Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Veña, canta con nós!
Síntoo, papá, pero un karaoke familiar
non me vai axudar a superar a mudanza.
A ver, Syd.
Sei que vas estrañar Brooklyn, vale?
Pero non o cheiro a ácido sulfhídrico pola mañá.
Porque Bridge Hollow ule a mazá
e a privilexio branco.
E elixírona a vila máis segura dos EUA os últimos dez anos.
Dálle unha oportunidade! As vilas están cheas de sorpresas.
A propósito de sorpresas…
FESTA DE JACK O RUÍN
BENVINDOS
Que?
Ah, do barco, piratas!
PERIGO CONTROL MILITAR
Son eu ou entramos nunha tenda de disfraces?
Mirade.
Aí está.
O noso lar.
Ei, Syd! Pregunta sorpresa.
Se saímos de Brooklyn 20 minutos despois ca os da mudanza
e eles chegan dentro de dous minutos, a que velocidade…?
Ollade para eses zombis!
Ostras.
Non dan mal corpo nin nada.
Amor, a eses veciños non os invitamos a cear.
Papá, como xa non vivimos nun piso,
igual podemos decorar a casa para Halloween.
- Aínda non me respondiches. - Mamá, veredicto?
- Claro! - Lévasme a xuízo?
Estaría ben integrarse.
Pero imos estar a tope coa mudanza e as cousas do cole.
Veredicto favorable a papá.
Síntoo, rula.
Se cadra, o ano que vén?
O sistema está corrupto.
Veña, vamos.
Os da mudanza!
VENDIDA
Coidado, é fráxil.
Grazas.
- Iso vai arriba. - Vou.
Ei, veciño! Que pasou?
Son John Sullivan, pero todos me chaman Sully.
Agás miña exmuller, e non direi como me chama.
Eu son Howard Gordon. Miña muller chámame "cari".
- Iso si que é duro. - Xa.
Pois elixistes bo momento para mudarvos.
Como ves, aquí todos se poñen tolos con Halloween.
É un pouco ridículo, non si?
O que?
Eu dicía "tolos" en plan ben.
- Si. - Ai, xa. Eu…
- En serio? - Si!
O caso é que cada un escolle un tema
e métese nel a fondo, ao grande.
É un compromiso.
Este ano, botei toda a auga ao muíño.
The Walking Dead.
Viva! - Xa…
Non a sigo. Matar a Glenn foi demasiado.
Si, foi unha gran perda.
Tes tema, logo?
Non.
- Lobishomes? - Non.
Téñoche un pendello cheo de lobishomes.
É auténtico pelo de lobo. Non sei se é legal.
Nin me importa, é Halloween.
- Non, grazas. Non fai falta. - En serio?
Non decoramos.
- Testemuñas de Xehová? - Non, é que me parece unha parvada.
- O que? - Cres en Papá Noel?
Por que, sabes algo? Está ben?
Encantado.
O mesmo digo, Howard. Queres o lobishome?
Non tardo nada en pórcho no xardín.
- Non fai falta. - A muller tente ben atado…
- Xa o pillo. - Ven comigo, camiña.
Como de desgustada cres que está Syd pola mudanza?
De un a dez?
Aínda non existe escala grande dabondo para medilo.
Non sei.
Sinto que cambiou tanto que xa non a recoñezo.
Xa, é o que ten ser adolescente.
Maduran, desenvolven a súa propia identidade.
E tes que permitirllo.
E iso que quere dicir?
- O equipo de ciencias foi cousa túa. - Porque adora as ciencias.
E as ciencias sonche… xeniais.
Ela quería facer ballet.
Xa.
Pero agora a nosa nena pódese defender soíña.
As piruetas non valen para defenderse.
Howard, non estamos en Brooklyn.
O único que dá medo aquí son as decoracións dos xardíns.
Só tes que…
deixarlle espazo.
Está ben.
Vouno colgar.
FESTA DE JACK O RUÍN
Mira! Non che parece ideal para a miña pastelaría?
Estás segura?
É moi distinto de ser avogada.
Segurísima, mesmo lle teño nome.
A Pastelaría de Bridge Hollow.
Hai que traballalo un pouco.
Mamá, vas vender as cousas
que fas sempre ou cousas que saben ben?
Xa, odiades calquera cousa sen glute nin manteiga,
pero as outras nais adoraban a miña torta de cabaza
e base de améndoa.
- E esta vila tamén a vai adorar. - Seguro.
Velaí están! Os Gordon!
Amor? De que nos coñece esa tola branca?
Igual vos preguntades:
"De que nos coñece esa tola branca?"
- Que va… Si. - Son Tammy Rice, a alcaldesa.
Tranquilos, é un cargo voluntario.
Tamén ensino piano e levo un Uber.
É incrible a de xente que quere montar.
Á primeira viaxe invita a casa.
Gran profe de Ciencias da gran cidade!
Non, grazas.
E que son todos os carteis de Jack?
É o fundador da vila?
O que? Non sabedes quen é?
Pois levo a historia no xersei.
