Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
BİR NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Karşınızda Taylor Tomlinson!
Çok teşekkürler!
Teşekkürler!
Çok teşekkürler millet!
Teşekkürler!
Geldiğiniz için çok minnettarım. Zor birkaç yıl oldu.
Bir ara kâkülüm vardı. İşler çok karanlıklaştı.
Kâkül istemiyordum bile. İnsanların bana bakmasını istiyordum.
Ve işe yarıyor bu arada.
Kâküllü bir selfie paylaşınca
herkes "Ateş emojisi. İşte bu kızım!" der sonra mesaj atarlar,
"İyi misin?"
Şöyle yaptım. Kâkül kestirdim
ve iki gün sonra hayatımda ilk kez mantar yedim.
Ve o mantarları yer yemez
"Önce bunu yapmalıymışım.
Kendimi affetsem muhtemelen bu kâkülü de kestirmezdim, değil mi?" dedim.
Ama biliyor musunuz? Kâkül bırakmak da tam olarak mantar yemek gibidir.
Sürekli arkadaşlarına bakıp şöyle dersin, "Garip görünüyor muyum?
Garip görünsem söylerdiniz, değil mi?
Kötü farklı mı? İyi farklı…
Biliyor musun? Vazgeçtim. Yapmayacağım.
Çok mu geç? Çoktan başladı mı?
Tamam, hayır, bu insan olabilirim."
Terapiye döndüm. Terapi gören var mı?
Çoğunlukla kadınlar. Sorun da bu.
Terapide kalmak çok zordur.
Eski terapistim insanlara çok yaklaştığımda
kendimi sabote etme eğilimim olduğunu söyledi.
Ve bence bu saçmalıktı, bu yüzden
onunla görüşmeyi kestim.
Ve sonunda geri döndüm
çünkü sonunda berbat kişiliğimle ilgili
aynı geri bildirimi veren yeterince insanla çıktım.
Yani bir romantik kotaya ulaşırsın
ve "Ben olabilirim!" dersin ya.
"Sonuçlar geldi ve… Oy birliği.
Kötü oldu."
Birkaç yıl önce kötü bir ayrılıktan sonra
kendime uzun uzun baktım
ve dedim ki "Tamam Taylor, beş adamdan beşi de kavga ederken
çöp torbasına sıkışmış bir rakun gibi davrandığını söyledi.
Yani belki de Klonopin almanın
ya da kuduz aşısı olmanın zamanı gelmiştir."
Şu an ilaç kullanıyorum.
Başka var mı? Antidepresan?
İlaç? Evet.
Güzel. Ne kullanıyoruz? Bağırın.
Zoloft, Lexapro.
Şu hâlimize bakın. Bütün çete burada!
Tanrım! Ben de bir şey kullanıyorum.
Ne olduğunu asla söylemem, çok kişisel ama…
Şakaydı. Birkaç şey kullanıyorum.
Panik ataklar için gerektiğinden Klonopin kullanıyorum.
Artık Klonopin'im olduğu için çok mutluyum.
İlaç kullanmadan önce bir yere gitmem gerektiğinde
panik atak geçirirdim.
Bu da en kötü zamandır; panik atak yüzünden sıkışmış hissedersin.
Tıpkı ihtiyacını gidermen gerekirken zamanın olmaması gibi.
Anlıyor musunuz? "Tamam,
yüzde 60'ını sistemimden çıkardım.
Daha bitmedi ama işe gitmeliyim.
Kalan yüzde 40'ı daha sonra hallederim
ya da boş olursa öğle arasında büyük kabinde yaparım."
Uyumak için başka bir şey gerek
çünkü gece terörlerim oluyor. Bunu öylesine eğlenceli bir şekilde söyleyemem.
"Çığlık atarak uyanıyorum ve…"
Uyku haplarım harika.
Kâbusları durdurmuyorlar
ama onlar olurken seni sabit tutuyorlar.
Kulağa kötü geliyor ama önceleri
yarısında uyanıp korkardım
ama şimdi kâbusun doğal sonucuna kadar
uyumaya devam ediyorum,
bu da bir tür sonuçlanma sağlıyor.
"Sonunda beni bıçaklıyor" diyorsun.
"Tamam, ters köşe M. Kâbus Shyamalan."
Antidepresan kullandığımı sanıyordum.
Meğer kullanmıyormuşum.
Antidepresan olarak kullandıkları
bir duygudurum düzenleyici kullanıyormuşum.
Reçeteli ilaçlarla ilgili bir bilgi.
Reçete yazdıkları her şey aslında dört farklı şey için kullanılıyor.
Yani sorunun ne aslında bilmezsin
ta ki çalışan bir kombinasyon bulup
haplarını kendin Google'layana kadar.
Yıllarca deneyip yanıldıktan sonra
bende işe yarayan bir kombinasyon buldum
ve altı ay önce Google'lamaya karar verdim çünkü ne olacak?
Ve meğer aldığım her şey
öncelikli olarak bipolar bozukluk için kullanılıyormuş.
Ben de psikiyatristime döndüm ve dedim ki "Hey.
Acaba…"
O da "Evet" dedi.
"İnsanlara böyle mi söylüyorsun?" dedim.
"Hayır, tabii ki hayır. Bilmiyorduk.
Öğrendiğimize sevindim" dedi. "Öğrendiğimize mi?"
"Bipolar olduğumu gerçekten bilmiyor muydun?" dedim.
"Hayır. Anksiyete ve depresyonu tedavi ettiğimizi sanıyorduk."
"Tamam. Çünkü bu, köpeğinin ilaçlarını
peynirle vermek gibi bir durum" dedim.
"Bu tanıyla ilgili ne hissedeceğimi bilmiyorum" dedim.
O da "Daha iyi hissedeceksen 'bipolarım' demek
zorunda değilsin 'bipolarım var' diyebilirsin" dedi.
Bu da tıpkı birinin
"Kaşarlık 'yapıyorsun' dedim" demesi gibidir.
Artık bipolar olduğumu bildiğime seviniyorum.
Yani doğru ilaçlarım, ruh hâli yüzüğüm var, hallediyorum.
Ama ilk öğrendiğimde bunu yutmak zor oldu.
Ve çok hap yutmuşumdur.
Çünkü böyle bir şeyi ilk öğrendiğinde
"Ah be, kimseye söyleyecek miyim?
Söylemeli miyim?
Ve insanlara söyleyeceksem
ilham kaynağı
olacak kadar seksi ve/veya yetenekli miyim?
Yani bende bir şey varsa ve başka birinde de aynısında varsa
öğrendiklerinde bu bilgiyle
daha iyi mi yoksa daha kötü mü hissederler?
Çünkü bu tanı konduğunda isim saymaya başladılar.
"Başka kim bipolar, biliyor musun?
Selena Gomez."
"Bu gerçekten daha iyi hissettirdi" dedim.
"O gerçekten güzel.
Tamam, bipolar olayım."
Ruh sağlığı bilinci
olan bir evde büyümedim.
Dindardık.
Muhafazakâr babanıza bir ruh sağlığı sorununuz
olduğunu söylemeye çalıştınız mı, bilmiyorum. Çok iyi geçmez.
Lisede "Baba, sanırım depresyondayım" dediğimde
"Proteine ihtiyacın var. Bir kaşık fıstık ezmesi ye" derdi.
Hayata sıkı sıkı tutunan, bir kavanoz parçacıklı Jif'e
tüm cevaplar ondaymış gibi, fırtınada bir şamandıraymış gibi
sarılan birçok baba var.
"Geçecek!"
