Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
PUNKT KONTROLNY
W porządku?
Robię, co mogę.
Czyli co?
PIĄTEK, 16 PAŹDZIERNIKA ALARM
Uważaj, Paulo. Zwolnij. Tam coś jest.
Tam ktoś jest.
Simón.
Simón!
Halo?
Wszystko gra?
Nie.
- Czekaj. - Hej, czekaj!
Uważaj!
Zwolnij!
Stój!
- Uważaj. - Stój!
- W porządku? - Tak.
Jest pan cały?
- Dzwonię po karetkę. - Nie ma czasu, jedziemy.
Kiepsko z nią. Mogliśmy czekać na karetkę.
Bynajmniej.
Żyje, bo szybko ją przywieźliście.
Motor jej chyba nie potrącił.
Nie o to chodzi.
Już była chora, gdy ją znaleźliście.
Co jej dolega?
Czekamy na wyniki.
- Co z jej rodzicami? - Szukamy ich.
Nikt w okolicy nie zgłosił zaginięcia.
Rozmawialiście z nią, gdy ją znaleźliście?
Mówiła coś?
- Nie. - Nic.
ALARM
Skąd wiecie, że ma na imię Clara, skoro się nie odzywa?
To imię jednej z pielęgniarek.
Dziewczynka zareagowała, gdy je usłyszała.
- Powiedziała coś? - Nie.
- Czemu milczy? - Nie wiemy.
Mutyzm może mieć różne przyczyny.
Wiadomo, dlaczego jest chora?
Na razie wiemy za mało.
Ważne, że reaguje na leczenie.
Niedługo stanie na nogi.
Co się stało?
Skąd ta zmiana? Coś się stało z dziećmi?
Hej.
Okej.
Chcesz, żebyśmy zostali?
Clara?
Tak? Nazywasz się Clara?
Zostaniemy z nią.
- Skąd wiecie, ile ma lat? - Prześwietlili jej nadgarstek.
Co z jej rodzicami?
Nadal ich nie znaleziono.
Wiadomo coś jeszcze?
Nie.
Niewiele wiadomo, nikt nic nie zdradza.
Boże. Co spotkało tę biedną dziewczynkę?
To straszne.
Była wykorzystywana?
Nie.
Przez jakiś czas zostanie w szpitalu?
Jest poważnie chora.
Nerki jej wysiadły.
Lekarze nie wiedzą, czy to geny…
To straszne.
Dlatego trzeba znaleźć jej rodziców.
Zboczeńców powinni kastrować.
To dla niej.
Przepraszam. Jak ona się czuje?
Dostała środek uspokajający.
Po co te więzy?
Względy bezpieczeństwa.
Simón.
Proszę ich nie zdejmować.
- Clara. - Przepraszam.
Proszę wyjść.
Proszę.
NIE ZGŁOSZONO ZAGINIĘCIA
POLICJA PROWADZI ŚLEDZTWO W SPRAWIE DZIEWCZYNKI
Szybko, spieszę się.
Paula, spóźnię się.
Idę.
Pojedziemy razem do Clary?
Tak?
Simón, zgarnąć cię?
Tak.
Już się nie spieszysz?
Chcesz?
Dzięki.
Co?
Ciągle myślę o tej małej.
Jej nerki zaczęły funkcjonować.
Jej stan się poprawił, dzięki wam.
Co z jej rodzicami?
Nadal nic nie wiemy.
Powiedzmy, że ten kwadrat to ten stół.
Tutaj wszystko gra.
Ale jeśli ją popchniemy…
wpadnie w otchłań.
Pobyt w szpitalu jej nie służy.
Pomoże jej nawiązanie więzi. Poczucie bezpieczeństwa.
To ogromna odpowiedzialność, ale przywiązała się do was.
Wykorzystamy to, by odnaleźć jej rodzinę.
Sprawa jest skomplikowana.
Rodzice zastępczy dostają okres próbny.
Nie mamy na to czasu. Ona jest dla nas najważniejsza.
Zwłaszcza że nie może wyjść na zewnątrz.
Wiemy.
Mówiłam otwarcie.
Wyklarowałam sytuację.
Proszę to przemyśleć. W razie czego ogarniemy dokumenty.
