Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Proszę.
A to dla ciebie, Sofio.
- Co z tym zrobić? - Nie moja sprawa.
PODPISZ I PRZEKAŻ DALEJ.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO Z OKAZJI URODZIN, SOFIO.
Pani Dunham.
Sofia. Świetnie.
Przyniesiesz mi espresso, zanim zemdleję, oglądając te okropne loga?
Czemu chcą mnie wyręczać? Nie ma tu ani jednego kreatywnego pomysłu.
Tak. Mogę to dla pani zrobić.
Zanim to zrobię, zastanawiałam się…
Pomyślałam, że…
- Pomyślałam… - Wyduś wreszcie.
Jestem pani asystentką od dwóch lat.
Trochę dłużej.
Pomyślałam, że czas porozmawiać o tym,
że tylko odbieram telefony, sprawdzam prace, ustalam harmonogram,
a w ogóle nie zajmuję się grafiką.
Zatrudniłam cię, bo szukałam asystentki, nie podopiecznej.
Sądziłam, że to rozumiesz.
Tak. Rozumiem.
Ale gdybym pokazała, że nie boję się nowych obowiązków,
może coś by mi wpadło.
W biurze jest masa osób po studiach,
którzy czekają, aż coś się zwolni.
Nie sądzę więc, by cokolwiek wpadło mojej asystentce.
W porządku.
Więc co mam robić?
Kochana, pójdę ci na rękę.
Dziękuję. Jestem wdzięczna…
Zwalniam cię.
Słucham?
Dwa lata to za długo, żeby być asystentką.
Większość odchodzi po pół roku.
Ile masz lat?
Jutro kończę 30.
Jesteś za stara na odbieranie telefonów.
Gdzieś na pewno coś sobie znajdziesz.
Ale nie tu.
Proszę to przemyśleć.
- Mówiłam, że… - Becky przy telefonie.
Tak, jestem gotowa.
Góra.
Dół.
Góra.
Chwytaj dzień.
Czego?
I dziękuję za kartkę urodzinową.
O co jej chodzi?
Zooey, masz usiąść.
Raz, dwa…
Dziękuję. Chcesz soku?
Nie.
Jabłkowy. Twój ulubiony.
Nie lubię go.
Wczoraj bardzo lubiłaś.
Pójdziemy do domu, żebyś się zdrzemnęła.
Nie. Wybieram się gdzie indziej.
A dokąd?
Richard, jesteś w domu?
Sofia?
Hej. Mam zabawną historię. Rzuciłam pracę.
Dali mi moją kartkę do podpisania.
Richard.
Kochanie, wszystko gra?
Cześć.
Cześć, skarbie.
Wracasz do łóżka?
Nie, ja tylko…
To nie jest…
O co chodzi?
I dlaczego są tu dwie kanapki?
Nie mogłem się zdecydować, więc…
kupiłem dwie.
Czy tam jest piesek?
Oby to był piesek.
Cześć.
Będziesz skakać? Chętnie popatrzę.
- Może lepiej nie. - Tak.
Kochanie…
Wrócę za godzinę.
Powiedz jej, żeby wyszła, i nie bądź tu, jak wrócę.
Boże. Szlag by to.
Szlag!
Boże.
Nic ci nie jest?
Nie schodź tu!
Tylko chciałem ci pomóc.
Masz godzinę, fiucie!
Dobra.
- Idź! - Dobra.
To nie jest mój dzień.
DWA TYGODNIE PÓŹNIEJ…
Wiesz, jaka jest moja ulubiona pora dnia?
Kiedy mówię ci „dzień dobry”.
Dzień dobry, mamo.
Kochanie. Dzień dobry, moja droga.
Jak się dziś miewa mój ptaszek?
Wciąż tkwi w gnieździe.
Przygotowałam ci śniadanie. Przed tobą wielki dzień.
Nie pamiętam, żebym coś planowała.
Dość już tego zamartwiania się.
Pójdziesz ze mną na zajęcia z zumby.
Mamo, lekarz nie będzie zadowolony, jeśli pójdę tańczyć zumbę.
Dziewczyny bardzo chcą się z tobą spotkać.
Mamo.
Przestań. Pójdziesz ze mną, skarbie.
Trzeba cię postawić na nogi.
Na nogę i kulę.
Chodź, skarbie.
Twoje nowe życie nie znajdzie cię pod tą kołdrą.
Trzeba je chwycić.
- Dobra. - Będą cię uwielbiać.
Pięć, sześć, siedem, wymach. Tak jest!
Dwa. Raczej cztery. Sześć.
Dobrze. Pora na dotyk.
Gdy będziecie gotowi, dodajcie ramiona. Poklepcie się po plecach.
Właśnie tak. Zasługujesz na to.
Jeśli się zgubisz, naśladuj Juliettę.
Teraz przechodzimy do merengue!
Coś w tym stylu.
Ręce do góry. A teraz niżej.
Do zobaczenia następnym razem.
Pracuję jako grafik w mieście.
O rany. Dla kogo?
Dobre pytanie.
Wzięła sobie wolne, żeby pobyć z samotną matką w Sonomie.
- Jak długo zostaniesz? - Nie wiem.
Aż będę mogła obciążać kostkę,
bo o kulach trudno się poruszać po mieście.
Zanim się obejrzysz, będzie tańczyć obok ciebie, Julietto.
Jeśli ktoś umie rozruszać twój tyłek do salsy, to właśnie ona.
Można pomarzyć.
Ona jest urocza.
Dziękuję.
Lecę wziąć prysznic, zanim Alejandro wróci do domu.
Mamy swój rytuał po zumbie.
Tylko tak mogę pozbyć się nadmiaru energii.
Zuch dziewczyna.
Pa.
O rety. Ona i Alejandro uprawiają seks.
Zrozumiałam.
Jakoś przeżyłaś.
Twoi starsi znajomi naprawdę dają radę.
Pokazałaś mi moją najbliższą przyszłość.
Przestań.
Spójrz.
- Co? - Lekcje gotowania.
„Poznaj hiszpańskie potrawy w El Corazon”.
Uwielbiam to miejsce.
- Powinnaś się zapisać. - Nie, dzięki.
- Dlaczego? - Bo potrafię gotować.
Co umiesz zrobić?
Wszystko. Kurczaka, stek, rybę, ryż, makaron, ziemniaki.
Nie gotujesz, tylko podgrzewasz.
- To jest gotowanie. - Nie, gotowanie to coś twórczego.
Jak przygotowujesz kurczaka?
Jak przygotowuję kurczaka?
Ostrzegam go, że brytfanna będzie gorąca,
a potem go wrzucam.
Zapisuję cię.
To zajęcia dla par.
- Wyglądam, jakbym miała parę? - Ja mogę być twoją parą.
Nie wyobrażam sobie nic bardziej tragicznego.
Nie bądź niemądra.
Gdy tylko pomyślę o parach, dosłownie dostaję gęsiej skórki.
Nie chcę sterczeć w kuchni i gapić się na zakochanych robiących tapas.
- Proszę. Zrób to dla mnie. - Nie zapisuj mnie.