Conta unha lenda irlandesa,
que había un home malvado chamado Jack o Ruín.
E era un cretino tal,
que os habitantes da vila xa non o aturaban máis e…
Pero ao demo deulle pena e converteuno en lanterna.
Unha cabaza tallada cunha lapa do lume do inferno.
Jack volve a Bridge Hollow todos os anos por Halloween
para vingarse cos descendentes dos veciños que o mataron.
É o que lles contamos aos turistas, non?
Anda, por iso lles chaman lanternas de Jack.
Syd, que che parece se imos ao museo da vila
e aprendemos datos de verdade?
Non, vou ver a vila
e atopar algo divertido de verdade.
Estará ben, non lembras que é a vila máis segura?
Exacto, pero non o digades diante dos malos perdedores de Oaktown.
Nin están entre os dez primeiros.
E na festa hai algo de comer?
Abofé! Moitas tendas da vila poñen postos.
Hai salchichas, doces fritos, sopas, de todo.
E pasteis veganos artesanais?
Non sei que significa, pero por que non.
CEMITERIO DE BRIDGE HOLLOW ENTRADA DE SERVIZO
- Estás ben? - Si, todo ben. Grazas.
- Que faciades aí dentro? - Profanar tumbas.
Os corpos enteiros e intactos páganse ben na dark web.
Era broma.
Amósallo, Mario.
Probamos esta app que mide as oscilacións electromagnéticas.
É cando a carga eléctrica do aire cambia debido a…
Fantasmas e outros fenómenos paranormais.
Que sodes, logo?
A Asociación Paranormal de Bridge Hollow ou algo así?
Díxenvos que as camisetas eran unha parvada.
Non, gústanme.
Esta quen é?
Non sexades raros.
Eu chámome Jamie e estes son Ramona e Mario.
Eu son Sydney.
Sydney Gordon?
Vivides na casa Hawthorne.
A casa que?
Ven, tes que ver algo.
Madame Hawthorne, unha das médium máis importantes do século XX.
Viviu e morreu na vosa casa.
Rumoréase que segue alí.
Igual vivo nunha casa posuída?
Este lugar ponse interesante.
Gústanche estas cousas, logo.
Quería formar un club paranormal no cole, pero…
Non querías ser unha marxinada.
Non, meu pai quería que entrase no equipo de ciencias.
Contra, parece un tipo xenial.
Entón, notaches algo raro na casa desde que te mudaches?
Na temperatura?
- Na tensión? - Voces de ultratumba?
A outra noite si que oín algo raro
e de seguro que non era a casa.
Pois nese caso, temos deberes para ti.
A ver, non sei como vai isto,
pero alá vou.
TÁBOA DE ESPÍRITOS
Madame Hawthorne,
pode oírme?
"A",
"Que",
"U"…
Aquí?
Está aquí?
Ola?
FOTOGRAFÍAS
"Iota, erre, 1927."
Non ides dar creto, pero esta casa estavos completamente posuída.
- O que? - Non, en serio!
Por una vidente chamada Hawthorne.
Vivía nesta casa.
E deume a súa cabaza, pero…
Xa sei, e por iso deberiamos volver a Brooklyn.
Non invento nada, non oístes os ruídos raros?
A casa é vella, corazón. Son como a xente vella.
- Fan ruídos raros. - Si, caen a cachos.
É a madeira, expándese e contráese.
Non son fantasmas, é ciencia.
Vouche contar o que pasou. Estaba coa app da ouija e…
A ouija éche unha parvada
e unha app éche peor.
Que fai o fantasma? Rouba o contrasinal do wifi?
Non sei por que me molesto, era visto…
Visto, que?
Que te ías chancear de min por crer nisto.
Como sempre.
Non fago tal. Chancéome?
Acabas de facelo.
Pois non era a miña intención.
Quero que vexas o mundo dun xeito científico.
Para que entendas que todas estas parvadas
teñen unha explicación máis realista.
Non te chanceabas de min, só pensas que son parva.
Espera, non dixen que foses parva!
Só ignorante.
Vouche dar.
60 FESTA ANUAL DE HALLOWEEN HOXE Á NOITE
COEXISTE
Velaí está, en persoa. O home, o mito, a lenda.
Director Bo Mozo Floyd.
Alégrome de volver verte.
Grazas por axudarnos a instalarnos.
Grazas a ti por vir a metade de semestre.
Salváchesme o traseiro.
Cando lle tocou a lotería a Viveros
e marchou coa amante a Key West,
meteunos nun bo enredo.
- Ti non xogas a lotería, ou? - Non.
Ben.
E o matrimonio vai…?
- Como Jay-Z e Beyoncé. - Si?
- Vouche amosar a clase. - Vamos.
Esta é.
Olla para aquí.
En Brooklyn non tiñamos isto.
- Xa. - Bárbaro.
Microscopios novos.
- Si. - Queimadores Bunsen.
- Agora son túas. - Grazas.
- Esterilizador a estrear. - Contra.
- Armarios co necesario. - Xenial.
