Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
BASEADA NUNHA HISTORIA REAL
HOSPITAL ST. ALOYSIUS PENSILVANIA, 1996
Pode axudarme alguén?
Código azul. Sección 12.
- Código azul. Sección 12. Axuda, por favor!
Que foi?
Estaba convulsionando e logo entrou en parada.
- Vale, collo o balón. - Que pasa, Charlie?
Convulsións seguidas de taquicardia ventricular e parada.
- Cólloche a remuda. - Ben.
En tres, dous, un…
Moi ben.
Osíxeno, dous, tres, catro…
A ver, que pasa aquí?
Oín a alarma desde o corredor e vin. Convulsionaba.
Tiña taquicardia ventricular.
- Logo asistolia. - Compresións.
Aí vén o carro.
Sen epinefrina. Un minuto de compresións.
Vale, preparade a epi e parade as compresións para comprobar o pulso.
Entendido.
Osíxeno.
Comprensións.
- …doce, 13, 14, 15. - Osíxeno.
Osíxeno, dous, dous, tres.
- Osíxeno. - …cinco, seis, sete, oito, nove, dez, 11…
Comprobade pulso.
…catorce, 15. Sen pulso.
- É un ritmo desfibrilábel? - É.
- Carga a 150 joules. - Cargando.
- Osíxeno. - Dez, 11, 12, 13, 14, 15.
- Compresións rápidas. - Veña.
…cinco, seis, sete, oito, nove, dez.
- Moi ben, apartade. - Xa estamos.
Seguimos coas compresións. Outra ronda de epi.
As compresións máis profundas.
Osíxeno.
- Osíxeno. - Veña.
- Compresións rápidas. - Fálame.
- Compresións. - Osíxeno.
- …trece, 14, 15.
- Osíxeno. - Preparade outra de epi.
…catro, cinco, seis, sete…
- Cargade. - …dez, 11, 12, 13.
- Vale, apartade. - Listo.
- Xa está. - Dálle.
Vale, seguimos.
- Tres, dous, un… - Osíxeno.
Máis rápidas as compresións.
Osíxeno.
…catorce, 15…
Douscentos joules.
Osíxeno.
- Osíxeno. - Listo.
Dálle outra vez.
Sigo.
Osíxeno.
- Non funciona. - Osíxeno.
…dez, 11, 12, 13, 14, 15.
- Merda. - …tres, catro, cinco…
Compresións.
…dez, 11, 12, 13…
Vale, xa abonda.
Apuntade a hora da morte. Vou chamar a muller.
BASEADA NO LIBRO THE GOOD NURSE, DE CHARLES GRAEBER
HOSPITAL MEMORIAL PARKFIELD NOVA JERSEY, 2003
Xa case está.
- Canto tempo levan casados? - Tres anos.
Vaia, que pouquiño.
Meu amor, quérote tanto…
Vale, isto xa está.
Moi ben.
Podería darlle un pouco de auga?
Síntoo, até mañá nada. Aínda pode atragoarse. Pero agarde.
Isto fará que se sinta mellor.
- Teño que marchar, pero volverei. - Non, non marches.
- Son as normas. - Non.
Non me deixan quedar.
Ei, Sam, esta cadeira reclínase.
Quere unha manta e unha almofada?
Claro, grazas.
Vale. Vostede non diga nada.
- Agora veño. - Grazas.
Non sei por que ten a tensión tan baixa.
Non saben, pero queren outra análise ás 12.
De acordo. E Holly?
Está estábel, pero aínda teñen que…
Amy, quero falar contigo sobre a do cuarto 310.
Señor.
Deixaches que quedase alguén?
Si, un home maior. Estaba canso e xa era a unha.
Non hai persoal para levar un hotel para familiares.
Mándanme até a racionar os filtros do café.
A dirección non solta nin un can.
Tiven que rogarlle a Linda Garran que contratase xente.
Xa.
Pero conseguinvos reforzos para a quenda da noite, vale?
Un rapaz novo con moita experiencia e boas recomendacións.
Xenial.
De nada.
Ola, son Viv.
Ola, Holly. Son Amy.
Ben, voute xirar un pouco. Baixa este brazo.
Atopeime coa túa irmá ao empezar a quenda.
É moi riquiña. Pasástelo ben?
É incríbel que teña xemelgos.
Non sei como…
pode con eles.
Moi ben.
Un, dous, tres.
Que tal o polo? Fixeches o de axitar a bolsa?
Fixen, fixen todo o que dixo a cociñeira esa da tele, Julia Child.
Estupendo.
Creo que aínda me debes o do venres pasado.
Pero podo esperar, eh?
Ai, non! Perdoa.
De verdade, tanto ten.
Que parva son.
- Vale, 20, 40… - Escoita, non fai falta.
- Non o preciso. - …sete… Non. Oito, nove…
Veña, ho. Colle. Velaí van 50. Perdoa.
- Grazas. Perdoa. - Se son teus.
Veña, señor Oso. Imos á escola.
Creo que xa falamos de que o señor Oso non pode ir á escola.
- Grazas, mamá. - Ven aquí, señora Mochila.
Xa estou.
- Abur, mamá. - Abur. Quérovos.
- Por certo, fai falta leite. - Vale, irei compralo.
- Até logo. - Grazas.
Á escola, nenas.
LOUGHREN, A.
Non traio boas novas.
Como de mal estou?
Se segue así,
terá un accidente coronario en cousa de meses
e podería ser letal.
Na última cita dixo que había opcións.
Iso era antes de obtermos estes resultados.
Só queda tentar que o corazón aguante o suficiente.
Para que?
Para facer un transplante.
Para entrar na lista terá que coller unha baixa.
Non podo. Preciso seguro médico.
Teño que traballar un ano para ter baixa.
Ten fillos, non?
Ten un alto risco de sufrir un ictus.
Debería informalos dos síntomas.
Os primeiros sinais son dificultade para respirar, presión no peito,
debilidade e mareos.
Ten que dicírllelo por se pasase algo na casa, si?
- Ola. Loughren. - Ben.
Xa acabei.
Moi ben.
- Vexo que non ten seguro. - Pois non.
Son 980 dólares pola proba e a consulta.
Podo pagar con dúas?
Claro.
Maria, podes subirme o volume?
…vitamina D. Grazas.
- Ei. - Ola.
- Es o novo? - Si, son Charlie.
Ola, Charlie. Amy.
- Ola, Amy. - Un pracer.
- Benvido. - Grazas.
- Xa che fixeron un percorrido? - Non, aínda non.
