Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
FILM OPARTY NA PRAWDZIWEJ HISTORII
SZPITAL ŚW. ALOJZEGO PENSYLWANIA, 1996 R.
Pomoże mi ktoś?
Kod niebieski. Oddział 12.
- Kod niebieski. Oddział 12. Pomocy!
Co się dzieje?
Dostał drgawek i zatrzymania akcji serca.
- Wezmę worek. - Co się dzieje, Charlie?
Drgawki, częstoskurcz komorowy i zatrzymanie krążenia.
- Zamieńmy się. - Okej.
Trzy, dwa, jeden…
Bardzo dobrze.
Wdech, dwa, trzy, cztery…
Co się dzieje?
Usłyszałem alarm. Wszedłem i miał drgawki.
Rozpoznałem częstoskurcz komorowy. Potem asystolię.
- Uciskaj. - Wózek za tobą.
Nie podałem adrenaliny. Uciskamy od minuty.
Podajcie adrenalinę i przerwijcie uciskanie za minutę.
Tak jest.
Wdech.
Szybkie uciśnięcia.
- …dwanaście, 13, 14, 15. - Wdech.
- Dwa, dwa, trzy…
- Wdech. - …pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć…
Sprawdźcie tętno.
…czternaście, 15. Brak tętna.
- Możliwa defibrylacja? - Tak.
- Naładuj do 150 dżuli. - Ładuję.
- Wdech. - Dziesięć, 11, 12, 13, 14, 15.
- Szybkie uciśnięcia. - Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć…
- Odsunąć się do defibrylacji. - Już. Można.
Kontynuujmy uciskanie. Kolejna dawka adrenaliny.
- Trochę głębsze uciśnięcia. - Wdech.
- Stop.
- Szybkie uciśnięcia. - Mów do mnie.
- Szybkie uciśnięcia. - Wdech.
- …trzynaście, 14, 15.
- Wdech. - Przygotuj adrenalinę.
…cztery, pięć, sześć, siedem…
- Ładuję. - …dziesięć, 11, 12, 13.
- Odsunąć się. - Już.
- Można. - Można.
Uciskamy.
- Trzy, dwa, jeden… - Wdech.
- Szybsze uciśnięcia.
- Wdech. - …czternaście, piętnaście…
Dwieście dżuli.
Wdech.
- Wdech. - Odsunąć się.
Jeszcze raz.
Uciskamy.
Wdech.
- Brak reakcji. - Wdech.
…dziesięć, 11, 12, 13, 14, 15.
- Kurwa. - …trzy, cztery, pięć…
Uciskanie.
…dziesięć, 11, 12, 13…
Dobrze, wystarczy.
Zapiszcie czas zgonu i zadzwońcie do jego żony.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI DOBRY OPIEKUN CHARLESA GRAEBERA
SZPITAL PARKFIELD MEMORIAL NEW JERSEY, 2003 R.
Już prawie.
- Jak długo jesteście małżeństwem? - Trzy lata.
No proszę, nowożeńcy.
Tak bardzo cię kocham, skarbie.
I już.
W porządku.
Może napić się wody?
Przykro mi. Dopiero jutro. Wciąż może się zadławić.
Ale od tego poczuje się lepiej.
- Muszę iść, ale wrócę. - Nie. Nie możesz iść.
- Znasz zasady. - Nie.
Nie mogę zostać.
Samie, tu jest rozkładane krzesło.
Chcesz koc i poduszkę?
Tak. Dziękuję.
Ja nie powiem, jak ty nie powiesz.
- Zaraz wracam. - Dziękuję.
Dostał litr. Skąd to niskie ciśnienie?
Nie wiedzą. Chcą powtórzyć badania o północy.
A co z Holly?
Jest w dobrym stanie, ale wciąż muszą…
Amy. Musimy porozmawiać o 310.
Jezu.
Pozwoliłaś komuś zostać na noc?
Starszemu panu. Był wykończony i była 1 w nocy.
Mamy za mało ludzi, żeby prowadzić hotel.
Kierownictwo każe mi wydzielać filtry do kawy.
Walczę o każdy zasrany cent.
Musiałam błagać Lindę Garran o dodatkowy personel.
Jasne.
Ale załatwiłam pomoc na nocnej zmianie.
Nowy ma duże doświadczenie i świetne rekomendacje.
Super.
Nie ma za co.
Tu Viv.
Hej, Holly. To ja, Amy.
Obrócę cię na bok.
Przełożę rękę.
Wpadłam na twoją siostrę na początku zmiany.
Jest taka miła.
To była udana wizyta?
Nie mogę uwierzyć, że ma bliźniaki.
Nie wiem, jak…
ona to robi.
Okej.
Raz, dwa, trzy.
Jak kurczak? Wymieszałaś go w torebce?
Tak, zrobiłam wszystko, co mówiła Julia Child.
Ekstra.
Chyba jesteś mi jeszcze winna za zeszły piątek.
Ale to może zaczekać.
O nie! Przepraszam.
Nic się nie stało, naprawdę.
Jestem taka głupia.
- Okej, 20, 40… - Nie musisz mi teraz płacić.
- Nie potrzebuję tego. - …sześć, siedem…
Proszę, masz 50. Przepraszam.
- Dziękuję. Wybacz. - To twoje.
Chodź, panie Misiu. Idziemy do szkoły.
Myślałam, że ustaliłyśmy, że pan Miś nie chodzi do szkoły.
- Dzięki, mamo. - Chodź, panie Plecaku.
Jestem gotowa.
- Pa, mamo. - Miłego dnia. Kocham was.
- Skończyło ci się mleko, tak w ogóle. - Okej, kupię je.
- Na razie. - Dzięki.
Biegniemy na lekcje.
Liczyliśmy na inne wyniki.
Jest źle?
Jak tak dalej pójdzie,
grozi ci poważne zdarzenie wieńcowe,
może śmiertelne.
- Mówiłeś, że mam pewne opcje. - Wiem.
Ale to było przed tymi wynikami.
Teraz musimy zadbać, żeby twoje serce dotrwało.
Do czego?
Do przeszczepu.
Musisz przestać pracować. Iść na zwolnienie lekarskie.
Nie mogę. Potrzebuję ubezpieczenia.
Dopiero po roku będę mieć płatne zwolnienie.
Masz dzieci, prawda?
Ryzyko udaru jest u ciebie wysokie.
Powinnaś im powiedzieć o objawach.
Wczesne objawy to duszności, ucisk w klatce piersiowej, osłabienie.
Musisz im powiedzieć na wypadek, gdyby coś się stało w domu.
Dzień dobry. Loughren.
Jestem po wizycie.
Pewnie.
- Płatne z ubezpieczenia? - Nie.
Za badanie i konsultację wyszło 980 dolarów.
Mogę użyć dwóch kart?
Jasne.
Hej.
- Jesteś nowy? - Tak. Charlie.
Cześć, Charlie. Amy.
- Cześć. - Miło mi.
- Witaj. - Dziękuję.
Oprowadził cię już ktoś?
Jeszcze nie. Dostałem pacjentów, ale…
Chodź, oprowadzę cię.
To komputer dla wszystkich.
Co ważne, do łazienki jest kod.