Babamın bana verdiği tek ruh sağlığı tavsiyesi,
lisede panik atak yaşadığımda
ne olduğunu bilmediğim için çok stres olduğumdaydı.
"Çaresizim.
Böyle hissedince ne yapacağımı bilmiyorum" derdim.
O da şöyle derdi, "Tamam,
tek söyleyebileceğim, böyle hissettiğinde
değer verdiğin insanlardan mümkün oldukça uzak dur."
"Daha farklı hissedene kadar."
Bir kurt adama vereceğin bir tavsiye yani…
"Bir yaratık olmayana kadar ormana koş.
Değiştiğini görmesinler. Seni olduğun kişi olarak kabul etmezler."
Ve ilaçlara başlarken beni korkutan arkadaşlarım da oldu.
"Denedim. Antidepresanları denedim.
Verdiği hissi sevmiyordum. Kendim gibi değildim" derlerdi.
Ve şimdi ben kullandığımda "Evet, ben de! Bu harika!" diyorum.
Tamam mı? Ve ben kendim gibi hissediyorum.
Sadece şimdi biri üzerime oturup beni susturuyor gibi hissediyorum.
"Konuşma. Her şeyi mahvedeceksin. Biz…
Yardım etmeye çalışıyoruz.
Çeneni kapasaydın şimdiye evlenmiş olurdun.
Hatırlıyor musun? Evet, biz de. Yardım etmeye çalışıyoruz. Uyu.
Başka bir macera seç."
Ve ilaca başlarken yan etkiler konusunda uyarıyorlar.
Cinsel isteğin azalabilir, diyorlar.
Ve açık konuşayım, ilaçlara başladığımdan beri bunu yaşadım.
Ama cinsel isteğim mi daha az
yoksa öz saygım mı daha yüksek, anlayamıyorum.
Anlıyor musunuz?
Yani havamda mı değilim yoksa onaya ihtiyacım mı yok? Hangisi?
Çünkü depresyonla dizlerinin üstüne çökersin
ve "Hazır buradayken birine iyi hissettireyim bari" dersin.
"Kafam boşa gitmesin."
Gülmüyorsanız serotoninizi tebrik ediyorum.
Ve "Serotonin ne?" diyorsanız merak etmeyin. Yeterince vardır.
Sahnede bunu konuşmaktan emin değildim
ama yeni materyale ihtiyacım vardı ve "Büyük satış! Her şey olur" dedim.
Hayır, gerçekten
bu kadar kötü hissettiğime şaşırdım çünkü açık fikirliyimdir.
Ve bence kimse bir ruh hastalığı tanısı
konulursa kötü hissetmemeli.
Çünkü bu sadece kendinle
daha iyi başa çıkmana yardımcı olan bir bilgi.
Evet.
Bipolar olmakta bir sorun yok.
Bipolar olmak yüzmeyi bilmemek gibidir.
Söylemek utanç verici olabilir
ve seni bazı yerlere götürmek zor olabilir.
Ama kolluklar var.
Ve kolluğunu alırsan
nereye istersen gidebilirsin.
Ve biliyorum bazılarınız, "Ama Taylor, ya kolluk
aldığım için yargılarlarsa?" diyorsunuz.
O insanlar yaşayıp yaşamamanızı umursamıyor
yani belki de kim takar?
Belki de sikeyim o insanları, birazcık.
Bilmiyorum.
Bunu demişken, kolluklarını alman gerekir
çünkü yüzme bilmediğini bilmene rağmen
halk havuzuna gidip,
derinlere atlayıp herkesin sorunu hâline getirmek hoş değildir.
Ve "Ben iyiyim" diyerek gezersin. Onlar da "Gerçekten boğuluyorsun" der.
Sonra iyi ve yakışıklı biri yardım etmek için atlar.
"Bak, iyiyim. Yüzebilirim" dersin.
Ve "Hayır, onu suyun altında tutuyorsun.
Kevin'ı kolluğa çevirdin
ve bu Kevin için adil bir ilişki değil" derler.
Sonra biri sırtının üzerinde yanından geçer
"O da neydi?" dersin.
"O, ebeveynlerinin havuzda desteklediği biri…
…artık ölmeyeceğine güvenilene kadar.
Buyur, kollukların."
Farklı göreceklerinden korktuğumdan
arkadaşlarıma bipolar olduğumu söylemeye geriliyordum.
Sonra bütün arkadaşlarıma söyledim
ve kimse öyle görmedi ve epey aşağılayıcıydı.
Bipolar olduğunu söyleyen arkadaşlarım oldu
ve ben, "Ne? Sen mi? Dalga geçiyorsun" dedim.
Sonra ben arkadaşlarıma söylediğimde "Şimdi anlaşıldı. Bu…
Bu çok noktayı birleştiriyor."
Dünyadaki en iyi arkadaşım Dustin'e söyledim.
O da "Evet, senin ruhsal bozukluğun ikinci adın gibiydi.
Ne olduğunu bilmiyordum ama olduğunu biliyordum" dedi.
Gerçekten çok güzel.
Romantik partnerlerimden sürekli aldığım geri bildirim bu değildi bu arada.
Sonunda yardım almamı sağlayan bu değildi.
Çıktığım her erkek bana güven sorunlarım olduğumu söyledi,
bu da bir yalancının yakalandığında söylediği bir şeydir.
"Güven sorunların var bebeğim." Seksi bir iş arkadaşın ve kilitli bir telefonun var.
Güven sorunlarım var ama onları hak ettim, tamam mı?
Kesinlikle hak ettim.
Üniversitede aldatıldım. Üniversite sevgilim
benden habersiz seks işçileriyle yatıyormuş
ya da yaşlıysan ve bu kelimenin artık kullanılmadığını bilmiyorsan fahişelerle.
Bazen yaşça büyük insanlar, kafaları karışıp
"Seks işçisi ne?" diyorlar.
"Torunum Instagram'da bunu mu yapıyor?"
"Hayır, o sadece seksi. O bir FabFitFun kutusu" dersin.
"O başka… Bambaşka bir şey.
Torunun… O bir iş değil
O gerçek değil." Artık fahişe diyemezsiniz.
Bir seks işçisine fahişe demek bir komedyene palyaço demek gibidir.
Teknik olarak yanlış sayılmazsın ama tam bir sikiksin yani…
Ama terapistime aldatıldığımı söyledim
ve bana duymak istediğim şeyi söylemedi,
"Zavallı bebeğim, tatlım, bu seans ücretsiz."
Onun yerine, "Sen kendini gerçekleştiren kehanet olabilirsin" dedi.
Ben de böyle oldum, "Hayır, bu kötü bir şey" dedi.
"O zaman kendini gerçekleştiren kehanetim olduğunu söyleyebilir misin?
Selena Gomez de bir kendini gerçekleştiren kehanet mi?"
"Kendini gerçekleştiren kehanet olmam nedir?" dedim.
O da "Bazen birinin bize kötü davranmasını bekleriz,
bu yüzden kötü davranacaklar gibi davranırız ve sonunda davranırlar" dedi.
"Biri seni aldatacak sanıyordun,
bu yüzden seni aldatacakmış gibi davrandın
ve sonunda seni aldattı ve sen böyle 'Gördün mü?' dedin."
Ben de "Oh,
demek ben bir cadıyım" dedim.
O da "Çok yaklaştın, sen bir kaltaksın" dedi.
"Her neyse ben sadece Gryffindor diye duydum!" dedim.
Güven sorunlarım üzerinde çalışıyorum.
Terapistimi ilk gördüğümde çok daha kötüydüm.
İlk seansta ona,
"Çıktığım adam telefonlarımı hep 'selam güzelim' diye açıyor" dedim.