Asignáronme pacientes, pero…
Ven, ensínoche isto.
O computador usámolo todos.
Para ir ao baño hai que meter un código.
É superorixinal: 4321.
Imposíbel adiviñalo.
Traballaches con Pyxis?
Si, pero creo que tiñamos o modelo do 97. O…
Vale, ven. Xa che ensino eu.
Pos o teu identificador.
Logo o código.
Marcas o que precisas…
e a cantidade.
FUROSEMIDA 20 MG COMPRIMIDOS
Sácalo. Un, dous, tres, catro, cinco. E cerras o caixón.
- Entendido? - Si.
Din que tes moita experiencia. Onde traballaches?
Pois por todos os lados.
- Florians, Shawlands, St. Aloysius. - Shawlands?
Unha compañeira traballa alí.
- Si? - Lori.
- Lucas? - Si.
Si, traballamos moito xuntos. É xenial, moi boa enfermeira.
Hai tanto que non falamos… Aínda lle chaman Formiga Atómica?
Non. Xesús, que gracioso.
Heina chamar e preguntarlle por iso.
Ai, non lle digas que cho contei eu.
A quen tes hoxe?
A quen teño?
Teño a Stevens, do 311, e a Martínez, do 310.
Sabes os seus nomes? Aquí non os pondes na porta.
Es coma min. Mellor polo nome.
- Ana. Empecemos con ela. - Ana.
Veu a urxencias cunha reacción adversa á amoxicilina.
O tema é que lla receitaran ao marido, así que o seguro vai intentar fodelos.
- Como ten a pel? - Xa lle está caendo.
Dieta líquida clara?
Si, empeza hoxe. Veña, que vos presento.
Agora che darán auga.
Ola, parelliña.
- Mirade o que trouxen. - Ola.
Aquí ten.
É o mellor que probou nunca?
Si.
Tome.
Empecemos amodiño, si?
- Preséntovos a Charlie. - Ola.
Vai ser o seu enfermeiro hoxe, pero eu ando por aquí, se me precisa.
Vale?
- Que tal, Sam? Ben? - Avíseme cando non queira máis.
- Vale. Queima? Moi ben. - Logo volvo.
Paremos un momento, logo, si?
Entón seica pasou dous días moi malos, non?
Ben, se precisan algo, pulsen o botón
e estarei aquí deseguida. Hoxe vou facer eu de Amy.
- Ei. - Ei.
Eu xa acabei cos meus, así que ía ir á cafetería a coller comida.
- Queres algo? - Síntoo. A cafetería pecha ás 11.
- Debín dicircho. - Merda. En fin, non teño tanta fame.
- Perdoa. - Nada. Irei á máquina.
Oe, gústanche os ovos?
Teño unha ensalada de ovo grande e algo cuestionábel que prefiro compartir.
- Malo será. - Estou ben, grazas.
Non, lévoa ao mostrador cando acabe aquí con Holly.
- Seguro? - Si.
Vale, grazas.
Gústanme os corroscos.
- Os cachos de pan reseso? - Son iso?
Son o que lle dá o toque á ensalada.
Preparouna a miña filla.
Vén da liñaxe das negadas para a cociña.
Cociña o teu home, logo?
Non, estamos só as nenas e eu.
Ah. Eu teño dúas nenas.
De catro e sete anos.
Cinco e nove.
- Ah, si? - Si.
De todos os xeitos, xa non vivo coas elas. A nai mudouse como a seis horas, así que…
Por iso estou aquí.
Pois a min estame boísimo.
Vale.
- Ah, é… Si. - O 307.
Steven. Teño como un minuto antes de que mexe por el.
Xa vou eu.
Seguro? Grazas.
Ola, Steven. Son Charlie. Agora mesmo Amy está ocupada, así que…
Axúdolle? Ten algún problema?
Charlie, que fas?
Si que podes!
- Mira. - E que? Nin sequera che cae ben.
- Pero se somos amigas, Jackie! - Ninguén se decatará.
Todo o mundo se decatará.
Claro que non. Veña, en serio.
Vanse decatar!
- Por que teño que poñelos? - Eh.
- Dan noxo! - Que?
- Que pasa? - Estragáchesme os zapatos!
Non! Intentei axudarche.
- Podes sentar con Maya? - Está claro que non, Jackie.
- Está no… - Si, claro.
Por que lle berras?
- Pegounos con pegamento. - Non pasa nada, Alex.
- Ráspollo. - Mandácheslle ti.
Mira, sae moi fácil.
- Pero é nos dous. - Mira, podo sacalo.
- Só… - Non, non podes.
Acouga. Non é a fin do mundo.
Non.
- Agarda. Eh, escoita. Xa o sei. - Para…
Sei que non tes tantas cousas coma os teu amigos, pero…
Non teño nada!
- Nin sequera a ti! - Síntoo…
Merda.
Amy?
Que foi? Atópaste ben?
Si, estou ben.
Vou sentar aquí até que te sintas mellor, si?
Respira comigo.
Sigue respirando.
Non pasa nada.
Miocardiopatía.
Teño ampolas de sangue no corazón.
E logo por que traballas?
Non teño seguro médico.
E aquí?
- Falaches cun cardiólogo? - Non, por favor.
Vale.
Non llelo digas.
- Vanme despedir. - Moi ben.
Non llo direi a ninguén.
- Ben. - Si.
Canto tempo che queda para que te aseguren?
Catro meses.
Xa.
Eu podo axudarche.
Veña.
Son só catro meses.
Estarás ben.
Si?
- Tes frío? - Si.
Toma.
- Non abre a porta. - Ah, é por isto.
Grazas.
- Vai ser unha noite longa. - Ah, que tal o parque?
Cancelouno.
- Síntoo. - Quedamos a semana que vén.
Estaba a piques de coller as nenas.
Xa.
Xa o esperaba, a verdade.
Un segundo.
Ei, que tal? E Sonya?
Que temos?
Tiña un compromiso familiar, así que lle fago eu o traspaso.
- A do 310… - Si.
…faleceu xusto no cambio de quenda.
- Ana? - Si, a señora Martínez.
Non preguntes. Non sei que pasou.
Xa chamamos o marido. Vén de camiño.
Ao do 309 puxérono de costado a mediodía.
Morreu Ana.
Hai que incorporalo ás oito. Viñeron de Respiratorio e intubárono.
Como a deixan así?
De neno, miña nai morreu no hospital.
Cando cheguei para vela, foi…
Primeiro, perderon o corpo…
- Non. - Si, de tolos. Foron só un par de horas.
E cando a atoparon, estaba así.