Wielce oryginalny: 4321.
Nie do złamania.
Używałeś już stacji Pyxis?
Tak, ale chyba modelu z 1997 roku.
Chodź, pokażę ci.
Wpisujesz swój numer identyfikacyjny.
A potem kod bezpieczeństwa.
Wpisujesz nazwę leku.
I dawkę.
FUROSEMID 20 MG TABLETKA
Wyciągasz. Raz, dwa, trzy, cztery, pięć. Zamykasz szufladę.
- Rozumiesz? - Tak.
Podobno masz duże doświadczenie. Gdzie pracowałeś?
W wielu miejscach.
- Florians, Vance, Shawlands. - Shawlands.
Moja znajoma tam pracuje.
- Tak? - Lori.
- Lucas? - Tak.
Dużo razem pracowaliśmy. Jest super. Świetna pielęgniarka.
Dawno z nią nie gadałam. Nadal mówią na nią „Pingwinek”?
Nie. O Boże, to prześmieszne.
Zadzwonię do niej i o to zapytam.
O Boże. Nie mów jej, że ci powiedziałam.
Kogo ci przydzielili?
Kogo mi przydzielili?
Mam Stevensa w 311 i Martínez w 310.
Znasz ich imiona? Nie zapisujecie ich na drzwiach.
Jesteś jak ja. Imiona są lepsze.
- Ana. Zacznijmy od niej. - Ana.
Trafiła na oddział w wyniku silnej reakcji na amoksycylinę.
Niestety recepta była na męża,
więc ubezpieczyciel będzie próbował ich wydymać.
- Jak jej skóra? - Odpada.
Czyli same płyny?
Dziś pierwszy łyk. Chodź, przedstawię cię.
Woda później.
Cześć, gołąbeczki.
- Patrzcie, co mam. - Cześć.
Proszę.
- Piłaś kiedyś coś lepszego? - Nie.
Proszę.
Wiesz co? Zaczniemy powoli.
To jest Charlie.
Będzie się dziś tobą zajmował,
ale ja też będę w okolicy, gdybyś mnie potrzebowała.
- Jak się trzymasz? Dobrze? - Powiedz, kiedy odstawić.
- Piecze? - Zajrzę do was później.
Zróbmy sobie przerwę.
Słyszałem, że mieliście kilka ciężkich dni.
Jakbyście czegoś potrzebowali, wciśnijcie guzik.
O każdej porze. Jestem dziś waszą Amy.
- Hej. - Hej.
Moich już ogarnąłem, więc idę po coś do jedzenia na stołówkę.
- Chcesz coś? - Stołówka zamyka się o 23.
- Nie powiedziałam ci. - To nic. Nie jestem taki głodny.
- Wybacz. - Pójdę do automatu.
Wiesz co? Lubisz jajka?
Mam dużo wątpliwej jakości sałatki, którą chętnie się podzielę.
- Będzie bezpieczniej. - Nie, dzięki.
Przyniosę ją do dyżurki, jak skończę z Holly.
- Na pewno? - Tak.
Okej, dzięki.
Smakują mi grzanki.
- W sensie rozmokłe krakersy? - To krakersy?
Najwyborniejszy składnik sałatki.
Starsza córka ją zrobiła. W tej rodzinie kobiety nie umieją gotować.
Więc twój mąż gotuje?
Nie, jestem sama z córkami.
Też mam dwie córki.
Cztery lata i siedem lat.
Pięć i dziewięć.
- Tak? - Tak.
Ja już nie mieszkam z moimi.
Ich mama przeprowadziła się jakieś sześć godzin drogi ode mnie.
Poniekąd dlatego tu jestem.
Mnie smakuje.
Okej.
- To… - 307.
Steven. Mam minutę, zanim się posika.
Zajmę się tym.
Na pewno? Dzięki.
Cześć, Stevenie. Jestem Charlie. Amy jest niestety zajęta.
Jak mogę pomóc? Coś się stało?
- Właśnie, że tak! Patrz. - I co? Nawet jej nie lubisz.
Lubię! To moja przyjaciółka!
- Nikt nie zauważy. - Wszyscy zauważą.
- Nie. Daj spokój. - Zauważą!
Nie wiem, czemu mam w nich chodzić.
- Są do dupy! - Co?
- Przestań! - Zniszczyłaś mi buty!
Nie! Chciałam ci pomóc.
- Pójdziesz do Mai? - Nie chciałaś!
- Jest w… - W porządku.
Dlaczego krzyczysz?
- Przykleiła podeszwy. - To żaden problem.
- Mogę odkleić. - Kazałaś jej.
Widzisz? Odchodzi.
- W obu butach. - Mogę je odkleić.
- Wezmę… - Nie możesz.
Uspokój się. To nie koniec świata.
Nie.
- Zaczekaj. Rozumiem… - Przestań…
Staram się. Wiem, że masz mniej od rówieśników, ale…
Nie mam nic!
- Nawet ciebie! - Przepraszam…
Kurwa.
Amy?
Co się dzieje? Nic ci nie jest?
Nic mi nie jest.
Zostanę tu, aż poczujesz się lepiej.
Oddychaj ze mną.
Oddychaj.
Już dobrze.
Kardiomiopatia.
Na sercu mam bąble wypełnione krwią.
To dlaczego pracujesz?
Nie mam ubezpieczenia zdrowotnego.
- A tutaj? Rozmawiałaś z kardiologiem? - Proszę, nie.
Dobrze.
Nie mów im.
- Zwolnią mnie. - Dobrze.
Nikomu nie powiem.
- Dobrze. - Tak.
Ile jeszcze musisz pracować, żeby mieć ubezpieczenie?
Cztery miesiące.
Dobrze.
Pomogę ci.
Spokojnie.
Dasz radę.
Będzie dobrze.
Tak?
Zimno ci?
Masz.
- Drzwi się zacięły. - Już ci pomagam.
Dzięki.
- To będzie długa noc. - A jak było w parku?
Odwołała.
- O nie. - Przeniosła na za tydzień.
Zadzwoniła, jak jechałem po córki.
Spodziewałem się tego.
Daj mi chwilę.
Hej, gdzie jest Sonya?
Co my tu mamy?
Ma jakąś rodzinną sprawę do załatwienia, więc powiedziałam, że ją zastąpię.
- Pacjentka z 310… - Tak?
…zmarła w czasie przekazania zmiany.
- Ana? - Tak, pani Martínez.
Nie pytaj. Nie wiem, co się stało.
Dzwoniłam do męża. Jest w drodze.
Pacjent z 309 poczuł się gorzej w południe…
Ana nie żyje.
…powinien się obudzić około 20. Zaintubowali go.
Jak mogli ją tak zostawić?
Moja mama zmarła w szpitalu, jak byłem mały.
Gdy dotarłem do szpitala…
Najpierw zgubili ciało.
- Nie. - Tak. Obłęd. Na kilka godzin.
Potem, jak ją znaleźli, wyglądała tak.
W połowie odkryta, naga… Kompletny syf.
Przez długi czas tak ją wspominałem. Tak o niej myślałem.
Charlie.
To jest dla mnie ważne.
Znalezienie godności.
Pan Martínez tu jest.