- Mówię poważnie. - Dobrze.
Dzień dobry.
Dzień dobry, moja droga.
Budź się. Dziś rozerwiemy się w spa.
Jesteśmy na miejscu.
To nie jest spa.
Rety, zapomniałam. Spa jest jutro.
Więc co my tu…
Mamo, mówiłam, że nie chcę!
Daj spokój, kochanie.
Powiedziałam „nie”.
Jedna lekcja. Jeśli ci się nie spodoba, nie wrócimy tu.
Widzisz moje ubranie? To znęcanie się nad dziećmi.
Masz 30 lat.
To znęcanie się nad dorosłymi.
Dramatyzujesz. To tylko głupia lekcja.
Mamo, nie idę.
Och, Sofio.
Jakie to głupie.
Idź sama. Zobaczymy, jak ci się spodoba.
Dobra. Chodźmy.
Idź. Zaczekam tutaj.
To zajęcia dla par. Potrzebuję cię.
Mamo, nie pójdę.
Podnoś tyłek.
Sama podnoś tyłek!
- Nie ciągnij! - Nie tym tonem.
- Złamiesz mi drugą kostkę. - Wysiądź z auta.
Przepraszam.
Potrzebujecie pomocy?
O Boże.
Chyba tak.
Nie mogę wyciągnąć córki z auta.
- Ma kontuzję kostki. - Mamo.
Dobrze, spróbuję.
Sama sobie poradzę.
Tylko nie chcę…
Tak będzie łatwiej. Obejmij mnie za szyję.
Dobrze.
A teraz… Gotowa?
Proszę bardzo.
Teraz podskok. Spokojnie.
- Bardzo dobrze. - Pięknie.
- To twoje, prawda? - Jak się domyśliłeś?
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Nie mogłam jej stamtąd wyciągnąć.
Nie wiem, czemu auto sprawiało jej takie kłopoty.
Teraz sobie poradzimy.
Cieszę się, że mogłem pomóc.
Bardzo dziękuję.
- Przepraszam. - W porządku.
Jeszcze raz dziękuję.
Mamo.
- Dokąd mam iść? - Tędy. Chodź.
Dzień dobry.
Witamy w El Corazon.
W czymś pomóc? Przyszłyście na lekcję?
Tak, gotowania.
Wiecie, że to dla par?
- Właśnie. - Nie ma lepszej pary niż matka i córka.
No dobrze.
Oczywiście! Dołączcie do nich.
Już mi się podoba. Chodź.
Przepraszamy.
Nasza ostatnia para.
To wasze miejsce.
Dziękuję.
Zapewne Lainie i Sofia, tak?
Która jest która?
- Jestem Lainie. To moja córka, Sofia. - Cześć.
Jaka ślicznotka!
Taka ładna.
- Dam radę. - Na pewno?
Poradzisz sobie z tym krzesłem?
- Tak. Mogę siedzieć? - Nie ma sprawy.
Włóżcie fartuchy i zaczynamy.
Na początek się przywitajmy.
Wy pierwsi.
Jestem Kerala. To mój mąż, Frank.
Cześć.
Prowadzimy pensjonat w Westview.
Postanowiliśmy znaleźć coś, żeby ruszyć tyłek z domu.
Zgadza się.
Oczywiście. Idealnie. Teraz wy.
Cześć, jestem Todd.
A ja David.
Prowadzimy sklep Sonoma Creamery.
Uwielbiam wasze sery.
Dziękuję. Nasze sery to desery.
Todd, proszę.
Często razem gotujemy i chcemy poznać nowe hiszpańskie potrawy.
Dlatego tu jesteśmy. Ole!
Cudownie. A wy?
- Chad i Brittany. Poznaliśmy się w sieci. - Cześć.
Pomyśleliśmy, że lekcje gotowania to coś bardzo romantycznego.
Może lepiej się poznamy.
Gotowanie bywa bardzo romantyczne
i intymne.
Tak jak jedzenie.
Teraz panie.
My nie randkujemy.
Niespodzianka.
Jesteśmy Lainie i Sofia, matka i córka.
Na co dzień Sofia mieszka w San Francisco.
Ale przechodzi małe zmiany w życiu,
więc aktualnie przebywa u mnie.
A w tej chwili chciałabym umrzeć.
Co?
Bez umierania. Proszę. Tylko gotowanie.
Mamy sporo do zrobienia.
Ja mam na imię Guillermo i też jestem tu w parze.
Moja żona jest zajęta, ale dołączył do mnie bratanek.
Przyjechał z Hiszpanii na miesiąc.
Gdzie on jest. Matias?
Przepraszam, wujku.
Musiałem coś wyciągnąć z auta.
Matias… Przepraszam.
W porządku.
Matias podpatrywał najwybitniejszych kucharzy w Europie.
A teraz może uczyć się od najlepszego.
Swojego wuja Guillermo.
Miło was poznać.
Oficjalnie.
Cześć.
Będziemy przygotowywać pyszne dania na lato
aż do La Noche de San Juan.
To święto przesilenia letniego, najdłuższego dnia w roku.
Wtedy przyjaciele i bliscy
zbierają się na plażach Hiszpanii wokół ognisk,
żeby powitać nadejście lata.
- Cudownie. - Cudownie.
Zamawiam.
Dziś czeka nas jedno z najpopularniejszych dań w Hiszpanii:
tortilla Española.
Czyli hiszpański omlet.
- Jajko. - Huevos. Muy bien.
Ale fajnie.
Tak, jajka.
Pokrójcie ziemniaki w ćwiartki, a potem w małe trójkąty.
- Uważaj na palce. - Uważaj na siebie, bo mam nóż.
Taka grubość zapewnia najlepszy smak.
Jak Sofia sobie radzi?
Wygląda na to, że bardzo dobrze.
Na szczęście nie musisz do tego używać stopy?
Jest uroczy.
Gdy pokroicie ziemniaki, posypujecie je odrobiną soli truflowej.
Kerala, wyglądają cudownie.
- Dzięki. - Ja soliłem.
Przestań.
Tak nie można.
Nie. To nie potrwa długo.
Ubijajcie, aż będą dobrze wymieszane.
Wyładujcie całą złość na tych jajkach.
To będzie idealny omlet.
Widzę, że jesteś wściekła na te jajka.
Mam dużo złości do wyładowania.
Dlatego…
To pewnie zdrowe i bezpieczne.
Co? Skup się na ziemniakach.
Bardzo dobrze.
Teraz coś fajnego.
Weźcie przekładaczkę do omletu
albo talerz, albo przykrywkę,
jeśli nie macie przekładaczki jak Hiszpanie,
i zakryjcie patelnię.
Teraz szybko przełóżcie omlet.
Tak po prostu?
- Dacie radę. Obiecuję. - Dobra.
- Tak! - Dobra.
Nie jest najgorzej.
Jestem kucharzem!
Co teraz?
Przekładasz na patelnię i smażysz z drugiej strony.
Tak!
- Mamy uciekiniera! - Kurczę.
- Przepraszam. - Nie szkodzi. Patrz.
Proszę. Nie przejmuj się.