Lekarze wyrazili zgodę?
Tak.
Dziewczynka powinna zostać pod okiem profesjonalistów.
Ona nie czuje się dobrze w szpitalu.
Zostanie z nami na parę dni.
- Przemyślałaś to? - Tak.
Oboje to przemyśleliśmy.
Czyli klamka zapadła?
- Dziś ją przywiozą. - Tak?
Pójdziemy już, macie sporo na głowie.
Tak.
Simón.
Zauważyła kwadrat.
Dzień dobry, Claro.
Chcesz trochę?
- Chcesz? - Tak.
Dobre?
Pyszne.
Bardzo.
Jogurt jest pyszny.
- Jak zawsze. - Tak.
Dobranoc.
Claro.
Pójdziesz ze mną?
Ciągle tak rysuje.
Zapewne robi to od dawna.
Chodź pobawić się na zewnątrz.
Nie chcesz?
Claro, zmażę to.
Glorio, nie.
- Idźcie do kuchni. - Nie trzeba.
Nalegam.
Chodź.
Spójrz na mnie.
Tutaj.
Policzę do trzech i zmażemy kredę.
Raz.
Dwa.
Nie bój się.
I…
trzy.
Jesteś cała?
Czekaj. Nie przeszkadzaj.
Oddychaj.
Clara!
Przestań.
Clara.
Wiem, że mnie rozumiesz.
Wiem też, że umiesz mówić.
Powiedziałaś „buma”.
Co znaczy „buma”?
Proszę.
Co to? Nie rozumiem.
Gdzie jest twój dom?
Dom, kreide.
„Kreide”? Co to znaczy?
Kreide.
Czy twój dom jest daleko stąd?
Jest blisko?
Z kim mieszkasz?
Mama.
Mieszkasz z mamą.
Mama.
Z kim jeszcze? Z tatą też?
Claro, z kim mieszkasz?
Skoro nie chcesz mówić, zetrę kredę.
Clara.
Cześć.
Nie zmuszę cię do mówienia.
Wiem, że boisz się przejść przez kredę,
ale…
Nie musimy tego robić.
Dopóki jesteś ze mną i Simónem,
nic złego cię nie spotka.
Obiecuję.
Zostaniemy tutaj.
Co to?
To dla mnie?
Piękne.
To piękny prezent.
- Spójrzcie na to wszystko. - Uważajcie na kredę.
Myśleliśmy, że nie umie mówić.
- My też. - Zaskoczyła nas.
- Co powiedziała? - Słowa bez ładu i składu.
Psycholożka uważa, że będzie lepiej.
Powiedziała „mama”, pewnie z nią mieszkała.
- A ojciec? - Nie wspomniała o nim.
Będziecie ją uczyć mówić?
Może musi nabrać pewności siebie…
Brakuje kieliszka.
- Tak. - Przyniosę.
Dziękuję.
Przepraszam. Jestem roztrzepana.
Robicie postępy.
To zasługa Pauli. Mała ją uwielbia.
Ainhoa chce poznać Clarę.
Tak?
Zabawa z dziećmi dobrze jej zrobi.
Wpadniemy jutro przed meczem.
Zjemy razem śniadanie.
Dobra.
Może trochę przesadziłaś.
Śmiało, pobaw się z nią.
Koniecznie chciała poznać Clarę.
Jest już taka duża, szok.
Faktycznie.
Wyglądasz lepiej.
Cieszę się twoim szczęściem.
- Chcesz jeszcze jednego tosta? - Nie, zaraz pęknę.
Dziewczynki.
Śniadanie.
Dziewczynki.
Co się stało?
Co z nią?
Wszystko gra, podrzuciłam ją do domu.
Chodź.
Znalazłem coś.
Były w dżemie.
Spójrz na słoik.
Jest cały.
Właśnie.
- Simón… - Ktoś włożył do niego szkło.
Ktoś?
Nie.
Nie chcesz przynajmniej tego rozgryźć?
Niby co takiego? Szkła w słoiku?
Daj spokój.
- Powiemy o tym Glorii? - Jutro.
Nabałaganiłeś.
Zaraz wrócę.
Kup kredę, proszę.
Co się stało?
Spójrz.
BIAŁA KREDA
„Kreide”? Co to znaczy?