Sorun ne, dedi. Ben de dedim ki "Yani daha bilmiyorum
Ama 'güzelim' kimmiş öğrendiğim zaman…"
"Sen olabilir misin?" dedi.
"Özür dilerim, çalışmak için geldiğimizi sanıyordum" dedim.
Bence şimdi tatlı falanım
ama dürüst ailesi olan çirkin bir çocuktum
ve bu kemiklerine işler, tamam mı?
Dürüst bir ailesi olan çirkin bir çocuksan
büyüyünce ne kadar çekici olduğun umurumda değil,
bir noktada biri "Bugün güzel görünüyorsun" dediğinde
"Neyse tamam, kahrolası gerçeği biliyorum" dersin.
10 yaşındayken "Baba, ben güzel miyim?" dedim.
Onun cevabı da "Bak,
çok yakışıklı bir adam değilim, değil mi?
Hayır ama her sabah uyanırım ve çabalarım.
Duş alırım, güzel bir takım giyerim
ve idare ederim!" oldu.
Ve sonra işe gitti.
Ben de bir komedyen oldum sanırım.
10 yaşındaki kızına verdiği cevap buydu.
Sanki "Sen ve ben patates surat, bize dağıtılan kartlar bunlar.
Temizlen ve eşleş,
elinden bu gelir. Islak saçla uyuma, bunu yapamazsın.
Belki arada bir şapka takıp o kafanın birazını kapatırsın.
Bu kadar kafan olduğu için üzgünüm" diyordu.
Bence tatlıyım, kocaman bir kafam var.
Öyle olduğunu biliyorum çünkü çıktığım her adam,
"Koca kafanı seviyorum" gibi bir söylemde bulundu.
En sevdiğim şey bu,
kendinde en çok nefret ettiğin şeye iltifat etmeleri.
"Yumuşak kollarına bayılıyorum" diyorlar. Sen de "Tamam.
Öyle mi? Ben de senin tuhaf taşaklarına bayılıyorum. Nasıl oldu?
Kabul edilmiş olmak nasıl hissettiriyor?"
Çıktıklarım için tam bir kâbusum.
Yapıp söyleyeceğiniz her güzel şeye "her neyse" derim.
Çıktığım bir adam benimle flörtleşmenin suyu yumruklamaya benzediğini söylemişti.
Ben de "Niye? Anlamsız diye mi
yoksa bunu yaparken aptalca göründüğünden mi?" demiştim.
"Bunu duydun mu?" dedi. Ben de "O zaman duymuştum. Evet."
Ve sonra beni aldattı yani bilirsiniz, kehanet gerçekleşti!
Elimde değil. Biriyle bir ilişkinin başında
yaptığı her iyiliğin
herkese yaptığı bir numara olduğunu düşünürüm
ve senin koreografine kanmayacağım bayım.
"Bu senin numaran mı?
Randevuya çıktığımızda arabanın kapısını benim için mi açıyorsun? Numaran bu mu?
Böyle mi yapıyorsun?
Tatlıymış. Eminim çok işe yarıyordur.
Numaran bu mu?
Dedemin cenazesine gelip
yağmurda bana şemsiye tutmak mı?
Senin numaran bu mu?
Böyle mi yapıyorsun?"
"Aman, ıslanma." "Tüh ıslandım. Her neyse."
Bu ilk rodeom değil. İki dedem vardı.
"Bu senin…
Numaran bu mu?
Sonsuza kadar elimden tutup
86 yaşında yanımdaki hastane yatağında mı ölüyorsun?
Numaran bu mu? Böyle mi kız kaldırıyorsun?"
"60 yıldır birlikteyiz" der.
"Tek derdin sikişmek ve bunu biliyordum."
"Beni bu adamla gömmeyin. Arkamdan başkalarıyla ölüyordu.
Kanıtlayamam, lazımlığı kullandığında telefonuna bakın."
İşte bu yüzden terapideyiz.
İnsanlar terapiden korkar
çünkü biri sandalyeye oturup "Berbatsın" dediğini sanırlar.
Ama öyle değil, sen oturup "Berbatım" dersin.
Ve terapistin "Harika, buradan başlayalım" der.
Terapi sadece niye berbat olduğunun nedenini anlamana yardımcı olur.
Terapiye gidip
"Berbat olmamın nedenleri" dersin.
O da "Tamam" deyip duvara asar,
birlikte bir suç çözüyormuşsunuz gibi. Eğlenceli!
Ve kuralları çiğnedikleri için davadan alınan dedektiflerin
evde kullandıkları kırmızı iplerden çıkarır.
Ve her boktan yanını, karşılığı olan
çocukluk travmana bağlamaya başlar
ve "Tanrım! Bu yüzden böyleyim" dersin.
"Bu yüzden böylesin."
"Artık iyileştim mi?" dersin. O da "Tanrım, hayır!
Hayır." Sen de "Peki, şimdi ne yapacağım?" dersin.
"Her hafta buraya geleceksin,
kredi kartınla." Sen de "Ne? Hiç iyileşecek miyim?" dersin.
"Bilmiyorum, kredi kartını getir!"
Terapide birçok şeyi anladım.
Duygusal yiyiciyim. Başka kimse kendini böyle tanımlıyor mu, bilmiyorum.
Güzel, yedi kişi.
Diğer herkes, "Hayır, biz neredeyse doyana kadar yeriz
ve sonra bu imkân için Tanrı'ya dua ederiz, tamam mı?"
"Yemek benim için sadece yakıttır."
Bunlardan biriysen siktir git, gerçekten.
Paranı iade ederim. Senin yardımına ihtiyacım yok.
Gayet iyi durumdayım.
Duygusal yiyici ne demek bilmiyorsanız,
rahatsız edici duygularla başa çıkmak için yemek yemektir.
Yani mutsuz ya da gergin ya da uyanıksam rahatlamak için bir şeyler yemek isterim.
Hâlâ böyle olduğundan emin değilseniz
anlamak için birkaç soru sorabilirsin.
Birinci soru, insan içinde nacho yerken
başkalarının görmesi sinir ediyor mu?
Nacho'ların yanında mahremiyet perdesi olmalı mı? Bence olmalı.
Hayatının en güzel yemeklerini
kendi arabanda saat 23.00 civarı mı yedin?
Yanıp sönen bir sokak lambasının altında.
Hiç iyi hissederken
bir brownie yiyip de
tadı daha iyi gelsin diye
mutsuz olmayı diledin mi?
Yedimizden fazlası var gibi geldi.
Terapide, çocukluğumda duygusal yiyici olduğum günü
fark ettim.
Sekiz yaşındaydım ve mutfakta bagel yiyordum
ve babam içeri gelip
"O bagel'ı bırakmak isteyebilirsin. Sana bir şey söylemeliyim" dedi.
Ve o zaman annemin öldüğünü söyledi.
Yani beynimde bir yerde böyle bir şeyler oturdu.
"Ekmek yemeyi bıraktığında
insanlar mahvoluyor."
Dördüncü sınıfa ölüm meleği gibi gittim.
Herkes "Yarığa basarsan annenin beli kırılır" diyordu.
Ben de "Ekmek yemeyi bırakırsan annen ölür dostum" diyordum.
"Bu ikinci kısmı atlamışlar ama…"
Sekiz yaşında peltek konuşuyordum. Size söylüyorum çünkü bana kimse söylemedi.
Okulda bir yıl sonra beni kenara çektiler.
Ve biri dedi ki
"Taylor, bir öğretmenine göre konuşma güçlüğün var."
"Konuşma güçlüğü ne ki?" dedim.
"Doğru kişiyle konuştuğunuza emin misiniz
çünkü ben harikayım."
