Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Silnik gotowy do sekwencji synchronizacji.
Pobór parametrów potwierdzony.
Uruchamianie chłodzenia.
Uruchomienie zapłonu.
Instalacja elektryczna.
Gotowość do sekwencji synchronizacji.
Odliczanie końcowe.
Dziesięć, dziewięć...
osiem, siedem...
sześć, pięć, cztery...
trzy, dwa...
jeden. Start!
Start!
Ciśnienie stabilne.
Tryb pracy: punkty R1, R3.
Silnik stabilny.
Wyłączenie silnika. Trzy...
dwa, jeden, zero.
Brawo, Jim.
To Jim Desforges. Nasz specjalista od napędów.
- Miło pana poznać. - Wzajemnie. Dzięki, panie Dominique.
- Cześć, Jim. - Christian.
- Gratuluję testu. - Dzięki.
Znasz Alexandre'a Ribbota?
Pewnie. A bo co?
Jest artykuł o nim.
Były astronauta Alexandre Ribbot zamieszkał na wysokości 2000 metrów
po odejściu z Europejskiej Agencji Kosmicznej.
"Marzyłem, żeby zostać astronautą. I na szczęście moje marzenie się spełniło.
Dziś uczę się na nowo życia na Ziemi,
ale najpierw muszę trochę odbić w górę".
Pokaż.
O krok od dramatu. Francuski astronauta Alexandre Ribbot,
który wykonywał prace na zewnątrz Międzynarodowej Stacji Kosmicznej,
został wyrzucony w przestrzeń, gdy pękła lina zabezpieczająca.
Życie zawdzięcza zimnej krwi amerykańskiej astronautki Joan Webster,
która go złapała i wciągnęła do wnętrza stacji.
Dziękuję.
Dziękuję, mamo.
W Alpach musi być pięknie.
Dlaczego w Alpach?
Spotkam się z Alexandre'em Ribbotem.
Kto to?
Astronauta.
Zajmij się czymś innym, na Boga.
Wkurza mnie twój upór.
Mieszkasz z babcią, a masz prawie 40 lat.
To normalne?
- Co znaczy "normalne"? - Przestań!
Masz dobrą pracę, zarobki i zdrowie.
Kiedyś dotrze do ciebie, że gonisz za czymś niemożliwym.
- Ale będzie już za późno. - Gérard...
Inni przez lata inwestowali miliardy, a ty myślisz, że zrobisz to sam?
Czy ja pytam, czemu pomalowałeś kuchnię na czerwono?
Ty robisz swoje, ja swoje.
ESA cię nie chciała. Wybrali Thomasa Pesqueta.
Pogódź się z tym.
- Jak Odette? - W pełni formy.
Pozdrów ją ode mnie.
Oto twoje przyszłe paliwo: XB3!
- XB3? - Tak!
Brzmi nieźle, co? Zobacz!
Stanowczo przy takim spalaniu to ciepło...
Liczy się moc. Działamy dalej zgodnie z planem.
- Spotkasz się w weekend z Ribbotem? - Tak.
Jechać z tobą?
Nie, wolę sam.
To dziwak.
Mieszka jak pustelnik w górach.
To tutaj!
Pan Ribbot?
Jim Desforges.
Dziękuję, że zgodził się pan na spotkanie.
Zawsze jestem gotów, by porozmawiać.
Popatrz.
Orłosęp.
Może wznieść się na wysokość 7300 metrów.
- Słucham cię. - Dziękuję.
Jak wspomniałem w mailu, pracuję nad grą wideo.
W Ariane robią teraz gry?
To prywatny projekt.
Ciekawi mnie, czy pana zdaniem ten projekt jest możliwy.
Podążamy za bohaterem, który musi zbudować rakietę,
wprowadzić ją na niską orbitę, wyjść w przestrzeń i wrócić na Ziemię.
Jak Leonow?
Tak, ale jest zdany tylko na siebie,
nie korzysta z pomocy NASA, Roskosmosu czy ESA.
Pokażę panu.