Proszę.
Co to? Nie rozumiem.
Proszę.
HISZPAŃSKI – NIEMIECKI
CZY CHODZIŁO CI O: BESTRAFEN
KARAĆ
Czy twój dom jest daleko stąd? Jest blisko?
CZY CHODZIŁO CI O: ANGST
STRACH
Sprawdź „buma”.
BRAK WYNIKÓW
Zadzwonię na policję.
Clara może być Niemką, to ważna poszlaka.
- Dam znać, jeśli czegoś się dowiem. - Dziękuję.
Czemu nie powiesz jej o odłamkach szkła?
Może zrozumieć to na opak.
Tak jak ja.
W mojej dłoni.
Skąd znasz Niemiecki?
Twoi rodzice są Niemcami?
Mieszkałaś w Niemczech?
Proszę, powiedz coś.
Zaraz wrócę.
Clara.
Clara?
Maria! Czy z domu wychodziła dziewczynka?
- Blondynka, sześć lat. - Od was?
- Widziałaś ją? - Pewnie się bawi.
Co robiłyście? Rysowałyście?
Napijesz się wody czy soku?
Co tam?
Pralka znowu się zepsuła.
Wszystko w porządku.
Hej.
Chowałaś się przede mną?
Czego się boisz?
Bumy?
To jakaś rzecz?
A może osoba?
Powiedz coś, Claro.
To jakieś miejsce?
Może to narysujemy?
Narysujmy to.
Położymy to tutaj…
Posłuchaj.
Dość tego, dobrze?
Odezwij się, proszę.
Claro.
Wybieraj. Odezwij się albo przekrocz linię.
Umiesz jedno i drugie.
Mam to wymazać?
Hej.
Posłuchaj mnie.
Claro. Nie zmażę tego.
Przepraszam.
Clara cię uderzyła?
- Nie. - Nie zaatakowała cię?
Chciałam ją zmusić do mówienia.
To moja wina.
A odłamki szkła? Ciężarna kobieta wylądowała w szpitalu.
Chcieliśmy ci powiedzieć jutro.
Tak, przestraszyliśmy się.
Ona rozumie niemiecki, ale…
nic nie mówi.
Clara.
Dlaczego nie chcesz mówić?
Jesteś zła albo smutna z jakiegoś powodu?
Pięknie rysuje.
Mogę zobaczyć?
To chyba dla Pauli.
Mogę zobaczyć?
To twój dom?
Trawa. Mieszkasz na wsi?
Czyli to jest niebo.
Czemu jest zielone?
Co?
Nie wiem, może spróbujesz…
- Pogadamy za parę dni. - Radzimy sobie.
Zaczyna mi ufać.
To nic nie daje, przykro mi.
Proszę, nie.
To nie wasza wina.
Zajmiemy się papierami.
Czemu nie mówisz, że Clara cię uderzyła?
Nie uderzyła mnie. Ma sześć lat.
- Dokąd idziesz? - Zaraz wrócę.
- Rozmawiamy. - Popilnuj jej.
Paula!
Wygadałaś się i teraz nam ją odbiorą.
- Posłuchaj, ja… - To nie twój jebany interes.
Idziesz spać?
Tak, za chwilkę.
TŁUMACZENIE – HISZPAŃSKI
Clara.
Wiem, że mnie rozumiesz.
I wiem, że umiesz mówić.
- Wychodzę. - Pa.
Powiedziałaś „buma”.
Co to znaczy?
Nie wolno mówić.
BRAK WYNIKÓW DLA BUMAH
Co to? Nie rozumiem.
Gdzie jest twój dom?
Dom, kreide.
„Kreide”? Co to znaczy?
Kreide.
Czy twój dom jest daleko stąd?
Jest blisko?
Z kim mieszkasz?
Mama.
Z kim jeszcze?
CZY CHODZIŁO CI O: BU MANN
Z tatą?
BU CZŁOWIEK
CZY CHODZIŁO CI O: BUHMANN
STRASZYDŁO
Skoro nie chcesz mówić, zetrę kredę.
Clara!
Znaleźli jej kurtkę.
Gdzie?
W jeziorze.
Nurkowie nadal szukają.
Co było potem?