"Yanlış bir şey yapmadın,
bazı kelimeleri farklı telaffuz ediyorsun.
Mesela 's' yerine 'ş' diyorsun,
anladın mı?" Ben de
"Yani 'ş' yerine 'ş' deseydim
bunun farkında olurdum" dedim.
"Umarım aradığınız şeyi bulursunuz.
Başka sorunuz olursa tahterevallide olacağım."
Ölü anne şakalarının insanları rahatsız ettiğini biliyorum.
Bunu biliyorum ve rahatsız oluyorsanız
ne diyeceğimi bilmiyorum, daha çok çalışıp buraya siz çıkmalıydınız.
Hayır, gerçekten insanları bu bilgiyle rahatsız etmeyi hiç istemem.
O kadar istemem ki herkese yalan söylerdim.
Çocukken annemin öldüğünü söylememek için
ayrıldıklarını söylüyordum.
Ve bu çok iyi gidiyordu
ta ki yakınlarda bir arkadaşım yalanımı öğrenip çok bozulana kadar.
"Annen öldü mü? Taylor,
anne babanın ayrıldıklarını söylemiştin."
Ben de "Yani ayrıldılar,
İsa tarafından" dedim.
İki ebeveyni de yaşıyor yani bunun ne kadar komik olduğunu hiç bilmiyor.
Ama sonunda anlayacak, değil mi?
Yani bu şaka yavaşça vurur.
Kanser gibi, benimkini o aldı!
Tamam, peki.
Şöyle olacak Boston.
Altı dakikalık falan daha ölü anne şakası var.
Biliyorum, "Olamaz, altı dakika çok uzun" diyorsunuz.
Fazla uzun gelmeyecek. Onu tamponladım, tamam mı?
Ölü annemi sik şakaları
ve popüler kültür referanslarıyla dolu güzel bir tabuta yerleştirdim.
Önümüzdeki altı dakika boyunca herkese bir şey var.
Güleceksiniz, ağlayacaksınız, öldüğünü unutacaksınız.
Ama seyirci olarak şu an çok şey yaşadığınızı biliyorum.
Çünkü "Taylor, iyi insanlarız.
İyi insanlar ölü anne şakalarına gülmez" diyorsunuz.
Bir komedi gösterisinde iyi insan olmaya çalışıyorsanız
zamanınızı harcadığınızı söylemek için buradayım.
Komedi gösterisinde iyi insan olmaya çalışmak
tema parkında geri dönüşüm yapmak gibidir.
Zaten gelmişsin ve sorunun bir parçasısın, ellerini kaldır ve eğlen.
İyi insanlar olduğunuzu biliyorum.
"Taylor, 25 dakikadır tanışıyoruz,
başına herhangi kötü bir şey geldiğinden nefret ediyoruz."
Çok teşekkürler Boston.
Ama şunu anlamalısınız ki o kötü şey çoktan oldu
ve şu an bunu bir mikrofona anlatıyorum,
burada olmak için para ödeyen insanların önünde
yani o kötü şey artık para.
Sizce yaşayan bir annem olsa
bu yaşımda bu kadar başarılı olur muydum?
Tabii ki hayır!
Kendimi seven bir yaratıcı yazarlık eğitmeni olup
siz köylüler gibi karanlıkta oturuyor olurdum, tamam mı?
O cennette, ben Netflix'teyim, her şey yolunda.
Bu gerçekten terapide söylediğim bir şey.
Buna da terapistimin cevabı,
"Bu hafta iki gün gelmelisin" oldu.
Bazıları o sırada sekiz yaşında olduğuma üzülür.
Ama sekiz, ebeveynini kaybetmek için
iyi bir yaştır çünkü o kadar aptalsın ki olan biteni zar zor anlarsın.
Sekiz yaşındayken
tanıdığım, ölü annesi olan tek insanlar Disney prensesleriydi.
"Yani bu berbat ama seksi olmak üzere miyim?"
Sonra ergenlik başladı ve
"Hayır, sanırım Tanrı benden nefret ediyormuş. Kötü oldu."
Şakaydı. Tanrı kimseden nefret etmiyor, tamam mı? Artık etmiyor.
Ama Eski Ahit'i okudunuz mu? Siktir.
Eski Ahit, en sevdiğim Taylor Swift albümü.
Vurgun üstüne vurgun. Âdeta,
"Bana inanmıyor musun?
Yılanlar! Bana ne yaptırdığına bak!" der gibi.
20'lerinde beyaz bir kadınım, tabii ki
T. Swift'i, Tanrı'yla kıyaslayacağım, tamam mı?
Hâlâ inandığım tek tanrı o.
Gerçek Tanrı'nın eski bokluklarını düzelttiğini görmedim
ve dürüst olalım, muhtemelen düzeltmeli çünkü artık hatana sahip çıkmak berbat.
Küçükken ebeveynini kaybetmek insanı hızlı büyütüyor.
Yani sekiz yaşında bir ceset gördüm yani bir sik görmeden yıllarca önce
bir ceset gördüm.
Ve Amerikan Kızı Bedeni kitabına göre
bu işlerin olması gereken sıralaması bu değil.
Gerçi belki de öyle olmalı. Çünkü biliyor musunuz? Bir sik,
ölü anneni görmekten çok daha travma edici.
Tanrım, çok daha kötü. Annemi görünce
"O bana yemek yapardı, artık çok durgun" dedim.
İlk kez bir sik gördüğümde
"Tanrım! Jabba the Hutt'ın gözlerini kim çıkardı?" dedim.
"Benim için hiçbir şey yapmadın. Hayır.
Hayır, bir kez bile Beterböcek demedim!"
Fazla sik görmedim ve artık istemiyorum, erkeklere karşı
bir şey değil,
nedense sizden etkileniyorum ama yemin ederim,
her yeni sik gördüğünde bir alışma süreci olur,
değil mi? Hızlı bir… Ve tekrar işin başındayız, tamam.
İlişkilerde çok uzun süre kaldım
çünkü yenisini görmeye hazır değildim. Ben…
Kafam almıyordu, gerçek anlamda da mecaz olarak da.
İçimde yoktu, içime alamazdım.
Ve…
Kaç sik gördüğünüz umurumda değil, her yeni sik gördüğünde
soğuk bir havuza atlamak gibi geliyor.
"Tamam, biraz yüzüp buna alışayım" dersin.
"Tamam, peki, bu bir öncekinden biraz daha derin ama sorun değil.
Sorun değil. Bu yüzden kolluklarımız var.
Böyle anlar için."
"Nefesini kontrol et. Seksi yaz kaşarı, yapabilirsin."
Mümkün olan cinsel organları düşününce
bence sik daha dost canlısı.
Kalkarlar, gördüklerine sevinirler, sallanırlar, hiç seks yapmadım.
Öndeki kuyruk gibi, değil mi?
Google'larım, sorun değil.
Tamamen spekülasyon. Hiç vajina görmedim, kendiminkini bile, ben Hristiyan'ım.
Ama duyduğuma göre
aşağısı çok korkunçmuş. Karanlık, korkunç bir delik.
Yani delik mi? Pardon, ne?
Ne zaman biri beni parmaklasa "Çok güveniyorsunuz bayım" derim.
Çünkü oranın nereye çıktığını ben bile bilmiyorum.
Bipoları orada tutuyor olabilirim. Orası…
Orada… Aslında görürsen kazıyıp alabilir misin?
Bir ruh sağlığı Pap smear testi gibi. Acaba…
Böyle yapma. Yani parmağını kanca yapmalısın.
Boğulan bebekle olduğu gibi, biliyor musun?
