święta… powiedzmy, że neutralne dla wszystkich.
Przyjaciele się ustatkowali.
Niektórzy z nich się ustatkowują, kropka, koniec zdania.
Znacie takie pary?
Każdy zna taką parę,
w której jedna osoba jest o wiele ładniejsza
i fajniejsza od drugiej.
Nazywam takie pary rodzynkami w czekoladzie.
Bo wiesz, że jeśli chcesz, to możesz połączyć tych dwoje.
Ale gdy ich widzisz, myślisz sobie: „Czekoladko, co ty robisz?
Mogłaś być z kimkolwiek.
Mogłaś być z karmelem, mogłaś być z pianką,
mogłaś być z masłem orzechowym, które podobno leczy depresję,
a ty chcesz być na zawsze z rodzynką?
Bez urazy, rodzynko, jesteś wspaniała, kochamy cię, jesteś słodyczą natury.
Ale należysz do płatków owsianych, wiesz o tym, prawda?
To nie jest fajne uczucie.
Czy nie boisz się każdego dnia,
że ktoś przyjdzie i odessie z ciebie czekoladkę?”
Kocham ten żart.
Pary na widowni patrzą na siebie:
„Jestem czekoladką czy rodzynką?
Oboje jesteśmy czekoladą? Jesteśmy czekoladą w czekoladzie?
Jesteśmy jak te małe Lindory w sreberku?
Jestem kremem, a ty skorupką,
bo jesteś silny i jeśli mnie zostawisz, będę w rozsypce”.
Niektórzy z was myślą: „Jestem owsianką i dobrze mi z tym”.
To błąd – rozmowa ze szczęśliwie zamężną przyjaciółką
po odwołaniu zaręczyn. Nie róbcie tego.
Ona nie będzie pamiętać, jak to jest mieć złamane serce.
Powie: „I co zrobisz?
Wrócisz tam? Spotykasz się z kimś?”.
A ja: „Nie, po prostu skupię się na karierze”.
A ona na to:
„Nie możesz jednocześnie skupić się na karierze i na związku?”.
A ja: „Jak mam to wyjaśnić,
żebyś zrozumiała, czemu nie mogę skupić się na karierze i związku?
Czy kiedykolwiek jechałaś autostradą
i ruch na twoim pasie się zatrzymał, a ruszył na pasie obok,
więc go zmieniłaś,
ale zaraz po tym, ruch na nim stanął
i ruszył na poprzednim pasie.
Więc wracasz na pierwszy pas,
a zaraz potem
ruch się zatrzymuje i rusza pas obok.
Po kilku powtórzeniach w pewnym momencie myślisz:
»OK. Czy to mnie posuwa?«”.
A ona: „Chyba nie rozumiem,
bo wiesz, ja i John zwykle wpadamy
na pas dla uprzywilejowanych”.
A ja: „Gdzie twoje dziecko? »Imma drop it«!”.
Dość szybko weszłam w nowy związek
po odwołaniu zaręczyn.
Naprawdę nie chciałam tego.
Przyjaciele mówi: „Powinnaś przez chwilę być sama.
może kup sobie kota”. A ja: „Podziękuję”.
Nigdy nie wyszłam z interakcji z kotem, czując się lepiej.
Koty reagują na ludzi tak, jak ja reaguję na dziewczyny,
z którymi chodziłam do liceum.
Po prostu…
O, nie! Każdy kot tak robi.
Nie chcę mieć w domu takiej energii.
Ja nie chciałam związku.
Chciałam mieć fajny, seksowny romans,
co nie wychodzi mi najlepiej,
bo mam tę okrągłą, pełną twarz,
że ludzie sądzą, że muszą budować ze mną życie.
Za każdym razem mówię: „Możemy się kumplować”. Faceci na to:
„Może chcesz poznać moją mamę?
Chyba wolisz poznać moją mamę niż uprawiać seks”.