Trzymała mnie.
Zamknęłam ją, żeby iść do łazienki.
Jak to?
Obrysowałam ją kredą.
Jak długo była pani w łazience?
Niecałe pięć minut.
Kiedy wyszłam,
drzwi były otwarte i…
Clara zniknęła.
- Byłyście same w domu? - Tak.
Ja pojechałem do pracy.
To było przed incydentem ze szkłem.
Tak, to była błahostka.
Państwa sąsiadka trafiła do szpitala. Takie wypadki należy zgłaszać.
Wiedziałam o tym, szukałam najlepszego rozwiązania.
- Dziewczynka wyszła sama. - To niemożliwe.
Bo nie wychodzi poza kredę.
Właśnie.
Ponoć zniknęła już wcześniej.
Szukała jej pani.
Nie, nigdy nie zniknęła.
Chyba się…
- schowała. - Tak.
Tym też się pani zajęła?
Spędziłam z Clarą sporo czasu, dobrze sobie tu radziła.
Przeszukujcie jezioro dalej,
ale proszę,
rozważcie inne możliwości.
W porządku.
Proszę zostać w domu.
Może mała wróci.
- Musisz pogadać z Paulą. - Wiem.
To do niej niepodobne.
Paula musi teraz wrócić do normalności.
- Myślisz, że ktoś porwał małą? - Nie, nie wiem.
- Oby nie okazało się, że utonęła. - Nie mów tak.
Paula.
Jak się masz?
Dobrze.
Coś wiadomo?
Spokojnie, spałaś tylko dwie godziny.
Miałeś czas posprzątać.
Jak się czujesz?
Jak nie wrócisz do pracy, odbiorą ci projekty.
Powrót do normalności dobrze ci zrobi.
Urodzę szybciej, niż sądziłam.
Tak?
- Urodzi się tego samego dnia co Beltrán. - Dziś się dowiedzieliśmy.
Kto by pomyślał.
Co?
Nie wiem, Paulo.
Co myślisz?
Co ja myślę?
Cieszę się, Beltrán.
- Chcieli cię rozweselić. - Zamknij się.
Uspokój się, Paulo.
- Możecie sobie iść? - Paula.
Idźcie sobie.
Odprowadzę was.
Przepraszam.
Boję się, Simón.
- Gdzie ona może być? - Nie wiem.
Cóż…
Nie będę biernie czekać.
Możesz tu zostać?
Nie chcę, by tu wróciła, jeśli ją znajdą.
- Co? - Nie czuła się tu dobrze.
Powtarzasz się.
To jedno, że inni tak mówią, ale ty…
Myślisz, że Clara odeszła?
Od dawna bierzesz hormony?
- Co? - Który to cykl?
Sama zaczęłaś terapię.
Mieliśmy zajść w ciążę razem.
- Będziesz milczeć? - Nie wznowiłam terapii.
Strzykawki były ukryte w łazience.
Pozostały mi z poprzedniego leczenia.
Jeden cykl?
- Tak zamierzałam. - Ile?
Jeden, ale nic z tego nie wyszło.
- Chciałam to powtórzyć. - Nie odpowiesz mi.
Simón, zaczekaj.
Masz rację, powinnam była ci powiedzieć, ale nie chciałam cię martwić.
- Jak mogłaś? - To mnie przerosło.
Zgodziliśmy się odczekać rok.
Przepraszam, nie mogłam.
Mamy za sobą sześć lat badań.
Nie pamiętasz, co przechodziliśmy?
Pamiętam.
- Męczyliśmy się. - Nie.
Byliśmy w kiepskiej formie.
Nadal…
myślisz, że jesteś w tym sama?
Nie.
- Ponoć nie chciałaś mnie martwić. - Nie jestem w tym sama.
Chciałbym móc zrobić więcej.
Wesprzeć cię.
Jesteśmy w tym razem, serio.
Czemu uważasz inaczej?
Chciałam ci kiedyś powiedzieć,
że jestem w ciąży.
Nie.
Tak. Tylko i aż tyle.
Ale podjęłaś decyzję.
Na własną rękę.
Czułam, że podołam.
Mamy pod górkę, zwłaszcza ty.
Różnimy się.
Tak.