- Wspaniale. - Jak nowy.
- Dalej sobie poradzimy. - Jasne.
- Dziękuję. - Dopilnuj, żeby były okrągłe.
Matias, a co z tym?
Da się go uratować.
Super!
Bądź miła.
Jestem miła. Może ty bądź mniej miła.
Podwójne salto.
A teraz najlepsze.
Zjemy to, co przyrządziliśmy.
Możecie dodać trochę soli i pieprzu, jeśli chcecie.
Świetnie smakuje.
Ja dodam soli truflowej.
Boże, to fantastyczne.
Przepyszne!
Cudownie.
To idealne danie na imprezę tapas.
Punkt obowiązkowy.
To prawda.
Bardzo smaczne.
Nie jest złe.
A ta cebula…
To dzięki soli truflowej.
Ostatni kęs.
- Było świetnie. - Do zobaczenia za tydzień.
Na pewno!
- Tak. Dziękuję. - Było fajnie. Pa!
Miło było poznać.
Dziękuję.
Kiedy gotujesz w domu, ty sprzątasz.
A gdy gotujesz tu, sprzątamy my. Prawda, tío?
- Jasne. - To mi się podoba.
Widać.
Tak.
Mogę…
Pomóc ci wsiąść do samochodu?
Nie, damy radę z mamą. Dzięki.
Czekam na zewnątrz.
Ja…
Podam ci…
- Nie. - Pomogę ci.
To nic takiego. Nie ma sprawy.
- Dziękuję. - De nada.
- Mogę to wziąć. - Nie ma sprawy. Proszę.
Dzięki.
Podobała ci się lekcja?
Szczerze?
- Nie za bardzo. - Dlaczego?
Przez godzinę robiłam jajka i ziemniaki.
To tylko podstawy.
Osobiste akcenty sprawiają, że coś jest wyjątkowe.
Jak sól truflowa mojego wuja,
która, tak między nami, jest sekretnym składnikiem.
Tak między nami, to bardzo proste danie.
Wiele starych przepisów wychodziło od najprostszych składników,
bo tylko na nie było ludzi stać.
Nie jest to wykwintna kuchnia.
Nie, to kuchnia tradycyjna,
która jest trudniejsza,
niż gdy masz wszystko do zrobienia potrawy.
Czy ja wiem? Knajpy IHOP wymiatają ze swoją ofertą śniadaniową.
Czy to wykwintna kuchnia?
Nie, ale spełnia zadanie.
Jedzenie to nie zadanie.
To jedna z największych przyjemności w życiu.
Czasem to jedyna przyjemność.
Co to znaczy?
Słyszę, jak mama mnie woła.
- Naprawdę? - Tak.
- Pójdziesz ze mną do auta? - Tak.
- Czy mam kuśtykać z tym pudełkiem? - Pomogę ci.
Rozumiem, że wrócicie za tydzień, tak?
Tak. Wrócimy.
Możesz na nas liczyć.
Chyba tak.
Tylko obiecajcie, że do przyszłych zajęć
nie pójdziecie do tego IHOP-a…
- Mam nie jeść naleśników? - Tak.
Będzie trudno, ale spróbuję.
Dziękuję.
- Hasta la próxima. - Hasta tobie też.
- Dziękuję. - Mogę ci pomóc.
Dobrze.
- To może ja… - Dziękuję.
Ostrożnie.
- Możesz już zamknąć drzwi. - Dobrze.
Hasta luego.
Co?
Zaprzyjaźniasz się?
Odprowadziłem kursantki do auta. Z uprzejmości.
Jesteś tu zaledwie parę dni,
a już zdobyłeś serce Amerykanki.
Odniosłem inne wrażenie.
- Zaufaj mi. - Wiesz, że spotykam się z Iriną.
Tak, spotyka się z tobą.
- I z połową Europy. - Tego nie wiesz.
Wie to każdy, kto ma konto na Instagramie.
Umów się z tą Amerykanką.
Jest słodka.
Mam pracę. Ty zajmij się swoją.
Tato! Matias urodził się bez huevos.
Viviana, daj kuzynowi spokój.
On ma spokój.
W tym rzecz.
Wyglądał na miłego.
Typowy Hiszpan.
Co w tym złego?
Hiszpanie to podrywacze.
Nie wyczułam, że to podrywacz.
To dlatego, że Hiszpanie umieją czarować swoim akcentem i wielkim uśmiechem.
Lubię duże uśmiechy.
Chodźmy tam dziś na kolację.
Zobaczymy, czy pracuje.
Chcesz go prześladować?
Nie. Jest nowy w mieście.
- Może chce się z kimś spotkać. - To się z nim spotkaj.
Musisz wychodzić z domu.
Wychodzę. W piątek idę na kolację z Olivią.
Czemu nic nie mówiłaś?
Muszę cię informować o swoich planach?
To bardzo ciekawe, bo ty dzisiaj zaplanowałaś nam lekcję gotowania,
a nikt mnie o tym nie uprzedził.
Tylko się ucieszyłam, że czujesz się lepiej.
Nie jestem jakąś świruską.
Trochę tak się zachowywałaś.
Mamo.
Ale to już za nami i… hura.
Hura.
Okej.
Kiedy uwolnisz się od kul?
W tym tygodniu powiedzą, czy mogę obciążać stopę.
To ostatni prezent od Richarda.
Chętnie bym mu połamała obie nogi.
Śmiało. Masz moje pozwolenie.
Czemu tak długo z nim byłaś?
Nie wiem.
Był przy mnie, czułam się bezpiecznie,
w salonie powiesiliśmy nasze zdjęcie ze studniówki.
- Rzyg. - Wiem.
Bałam się przeprowadzki do San Francisco.
Z nim było łatwiej.
Przysięgi ślubne same się piszą.
Przestań. Wiem.
A jak twoja rodzina?
U Dennisa w porządku.
Właśnie dostał awans.
To wspaniale.
- Ella jest straszną gadułą. - Co mówi?
Guma i zęby.
Jest inteligentna.
- Po mamie. - Tak.
Dennis świetnie się zajmuje Ellą.
O dziwo.
Szczęściara z ciebie! To jeden z ostatnich porządnych facetów.
Żaden nie jest porządny. Każdego trzeba szkolić, a potem doszkalać.
Nieustannie.
Co paniom podać?
Na początek poprosimy koktajle.
Wiesz, co chcesz zjeść?
Macie omlety?
Nie, przykro mi.
- Serio? - Tylko pytam.
Paluszki drobiowe.
Ja też.
Dobry wybór. Zaraz wrócę z drinkami.
Dziękuję.
Omlet w barze?
Raczej nie.
Tylko ciągle myślę o kursie gotowania, na który chodzę z mamą.
W tym tygodniu robiłyśmy hiszpańskie omlety.
- Na kursie uczą robienia omletu? - Tak.
Niech zgadnę. Rozbijasz jajka na patelni.
- Dodajesz, co chcesz, i smażysz. - Nie! Dlatego to zabawne.
To było coś innego.
To było bardzo proste, ale…
wyjątkowe.
I nie możesz przestać myśleć o omletach.
Coś w tym stylu.