I nie mylą się. Dobra.
Spędzę z twoją mamą całą noc.
Mamy tak bardzo mnie lubią.
Wiele lat temu spotykałam się z facetem, mieliśmy problemy,
poszłam na lunch z jego mamą, żeby poradziła,
położyła swoją rękę na mojej
i powiedziała: „On jest podobny do swojego ojca.
Gdybym mogła cofnąć czas,
nie wiem, czy wyszłabym za niego ponownie”.
A ja: „Ratujesz mi życie teraz w tej piekarni?”.
To było jak w filmie, w którym starsza postać poświęca się
dla innych, Gandalf, który mnie uratował.
Mówiła: „Uciekaj, głupia!”.
Była złą matką i złą żoną, ale dobrą przyjaciółką.
O mój Boże! Panny przed synami, prawda?
Myślę o niej każdego dnia.
Mój chłopak też nie szukał związku,
kiedy się poznaliśmy. Kolesie raczej go nie szukają.
Kobiety są zdumione, gdy znajdują faceta, z którym szczytują,
a kolesie – gdy znajdują dziewczynę,
która potrafi wywołać w ich sercu prawdziwe uczucia.
Kobiety mówią: „Miałam orgazm trzy razy”.
A faceci mówią:
„Ja ją po prostu, kurwa, lubię, stary.
Rozmawialiśmy cały dzień, nie chciałem jej uderzyć.
Jest moją przyjaciółką. Chciałbym wylizać jej serce”.
Hetero faceci są tacy dumni z siebie, jak się zakochają. To naprawdę urocze.
Mówią: „Kocham cię.
Tak jest, kolego, wiedziałem, że ci się uda”.
A gdy zakochują się kobiety: „Kocham cię.
Znowu? Ty głupia suko.
Miałaś najpierw pokochać siebie, a ty ciągle to pomijasz!
Jedz, módl się, a potem kochaj!
O mój Boże. W porządku, spróbujemy ponownie za półtora roku”.
Mój chłopak jest 7 lat starszy,
bo mam niezałatwione sprawy z ojcem.
Starsi faceci są po prostu lepsi.
Nie trzeba ich prosić, żeby kupili coś na trawienie,
bo mają takie leki w domu.
Wyciągają je po kolacji i pytają:
„Masz ochotę, skarbie?”.
„Tak, bardzo chętnie, na zdrowie”.
Starsi faceci nie nazywają cię „słodką” i „seksi”.
Mówią: „oszałamiająca”, „wspaniała”, wiele sylab,
dwudziestolatkowi zajęłoby chwilę, żeby to ogarnąć.
Starsi faceci też nie są ani słodcy, ani seksi. Są przystojni,
dystyngowani, jak stare zdjęcia dziadka, których nie wolno długo oglądać.
Macie takie w starym, zakurzonym pudełku?
Myślisz sobie: „Kto to jest? O, to nie tak. Dobra”.
To jeszcze nie twoja rodzina.
To tylko przeszłość, szara strefa.
Zrobi się dziwniej.
Widzieliście zdjęcia rodziców, gdy byli piękni i młodzi?
I dziwnie się wściekaliście,
bo wiecie, że nigdy by się z wami nie umówili?
Widziałam ojca, jak grał piłkę w liceum.
Nie odzywałam się trzy tygodnie.
Mówię do niego: „Zostawiłbyś mnie w kinie, ty cholerny Danny Zuko!”.
„Co?”. „Przez rok się nie przytulę
i nie chcę o tym rozmawiać”.
Niezręcznie jest wchodzić w nowy związek,
zwłaszcza zaraz po odwołaniu zaręczyn,
bo czujesz, że już nigdy więcej nie powiesz tych romantycznych bzdur.
Nawet jeśli się to czuje. Przynosisz pecha.
Jeśli ktoś mówi: „Chcę być z tobą na zawsze”.
Myślisz sobie: „Czyż to nie byłoby coś?