Twierdzisz, że jesteśmy w tym razem,
ale działasz sama.
Tak samo z tą dziewczynką.
Co? Pogubiłam się.
Co Clara ma z tym wspólnego?
Odepchnęłaś mnie, Paulo.
Od początku mnie odtrąciłaś.
Nie sądzę.
- Nie? - Nie.
Sypiamy osobno.
Na sprzeciw reagujesz agresją, ukrywasz prawdę.
- Nic nie ukrywam. - Uderzyła cię.
- Wcale nie. On ma sześć lat. - Uciekła od nas.
- Ukryła się. - Nieważne, co powiem.
Zmusiłam ją, by mówiła.
Zawsze znajdziesz wymówkę.
Wiesz, co mi zostało?
Co takiego?
- Opieka nad tą dziewczynką. - A mi nie?
Przyjęłam na siebie obowiązki, to nie obsesja.
Nie, nalegałaś, by mała tu została,
choć chcieli ją zabrać dawno temu.
- O to chodzi. - Takim chcesz być rodzicem?
Nie jestem jej ojcem.
A ja nie jestem jej matką.
Nie rozumiem, czemu chciałeś ją przygarnąć.
- Szczerze? - Tak.
Uznałem, że to nam dobrze zrobi. Zwłaszcza tobie.
Co, niby cię zaniedbałam?
Wyjaśnij to.
No śmiało.
Umyj się i zjedz coś.
Tak?
Halo?
Mama?
Clara?
Gdzie jesteś?
Mama.
Jesteś cała?
Co się stało?
Okej, dobra.
Do usłyszenia.
Wiadomo coś?
Sprawdzamy sprawy z całej Europy.
Jesteśmy skrupulatni.
Namierzyliście telefon?
Mamy tylko numer, z którego dzwoniono.
Zginęły państwu ostatnio telefony?
- Nie. - To pani dzwoniła?
Ależ skąd.
To pani numer?
Tak.
Simón,
ona do mnie dzwoniła.
Pomóż mi. Byłeś przy tym.
Nie, Paulo. Wyszedłem.
Psycholog z panią porozmawia.
Nie ma takiej potrzeby.
Potem powie nam pani wszystko, co wie.
Czas działa na niekorzyść małej.
Posłuchajcie…
Już mówiłam.
Wyraźnie słyszałam, jak mówi „mama”.
Imię i nazwisko?
Paula Ejea Guzmán.
- Wiek? - 42 lata.
Proszę zostawić telefon.
Może pani iść.
Proszę być w kontakcie.
Wracamy do domu.
Muszę się przejść.
- Pójdę z tobą. - Muszę to przemyśleć.
Pomyślimy razem.
- Paula. - Pogadamy wieczorem, słowo.
ZAGINIONA DZIEWCZYNKA (JĘZYK GERMAŃSKI)
PRZESTĘPSTWA WOBEC DZIECI
RAPORT Z AUTOPSJI
ZDJĘCIA
…USTACH CZY GARDLE
OPIS OBRAŻEŃ
…UPROWADZENIE, GWAŁT.
…OZNAKI NAPAŚCI SEKSUALNEJ
NIEZIDENTYFIKOWANA
AKTA
Niestety nie rozumiem.
Jest w prosektorium w innym mieście.
Gdzie?
Nie jest pani z policji, nie pomoże pani.
Przykro jej.
Potrzebuję informacji o tej dziewczynce.
Nie może pani pomóc, bo nie jest pani z policji.
Ma pani dzieci?
Proszę przetłumaczyć.
W takim razie proszę mi pomóc.
Nie pamięta nic ponad to, co napisała dwa lata temu.
Ofiara miała uszkodzone nerki.
Przestały funkcjonować.
Miała ślady wielokrotnych obrażeń na szyi.
Bardzo cierpiała.
Co znaczą
te dwie literki?
Amblyopie fonctionnelle, nie umiem przetłumaczyć.
Co to jest?
Leniwe oko.
BRAK NOWYCH POSZLAK W SPRAWIE ZAGINIONEJ DZIEWCZYNKI
ROK TEMU NA PLAŻY PEDRALEJO
ZAGINĘŁA SZWAJCARSKA DZIEWCZYNKA
DWANAŚCIE LAT
„MAMY TYLKO JĄ,
BŁAGAM”.