Estaba medio destapada, espida… Un desastre.
Durante moito tempo, ese foi o recordo que tiven dela.
Ai, Charlie.
Por iso esta parte é tan importante para min.
Xa.
Darlles dignidade.
Está aquí o señor Martínez.
Gustaríalle moito falar contigo, Amy.
Vai.
- Acabas ti? - Si, tranquila.
Vale, leme o caso outra vez.
A ver. "Morte sospeitosa da señora Ana Martínez.
Chegou a urxencias cunha reacción adversa á amoxicilina."
E? Unha reacción a un antibiótico. Que máis?
Non están seguros.
- Non saben o que a matou? - Si.
Que anos tiña?
Setenta e sete.
E que facemos aquí?
A sala de xuntas é por aquí.
Detectives Braun e Baldwin, benvidos.
Linda Garran, xestora de risco.
Este é Duncan Beattie, avogado. O consello.
Se cadra coñecen a Malcolm Burrel, do Concello.
Son un gran defensor da policía e do fiscal do distrito.
Ben, un pracer coñecelos a todos.
A ver, non sabemos gran cousa,
só que houbo unha morte.
Un incidente inexplicábel que causou a morte da paciente.
Por que inexplicábel?
Na opinión dos expertos médicos,
esta reacción adversa á medicación foi inusual,
pero non atopamos indicios que suxiran que foi intencionada.
Pero chamaron.
Nós non o criamos necesario,
pero o Departamento de Saúde obríganos a chamar
e aquí estamos.
Que medicación foi?
Velaquí está a lista.
Grazas.
É un documento bastante complexo.
Vouno intentar.
Se vai á terceira páxina,
verá cando a paciente 1 obtivo resultados anormais nas análises
e amosou síntomas fatais.
Onde está o corpo da señora Martínez?
Levouno a familia.
Presentaron unha demanda?
Non cremos que sexan conscientes
das circunstancias inusuais arredor da morte da paciente 1.
E non pensan que llelo deberían contar?
Aínda estamos investigando.
Parkfield buscou asesoramento xurídico para facer as cousas ben.
Xa, pero onde está o corpo? Como o conseguimos?
Temos entendido que a familia a incinerou.
Cando morreu?
Hai sete semanas.
Estabamos facendo unha investigación interna,
de aí o atraso.
Moi ben.
Teremos que interrogar a todo o persoal da UCI.
Abride paso. Son unha figura importante na vila.
De feito, son a figura máis importante da vila,
por non dicir a máis importante ao oeste do Condado de Pecos.
"Quen es, logo?"
O alcalde de Humdrum Falls.
"E que fas?"
Como que que fago? Nada, son o alcalde.
Vale.
"Pois agora tes que facer algo.
Somos só unha vila perdida da man de Deus,
pero invadíronnos os marcianos."
Terei que consultalo no meu libro Como ser alcalde.
Un: levarás un luxoso colar.
Dous: levarante a todas as partes nun coche grande con chofer.
Tres…
Comerás. Está…
"Tres: comerás e beberás de balde."
- Non me van dar o papel. - Non te desanimes.
Que dis? Falo xenial.
Non. E o profe dixo que teño que levar traxe e bigote.
Teño que ir de home porque son o alcalde e unha alcaldesa quedaría rara.
Pero hai mulleres alcaldesas.
Xa llo dixen…
Hai marcianos e o raro é que a alcaldesa sexa muller?
Que lle dean.
- Xa cheguei! - Ola!
- Jackie! - Non! Non podes marchar aínda.
Perdoa, parrula.
- Veña, adiviña o que teño. - Ven.
- Mira que traio. - Doces?
Cólleme as mans.
Repite comigo.
Son o alcalde de Humdrum Falls.
Son o alcalde.
- O alcalde de Humdrum Falls. - O alcalde de Humdrum Falls.
O alcalde de Humdrum Falls. Xa o tes.
Con nata e dous de azucre.
Mandaron a investigación interna?
Aínda non. Disque precisan máis tempo para recompilar a documentación.
Non lles chegaron sete semanas?
Iso digo eu.
Queres que…
vaia revisando o persoal?
Xa o fixen eu.
Un enfermeiro ten un cargo de violación de morada en Pensilvania.
Si? Un enfermeiro?
Si, Charles Cullen. C-U-L-L-E-N.
Cando foi?
Hai oito anos.
- En que distrito de Pensilvania? - En Palmer.
- Comisaría de Palmer. - Ola.
Detective Braun, de Homicidios da Fiscalía de Nova Jersey.
Preciso datos dun tipo que detiveron no 95.
Podería buscar o historial do caso?
- Ten un nome? Charles Cullen.
- Hai unha nota no arquivo. - Hai unha nota no arquivo.
Non sabe se debería estar aí. Soletréamo?
Pon "digoxina".
Digoxina? Que é iso? Un medicamento ou algo?
Teñen algo máis?
Detido por violación de morada e…
Vale, detido por violación de morada e acoso no ano 95.
Picoulle as rodas a unha compañeira ao cortaren.
Retiráronse os cargos.
- O que? Que se retiraron os cargos? - Si, todos.
- Si. Vaia.
Ben, moitas grazas.
- Nada. - Abur.
Aquí pasa algo.
Parkfield tarda case dous meses en chamarnos,
oculta a investigación interna,
avogados caros…
Xa.
Vale…
Que razón poden ter para encubrir unha morte?
Cal é o motivo?
É un negocio.
Para esas merdas non hai mellor móbil que o diñeiro.
Ola? Poden seguir comendo.
Non lles roubaremos moito tempo.
Só queremos informalos dun acontecemento que o hospital está investigando.
Queremos asegurarlles que o consello e eu
estámonos a ocupar de todo o relacionado co incidente,
pero pensamos que era mellor convocalos
e informalos a todos de que a policía tamén está investigando.
- Iso… - De que vai isto?
Houbo un problema coa morte dunha paciente na UCI.
Foi sospeitosa? Quero dicir, se a policía está investigando…
Sexamos claros: investigamos nós coa colaboración da policía.
- Sabes de que paciente falan? - Non.
Porén, dado que hai unha investigación externa en curso,
veu o señor Beattie, o noso avogado,
e quere dicir unhas palabras tamén.
Grazas.
Só quería dicir que falarei con todos individualmente,
pero, como comentario xeral,
direi que, en momentos coma estes,
a confidencialidade do paciente é a prioridade absoluta.
Os seus contratos son moi precisos neste aspecto.
Se alguén fala coa policía
sen un representante do hospital, incorrerá en incumprimento do contrato.