Böyle yaparsan daha da içeri iter, çok geç olur.
Ama parmağını kanca yaparsan sürüklersin ve böyle çıkarırsın.
Bu şakayı yapmayı seviyorum çünkü çok ileri gidiyor
ama bir gün hayat kurtaracak bir şey öğrenirsiniz.
Sadece bundan yıllar sonra birinin, "O sik şakası olmasa
yeğenim burada olmazdı" demesi fikrini seviyorum.
Annemin kanserden ölmesi çok çılgınca bir şeydi.
Gördünüz mü? Neredeyse unutmuştunuz.
Ve sonra babam yeniden evlendi ve üvey annemiz kanser oldu.
İyi, merak etmeyin. Bunu iki kez yapmam.
Tanrı, babama böyle söyledi. Ve…
Üvey annemiz kanser olur olmaz kardeşlerimle, "Ha siktir.
Babam insanları kanser mi ediyor?" dedik.
Karsinojen olduğunu sandık.
"Onun için mikrodalgaya bir şey atma.
Sanırım öyle yapıyor" diyorduk.
İkinciyi de indirmiş olsaydı
Christian Mingle hesabına uyarı koyardık.
Yani en azından şöyle,
"Hey, buradaki kimyasalların kansere yol açtığı biliniyor.
Bu riski alarak binin."
Bazıları onun sağ olduğuna inanmıyor gibi.
O tamamen iyi millet. Mutlu, sağlıklı ve harika bir kadın.
Üvey anneme anne deriz. Çünkü babam onunla evlendiğinde
bunu kimse kullanmıyordu.
Yani "Evet, anne ol, kim takar?" dedik.
Özür dilerim, okul müdürün istifa etse
ve yeni müdür gelse "Bu da Lisa" demezler.
Müdür o olsun, açık kadro var.
Ayrıca bu olduğunda çok küçüktük ve babam çok hızlı tekrar evlendi.
Sanırım Indiana Jones gibi kimse fark etmeden
değiştirmeyi umuyordu.
Bilirsiniz, çocukken hamsterınız ölünce
ebeveynleriniz ölümü açıklamak istemez
ve aynı görünen yeni bir tane alıp
"Hayır, bu Connie, sadece artık ısırıyor" derler. O da bunu yaptı gibi.
Tek farkı annelerle.
Ama bundan hiç bahsetmezdim.
Annemin ölümünden hiç bahsetmezdim
çünkü rahatsız hissettirmek istemiyordum
ayrıca çocukluk travması olan çoğumuz gibi,
burada hepimiz öyle olmalıyız.
Bu gece oturup "Sanırım benim hiç yok.
Harika ebeveynlerim ve güzel bir çocukluğum oldu
ve bu 'komedi gösterisi' bana pek eğlenceli gelmedi" diyorsan
güzel.
Umarım, hayatının en kötü gecesi bu gece olur.
Çünkü her şey yolunda gidiyormuş gibi
ve biraz bakış açısı kazanman gerekebilir.
Çoğumuzun çocukluk travması vardır
ve yetişkin olduğunda
"Vay be, başardım! Artık düşünmek zorunda değilim.
Anahtarlarıma bakın. Dünya avcumun içinde" dersin.
Ve çocukken yaşadığın o karanlık şeyleri bastırmaya başlarsın,
artık düşünmeyeceğin kadar derinlere.
Ve bu uzun süre işe yarar.
Ta ki bir gün
ayak parmağını kaldırıma sertçe vurursun
ve sokağın ortasında kontrol edilemez şekilde ağlarsın
ve "Tamam, bu başka bir şeyle ilgili.
Tüm travmalarımı o parmakta tutuyordum.
Onu çarptım artık her yerdeler.
Buraya da gelmiş" dersin.
Ve bununla başa çıkmazsan farkında bile olmadığın yollarla
etkilemeye devam eder.
Terapide fark ettim ki annem genç öldüğü için
kendimin de genç öleceğine dair mantıksız bir inancım varmış.
Bu yüzden hayatımı yoğun bir şekilde sağlıksız yaşıyordum,
yetişkin hayatım boyunca "Mola veremem,
sürekli çalışmalıyım.
Bu hedef ve başarılara ulaşmalıyım yoksa bir hiçim" dedim.
Birkaç yıl önce nişanlandım
çünkü "Ölmeden evlenmeliyim" diyordum.
Bu da birine evlilik teklif etmek için harika bir yol.
Buna "Unutulmayacak Bir Yürüyüş" diyorum, benim numaram sayılır ve…
Eski nişanlımda işe yaramadı.
Artık bu kelimeyi kullanmam gerektiğinden nefret ediyorum. Büyü gibi, değil mi?
Eski nişanlı! Berbat.
Onunla arkadaş kalmadık,
kötü biri olduğundan değil aslında epey iyi biri.
Bipolar olduklarını öğrenmelerinden hemen önce biriyle çıktınız mı, bilmiyorum
ama bu, Tanrı'nın işi diye bilinen bir şeydir.
Bence hiçbir sorun çıkmasa ben harika bir eş olurdum.
Hiç sorun çıkmasa muhteşem olurdum.
Ama bir sorun çıkarsa
tam bir kâbus.
Kiralık bir arabayı iade ederken üzerinden geçtiğin dikenler gibiydim.
Yani ileri gittikçe her şey harika.
Ama birazcık bile geri gidersen bütün lastiklerini patlatırım.
Ve sonra "Ne? Tabela koydum ya" derim.
Ve "Biliyorum,
biraz yanlış yaptım ama bu tepki sanki…
Yani diğer hız kasisleri böyle yapmıyor" dersin. Ben de
"O zaman git ve onunla ol!"
Eski nişanlımla arkadaş değiliz
çünkü bence eskilerin birbirleriyle arkadaş olmaya
çalışması garip.
"Takılırız, dondurulmuş yoğurt yeriz" derler. "Dondurulmuş yoğurt mu?" dersin.
"Ben senin tadını biliyorum.
Seninle yoğurt tatmayacağım seni ruh hastası.
Koşudan sonra Kevin var mı? Yogurtland'de bu aroma var mı?"
Var, tuzlu karamel ama yine de.
Nişanı bozduktan sonra artık hangi özel gün
gücendirmiyorsa o gün için eve gitmiştim.
Çoğu arkadaşım yuva kuruyordu.
Bazıları sadece kabulleniyordu, nokta. Bu kadar.
O çiftleri biliyor musunuz?
Herkes çiftteki birinin
diğer insandan çok daha seksi
ve çok daha havalı olduğu bir çift tanır.
O çiftlere çikolata kaplı kuru üzüm diyorum.
Çünkü tabii, o ikisini bir araya getirebilirsin, istersen.
Ama onları her gördüğünde "Çikolata, ne yapıyorsun?" dersin.
"İstediğin biriyle olabilirdin.
Karamelle olabilirdin, marshmallow'la olabilirdin.
Fıstık ezmesiyle olabilirdin, onun depresyonu iyileştirdiğini duydum.
Ve hayatın boyunca kuru üzümle mi olmak istiyorsun?
Yani alınma kuru üzüm, harikasın, seni severiz, doğanın şekerisin, busun.
Ama yulaf ezmesiyle falan olmalısın, biliyorsun, değil mi?
Bu iyi gelmiyor.
Değil mi? Her gün birinin gelip
çikolatanı emmesinden korkmuyor musun?
Bu şakayı seviyorum
çünkü seyirci çiftlerin bakıp
"Çikolata mıyım, kuru üzüm mü?" demesini seviyorum.
"İkimiz de çikolatayız, değil mi? Çikolata kaplı çikolatayız.