Co z tą paellą?
Już się robi.
I jak?
Cudownie?
Cudownie.
Dziękuję.
- Co teraz? - Możesz już skończyć, Matias.
- Masz wolne. - Na pewno? Mogę ci pomóc.
Zostało tylko parę stolików.
Dobrze się dziś spisałeś.
TAWERNA U KSIĘŻNEJ
Przepraszam.
Marzę, żeby pójście do łazienki nie przypominało sesji na siłowni.
Domyślam się.
- Dokąd teraz idziemy? - Muszę wracać do domu.
W końcu się spotykamy, a ty się zmywasz?
Ella budzi się bladym świtem. Ma gdzieś to, czy mam kaca.
Wolę nie mieć.
Rany, jaka ona niesamodzielna.
Przepraszam.
Za chwilę podejdę.
Siedzi tu paru przystojnych gości.
Może powinnaś znaleźć sobie nowego faceta.
To ostatnie, czego mi potrzeba.
Faceci są do bani i zdradzają przy każdej okazji.
To mój transport. Dasz sobie radę?
Jasne. Mój za chwilę przyjedzie.
Wiesz co? Chłopcy są do bani.
Ja mówię o znalezieniu mężczyzny.
- Zajmiemy się tym następnym razem. - Dobra.
Jeśli przeżyję lato bez kolejnego zawodu miłosnego,
to wrócimy do tematu.
Przepraszam.
Daj mi chwilę.
Wracaj bezpiecznie. Pa.
Pozdrów Ellę.
Dobra.
- Sofia? - Tak.
Matias.
Cześć. Nie zauważyłam cię.
Tylko wpadłem na drinka.
Jak było?
Nie wiem. Barman mnie zignorował.
I co? Poddałeś się?
Chyba tak.
Będę musiała cię nauczyć,
jak być niegrzecznym, jeśli chcesz przeżyć w Ameryce.
Jak smakowała ci kolacja w Tawernie u Księżnej?
Dobrze. Mają najlepsze paluszki drobiowe.
Drób nie ma palców.
Chcesz powiedzieć, że w Hiszpanii nie macie paluszków drobiowych?
Jakie przyprawy dodajecie do tych paluszków?
Te z dressingu ranczerskiego.
Wasz drób ma palce
i chodzi w dresach po ranczu?
Pierwsze słyszę.
Ameryka jest pełna niespodzianek.
Mój transport.
A kiedy mnie nauczysz, jak zamawiać drinki w Ameryce?
Muszę wracać do domu.
Oczywiście. Ale na zajęcia przyjdziesz, tak?
Tak.
To dobrze.
- Przepraszam. - Przepraszam.
Ty pierwsza.
- Dzięki. - De nada, querida.
Co to znaczy? De nada to…
Nie ma za co,
moja droga.
Oczywiście.
Buenas noches, Sofia.
Buenas noches, drogi.
Przepraszam. Cześć.
- Sofia? - To ja.
RYSUNKI W OGRODZIE
I jak?
Jest naprawdę niewiele ofert.
Rzucanie pracy w chwili, gdy absolwenci wchodzą na rynek pracy
nie było najlepszym pomysłem.
A to co?
Zastanawiam się nad dokończeniem studiów.
Poważna sprawa.
Nie wiem, czy bez tego coś znajdę.
To dobra szkoła?
Tak, jest blisko. To dobrze, prawda?
- Uwielbiam, kiedy tu jesteś. - Tak.
RICHARD: WSZYSTKO GRA?
Przynajmniej gdy spotyka się z innymi, możesz to zobaczyć.
To zdjęcia z jej pracy. Nic nie znaczą.
A gdzie pracuje? W budce z całusami?
Odejdź.
To nie ma przyszłości.
Musisz wypuścić rybę, żeby zgarnąć nagrodę.
Ona nie jest rybą.
Nie. Jest rekinem.
- Daj mi spokój. - Wychodzić z wody!
Dziurawiec…
Mamo, mogę pożyczyć żelazko?
Wyprasuję ci to.
Dzięki.
Nic ci nie jest?
- Co się stało? - Mam skurcze żołądka.
Usiądź. Umiem wyprasować sukienkę.
Boże.
- W porządku? - Tak.
- Dobrze. - O rety.
Chyba nie mogę iść z tobą na zajęcia.
Nie pójdę sama na zajęcia dla par.
- Zapłaciłyśmy. Ktoś powinien iść. - Nie ma mowy.
Jakoś przeżyjemy bez przepisu na naleśniki.
Przepraszam.
Mamy sól truflową.
Tak.
A może pójdziesz tylko na początek lekcji, zostaniesz na…
Pójdę.
Co?
Pójdę.
- Pójdziesz? - Tak, proszę pani.
Zrobiliśmy tortillę Españolę dla gości pensjonatu.
- Ty zrobiłaś. - Słusznie.
Byli zachwyceni.
- Cześć wszystkim. - Cześć!
Cześć.
Gdzie mama?
Źle się czuje. Zachęciła mnie, żebym przykuśtykała tu bez niej.
Bez kul?
Bez. Wygląda na to, że staw się zagoił.
Bardzo się z tego cieszę.
Moi drodzy, zaczynajmy.
Widzę, że brakuje jednej kucharki.
Przepraszam. Źle się czuje.
To dobrze. To znaczy niedobrze.
Matias będzie twoim partnerem podczas zajęć.
Na pewno sobie poradzi?
Tylko żartuję, Matias.
Szybko się uczy. Na pewno da radę.
Dziękuję, tío.
Dzisiaj przyrządzimy gazpacho.
Fajnie.
To idealne danie na lato.
Kiedy jest gorąco i każdy się poci,
podajecie gazpacho i wszystkim poprawia się humor.
Sekretem gazpacho
są dojrzałe pomidory.
- Kochanie, uważaj na palce. - Opieram nóż na kłykciach.
Zachowajcie soczyste nasiona. Dodają głębi smaku.
- Jak… - Co?
Jak mam zachować soczyste nasiona?
- Krój szybko. - Dobra.
Ostrożnie.
Idealnie.
To dużo pracy.
Dlaczego uważasz, że to praca?
Gotowanie to frajda.
Chyba nie mam genu kucharza.
Nie mam go.
Co to za gen?
Nie mam tego we krwi.
Kiedy się rodzimy, umiemy tylko leżeć i płakać.
Reszty się uczymy.
Możesz się tego nauczyć. Spójrz.
- Rany. - Co?
Wiem, czemu tak dobrze mi idzie leżenie i płakanie.
Robię to całe życie.
Zawodowo leżę i płaczę.
Teraz będziesz zawodowo kroiła pomidory.
Potrzeba sporej ilości oliwy z oliwek,
żeby nadać potrawie kremowy smak.
A potem…
ocet z sherry z hiszpańskich wzgórz.
To mocne dopełnienie smaku waszych składników.
Pamiętajcie, do gazpacho nigdy nie dodajemy octu balsamicznego.
Czujesz ten zapach?
Teraz będziemy mieszać składniki. Pobrudzimy sobie ręce.
- Nurkujesz pierwszy? - Nie.
To ty musisz wyładować złość.
Tylko pytałam.
Spróbujcie.
Mieszaj.
Śmiało. Mocniej.
Dobrze. Ściskaj.
Teraz dociśnij.
- Dalej ściskać? - Tak. I obracamy.
Byłaś bardzo zła.
Soki muszą się marynować co najmniej godzinę,
a najlepiej całą noc.
Teraz pozostaje tylko zmiksować zupę i gotowe.
A kiedy gotujemy?
Nie, gazpacho się nie gotuje.
Nie.
Jest gotowa, kiedy osiąga taką konsystencję, jaką lubisz.
Ja lubię grube kawałki.
Nie bez powodu chodzę na te zajęcia.
Tym do boku. Przekręć.
- Chcesz nacisnąć guzik? - Tak.
Świetne. My to zrobiliśmy.
Dziękuję, że byłeś moim partnerem.
To była przyjemność.
Mamie będzie smakować.
Daj jej zupę z letnią sangrią.
Wykluczone.
Czemu nie?
Wino z kartonu, plasterki jabłka i 7Up?
- Daruję sobie. - To nie jest sangria.
- To na pewno sangria. - Nie.
- Usiądziesz i spróbujesz. - Teraz?
Na sangrię zawsze jest dobra pora.
- Usiądź, proszę. Dobrze? - Dobra.
Okej.
Zaczekaj.
Przyniosę menu.
Czy to paluszek drobiowy?
- Nie. To croqueta. - Na pewno?
Spróbujesz z sangrią.
Owoce były marynowane w brandy i cukrze.
Później dodano wino rueda.
A na koniec hiszpańskie wytrawne wino cava.
Dobrze?
- W porządku? - Świetnie.
Chyba nie będziesz stał cały czas.
- Bo to… - O nie.
Już siadam.
- Teraz spróbuj, jak smakuje croqueta. - Dobrze.
A teraz łyk sangrii.
- Salud. - Salud.
To jest przepyszne.
Widzisz?
Gdy jedzenie jest przyrządzone we właściwy sposób,
może być niezwykle zmysłowym doświadczeniem.
Zmysłowym?
Tak jak zlizywanie bitej śmietany z piersi.
To byłoby seksualne doświadczenie.
- Przepraszam. - Ja mówię o zmysłowym.
Uaktywnia się wszystkie pięć zmysłów.
Wygląd i zapach…
jedzenia.
Smak…
oczywiście.
I to, co czujesz…
w ustach.
To nie jest pięć zmysłów,
bo nie słyszę jedzenia.
Samego jedzenia nie,
ale odgłosy radości, śmiechu i „mmm”
powinny być częścią każdego posiłku.
- Czuję tę radość. - W ten sposób aktywuje się uszy.
- Salud. - Tak. Salud.
- Czym się zajmujesz? - Ja?
Przepraszam.
Jestem grafikiem.
Co to jest?
Widzisz tę etykietę?
Ktoś myśli sobie:
„Wrzucę tu zdjęcie señority,
dam jej kosz, założę jej kapelusz w kwiaty
i każę jej się szeroko uśmiechać,
jakby zbieranie owoców było najlepszą pracą na świecie”.
To zadanie dla grafików.
To jak gotowanie.
- Wcale nie. - Oczywiście, że tak.
Bierzesz wszystkie składniki, łączysz je,
a potem wszystkie smaki składają się na potrawę.
Nie. W grafice nie robisz tego według przepisu.
Skąd twoim zdaniem biorą się przepisy? Z gwiazd?
Nie.
Ludzie wypróbowują wszystkie te smaki przez wiele lat.
Tworzą wiele dzieł sztuki.
A wy jesteście kucharzami obrazków.
W twoich ustach brzmi to znacznie bardziej romantycznie.
Tak naprawdę czasem to bardzo ciężka praca.
- Wiele rzeczy uważasz za pracę. - Tak, gdy są pracą.
Projektowanie nie sprawia ci radości?
Tak, sprawia.
Ale przez całe życie staram się udowodnić swoją wartość.
Ludzie mnie oceniają, bo jestem kobietą,
bo jestem młoda…
Bo jesteś piękna.
Dziękuję.
Ze względu na mój wygląd. Tak.
Ale twoje prace mówią same za siebie.
Nie zawsze.
Co byś zaprojektowała dla mnie?
- Dla ciebie? - Do mojej restauracji.
Masz restaurację?
Nie. Wciąż się uczę.
Ale marzę, żeby zostać mistrzem kuchni i mieć własną restaurację.
Dobrze.
Musiałabym cię znacznie lepiej poznać.
Musiałabym wiedzieć, jakie potrawy podajesz,
jaką atmosferę chcesz stworzyć.
Tego typu informacje.
To rzeczywiście dużo pracy.
Nie, to nie byłaby praca.
To by było fajne.
Papa!
- Matias rozdaje najlepszą cavę. - Boże.
- Por favor, Viviana. - Musi cię lubić.
- Zostaw mi trochę. - Dobra.
Daj im spokój. To moja wzorowa uczennica.
Salud, Sofia.
De nada, querida.
Przepraszam.
Powinnam wiedzieć o tobie coś więcej?
Masz dziewczynę w Hiszpanii?
Czy to będzie część mojego logo?
Tylko zbieram informacje.
Wiesz co? Mam lepszy pomysł.
Tío, twojej wzorowej uczennicy potrzebne są dodatkowe zajęcia.
Słucham?
Mamo, wróciłam.
Tutaj, skarbie.
Mam nadzieję, że czujesz się lepiej, bo mam dla ciebie gazpacho.
Cześć.
Nie dałem ci prezentu urodzinowego.
Zapomniałem, jak tu ładnie. Dobre czasy.
Twoja mama jest w dobrej formie.
A moi rodzice
przerobili mój pokój na salę do jogi.
Kristie kończy liceum…
Możesz powiedzieć to, co chcesz powiedzieć?
Przepraszam za to, co ci zrobiłem. I nam.
To było samolubne i chciałbym wszystko cofnąć.
To nic nie znaczyło.
- Musiało coś znaczyć. - Nawet jej nie znam.
Już nigdy się z nią nie spotkam.
To znaczyło coś dla nas.
Że coś z nami było nie tak, a ty nie potrafiłeś o tym porozmawiać.
To nieprawda.
Byłem głupi.
Okej.
Mam ci wybaczyć?
Chcę, żebyś wiedziała, że popełniłem ogromny błąd.
I naprawdę jest mi przykro.
Oczywiście.
Jest ładny.
Nie noszę naszyjników. Nigdy.
Nawet o tym nie wie.
Żartujesz? Myśli, że mu wybaczysz?
- Wydawał się szczery. - Nie.
Gdy ktoś pokazuje ci, kim jest, uwierz mu.
Każdy popełnia błędy.
A tymczasem ty masz Antonia Bantatasa.
Facet stawia wszystko na stół.
Tylko jest miły. Nic nas nie łączy.
Inaczej to widzę.
To Hiszpan. Flirt ma zakodowany w genach.
To fajny facet. Musisz się przekonać.