Chciałby z tobą porozmawiać, Amy.
Idź.
- Poradzisz sobie? - Tak.
- Opowiedz mi jeszcze raz. - Już mówię.
SIEDEM TYGODNI PÓŹNIEJ
Podejrzana śmierć pani Any Martínez.
Trafiła na oddział w wyniku silnej reakcji na amoksycylinę.
- No i? Reakcja na antybiotyk. Co jeszcze? - Nie wiedzą.
- Nie wiedzą, co ją zabiło? - Nie.
- Ile miała lat? - Siedemdziesiąt siedem.
Siedemdziesiąt siedem.
Dlaczego tu jesteśmy?
Sala konferencyjna jest tutaj.
Sierżanci Braun i Baldwin. Dzień dobry.
Linda Garran. Menadżerka ryzyka.
To Duncan Beattie, nasz prawnik. I członkowie rady.
Pewnie panowie znają Malcolma Burrela z rady miasta.
Wspieram działania lokalnej policji i prokuratora.
Miło państwa poznać.
Niewiele wiemy.
Tyle, że doszło do śmierci.
Niewytłumaczalny incydent, w którym zmarła pacjentka.
Niewytłumaczalny?
W opinii ekspertów medycznych
była to nietypowa niepożądana reakcja na leki.
Ale nie znaleźliśmy dowodów sugerujących, że było to celowe.
Co tu robimy?
My byśmy was nie wzywali,
ale Ministerstwo Zdrowia decyduje, kiedy należy zgłaszać sprawy policji.
Jakie to były leki?
- Wszystkie są na liście. - Dziękuję.
To dość skomplikowany dokument.
Zaryzykuję.
Na trzeciej stronie zobaczą panowie,
że Pacjentka 1 miała nieprawidłowe wyniki badań
i objawy zagrażające życiu.
Gdzie jest ciało pani Martínez?
Wydane rodzinie.
Złożyli pozew?
Myślimy, że rodzina nie jest świadoma
niezwykłych okoliczności śmierci Pacjentki 1.
Nie powinniście im o nich powiedzieć?
Sytuacja jest rozwojowa.
Szpital zasięgnął porady prawnej, by upewnić się, że nie popełniono błędów.
Ale gdzie jest ciało pani Martínez?
Mamy informacje, że rodzina je skremowała.
Kiedy zmarła?
Siedem tygodni temu.
Prowadziliśmy śledztwo wewnętrzne.
Stąd to opóźnienie.
Jasne.
Musimy przesłuchać wszystkich pracowników intensywnej opieki.
Zróbcie przejście. Jestem ważną osobą w mieście.
Właściwie to najważniejszą osobą w mieście,
a może nawet najważniejszą osobą na zachód od Pecosu.
„Gdziekolwiek to jest”.
- Jestem burmistrzem Humdrum Falls. - „Co robisz?”
Co robię? Nic nie robię. Jestem burmistrzem.
„Teraz musisz coś zrobić.
Może to zaścianek bez ścian,
ale zaatakowali nas kosmici”.
Muszę zajrzeć do książki Jak być burmistrzem.
Po pierwsze, nosisz drogi łańcuch.
Po drugie, masz własnego szofera, który wozi cię wielkim samochodem.
Po trzecie…
Jesz.
„Po trzecie, jesz i pijesz za darmo”. Nie dostanę tej roli.
- Nie denerwuj się. - Żartujesz? Jesteś super.
Nie. Nauczyciel powiedział, że powinnam mieć garnitur i wąsy.
Ubrać się jak mężczyzna, bo pani burmistrz byłaby dziwna.
Przecież są burmistrzynie.
Mówiłam mu, ale…
To sztuka o inwazji kosmitów i burmistrzyni jest dziwna?
Walić tego gościa.
- Jestem! - Hej!
- Jackie! - Nie! Nie możesz jeszcze iść.
Wybacz, słonko.
- Chodź, skarbie. - Chodź tu.
- Zgadnij, co mam. - Cukierki?
Weź mnie za ręce.
Powtarzaj za mną.
- Jestem burmistrzynią. - Jestem burmistrzynią.
Jestem burmistrzynią. Dasz radę.
Mleko i dwie łyżeczki cukru.
Przesłali już wyniki śledztwa?
Nie. Twierdzą, że potrzebują więcej czasu na zebranie dokumentów.
Bo siedem tygodni to za mało?
Właśnie.
Chcesz,
żebym sprawdził pracowników?
Już to zrobiłem.
Jeden pielęgniarz miał zarzut naruszenia prawa własności w Pensylwanii.
Pielęgniarz?
Tak, facet. Charles Cullen. C-U-L-L-E-N.
Kiedy?
Osiem lat temu.
- Gdzie w Pensylwanii? - W Palmer.
Policja w Palmer.
Dzień dobry. Mówi sierżant Braun z wydziału zabójstw w New Jersey.
Szukam informacji o zatrzymanym z 1995 roku.
Mogłaby to pani dla mnie sprawdzić?
- Jakie nazwisko? Charles Cullen.
- Na teczce jest karteczka. Na teczce jest karteczka.
Nie wie, czy powinna. Co tam jest napisane?
„Digoksyna”.
Digoksyna? Co to? Jakiś lek?
Coś jeszcze?
Zatrzymany za naruszenie prawa…
Zatrzymany w 1995 roku za naruszenie prawa własności i nękanie.
Przeciął opony współpracowniczki po rozstaniu.
Zarzuty wycofano.
- Słucham? Zarzuty wycofano? - Tak.
Bardzo dziękuję.
Do widzenia.
Coś mi tu nie gra.
Czekali prawie dwa miesiące ze zgłoszeniem.
Nie przekazali wyników śledztwa. Mają drogich prawników.
Okej.
No to…
jaki mogą mieć powód, żeby tuszować śmierć?
Jakie mają motywy?
To biznes.
Nie ma lepszej motywacji niż pieniądze.
Halo? Możecie jeść dalej.
Nie zabierzemy wam dużo czasu.
Chcemy, żebyście wiedzieli, że szpital bada pewien incydent.
Chcemy was zapewnić,
że rada i ja zajmujemy się nim i wszystkim, co z nim związane.
Chcieliśmy was zebrać
i dać wam wszystkim znać, że zajmuje się tym również policja.
- I… - O co chodzi?
To sprawa związana ze zgonem pacjenta na intensywnej terapii.
To był podejrzany zgon? Skoro policja prowadzi śledztwo…
Powiem jasno. My prowadzimy śledztwo z pomocą lokalnej policji.
- Wiesz, o kogo chodzi? - Nie.
Ale ze względu na udział policji w śledztwie
nasz prawnik, pan Beattie, jest tu z nami
i chciałby powiedzieć parę słów.
Dziękuję.
Chcę tylko powiedzieć, że będę rozmawiał z każdym z osobna,
ale tak ogólnie chcę podkreślić,
że w takich przypadkach
tajemnica zawodowa stanowi absolutny priorytet.
Zapisy w waszych umowach dokładnie opisują takie sytuacje.
Każdy, kto będzie rozmawiał z policją bez obecności przedstawiciela szpitala,
naruszy warunki umowy.
Pan Beattie i ja jesteśmy tu dla was.