Folyoya sarılı o Lindor'lar gibiyiz, değil mi?
Ben kremalı kısmım, sen de kabuksun
çünkü sen çok güçlüsün ve gidersen ben dağılırım."
Bazılarınız da "Ben yulaf ezmesiyim ve hâlimden memnunum" diyorsunuz.
Nişanımı bozduktan sonra evliliğinden en mutlu olan
arkadaşımla konuşma hatasını yaptım.
Evliliğinden mutlu arkadaşınız kalbi kırık olmayı hatırlamaz.
"Şimdi ne yapacaksın?
Çıkacak mısın? Biriyle görüşecek misin?" diyordu.
Ben de "Hayır, biraz kariyerime odaklanacağım" dedim.
Ve o da
"Niye aynı anda hem kariyerine hem de ilişkine odaklanamıyorsun?" dedi.
Ve dedim ki "Bunu nasıl açıklayayım,
senin anlayacağın şekilde? Neden kariyerime ve ilişkime odaklanamıyorum?
Hiç otoyolda trafik olduğunda
senin şeridinin durup yan şeridin aktığı oldu mu?
Ve akana girersin
ve sen akan şeride girdiğin anda o durur
ve yanındaki tekrar akmaya başlar.
İlkine dönersin çünkü artık o akıyordur
ve döndüğün anda
o yine durur ve yanındaki yine akar.
Ve bunu birkaç kez yaptıktan sonra bir yerde
'Tamam. Sorun bende mi?' dersin."
O da "Evet, anlamıyorum
çünkü John'la genelde atlarız
ve toplu ulaşım şeridine gireriz."
"Bebeğin nerede? Onu düşüreceğim!" dedim.
Aslında nişanı bozduktan sonra epey hızlı
yeni bir ilişkiye başladım.
Buna uğraşmıyordum, gerçekten.
Birçok arkadaşım "Bir süre yalnız kalmalısın.
Belki bir kedi almalısın" dedi. Hiç düşünmeden reddettim.
Hiçbir kediyle olan etkileşimimi kendimle ilgili daha iyi hissederek sonlandırmadım.
Kediler insanlara, ortaokula gittiğim kızları Target'ta gördüğümde
verdiğim tepkiyi veriyor.
Böyle…
"Hayır!" Tüm kediler böyle.
Eve döndüğümde bu enerjiyi istemiyorum.
Ama ilişki aramıyordum.
Eğlenceli, seksi bir takılma istiyordum,
genelde benim için çok iyi geçmez
çünkü bu yuvarlak, toplu yüzüm var
ve herkes birlikte hayat kurması gerektiğini düşünüyor.
Her seferinde "Sevişebiliriz falan" diyorum. Adamlar "Yok, ben iyiyim
ama istersen annemle tanışabilirsin" diyor.
"Annemle tanışmada, sekste olduğundan daha iyi olur gibisin."
Ve haksız değiller, tamam mı?
Annenizle tüm gece tanışırım.
Anneler beni yok yere çok sever.
Birkaç yıl önce bir adamla çıkıyordum, çok sallantıdaydık, sorunlarımız vardı,
tavsiye alma umuduyla annesiyle öğle yemeğine çıktım
ve yemeğin ortasında elini elimin üstüne koyup
"Taylor, oğlum babasına çok benziyor.
Zamanda geri gidebilseydim
babasıyla bir daha evlenir miydim, bilmiyorum" dedi.
"Bu Panera Bread'de hayatımı mı kurtarıyorsun?" dedim.
Yaşlı bir karakterin, yolculuk uğruna kendini
feda ettiği bir film gibiydi, beni Gandalf'ladı.
"Kaç seni ahmak!" dedi.
Kötü bir anne ve kötü bir eşti ama çok iyi bir arkadaştı.
Tanrım! Kaltaklar oğullarından önce gelir, değil mi?
Onu her gün düşünüyorum.
Ve sevgilim de bir ilişki aramıyordu
tanıştığımızda, hetero erkekler genelde aramaz.
Kadınlar, onları boşaltabilen bir erkek bulduklarında şaşırır
ve hetero erkekler, kalplerinde
samimi duygular uyandıran bir kadın bulduklarında.
Yani kadınlar "Beni üç kez boşalttı" der.
Erkeklerse "Yani
sikeyim, seviyorum işte dostum.
Yani tüm gün konuştuk, ona vurmak istemedim, çılgıncaydı.
O arkadaşım gibi. Bilmiyorum, kalbini yalamak istiyorum sanırım."
Hetero erkekler âşık oldukları için o kadar gurur duyuyor ki. Gerçekten tatlı.
Şöyleler, "Seni seviyorum.
İşte bu dostum. Bunu yapabileceğini biliyordum."
Âşık olunca biz şöyle oluyoruz, "Seni seviyorum.
Siktir, yine mi? Seni salak kaşar.
Önce kendini sevecektin, o kısmı atlıyorsun!
Ye, dua et, sonra sev!
Tanrım. Sorun değil, bir buçuk yıl sonra bir daha deneriz."
Sevgilim benden yedi yaş daha büyük
çünkü babamla bazı konularda ödeşmeliyim.
Büyük erkekler daha iyi.
Daha iyiler, Pepto Bismol almalarını istemen gerekmez,
evde vardır.
Bir akşam içkisi gibi çıkarırlar,
"Pembe su ister misin bebek?"
Sen de "Evet, isterim. Şerefe" dersin.
Yaslı erkekler tatlı ya da seksi falan demez.
Büyüleyici, göz alıcı falan derler, heceli şeyler.
20'li yaşındaki bir erkeğin oturtması için biraz zaman alan şeyler.
Yaşlı erkekler de tatlı ya da seksi değildir. Yakışıklılardır,
seçkinlerdir, çok uzun süre bakmaman gereken dedenin eski fotoğrafları gibi.
Eski, tozlu bir kutuda onlardan hiç buldunuz mu?
"Kimmiş bu? Bu yanlış. Tamam."
O fotoğraflarda henüz ailen olmamışlardır.
Sadece geçmiştir, gri bir bölge.
Daha da garipleşeceğim.
Ebeveynlerinin genç ve seksi fotoğrafları?
Garip bir şekilde sinirlenirsin
çünkü seninle asla çıkmayacaklarını bilirsin.
Babamın futbol oynadığı bir fotoğrafını gördüm.
Üç hafta konuşmadım.
"Beni açık hava sinemasında bırakırdın seni Danny Zuko kılıklı pislik."
"Ne?" dedi. Ben de "Bir yıl sarılamam
ve konuşmak istemiyorum" dedim.
Yeni bir ilişkiye başlamak hep gariptir,
özellikle nişanını bozduktan hemen sonra
çünkü o ucuz romantik şeyleri bir daha söyleyemezsin gibi gelir.
İçinden gelse bile uğursuzluk getireceğini düşünürsün.
Biri "Hep birlikte olmak istiyorum" dediğinde
"Tabii, ne güzel olurdu.
Artık küfredemiyorum
ama tekrar kredi toplamalıyım
ama aynen dostum, kesinlikle" dersin.
Yeni ilişkiler gariptir
çünkü yeni birine yatakta ne sevdiğini anlatmalısındır
ve bunu sevmenin tek nedeni
önce başka birinin yapmış olmasıdır.
Ama öyle diyemezsin, değil mi?
Böyle tatlı bir tap dansı yapmalısın.
"Bebeğim, daha önce hiç aklıma gelmemiş
ne çok eğlenceli olurdu, biliyor musun?
Şu an vücudun ne yapma isteği getiriyor, biliyor musun?"
Ama kafanın içinde
"Craig gibi yapsana. Her seferinde Craig gibi yapabilir misin?