Nie mogę już używać tego słowa,
muszę odbudować kredyt zaufania, ale…
ja też, kolego, pewnie”.
Nowe związki są dziwne,
bo musisz powiedzieć nowej osobie, co lubisz w łóżku,
a wiesz, co lubisz,
bo ktoś inny już to robił.
Ale nie można tego przyznać.
Musisz powiedzieć czarująco:
„Kotku, to byłoby takie fajne,
że też nigdy nie przyszło mi to do głowy.
Twoje ciało inspiruje mnie do tego”.
Ale myślisz sobie:
„Zrób to tak, jak Craig robił to za każdym razem”.
Craig tę jedyną rzecz robił dobrze.
„Możemy po prostu do niego zadzwonić i zapytać?
To nic takiego, jesteśmy dorośli.
Pamiętasz, jak resetowaliśmy router?
On jest tylko głosem w telefonie, który podaje hasło.
To wszystko, czym teraz dla mnie jest.
Nie, zablokowałam jego numer, kiedy mnie o to poprosiłeś.
Ale gdy blokujesz numer,
telefon zapisuje go w innym folderze”.
Niektórzy będą się kłócić w aucie, nie wszyscy wiedzą.
Trzeba mówić, co się lubi w łóżku,
i wiedzieć, co można, a czego nie można powiedzieć.
Od lat mówię facetom, że lubię, gdy w łóżku jest trochę ostrzej.
Nie mówię tego tak. Mówię: „Jestem zepsuta”.
Hetero kolesie tego nie mówią.
Jeśli koleś hetero powie: „Jestem zepsuty”, uciekaj!
Taki facet chce mieć twoje palce w worku.
Czasami tylko myślisz, że coś lubisz.
Myślałam, że lubię sprośne rozmowy,
a okazało się, że lubię tylko uzgodnione wcześniej sprośne zwroty.
Wyznałaś, że je lubisz,
a gdy ktoś powie coś w łóżku:
„Nie, tego firma nie zatwierdziła”.
Raz uprawiałam seks z facetem, byłam na górze, a on:
„Spójrz na siebie!”.
Jakbym stawiała pierwsze kroki.
A ja na to: „Lepiej weź kamerę, papciu,
bo już nigdy więcej tu nie wejdę”.
Moi rodzice nie oglądają już moich stand-upów. Spokojnie.
Nie interesują ich.
Żaden rodzic chrześcijanin nie chce
słuchać, jak córka mówi o depresji i kutasach. To ich nie bawi.
Moi rodzice nie mają czarnego poczucia humoru,
a ja tak, i cieszę się, że je mam,
bo jeśli umiesz śmiać się z najgorszych rzeczy,
które właśnie ci się przytrafiają,
to humor pomaga przez nie przejść. Na przykład
ten żart nie spodobałby się im.
Wiecie, czemu czasami, gdy dzwonicie na telefon zaufania dla samobójców
i przerywa połączenie, nie oddzwaniają?
Może to czas na Star 69 ,
a może czasami telefon dzwoni i:
„Straciliśmy kolejnego podczas obiadu!”.
Niektórzy się spinają: „Naprawdę tak było?”.
Kilka lat temu, to było cholernie zabawne.
Leżałam na podłodze w hotelu DoubleTree.
„Czy ta suka właśnie mnie unika, gdy ja staram się unikać siebie?
Zostawiano mnie na pastwę losu, ale nigdy na śmierć. Coś nowego.
To jest brutalne”.
Nie byłam nawet zła. Chyba tak właśnie szkolą wolontariuszy.
„Hej, w niektóre noce
mamy za dużo telefonów.
Piątki są dla nas ciężkie. W takich sytuacjach
musisz ocenić sytuację.
Odrzucam, gdy pojawia się imię uprzywilejowanej białej dziewczyny,
jak Chelsea, Kelsey albo Taylor.