Chcemy być obecni przy każdej rozmowie dla waszego dobra.
Macie pełny dostęp, ale ona musi być obecna.
Nie ma mowy. Nie może być obecna.
Zarządza ryzykiem. To jej praca.
Kto coś powie w obecności szefowej?
Nie wiemy, co się stało. Nie mamy ciała.
Chcą tylko, żeby była obecna przy rozmowach
i żebyście nie pytali o konkretne leki.
Rozumiem, dlaczego o to prosili, ale dlaczego się zgodziłeś?
Przecież jesteś prokuratorem.
Z tego, co widzę, w pełni z wami współpracują.
- Mamy tylko tyle. To współpraca? - Powiedzieli mi o tym.
Zbierają dokumenty. Przyślą je jak najszybciej.
Mam pytanie.
Po co Parkfield przeprowadził śledztwo wewnętrzne,
które trwało siedem tygodni,
a potem wezwał policję, skoro to nic poważnego?
Należyta staranność.
Koniec dyskusji. Będzie przy rozmowach.
I już.
- Cześć, Amy. - Cześć.
Pielęgniarka Loughren.
- To pan Braun i pan Baldwin. - Dzień dobry.
- O co chodzi? - To tylko kilka pytań.
Policjanci rozmawiają z pracownikami intensywnej terapii.
Pamięta pani Anę Martínez?
Tak, była moją pacjentką.
Było coś dziwnego w tym, co się z nią stało?
Dziwnego?
Zmarła.
Tak. To było bardzo smutne. Nagłe.
Nagłe?
Pacjenci umierają na oddziale, ale…
byłam zaskoczona.
Przepraszam, że przeszkadzam. Możemy porozmawiać?
Przepraszam. Zaraz wracam.
Oby to było ważne. Nikt miał mi nie przeszkadzać.
Widzi pani tu coś dziwnego?
Chwila, tak. Glukoza.
Jest…
Poziom cukru jest niewłaściwy.
Nie ma peptydu C.
- Dziwne. - Co to znaczy?
Że insulina nie została wytworzona w jej ciele.
Ktoś jej ją podał.
Widać po tym, że dostała insulinę?
Nie ma jej na liście, a pacjentka nie jest cukrzyczką,
więc podanie jej insuliny byłoby podwójnym błędem,
co rzadko się zdarza…
Podwójnym błędem? I rzadkim?
Tak.
To by ją zabiło?
Tak.
Przepraszam.
- Na czym skończyliśmy? - Niech pomyślę.
Może nam pani coś powiedzieć o swoich współpracownikach?
Może nam opowiedzieć o współpracownikach, prawda?
- Oczywiście. - Dobrze.
Pracuje pani z Charliem Cullenem.
- Tak. - Mógłby być w to zamieszany?
Sądzę, że wyciąga pan pochopne wnioski.
Charliego tam nie było.
Ana zmarła na dziennej zmianie. On pracuje na nocnej.
Nie mamy powodów, by podejrzewać, że to nie był wypadek.
Dziękuję, Amy.
Dobrze znam Charliego.
Pracujemy razem na każdej zmianie. Jest dobrym pielęgniarzem.
- Nie popełniłby takiego błędu. - Dziękuję, Amy.
- Gdzie dokumenty ze śledztwa? - Nadal wszystko sprawdzamy.
Nie musicie. Przyjmiemy je w takiej formie, w jakiej są.
Moi ludzie wyślą wam je jutro.
Ale liczę, że rozumiecie, że to było trudne siedem tygodni.
Osiem.
Minęło osiem tygodni.
Jack Ivins. Urodzony w 1988 roku.
Przeszedł operację pęcherzyka żółciowego. Bez komplikacji.
Kroplówka.
Przygotuj się na kolejną defibrylację. Tym razem 150 dżuli.
- Odsunąć się. - Już.
- Można. - Strzelaj. Teraz.
Wznów uciskanie.
Raz i dwa, i trzy, i cztery, i pięć, i sześć…
- Uciskanie. - …dziewięć, dziesięć, 11, 12, 13…
Wstrzymać uciskanie. Rytm serca?
- Brak reakcji. - Kontynuować defibrylację i uciskanie.
Podajmy dożylnie miligram adrenaliny.
…sześć, siedem, osiem, dziewięć…
Kolejne ładowanie, 200 dżuli.
Adrenalina gotowa.
Oddychaj.
- Dwadzieścia. - Uciskaj.
Mówcie do mnie.
Adrenalina gotowa?
Zamiana za pięć, cztery, trzy, dwa…
Trzydzieści pięć.
Można.
Tlen odsunięty.
Przejmuję uciskanie. Niskie tętno.
Cholera, brak ciśnienia.
…pięć i sześć, i siedem, i osiem, i dziewięć, dziesięć,
jedenaście, 12, 13, 14, 15.
Cholera.
Dwadzieścia pięć. Teraz!
Szybko!
KOD BEZPIECZEŃSTWA
PROSZĘ POBRAĆ: 1 TABLETKĘ ANULUJ
Weź to.
Zwolnią cię.
W Pyxis jest błąd.
Jak anulujesz w ostatniej chwili, i tak się otwiera.
To kradzież leków.
Amy, przestań. Nie martw się. Pomogę ci to przetrwać.
Co powiedział?
Ma rację.
Powinnaś powiedzieć Alex,
jakby coś się stało, a mnie nie będzie.
Nie mają nikogo oprócz mnie. Nie mogę ich zostawić.
Nie zostawisz ich, Amy. Ile jeszcze? Dwa miesiące?
Pomogę ci. Przejdziesz operację i wrócisz do córek.
Tak będzie.
Dobrze?
Ale powinnaś powiedzieć Alex.
Wiem, że to brzmi strasznie, ale wcale takie nie jest.
Każdy ma w sercu takie komory.
To takie przestrzenie.
Coś jak dwa balony, które wypełniają się krwią.
Rozprowadzają krew po ciele.
I moje są po prostu
za duże i zrobiły się trochę za cienkie.
Ale nic mi nie będzie. Biorę leki.
Opiekują się mną lekarze i niedługo będę czuć się normalnie.
Ale twoja mama potrzebuje naszej pomocy.
Gdyby upadła albo zaczęła dziwnie mówić,
albo nie mogłabyś jej dobudzić,
włącz Mai telewizję, zadzwoń po karetkę, a potem po mnie.
Ale do tego nie dojdzie.
Będzie dobrze. Nic mi nie będzie.
Mogę iść pooglądać telewizję?
Tak.
Będę tu, gdybyś chciała…
Charles Cullen. Przez „C”.
C-U-L-L-E-N.
Dobrze. Proszę dać mi chwilę, to sprawdzę.
Super, dzięki.
Muszę o coś zapytać szefa.
Jasne.
Halo?
Z tej strony sierżant Braun. Z kim rozmawiam?
Mark Rossi. Jestem prawnikiem szpitala.
Dzień dobry, panie Rossi. Liczę, że mi pan pomoże.
Szukam informacji o Charlesie Cullenie. Pracował u państwa w 1996 roku.
Dane naszych pracowników są poufne.
Chciałbym jedynie potwierdzić datę zatrudnienia.