Craig hiçbir şeyi düzgün yapamazdı ama bunu düzgün yapardı.
Onu arayabilir miyiz? Arayıp sorabilir miyiz?
Büyük bir mesele değil, hepimiz yetişkiniz.
Geçen ay Wi-Fi'ın şifresini değiştirmiştik ya?
Onun gibi bebeğim. O sadece şifresi olan telefondaki bir ses.
Benim için artık sadece bu.
Hayır, tabii ki istediğinde numarasını engelledim.
Ama bir numarayı engelleyince
telefonun onu başka bir klasörde tutar" dersin.
Bazılarımız arabada kavga edecek, bunu herkes bilmiyordu.
Yatakta sevdiklerin hakkında
konuşabilmelisin ve ne söyleyip ne söyleyemeyeceğini bilmelisin.
Tamam mı? Yıllardır erkeklere biraz sert sevdiğimi söylüyorum.
Öyle söylemiyorum, "Hasarlıyım" falan diyorum.
Hetero bir erkekseniz bunu demeyin.
Hetero bir erkek, "Hasarlıyım!" derse kaç.
O adam ayak parmaklarını bir torbaya koymak istiyor.
Bazen bir şey sevdiğini sanırsın ama sevmiyorsundur.
Tahrik edici konuşmayı sevdiğimi sanıyordum
ama sadece önceden anlaştığımız tahrik edici sözleri seviyormuşum.
Hiç tahrik edici konuşan biri
yatakta bir şey söyleyince
"Hayır, şirket bunu onaylamadı. Hayır" dediğiniz oldu mu?
Bir adamla seks yapıyordum, üstteydim ve şöyle dedi,
"Şu hâline bak!"
İlk adımlarımı atıyormuşum gibi.
"Kamerayı getirsen iyi olur babacık
çünkü buraya bir daha çıkmayacağım" dedim.
Ebeveynlerim artık stand-up'larımı izlemiyor, merak etmeyin.
İlgilenmiyorlar.
Hiçbir Hristiyan aile, kızlarının
bir saat depresyon ve sikten bahsetmesini izlemek istemez. Eğlenceli değil.
Ebeveynlerimin kara mizah anlayışı yok
ve benim var, iyi ki var
çünkü başına gelen en karanlık şeylere,
o anda gerçekleşirken gülebilirsen
bazen bunları atlatmanı sağlar. Mesela
işte sevmeyecekleri bir şaka.
Bazen intihar yardım hattını aradığınızda çağrı düşerse
geri aramadıklarını biliyor muydunuz?
Evet, son aranan numarayı arama zamanı sanırsın
ama bazen kabinlerinde bir zili çalıp
"Birini daha kaybettim, yemek zamanı!" derler.
Bazılarınız "Bu gerçekten oldu mu?" diyorsunuz.
Evet, birkaç yıl önce ve çok komikti.
Bir DoubleTree Otel'in zeminindeydim,
"Kendimi yok etmeye çalışırken bu kaltak mı yok oldu?" dedim.
"Yani okunup cevaplanmadığım oldu ama hiç ölüme bırakılmamıştım. Bu yeni.
Vahşice."
Sinirlenmedim bile. Bildiğim kadarıyla gönüllüleri öyle eğitiyorlar.
"Hey, bazı geceler
çok çağrı alırız.
Cumalar bizim için çok büyüktür, öyle durumlarda
en iyi şekilde karar vermek zorundasın,
tamam mı? Mesela ben genelde ayrıcalıklı beyaz bir kızın adını beklerim,
Chelsea, Kelsey, Taylor gibi.
Bunlar, kendi kendine akıntının tersine yüzmesini umarak geri attığım somonlar."
Sinirlensem bile ne yapacağım? Yelp'e mi gireceğim?
"Bir yıldız, kesinlikle kendimi öldürdüm.
Bu yorumdan sonra kendimi öldürmüş olmamı isteyeceksiniz."
Bu şakayı birkaç hafta önce Teksas'ta yaptım
ve kalabalık içinden benim yaşlarımda beyaz bir kız,
"Ve bekleme süresi çok uzun!" dedi.
Ve haklı. Tamam mı? Bence
şahsen, sık arayan biriysen
bir tür ödül programı olmalı.
Yani bir hava yolu şirketine sadık olman gibi.
İntihar yardım hatlarıyla da yapabilmelisin.
Aradığında şöyle demeliler, "Lütfen ödül numaranızı giriniz.
Tekrar hoş geldin… Taylor."
Elmas madalyon seviyen için teşekkürler.
Şu anda üçüncü sıradasın.
Bir geliştirme alıp birini hattan atmak ister misin?
Ebeveynlerim hâlâ çok dindar.
Babam çok dindardı.
Restoranlarda yemek yemeden yüksek sesle dua etmede ısrarcıydı
ki bundan hoşlanıyorsan sorun değil ama kısa tut.
Böyle yapmazdı, Masadaki kimsenin kabul etmediği
uzun, kişisel detayları içeren dualar ederdi,
babanın insan içinde böyle olması da ergenliği epey zorlaştırdı.
"Yiyecekler için minnettarız. Bizi bir araya getirdiğin için.
Taylor artık bir kadın olduğu için
ve matematikte gereken yardımı aldığı için teşekkürler."
Ben böyle "Chipotle'ye kanadığımı ve çıkarma yapamadığımı söylemesen…
…olur mu? Bence Tanrı biliyor" derdim.
Bu yüzden sahnede ebeveynlerimle ilgili
şaka yaparken kötü hissetmiyorum,
"Kirli çamaşırlarımızı anlatmak zorunda mısın?" dediklerine
"Hometown Buffet, 1998.
Beş kabin yarıçapındaki herkese
önceki gece altıma sıçtığımı söylediniz" diyorum.
İstediğimi söyleyebilirim.
Artık dindar değilim.
Yetişkin olarak yakın zamanda dine dönen arkadaşlarım var.
Dindar büyüdüysen ve artık değilsen ve yetişkin arkadaşların
dine dönüyorsa Tanrı, bir arkadaşın için
kendini toparlamış boktan eski sevgilin gibidir
ve Facebook'ta bunu izlersin.
"Tanrı'yla tanıştın mı? Harika" derler.
Ben de "Evet, Tanrı'yla büyüdüm, tam bir pislik, tamam mı?" diyorum.
"Bozuk olduğunu ve ona ihtiyacın olduğunu söyledi mi?
Bu onun numarası. Bunu yapar.
Bunu herkese söyler.
Sana verdiği şeyi içme. Onu içersen bir bakmışsın
vücudunu yiyorsun, kutsal ruh içinde olur, kilise dedikleri o öğrenci birliğinde
uyguladıkları sistemin bir parçası.
Başka kim Romen rakamı kullanır ki?"
Bu şaka, dindar yetiştirilmeme içerlemişim gibi gösteriyor
ve içerledim yani harika. Ama…
Hayır, gerçekten dindar yetiştirilmemle ilgili pozitif bir şey
bulmam gerekirse yeterince zaman
ve parayla bulabileceğimden eminim.
Ama bazı sorunlarım var. Çok ciddi güven sorunlarına neden oldu
ve kiliseyle büyümek, hâlâ keşfettiğim şekillerde
garipleşmeme neden oldu.
Mesela yanlış mastürbasyon yaptığımı öğrendim.
Geri çekileceğim. Tamam…
Kiliseyle büyürken
çocukların gençlik grupları vardı ve orada,
"Seks yapmayın" derlerdi. Biz de "Tabii ki" diyorduk.
Sonra "Mastürbasyon bile yapmayın" dediler.