„STRAŻ NIE UJAWNIA, CZY RODZICE DOPUŚCILI SIĘ PRZEMOCY”
Do zdarzenia doszło na plaży w Máladze piątego czerwca 2012 r.
Ingrid Morand zaginęła bez śladu.
Minął rok, jej rodzice nie tracą nadziei.
Jest szczodra i ma ogromną wyobraźnię.
Na pewno tęskni za swoim pokojem.
Oddajcie nam Ingrid.
To nasze jedyne dziecko.
Robiła rękodzieła dla nas i koleżanek.
Mówiła, że to anioły stróże,
które chronią przed złem…
…anioły stróże, które chronią przed złem.
Simón?
Simón!
JESTEM NA KOMENDZIE. ZADZWOŃ.
Numer alarmowy.
Nazywam się Paula Ejea.
Eduardo Olivares, mój sąsiad,
może mieć coś wspólnego z uprowadzeniem dziecka.
- Pani córka zaginęła? - To nie moja córka.
Ale Eduardo Olivares może coś wiedzieć o jej zaginięciu.
I o zaginięciu Ingrid Morand.
Proszę tu przyjechać. Mieszkam przy…
Widzę na ekranie. Wysyłam patrol.
Proszę pozostać w domu.
Nie, wstań.
Wstań.
Możesz iść.
Idź do niebieskich i czerwonych świateł.
Nic nie mów.
A teraz idź.
Wrócę po ciebie, ale jesteś chora.
Patrz.
Widzisz?
Idź wzdłuż linii.
Lekarze wyrazili zgodę?
Dziewczynka powinna zostać pod okiem profesjonalistów.
Lekarze wyrazili zgodę?
- Co powiedziała? - Słowa bez ładu i składu.
Psycholożka uważa, że będzie lepiej.
Powiedziała „mama”, pewnie z nią mieszkała.
- A ojciec? - Nie wspomniała o nim.
Będziecie ją uczyć mówić?
Może musi nabrać pewności siebie…
Brakuje kieliszka.
- Tak. - Przyniosę.
Dziękuję.
Przepraszam. Jestem roztrzepana.
To zasługa Pauli. Mała ją uwielbia.
Clara?
Co tu robisz sama? Napijesz się wody?
Co robiłyście? Rysowałyście?
Dzień dobry.
Wszystko w porządku.
- Zostało jeszcze? - Nie, ale mogę coś zrobić.
Nie trzeba.
Mogą być resztki z lodówki.
To żaden kłopot.
Może omlet?
Resztki z lodówki wystarczą.
Maite?
Co?
Odłożyłam fasolę na jutro.
Czemu?
Nie pamiętasz?
Wychodzę, musisz sobie zrobić obiad.
- Dokąd jedziesz? - Do Barcelony do chłopaków.
Zdali egzaminy.
Nie mówiłaś.
Nie pamiętasz?
Pozwoliłeś. Nie miałeś nic przeciwko.
Nie.
Nawet poleciłeś mi restaurację, w której byłeś z kolegami z pracy.
Jak chcesz.
Mieliśmy jutro iść do Pauli i Simóna.
Możesz iść sam, prawda?
Nie możesz zadzwonić do chłopaków?
Niech przyjadą tutaj, dawno tu nie byli.
- Mają sporo na głowie. - Mówiłaś, że są już po egzaminach.
Zaczęli drugi semestr. Wiesz, jak jest.
Chyba znajdą czas, by wpaść do domu.
Masz rację.
Z Paulą i Simónem jest kiepsko.
Pojadę innym razem.
Na pewno?
Tak.
- Masz robotę? - Tak.
A Straż Obywatelska?
Nie ma pojęcia.
Funkcjonariusze coś mówili?
Podejrzewają ucieczkę,
ale detektyw przesłuchuje Paulę.
Badają, czy doszło do uprowadzenia.
Paula musi teraz wrócić do normalności.
- Myślisz, że małą ktoś porwał? - Nie wiem.
- Oby nie okazało się, że utonęła. - Nie mów tak
Paula.
Jak się masz?
Dobrze.
Coś wiadomo?
Spokojnie, spałaś tylko dwie godziny.