Proszę.
Wychodzimy z założenia... Można przesuwać strzałkami.
Zakładamy, że bohater ma zdolności techniczne
i dostęp do zaawansowanego sprzętu.
Jakie paliwo?
XB3.
- Co to? - Paliwo stałe.
Bohater ma przyjaciela chemika, który opracował rewolucyjny skład.
Tu są dane techniczne.
Koleś lubi niebezpieczne życie.
Z taką mieszanką rakieta eksploduje przy starcie.
Tylko tak można zmniejszyć rozmiar rakiety.
- Kapsuła będzie ciśnieniowa? - Nie. To zbyt skomplikowane.
Bohater będzie w skafandrze, podłączony do tlenu.
Czemu on to robi?
- Kto? - Twój bohater. Czemu to robi?
Bo musi.
Chce uratować Ziemię przed kosmitami czy zapobiec wybuchowi bomby?
Nie. Chce zobaczyć, jak to jest tam wysoko.
Smakowało?
Bardzo.
Czemu nie mówisz prawdy?
To znaczy?
Nie ma gry wideo.
Odszedłem, ale wciąż mam przyjaciół w ESA.
A oni sprawdzili twoje akta.
W 2009 zdałeś egzamin Agencji Kosmicznej jako trzeci z 4 500 kandydatów.
Czyli nie zakwalifikowałeś się.
Więc o co chodzi?
Po oblaniu próbowałem zapomnieć.
I?
Nie udało się.
Osiem lat pracuję nad tą rakietą.
Sam?
Pomaga mi przyjaciel i jest babcia.
Po co tu przyjechałeś? Żeby mnie zobaczyć?
Trafiłem na wywiad z panem i uznałem, że nie mam nic do stracenia.
Może coś by mi pan doradził albo nawet pomógł.
Twój pokój jest na górze.
Dobranoc.
Panie Ribbot, ja...
Do jutra.
- Dobrze spałeś? - Tak.
Przeczytałem.
Dobra robota.
Z wyjątkiem paru szczegółów.
To znaczy?
- Co, jeśli twoja rakieta trafi w samolot? - To się nie zdarzy.
Kolega z kontroli lotów poinformuje mnie o ruchu w dniu startu.
A co z MD?
- Z czym? - Z obroną przeciwrakietową?
Jeśli nieznany obiekt leci nad USA, NATO, Chinami lub Rosją,
automatycznie startuje pocisk.
Przestrzeń nie jest dla wszystkich.
Nawet jeśli powiemy, że w rakiecie jest ktoś bez złych zamiarów?
Jak przeprowadzisz start?
Odpalę z kapsuły, a program komputerowy wygeneruje plan lotu.
Gotowość na ryzyko to jedno.
Ale myślenie, że zrobisz to sam...
Nie jestem specem, ale chyba błędnie wyliczyłeś trajektorię.
Potrzebujesz matematyka...
który to zweryfikuje i będzie śledził lot z Ziemi.
Zna pan kogoś?
- Panie Fernbach... - Proszę nie nalegać, oceny są ostateczne.
Zna pan mój poziom.
Ale pani oblała. Zdarza się.
Pani Sayako, proszę wybaczyć. Jestem umówiony.
- Dzień dobry. - Pan Desforges, zgadza się?
- Dzięki za spotkanie. - Jest mi miło.
- Długo zna pan Ribbota? - Raczej nie.
Tak, nic mi nie wspomniał.
To szczególny projekt.
Dobrze, zobaczymy. Chodźmy.
To żart?
Nie.
Potrzebuję kogoś, kto sprawdzi trajektorie, oprogramowanie i plan lotu.
Jest pan świadom ryzyka?
Tak.
Lubię Alexandre'a, ale nie bez powodu nie pracuje on już w ESA.
To znaczy?
Zna pan jego historię?
Oczywiście. Bo co?
Radzę panu tego nie robić. 12-metrowa rakieta nie istnieje.
Platforma startowa ma 60 metrów wysokości.