Mira ti!
Fixéroncho os do equipo de ciencias.
- Gústache? - Non.
Chámanlle Albert Espiña-stein.
Quita…
Quítamo de enriba.
Que chistosos.
Pillámoste?
E tanto que si.
Xa vexo, Howard.
Veña, nenos.
O profesor de Ciencias, o Sr. Gordon.
Estará con vós todo o semestre.
Nunca pasara tanto medo,
cando o abrín, pensaba que contiña unha cabeza cortada.
Ao final, só era unha cabaza.
A propósito.
Non sei se xa tes plans esta noite,
pero nós volvemos ao insti para facer os "Corredores do Terror".
Deberías vir, é total.
Imos cada ano, obvio que é supertotal.
A ver, é un pouco decadente.
Pero todos van disfrazados e é divertido velos.
Soa ben, pero non teño disfrace.
A miña familia non é moi de Halloween.
Que queres dicir?
É meu pai, odia Halloween. Di que é unha parvada.
O tipo está fatal.
Creo que, no fondo, dálle medo por algunha razón.
Sen presión, pero xa sabes onde atoparnos se mudas idea.
- Vale. - Abur.
Á merda.
FESTA DE JACK O RUÍN
A PASTELARÍA DE BRIDGE HOLLOW
- Un diadema? - Grazas.
Truco ou trato!
Nunca lle saias da nada a un home negro.
Pois deixa lambetas na porta, é Halloween.
Xa estás sacando ese pandeiro fóra da miña casa.
Veña, ho, Sully.
Un morcego de goma.
Non.
Sydney!
Ola, pa.
A ver…
Xa sei o que estás facendo.
Que estou facendo?
Se tivese que adiviñar, diría que tentar amolarme.
Non, tento pasalo ben. O de amolarte é un extra.
Mira, sinto que pensases que me chanceaba de ti.
E por mudarnos.
- Foi polo noso ben. - E por tratarme como unha nena.
Es unha nena.
Queres saber unha cousa, pa? Estou farta de que me trates como un bebé.
Teño 14 anos, podo tomar decisións,
comezando por que festas elixo celebrar.
E sabes o equipo de ciencias que tanto che gusta?
Pois eu ódioo e deixeino.
Ai, si?
E que che parece isto? Estás castigada.
O que? Por que?
Porque son teu pai e mando eu. Vai para o teu cuarto.
Xa me oíches, para o teu cuarto.
Ai, que cuca. Un truquiño con candeas?
Magnesio na mecha?
Teño algo para ti. Que che parece?
Que, eh?
Contra.
Asubíalle!
Ti e os teus truquiños, pensando que xa es adulta.
Aínda estaba acendida!
Tranquila, a saliva neutralizou… Que…?
Merda!
Terma da lingua! Ai, merda!
Ven aquí!
Como se che ocorre traer un morcego?
Cres que fun a unha cova,
collín un morcego e tróuxeno?
Non todos viven en covas.
Algunhas especies viven debaixo das pontes ou en árbores.
É curioso, o morcego vermello…
O morcego non é de verdade!
Pois ben que o parece!
Onde está?
Non sei.
Papá!
Mira cantas lambetas teño!
Se querías amolarme,
saíuche ben.
E tanto que si.
Pa, creo que algo moi raro está pasando.
- E vou descubrir que é. - Non tal.
Estás castigada, recordas?
A quen chamas?
Por min como se chamas a Deus. O que dixen vai á misa.
- Ola, Syd, que pasa? - Están pasando mer…
…cousas que dan medo. Sei que che vai soar raro,
pero a decoración está cobrando vida.
Quero descubrir que pasa, pero papá non me deixa.
Dáme o teléfono.
- A túa filla alucina. - Non, pensa na túa filla.
Quería ficar en Brooklyn e dixécheslle que non.
- Xa, pero… - Quería…
Quería decorar a casa e dixécheslle que non.
Quería ir a ballet.
E dixécheslle que non. - Pola súa seguridade.
Non lle imos dicir que non. É Halloween, deixa que se divirta.
Pon o mans libres.
O tribunal dálle a razón
a Sydney.
Viva! - Coiro.
O sistema funciona.
Pois vale.
Podes marchar, pero vou contigo.
- Que? - Mira.
Halloween é un imán para os tolos, mesmo nas vilas seguras.
Mañá terás o teu espazo, esta noite tesme a min.
Decidido!
Toma!
Pasádeo ben.
Vinde á festa de Jack, teño larpeiradas.
Miolos…
Tranquis, nenos. Estes zombis non morden.
Ou si?
Tómovos o pelo. Aí tedes o material, metédelle man.
Viva!
Ostras, que ben saíu.
Vaia cara puxestes, de risa.
Picastes, que tunda levastes.
Estou de chola. Gústame o ben que vos recuperastes.
Veña, collede algo.
Toma, isto para ti. E para ti tamén.
Aí tedes.
Que vos preste.
De nada.
Tede coidado, hai moito tolo solto.
Para a cama, Sr. Sullivan.
Veña.
Que…?
E ti de onde saes?
Ei, fóra de aquí. Lisca, si?
Es un gatiño bravo?
Con iso non contabas, eh?
Veña, vamos. Fóra, lisca.
Ves, pa? Xa cho dixen.
O morcego tiña os ollos vermellos, como a cabaza.
E como as bruxas de en fronte.
Claro.
Bruxas que cobran vida.
Cal é o teu plan, logo?
Ir pola vila buscando ollos vermellos?
Pois alguén terá que facer algo e pode ser…
Agarda, onde vas?
Quita!
Miolos…
Pero que…?
- Miolos… - Miolos…
Si, ho…
Veña, alá vou.
Contra, eses robots son impresionantes.
Moito máis que o lobishome do pendello.
Ei, carallos de Evil Dead!
Aí tedes!
Funciona? Vale.
Veña, ho…
Non!
Miolos…
Aí pasouse.
Pa, temos que facer algo.
Tranquila, si?
Montou todo isto para os que veñen pedir lambetas.
Aínda que dá cousa o realista que é.
- Xa vou eu. - Espera, Syd.
Que? Pero que vas facer?
Iso non está ben, Sydney.
Estivo xenial! Ben feito!
Miolos…
Xa chegou, rapaces.
Miolos…
- Bu! - Mimadriña!
Syd, estás ben?
Que pasou? Deulles un curtocircuíto?
Vouche dicir o que pasou. Trincoume un zombi.
Contra, entón voume converter nun?
Non funciona así?
Non me deixes, pégame un tiro, vóame os miolos.
O que? Non che vou disparar.
- Non quero ser un zombi! - Non vas ser tal.
Os zombis son personaxes de ficción, si?
Ao morrer, o sistema nervioso párase.
É imposible que se movan.
Bioloxía básica.
Non entendín nada do que dixeches.
Igual debería esposarme, por si acaso.
Ou podes pór a antitetánica.
Ai, si, ben pensado, sabichón.
Sópralle!
Deiche no vivo.
Pa, os zombis tiñan os ollos vermellos
como o morcego e a cabaza de Hawthorne.
Ten que ver con ela, estou segura.
- Vou ver se falo con ela. - Vamos.
A app da ouija non, ho.
Igual hai máis opcións.
Pois ti que propós? Son toda oídos.
Como falamos con ela? Está morta.
Non tal, non.
Falades da vella Madame Hawthorne?
Entón, si…
Morta como eses carallos chapamiolos.
Pero a súa neta, Victoria,
estavos ben viva.
Non…
RESIDENCIA DE ANCIÁNS SHADY APPLE TREE
A residencia tamén está decorada?
Quen vén pedir lambetadas?
Vai con coidado, poden atacar en calquera sitio e momento.
Estámosche en bo perigo, si.
Unha cabeza?
Non, unha cabaza.
Era da súa avoa, Josephine Hawthorne.
Pero non era unha cabaza, senón un nabo.
Estou ben certo de que era unha cabaza.
Recoñezo un nabo cando o vexo, cari.
- Cari? - Señora Hawthorne.
Pódenos falar do nabo?
Hai moito tempo diso.
Déixame a min, Syd.
Mire.
Non quero ficar máis do necesario, así que…
Con calma.
Doullo cando lle conte á miña filla
todo o que quere saber.
Estamos?
Era unha noite escura, había tormenta.
Como non.
- Nunca está solleiro. - Que leria…
Vale, calo.
Místicos de todo o mundo
presentáronse na nosa casa por orde da miña avoa, Jo.
Madame Hawthorne.
Apure, non temos tempo.
É case medianoite.
Tramaban usar o grimorio,
un libro de feitizos antigos.
Moi ben, a enfeitizar.
Fixeron unha sesión para conxurar o espírito
e acabar dunha vez por todas coa maldición de Jack o Ruín.
A ver, Jack o Ruín é real?
Claro que si.
Vino cos meus dous ollos.
Con eses dous ollos?
- Basta. - Desculpe, siga.
Esa vella lanterna foi un agasallo do mesmo demo.
Era o que lle permitía a Jack moverse entre este mundo e o dos espíritos.
E así, todos os anos por Halloween,
podía atormentar a xente de Bridge Hollow.
Pero o trato era que só podía ficar aquí
do solpor á medianoite.
Medianoite na zona leste?
- Pa. - Que?
Pero Jack non se contentaba cunha noite ao ano.
Quería que cada noite fose Halloween.
E había un xeito.
Jack podía ficar no noso mundo,
libre de espallar o caos,
se, á medianoite en punto,
atopaba outra alma que ocupase o seu lugar no alén.
Pero na noite de Halloween de 1927,
a miña avoa, Jo, acabou co plan dese cabrón.
Usou a maxia para atrapar o fantasma de Jack o Ruín
dentro da súa propia lanterna.
Abur, Jack.
Mentres a lanterna estea apagada,
non tedes nada que temer, rapaces.
E se pasou que a acendemos?
Entón, estades perdidos.
Tammy, que tal?
Imos indo. Recibín moitas queixas,
seica desapareceron as decoracións dos xardíns.
Serán chocalladas dos de Oaktown.
- Que temos aquí, logo? - Colle.
Nada leva glute nin soia, e todo é vegano.
Comida sa, o que a xente quere por Halloween.
Proba isto.
É unha madalena red velvet,
con remolacha en vez de colorantes.
Sabe a remolacha.
E como comer un feixe de remolachas.
Pero concentradas.
- Claro. - Viches a Jack o Ruín?
Non…
A cabaza tallada que gaña o concurso
pónselle de cabeza.
Vou por algo para baixar a bóla.
Case me afoga.
Que pensas, logo?
Que á gardiá da cripta lle falta un fervor.
E que a lanterna é claramente unha cabaza.
En serio, pa? E se Victoria di a verdade?
E se a da ouija non era Madame Hawthorne?
E se era Jack, que me enganou para que atopase a súa lanterna?
E se ao acendela, esperteino ou libereino
e está a darlles vida ás decoracións de Halloween?
Veña, Syd.
As decoracións de Halloween vivas? Iso non hai por onde collelo.
Contra, que disfrace máis bo.
Un pouco de mal gusto para unha residencia.
Non, hoxe non.
Igualiña a unha araña australiana.
Atrax robustus.
É perigosa?
Se fose de verdade, si.
Estas sonche de plástico.
Están vivas!
É imposible.
Queda aquí.
A ver…
Ei, Syd! Pregunta sorpresa.
Que produtos químicos para a limpeza do fogar
se poden combinar para obter un disolvente de acidez elevada?
Igual non é bo momento para unha clase de ciencias, non?
Aí falaches.
Púxeno en modo bruma.
O modo spray presta máis.
Syd!
Fóra todo o mundo!
Bulide!
Mimá! Socorro!
Lévao a el, é maior ca min.
Ao combinar peróxido de hidróxeno co ácido acético do desinfectante
temos ácido peracético.
Supercorrosivo.
Ai, non.
Non había unha araña enorme no tellado?
Syd!
Veña!
Acouga, araña. Escoita.
Estás enfadada.
A arañeira de Charlotte acaba fatal, xa.
A Charlotte pegáronlla, debía morrer o porco.
Sydney!
Ei, araña Wincy.
- Hai que liscar. - Vamos.
A ver…
Algo raro está pasando en Bridge Hollow.
Non me digas?
Pero ten que haber unha explicación lóxica e científica.
Pero ti non viches o que pasou aí dentro?
Non, si que o vin.
E claramente pasa algo moi tolo.
Pero por tolo que sexa non é que non teña explicación.
De que falas?
Pa, que pasa?
Foi no Halloween de 1985.
Andabamos facendo truco ou trato
e entrei nun edificio abandonado
para non quedar de cagón.
Pero pisei onde non debía e atravesei o chan
até caer no soto.
E foi cando os vin.
Centos de esqueletos.
Por todas partes.
E estaban vivos.
Se che pasou algo así daquela,
por que non pode pasar agora?
Porque non me pasou.
Un mes despois, en clase de ciencias,
o profe contounos que as contusións poden provocar alucinacións temporais.
E atopei a resposta.
Desde entón sei que todo ten explicación.
- E…? - Era ciencia, non maxia.
É "eureka!". Non "abracadabra".
Pois xa me explicarás como Miss Pernas Longas estaba viva
e tentou comernos.
A ver,
igual un escape de gas provocou alucinacións colectivas.
Ou igual foi Jack o Ruín.
Sexa o que sexa, propágase como un virus.
O que ten sentido.
Porque todo comezou cun morcego.
A ver, poñamos que foi Jack, hipoteticamente.
Victoria dixo que a súa avoa atrapara a Jack dentro da lanterna.
Igual podemos facer o mesmo.
- Volver atrapalo. - Poñamos que tes razón.
Hipoteticamente, como facemos algo totalmente ficticio
e irreal como atrapar un fantasma?
Non o sei.
Pero coñezo uns rapaces que igual si.
Syd, vai preto de min.
Syd. Sydney.
Iso non é preto!
Ola! Grazas de novo pola vosa axuda!
- Que temos? - Sabemos isto.
Cómpre un feitizo para atrapalo.
Preferiblemente, en lingua romaní.
- Coñeces bruxas xitanas? - Ningunha viva.
Ese é teu pai?
Sydney!
É, si.
Pa, xente. Xente, pa.
Que pasa, socios?
Chocade. De lado. Non?
Nada? Vale.
Cacho disfraces. A ver se adiviño.
Power Rangers.
Madonna.
Prince portorriqueño.
Si que es vello.
Algo máis, logo?
Si, atopei este artigo en Internet.
Di que cando Madame Hawthorne morreu, poxaron as súas cousas.
Un dos obxectos é o grimorio, un libro de feitizos.
Xa o sei.
Iso é! Necesitamos ese libro.
A ver, mociño.
No artigo pon quen o comprou?
Si, un anticuario relambido.
Sheldon Skinner.
Esperade, Skinner anda por aquí.
Leva suadoiro de Harvard e pantalóns de señorito.
Comprou entradas para o Karnaval do Kachán.
Temos que separarnos.
Vale, toma.
Que son pantalóns de señorito? Eu lévoos?
KARNAVAL DO KACHÁN
O de deixar o equipo de ciencias era en serio?
Pa, non sei. Divertíame cando era pequena
e era obvio que ti querías que fose.
Como querías que fixese karate.
Señoras e diaños, pasen e vexan un esperpentáculo
de medo e emocións, aquí no "Karnaval do Kachán".
Ningunha desas palabras se escribe así.
CIRCO DE RAREZAS
Papá.
Mira.
Iso é que Jack anda por aquí.
Que che pasa, ho? A que veu iso?
Síntoo moito.
Confundímoste con alguén.
Mi madriña…
Tranquiliño, bebé.
Os pallasos non che chistan.
Sobre todo, os que van con machadas.
Espera, Syd!
Só son actores!
Ei.
Creo que non me podes tocar se non cho indico eu.
A ver, vale.
A ver, calma.
Acabo de lle dar ao teu amigo bebé.
Non son actores?
Sydney, non son actores!
Repito! Non son actores!
Xa non tes o libro, logo.
Non, vendino hai un tempo.
Pensaba que eses obxectos tiñan valor,
pero seica esas cousas só lles interesan
aos tarados e aos ocultistas.
Sen ofender.
Por ocultistas entendes algo como satanistas?
Sen o "como". Exactamente iso.
Lembras o nome da persoa a quen llo vendiches?
Non tal, pero tiña una dirección de envío
imposible de esquecer.
O 666 da rúa Elm.
Díxenvolo, tarados.
Imos ver se está no posto e se non…
Pallasos asasinos!
- Sydney, que pasa? - Jack o Ruín está aquí.
- Que? - Onde?
Por todas partes!
Syd! Non!
Chámase "Corredores do Terror".
Non podían ir á Casa das Cabazas?
Non hai saída.
Vinde por aquí!
Por onde?
Pavís, pavós…
Correde!
Sydney!
Papá?
Sydney!
Pa!
Sydney!
Papá?
Son eu!
Papá!
- Tranquila. - Hai una saída aí, case estamos.
Atrás.
Vouche borrar o sorriso da cara, pallasiño.
Veña.
As pallasadas non che me van.
Papá!
A mimir! Boa!
A ver, prepareicho eu, pero ti rematáchelo de raio.
Si, ho.
Rapaces?
Para que quere un pallaso unha machada?
Vamos!
Á dereita! Por alí! Aparcamos na entrada.
- E agora que? - Plan B… Bicis!
Sería ideal se meu pai soubese ir en bici.
En serio? Non sabe ir en bici?
Os libros sempre me levaron onde quería.
Decidido, bicis. Vamos!
Medra de xeito exponencial.
Cada criatura pásallo a outra que llo pasa a outra e así.
Á medianoite a vila será súa.
E segundo Victoria, se non paramos antes a Jack,
podería atopar outra alma.
E todos os días será Halloween.
- E se chamamos a poli? - Papá.
Pensas que a poli vai crer algo disto?
- Nin ti o crías. - Porque non ten sentido.
Non todo ten que ter sentido, pa.
E agora o momento que todos esperabades.
Quen será a cara de Jack este ano?
E o gañador é…
Dan Brown!
Mi madriña!
Como che queda o corpo, Gary?
Logreino, ma!
É noso!
- Ven aquí. - Non.
Un Jack para este mozo.
Viva!
SEN SAÍDA
- É aquí. - Non!
Vale.
Quero pensar que non o fixeches adrede.
Ósos.
Que lles deu polos ósos?
Igual quedo aquí, eh?
O que? Non, vamos.
Vale.
Estamos seguros?
Non coñecera ningún adorador do demo.
Deberiamos levar crucifixos ou algo?
Só hai un xeito de sabelo.
Director Floyd?
Home, ola a todos. E Howard!
Que sorpresa tan agradable. Vides por lambetadas?
Estades de sorte, porque este ano téñovos
pasta de dentes mini.
Entón, Floyd.
Es satanista ou algo así?
Vaites, Howard, non.
Que diaño…?
Son director nunha vila pequena cunha poboación mormente cristiá.
Non, son coleccionista.
Non sei, uns coleccionan selos. Outros, bolboretas.
Eu colecciono obxectos relacionados coa damnación eterna da alma.
Creo que isto é o que buscades.
Aí vai.
"Captus Exspiravit.
Cum his verbis O spiritus."
Ti falas latín, pa. Que di?
Con estas palabras, espírito,
condénote a catividade
e sométote a bla, bla, bla…
Entón, como funciona?
É o típico feitizo de capturar.
Colledes un bo recipiente. Achegádesvos ao voso obxectivo.
Tede coidado.
Despois, dicides as palabras máxicas e pam.
- Atrapastes o fantasma. - Canto hai que achegarse?
Non sei.
A ver, con estas cousas non hai leis fixas.
O que si sei é isto.
Tedes que crer nas palabras que pronunciades.
E refírome a crer nelas de verdade.
A pé fixo.
Dime que pediches pizza.
Non deixas boas propinas?
Vamos, bulide.
- Tiñas que lles poñer casco? - Pensei que quedaba ben.
Sydney! Salva o grimorio!
Saca o libro de aquí.
Syd!
Téñoo.
O feitizo!
Hai que liscar, podemos saír pola traseira.
Non! Hai que levar o feitizo, é o único xeito de arranxalo.
Mortos non arranxamos nada. A mover ese cu.
- Vamos! - Bulide!
Vamos!
Para o soto!
Vamos!
Para o soto!
- Axiña! - Axiña!
Mario, axúdao!
Fai algo, pa!
Que che pasa, pa?
Os esqueletos.
- Van entrar. - Que facemos?
Non ten explicación.
E que? Son reais.
Sabes o que podes facer con algo real?
Darlle unha malleira.
Podes sacar a moza de Brooklyn,
pero non podes sacar Brooklyn da moza.
Syd! Pregunta sorpresa.
Sabes o nome orixinal da motoserra?
Cortaósos.
Pois si.
Esta vénme que nin pintada.
Arre demo!
Lucifer bendito, Howard.
Sydney, retiro o que dixera de teu pai.
Iso foi o máis total que vin na vida.
Mimá, espero que alguén lembre o que puña.
Que foi iso?
Desapareceron as decoracións de Halloween.
Onde foron?
Á festa de Jack o Ruín.
Forma un exército.
Mamá.
Estes de aquí, padre, son bolos de cacao e piña sen ovo.
- Un exitazo, non? - E tanto!
Entón…
Non me permiten mentir.
Si! Adoro!
Velaquí a nosa cabaza, vamos!
Dáme que é hora de marchar.
A ver como animades a Jack.
Jack o Ruín!
Por onde imos?
Está a unhas rúas, por alí.
Ou podemos atallar polo cemiterio.
Vale, vamos.
Dicídeme que o cemiterio non se decora.
CEMITERIO DE BRIDGE HOLLOW
Syd, que fas?
- Imos buscar a túa nai. - E logo, que?
Jack xa se apoderou de Bridge Hollow.
E sen o feitizo de Madame Hawthorne non podemos paralo.
Necesitamos ese feitizo.
Que tramas?
Non sei, rapaces.
Dirixín varias sesións de espiritismo no centro comunitario,
pero xa hai anos.
Inténtao, por favor.
Está ben, collédevos das mans.
Non podo crer o que vou facer.
Pero a tope con todo.
O de canalizar a enerxía…
E esas cousas.
Grazas.
Pechade os ollos.
Repito que non estou en forma…
Todos.
Señora Hawthorne?
Señora Josephine Hawthorne.
Está por aquí?
Pode oírme?
Abofé, moza.
Non estou xorda, senón morta.
Arre demo, que fixen?
Isto vai dereito a Tik Tok.
Liberei a Jack o Ruín.
Que fixeches que?
Como alcaldesa de Bridge Hollow é unha honra
acender o Jack deste ano.
Viva! Dálle lume!
Que diantres?
- Que pasa? - Moi ben, xente.
Queimaríase algún fusible.
Foi raro.
Que R-A-I-O é iso?
É parte do espectáculo?
Nin zosca, padre.
Seredes parvos, non podo crer que lle devolvésedes a vida a ese diaño.
Que é o seguinte? Recuperar a peste negra?
Sabedes que o vai volver intentar?
Atopar unha alma
para cambiala co demo e apoderarse deste mundo?
Pero esta vez, non deixará que o deteñan.
Podemos detelo nós.
E como pensas facelo?
Vaslle zoscar cunha vasoira?
- Enfeitizalo? - Exacto.
O feitizo do teu libro.
Se nos dis como é, podemos atrapar a Jack
e desfacernos del para sempre.
Como queirades.
Cum his verbis O spiritus
te ad captivitatem eccio.
Adligans te ad flammam diabalit.
Listo.
Alégrome por vós.
E agora, deixádesme seguir morta?
Si, desculpe.
Manda truco, de onde sacaches iso?
Dunha caixa de cereais?
Principiantes.
Que acaba de pasar?
Por que cheiro a vella branca?
Xa sei que pasa aquí.
Son os dexenerados de Oaktown, que queren sabotar a nosa festa.
Pois este ano non.
Agochádevos baixo as máscaras.
Recoñezo os de Oaktown de lonxe.
E sabedes por que?
Porque fededes que alcatrea.
Non vos queremos aquí.
Non vos queremos aquí, rariños.
Aí pasácheste, pallasiño.
- Saen de todos lados. - Vou odiar Halloween.
Podemos con isto.
Syd, mira. Alá.
O posto de mamá. Vamos.
Non fagas ruído.
Ai, Señor.
Onde está mamá?
Non che sei!
E as madalenas e as galletas?
Se cadra vendeunas e foi para a casa.
A ver, pregunta sorpresa.
Onde está a estatua esa con cabeza de cabaza
que estaba aí hai nada?
Marchou.
Que hora é?
Case medianoite.
Hai que atopar a Jack antes de que leve algunha alma
para o mundo dos espíritos ou fixémola boa.
Pero non pode.
Para cambiar unha alma co demo
necesita a lanterna.
E a lanterna quedou…
Ola?
Estou alucinando.
Ninguén quere os meus doces, logo.
Pois máis para min.
Papá.
- Que? - Que fas?
Busco rodas.
Coches, camionetas, algo… o que sexa.
Busca as chaves.
- Vamos… - Nada.
A ver, ti nunca o fagas.
Ao evitar o acendido, a batería con carga positiva
empurra os electróns de carga negativa ao motor de arranque
e… eureka!
Non llo contes á mamá.
Moi ben.
Vamos.
Que fan?
Por que están aí parados?
A última vez, Madame Hawthorne impediullo.
Así que agora usa un exército para que ninguén se interpoña.
Pararanos até medianoite, logo atacará.
Por sorte para nós, conducimos esta Cucurbita pepo.
Ou na nosa fala…
- Calacú. - E no cu van levar.
Velaí Charlotte!
Alá foi o título de vila máis segura dos EUA.
Si!
Que duro está isto.
Miolos…
Miolos… Mio…
Cum his verbis O…
Cum his verbis O spiritus.
Tentei aprenderche latín. Lémbraste?
O latín é unha lingua literalmente morta, parecíame inútil.
Pois agora tan inútil non é, ou?
- Lista? - Lista.
Veciño!
Que fago nas túas sebes?
Agocharme, seguro que non.
- Si tal. - Nada me dá medo.
- Moi ben. - Ale.
Tiñas razón, non me convertín nun zombi.
- Que sorte. - Halloween, meu!
Son o teu home!
- Amor? - A madalena levaba cemento?
Xa o pillo, non se me dá ben…
Coidado!
Mamá!
Agora bota lume?
Vamos.
Syd! Atrás!
Vale. A ver.
- Distrae o morcego e salvo a mamá. - Teño que facer o feitizo.
É demasiado perigoso.
Aínda son teu pai e ás veces hei de protexerte.
Si?
- Marcha! Salva a mamá. - Vou!
Xente de Oaktown, vinde!
Creo que non deberías animalos.
Non veñades, mudei idea.
Atrás!
Dáme que estes non che son de Oaktown.
Papá! Apura!
Case non queda tempo!
Xa verás, cara de rato.
Segunda rolda, ding ding.
Ai, non! Non!
Sóltame!
Téñote.
Cum his verbis O spiritus
te ad captivitatem eccio.
Adligans te ad flammam diabalit.
Cum his verbis O spiritus
te ad captivitatem eccio.
Adligans te ad flammam diabalit.
Howard! - Estou a intentalo.
Papá! Apura!
O exército atacará á medianoite!
Xa dixen o feitizo dúas veces e non funciona.
Tes que crer nel de verdade.
Podes facelo, pa! Sei que ti podes!
Di o condenado feitizo!
Con estas palabras, espírito,
condénote a catividade
e a ficar atrapado nas lapas do demo.
Abracadabra.
- Conseguírono. - Atrapárono.
Grazas a Deus, pensei que estabamos perdidos.
Ves iso?
Cambiei de bando, corazón!
- Benvindo, fillo. - Grazas.
Ben feito, Oaktown.
Vémonos o ano que vén.
- Ten graza? - Ten…
Abur, Jack.
Vaia, Sr. Gordon.
Oxalá estar alí para ver como lle daba no cu a Jack.
Perdón, no pandeiro.
Non pasa nada. Deille ben no cu.
É dicir, démoslle no cu. Foi un traballo en equipo.
Quen quere bolos de canela?
Grazas!
Boa sorte.
Están boísimos.
- Incribles. - Ai, si?
Debería ter unha pastelaría.
A ver, trae aquí.
Tía, que levan?
Manteiga, azucre, glute.
Co de onte pensei que a vida é demasiado curta.
Alégrome de que Halloween rematase.
O de onte pareceulle tolo?
Pois xa verá como se poñen co Nadal.
Nadal?
Ho, ho, ho.
Sigo pensando que deberiamos destruír esa cousa.
Xa o temos falado.
Se destruímos a lanterna…
Poderiamos liberar a Jack outra vez, xa.
Para iso teño o fosfato de amonio.
Retardador de chamas.
Mellor previr que curar.
Seica alguén comezou a crer.
Toma.
Queres que o peche eu?
Quero, e tamén que quedes coa chave e a gardes.
Xa es maiorciña. Xa tes idade para moitas cousas.
Eu vou tentar lembralo.
Grazas, pa.
Úneste ou que?
- Arre demo. - Arre demo.
Subtítulos: Jeiry Castellano