O señor Beattie e mais eu estamos á súa disposición.
Estaremos nos interrogatorios porque velamos polos seus intereses.
Tedes total acceso, pero con ela presente.
Non, nin de broma. Ela non pode estar.
É xestora de risco. É o seu traballo.
Quen vai falar coa xefa diante?
Aínda non sabemos que pasou. Nin sequera temos cadáver.
A única condición que puxeron é que ela estea presente
e non falar de fármacos concretamente.
Entendo que o pedisen, pero por que aceptou?
Vostede é o fiscal.
Até onde eu sei,
están cooperando coa investigación.
Só temos isto. Que cooperación?
Xa me informaron diso.
Están reunindo a documentación. Enviarana o antes posíbel.
Unha pregunta:
por que ían facer unha investigación interna,
de sete semanas, nada menos,
e logo chamarnos e metela nos interrogatorios se non pasou nada?
Dilixencia debida.
Deixámolo aquí. Ela estará presente.
Punto final.
Ola, Amy.
Ola.
Enfermeira Loughren.
- Os axentes Braun e Baldwin. - Como está?
- Que ocorre? - Só lle farán unhas preguntas.
Os axentes van falar con parte do persoal da UCI.
Vale.
Lembra a Ana Martínez?
Lembro, era paciente miña.
Recorda se houbo algo raro no seu caso?
Raro?
En fin, ela morreu.
Si, e foi moi triste e repentino.
Repentino?
A ver, na UCI morre xente, pero…
foi inesperado.
Perdón por interromper. Pode saír un momento?
Desculpen, axiña volvo.
Xa pode ser importante. Dixen que nada de interrupcións.
Ve algunha anomalía aquí?
Agarde. Si, a glicosa.
Está…
Si, o azucre en sangue está mal.
Non hai péptido C.
- Que raro. - Que significa?
Que a insulina do seu organismo non a produciu o seu corpo.
Alguén lla deu.
Pensa que alguén lle deu insulina?
A ver, non está na lista nin era diabética,
así que sería un erro de medicación dobre.
Son moi raros, así que…
É moi raro ese erro?
É.
- E podería matala? - Abofé.
Perdoen.
Por onde iamos?
Déixeme ver. Ah.
Pode falarnos dos seus compañeiros?
Non lle importa se pregunto por un compañeiro, non?
- Claro que non. - Ben.
Traballa con Charlie Cullen, non si?
- Traballo. - Podería ter algo que ver?
Está sacando conclusións precipitadas.
Charlie non estaba.
Ana morreu de día. Charlie e eu traballamos de noite.
Non temos razóns para sospeitar que isto fose algo máis ca un incidente.
Grazas, Amy.
Coñezo moi ben a Charlie.
Facemos todas as quendas xuntos e é un moi bo enfermeiro.
- Non cometería un erro así. - Grazas, Amy.
- E a investigación interna? - Aínda a estamos revisando.
Non precisamos que a revisen. Levarémola tal cal estea.
Direille ao equipo que envíe as caixas mañá,
pero espero que deduzan que foron sete semanas moi duras.
Oito.
Foron oito semanas.
Jack Ivins, 19 de xullo do 88.
Recuperábase da operación de vesícula do martes. Sen complicacións.
Vía lista.
Prepárate para desfibrilar de novo. Centro cincuenta joules.
- Todos fóra. - Xa estou.
- Osíxeno fóra. - Descarga, xa.
Compresións.
Un, dous, tres, catro, cinco, seis…
Compresións.
…nove, dez, 11, 12, 13…
Para. Comprobamos o ritmo.
- Nada. - Seguimos desfibrilando. Compresións.
Preparade un miligramo de epinefrina intravenosa.
…seis, sete, oito, nove, dez…
Preparamos outra descarga. Douscentos joules.
Epi lista.
Sigue ventilando.
- Vinte. - Sigue coas compresións.
Fálame.
Está lista esa epinefrina?
Cambio en cinco, catro, tres, dous…
Trinta e cinco.
Todos fóra.
Osíxeno fóra.
Pulso baixo.
Segue con hipotensión.
…catro, cinco, seis, sete, oito, nove, dez…
once, 12, 13, 14, 15.
Merda.
Vinte e cinco. Agora!
Veña!
CÓDIGO DE SEGURIDADE:
SACAR 1 COMPRIMIDO ACEPTAR CANCELAR
Toma.
Vante despedir.
Pyxis ten un fallo.
Se cancelas a solicitude moi tarde, ábrese igual.
Iso é roubar medicamentos, Charlie.
Amy, para. Non te preocupes. Vouche axudar a superar isto.
Ei, que che dixo?
Ten razón.
Tes que contarllo a Alex
por se pasa algo e eu non estou.
Só me teñen a min. Non podo deixalas.
Non as vas deixar, Amy.
Iso non vai pasar. Canto son? Dous meses?
Eu vouche axudar. Operaraste e estarás coas túas nenas.
Iso é o que vai pasar.
Si?
Pero deberías contarllo a Alex.
Xa sei que soa horríbel, pero non o é.
Todo o mundo ten ventrículos no corazón.
- Son como espazos. - Si.
Son como dous globiños que se enchen de sangue.
- Móveno polo corpo. - Si.
E os meus…
son demasiado grandes e un pouco finos de máis.
Pero voume pór ben. Teño menciñas
e médicos que coidan de min. Axiña me hei sentir mellor.
Pero mamá vai precisar a túa axuda, Alex.
Se cae ou empeza a falar raro
ou se non es quen de espertala ou algo,
pos a Maya a ver a tele, chamas ao 911 e despois chámasme a min.
Si, pero iso non vai pasar. Non vai pasar.
Todo vai ir ben e voume pór boa.
Podo ir ver a tele?
Claro.
Pero estou aquí se queres…
Charles Cullen, con C.
C-U-L-L-E-N.
Si, un segundo. Vou sacar os historiais.
Xenial, grazas.
Vale, teño que consultar unha cousa co xefe.
Xa. Claro.
Ola?
Ola, son o detective Braun. Con quen falo?
Con Mark Rossi, avogado do Hospital St. Aloysius.
Ola, señor Rossi. A ver se me pode axudar.
Busco información sobre un antigo empregado seu
do ano 96, Charles Cullen.
Os datos dos nosos empregados son estritamente confidenciais.
Só quero confirmar cando traballou aí, máis nada.
Darémoslle esa información encantados
cando nos mostre unha orde.
Moi ben, vale, moitas grazas.
A vostede.
Isto é de puta broma.
En canto oen o seu nome, calan todos coma petos.