Kızlar da "Tamam, bunu yapabildiğimizi bile bilmiyorduk" dedi.
Erkeklerse "Neden?"
Ve…
Bize bunu açıklama şekilleri,
gençlik papazımız gelip
"Günah olan mastürbasyonun fiziksel eylemi değil çocuklar, tamam mı?
Orgazm bile değil. Hatta ıslak rüya gördüğünüzde
beleş orgazm için Tanrı'ya şükredin ve harika bir gün geçirin.
Ama bunu kendinize yaptığınızda ne düşünüyorsunuz çocuklar?
İşte günah bu.
İçinizdeki şehvet.
Kafanızdaki kirli düşünceler.
İşte günah bu."
Ben de yetişkin olup mastürbasyon yapmak istediğimde
"Hiçbir şey düşünmezsem…
…muhtemelen yine de cennete giderim, değil mi?
Temiz bir zihinle başla, işini hallet,
görüşürüz İsa, değil mi?
Lambadan başka bir şeye dokunma."
Yani yetişkin hayatım boyunca böyle yapıyordum.
Arkadaşlarım "Meditasyon yapmalısın" dediklerinde "Bence yapıyorum" diyordum.
Ve tüm yetişkin hayatımdan bahsediyorum,
yetişkin bir kadın olana kadar mastürbasyon yapmadım.
Cehenneme gitmekten o kadar korkuyordum, tamam mı?
Evet. İlk orgazmımı üniversite sevgilimle yaşadım.
İlk orgazmını başka biriyle yaşamak ne kadar utanç verici, biliyor musunuz?
Bir emlakçının kendi evini göstermesi gibi.
"Burada da ikinci banyomuz var" der.
Sen de "İkinci banyo mu?"
"19 yıldır burada yaşıyorsun
hiç kendi başına didiklemedin mi?"
Sen de "Bir kez yaptım ama İsa kızar diye düşündüm.
Yani evet, burası aslında benim değil.
Üst kattaki adamdan kiraladım
ve bodrumu sel basarsa
depozitomu geri alamam yani…
Görmem gereken başka bir şey var mı?"
"Evet, kapı zilini göstereyim" diyor.
"Tanrım, kapı zili önemli mi ki?" diyorum.
O da "Önemli olan tek şey kapı zili.
Zile dokunmadan kimse içeri girmez" diyor.
"Ama ben dokundum." "Yeterince bastırmadın, ışık yanmadı."
Yetişkin hayatım boyunca böyle mastürbasyon yaptım
ve yakın zamanda bir arkadaşıma söyledim
ve bir şeyi sesli söyledikten sonra söylememen gerektiğini fark edersin ya?
Brunch yaparken öylesine söyledim, düşünmedim bile.
"Evet yani ben hiçbir şey düşünmüyorum" dedim.
"Ne?" dedi. Çatalını bıraktı ve "Ne?
Hiçbir şey düşünmüyor musun?" dedi.
"Hayır, tabii ki bir şeyler düşünüyorum" dedim.
"Ne düşünüyorsun?" dedi.
Ben de "Bilirsin, 'Neredeyse geldik, eğleniyoruz.'
Bilirsin, yolculuk düşünceleri gibi.
'Ellerin sabit kalsın, uyuma.
Artık gelelim de bir şeyler yiyelim.
Acele etsek iyi olur, Taco Bell kapanacak.' böyle şeyler."
"Bu çok garip Taylor,
niye normal insanlar gibi porno izlemiyorsun?" dedi
"Porno sevmem" dedim.
Her porno izlemeyi denediğimde
"Orayı da mı tıraş etmeliyim? Yoruldum ve üşüdüm" diyorum.
Ve porno karşıtı değilim, tamam mı? "Porno izlersen
ilişkin bozulur" diyenlerden değilim.
Öyle hissetmiyorum, tamam mı?
Sonunda masajcının müşterisini siktiği
pornolarla çok ilgilenen bir adamla çıkmıştım
yani bazen seks yaparken
masaj yapıyordu!
Pornonun işe yaradığının bir örneği.
Ama arkadaşım dehşete düştü, "Taylor,
bu yaptığın keşiş mastürbasyonu
izlediğim bütün pornolardan çok daha
ürkütücü ve garip ve çoğunu izlemişimdir" dedi.
Ve şöyle dedi, "Artık internette porno bakımından o kadar çok şey var ki.
Eve git ve 'kadınlar için porno' diye Google'da arat, tamam mı?
Yap, lütfen, 'kadınlar için porno.'"
Ve eve gidip kadınlar için pornoyu araştırdım,
brunchta tuhaf olmamak için.
Ve Google'ladığımda birçok ilginç şey çıktı.
Kadınlar için pornoyu arattığımda ilk çıkan şey,
Tüm Yenilmezler filmlerinin olduğu bir Disney Plus linkiydi.
Şahsen bana göre fazla zıplıyorlar. Ve çok hikâye var.
Loki'yle neredeyse geliyorsun ama şimdi de Kaptan Amerika var.
"Başa dönmeliyim.
Bu farklı bir hız, farklı bir baskı ve şimdi bir de rakun mu var?
Hayır."
Kadınlar için porno diye arattığımda çıkan ikinci şey
gerçek çiftlerin amatör seks kasetlerini
yüklediği bir siteydi. Evet,
gerçek çiftler, "Hey, biz çok mutlu ve âşığız,
düşündük ki sevişirken kendimizi çekelim
ve bunu senin için, yalnız bir insan için internete koyalım.
İşe yarıyor mu? Islandın mı?"
Ve "Doğru yerde değil, hayır.
Ama tebrikler, yaşadığınız şey gerçekten özel görünüyor" dersin.
Kadınlar için porno diye arattığımda çıkan son şey,
var olduğunu bilmiyordum, işitsel porno diye bir şeydi.
Tam olarak anlaşıldığı gibi. Görsel bir yanı yok, tamamen işitsel.
Bir porno yıldızı yok, bir porno ses sanatçısı
sana seksi bir durumu anlatıyor.
Bir podcast gibi ama araba sürerken dinlemeyin.
Ve "kadınlar için" olduğundan bir hikâye olmalı, değil mi?
Herkes izleyebilir, kontrol etmiyorlar.
Mikrofona geçip "Çıkardım işte kaltak!" demiyorlar.
Yavaş yavaş içine sokuyorlar.
İşte benim bulduğum 20 dakikalık bir şeydi.
DM atarsanız size gönderirim.
Ve ilk 12 dakikasında
hikâye, araba kazası yaptıktan sonra
bir adamın seni sakinleştirmesi.
Ön sevişme bu.
Ve o kadar fena geldim ki…
Yani
seks kısmına yetişemedim bile.
Sırf o rahatlık yetti. "Geçti. Derin nefes al, endişelenme
Sigorta şirketleri halleder" deyince
"Tanrım, işte bu! Bu yüzden sigortamız var!" oldum.
"Başka ne yapayım? Sana oral yapayım mı?" dediğinde
"Hayır, Allstate sigortam var. Emin ellerdeyim" diyordum.
Çok teşekkürler Boston, muhteşemdiniz.
Çok teşekkürler.
Ne kadar minnettarım, anlatamam. Teşekkürler.
İnanılmazdınız. Gerçekten çok teşekkürler.
SİZ VEYA TANIDIĞINIZ BİRİ RUH SAĞLIĞI SORUNLARI
YAŞIYOR YA DA İNTİHAR ETMEYİ DÜŞÜNÜYORSA
BİLGİ VE KAYNAKLAR İÇİN: - WANNATALKABOUTIT. - COM
Alt yazı çevirmeni: Sezer Örnek