I nie używamy nieznanego paliwa,
które byłoby tak niestabilne jak nitrogliceryna.
Co Ribbot powinien panu powiedzieć.
Panie Fernbach...
wiem, że jest ryzyko.
Ale proszę pomyśleć: pierwszy amator w przestrzeni kosmicznej.
Nie włączę się w tak groźne przedsięwzięcie,
które jest zabronione przez prawo. Do widzenia, panie Desforges.
Niech pan posłucha...
Tu chodzi o pańskie życie.
Chce pan ryzykować, pańska sprawa. Ale ja nie gram w rosyjską ruletkę.
Na środek. Trochę w lewo. A teraz w prawo.
Trochę w tył!
Przy tym nawet SpaceX zeświruje.
RECARO PODIUM CARBON. PODOBA CI SIĘ?
SUPER!
Proszę!
Jim, ktoś do ciebie.
- Kto? - Pani Izumi Sayako.
- Nie znam. - Ona zna ciebie. Chodzi o twój projekt.
Dobrze, już idę. Dzięki.
Dzień dobry. Izumi Sayako,
- studentka prof. Fernbacha. - Pamiętam. Czego pani chce?
- Pracować przy pana projekcie. - Jakim projekcie?
Pierwszy amatorski lot kosmiczny.
O czym pani mówi?
- Cóż... zhakowałam pana komputer... - Czego pani chce?
Już mówiłam: pracować z panem.
Wiem, że szuka pan matematyka.
Mam licencjat z matematyki stosowanej i odpowiednik dyplomu z orbitografii.
"Odpowiednik"?
Tak, oblałam egzamin.
Ale proszę mnie sprawdzić. Co ma pan do stracenia?
Słyszałam pana rozmowę z profesorem. Niech pan nie odmawia jak on.
Przejechałam 600 km, proszę mi dać szansę.
Ma pani coś do pisania?
Plan lotu dla statku Gemini 2 wyniesionego przez rakietę Titan.
Start na początku marca, szerokość geograficzna: 40° 50' 16",
ładunek: 250 kilogramów.
Daję pani trzy dni.
- Będzie dziś wieczorem. - Proszę wziąć mój mail.
Już go mam.
Ona chyba wie, czego chce.
Bank przysłał kolejny polecony.
Widziałem.
Wszystko dobrze?
Tak, przepraszam.
A pan Ribbot?
"Wszystko w swoim czasie dla tych, co umieją czekać".
To on?
Nie.
Ona.
- Przysłała plan lotu. - Już?!
André, podaj szóstkę.
Dzięki.
Śliczna jest.
- Wieści w sprawie dźwigu? - Praca w toku.
Pierwszy amatorski lot w kosmos. Myślałeś, że sobie odpuszczę?
Panie Ribbot...
To André.
- Przyjaciel, który stworzył XB3. - Chemik?
- Samouk. Miło pana poznać. - Wzajemnie.
A zatem...
- Pokażesz mi tę bestię? - Oczywiście. Proszę tędy.
- Płytki z wahadłowca Hermès? - Tak.
Jak je zdobyłeś?
W Moskwie.
Kupowałeś od mafii rosyjskiej?
Trochę. Płytki, kilka części...
I skafander.
Wariaci z was.
Silnik.
Proszę zajść od tyłu.
Babcia?
W porządku? Wejdź.
Panie Ribbot... przedstawiam moją babcię.
- Odette. - Miło mi, pani Odette.
Wy dwoje jesteście jego wspólnikami?
Łazienka jest na końcu korytarza.
Przygotowałam ręczniki.
Jest trochę ciasny, ale...
Doskonały.
W porządku?
Tak, przepraszam.
Tylko...
gdyby żył mój mąż, byłby przeszczęśliwy.
Dlaczego?
Bo mógłby zobaczyć pana we własnej osobie.
W naszym domu.
Trochę to dziwne.
Twój dziadek?
Tak.
- Co robił? - Był rolnikiem.
Co mu się stało?
Pestycydy... rak...
Ale jego pasją był kosmos.