Miałeś czas posprzątać.
Jak się czujesz?
Jak nie wrócisz do pracy, odbiorą ci projekty.
Powrót do normalności dobrze ci zrobi.
Powiedz jej. Ucieszy się.
Urodzę szybciej, niż sądziłam.
Tak?
- Urodzi się tego samego dnia co Beltrán. - Dziś się dowiedzieliśmy.
Kto by pomyślał.
Co?
Nie wiem, Paulo. Co myślisz?
Co ja myślę?
Cieszę się, Beltrán.
Chcieli cię rozweselić.
Zamknij się.
Uspokój się, Paulo.
- Możecie sobie iść? - Paula.
Idźcie sobie.
Chodźmy.
Odprowadzę was.
Halo?
Cześć.
Wszystko w porządku?
Tak.
Jesteś sam?
Tak.
A co?
Maite mnie po coś przysłała.
Po co?
Po mapy.
Chciałam je pożyczyć.
Nic nie mówiła.
Wejdź.
Poszukamy ich.
Może są tutaj.
Po co ci mapy?
Chcę szukać dalej.
Tej dziewczynki?
Tak.
Wiadomo coś nowego?
Nie.
Ach ta Maite…
Zaczekaj, poszukam tutaj.
- Tak? - Pan Eduardo Olivares?
Tak.
Otrzymaliśmy zgłoszenie.
Chcemy zadać panu kilka pytań.
Paula Ejea do was dzwoniła?
Zapraszam do środka.
Powiedziałam policji.
Nie uwierzyli ci.
Znajdą mnie.
Jak się połapałaś, Paulo?
Znalazłam Ingrid.
Znalazłaś ją?
Mam raport z jej sekcji.
Gdzie?
Gdzie, Paulo?
Jest…
w moim aucie.
Kłamiesz?
- Kłamiesz. - Nie.
Paula?
Claro, posłuchaj mnie.
To ważne. Musisz mi pomóc.
Pomożesz mi?
Patrz uważnie.
Spójrz.
Rzucam, Claro.
Daleko.
Mam!
Zacznij, proszę. Możemy przestać.
Nie. Nie chcę.
Posłuchaj mnie.
Nie bój się.
Wiem, że to trudne.
Ale dasz radę.
Wiesz czemu? Bo jesteś najodważniejsza.
Nie znam nikogo tak odważnego.
Proszę, Claro.
Zrób to dla nas obu.
Claro, jesteś w szafie?
Nie chcę. Mama tutaj karać.
Mama była w domu?
Ma na imię Ingrid?
Gdzie ona jest?
Clara?
Skarbie.
Gdzie ona jest?
Gadaj.
Gdzie?
Clara!
Clara, nie!
Clara!
Simón!
Wróciłem do domu, nie ma jej tu.
Simón!
Zabrali jej telefon, jak ma mi dać znać?
- Simón! - Cześć.
Co tu robisz?
Jesteś Clara?
Jesteś cała?
Gdzie Paula?
Spokojnie.
W porządku.
Spokojnie. Chodź.
Chodź.
Spokojnie.
Simón!
Mam zostać w domu? Posłuchaj mnie!
Będzie tak.
Będę odwiedzać chłopaków do woli.
Dasz mi forsę na bilety i jedzenie…
Pojadę i wrócę.
Nadal tu będę.
Ale nie będziesz o nich pytał i nigdy tu nie wrócą.
A piwnica?
Dziękuję.
Nie robię tego dla ciebie, robię to dla synów.
Co teraz?
Zaparzę kawę.
Będę w ogrodzie.
Straż Obywatelska! Ręce do góry!
Gdzie one są?
Ogłuchłeś? Gdzie one są?
Cześć.
Jak się masz?
Dobrze.
Tak się cieszę, że cię widzę.
Ja też.
Co słychać u babci?
Babcia?
Zawołasz ją potem, chcę się przywitać.
W Hamburgu dziś jest ładnie.
Słonecznie.
Tutaj jest pełno chmur.
Jak twoja kostka?
Możesz chodzić?
Cudownie.
Simón.
Zobaczy, kto przybył. Chwilka.
Simón, chodź tu. Rozmawiam z Clarą.
Napisy: Łukasz Białk