Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Zbliż się
Do nas
Zanim odejdziemy
Tam
Musimy
Stąd odejść
Oj tak, oj tak
Rzeka od prawieków
Była słodka, krystaliczna
A teraz skrywa coś stęchłego
Od czego głowach kręci się nam
Czy to śmierć się zbliża?
Czy to już nasz koniec?
Żyjemy w agonii
Odkąd umarła
Lecz topielica
Powróci do życia przemoczona.
I tak jak ona
Pewnego dnia powrócimy też
Cecilia? Mam kiepski zasięg.
- Co się stało? - Halo?
Tata zobaczył mamę.
- Co? - W sklepie z telefonami.
Powtórz.
- Halo! - Halo?
- Bernardo! - Jesteśmy w szpitalu. Przyjedź.
Pospieszcie się! Będzie za 10 minut.
Widzę taksówkę!
Tomás, chodź.
Zajmij się moimi pacjentami.
Mam nagłą sprawę rodzinną.
Nie.
Wiem.
- Nie podobam ci się? - Coś ty!
W razie czego dzwoń.
Ostrożnie!
Wujku!
Cześć.
Cześć, wujku Bernardo.
Cześć, Tomás.
- Cześć. - Spóźniłeś się.
Przepraszam.
Jestem brudny.
I przytyłem.
Nie, dobrze wyglądasz.
- Jak tata? - Nie wiem.
- Będziemy po czasie odwiedzin. - Chcę go zbadać.
I zobaczyć.
Zaczekacie w samochodzie.
Patrz na mnie.
- Umrę, Ceci. - Nie, tato.
Patrz za światłem.
Twoja mama wróciła.
Tato...
Mama nie żyje.
Zmarła dawno temu.
Myślisz, że jestem idiotą?
Podnieś ręce jak ja.
Boli cię?
Brakuje ci sił?
Nigdy mi nie wybaczy.
O czym ty mówisz?
Co ma ci wybaczyć?
To ona odeszła, nie ty.
Jak się pan czuje?
- Witam. - Miłe towarzystwo.
- To moja córka, lekarka. - Miło mi.
Nic mu nie będzie.
Jaka jest diagnoza?
Na początku myśleliśmy, że to zawał.
Ale badania niczego nie wykazały.
Zwykły stres.
Powinien zostać na obserwacji.
Zrobiliście mu rezonans?
Jest zdezorientowany...
Uwaga, uwaga, czy pamiętacie?
Ziemia to jest nasz przyjaciel!
Rzeka Cruces naszą matką jest.
Wam się nie podoba? Więc wyjedźcie, precz!
Dlaczego protestują?
- Padło dużo ryb. - Dlaczego?
Nie wiadomo.
Podejrzewają fabrykę celulozy.
Wyłącz silnik.
Musimy być ostrożni
i nie stresować taty.
Nie wolno mu jeść mięsa, sera ani pić.
Sam się w końcu zajmij mleczarnią.
Przepraszam, nie widziałem pani.
Bernardzie!
Nad rzeką zjawili się eksperci, aby potwierdzić śmierć tysięcy ryb.
To potworna katastrofa ekologiczna.
Mimo, że dowody wskazują na fabrykę celulozy Araucana,
jako winnego zatrucia wód,
władze nie chciały odnieść się do sprawy.
Mieszkańcy protestują.
Myślałam, że znam ten las.
Lasu nigdy nie zna się do końca.
To nie twoja wina.
Tu nikt niczego nie rozumie.
- A to na co? - Na ranę na czole.
- Nic nie mam. - Jak to nie?
- Nie mówiłam? - Ale...
Przecież nie kłamię.
Pokaż.
Nie bądź uparta.
Nie pierwszy raz leczę ranę.
Nakładałam ci to samo w dzieciństwie,
kiedy wracałyście z lasu z mamą podrapane.
Pamiętam, jakby to było wczoraj.
Uwielbiałyście chodzić między krowami.
Zanim powstał zakład.
Mamie nie podobało się zrobienie z nich mleczarni.
Ona niczego nie lubiła.
Ani wsi ani nas.
Dlatego ciągle znikała.
Niepotrzebnie tyle plotę.
- Przepraszam. - Dziękuję.
Witaj w domu.
Przyjechałam na kilka dni.
Dobranoc, Felicio.
- Dawno? - Pół roku temu.
Mamo!
Pszczoły umarły.
Co się stało?
Sąsiedzi robili opryski
i nie zdążyłam osłonić pasieki.
Pszczoły, które przeżyły, wyglądały jak pijane.
Latały bez ładu i składu.
Gdzie Bernardo? Nie mam kluczyków do samochodu.
W mleczarni.
- Obejrzymy krowy? - Przez chwilę. Muszę odwiedzić dziadka.
Ja zostanę poćwiczyć.
Dobrze.
Przebierz się.
Trzymaj.
Panienko Cecilio!
Dzień dobry, Victorze.
Tyle lat!
Almito!
Kiedy ostatnio cię widziałem,
byłaś mała jak okruszek,
a teraz młoda dama z ciebie.
Co jej robicie?
Pomagamy zostać mamą.
- Zapładniamy ją. - To boli?
Nie, przywykły.
Wypuściliście ją wczoraj?
Co? Nigdy!
- Coś podać? - Kluczyki od samochodu.
W biurze są dodatkowe.
Przyniosę. Zawsze je tam zostawiają.
Kolejnym efektem zanieczyszczenia rzeki
jest zniknięcie roślin wodnych,
głównego pożywienia łabędzi, kaczek i innych lokalnych ptaków,
które zaczynają padać z głodu.
Pozostałe zdrowe gatunki, emigrują.
Zamieszana w sprawę fabryka celulozy, nie wypowiada się...
A gdyby zabrało ją życie?
Tam, gdzie nie ma nic
A gdybyśmy podążyli za nią?
By zobaczyć koniec naszej duszy...
Chodź, zbliż się
Zbliż się do nas
Zanim odejdziemy stąd
Widzimy zbliżającą się śmierć
Czy to nasz koniec?
...Nie chciał się wypowiedzieć. Mieszkańcy wyszli na ulicę.
Chłopcze, siedzisz tam od godziny!
Almito, twój brat się guzdrze.
Pójdę po ubranie i wracam. Zaczekaj tu.
Cześć.
Matko Przenajświętsza, własnym oczom nie wierzę!
Proszę się nie obrazić, pani Magdaleno,
ale nie wszyscy są gotowi panią zobaczyć.
Proszę powiedzieć szczerze.
Przyszła pani po pana Enrique?
Zabierze go pani?
Więc...
przyszła pani po mnie?
Już na mnie czas?
Proszę nie mówić, że przyszła pani po jedno z dzieci.
Nie może pani powiedzieć?
To dla mnie, na ukojenie nerwów.
Dobrze, może w końcu pani przemówi.
Już?
Proszę usiąść.
Mamy sobie tyle do powiedzenia!
Gdzie go zostawiłam?
Pani nie zna tych rzeczy.
Tam też są takie?
Proszę tu zostać.
Niedługo wrócę.
- Słyszysz moją komórkę? - Nie. Nakryj do stołu.
Dzień dobry.
Bernardzie, gdzie byłeś?
Babcia zabrała twój telefon.
Tak bardzo się cieszę!
Mój Boże!
Po tylu latach znów jesteśmy razem!
Gdzie wino?
- Będziesz świętował wodą. - Wodą? Proszę cię!
Felicio, przynieś butelkę wina!
Zaczynajmy, bo stygnie.
Wujku,
dlaczego oddzielają cielątka od mam?
- Bo... - Bo to mleczarnia.
Gdyby cielątka wypiły całe mleko,
zbankrutowalibyśmy.
- Coś nowego? - Przyszła wycena.
Ani słowa.
Nie wyłożę ani grosza więcej na mleczarnię.
Twój brat jest głuchy.
Nie rozmawiajmy o interesach.
Upiera się. Chce wszystko zmienić.
Nie chodzi o zmianę, tylko o dobro krów.
Trzeba naprawić studnie.
Skończmy ten temat.
Daj spokój.
To najlepsza mleczarnia w regionie. Ile wody potrzebują krowy?
A my,
tak jak one, wcinamy zielsko.
- Powiedziałem coś śmiesznego? - Nie.
Z czego się śmiejecie?
Poczułem łaskotki.
- Zróbmy to znowu! - Co to było?
Pani Magdaleno...
pani Magdaleno...
- Pani Magdaleno... - Felicio!
Felicio!
Wybacz, nie widziałam cię.
Co się dzieje?
Wszystko. A o co ci chodzi?
Podczas obiadu poczułam...
Cecilito.
Od zawsze istnieją rzeczy, których nie da się wytłumaczyć.
Odpocznij.
Prześpij się.
Dobranoc.
Mama?
Daj nam spokój.
Nikt cię tu nie chce.
Odejdź!
Wynocha!
Nie, czekaj.
Czekaj!
Nic się nie zmieniłaś.
Nie...
nic ci nie zrobię.
Jesteś taka piękna,
a ja mam przesrane.
Zawsze myślałem o tej chwili.
O tym, co ci powiem.
A teraz, gdy tu jesteś...
Mama?
Chodź... Chodź...
Zbliż się do nas.
Widziałyśmy, jak dorastałaś
Śmierć się zbliża
Nasz koniec wkrótce nadejdzie
Śmierć się zbliża
Nasz koniec wkrótce nadejdzie
Bez moich dzieci...
Jestem martwa
Bardziej martwa niż żywa
Żyłam...
Dlatego...
Pozwól mi...
Umrzeć
Dlatego, pozwól nam
Umrzeć...
Powrócimy też...
Pewnego dnia
Co im odbiło, że poszły nad rzekę?
Magdaleno!
Tato!
- Wybacz mi! - Tato!
Magdaleno! Wybacz mi.
Uruchom "szukaj komórki".
Słyszę brzęczenie.
Ty też?
Nic się nie dzieje, tato.
Już dobrze. Połóż się.
Dobrze.
Zostaniesz ze mną?
Tak.
Co takiego ma ci wybaczyć mama?
Bernardzie!
Wejdź.
Szukałam cię.
Tata wariuje.
Ja chyba też.
Wczoraj...
widziałam mamę.
Co to?
Zacząłem znajdować jej rzeczy.
Ostatnio, kiedy byłem nad rzeką...
pojawił się on.
Odnowiłem go.
Jest prawie gotowy.
Mama mi go przysłała.
Skąd wiesz?
Wie, że potrzebuję go właśnie teraz.
Spotykasz się z kimś?
Podwieźć cię?
Ja ich nie założę.
Należały do babci?
Skąd wiecie, że popełniła samobójstwo?
Ktoś ją widział.
Kto?
Twoja mama.
Śniłam o tym.
Że po mnie przyszłaś.
W moim śnie tylko ja mogłam cię widzieć.
Potem zabrałaś mnie na planetę, gdzie ludzie rozumieli się bez słów.
Słyszę cię.
To ty?
Jak?
Co się czuje umierając?
Wilgoć.
Żałujesz?
Dlatego wróciłaś?
Ja nigdy bym tu nie wróciła.
Też myślałam...
żeby pójść w twoje ślady.
Co ci jest?
Przepraszam.
Nie chciałam, wybacz.
Zapomnimy o tym?
Przepraszam.
Pozwól, by prąd przebiegł przez ciebie.
Krowy zachorowały.
Nie wiem, spytaj. Sprawdź, co się dzieje.
Pospiesz się!
No już! Biegiem!
O co chodzi?
Co się dzieje?
Zdycha.
Ma opuchnięty język.
Coś zaatakowało układ nerwowy?
Możliwe... ale to chyba coś więcej.
Zawiadomcie Dyrekcję Regionalną.
Zdechła.
Ta też.
Wypatruj ptaszka!
Dziadku! W końcu jakaś pszczoła.
Pokaż.
Muszę wyostrzyć.
Bierz.
Zaczekaj tu na mnie.
Może coś zjadły?
Nie... wiedziałbym.
Proszę pana...
Zawsze... dobrze sprawdzam karmę dla zwierząt.
- Wiem. - Może zjadły jakiegoś grzyba, ale...
Zawsze dokładnie sprawdzam.
Dowiemy się po otrzymaniu wyników.
Bardzo mi przykro.
Chwileczkę!
A może to dlatego...
że zwierzęta poszły nad rzekę?
Przepraszam.
W studni zabrakło wody. Przyszły się napić tej z rzeki...
Nie dopilnowałem ich.
To nie twoja wina.
Nie miały już siły.
Co się tu dzieje do cholery?
- To nie wina Bernarda. - Coś ty zrobił?
Kiedy zamierzałeś mi powiedzieć?
Coś ty zrobił?
- Nikt nie mógł tego przewidzieć. - Milcz!
Wysiłek całego życia!
Dość!
Zawsze byłeś nieudacznikiem!
To twoja wina.
Moja?
Nigdy mnie nie słuchałeś.
Przestań się mazać.
Napraw ten syf.
Krowy umarły przez ciebie.
Tak jak mama.
Co ma do tego twoja matka?
Zawsze wracała w gorszym stanie.
Ale ty nie słuchałeś.
Ani jej, ani nikogo.
Bałeś się, że coś powie.
Spartoliłeś jej życie, wmawiając jej, że zwariowała.
Zabiłeś, posyłając tyle razy do zasranego szpitala.
Mamo!
Chodź, wyciągnę cię.
Dziękuję, mamo.
Powrócić...
Nareszcze...
Powrócić...
Nareszcie...
Powrócić...
Nareszcie...
KROWA, KTÓRA WYŚPIEWAŁA PRZYSZŁOŚĆ
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
31:11 ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Agnieszka Figlewicz