WYCZYN GAGARINA OTWIERA ERĘ KOSMICZNĄ
- Album. - Dzięki, babciu.
Dziękuję.
UMARLI DLA KOSMOSU
Proszę.
To on.
No tak.
Dziękuję.
Jaki był ten pierwszy raz w kosmosie?
Gdy pierwszy raz zobaczyłem Ziemię z góry...
W kosmosie nie wolno płakać.
Łzy i nieważkość to nie jest dobra mieszanka.
Z trudem się powstrzymałem, takie to było piękne.
Nie bał się pan?
Nie odczuwałem niczego przykrego.
W każdym razie... niezła kariera!
Przeczytałem plan twojej matematyczki. Dobra robota.
- Kiedy ona przyjedzie? - Nie dzwoniłem do niej.
- Dlaczego? - Uważam, że jest arogancka.
I oblała egzamin z orbitografii.
Każdy może oblać. Ty powinieneś coś o tym wiedzieć.
Z czym masz problem?
Zhakowała mój komputer, wepchnęła się... Nie podoba mi się to.
Wiesz, co znaczy "Izumi"?
Nie.
Niosąca szczęśliwą gwiazdę.
Na początku będziesz musiał znieść przeciążenie 3 g.
A nawet 5 g przy ciągu z XB3.
Nie trzeba być Supermanem, nawet pies to wytrzymał.
Ale przygotowałem ci intensywny trening.
Dzięki.
Podziękujesz, jak będziesz w górze.
Idziemy?
- Dokąd? - Na trening.
- Teraz? - Masz coś lepszego do roboty?
Mówiłem, że zamknięte.
Dobry wieczór.
Co właściwie będziecie robić?
Pamięta pan? "Zero pytań".
- Którędy? - Tam.
Nie jest to NASA, ale wystarczy do symulacji nieważkości.
Oddychasz?
Ruszaj.
Słyszysz mnie?
Tak, słyszę cię.
Płyń przez obręcze, nie dotykając ich.
W porządku?
Druga runda.
Dobrze.
Jeszcze raz.
Za luźno.
Masz.
- Lepiej. - Za tydzień będzie hełm.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Alexandre Ribbot.
Przepraszam... Miło mi!
Witamy w naszej tajnej bazie.
Nie!
Nie dotykaj silnika, jest delikatny.
Nie zniszczę go.
Może nie, ale są zasady.
Dzięki.
Tamtego wieczoru byłem tam z ojcem.
Oglądaliśmy to razem.
Ojciec nie mógł uwierzyć.
Widział to, ale nie wierzył.
Był przekonany, że to kawał,
sztuczka propagandy amerykańskiej.
Do śmierci nie uwierzył, że człowiek chodził po Księżycu.
Może i się nie mylił...
Pani też oglądała to na żywo?
Tak, tutaj.
Mój mąż kupił pierwszy telewizor... z tej okazji.
A wy... jak się poznaliście?
Spotkaliśmy się w klubie modelarstwa lotniczego.
Inżynier lotnictwa w takim małym klubie...
był gwiazdą.
Zauważył, że moje rakiety latają wyżej niż innych.
Wypytywał mnie o proch.
Z początku milczałem. Trzymałem przepis w tajemnicy.
Ale kiedy zrozumiałem, że chce go użyć...
w prawdziwej rakiecie, od razu w to wszedłem.
A co sprawiło, że pan został astronautą?
Odkąd pamiętam, zawsze chciałem nim być.
Astronautą... Chyba nie potrafiłbym robić nic innego.
To mi kogoś przypomina.
Dawniej jedyna droga wiodła przez armię. 12 lat byłem pilotem oblatywaczem.
W 2000 r. zdałem egzamin ESA.
Droga do celu bywa długa i wyboista.
A pani, Izumi?
Skąd pani pasja do kosmosu?
Nie chcę psuć atmosfery,
ale między waszym a moim pokoleniem dużo się zmieniło.
Ziemia jest udręczona, nikt się o nią nie troszczy.