Chętnie udostępnimy panu informacje,
gdy otrzymamy nakaz sądowy.
- Rozumiem, bardzo dziękuję. - Dziękuję.
To, kurwa, żart.
Gdy słyszą jego nazwisko, wszyscy milkną.
Sierżant Baldwin?
- Tak. - Przesyłka z Parkfield Memorial.
Dokumenty ze śledztwa.
- Proszę tu podpisać. - Jasne.
- Pomóc panu z pudłami? - Mam tylko to.
Miłego dnia.
- Pani Garran. - Sierżant Baldwin.
Dziękuję za spotkanie.
Chętnie pomogę to zakończyć.
Mam tylko kilka pytań.
Rejestr z Pixie. Wszystkie zamówienia…
Pyxis.
Zgadza się.
W tym rejestrze są wszystkie zamówienia leków.
- Tak? - Zgadza się.
Liczyłem, że dostanę pełny rejestr,
bo ten obejmuje tylko krótki okres przed zgonem Any.
Pyxis przechowuje informacje tylko przez cztery tygodnie.
Z pewnością wydrukowaliście kopię podczas śledztwa wewnętrznego.
Nie sądzę.
Mogę sprawdzić, ale wszystko, co mieliśmy, wysłaliśmy wam.
To jest strona dziewiąta,
więc gdzieś muszą być strony od pierwszej do ósmej.
Sprawdzę to.
Wygląda to tak, jakby ukrywała pani dowody.
- Nie rozumiem… - Sześć stron. Gdzie reszta?
Przepraszam, ale mam kolejne spotkanie i nie mogę go przełożyć…
Jeszcze nie skończyłem.
Skontaktuję się z pańskim biurem.
Proszę usiąść.
- Przepraszam… - Siadaj, kurwa!
Dobrze wiesz, co robisz.
- Cześć wam. - Cześć.
Wiem, że nie powinno się tu wnosić dzieci, ale nikt inny nie może się nią zająć.
- To nic. - Dziękuję.
- Jak się nazywa? - Vanessa.
- Nesia Rwetesia. - Nesia Rwetesia?
Mam dwie córki, więc to rozumiem.
- Ile ma? - Sześć miesięcy.
- Przesypia już noce? - Nie.
- Pewnie ząbkuje. - O tak.
Pani Loughren?
Nic pilnego, ale mamy kod fioletowy.
Dobrze.
Co to znaczy?
Że przyjechała pizza. Chcesz kawałek?
Nie mogę odmówić pizzy.
Nie możesz.
Niestety ty będziesz musiała.
Dobrze.
Ale wszystko się ładnie goi, więc lada moment będziesz trzymać Vanessę.
Kazała mi spierdalać 15 razy przez telefon.
Boże.
To niemiłe.
Nie powiedziałem ci najlepszego.
Teraz, żebym nie mógł widywać dziewczynek,
wymyśliła historyjkę, że znęcałem się nad jej psem.
Nie żartuję.
Jest coraz lepiej.
Ta cała sytuacja byłaby zabawna, gdyby nie była prawdziwa.
Przykro mi.
Daj spokój. To moja wina.
Wybrałem wariatkę.
Dwie minuty do wyjścia.
Pójdziesz po plecak i kurtkę?
- Zrobić ci kucyka? - Tak.
Piękne włosy.
Chciałabym zostać w domu.
Ja też.
- Idź po kurtkę. Kocham cię. - Ja ciebie też.
Co jeszcze tam jest? Coś nowego?
Tak. Lista wszystkich leków, które były w ciele Any Martínez.
- Insulina? - Tak. I coś jeszcze. Nie zgadniesz.
Digoksyna.
Baldwin.
- Serio? - Cholera.
Nakrzyczałeś na nią. Dzwonił Malcolm Burrel z rady miasta.
Danny chętnie przeprosi panią Garran.
Za późno. Macie zakaz wstępu na terytorium szpitala.
Co?
Nie mogą nam zakazać wstępu na miejsce zbrodni.
- Jakiej zbrodni? - Zabójstwa.
Macie jakieś dowody?
Dokumenty i rozmowę z pielęgniarką, według której ofiara dostała insulinę.
Jaka ofiara?
Ana Martínez.
Nie macie ciała.
Nie ma ciała, nie ma sekcji zwłok. Wiecie, jak to działa.
Kurwa, zakaz wstępu do szpitala?
Hej, Kelly. Tom dzwonił i pytał o ciebie.
Nie mogę przeżyć, jaka Vanessa jest słodka.
Jaka Vanessa?
Kelly, wiesz, gdzie jesteś?
Odpowiedz mi, kochanie.
Jestem w szpitalu.
W którym szpitalu?
Okej.
Ściśnij moje palce.
No dalej.
Trochę poświecę.
Był tu Tom?
Dzwonił i pytał o ciebie.
- Cześć, tu Amy ze szpitala. - Cześć. Co się dzieje?
Myślę, że powinieneś przyjść. Jej stan się zmienił.
Powinieneś przyjść jak najszybciej.
Do zobaczenia.
Zajrzałem do Beth. Nadal śpi.
- Jack wciskał przycisk… - O Boże.
Co?
Dostała insulinę.
Kod niebieski. Zachodnie skrzydło.
O mój Boże!
Nie!
O Boże!
Już dobrze.
Kurwa.
Dzień dobry.
- Przepraszamy za najście. - Jasne.
Potrzebujemy twojej pomocy.
Przykro mi. Nie wiem, co się z nią stało.
Z kim?
Z Kelly Anderson.
Kim jest Kelly Anderson?
To kolejna ofiara?
Kolejny podwójny błąd?
Czy Cullen był przy Kelly?
Nie ma z tym nic wspólnego.
- Jak dobrze go znasz? - Bardzo.
Naprawdę?
Był w dziewięciu szpitalach.
Żaden nie chce z nami rozmawiać.
Nie rozumiem…
Gdyby coś się stało, nie dostałby kolejnej pracy.
- Szpital by coś zrobił. - Tak myślisz.
Tak.
Odmawiają współpracy.
Musisz nam pomóc.
Mamo, idziesz?
Tak, skarbie, za chwilkę. Zaczekaj w środku.
Dobrze.
Nie mogę teraz rozmawiać. Moja córka tu jest.
Dobrze.
To moja wizytówka.
Zadzwoń. Może Charlie nie jest tym, za kogo go masz.
Miłego dnia.
Dzięki.
Hej.
Potrzebujesz czegoś?
- Nie? - Nie.
Daj mi znać, jak będziesz zmęczona.
Jasne. Czuję się dobrze.
- Tak? - Tak.
Okej.
Amy, kurwa, Loughren!
Pingwinek!
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też. Wyglądasz świetnie.
- Naprawdę? - Tak. Wyglądasz super.
- Dziękuję. - Proszę.
- Padam. - Mogę przyjąć zamówienie?
- Poproszę omlet z serem. - Dobrze.
- Co do tego pasuje? - Chardonnay.
Duży, zimny kieliszek wytrawnego chardonnay.
- Dla mnie to samo. Dzięki. - Już przynoszę.
Kiedy ostatni raz tu byłyśmy?
Dawno temu. Co najmniej dziesięć lat.