Są jak łososie, które odrzucam, mając nadzieję, że same popłyną w górę rzeki”.
Nawet gdybym była zła, co miałabym zrobić? Napisać opinię?
„Jedna gwiazdka, totalnie się zabiłam.
Pożałujecie, że się nie zabiłam po tej recenzji”.
Opowiedziałam ten dowcip w Teksasie
i w tłumie była biała dziewczyna w moim wieku, powiedziała:
„Czas oczekiwania jest absurdalny!”.
I miała rację, tak? Uważam,
że jeśli ktoś często dzwoni,
powinien otrzymywać jakieś nagrody.
Jak w przypadku linii lotniczych.
Gdy dzwoni się na telefon zaufania,
powinni mówić: „Proszę wpisać swój numer nagrody”.
Bip, bip, bip.
„Witamy z powrotem… Taylor.
Dziękujemy za to, że masz Diamentowy Medalion.
Jesteś teraz trzecia w kolejce.
Chcesz skorzystać z podwyższenia statusu i wyrzucić kogoś innego?”
Moi rodzice są nadal bardzo religijni.
Tata był tak religijny,
że nalegał na głośne odmawianie modlitw w restauracjach przed kolacją,
co jest w porządku, jeśli ktoś to lubi, ale szybko.
On odmawiał długie, rozwlekłe modlitwy pełne osobistych szczegółów,
których nikt nie potwierdzał przy stole,
więc dojrzewanie było dość trudne, gdy tata publicznie mówił:
„Dziękuję Ci, Panie, za to jedzenie i że tu jesteśmy.
Dziękuję Ci, że Taylor jest teraz kobietą
i otrzymuje pomoc, której potrzebuje w matematyce”.
„Czy możesz nie mówić tej chipotle, że krwawię i nie umiem odejmować?
Myślę, że Bóg wie”.
To dlatego nie czuję się teraz źle,
opowiadając dowcipy o rodzicach. Gdy pytają:
„Czy musisz prać nasze brudy przy obcych ludziach?”.
Odpowiadam: „Hometown Buffet, 1998.
Powiedziałeś wszystkim,
że poprzedniego wieczoru zesrałam się w gacie.
Mogę mówić, co chcę”.
Nie jestem już religijna.
Ostatnio kilku moich przyjaciół odkryło religię w dorosłym życiu, co jest przykre.
Jeśli dorastałeś jako osoba religijna, ale już nią nie jesteś,
masz wrażenie, że Bóg jest twoim zasranym byłym chłopakiem,
który teraz ogarnia się dla twojej przyjaciółki,
a ty musisz obserwować to na Facebooku.
Mówią: „Znasz Boga? Jest niesamowity”.
A ja na to: „Tak, dorastałam z Bogiem, ale to dupek, tak?
Powiedział ci, że jesteś zepsuta i że go potrzebujesz?
To jest jego zagrywka. Tak właśnie robi.
Mówi to wszystkim.
Nie pij tego, co ci daje. Jeśli to wypijesz,
potem zjesz jego ciało, wypełni cię duch święty, to cały system,
który mają w tym przybytku nazywanym kościołem.
Kto jeszcze używa cyfr rzymskich?”.
Ten żart brzmi, jakbym żałowała religijnego wychowania,
dlatego go wykorzystałam. Ale…
Szczerze mówiąc, gdybym miała wymyślić coś
pozytywnego na temat religijności,
to bym dała radę, gdybym miała czas i pieniądze, ale…
Mam z tym pewne problemy. Przez to mam problemy z zaufaniem.
Sprawiło to, że dorastając w kościele, stałam się dziwna
w sposób, który wciąż odkrywam.
Na przykład niedawno dowiedziałam się, że źle się masturbuję.
Cofnę się. Dobra, więc…
Kiedy dorastałam w kościele,
była tam grupa młodzieżowa dla dzieci:
„Nie uprawiajcie seksu”. A my: „Oczywiście”.
A potem mówili: „Nawet się nie masturbujcie”.
Dziewczyny mówiły: „OK, nawet nie wiedziałyśmy, że tak można”.
A wszyscy chłopcy pytali: „Dlaczego?”.
No i…
wyjaśnili nam to w taki sposób,
nasz pastor powiedział nam:
„To nie fizyczny akt masturbacji jest grzechem, chłopaki, jasne?
Nie chodzi o orgazm. Jeśli masz mokry sen,
podziękuj Bogu za prezent i życz mu wspaniałego dnia.
Ale o czym myślicie, kiedy to sobie robicie, chłopaki?
Na tym właśnie polega grzech.
To pożądliwość w waszych sercach.
To nieczyste myśli w waszych głowach.
To jest właśnie grzech”.
Kiedy więc dorosłam i chciałam się masturbować, pomyślałam:
„Cóż, jeśli nie będę o niczym myśleć,
to powinnam pójść do nieba, racja?
Po prostu oczyść umysł, wejdź tam, zrób to,
do zobaczenia wkrótce, Jezu, tak?
Nie dotykaj niczego oprócz baranka”.
Robiłam to przez całe moje dorosłe życie.
Wszyscy przyjaciele mówią: „Musisz medytować”. Ja na to: „Chyba tak”.
Mam na myśli całe moje dorosłe życie.
Nie masturbowałam się, dopóki nie dorosłam.
Za bardzo bałam się, że pójdę do piekła.
Tak. Pierwszy orgazm przeżyłam z chłopakiem ze studiów.
Wiecie, jakie to zawstydzające, mieć swój pierwszy orgazm z inną osobą?
To tak, jakby pośrednik pokazywał ci twój własny dom.
Mówi: „A tutaj jest druga łazienka”.
A ty na to: „Druga łazienka?”.
„Jesteś tu od 19 lat
i nigdy się nie rozejrzałaś?”
„Raz to zrobiłam, ale uznałam, że Jezus się wkurzy.
To mieszkanie nie należy do mnie,
wynajmuję je od tego gościa na górze…
Jeśli zaleję piwnicę,
nie dostanę zwrotu kaucji, więc…
Czy powinniśmy zobaczyć coś jeszcze?”
Ona: „Pokażę ci dzwonek do drzwi”.
A ja: „Dzwonek jest taki ważny?”.
Ona: „Tylko dzwonek się liczy.
Nikt nie wejdzie do środka bez naciśnięcia dzwonka”.
„Ale nacisnęłam go”. „Nie docisnęłaś wystarczająco mocno”.
Więc masturbowałam się tak całe życie.
Ostatnio wspomniałam o tym przyjaciółce.
Powiedzieliście kiedyś na głos coś, czego nie powinniście?
Powiedziałam to bezmyślnie podczas brunchu:
„Nie myślę o niczym, kiedy to robię”.
A ona na to: „Co?”. Odłożyła widelec. „Co?
Nie myślisz o niczym?”.
„Nie, to znaczy o czymś myślę, oczywiście”.
A ona: „A o czym myślisz?”.
Ja: „No wiesz, po prostu, że już prawie tam jestem, dobra zabawa.
Takie myśli z jazdy samochodem, jak…
trzymaj ręce stabilnie, nie zasypiaj.
Nie mogę się doczekać, aż coś zjem.
Lepiej się pospiesz, Taco Bell zaraz zamkną”.
A ona: „To takie dziwne, Taylor,
dlaczego nie oglądasz porno jak normalny człowiek?”.
Ja na to: „Nie lubię porno”.
Gdy oglądam porno, myślę:
„To tam też trzeba się golić? Jestem zmęczona i oziębła”.
Nie mam nic przeciwko porno. Nie jestem jedną z tych:
„Oglądanie porno zniszczy twój związek”.
Nie myślę tak, jasne?
Spotykałam się z kolesiem, który uwielbiał
porno, gdzie masażystka pieprzyła się z klientem,
więc czasami, gdy się kochaliśmy,
dostawałam masaż!
To jest przykład na to, że porno działa na twoją korzyść!
Ale moja przyjaciółka była przerażona.
Powiedziała: „Taylor, ta mnisia masturbacja,
jest o wiele bardziej przerażająca i dziwaczna
niż jakiekolwiek porno, które widziałam, a widziałam większość z nich”.
I mówi: „W Internecie jest teraz tyle różnych opcji porno, że…
po prostu idź do domu i wygoogluj porno dla kobiet, OK?
Zrób to, obiecuję, porno dla kobiet”.
Poszłam do domu i wygooglowałam porno dla kobiet,
żeby nie czuć się dziwnie na brunchu.
W Google pojawiło się wiele zaskakujących rzeczy.
Pierwszą rzeczą, która pojawiła się,
był link do Disney Plus, gdzie są wszystkie filmy o Avengersach.
Dla mnie za dużo w nich zwrotów akcji. Zbyt wiele wątków.
Dochodzisz z Lokim i nagle jesteś na Kapitanie Ameryka.
Muszę zacząć od początku.
Inne tempo i natężenie, a teraz jest jeszcze szop?
Nie.
Drugą rzeczą, która pojawiła się, gdy szukałam porno dla kobiet,
była strona, na której prawdziwe pary
zamieszczają amatorskie sekstaśmy.
Tak, prawdziwe pary: „Hej, jesteśmy tak szczęśliwi i zakochani,
że pomyśleliśmy, że sfilmujemy, jak się kochamy,
a potem umieścimy to w sieci dla ciebie, samotnej osoby.
Działa? Jesteś mokra?”.
Odpowiadasz: „Nie, nie tam, gdzie trzeba.
Ale gratuluję, to, co macie, wydaje się naprawdę wyjątkowe”.
Ostatnią rzeczą, która pojawiła się,
a nawet nie wiedziałam, że istnieje, było audio porno.
Jest tym, na co wskazuje. Nie ma obrazu, tylko dźwięk.
To nie gwiazda porno, ale porno lektor,
który opowiada ci o seksownej sytuacji.
Jak podcast, ale nie należy go słuchać podczas jazdy samochodem.
A ponieważ jest „dla kobiet”, to znaczy, że ma historię, tak?
Każdy może oglądać, nie sprawdzają.
Nie rzucają się na mikrofon i nie mówią: „Teraz, suko!”.
Wprowadzają cię w temat.
To, które znalazłam, trwa 20 minut.
Wyślę wam je, jeśli napiszecie do mnie.
Pierwsze 12 minut
to opowieść o mężczyźnie, który uspokaja cię
po wypadku samochodowym.
To jest gra wstępna.
Ludzie, doszłam tak mocno…
To znaczy…
Nie zdążyłam dojść do części erotycznej.
Czysty komfort. Mówi: „W porządku, oddychaj głęboko, nie martw się.
Ubezpieczyciele sobie z tym poradzą”.
A ja na to: „O mój Boże, to prawda! Po to mamy ubezpieczenie!”.
Potem mówił: „Co mogę dla ciebie zrobić? Zrobić ci minetę?”.
A ja: „Nie, jestem ubezpieczona. Jestem w dobrych rękach”.
Dziękuję bardzo, Boston. Jesteście wspaniali!
Bardzo dziękuję.
Doceniam, że tu jesteście. Dziękuję.
Jesteście niesamowici. Naprawdę bardzo wam dziękuję.
JEŚLI TY LUB KTOŚ, KOGO ZNASZ, MA PROBLEMY ZE ZDROWIEM PSYCHICZNYM
LUB MYŚLI O SAMOBÓJSTWIE,
INFORMACJE SĄ DOSTĘPNE - NA STRONIE WANNATALKABOUTIT. - COM
Napisy: Marlena Wilczak