Każdy robi swoje.
Jeśli to się nie zmieni, lot w kosmos będzie koniecznością, nie marzeniem.
Chodzi o to, że jeśli uda nam się wystrzelić tę rakietę...
to udowodnimy, że wszystko jest możliwe.
Nie?
A właśnie... nie pokazałeś nam platformy startowej.
To mój dziadek wylał tę płytę.
Jako dzieciaki tu odpalaliśmy małe rakiety.
Traktowaliśmy to serio.
Dziadek mawiał, że rakieta...
to światło przeszywające noc.
Dziadek marzył o wystrzeleniu prawdziwej rakiety. Stąd, znad stawu.
I my to zrobimy.
Razem.
Rakieta wleci na niską orbitę
na wysokości 250 kilometrów,
po trajektorii ekscentrycznej, z perygeum w atmosferze.
Orbita jest wyliczona tak, by kapsuła przecięła atmosferę po jednym obiegu.
Więc Jim będzie miał 89 minut na swój spacer kosmiczny.
Potem kapsuła wróci, żeby wodować na Atlantyku.
Jak go wyratujemy?
Kapsuła ma GPS. Pływa tam dużo statków...
I na pewno zjawi się straż przybrzeżna.
Wynajmiemy adwokata, żeby uprzedzić cios?
Adwokat wiedząc, że łamiemy prawo, zadenuncjuje nas.
- Jeśli to się uda, adwokaci sami przyjdą. - A jeśli się nie uda?
XB3 nie jest stabilne, rakieta może wybuchnąć przy starcie.
To wiemy.
Na orbicie może zderzyć się z kosmicznymi śmieciami,
a ty możesz nawet mieć zawał.
To możliwe.
Obliczyłam ryzyko skumulowane...
Wystarczy tej statystyki!
- To nie NASA! - Mnie to interesuje.
Prawdopodobieństwo klęski?
32%.
Jeden do trzech, że umrzesz.
Nie mówiłeś, że to takie ryzykowne.
Zaufaj mi. Wszystko będzie dobrze.
- Powinna była milczeć. - Jako matematyczka musi mówić, co wie.
Do tego jest ładna.
- Nie sądzisz? - Nie wiem, nie patrzyłem!
Dobrze jest patrzeć w gwiazdy, ale...
nie zapominaj o tym, co na Ziemi.
Wasze znaki Zodiaku wróżą wam porozumienie mózgów.
- Nie tylko mózgów, jeśli mnie rozumiesz. - Co ty pieprzysz?
Dość tych bredni.
Tylko cię informuję.
Co cię naszło? Chciałaś wszystkich wkurzyć?
- Myślałam, że babcia wie. - Ja ją chronię!
- Po co ją straszyć? - Myślisz, że to ja ją straszę?
- Następnym razem najpierw gadaj ze mną. - Następnym razem powiedz jej prawdę.
Jim, słyszysz mnie?
Jasno i wyraźnie.
Świetnie. Tlenu masz na 15 minut.
Żyje?
Są bąbelki?
Są.
6 minut.
Panie Ribbot.
Panie Ribbot!
- Tak? - Minęło 15 minut. Nie ma bąbelków.
Wypłynie.
Jest pan pewien?
Może go poszukamy?
A nie mówiłem?
Zbieramy się!
Eve.
Rozumiem. Jim!
- Tak? - Pan Dominique zaprasza cię do siebie.
- Kiedy? - Natychmiast.
Proszę.
Co to jest?
Termoregulator do silnika rakietowego.
Zupełnie nieprzydatny w pańskiej obecnej misji.
Bez powodu zamawia pan taki sprzęt?
- Musiałem się pomylić. - Trudno w to uwierzyć.
Po co to panu?
Już powiedziałem. Pomyliłem się.
I tyle?
Jestem zmuszony zwolnić pana.
Ze skutkiem natychmiastowym.
Proszę za mną.
- Będę miał czas podregulować silnik. - Ale mogą cię wsadzić.