- Co? - Dwanaście?
Jezu.
- Starzeję się. - Proszę.
Dziękuję.
Co u Paula?
Rozstaliśmy się.
- O kurde. - Było, minęło.
To było dawno temu. Dzielimy teraz opiekę nad psami.
Ciężko pracowaliśmy, żeby dojść do ugody. Cieszę się, że zadzwoniłaś.
Ja też.
Chciałam cię o coś zapytać.
- To trochę dziwne. - Kocham dziwne rzeczy.
Pracowałaś może z Charliem Cullenem?
- Tak. - Tak?
A co?
Pracuję z nim teraz w Parkfield.
Krążyły o nim plotki.
Że spowodował śmierć pacjenta.
Dał komuś za dużą dawkę.
Czego?
Znaleźli insulinę w kroplówce zmarłego.
Była w kilku kroplówkach.
Nakłute worki w magazynie.
Ktoś coś do nich dodał, zanim zostały wydane.
Dlaczego myśleli, że to Charlie?
Nie myśleli.
Ale każdej nocy mieliśmy reanimacje. Po dwa, trzy razy.
Gdy Charlie odszedł,
mieliśmy jedną na miesiąc.
Macie dużo reanimacji?
O Boże.
Hej.
Spokojnie.
Nic ci nie jest. Wszystko w porządku.
Wszystko jest w porządku.
Jesteś na oddziale. Nic ci nie będzie.
Jackie jest z dziewczynkami.
Mogę je tu przyprowadzić.
- Nie. - Nie? Dobrze.
Chcesz wody?
Nie?
Nigdy więcej mnie tak nie strasz.
- Chcę wyjść. - Wiem.
Rozumiem.
Nie dowiedzą się.
Gdzie jest pielęgniarka?
Nie martw się. Ciśnienie masz dobre.
Tętno poniżej 80 od godziny.
Widziałem twoje wyniki. Wysoki poziom troponiny, ale już spada.
Tak że jest dobrze.
Masz szczęście. Mogło być gorzej.
- Chcę do domu. - Wiem.
- Spokojnie. - Tętno ci podskoczyło. Nie śpisz?
Przynieś mi wypis.
To nie jest dobry pomysł. Powinna zostać na noc.
- Poradzimy sobie. - Chcę wyjść.
Na pewno?
Zawiozę ją do domu. Zadbam o nią. Dziękuję.
Poradzimy sobie. Dziękuję.
Proszę, przestań.
Dobrze.
Daj mi rękę.
Na pewno nie chcesz, żebym wszedł?
Mogę przespać się na kanapie.
- Mogę zawieźć dziewczynki do szkoły. - Nie chcę ich straszyć.
Nic się nie stanie. Muszę się przespać.
Masz rację.
Dzięki, Charlie.
Jakbyś czegoś potrzebowała…
- Zadzwonię. - Tak?
Jeszcze miesiąc.
Damy radę.
Marzniesz. Leć.
Dobrze.
Zadzwoń.
To musi być tajemnica.
O Boże.
Nikt nie może wiedzieć.
Zwolnią mnie.
Rozumiemy.
Nakłuwa je w magazynie…
zanim trafią do pacjentów.
Wstrzykuje insulinę do kroplówek.
Jako że insulina dostaje się do krwiobiegu powoli,
może minąć kilka godzin albo nawet cały dzień, zanim ktoś umrze.
Zabija ich bez zbliżania się.
Mógłby wstrzyknąć coś innego niż insulinę do kroplówek?
Tak, jakikolwiek przezroczysty płyn.
Digoksyna jest przezroczysta?
Tak.
Może kogoś zabić?
- Twoja znajoma zechce z nami rozmawiać? - Nie.
Nie, straciłaby pracę.
Możesz spojrzeć na dokumenty z Parkfield?
Gdzie reszta?
To wszystko. Nie mamy więcej. Tylko tyle nam dali.
Wydruk z Pyxis ma tylko dwie strony.
Bo przechowuje dane z czterech tygodni.
Nie, to komputer.
Przechowuje informacje od pierwszego uruchomienia.
Wydrukuję rejestr Charliego ze stacji na moim oddziale.
Wykorzystamy go, żeby udowodnić, że zamówił insulinę
i digoksynę przed śmiercią Any.
Problem w tym, że Ana została skremowana,
więc nie mamy sekcji zwłok.
Potrzebujemy ciała.
ZNAJDŹ: CULLEN
DRUKOWANIE REJESTRU
LEK: DIGOKSYNA
LEK: INSULINA
Jak wiecie, mąż Kelly Anderson pozwolił nam wykopać jej ciało.
Z sekcji zwłok wynika, że insulina i digoksyna
były w jej organizmie i spowodowały jej śmierć 15. rano.
Tak. Natomiast 14. o 20.47
Charlie zamówił insulinę i digoksynę w Pyxis.
W karcie Kelly jest napisane,
że o 21.56 spadł jej cukier.
To znaczy, że insulina zaczęła działać.
O 22.15 doszło do arytmii.
To działanie digoksyny.
Miał dwa narzędzia zbrodni. Godzina zgonu to 3.57.
Wszystko tu jest.
Zaczekaj.
W tym rejestrze są anulacje, nie zamówienia.
To błąd w systemie.
Jak anulujesz w ostatniej chwili, szuflada się otwiera,
ale system rejestruje anulację.
Cullen o tym wie?
Tak. Robił to przy mnie.
Insulina, digoksyna. Są tu setki zamówień.
Nie według tego. To wygląda, jakby nigdy ich nie pobrał.
Ale pobrał.
Widziałaś, jak to robił?
To jest nasz dowód.
Wcale nie.
To tylko anulacje. Nic niewłaściwego.
Nie ma dowodu winy.
Robi to, odkąd przyszedł do Parkfield.
Patrzcie na te wszystkie anulacje.
Po żadnej nie nastąpiło poprawne zamówienie.
Wielokrotnie zamawiał wekuronium i digoksynę.
Od razu widać, że coś jest nie tak.
Może. Może szpital tego nie rozumiał.
Dajcie spokój. Linda Garran była pielęgniarką.
Rozumiała.
O tak. Wie i nic z tym nie robi.
Dziękuję, że przyszedł pan w dniu wolnym.
Może pani mówić mi po imieniu.
Odkryliśmy coś niepokojącego.
W jakim szpitalu był pan zatrudniony, zanim przeszedł pan do nas?
Św. Elżbiety.
W jakim okresie pan tam pracował?
Nie pamiętam. Zgłaszają jakieś problemy?
Byłem tam celem ataków współpracowników. Nie wiem, może znów to robią…
Interesują nas daty, które wpisał pan w podaniu o pracę.
Pamięta je pan?
Od czerwca 2001 roku do sierpnia 2003 roku. Chyba.
- Tak pan napisał. - Tak.
To nieprawidłowe daty, panie Cullenie.
Dostaliśmy informację, że pracował tam pan od maja.
Przez te rozbieżności w pańskim podaniu
jesteśmy zmuszeni pana zwolnić
ze skutkiem natychmiastowym.
Zwalniacie mnie, bo napisałem złe daty w podaniu?
Takie są warunki umowy.