I tak za parę tygodni wraca do Hiszpanii.
Nie szukasz prawdziwej miłości.
Próbujesz uniknąć powrotu do prawdziwego zła.
Tak.
Prawda? Prawdziwe zło. Masz.
Jestem już zmęczona.
Mam dość tych ważnych decyzji.
Ważnych decyzji?
Rzuciłam pracę i wyprowadziłam się od Richarda.
- To ważne decyzje. - Nie rzuciłaś pracy.
Trochę rzuciłam.
Trochę.
Tak jak trochę rzuciłaś Richarda po tym, jak cię zdradził?
Tak.
Kochana, to nie ty podjęłaś te decyzje.
Kto inny je podjął za ciebie.
Trwasz w tych okropnych sytuacjach i z czasem tracisz kawałek siebie.
Jeśli wrócisz do Richarda,
on podejmie tę decyzję za ciebie.
Bo on tego chce.
Dobra.
Boże.
Hej.
- Hola, Sofia. - Cześć.
Rany. Jaka ładna sukienka!
- Piękna. - Dziękuję.
Jest Matias?
Narobił sobie kłopotów.
Co się stało?
Przez ostatnie dni był rozkojarzony i chyba wiem dlaczego.
Ja nie mam pojęcia.
- Zepsuł jedną z kolacji. - I co teraz? Zwolniliście go?
Nie można zwolnić krewnego. Można go tylko torturować.
Jest na zmianie obiadowej.
To nie tak źle. Bo już się przestraszyłam.
Ale myślę, że to nie koniec tortur taty.
- Sofia. - Cześć.
Buenos días, przyszłaś coś zjeść?
Wpadłam zapytać, czy nie chciałbyś, żebym cię oprowadziła po mieście.
I pokazałabym ci, jak zamówić drinka.
- Bardzo chętnie. - Jeśli jesteś wolny.
Papa!
Matias na dzisiaj skończył.
- Moja wzorowa uczennica. - Cześć.
Wlej mu trochę oleju do głowy, dobrze?
Spróbuję.
Beznadziejny chłopak.
Usiądźcie na zewnątrz.
- Dziękuję. - Dobra.
Zdejmij to.
Dawaj.
Crema Catalana. Z pozdrowieniami od naszego kucharza na stażu.
- Ty to zrobiłeś? - Tak, wcześniej.
Jest pyszne.
- Czasem coś zrobi dobrze. - Okej.
- Dziękuję. - Dziękuję, Viviano.
Wygląda jak crème brûlée.
Nie, to crème brûlée wygląda jak to.
To znaczy?
Byliśmy pierwsi, a Francuzi ukradli nam przepis.
Spróbuj.
O rany, to jest delicioso.
Też coś dla ciebie zrobiłam.
To tylko próbka.
Wygląda…
bardzo profesjonalnie.
Trochę pokombinowałam z paroma projektami.
Podoba mi się.
Czy to ja?
Jedna z wersji ciebie.
Muszę zapuścić dłuższe wąsy.
Możemy go ogolić.
Nie, zapuszczę.
Gdzie twoje logo?
- Moje? - Tak, logo Studia Projektów Sofii.
Nie mam.
Szewc bez butów chodzi.
Niestety.
Jesteś bardzo miła.
Ty też.
Ale musisz być miła także dla siebie.
Tak, masz rację.
Byłaś kiedyś w Hiszpanii?
Nie. To żenujące, ale prawie nie opuszczałam Kalifornii.
Ale studiowałaś?
- W San Jose. - W Kostaryce?
W Santa Clara.
To daleko?
Nie.
Nie ma na świecie większej kolekcji dzieł sztuki niż w Madrycie.
Prado, Reina Sofía.
Jest nawet Muzeum Amerykańskie.
Mają tam masę obrazów kowbojów i Mountain Dew?
Nie chodzi o tę Amerykę, tylko o Amerykę Południową.
Rozumiem. Chyba o nim słyszałam.
A w moim mieście mamy El Museu Picasso.
Słyszałaś o Picassie, prawda?
Coś mi się obiło o uszy.
Co to za miasto?
Barcelona.
- Jakie? - Barcelona.
Czemu zacząłeś seplenić?
To się nazywa distinción.
W Hiszpanii mówi się inaczej niż w Ameryce Łacińskiej.
W Ameryce Łacińskiej ludzie mówią „gracias”,
a w Hiszpanii „gracias”.
A, rosumiem.
To było doskonałe.
- Przepraszam, nie powinnam była. - Nie…
Bardzo mi się podobało.
Tylko że w domu…
Masz dziewczynę.
Nie.
Mam kogoś, o kim myślałem jako o swojej dziewczynie.
Nie jest… taka miła.
Musisz być miły dla siebie.
Tak.
- Chodź. - Dokąd idziemy?
Chodź ze mną.
Już wychodzisz?
Dopiero wracam.
Chcesz herbaty?
Poproszę.
Chyba czujesz się lepiej.
To prawda.
Robiłaś gazpacho?
Można tak powiedzieć.
Kochanie. Guillermo jest żonaty.
Co ja narobiłam?
Czemu nie powiedziałaś?
Myślałam, że wiesz.
Skarbie.
Zasługujesz, żeby się rozerwać po tym, co przeszłaś.
- Lepiej tak, niż co wieczór płakać. - Tak.
Nie wiem, co powiedzieć Richardowi.
Nie musisz mu nic mówić.
Chce, żebyśmy byli razem.
A co z Matiasem?
Za dziesięć dni wraca do Hiszpanii.
Miło ci jest z nim?
Bardzo.
Matias nie musi być twoim wyjściem awaryjnym,
ale może ci pomóc zrozumieć, że musisz
sama znaleźć takie wyjście.
Chyba wiem, co masz na myśli.
Pójdę to przetrawić.
Tak. Dziękuję.
Głębokie myśli.
Buenos días.
Viviana, buenos días.
Tęskniliśmy za tobą w zeszłym tygodniu.
- Miło cię widzieć. - Hola, Sofia.
Sądziłam, że nie przyjdziecie.
- Nic mi nie jest. - Wszystko gra.
Nie, przez niego.
O Boże.
Czemu wszędzie się wpraszasz?
Przepraszam.
Robimy imprezę z okazji ukończenia szkoły przez Kristie.
Chciałaby cię zobaczyć.
Pomyślę.
Wszyscy chcieliby cię zobaczyć. Ja też.
Richard, to nie czas i miejsce.
Chcę tylko popatrzeć.
Musisz spytać, czy możesz.
- Spytałem. Zgodzili się. - Tak?
- Super. - Świetnie.
Czy Matias tu jest?
Tak. Wciąż na torturach.
- Co to znaczy? - Zobaczysz.
Moi drodzy, zapraszam na stanowiska.
Tak.
Dziś mam dla was niespodziankę.
Przygotujemy jedną z najbardziej znanych hiszpańskich potraw.
Paellę!
Ale najpierw szklaneczka rebujito.
To letni drink, który pomaga na upał,
i…
poda go tradycyjny Hiszpan
w tradycyjnym stroju świątecznym.
Matias.
O rany!
O Boże!
Dziś Matias będzie naszym jotero.
Zabawi nas pieśnią i tańcem.
Nie znam żadnej piosenki ani tańca.
Każdy jakieś zna.
Słuchaj mnie, ty, który tak mało wiesz
A powiem ci coś więcej
Z tego, co niezbędne
- Nie. - Tak!
Dobra!
Słuchaj mnie, ty, który tak mało wiesz
A powiem ci coś więcej
Z tego, co niezbędne
Matias?
Hola, Irina.
Jestem Viviana, kuzynka Matiasa.
Cześć.
Irina?
Przynajmniej niektórzy tu mają dobre maniery.
Nie wiedziałem, że przyjeżdżasz.
Na tym polega niespodzianka.
Cześć.
Tak się gotuje w Ameryce?
Nie, włożyłem to na zajęcia, które prowadzi mój wujek.
Dla tych głupich Amerykanów.
Halo!
Musisz być wykończona po podróży. Nie przeszkadzajmy im.
- Chodź. - Do widzenia.
Miłego dnia. Irina wychodzi.
Słuchajcie!
Przed nami La Noche de San Juan.
Wracamy do paelli?
Dam wam parę minut.
- Hej. - Cześć.
Nie spodziewałem się, że Irina się tu zjawi.
Domyśliłam się.
Może jednak jej na tobie zależy.
Nie. Tylko lubi być w centrum uwagi.
Chyba się przestraszyła, że mogę przeżyć bez niej.
- Ja też nie spodziewałam się Richarda. - Tak myślałem, że to twój Richard.
Nie wie, kiedy zrezygnować…
Ja wiem.
Nie chcę, żeby to…
Nie mogę być zastępstwem za Irinę.
Moje życie właśnie przez to się rozwaliło.
- Nie zrobię jej tego. - Nie, ona…
Przyjechała tu na kilka dni, a potem gdzieś leci.
A ty wyjeżdżasz zaraz po niej.
Było nam dobrze.
Bardzo dobrze.
To się dopiero zaczęło.
Muszę być miła dla siebie.
Muszę zadbać o swoje serce.
Adiós, Matias.
Może czas się usunąć, Matias.
Chyba w końcu zobaczyła, kim naprawdę jesteś.
Tak?
A kim jestem?
Przecież ci na niej nie zależy.
Chciałeś zaliczyć dziewczynę w Ameryce,
a potem po prostu się zwiniesz.
Tobie zależy na Sofii?
Jestem z nią od liceum.
Z przerwami.
Zamieszkaliśmy razem.
I ją zdradziłeś.
To był błąd. Wie, że jest moja.
Nie sądzę, żeby do kogoś należała.
Nie jest moja.
- I na pewno nie twoja. - Nie znasz jej. A ja tak.
To dobrze. Więc wiesz, że nie lubi naszyjników.
Wszyscy lubią naszyjniki.
Tak.
- Która ci się bardziej podoba? - Ta.
Pokolorujemy ją na czerwono?
Na czerwono czy pomarańczowo?
Chryste.
- Rety. - Tak.
Supermodelka wyższej klasy.
Prawda?
- Może ma zaburzenia odżywiania. - Przestań. To nie jest śmieszne.
Powiedz coś mamie.
Nie jest idealna. Jest po prostu…
ładna.
I jest tutaj.
Nie najlepszy moment.
Nie.
Ale to nie twoja wina.
Zaryzykowałaś i się opłaciło.
Tak, tylko na jedną noc.
Co z tego? To dopiero początek.
Tak.
Prawda? Napad na malucha?
Napad na malucha!
Aleś ty smaczna!
Mam cię!
Lubi koale.
Małe kroczki.
Czasem trzeba się cieszyć z małych kroczków.
AKADEMIA SZTUKI
ODP: REKRUTACJA
- Udało się? - Tak.
Widzisz? To jest gotowanie.
Jesteśmy klasową parą.
- Szkoda, że Matias po nas nie posprząta. - Wiem.
Zastanawiałam się,
co byś powiedziała, gdybym złożyła podania do szkół spoza Kalifornii.
Powinnaś to zrobić.
- Tak? - Tak.
Dasz sobie radę?
Oczywiście, kochanie. Nie bądź niemądra.
Nigdy nie mieszkałyśmy daleko od siebie.
Kochanie,
martwisz się o mnie czy o siebie?
Pewnie o ciebie i siebie.
Zawsze marzyłam o tym, żebyś pofrunęła tak daleko,
jak tylko zaniosą cię skrzydła.
Ja o siebie zadbam. Obiecuję.
Dobrze.
Gracias, mamá.
De nada.
- Świetnie. - Dobrze wymówiłam?
- Tak. - Nie wiem.
TANIEC / AEROBIK
Wyglądasz na szczęśliwszą.
Tak, czuję się znacznie lepiej.
Czasem miłość tak działa.
Julietta.
Co o mnie opowiadałaś, mamo?
Sama wyczuwam miłość w powietrzu.
A Matias to cudowny chłopak.
Znasz Matiasa?
To mój wnuk.
Wezmę torebkę i…
Gotowa?
Pa.
- Wstąpimy gdzieś na kolację. - Mamo, stój.
Matias jest wnukiem Julietty?
Co za przypadek!
Właśnie, przypadek.
„Hej, chodźmy na kurs gotowania”.
„Hej, uroczy ten nauczyciel”.
- „Hej, nie mogę iść na lekcję”. - Robisz dramat.
Nie naprawiaj mojego życia miłosnego.
- Nie robiłam tego. - Robiłaś.
- Przestań. Mam cię dosyć. - To nie tak.
Nie, kochanie…
Może i naprawiałam.
Tylko trochę.
Też miałam takiego Matiasa.
Co?
Kiedy?
Mniej więcej wtedy, gdy poznałam twojego ojca.
Miał na imię Henry.
Twój Matias był Henrym.
Tak. Henry i ja zakochaliśmy się w sobie, ale moi rodzice go nie akceptowali.
Dlaczego?
Chciał jeździć po świecie.
Chciał szukać przygód, żyć spontanicznie.
Nie był mężczyzną, za jakiego chcieli mnie wydać rodzice.
Twój ojciec był bezpiecznym wyborem.
Niech spoczywa w pokoju.
- Wybrałaś bezpieczne rozwiązanie. - Tak.
Często zastanawiam się, jak wyglądałoby moje życie,
gdybym posłuchała serca, a nie rozsądku.
Nie miałam pojęcia.
Nie musisz znać wszystkich odpowiedzi, gdy masz 30 lat.
- Wiesz? - Tak.
Ale nie możesz tylko wpadać w życie.
Musisz skoczyć. Obiema stopami.
Nawet jeśli nie wiesz, gdzie wylądujesz.
Tak.
Jeśli ma to jakieś znaczenie, cieszę się, że wybrałaś bezpiecznie.
Naprawdę?
Inaczej byś mnie nie miała.
O nie, skarbie.
Byłaś mi przeznaczona i znalazłabyś drogę do mnie
w ten lub inny sposób. Jestem pewna.
Tak. Opowiedz mi o tym Henrym.