Nie, Odette. Zanim skończą śledztwo,
Jim będzie pierwszym astronautą za własne pieniądze.
Rozsławi swoją firmę. Jeszcze będą mu dziękować.
Brakuje nam tylko regulatora.
Mam kolegę w Roskomosie. Zobaczę, co da się zrobić.
Przeszkadzam?
Nie. Ja...
Rób, co chcesz z tymi drzewami.
Idziemy?
Chodź.
Co jest?
Mój ojciec.
Gérard! Znów to samo! Złość na ojca przelałeś na Jima!
- Dość! - On nie poprosi, ale cię potrzebuje!
- To wariactwo! - Uda się nam!
"Nam"?!
Moja biedna matka straciła rozum!
Tato, czy choć raz możesz mi zaufać?
- A jeśli rakieta wybuchnie? - Nie wybuchnie.
Tego nie wiesz.
Jemu zabroniłbyś się ścigać, bo to niebezpieczne?
Właśnie. Zginął, a nie był amatorem.
Też nimi nie jesteśmy.
Facet, którego widziałeś, to Alexandre Ribbot,
wielki astronauta. Wierzy w mój projekt
- Przestań. - Nie!
To moje życie, moja decyzja i nikogo innego!
Więc nas to nie dotyczy?
Pomyślałeś o matce i o mnie?
Że nie obejdzie nas twoja śmierć?
Jak możesz być takim egoistą?
Nie chcę się więcej kłócić.
Mam zrezygnować z marzenia, bo ty się boisz?
To nie twoje marzenie... tylko twojego dziadka.
I dokąd go ono doprowadziło?
Donikąd.
Mam tego dość. Rób, co chcesz.
Ale ja nie chcę cię już widzieć. Słyszysz? Nie chcę!
Dzień dobry, paczka dla pana.
Dziękuję.
I jeszcze polecony. Poproszę o podpisik tutaj.
Bardzo dziękuję.
Do widzenia.
Izumi, słyszysz mnie?
Tak.
Na mój sygnał odpalasz.
Przez 40 sekund nic nie robicie. Silnik sam się wyłączy.
Izumi, zaczynamy.
Trzy,
dwa,
jeden...
Start!
- Izumi, w porządku? - Tak jest!
Jest problem!
Dziękuję.
System generatora ciśnienia hydraulicznego.
W sekundę temperatura wzrosła od dwóch do trzech tysięcy.
Z powodu XB3?
Nie.
Żeby to sfinansować, wziąłem pożyczkę z banku...
na "renowację" farmy.
Teraz mnie dociskają i nie odpuszczają.
Kiedy firma dowie się, ile ukradłem,
naśle na mnie Agencję Bezpieczeństwa Państwa.
- Red Bull? - Tak jest!
Wspiera ekstremalne projekty. Jak nasz!
Ogarnij się! Nasz jest nielegalny.
Warto spróbować.
- Nie chcę reklam na mojej rakiecie. - Chyba na naszej.
Piękno tego polegało na samodzielnym wysiłku.
Ale to już niemożliwe.
I nie chcę się poddawać! Zadzwonię do nich i zobaczymy.
Nie wesprą nas, to zbyt niebezpieczne.
Tylko pasjonaci mogą nam pomóc.
Tacy jak my.
Gdzie ich znajdziemy?
Jim...
właśnie mówi mi pan...
że przez osiem lat okradał mnie pan, a raczej okradał pan...
Grupę Ariane...
żeby zbudować...
rakietę?
Tak.
Potrzebujemy części.
Co mam powiedzieć?
- Tylko pan może nam pomóc. - Pomóc wam?
Macie świadomość, o co prosicie?
- To niemożliwe. - Rozumiem pana reakcję.
Pamięta pan początki Elona Muska?
Mówiono, że to niemożliwe, że on to wariat.
I gdzie jest teraz?
My jesteśmy blisko.
- Jimowi się uda. A wtedy... - Chwileczkę.
Jim...
to pan...?
Tak.
Jimowi albo komuś innemu się uda. Wkrótce.