Wydaje mi się, że muszę coś podpisać.
To wszystko?
To wszystko.
Dziękuję, panie Cullenie.
Dostałem informację z Parkfield, że rozwiązali sprawę Cullena.
- Co to znaczy? - Zwolnili go.
- Co? - Puszczą go wolno?
Co powiedzieli?
Że zwolnili go, bo znaleźli nieścisłości w jego podaniu.
W jakim był stanie umysłu? Był spokojny?
Sądzicie, że przez to stanie się bardziej niebezpieczny?
Przynajmniej nie może być przy pacjentach.
Nikogo nie skrzywdzi.
Był w dziewięciu szpitalach. Dziewięciu.
Czego nie rozumiesz?
Wszystkie mówią to samo. Kryją się.
W kółko to samo.
Znajdzie nową pracę w kolejnym szpitalu i będzie robił to samo.
Ty na to pozwoliłeś.
Na mnie nie patrz. Pozwoliłeś na to.
- Jackie, wróciłam. - Maya.
- O Boże! - Powiedz swoją kwestię.
- Cześć, dziewczynki. - Zapomniałam kwestii.
Co?
Nie masz scenariusza?
- Nie mam. - O Boże.
Zgubiłam.
Ciągle go gubisz!
Alex, bądź miła dla siostry.
Maya mówi kwestię Charliego.
Co ty tu robisz?
Ćwiczę kwestie.
Gdzie jest Jackie?
Powiedziałem, że może iść, że posiedzimy sami.
Gotowaliśmy razem.
- Tak. - Charlie gotował.
- Ja pomogłam. - Nieprawda.
- Pomogłam! - Nie.
- Tak! - Wszyscy gotowaliśmy.
Zachowujesz się dziwnie.
Nieprawda.
- Zrobiliśmy coś wyjątkowego. - Z przepisu jego mamy.
- Chodź. - Pycha!
Usiądź, rozluźnij się. Podziwiaj burmistrzynię Humdrum Falls.
Może mama zagra Mop Hopsley?
- Tak. - Tak?
Alex…
Maya, chodźcie tutaj.
- Dlaczego? - Bo was proszę. Chodźcie.
Nie chcę.
- Idźcie do mamy. - Chodźcie tu.
I to już!
Dlaczego? Dobrze się bawimy.
Do pokoju. Już.
Dlaczego się tak wkurza?
Nie wiem.
Czyli słyszałaś.
Tak.
Mówiła dlaczego?
Zwolnili mnie, bo wpisałem złe daty w podaniu o pracę.
To był szalony dzień.
Szalone kilka miesięcy.
Właściwie to nie miałem tam wcale pracować.
Wziąłem tę pracę, bo chciałem być bliżej dzieci.
Teraz tu jestem, a ona nie pozwala mi ich widywać.
I jeszcze wymyśla historyjki, że otrułem psa.
A teraz to…
Myślę, że świat mnie nienawidzi.
- Naprawdę. - Charlie…
- W tym momencie. - Wiesz, że to nieprawda.
Przykro mi, że tak się stało.
To mnie jest przykro, bo wiem, że zostały ci trzy tygodnie,
a ja nie będę mógł ci pomóc.
Ale mogę pomóc w domu.
Mogę się nimi opiekować. Pilnować, żebyś jadła.
Co chcesz.
Serio. Cokolwiek.
Zrobię to.
Mówiłam ci, jak Alex wybuchła ostatnio?
- Nie. - To tak.
Coś w niej pękło.
Płakała i krzyczała. Jest jej naprawdę ciężko.
Tak dużo pracuję…
Przykro mi. Masz dużo na głowie.
Ale myślę, że bardzo by mi pomogło
spędzenie z nimi czasu na osobności.
Tylko nasza trójka.
Jest mi bardzo głupio, że ci to teraz mówię,
bo wiem, że miałeś koszmarny dzień.
Naprawdę, miałeś koszmarny rok.
Nie.
I…
Boże, chciałabym ci pomóc.
Czuję się podle. Przepraszam.
Przestań. Rozumiem.
To twoje dzieci. Potrzebują tego.
Tak.
A ty jesteś dobrą mamą.
Spójrz na mnie.
Jesteś dobrą mamą.
Okej.
Cieszę się, że mogę pomóc.
Obiecaj, że zjesz.
Pachnie dobrze.
To przepis mojej mamy.
- Dobrze. - Wiesz co?
Wystarczyło, że posiedziałem tu, porozmawiałem z tobą,
pobyłem z tobą…
i już wiem, że wszystko będzie dobrze.
Mam ciebie.
Mam Mayę i Alex. Mam moje córki.
To tylko praca. Znajdę jakąś.
Znajdziesz.
Dobranoc.
Cześć, Charlie.
Cześć.
- Co… - Wszystko gra?
Tak! Dzwonię…
Chciałam przeprosić za wczoraj. Byłam dziwna.
Po prostu ten dzień…
- Przestań. - Wybacz.
- Spędziłaś trochę czasu z Alex? Tak. Dziękuję.
Tak? To dobrze. Myślę, że obie tego potrzebowałyście.
Cieszę się, że mogłem pomóc.
Zaraz zbieram się do pracy…
Jest mi tak przykro, że ciebie tam nie będzie.
Wiem. Ja też za tobą tęsknię.
Chcesz iść do parku? Z dziewczynkami?
Amy?
Może na lunch?
- Dobrze. - Okej.
Może być lunch. Kiedy ci pasuje?
Daj mi pomyśleć.
W sobotę?
Sobota mi pasuje.
Ale teraz muszę iść do pracy.
- Wybiorę miejsce i napiszę do ciebie. - Napisz mi.
- Dobrze. Pa.
- Pozdrów Sandrę. - Okej.
- Pa. - Pa.
Do zobaczenia. Pa, pa.
Świetna robota. Pamiętasz, o czym rozmawialiśmy?
Żebyśmy mogli go powstrzymać, musi się przyznać do winy.
Kurwa.
Ale jej serce wali.
Mam nadzieję, że mnie słyszycie.
Okej.
Kurwa.
Wchodzi.
Hej!
Hej.
- Co słychać? - Wiesz, jak jest.
- Wszystko gra? - Tak.
Tak?
Podoba mi się tu.
Co tam?
Podać wam coś do picia?
- Poproszę mrożoną herbatę. - Mrożona herbata.
Dla mnie tylko woda. Dziękuję.
Jak wyglądam?
Zaczynam dziś nową pracę. Mam nadzieję, że zrobię dobre wrażenie.
- Gdzie? - Elmsworth.
- Elmsworth? - Tak. Dziś zaczynam.
Mam wszystko w aucie. Gotowy na nowy początek.
To niesamowite.
Mogę przyjąć zamówienie?
Ja poproszę cheeseburgera.
Ja też.
- W porządku. Dwa cheeseburgery. - Jak dziewczynki?
- Dziękuję. - Dobrze.
Jak burmistrzyni?
- Super. - Lepiej się czuje?
Tak.
W pracy jest okropnie bez ciebie. Byliśmy partnerami.
Wiem.
Najgorsze jest to, że wszyscy cię obgadują.
Spodziewałem się tego.
Wkurza mnie to, bo nie możesz się bronić.