Trzeba robić różne rodzaje coci,
ale na La Noche de San Juan zrobiliśmy…
La Coca de San Juan.
Podoba ci się.
Świętujmy!
- Tak. - Tak.
- Pyszne! - Bueno?
Cudowne!
Dziękuję.
- Nie ma za co. - Hej. Gdzie Matias?
Chodź ze mną.
Mamo, zaraz wrócę.
Dobrze. Idź.
- Co? - Tęsknimy za tobą.
Ja za wami też, ale mieliście Irinę.
Irina. To był koszmar.
Chciała tylko być rozpieszczana.
Przykro mi.
Ona i Matias już nie są razem.
Naprawdę?
Powiedział, że nie będzie jej pieskiem.
Jak to przyjęła?
Widziałaś, jak dzik pożera małego gada?
Nie w tej konkretnej kombinacji.
- A ja widziałam. - O nie.
Pomogłaś mu zobaczyć, że jest głupcem, tkwiąc w tym związku.
Ja to zrobiłam?
Jestem ci za to wdzięczna.
Gdzie on jest?
Wyjeżdża dziś do Barcelony.
Myślałam, że zostaje na weekend.
Przesunął lot o kilka dni, bo chciał się przygotować do nowej pracy.
Myślisz, że mogę go złapać?
- Możemy spróbować. - Tak?
Musimy spróbować.
Najpierw sprawdźmy w jego mieszkaniu.
Możemy spróbować na lotnisku.
Nie musisz tego robić.
Muszę. Jesteś rodziną.
Kocham cię.
Mogę prowadzić.
- Powinnam uprzedzić mamę… - Nie ma czasu.
Poradzi sobie. Ja też.
Dziękuję.
Chryste!
Gdzie będziesz?
Idź go szukać!
Potem cię znajdę.
Poszukam cię. Dzięki.
Przepraszam!
Przepraszam.
WSTĘP TYLKO Z BILETAMI
Sofia?
Cześć.
Wciąż tu jesteś.
Myślałam, że wyjechałeś.
Przed wyjazdem musiałem spróbować paluszków drobiowych.
Paluszki drobiowe. Lubię je.
Nie wiem, jakie są zwyczaje w Hiszpanii,
ale w Ameryce żegnamy się przed wyjazdem.
Tak.
Chciałem, ale…
jesteś bardzo silną osobą.
O to nikt mnie jeszcze nie oskarżał.
Mówiłaś jasno, czego chcesz…
Chciałem uszanować twoją wolę.
W takim razie to prezent na pożegnanie.
Co to?
Cabernet sauvignon, duma i radość hrabstwa Sonoma.
Słyszałem o tym.
Tak?
Miałam…
nadzieję, że wypijemy je razem.
Żeby uczcić.
Żeby co uczcić?
Przyjęli mnie na studia magisterskie z grafiki.
Zaczynam w sierpniu.
To wspaniale!
- Felicitaciones. - Dziękuję.
Zakładam, że mi pogratulowałeś.
Tak.
Jestem coraz lepsza z hiszpańskiego. Co się przyda, gdy zacznę szkołę.
Dlaczego?
Bo będę studiować w Instytucie Grafiki
w Madrycie.
Czekaj. Nie mówisz o tej szkole w Santa Clara, prawda?
Nie, o tej w España.
Cudownie!
Dziękuję.
Może pozwolisz mi przyjechać
i czasem cię odwiedzić.
Będę musiała się zapisać na każdą wycieczkę Matiasa…
O ile będą wolne miejsca.
Szkoda, że wyjeżdżasz.
Nie mogę…
teraz wyjechać.
Muszę spróbować połączenia paluszków drobiowych i tego wina.
Chodź tu.
- To nagły wypadek. - Proszę odjechać.
Nie. To poważna sytuacja.
Mam to gdzieś.
Jazda!
Czemu jesteś tak wredny?
Hej.
Znalazłaś go!
Spóźniłeś się na samolot?
Uciekł mi sprzed nosa.
Tak się cieszę.
- Dziękuję, Vi. - Vi?
Tak. Teraz jestem Vi.
Jesteśmy kumpelami.
O rany.
Dogoniłyśmy go!
Dziwię się, że przeżyłyście.
Otworzysz bagażnik?
Możesz przyjechać.
- Pomożesz mi się wprowadzić. - Dobrze.
Ale ja decyduję, co trafi do mieszkania.
Oczywiście.
Sądziłam, że to będzie trudniejsze.
Nie.
- Buenas noches, drogie panie. - Cześć.
Zapraszam.
Za mną.
- Chodź, mamo. - Dobrze.
- Gotowe na zabawę? - Zachowuj się.
Tędy.
Witajcie.
Cześć.
Lainie i Sofia. Moja ulubiona para.
Przybyli goście specjalni.
Witamy na obchodach Noche de San Juan.
Gracias.
Mówi się „gracias”.
Szybko się uczy.
Gotowa na Hiszpanię?
Chyba tak.
- Chyba tak. - Tak.
Zapraszam. Mam jamón.
Oraz ser manchego.
- Uwielbiam manchego! - Chyba wiem, co to znaczy.
I odłożyliśmy gazpacho…
SALCHICHÓN – SPAGHETTI PUTTANESCA – OLIWKI
Idę po przystawkę.
Myślę, że już czas, tío.
Tak. Już czas.
Kochani, proszę o uwagę.
Tak.
Teraz
napiszemy życzenia na nadchodzący rok
i spalimy je w ogniu.
To było przerażające.
- Dlaczego tak mówi? - Robi tak co rok.
- Taki zwyczaj. - Okropne.
Nasza para honorowa przeskoczy nad ogniem.
To oczyści was z całej złej energii,
byście dobrze zaczęli następny rok.
Musimy to przeskoczyć?
Tak.
- Dasz radę. - Nie.
Dopiero co zrosła mi się kostka.
- Nie mogę. - To małe ognisko.
To ogromne ognisko.
Możesz też skoczyć nad tym.
Tak. Bardzo śmieszne.
Nienawidzę was. Przestraszyliście mnie.
Oficjalnie wskakuję obiema stopami.
- Prawda, mamo? - Daj mi to.
Czemu się denerwuję?
- Chyba tak. - Na trzy.
Raz.
Dwa.
- Trzy. - Dawaj!
- Twoja kolej, mamo. - Nie zrobię tego.
- Poparzę się! - To twój pierwszy raz.
Musisz użyć swoich mięśni z zumby!
- Nie mogę… - Mamo, pamiętaj. Nowy początek.
- Nowy początek. - Chodź.
Dziękuję. Gotowa?
Raz, dwa!
Dobrze?
Bonjour, ma chèrie.
Boże.
Henry?
Cześć, Lainie. Dobrze cię widzieć.
Pomyślałam, że skoro ja wyjeżdżam,
nie powinnaś zostać sama.
Kocham cię, mamo.
O Boże, Henry.
Nie spóźniłem się?
Absolutnie nie.
W ogóle się nie zmieniłaś.
O Boże.
Za nowe początki.
Za szczęśliwe życie.
Napisy: Przemysław Rak