Detective Baldwin?
- Si. - É do Hospital Memorial Parkfield.
A investigación interna.
- Ten que asinar aquí. - Moi ben.
- Bótolle unha man coas caixas? - É só isto.
Pase un bo día.
- Señora Garran. - Detective.
Grazas por se reunir comigo.
O que sexa para cerrar isto.
Verá, teño un par de preguntas.
O informe de pixie. Ten todas as retiradas…
Pyxis.
Iso.
Ten todas as retiradas de fármacos feitas polos enfermeiros.
- Non? - Correcto.
Esperaba que me facilitase o informe completo.
Aquí só sae o período próximo á morte de Ana.
Dixéronme que só almacena a información durante catro semanas.
Pero sacarían unha copia cando fixeron a investigación interna.
Pois penso que non. Non.
Podo comprobalo, pero xa lles enviamos todo o que tiñamos.
Mire, esta é a páxina nove,
así que as páxinas da unha á oito deben andar nalgún sitio.
Asegurareime de comprobalo.
Enfermeira Garran, parece que oculta probas.
- Non o entendo… - Seis páxinas. E o resto?
Síntoo. Teño outra xuntanza e non podo adiala…
Non acabei.
Programarei outra cita.
Sente.
- Perdoe? - Que sente, hostia!
Sabe perfectamente o que fai.
- Ola. - Ola.
Xa sei que non se poden ter bebés aquí,
pero non tiña ninguén con quen deixala.
- Non pasa nada. - Grazas.
- Como se chama? - Vanessa.
Nessa a Travesa.
Nessa a Travesa? Vaia.
Teño dúas nenas, así que o entendo perfectamente.
Que tempo ten?
Seis meses.
E xa dorme toda a noite?
- Non. - Ha de estar botando os dentes.
- Si. - Pois si.
Enfermeira Loughren?
Non é urxente. Código morado no 300.
Vale.
Que é iso?
Que chegou a pizza. Queres un cacho?
Non podo dicir que non.
Claro que non.
Por desgraza, ti si que vas ter que quedar sen pizza.
Vale.
Pero estás curando ben. Axiña poderás coller a Vanessa no colo.
Mandoume á merda 15 veces por teléfono.
Mi ma.
Que mal.
Aínda non che contei a mellor parte.
Agora, para tentar que non vexa as nenas,
inventou que me portei mal co seu can.
Non minto. A cousa ponse cada vez mellor.
En serio, sería graciosísimo se non fose porque é verdade.
Síntocho.
Non, que dis? É culpa miña.
Escollín unha tola.
Dous minutos, nenas.
Vas buscar a mochila e o abrigo?
- Fágoche unha coleta? - Si.
Que pelo tan lindo.
Gustaríame quedar na casa.
A min tamén.
- Vas buscar a chaqueta? Quérote. - Vou. Quérote.
Que máis hai? Algunha novidade?
Si, había unha lista con toda a medicación
que tiña Ana Martínez no corpo.
- Insulina? - Si, e outra máis.
Atento: digoxina.
Digoxina.
Baldwin.
- En serio? - Merda.
Berrácheslle. Chamou Malcolm Burrel, do Concello.
Danny estará encantado de pedir perdón á señora Garran.
Tarde de máis. Prohibíronvos a entrada no recinto hospitalario.
O que?
Non nos poden prohibir ir á escena do crime.
- Que crime? - Homicidio.
Algo que o corrobore?
Os documentos e o convencemento dunha enfermeira
de que á vítima lle deron insulina.
Que vítima?
Ana Martínez.
Non hai cadáver.
Sen cadáver non hai autopsia. Xa sabes como vai isto.
Expulsados do puto hospital?
Ola, Kelly. Tom chamou para ver como estás.
Hai que ver que feitiña é a vosa Vanessa.
Quen é Vanessa?
Kelly, sabes onde estás?
Preciso que me respondas.
Estou no hospital.
Que hospital?
Vale.
Apértame as mans.
Veña, apértame as mans.
Un pouco feble.
Veu Tom?
Chamou para preguntar.
- Ola, Tom. Son Amy, do hospital. - Ola, Amy. Que foi?
Creo que deberías vir. Houbo cambios esta noite.
Creo que deberías vir canto antes.
Ben, até agora.
Fun ver a Beth. Aínda dorme.
- Jack está dándolle ao botón… - Meu Deus.
Que?
Ten insulina no organismo.
Código azul. Á oeste.
Ai, Deus!
Non!
Non pode ser!
Meu Deus!
Non pasa nada.
Merda.
Ola. Sentimos molestala.
Nada, tranquilo.
Ten que nos axudar, Amy.
Síntoo, non sei que lle pasou.
A quen?
A Kelly Anderson. Quero dicir…
Quen é Kelly Anderson?
Hai outra vítima?
Outro erro de medicación dobre?
Estaba Cullen con Kelly?
Isto non ten que ver con el.
- Coñéceo ben? - Moi ben.
De verdade?
Estivo en nove hospitais.
E en ningún queren falar con nós.
Que quere dicir? Eu…
Non. Se pasase algo, non conseguiría traballo.
- O hospital faría algo. - Iso cre?
Claro.
Néganse a cooperar.
Ten que axudarnos.
Mamá, vés?
Ola, tesouro. Si, agora vou. Agarda dentro, si?
Vale.
Agora non podo falar. Están aquí as nenas.
De acordo. Tome a miña tarxeta.
Chámeme. Pode que non sexa quen vostede cre que é.
Que teña un bo día.
Grazas.
Ei.
- Precisas algo? - Non.
- Non? - Non. Estou ben.
Ben. Avisa se estás cansa.
Vale, pero atópome ben.
- Si? - Si.
Moi ben.
A puta Amy Loughren!
A Formiga Atómica!
Como me alegro de verte.
Igualmente. Que guapa estás.
- Ti cres? - Si! Estás xenial.
- Grazas. - Nada.
- Estou rebentada. - Ola! Xa sabedes?
- Unha tortilla con queixo. - Si.
- Que pega con iso? - Un chardonnay.
Unha copa ben fría de chardonnay seco.
- Para min o mesmo. Grazas. - Agora mesmo.
Canto hai que non viñamos aquí?
Moitísimo, dez anos, polo menos.
- Como? - Doce anos?
Xesús.
- Que vella son. - Aquí tedes.
Grazas.
Como anda Paul?
Deixámolo.
- Ai, merda. - Non importa.
Foi hai moito tempo e compartimos a custodia dos cans.
Esforzámonos moito para chegar a un acordo. Alégrome de que chamases.