Dlatego ja cisnę wszystkim.
- Sandrze się mocno oberwało. - O Boże!
Teraz będą mnie obgadywać.
Nie chcę gadać o Parkfield.
Dlaczego?
Dlatego że…
mówią prawdę?
Bo wiesz…
nie obchodziłoby mnie, gdybyś to zrobił.
Zrozumiałabym.
Mógłbyś wyjaśnić…
Nie mówiłem ci. Mogę widywać córki.
Dwa dni co dwa tygodnie.
Pomyślałem, że ty, Maya, Alex, ja i moje córki
moglibyśmy pojechać na wycieczkę.
Chcę porozmawiać o Parkfield.
Chcę porozmawiać o tym, co zrobiłeś.
Muszę iść.
Zaczynam nową pracę. Nie chcę się spóźnić.
Odezwę się niedługo.
Wychodzi. Wychodzi z knajpy.
Wszystko dobrze?
Gdzie jest Elmsworth? Amy, gdzie jest ten szpital?
W Pensylwanii, 50 km stąd.
Zadzwonię do Ellisa.
Za bardzo naciskałam.
Świetnie ci poszło.
Załatwione. Zatrzymają go.
- Dobrze. - Zamkną go.
Możemy go zatrzymać tylko na 48 godzin.
…i rozmawiać z ludźmi.
Postaram się, żeby mieć o czym myśleć…
Pokaż ręce.
Otwórz drzwi.
Powoli. Otwórz drzwi.
Jesteś aresztowany. Opuść pojazd. Powoli.
Połóż się na ziemi.
Połóż lewą rękę za plecami.
Połóż prawą rękę za plecami. Nie ruszaj się.
Sierżant Tim Braun. Towarzyszy mi sierżant Dan Baldwin.
Dziś jest sobota, 13 grudnia 2003 roku.
Godzina 20.14.
Jesteśmy w pokoju przesłuchań z Charlesem Cullenem.
Proszę podać swoje pełne imię i nazwisko.
Charles Cullen.
Może pan to przeliterować?
C-H-A-R-L-E-S C-U-L-L-E-N.
Możemy do pana mówić Charlie?
Tak.
W porządku.
W porządku, Charlie.
Czy chcesz nam coś powiedzieć?
Nie sądzę. Nie.
Ile kroplówek zanieczyściłeś w szpitalu Parkfield Memorial?
Wiemy, że zabiłeś Kelly Anderson.
Wiemy o Anie Martínez i innych ofiarach.
Chcemy z tobą o tym porozmawiać.
Nie mogę. Nie mogę rozmawiać o pacjentach bez obecności prawników.
Nie pracujesz tam. Możesz mówić, co chcesz.
Tak. Możesz tu mówić swobodnie.
Nie mogę.
Dlaczego je zabiłeś?
Zabijałeś tylko kobiety?
Przypominały ci byłą żonę?
Mógłbym to zrozumieć.
Albo twoją matkę?
Nie mogę.
Te kroplówki.
To było całkiem sprytne.
To było bardzo sprytne.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Jak na to wpadłeś?
Ile osób zabiłeś?
Dziesięć, jedenaście?
Charlie, nie chowaj się.
Wróć do mnie.
Musisz ze mną porozmawiać. Wiem, że dasz radę.
Nie mogę.
Charlie, możesz na mnie spojrzeć?
- Nie mogę. - Proszę, Charlie.
Możesz. Musisz to zrobić. Wiem, że potrafisz.
Hej…
Nie mogę.
Charlie.
- Nie mogę. - Możesz, Charlie.
Nie mogę.
Charlie!
W porządku.
Widzieliśmy wydruki z Cernera i z Pyxis. Twoje zamówienia.
Widzieliśmy anulacje. Wiemy o wszystkim.
Wiemy, co robiłeś z kroplówkami w magazynie.
Pielęgniarki je zanosiły.
Wiesz co? Myślę, że nie wybrałeś Kelly.
Prawda?
Wiesz, nad czym się zastanawiałem?
Nie oceniam cię, Charlie. Słuchaj.
- Nie mogę. - Słuchaj.
- Możesz, Charlie. - Nie mogę.
Nie mogę.
- Przestań. - Nie mogę.
Przestań! Przestań odpieprzać!
Nie mogę!
- Cześć. - Cześć.
Co się stało?
Nie zamkniemy go.
Nie złamie się. Nie przyzna się.
Musimy go jutro wypuścić.
Przykro mi.
Na pewno dasz sobie radę?
Tak.
Pamiętaj, nie dotykaj go.
Nie zbliżaj się do niego.
Był moim przyjacielem.
Muszę go zobaczyć.
Cześć, Charlie.
Możesz zdjąć mu kajdanki?
Proszę.
Nic ci nie jest?
Idź sobie.
Zimno ci?
Widzę, że jest ci zimno. Masz. Zarzucę ci to na ramiona.
Proszę.
Potrzebowałam cię przez te kilka miesięcy.
A potem to wszystko…
sprawiło, że…
zapomniałam, kim dla mnie byłeś.
Zapomniałam, co dla mnie zrobiłeś, i…
zapomniałam, jaki jesteś dobry.
Nigdy tego nie zrozumiem.
Jak ty, osoba tak życzliwa i pomocna,
mogłeś krzywdzić ludzi.
Przepraszam,
że okłamałam cię i spiskowałam za twoimi plecami.
Przez to czułeś się jeszcze bardziej samotny.
Hej.
Nigdy nie…
Chciałem ci tylko pomóc.
Wiem.
Wiem o tym.
Nadal cię potrzebuję.
Co mam zrobić?
Powiedzieć prawdę.
Po prostu to robiłem.
Przepraszam, ale potrzebuję czegoś więcej.
Co mam ci powiedzieć?
Nazwiska.
Nie pamiętam wszystkich.
Powiedz te, które pamiętasz.
Douglas Stevenson.
Ana Martínez.
Kelly Anderson.
I jeszcze…
Nie pamiętam, jak się nazywał. Był młodszy.
- Jack Ivins? - Tak. Jack.
Jack. Tak.
I jeszcze jeden mężczyzna w poprzednim szpitalu.
Miał niemieckie nazwisko. Nie…
Dlaczego?
Nie powstrzymali mnie.
Aby uniknąć kary śmierci,
Charles Cullen przyznał się do zabicia 29 osób.
Prawdziwa liczba ofiar może wynosić nawet 400.
Nigdy nie wyjaśnił, dlaczego to robił.
Charlie Cullen odsiaduje 18 wyroków dożywocia
w więzieniu stanowym w New Jersey.
Nie może ubiegać się o zwolnienie warunkowe przed 2403 R.
Cullen był pielęgniarzem przez 16 lat.
Większość szpitali, w których pracował, miała wobec niego podejrzenia.
Żaden go nie powstrzymał.
Przeciwko żadnemu szpitalowi
nie wszczęto postępowania karnego.
Musimy wstać. Idziemy do szkoły.
Nie dziś.
Dziś zostajemy w łóżku.
Amy przeszła operację serca
i mieszka na Florydzie z córkami i wnukami.
Wciąż jest dobrą pielęgniarką.
Napisy: Sylwia Szymańska