A wtedy pan pożałuje straconej okazji. Proszę nam pomóc.
Jesteście szaleni!
Szaleni!
Wszyscy!
Zgodzi się. Pomoże nam.
- Jim Desforges? - Tak.
Paczka dla pana.
Proszę.
NIC NIE WIEM, ALE CHCĘ WIEDZIEĆ WSZYSTKO!
Tak. Łączność na dużej wysokości.
Przepustowość łącza: 100 Giga. Na jeden dzień.
Cześć.
- Zapomniałaś, żeby nie dotykać. - Tak, tak...
- Co robisz? - Zobaczysz.
Co to za kamień?
Celestyn.
Skała krystaliczna.
Niewiele się zmieniłeś. Ta sama poważna mina.
Chodź.
Aleksiej Leonow.
Pierwszy człowiek, który wyszedł w przestrzeń kosmiczną.
Kiedy próbował wrócić do kapsuły,
jego skafander tak spuchł, że Leonow nie mógł wejść.
Omal nie umarł.
Nie przeraża cię to?
Od małego chcę tam być.
Twoja babcia ma rację.
Ty i Ribbot jesteście tacy sami.
Ja nic nie zrobiłem, on poznał kosmos.
Zamierzasz wrócić?
Oczywiście.
Start rakiety... chcesz go sfilmować?
Po co?
Trzeba zostawić ślad po tym szaleństwie.
Przeżycie nie wystarczy?
To ty to przeżyjesz.
- Zajmiesz moje miejsce? - Zostawiam ci je.
Ale powinniśmy się tym podzielić. To byłoby dobre dla ludzi.
- Cześć, mamo. - Cześć, synu.
W porządku?
- U ciebie w porządku? - Tak.
- Cieszę się z naszych postępów. - Chcesz kawy?
Nie, dzięki.
Jak tata?
Zły, nie sypia.
Ale teraz ma powód. Boi się.
- Wiem. - Nie.
Tego lęku nie znasz.
O co chodzi?
Po co to wszystko?
Zobaczysz.
Kiedy?
Za tydzień.
Tata nie chce, żebyś to robił.
Ja mam inne zdanie.
Sprawdź wyliczenia... silnik...
Zrób wszystko, żeby bezpiecznie wrócić.
Ale zrób to.
Zrób to.
Pijemy tę kawę?
- Przeszkadzam? - Nie, śmiało.
Wchodził na serwery innych działów
i dopisywał do ich zamówień części, które miały trafić do nas.
- Zaczekaj, kto wchodził? - Jim Desforges.
Zaczął w 2011, rok po zatrudnieniu.
- Jim? - Cała kwota to ponad 800 000 euro.
- Zdumiewające, że nikt tego nie zauważył. - Co sugerujesz?
To, że nasz inżynier kradł niepostrzeżenie przez osiem lat.
I nie odsprzedawał tych materiałów.
Wiesz, co myślę?
- Mów. - On buduje rakietę.
Rakietę...
- Eva, proszę cię... - Masz inne wytłumaczenie?
Wysłałam raport do centrali i zawiadomiłam Agencję Bezpieczeństwa.
- Taka jest procedura. - Dobrze zrobiłaś.
- Zostawić otwarte? - Tak.
Rozumiem.
- Dziękuję, pani Dominique. - I co?
Szefowa zabezpieczeń wie wszystko i zawiadomiła Agencję Bezpieczeństwa.
Pan Dominique sądzi, że może nas kryć przez 24 godziny.
24 godziny?
Nie po to tyle zrobiłem, żeby wsadzili mnie trzy dni przed startem.
Odpalamy jutro.
- Jutro? - Tak, jutro.
André, pasuje ci to?
Tak.
Izumi, znajdź okno startowe, zapewnij kanał łączności
i dogadaj kontrolę lotów.
A ty bądź gotów.
Jutro albo nigdy.
Okej.
Alexandre Ribbot. Jestem astronautą z Europejskiej Agencji Kosmicznej.
To wiadomość dla władz amerykańskich i światowych.
Za kilka minut wasze służby wywiadu wojskowego
poinformują o starcie statku kosmicznego z Francji.
Który przeleci nad przestrzenią USA i innych krajów.
Ten lot nie stanowi żadnego zagrożenia.
Jego jedyny pasażer, francuski inżynier,
zamierza dokonać jednego z największych wyczynów w dziejach podboju kosmosu.
Mąż lubił siadywać na tej ławce.
Jim wierzy, że jego dziadek jest przy nim...
i prowadzi go przez ten projekt.
Mogę zadać panu pytanie?
Czemu pomaga pan Jimowi?
Jim nie wie, ale w 2009
byłem w komisji przyjmującej astronautów do ESA.
Byłem przeciw jego kandydaturze.
Czasem pasja budzi lęk.
ŁADUNEK SPECJALNY
André?
Co jest?
Mój ostatni spacer kosmiczny...
to nie był wypadek.
To ja odłączyłem tę linę.
Chciałem poczuć się wolny.
Choć przez kilka sekund.
Gdyby nie koleżanka, nie byłoby mnie tutaj.
Największe zagrożenie w górze...
to nie chcieć wrócić na dół.
Rozumiesz?
Długo trwało, zanim zrozumiałem, że nasze miejsce...
przynajmniej na razie, jest na tej Ziemi.
Wspólne miejsce.
Nie zapomnij wrócić.
Wejść!
Nie martw się.
- Zamontował kamerę. - Powiedział mi.
Dzięki za wszystko.
Dziękuję.
W porządku?
Co to?
Amulet na szczęście.
Startujesz za dwie godziny.
A obronę przeciwrakietową uprzedzę tuż przed startem.
Dzięki.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Jim, test. Słyszysz mnie?
Idealnie. Jasno i wyraźnie.
Doskonale.
Jest tam kto?!
- I co? - Nic!
Okej, Jim.
Trzy minuty.
Otwieraj. Ruszać!
Tlen... okej.
Temperatura i ciśnienie w skafandrze: okej.
Łączność i dane: okej.
Paliwo: okej.
System elektryczny i zapłon: okej.
Dane pogodowe i rytm serca: okej.
Dla mnie dobrze.
My gotowi do startu.
Ja też.
- Odliczaj. - Dziesięć,
dziewięć,
osiem, siedem,
sześć, pięć, cztery,
trzy, dwa,
jeden. Zapłon!
Leć!
- Wszystko stabilne? - Tak.
Twoje XB3 czyni cuda.
Zaraz zgaśnie silnik.
Dziesięć sekund, dziewięć, osiem, siedem, sześć,
pięć, cztery,
trzy, dwie...
jedna!
Rakieta na orbicie.
- Jim? - Tak?
Jesteś na orbicie.
Czujesz nieważkość?
Masz 89 minut, kowboju.
Dwie dwadzieścia.
Mamy problem.
Niech wejdą.
Skupmy się.
Nie ruszać się!
- Ani kroku! - Spokojnie.
- 40 sekund. - Co to za bajzel? Wszyscy precz!
250 km nad nami na orbicie jest człowiek.
Jeśli ma wrócić żywy, dajcie nam pracować.
- Niemożliwe. - Ależ tak. Możliwe.
Za późno, niech kontynuują.
On nie może wiedzieć, że tu jesteście.
Cisza absolutna.
20 sekund.
- Jim, słyszysz mnie? - Tak.
Odłączenie za 20 sekund.
Odłączenie się powiodło.
Przygotowuję się do wyjścia.
Słyszymy cię.
Jim, co robisz?
Co on wyprawia?
Co robisz?
Jeszcze masz czas.
Jim, słyszysz mnie?
Jim! Odpowiedz!
To Claude.
Jego dziadek.
Pora wracać.
Słyszysz mnie?
Odpowiedz mi.
Słyszę cię, Izumi.
Słyszę was.
Wszystko dobrze.
Już wracam.
ASTRONAUTA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Grzegorz Janiak