Eu tamén.
É que quería facerche unha pregunta. É un pouco raro.
Gústanme as cousas raras.
Lembras traballar cun tal Charlie Cullen?
- Lembro, si. - Si?
Por que?
Traballamos xuntos en Parkfield.
Había un rumor sobre el.
Disque foi responsábel dunha morte.
Provocou unha sobredose.
Ah.
Con que?
Atoparon insulina na bolsa de solución salina dun morto.
En varias bolsas, de feito.
Había picadelas nas do almacén.
Alguén as adulterara antes de sacalas.
Por que pensaron que foi Charlie?
Non o pensaban.
Pero había códigos todas as noites, ás veces máis dun.
Cando marchou el,
empezamos a ter só un ao mes, ou así.
Tedes moitos códigos?
Meu Deus…
Ei.
Tranquila.
Estás ben. Acouga.
Amy, non pasa nada.
Estás en emerxencias e estás moi ben.
Falei coas nenas. Están con Jackie.
Podo ir buscalas.
- Non. - Non? Ben.
Queres auga?
Non?
Non me volvas dar un susto así, por favor.
Quero marchar.
Xa o sei.
Enténdoo.
Non imos deixar que o descubran.
Onde está a enfermeira?
Tranquila. Tiñas ben a tensión.
O teu ritmo cardíaco estaba por debaixo de 80.
Vin as análises. Tes alta a troponina, pero xa che está baixando.
Estás ben.
Tiveches sorte. Puido ser moito peor.
- Quero marchar para a casa. - Xa o sei.
- Vale. - Vin que subía o ritmo cardíaco.
Espertaches?
- Si… - Tráeme a alta.
Non creo que sexa boa idea. Debería pasar aquí noite.
- Si. - Quero a alta voluntaria.
Seguro?
Vouna levar á casa e coidarei dela. Grazas.
Está ben. Grazas.
Eh.
Para, por favor.
De acordo.
Dáme o brazo.
Seguro que non queres que quede?
Non me importa durmir no sofá. Podo…
- Podo levar as nenas á escola. - Non quero que se asusten.
Non me pasará nada. Só preciso durmir.
Tes razón.
- Grazas, Charlie. - Nada.
Se precisas calquera cousa…
Chamareite.
Si?
Queda un mes, Amy.
Xa case estamos.
Estás conxelada. Vai.
Si.
Chámame.
Ten que ser un segredo.
Meu Deus.
Non o poden saber.
Se non despediranme.
Entendido.
Faino no almacén…
antes de que saian mesmo.
Inxecta insulina nas bolsas.
Como entra no torrente sanguíneo devagar,
pasan horas ou un día antes de que o paciente morra.
Entón mata xente sen sequera tocala.
Podería pór algo que non fose insulina nas bolsas?
Si, calquera líquido transparente.
A digoxina é un líquido transparente?
É.
Podería matar alguén?
A enfermeira que viu falaría con nós?
Non.
Non, quedaría sen traballo.
Pode botarlle unha ollada ao que nos enviaron de Parkfield?
E o resto?
Iso é todo. É todo o que temos. Todo o que nos deron.
O informe de Pyxis só ten 2 páxinas.
Dixeron que só garda catro semanas.
Non, é un computador.
Garda toda a información desde que se instalou. É…
Sacarei o informe de Pyxis de Charlie da máquina da miña á.
Usarémolo para demostrar que retirou insulina
e digoxina cando morreu Ana.
Verá, o problema é que a Ana Martínez incinerárona,
así que non hai autopsia.
O que precisamos é un cadáver.
BUSCAR: CULLEN
IMPRIMINDO INFORME
JACK IVINS DIGOXINA
HUGH RUPERTSON DIGOXINA
REBECCA BRAGG INSULINA
Como sabe, o marido de Kelly Anderson deixou exhumar o cadáver para examinalo.
A autopsia amosa que tiña no corpo unha combinación de insulina e digoxina
que a matou na madrugada do día 15.
Vale. Como ve, o día 14 ás 20:47,
Charlie sacou insulina e digoxina de Pyxis.
E no informe de Kelly pon
que tivo un baixón de glicosa ás 21:56.
Iso foi polo efecto da insulina.
Logo hai unha arritmia lenta ás 22:15.
Iso é pola digoxina.
Tiña dúas armas do crime. A hora da morte son as 3:57.
Está todo aí.
Agarde un momento.
O Pyxis este di que foron cancelacións, non retiradas.
É un fallo do sistema.
Ao cancelar no último momento, o caixón ábrese,
pero márcao como cancelación.
E Cullen sabe iso?
Si, vinllo facer.
Insulina, digoxina… Hai centos de pedidos.
Xa, mais segundo isto non. Isto fai que pareza que nunca os sacou.
Pero sacounos.
Viuno facendo isto?
Isto é a proba do delito.
Si, pero non.
Son cancelacións. Non hai nada delituoso.
Non hai proba concluínte. Non hai…
Faino desde que entrou en Parkfield.
Mire. Mire todas estas cancelacións. Ve?
Mire. Non van seguidas do pedido correcto.
Ten múltiples pedidos de vecuronio e digoxina.
Quero dicir… Está clarísimo que hai algo raro. É…
Quizais. Ou se cadra en Parkfield simplemente non o entenderon.
Veña, ho. Linda Garran era enfermeira.
Si que entendeu.
Si, sábeo ben e non está facendo nada.
Cullen, grazas por vir no seu día libre.
Ola. Pode chamarme Charlie.
Atopámonos cun asunto preocupante.
En que hospital traballaba antes de conseguir o seu posto aquí?
No St. Elizabeth.
Entre que datas traballou alí?
Non me lembro. Algún problema co St. Elizabeth?
Algúns compañeiros tiñan unha lideira comigo. Igual volveron ao conto.
Preocúpannos as datas que puxo na solicitude de emprego.
Lembra cales eran?
De xuño de 2001 a agosto de 2003, pode ser?
- Si, iso é o que puxo. - Xa.
Son incorrectas, señor Cullen.
Ah.
O St. Elizabeth confirmounos que empezou en maio.
Debido a esa discrepancia no formulario de solicitude de emprego,
non nos queda máis remedio que despedilo
con efecto inmediato.
Agarde. Bótanme por pór unha data equivocada na solicitude?
Está no contrato.
Ben, terei que asinar algo, non?
Algo máis?
Non, máis nada.
Grazas, señor Cullen.
Teño novas de Parkfield. Xa se ocuparon do asunto de Cullen.
- Que significa iso? - Despedírono.
- Que? - Vano deixar marchar, sen máis?
Que dixeron?
Que o botaron porque atoparon un erro na documentación.
E como reaccionou? Amosouse tranquilo?
Agarde. Non crerá que isto o pode volver máis perigoso, non?
Polo menos estará lonxe dos pacientes.
Non lle fará dano a ninguén.
Estivo en nove hospitais. En nove.
Que parte non entende?
Todos din o mesmo. Encobren os seus erros.
Pasa unha e outra vez.
Atopará traballo noutro hospital e todo seguirá igual.
Vostede permitiuno.
A min non me mires. É a verdade.
- Jackie, xa volvín. - Maya.
- Mi ma! - Maya! Queres dicir a túa frase?
Ola, rapazas.
Esquecina.
Vaia.
E isto?
Non tes o guión?
- Non teño o guión. - Meu Deus.
Vale, perdino.
Maya, sempre igual!
Veña, Alex. Sé boa coa túa irmá.
- Di a parte de Charlie. - Ei.
Que fas aquí?
Ensaiar.
Onde está Jackie?
Díxenlle que marchara, que iamos estar nós hoxe.
Fixemos a cea.
- Pois si. - Fíxoa Charlie.
- Eu axudei. - Diso nada.
- Si que axudei! - Diso nada.
- Que si! - Alex, fixémola entre todos.
Estás rara, mamá.
Non tal.
- Fixemos algo especial. - Unha receita da súa nai.
- Veña. - Que rico!
Senta e reláxate. Goza de O alcalde de Humdrum Falls.
E se mamá fai de Mop Hopsley?
- Si. - Si?
Alex…
Maya, vinde aquí.
- Por que? - Porque volo estou pedindo. Vinde.
Non quero.
Eh, ide con mamá.
Vinde aquí.
Que veñades aquí xa!
Pero por que? Estoume divertindo.
Ide para o cuarto. Veña.
Por que está tan anoxada?
Non sei.
Supoño que xa o sabes.
Sei.
Díxoche por que?
Polo visto, botáronme por pór mal as datas no formulario de solicitude de emprego.
- Xa. - Si.
Que día tan tolo.
Que dous meses tan tolos, en realidade…
Nin sequera ía traballar aquí.
Só aceptei o traballo para estar preto das miñas fillas
e, agora que estou aquí, vai ela e non me deixa velas.
E logo empeza a inventar burradas, como que envelenei o can,
e agora isto…
Creo que o universo me odia, Amy.
- En serio. - Charlie…
- Sen dúbida. - Sabes que iso non é verdade.
Sinto moito que che pasase isto.
Non, síntoo eu. Sei que aínda che quedan tres semanas máis
e non estarei alí para axudar,
pero podo axudar aquí.
Podo coidar delas, procurar que comas.
Todo o que precises.
De verdade, o que precises.
Non pasa nada.
Conteiche o do cabreo de Alex?
- Non. - Xa.
Perdeu os nervios.
Foi o outro día. Choraba e berraba. Estalle custando moito.
Traballo moitas horas, así que…
Síntoo. É complicado.
Creo que o que me axudaría moito
sería pasar tempo a soas con elas, sabes?
Só as nenas e mais eu.
Síntome moi mal por dicirche isto,
porque sei que o día de hoxe foi un inferno para ti.
A verdade é que tiveches un ano horroroso, Charlie.
Non.
E…
Oxalá ter estado aí como apoio.
Síntome coma unha merda. Perdóame.
Non, Amy. Para. Enténdoo. Por favor.
Son as túas fillas. Precisan isto.
Si.
Es unha boa nai.
Non, mírame.
Es unha boa nai.
- Vale. - Alégrome de poder axudar.
Prométeme que comerás.
Cheira ben.
É que é unha receita da miña nai.
- Vale. - Sabes que?
Mira, só sentar aquí e falar contigo,
estar contigo…
fíxome ver que todo vai ir ben.
Téñote a ti.
Teño a Maya e a Alex. Teño as miñas nenas.
É un traballo. Xa sairá outro.
Claro.
Si.
Boa noite.
Charlie, ola.
Ah, ola.
Estou… - Estás ben?
Si! Quería…
Quería desculparme por estar tan rara onte.
A noite de onte foi…
- Para. Perdoa.
Estiveches con Alex cando marchei?
Estiven, si. Grazas.
Si? Que ben.
Creo… Penso que precisabas… Ou sexa, as dúas o precisabades.
Alégrome de poder axudar.
Estou a piques de saír para traballar e…
Charlie, amólame tanto que non vaias estar alí…
Xa. Eu tamén te estraño.
Queres ir ao parque ou algo? Coas rapazas.
XANTAR
Amy?
E se imos xantar?
- Claro. Ben.
Xantar. Sérveme. Cando che vén ben?
A ver, déixame pensar.
O sábado?
Si, o sábado podo.
Pero agora teño que ir traballar.
- Busco un sitio e mándoche os detalles. - Si, envíame unha mensaxe.
- Ben. - Abur.
- Saúda a Sandra. - Claro.
- Vale, abur. - Abur.
Até logo. Abur.
Bo traballo. Lembra o que falamos?
Só o poderemos parar se o admite.
Hai que facer que confese.
Merda.
Vaille o corazón a mil.
Espero que se me oia.
Vale.
Ai, merda.
Merda.
Está entrando.
Home!
Ei.
Ola.
Ola. Como estás?
En fin, xa sabes.
- Estás ben? - Estou.
Si.
Gústame este sitio.
Como andas?
Tráiovos algo de beber?
- Para min un té xeado, por favor. - Té xeado.
Eu auga. Grazas.
Que che parece?
Hoxe empezo noutro traballo. Espero causarlles boa impresión.
- Onde? - En Elmsworth.
- En Elmsworth? - Si, hoxe á noite.
Teño todo no coche, listo para un novo comezo.
Iso é… Vaia, Charlie.
Xa sabedes?
Ah. Eu tomarei unha hamburguesa con queixo.
Eu tamén.
Moi ben. Dúas hamburguesas con queixo.
Como están as nenas?
- Grazas. - Moi ben.
E o alcalde?
Está xenial.
Séntese mellor?
Si.
O traballo dá noxo sen ti.
Eramos compañeiros.
Xa o sei.
O peor é que todos falan merda de ti todo o tempo.
Xa imaxinei que o farían.
Cabréame porque non estás aí para te defender.
Teño liortas con todo o mundo e a Sandra…
Mi ma!
Díxenlle catro cousiñas.
Agora estarán botando pestes de min.
Non quero falar de Parkfield. É…
Por que non?
É porque… o que din é verdade?
Porque…
daríame igual se fixeses esas cousas.
Ou sexa, podería entendelo.
Poderías explica…
Non che dixen. Xa me deixan ver as nenas.
Dous días cada dúas semanas.
Pensei que igual Maya, Alex e mais ti e as miñas nenas e mais eu
podiamos ir de excursión o algo.
Quero falar de Parkfield.
Quero falar do que fixeches.
Teño que marchar.
Empezo nun traballo novo. Non podo chegar tarde.
Chamareite pronto.
Marcha. Está saíndo agora mesmo.
Está ben?
Onde está Elmsworth? Amy, onde está o Hospital Elmsworth?
A 50 km, en Pensilvania.
Vou chamar a Ellis.
Forceino demasiado.
Fíxoo moi ben, Amy.
Xa está. Vano deter.
- Ben. - Traeránolo.
Só podemos retelo durante 48 horas.
…e falar coa xente,
e asegurareime de ter algo…
As mans arriba.
Abra a porta.
Amodo. Abra a porta.
Queda detido. Saia do vehículo devagar.
Déitese no chan.
Poña esta man nas costas.
Poña a outra man nas costas. Estea quieto. Non se mova.
Son o sarxento Tim Braun. Estou co detective Dan Baldwin.
Hoxe é sábado, 13 de decembro de 2003.
Son aproximadamente as 20:14.
Imos interrogar a Charles Cullen.
Señor Cullen, diga o seu nome completo.
Charles Cullen.
Podería soletrealo?
C-H-A-R-L-E-S C-U-L-L-E-N.
Podemos chamarlle Charlie?
Poden.
Ben.
Moi ben, Charlie.
Hai algo que nos queira contar?
Pois penso que non.
Cantas bolsas contaminou no Hospital Memorial Parkfield?
Sabémolo. Matou a Kelly Anderson.
Matou a Ana Martínez. Sabemos que hai máis.
Só queremos falar con vostede, Charlie.
Non me permiten falar dos pacientes sen os avogados do hospital.
Xa non traballa alí. Pode dicir o que queira.
Exacto. Pode falar libremente.
Non podo.
Por que as matou?
Foron só mulleres, Charlie?
Se cadra lémbranlle a súa exmuller? Iso podería entendelo.
Ou a súa nai?
Non podo.
O das bolsas de solución salina…
foi bastante intelixente.
Foi moi intelixente, Charlie.
Nunca vira nada igual.
Como se lle ocorreu?
Cantas persoas matou, Charlie?
Dez, 11?
Charlie, non se disperse, vale?
Veña, Charlie.
Cómpre que teñamos esta conversa. Sei que pode.
Non podo…
Charlie, mire para min, por favor.
- Non podo. - Vamos, Charlie.
Si pode. Ten que facelo. Sei que pode.
Ei…
Non podo.
Charlie.
- Non podo. - Charlie, si pode.
Non podo.
Charlie!
Vale.
Vimos os datos de Cerner e Pyxis. Vimos as solicitudes.
Vimos as cancelacións e sabémolo todo.
Sabemos que envelenou as bolsas do almacén,
que deixou que as usasen.
Sabe? Non creo que elixise a Kelly, non si?
Elixiuna?
Sabe o que estiven pensando?
Eu non son quen para o xulgar. Escoite.
- Non podo. - Eh.
- Si pode, Charlie. Abofé que pode. - Non podo.
Non podo.
- Ei. - Non podo.
Xa abonda, Charlie! Pare dunha vez, cona!
Non podo!
- Ei. - Ola.
Como foi?
Non o vamos conseguir.
Non se vai crebar. Non vai confesar.
Temos que soltalo mañá pola mañá.
Síntoo.
Está segura disto?
Estou.
Lembre que non pode tocalo.
Nin sequera pode achegarse.
Eramos amigos.
Só preciso velo.
Ola, Charlie.
Pode quitarlle as esposas, por favor?
Por favor.
Estás ben?
Marcha, Amy.
Tes frío?
Estás conxelado. Mira, vouche botar isto polos ombreiros.
Aí está.
Fixéchesme moita falta estes meses, sabes?
E agora pasou isto.
Fíxome…
esquecer quen eras para min.
Fíxome esquecer o que fixeches por min e…
Esquecín a túa amabilidade.
Nunca o entenderei.
Como unha persoa tan boa e xenerosa coma ti…
puido danar a alguén.
Síntoo tanto…
por mentirche e traizoarte.
Seguro que che fixo sentirte aínda máis só.
Ei.
Mira, eu nunca tiven… Eu só quería axudarche.
Xa.
Xa o sei.
E aínda te preciso.
Que precisas que faga?
Que digas a verdade.
Fíxeno, sen máis.
Síntoo, pero vou precisar algo máis ca iso.
Que queres que che diga?
Nomes.
Non lembro todos os nomes.
Pois dime os que lembres.
Douglas Stevenson.
Ana Martínez.
Kelly Anderson.
E logo estaba…
Non me lembro do seu nome. Era máis novo.
- Jack Ivins? - Iso, Jack.
Jack, si.
Logo houbo un home no último hospital no que estiven.
Tiña un nome alemán. Non me…
Por que?
Porque non me detiveron.
PARA EVITAR A PENA DE MORTE,
CHARLES CULLEN DECLAROUSE CULPÁBEL DE ASASINAR 29 PERSOAS.
CRESE QUE O NÚMERO REAL DE VÍTIMAS PODERÍA ALCANZAR AS 400.
NUNCA REVELOU A RAZÓN POLA QUE O FIXO.
NA ACTUALIDADE, CHARLIE CULLEN CUMPRE 18 CADEAS PERPETUAS
NO CÁRCERE DE NOVA JERSEY
E NON TERÁ DEREITO Á CONDICIONAL ATÉ 2403.
CULLEN FOI ENFERMEIRO DURANTE 16 ANOS.
NA MAIORÍA DOS HOSPITAIS ONDE TRABALLOU, LEVANTOU SOSPEITAS.
NINGUÉN O DETIVO.
NUNCA SE TOMARON MEDIDAS LEGAIS
CONTRA NINGÚN DOS HOSPITAIS.
Hai que erguerse. Temos que ir á escola.
Hoxe non.
Hoxe quedamos na cama.
AMY CONSEGUIU A OPERACIÓN QUE PRECISABA
E VIVE EN FLORIDA COAS SÚAS FILLAS E COS SEUS NETOS.
SEGUE A SER UNHA BOA ENFERMEIRA.
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso