Downloaded from YTS.MX
FESTIWAL NETFLIX TO ŻART ODCINEK SPECJALNY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Rozumiecie?
Droga publiczności, czas na show!
Panie i panowie,
Pete Davidson.
Szanowni państwo, Pete.
Cześć!
Jak leci?
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Dzięki!
Okay.
Super. Potrzebuję tego bardziej, niż myślicie.
Cześć! Spotkaliśmy się, aby wprowadzić najlepszych stand-uperów
wszechczasów na to zaszczytne miejsce, które nazywamy Galerią.
Tak.
Witamy na pierwszej w historii ceremonii otwarcia
Galerii Sław Stand-upu. Jestem Pete Davidson.
Tak jest.
Facet, który wydobył to, co wyjątkowe z wyjątkowych skeczy.
Rozpoczniemy to wydarzenie czcząc komików, którzy odeszli.
Jestem pewien, że dlatego stawiają, że będę już martwy,
gdy to się pojawi na antenie.
Uwierzcie, ja też myślę, że nie powinienem otwierać Galerii Sław Stand-Upu.
W ostatnich latach byłem na scenie rzadziej,
niż dzieci w Ali Wong.
Dziś uczcimy prawdziwe legendy.
Na przykład Joan Rivers, która rozpętała…
Rozpętała zażartą debatę w Netfliksie na temat tego, której twarzy użyjemy
do jej zdjęcia.
No cóż,
skończyło się na tej.
Robin Williams, który jest…
fantastyczny.
Jest też moim przeciwieństwem, jeśli chodzi o energię, talent i owłosienie.
George Carlin.
Kojący…
George Carlin.
Kojący głos konduktora w Tomku i przyjaciołach.
Koleś, który zaznajomił nas ze słowem kutas.
I oczywiście Richard Pryor.
Właśnie.
Richard Pryor, który na nowo zdefiniował komizm, pomimo dodania Chevy'emu Chase'owi
odwagi do wypowiedzenia słowa na Cz.
Tak było. Wyguglujcie sobie.
Dzisiejsza grupa jest wyjątkowa.
Twórcy Galerii rzetelnie wybrali czterech nominowanych.
Nie wybrali młodych i modnych komików
w nadziei na wzrost oglądalności.
Z jakiegoś powodu stwierdzili, że ja to zrobię.
Wszyscy czworo nominowani otrzymali prawowite głosy
rady składającej się z agentów, właścicieli klubów, managerów, i innych
postaci świata komedii.
Czyli, w skrócie żydów.
Dziś naprawdę będzie zabawnie, serio.
Przy konsoli Mix Master Mike z Beastie Boys.
Stuknięty.
Super ostry.
Zaprosiliśmy też świetnych żyjących komików by opowiedzieli o zmarłych.
Na przykład Mulaneya, Chappelle'a i Handler.
Razem można ich spotkać tylko w ekskluzywnym teatrze
lub na jeszcze bardziej ekskluzywnym odwyku.
Galeria stanie się częścią muzeum komedii National Comedy Center
w Jamestown w stanie Nowy Jork.
Tak, jest takie miejsce.
Dzięki Bogu, dzisiaj nie będzie o mnie.
Dziś legendy w końcu odbiorą należny im szacunek
na tej samej platformie, która nadaje Czy to ciasto?
A więc zdrowo się dziś pośmiejmy i zapłaczmy,
jak ja przy masturbacji.
A teraz, no co, musiałem dziś wtrącić kilka złośliwości.
Chcecie usłyszeć coś naprawdę śmiesznego? Nie mogłem…
to najdziwniejsze zdanie, jakie kiedykolwiek powiem.
Nie mogłem zrobić makijażu, bo użyłem samoopalacza.
To najdziwniejsza rzecz, jaką powiedziałem.
W życiu. I zapytałem… bo wcześniej nie używałem samoopalacza,
zapytałem mojego chłopaka…
„Mam też posmarować kutasa i dupę?”
Nie wiem, czego będą ode mnie chcieli.
Może dostanę kąpielówki a'la, kurwa, Borat? Nie mam pojęcia.
A mój chłopak na to:
„Nie, zostaw białe. Zrobisz większe wrażenie.”
A teraz mam zaszczyt przedstawić państwu mojego przyjaciela, Jona Stewarta.
Jon Stewart
dostał niedawno nagrodę Marka Twaina.
I jest tak wytrawnym artystą, że też jest zachwycony, że tu jest.
Przed państwem Jon Stewart!
Pete Davidson!
Dzięki, że tu jesteście!
Dzięki, Pete. Nie ma wielu komików,
którzy są w stanie przyjść na show prosto z ambony myśliwskiej
i wciąż strzelać.
Przedstawię dziś osobę, którą niezmiernie szanuję
i mialem też przyjemność trochę poznać.
Pan George Carlin.
Zaczynamy.
Gówno.
Szczochy.
Pierdolę.
Przepraszam, skroluj dalej.
Cipa.
Na to nie ma wystarczających braw.
Lachociąg.
Widzę, co się dzieje na widowni.
Skurwysyn.
A ostatnie pokochacie.
Cycki.
Szczochy mają trochę pracy.
Cipa i cycki robią robotę.
Rok 1972, George Carlin wypowiedział siedem słów,
których nie można mówić w telewizji.
Gówno, szczochy, cipa, pierdolę, lachociąg, skurwysyn i cycki.
Miałem 9 lat.
I się zakochałem.
Nie znałem żadnego z tych słów, oprócz cycków…
a raczej cyców.
To właśnie wtedy George Carlin został samozwańczym
bohaterem kontrkultury.
Ale nie chodziło tylko o słowa. Miał w tym cel.
Chciał podkreślić absurdalność tego, że tych siedem wyrazów
miało moc, a przecież były tylko wyrazami.
Nie czynami, nie myślami.
Nie złymi intencjami. To były tylko słowa.
George Carlin został zatrzymany. Lenny Bruce też.
Zostali oskarżeni, doprowadzeni przed sąd. Postawiono im zarzuty…
za wypowiadanie słów.
Panie i panowie, to było 50 lat temu.
Dziś te słowa byłyby tytułami kolejnych siedmiu seriali na Netfliksie.
To był jego czas.
Mamy szczęście.
My, komicy.
Jeszcze rzadziej zdarza się, że komik ma swoją chwilę
w kulturze,
gdy czasy jakoś wychodzą naprzeciw jego talentowi.
I jest taka chemia, z której rodzi się wielkość.
To właśnie George Carlin w latach 70.
Był wszystkim!
Ale co jeszcze rzadsze, prawie niesłychane,
to komik, który rezygnuje z zarabiania na życie w drodze,
by zostać legendą swoich czasów.
Taka właśnie była odwaga i męstwo George'a Carlina,
o czym zbyt rzadko się wspomina.
Nasz kotek w latach 60. zaczął nosić eleganckie garnitury
i wąskie krawaty oraz występować u Merva Griffina.
I robił wrażenie. A także zarabiał na życie.
Miał żonę, Brendę. Córkę, Kelly.
Kupił dom. Dawali radę.
Ale on był w środku pusty.
Nie był sobą, nie realizował się artystycznie.
Więc rzucił to wszystko w cholerę.
Wyobraźcie sobie, że rezygnujecie z marzenia o dobrych zarobkach
i utrzymywania swojej rodziny… oddali swój dom w depozyt.
A to dlatego, że czuł, że nie jest sobą. Zapuścił brodę i włosy.
Wskoczył w jeansy.
I zaczął robić skecze o Muhammadzie Alim rzucanym
na pożarcie wilkom
za to, że nie pozwolił się zaciągnąć do Wietnamu.
A skecz brzmiał… Muhammad Ali bije ludzi
dla pieniędzy. I mówi:
„Będę bił ludzi, ale nie chcę ich zabijać”.
A rząd na to:
„Jeśli nie chcesz ich zabijać,
nie pozwolimy ci ich bić”.
Miał wszystko w dupie. Po prostu wyszedł na scenę.
Był artystą.
Miałem to szczęście w latach 90.,
że zaprzyjaźniłem się z Georgem.
Miałem nawet okazję spędzić z nim trochę czasu w Los Angeles.
Miałem zrobić z nim wywiad do wydania specjalnego.
Świętował 40. jubileusz pracy jako komik.
Wywiad robiliśmy w Aspen, Colorado.
Bo z zasady producenci programów komediowych są na tyle mądrzy,
że biorą faceta po czterech zawałach
i każą mu występować w miejscu, gdzie jest mało tlenu.
Dlatego nie występuję na festiwalu „HBO to żart”.
Biorę udział w Netflix to żart. Odcinek specjalny.
Spójrzcie na siebie.
Okazujecie lojalność wobec marki. To fascynujące.
W późniejszych latach mówiono, że Carlin stał się mroczny.
Kibicował zagładzie świata, został nihilistą.
Ale to nie była prawda. Był rozczarowany.
Nie znałem innej osoby, która miałaby taką
empatię dla kondycji ludzkości.
Uważam, że jego materiał późniejszych lat tylko odzwierciedlał
to, że miał totalnie złamane serce
przez to, co robiliśmy sobie nawzajem i samym sobie.
Interesujące dla mnie było,
że taki bohater kontrkultury, jak George Carlin
był w rzeczywistości robotnikiem.
Wychodził do biura o 9:00, siadał i pisał.
Nie spotkałem nigdy osoby,
która paliła tyle zioła
i zarazem tak dużo pracowała.
Pisał skecze,
a potem wyciągał trawę lub, jak czasem mawiał,
kiedy siadałem w jego gabinecie, „Pora ubić trochę piany”.
George Carlin zmarł w 2008 r.
W 2006 lub 2007 narodził się Twitter.
Kiedy raz na jakiś czas wejdziesz na Twittera,
widzisz, że Carlin jest coraz modniejszy.
Na platformie, o której w ogóle nie miał pojęcia.
Wyskakuje losowo, gdy na świecie wyłazi jakieś gówno.
Bo, jako kulturze, brakuje nam jego głosu.
A to dla komika jest największy zaszczyt,
jaki można dać.
Brakuje go nam.
Brakuje nam jego głosu.
Chcemy znać jego opinie.
Komizm jest ulotny. Prawie nikt nie przetrwa swoich czasów.
On przeżył pięć dekad
jako cięty obserwator, analityk, specjalista od absurdów i komik.
Oraz jako przyjaciel, ojciec i mąż.
I humanitarysta.
Był niesamowity.
Trudno mi wyrazić, jak często za nim tęsknię.
I jak często o nim myślę i jestem wdzięczny
za te krótkie chwile, które mogłem z nim spędzić.
Panie i panowie, George Carlin.
George Carlin.
I George Carlin.
Kiedyś byłem tym facetem,
a może on był mną. Nie wiem.
Byliśmy sobą nawzajem jednocześnie.
Jest więcej sposobów na opisanie przekleństw niż mamy samych przekleństw.
To trochę dziwne.
Pokazuje to, że ktoś strasznie się nimi interesował.
Cały czas o nich mówił. Mówił, że są złe, świńskie.
Brudne. Plugawe. Podłe. Wulgarne.
Pospolite.
W złym guście. Niestosowne.
Język uliczny. Z rynsztoka, szatni i koszar.
Sprośny. Niegrzeczny. Pikantny. Wyuzdany.
Grubiański. Surowy. Lubieżny. Rozwiązły. Nieobyczajny. Profanujący. Obsceniczny.
Smutny. Bez koloru.
Ryzykowny.
Sugestywny.
Przeklinanie. Zaklinanie. Klnięcie.
A mi do głowy przychodzi tylko gówno, szczyny, pierdolę,
cipa, lachociąg, skurwysyn i cycki!
Albo takie wysrać się.
Wysrać się?
Gówno się zostawia.
O to w tym wszystkim chodzi!
Żeby je zostawić!
Zarazki. Skąd w tym kraju ten nagły strach przed zarazkami?
Zauważyliście?
W mediach cały czas gadają o niedawnych zakażeniach.
Salmonella, E. Coli, hantawirus, ptasia grypa.
A Amerykanie to panikarze, więc latają
i wszystko skrobią, spryskują.
Przegotowują jedzenie. Cały czas myją ręce,
aby uniknąć kontaktu z zarazkami.
To niedorzeczne i posuwa się do absurdalnych rozmiarów.
W więzieniu przed podaniem skazanemu śmiertelnego zastrzyku
przemywają mu ramię alkoholem.
Czy kiedykolwiek beknąłeś i prawie się zrzygałeś?
Nigdy nie pieprzyłem dziesiątki.
Nigdy!
Ale pewnej nocy pieprzyłem pięć dwujek.
Tak.
Tego nigdy nie usłyszysz od faceta:
„Jak nie przestaniesz ssać mi fiuta, zadzwonię na policję”.
Ludzie się zastanawiają, dlaczego nie ma niebieskiego jedzenia.
Nie przesadzamy z tymi kolorowymi wstążkami
na różne problemy?
Każdy problem ma swoją kolorową wstążkę.
Czerwona to AIDS, niebieska - krzywdzenie dzieci, różowa - rak piersi.
Zielona - puszcza, fioletowa - przemoc w mieście.
Ja mam brązową. Wiecie, co oznacza? Jedz gówno, frajerze!
Ale w dziedzinie wciskania gówna
biznesmen nie umywa się do księdza.
Powiem wam prawdę, ludzie.
Jeśli chodzi o wciskanie kitu,
kitu przez duże K, przystaniesz z podziwem
przed mistrzem wszechczasów fałszywych obietnic
i przesadnych twierdzeń, religii. Bez dyskusji.
Żadnej dyskusji.
Religia. Religia jest z pewnością
największym stekiem bzdur, które ujrzały światło dzienne.
Zastanówcie się. Religia przekonała ludzi,
że w niebie mieszka
niewidzialny człowiek.
I on patrzy na wszystko, co robisz, w każdej minucie twojego życia.
I ten niewidzialny gość ma specjalną listę 10 rzeczy, których masz nie robić.
A jeśli zrobisz którąś z nich, ma specjalne miejsce
pełne ognia, dymu, płomieni, tortur i mąk,
do którego cię wyśle, żebyś tam cierpiał, płonął i się dusił,
krzyczał i płakał na wieki wieków aż po kres czasów.
Ale on cię kocha.
Kocha cię.
Kocha i potrzebuje pieniędzy!
Zawsze potrzebuje kasy!
Jest wszechmocny, doskonały, wszechwiedzący i najmądrzejszy,
ale jakoś nie ogarnia finansów.
Religia pochłania miliardy dolarów. Kościół nie płaci podatków.
A zawsze jeszcze trochę im brakuje.
To dopiero prawdę nam sprzedają.
Gówno prawdę.
Chciałbym przedstawić Wam aktualne informacje o loterii „Zdrowie komików”.
Na chwilę obecną prowadzę przed Richardem Pryorem w zawałach serca
dwa do jednego.
Jestem na czele.
Tak jest.
Jednak Richard wciąż jest przede mną jeden do zera w podpalaniu się.
Stało się to tak, że najpierw miał zawał,
potem ja miałem zawał,
a potem Richard się podpalił.
Stwierdziłem wtedy, pieprzyć to, będę miał jeszcze jeden zawał.
Dlaczego? Dlaczego?
Dlaczego? Dlaczego większość ludzi, która jest przeciwna aborcji
to ludzie, z którymi nikt nie chce się bzykać?
Jestem nowoczesnym człowiekiem, człowiekiem na miarę tysiąclecia.
Cyfrowym i niedymiącym.
Zróżnicowanym, wielokulturowym, postmodernistycznym dekonstrukcjonistą
niepoprawnym politycznie, anatomicznie i ekologicznie.
Mam osobistego trenera, konsultanta i asystenta,
a także osobisty porządek dnia.
Nie da się mnie zamknąć. Nie da się mnie ogłupić.
Bo jestem bezkompromisowy i bezprzewodowy.
Jestem samcem alfa na beta blokerach.
Jestem niewierzący, nadambitny, wycofany, ale do przodu z modą.
Płatny z góry, zdołowany, niskoczynszowy, wysokonakładowy.
Super wielki, długotrwały, wysokojakościowy, o szybkim działaniu,
do szybkiego przygotowania i stworzony, by trwać.
Praktyczny, wyluzowany, z odruchami, twardogłowy.
Wcześnie zraniony, z nieślubnym dzieckiem,
które śle mi hejterskie listy.
Wyposażony, autoryzowany fabrycznie, badany szpitalnie, testowany klinicznie,
opracowany naukowo cud medyczny.
Wstępnie umyty, przegotowany, ogrzany, przejrzany, zaakaceptowany,
po terminie, liofilizowany, dwukrotnie zafoliowany, próżniowo pakowany
i z nieograniczoną przepustowością łącza.
Tani drań, szczery gość. Przeciętny ktoś.
Uzbrojony, zakrojony i szalony. Twardy, hardy, umie w hazardy.
Nie spieszę się, na fali unoszę, płynę z prądem.
Ślizgam się po powierzchni.
Jadę i pędzę, żegluję i kręcę, tańczę i nęcę,
odlotowy i szałowy. Nie śpię, więc nie chrapię.
Trzymam gaz na wodzy i nie palę gumy.
Ostro imprezuję, a podczas obiadu dyskutuję.
Zawieszam się, choć pełen werwy, trzymam się mocno, bez przerwy.
Mam zaszczyt wprowadzić do Galerii Sław George'a Carlina.
GRATULACJE DLA GEORGE'A CARLINA!
REKRUT GALERII SŁAW 2022
A teraz, drodzy państwo, chciałbym przedstawić kolejnego…
Nie wiem, jak mówi się na osoby, które wprowadzają lepszych ludzi do Galerii.
Następny po mnie.
To jeden z moich ulubionych komików i ludzi w ogóle.
Panie i panowie, pan John Mulaney.
Hej!
Cześć.
Dzięki, Jon. Dzień dobry. Nazywam się John Mulaney.
To przyjemność tu gościć.
Robin Williams.
Jego kariera trwała około 38 lat.
Ale w swej twórczości zawarł kilka stuleci.
Co dla mnie wyróżnia Robina Williamsa
od innych komików.
Nie ma materiału, na którym Robin Williams dzwoni z prośbą o wolne.
Nie ma nagrań z momentów, kiedy nie dawał z siebie wszystkiego.
Nieważne, czy na scenie w Holy City Zoo,
w Comedy Store,
czy Metropolitan Opera House w Nowym Jorku.
Czy występował jako współprowadzący Comic Relief.
Czy zbierał miliony dolarów na opiekę medyczną dla bezdomnych.
Nieważne, na jakiej stał scenie, tak, nie krępujcie się.
Nieważne, na jakiej stał scenie, sprawiał wrażenie totalnie
pochłoniętego występem i wyglądało, że to kochał.
Williams występował również w większej ilości
dobrych filmów, niż powinno to być dozwolone.
Kilka miesięcy temu obejrzałem Good Morning, Vietnam.
Wróćcie do tego filmu. Obejrzyjcie pierwszą scenę w klasie,
kiedy Robin uczy angielskiego
ludzi z Sajgonu.
Nigdy nie widziałem występu, gdzie ktoś byłby zabawniejszy
i śmiał się tak szczerze z innymi na planie.
Ma się wrażenie, jakby oglądało się jakąś znakomitą próbę.
Jest świetny nawet w przeciętnych filmach.
Pamiętacie film Dziewięć miesięcy z Hugh Grantem?
Nieważne. Jest ok, w porządku. Nie jest wyśmienity.
Ale oni to wiedzą. Robin Williams…
pojawia się w nim na 15 minut.
I jest zabawniejszy niż większość przez całe swoje życie.
Gra tam rosyjskiego ginekologa-położnika
W jednej scenie, który był ordynatorem oddziału położniczego
w szpitalu w Sankt Petersburgu, szpitalu dla zwierząt.
Specjalizował się w szczurach i małpach.
I tak mówi do Hugh Granta i Julianne Moore:
„Zrozumiałem, że jak widziałeś jeden tyłek szczura, widziałeś wszystkie”.
A potem, i to jest zabawne, mówi,
z taką godnością.
Z cichym niedopowiedzeniem. „A miesiąc temu dostałem nową licencję.
Teraz mogę odbierać porody ludzkich dzieci”.
Jeśli chcesz zobaczyć, jak aktor jednocześnie wynosi
występ komediowy na wyżyny emocjonalne
i występ emocjonalny na wyżyny komedii,
zobacz Robina Williamsa w filmie The Fisher King.
To najlepsza praca na planie filmowym, jaką kiedykolwiek wykonał komik.
Często słyszę taką koncepcję:
ludzie lubią teorię, że komedia wywodzi się
z bólu i smutku.
A my, komicy, robimy to, co robimy
z powodu wewnętrznego mroku.
Szczególnie często ta teoria pojawia się przy Robinie Williamsie.
Z całym szacunkiem, do dupy sobie wsadźcie te swoje teorie.
Po prostu…
miejcie trochę szacunku dla znakomitego artysty,
który jest bardziej utalentowany, niż wy.
To wszystko dlatego,
że rozśmieszanie ludzi sprawia wielką radość.
Sztuka komedii to radość z występowania.
A bycie komikiem nie jest chorobą psychiczną.
Czy wielu z nas, łącznie ze mną, jest popieprzonych?
Tak! Ale kogo to?
Jest wiele osób z depresją, które nawet nie są na tyle przyzwoite,
żeby stać się wielkimi komikami.
Dlaczego na nich nie siądziecie?
Rozmawiałem o tym z córką Robina, Zeldą.
Odpisała coś, co chciałbym teraz przeczytać.
Jeśli mogę.
Tak mówi Zelda, córka Robina.
Tak odniosła się do tej teorii:
„To tylko postrzeganie przez jedną osobę bardzo skomplikowanego człowieka.
Ale według mnie, tacie zależało
na uczynianiu życia ludzi jaśniejszym.
Zwłaszcza tych, którzy najbardziej tego potrzebują.
Dlatego uważam, że jego motywacja nie była związana z jego smutkiem,
ale z rozwiewaniem smutku innych.
Chodził do schronisk dla bezdomnych i siedział tam godzinami.
Brał udział w triathlonach dla fundacji niepełnosprawnych sportowców.
Podczas długich tras rozśmieszał innych uczestników.
Jeździł do szpitali, do baz wojskowych.
Wszędzie, gdzie potrzebny był śmiech.
Uwielbiał myśl, że w najczarniejszych chwilach
śmiech jest najbardziej niezwykłą ulgą dla duszy.
I w moich oczach pozostaje najtwardszym, najcenniejszym darem,
który można podarować innym.
Tata był najszczęśliwszy, gdy mógł uszczęśliwiać innych.
Zawsze.”
No cóż…
Co jeszcze można powiedzieć o komiku lub człowieku?
Drodzy państwo, Robin Williams.
Czy jest tu ktoś, kto potrzebuje uzdrowienia śmiechem?
Mamy tu taką osobę?
Patrzcie!
Księżyc, zwisa nisko na niebie, jak jądro.
Jaki lubisz dżwięk lub hałas?
Jest tu tłumacz na język migowy?
Ale super!
Zrób mi laskę.
Dziękuję.
Muszę poświęcić chwilę na bardzo poważny temat…
schizofrenii. Nie musi. Zamknij się, niech mówi.
Mój syn ma 3 lata. To niesamowity czas.
Ma wielką głowę i malutkie ciało.
To ten okropny czas, kiedy pyta o wszystko.
„Dlaczego niebo jest niebieskie?” „Przez atmosferę”.
„A po co jest atmosfera?” „Bo musimy oddychać”.
„Dlaczego oddychamy?” „Po jaką cholerę chcesz to wiedzieć?”
Często mi się śni,
jak chyba każdemu ojcu,
że któregoś dnia
to mój syn będzie odbierał nagrodę Nobla.
Mam też inny sen, w którym mój syn mówi:
„Chcesz z tym frytki?”
Byłem kiedyś w niemieckim talk show i kobieta zapytała:
„Panie Williams, dlaczego według pana
w Niemczech nie ma dużo komedii?”
Ja na to: „Nie wpadliście na to, że wybiliście wszystkich zabawnych ludzi?”
Jeśli jesteś Irlandczykiem, skopiesz mi tyłek,
ale potem będziesz o tym, kurwa, śpiewać.
Tej nocy kiedy powiedziałeś, że mam grubą żonę
Powaliłem cię na glebę i nasrałem do czapki
Minęły czasy, gdy się z tym godziliśmy Uciekamy zaczerpnąć powietrza
Ruszamy…
Oto mój pomysł na sport.
Wkopuję piłkę do nory susła.
„Jak w bilardzie?” Pieprzyć bilard.
Nie prostym kijem, ale trochę zwichrowanym.
Walę w piłę, ona wpada do nory susła.
„Jak w krykiecie?” Mam w dupie krykiet!
Odsuwamy norę setki metrów od siebie.
Spierdalaj.
Grzmocimy i gdy nie trafimy,
czujemy się, jak byśmy mieli dostać udaru.
Kurwa! Tak nazwiemy tę dyscyplinę!
Udar. Bo gdy nie trafisz, czujesz się, jakbyś miał zaraz umrzeć.
Chciałbym, żeby meksykański piłkarz choć raz zagrał w golfa.
Piłka się toczy, zbliża się…
Dołek!
Dziewczyny, jeśli myślicie o zrobieniu uroczego tatuażu
słońca wschodzącego znad rowa na tyłku, to super dla 20-latki.
Ale w wieku 50 lat to ośmiornica ścigająca rozgwiazdę.
A więc nie.
Kurwa!
Sikasz!
I nagle uświadamiasz sobie,
że Bóg obdarzył cię członkiem i mózgiem.
I krwią, która wystarcza na tylko jedno z nich.
Tak jest, Corky, pora osiodłać konia.
Kierujemy się na południe.
Musisz zadowolić Missy.
Mam pytanie do pań.
Czy my tak wyglądamy?
Już doszliśmy?
Nie. Dokończę.
Nie. Kocham cię.
Kocham cię.
Dokończę.
Słuchaj, mówiłam, że dam radę. Tylko nie czuję już twarzy.
Nie, kto jest twoim tatusiem?
Kocham cię.
Dokończę.
Dokończę…
Dobranoc!
To zaszczyt wprowadzać Robina Williamsa do Galerii Sław.
GRATULACJE DLA ROBINA WILLIAMSA REKRUTA GALERII SŁAW 2022
To prawdziwa przyjemność przedstawić kolejnego prezentera.
Komika, którego uwielbiam oglądać i osobę, na którą uwielbiam wpadać,
a której nie widziałem od jakiegoś czasu.
Panie i panowie, powitajcie niezwykle zabawną
i wspaniałą panią Chelsea Handler.
Tak jest!
Cześć wszystkim!
Cześć!
Bardzo dziękuję. Dziękuję.
Jestem tu, by porozmawiać o pani Joan Rivers.
Gdy spotkałam ją po raz pierwszy, obie byłyśmy na literce E.
I nie były z nas zabawne dzieci.
Byłem zbyt młoda, zbyt pewna siebie, i zbyt arogancka,
żeby wierzyć, że ktokolwiek oprócz mnie może przyczynić się do mojego sukcesu.
Teraz wiem, że każdy mój sukces odniosłam dlatego,
że był przede mną ktoś śmielszy, odważniejszy
i trzeba mieć szczęście, żeby trafić na kogoś tak śmiałego, jak Joan Rivers.
Kiedyś powiedziała: „Stevie Wonder, ten sukinkot.
Kto mu powie, że nosi na głowie kwietnik z makramy?”
Oczywiście to były klasyki.
Mówiła: „Elizabeth Taylor jest tak gruba, że kładzie majonez na aspirynę”.
Jestem więc dumna, że mogę tu dziś stanąć
i oddać hołd jej życiu i twórczości.
Joan urodziła się w 1933 r. jako Joan Alexandra Molinsky.
Urodziła się na Brooklynie w Nowym Jorku. Zaczynała jak wielu z nas,
pracując dorywczo, by związać koniec z końcem.
Była przewodniczką wycieczek w Rockefeller Center.
Pracowała jako korektorka w nowojorskiej agencji reklamowej.
A także krótko jako konsultantka mody.
I ta umiejętność przydała jej się lata później,
kiedy wraz z córką Melissą stworzyły Fashion Police.
To one wynalazły przewracanie oczami i docinanie celebrytom
na długo przed Jadą i Willem.
Joan wkrótce odnalazła się na scenie rozśmieszając ludzi.
Wyśmiewała celebrytów, polityków,
a najczęściej samą siebie.
Rozpoczęła karierę w stand-upie w klubach w Greenwich Village.
Scenę dzieliła z takimi gwiazdami jak George Carlin and Richard Pryor.
Joan kończyła swe występy zdaniem:
„Nazywam się Joan Rivers i daję dupy”.
Myślę, że to też dobre zdanie na początek.
A potem, po ponad dekadzie zmagań w obskurnych klubach,
Joan z dnia na dzień stała się sensacją po tym, jak wielokrotnie ją odrzucano.
Wzięli ją do The Tonight Show z Johnnym Carsonem.
Był 17 lutego 1965 roku. WIeczór, który zmienił wszystko.
Johnny Carson ścierał z policzków łzy śmiechu
i stwierdził: „O Boże, jesteś zabawna, Kiedyś będziesz gwiazdą”.
I miał rację.
Ona tu dowodziła, a Johnny, król Late Night
był wyraźnie zachwycony.
Udowadniała, że można wejść do klubu dla chłopców,
i nie tylko spowodować u nich salwy śmiechu, ale jeśli będziesz dość zabawna,
można ich zdominować.
Joan grała w Carnegie Hall. Zdobyła Grammy, Emmy.
Dostała nominację do nagrody Tony. Napisała 12 bestsellerów.
Na nowo zdefiniowała czerwony dywan, jaki znamy dzisiaj.
I co najbardziej imponujące, nie bała się być sobą.
Joan odnalazła swój ostry i nowatorski głos w czasach,
kiedy kobiety nie miały głosu.
A kiedy wielu ludzi zdobywa sławę, stają się ostrożniejsi.
I bardziej obronni.
Bo nagle mają więcej do stracenia.
Ale nie Joan. Im bardziej była sławna,
tym była głośniejsza i miała mniej skrupułów.
Przesuwała granice i stawiała wszystko na szalę,
żeby tylko się pośmiać.
Przez całe życie była krytykowana
za to, że była zbyt ostra, zbyt osobista, zbyt plotkowata.
Ale pod jej żartami zawsze kryło się coś głębszego.
Nie godziła się na przepraszanie, mówiąc: „Moja praca
ma tobą wstrząsnąć.
Sprawiam wrażenie zabawnej, jednak przypominam także o innych rzeczach.
Życie jest ciężkie, kochanie, życie jest trudne.
I lepiej jest wszystko wyśmiać,
bo inaczej wpadniemy prosto do dołka”.
Nie tylko uwielbiała rozśmieszać ludzi.
Kochała ludzi, którzy rozśmieszali innych.
Kiedyś powiedziała: ”Jeśli stanie przede mną jeszcze jedna kobieta komik
i powie »Otworzyłaś mi drzwi«, powiem spierdalaj,
cały czas otwieram ci te drzwi”.
I wciąż to robi.
Nawet jej śmierć w 2014 r. jej w tym nie przeszkodziła.
Bo dzięki spwej spuściznie wciąż otwiera drzwi kobietom
z jakiegoś czerwonego dywanu w niebie.
Panie i panowie, Joan Rivers!
Ten biznes polega na odciskaniu tyłka na kanapie.
Chcę, żebyście wiedzieli, że nazywam się Joan Rivers
i daję dupy.
Moja noc poślubna to była katastrofa, bo mam tu zero.
Mąż mówi: „Pomogę ci rozpiąć guziki”.
A ja na to:
„Już jestem naga!”
Kiedy nikt cię nie chce, wiesz to od razu.
Przez całe dzieciństwo słyszałam:
„Dlaczego nie możesz być jak twoja kuzynka Sheila?
Dlaczego nie możesz być jak twoja kuzynka Sheila?”
Sheila zmarła przy porodzie. No tak!
Pierwsze żony są zbyt dobre. Martwimy się, siwiejemy.
Mąż ma chore serce, my się zamartwiamy.
Oddajemy do lombardu pierścionek, żeby mu kupić rozrusznik. Robimy wszystko.
Druga żona, mąż choruje na serce,
a ona chodzi za nim i robi: „Buuu!”.
To jest różnica.
To jest różnica!
Kremowałam także teściową.
Co to za uczucie, nawet nie wiecie.
Nigdy nie powinniście go poznać.
Leciałam, bezpośrednim lotem,
Montreal, Londyn, Londyn, Montreal.
Lece z powrotem i myślę, miałam poczekać, aż umrze.
Byłam po prostu…
Niedozwolony pocałunek na pierwszej randce.
-Chyba żartujesz. -Ten w ukryciu?
-Edgar, ja jeszcze nie mam tego za sobą. -Nie wiedziałem.
Gdyby mąż nie wiercił się podczas snu, nie miałabym dzieci.
Wiesz?
Mogę wrócić do domu ze śladem szminki na kołnierzyku,
a on ma to gdzieś.
Udaję, że mam romans. Chcecie usłyszeć, jak się wkurza?
Myślę: „To go wkurzy”. No nie?
Kładziemy się spać, udaję, że mówię przez sen
i mówię coś w stylu: "Nie, Tim, tak nie można!"
„Nie, Tim, tak nie można. Boże, po prostu nie można”.
Następnego dnia mąż zostawia mi kartkę: „Powiedz Timowi, że można”.
Wszyscy przechodzimy przez to samo, po 40 zaczynamy tracić wzrok.
Nieważne, kim jesteś. Nie możesz przeczytać kartki urodzinowej.
Po 50 zaczynamy tracić pamięć. „Chodźmy na ten film.
Wiesz, ten. Wiesz, o który mi chodzi…”
Po 60 zaczynasz pierdzieć. Tylko ciągle pierdzisz.
A po 70 zaczynasz tracić węch.
Więc okres pomiędzy 60, a 70 jest okropny.
Każdy oglądał Carson Show.
Kiedy Carson mi powiedział: „Będziesz gwiazdą”,
moje życie się zmieniło.
Jestem uczuciowa. Spójrz na dedykację w książce.
-To uroczo z twojej strony. -Tak.
Bardzo uroczo.
-Mówisz o uczuciach… -Nie musiałaś tego robić.
Jest dla…
Jest tu o twoim dziecku, a potem jest dedykacja.
-Mogę przeczytać? -Jasne.
-„Edgarowi”, to twój mąż. -Musiałam to napisać.
„Dzięki któremu powstała ta książka.
Johnnemu Carsonowi, dzięki któremu wydarzyło się wszystko”.
To urocze. Bardzo mi miło.
Przyszli do mnie z Foxa z propozycją własnego show.
Edgar miał być producentem.
Oczywiście się zgodziliśmy.
Po 20 latach w The Tonight Show pierwszą osobą,
do której zadzwoniłam był Johnny Carson.
Rzucił słuchawką. Zadzwoniłam jeszcze raz, on znów to samo.
I już nigdy się do mne nie odezwał. Nigdy.
Monica Lewinsky, jest tu?
Sprawdźcie pod krzesłami. Monica, moja idolka!
Dziewczyna ma 7 milionów dolarów
z seksu oralnego z Prezydentem Stanów Zjednoczonych,
Rozumiecie, co mówię? Kanado?
Siedem milionów dolarów!
Nie wkurza was to?
Gdybym mogła to zrobić jeszcze raz,
powiedziałabym córce, gdy miała 16 lat:
„Melissa, chodź do gabinetu, przynieś banana,
na kolana, mama chce z tobą pogadać”.
Czasem im mówię: „Załogo!”.
„Jestem samotna.
Z kim dziś będę się pieprzyć, załogo?”
Patrzę na ciebie.
Spójrzcie na tę osobę. Nie patrzcie na mnie.
Spójrzcie na tę osobę. To nie takie trudne.
Spójrzcie na tę osobę.
Powiemy to trzy razy. Na tym polega życie.
Jeden, jestem taka zadowolona. Dalej, ludzie.
Jestem taka zadowolona.
Jestem taka zadowolona, że nie jestem tobą.
Dziękuję i życzę miłego wieczoru! Praca z wami to przyjemność.
To najzabawniejsza kobieta na ziemi.
Wrócimy po tym komunikacie.
Ale jest to dla mnie ważne, takie wydarzenia kabaretowe,
bo zawsze jestem na nich pomijana.
Dlatego dla mnie to miłe, że jestem uwzględniana. Bo przeważnie mnie pomijają.
Joan, może i dawałaś dupy, ale dzisiaj cię uczcimy.
To dla mnie wielki zaszczyt, że mogę Cię wprowadzić do Galerii.
GRATULACJE DLA JOAN RIVERS
REKRUTKI GALERII SŁAW 2022
Mam też przyjemność przedstawić mistrza roastu we własnej osobie,
człowieka, który kumpluje się z każdym komikiem,
którego spotkał.
Przywitajcie Jeffa Rossa.
Wielkie brawa dla Chelsea.
Dzień dobry, świecie komedii! Jak leci?
Jestem tu, by przedstawić dzisiejszą część „ku pamięci”.
Ponieważ niedawno branża komediowa straciła Norma Macdonalda,
Louie Andersona, Boba Sageta,
Gilberta Gottfrieda i Willa Smitha.
Są tu z nami fani Gilberta Gottfrieda?
Uwielbiałem Gilberta.
Odwiedziłem go w szpitalu tuż przed jego śmiercią.
Cieszę się, że mogłem podziękować mu za to, że był moim kumplem.
Trzymałem go za rękę i się pożegnałem.
Lekarzom trudno było ogłosić dokładną datę jego śmierci,
bo jego oczy zawsze były zamknięte.
Robiłem show dla Netflixa, w którym roastowałem postaci historyczne.
Zadzwoniłem do agenta Gilberta i powiedziałem, że potrzebuję,
żeby pojawił się w LA i zagrał Adolfa Hitlera.
Agent odpowiedział: „Nie ma mowy. To niestosowne.
Gilbert nie może pojawić się po raz pierwszy na Netflixie jako Hiltler”.
Więc zadzwoniłem bezpośrednio do Gila i mówię:
„Gilbert, potrzebuję kogoś, kto zagra Adolfa Hit…”
A on: „Lera?
Wchodzę w to!”.
I poszedł. Wysłaliśmy go do garderoby.
Przyszedł na próbę w skórzanych bryczesach,
wąsikiem Hitlera i opaską ze swastyką na ramieniu.
W przerwie na lunch
nadal miał na sobie opaskę ze swastyką.
Zrobiliśmy ten program.
Potem poszliśmy na bankiet
i nie dał się namówić na ściągnięcie swastyki.
Miał ją pewnie dalej w samolocie, gdy wracał do domu.
Ale tego wieczoru był taki zabawny. Powiem wam coś.
Gilbert Gottfried był najlepszym Hiltlerem wszechczasów.
Mel Brooks kiedyś powiedział, że komedia to zemsta przez ośmieszenie.
Jak lepiej ponabijać się z nazistów, niż zatrudnić do zagrania ich führera
najgłośniejszego, najbardziej upierdliwego żyda w historii.
Tak więc… Heil Gilbert!
Czy są z nami fani Louiego Andersona?
Cóż za oryginalny głos w komedii.
Louie Anderson zamienił swój ból z dzieciństwa w trasy koncertowe,
specjalne programy TV, programy animowane. A wszystkie były prześmieszne.
Louie dał nam sposób, by pośmiać się z własnego dzieciństwa.
Zdobył także ostatnio nagrodę Emmy, pisał bestsellery,
był gospodarzem popularnego teleturnieju,
a także rzecznikiem masła Land-O-Lakes.
Oficjalnie i nieoficjalnie.
Pierwszy raz spotkałem go, gdy stał przy sąsiednim pisuarze w toalecie męskiej
w klubie komediowym w Nowym Jorku.
Miałem wtedy 24 lata i brałem udział w open-mikach.
Jestem prawie pewien, że Louie się do mnie przystawiał.
Nie będzie tajemnicą, jeśli powiem, że od tego czasu
byłem jego wielkim fanem.
Mamy szczęście, że Louie dzielił z nami swoje życie.
Życie bez Louie nie będzie takie samo.
Niech żyje Lilly Anderson.
Wiem, że są tu fani Norma Macdonalda.
Norm miał tyle żartów, które wciąż siedzą mi w głowie.
Zawsze, gdy zbliżał się czas letni
mówił: „Daję mu pół roku”.
Norma wyrzucili z Saturday Night Live za robienie zbyt wielu żartów
o O.J. Simpsonie.
Ale od komików oczekuje się mówienia prawdy
bez względu na konsekwencje.
I tak właśnie robił Norm.
Wielka szkoda, że nie mówił prawdy o swoim zdrowiu.
Moglibyśmy mu powiedzieć jak bardzo go kochaliśmy.
Ale to nie było w jego stylu.
Zawsze był o krok przed nami aż do samego końca.
Będę za nim tęsknił.
Gdzie są fani Boba Sageta?
Bob był dla mnie jak brat.
Ale był tatą Ameryki.
Jak Bill Cosby.
Tylko że Bob kładł ludzi do łóżka w tradycyjny sposób.
Opowiadając o działalności charytatywnej,
żona Boba, John Stamos, opowiadała, jak…
fani cały czas zatrzymywali Boba,
żeby go przytulić.
Rozklejali się i mówili mu na przykład:
„Dorastałem bez ojca, a twoja postać w Pełnej chacie,
Danny Tanner, była dla mnie jak ojciec, więc dziękuję”.
I na jego cześć, prosimy o wpłaty, jeśli możecie,
na Fundację ds. Badań nad Sklerodermą.
Cel, który miał dla Boba wielkie znaczenie.
Bob był silny i bardzo pomocny, kiedy życie stawało się trudne.
Mam nadzieję, że każdy tu ma takiego przyjaciela jak on.
Był wielką gwiazdą TV, ale żył jak komik.
Nawet umarł jak komik, w drodze, sam, w pokoju hotelowym.
Poślizgnął się i uderzył w głowę.
To zabawne jak na faceta, który prowadził amerykańskie Śmiechu Warte.
Gdyby Bob był tu z nami, powiedziałby: „Mogę to wykorzystać? Dobre!”.
Może te cztery sławy już nie żyją,
ale ich śmiech pozostał.
Więc ostatni raz zaklaszczmy Gilbertowi, Louiemu, Normowi i Bobowi.
A teraz mam wielki zaszczyt powitać Closera,
Dave'a Chappelle!
O rany!
Dzięki za zaproszenie.
Nie wiem, jak znaleźliście się na widowni,
ale pieprzeni z was szczęściarze.
Dave! Kochamy cię, Dave!
Dzięki, stary.
Też was kocham, w bardzo bezosobowy, heteroseksualny sposób.
Mam dziś duży stres, bo mam zaszczyt… wprowadzić
najlepszego z najlepszych
Richarda Pryora.
Richard Pryor.
Największego stand-upera wszchczasów.
Nie chcę, żeby to zabrzmiało osobiście, ale komicy kochają Richarda Pryora.
Jest taka historia, którą zawsze wspominamy, o tym jak zszedł ze sceny
w Las Vegas w środku programu.
Kiedy to zrobił,
promujący show powiedzieli, że już nigdy nie wystąpi w Las Vegas.
On na to: „Mam to gdzieś.
Gdybyś powiedział, że już nigdy nie będę się tu bzykał, to bym się martwił.”
Krótka piłka. Odszedł z show businessu i oddał się nieznanej
przyszłości. Zawiodła go do San Francisco.
Z pomocą Paula Mooneya i kilku innych osób
zaczął występować w szemranych klubach, gdzie powoli, lecz systematycznie
stawał się Richardem Pryorem, którego pokochaliśmy.
Nie tylko te kluby przyczyniły się do jego transformacji.
Była to też kokaina.
Czasami, kiedy słyszę dobry żart u komika, mówię:
„Szkoda, że to ja tego nie napisałem”
Zazwyczaj taki żart jest o czymś osobistym.
Wiem, że ta osoba przechodzi ostatnio trudny okres.
To sztuka umieć opowiedzieć coś tak zabawnego o swoim życiu.
Richard Pryor to potrafił.
Pamiętam, że gdy miałem 19 lat
występowałem w Apollo Theater w Harlemie, gdzie był także Richard.
Wchodziłem w tym samym czasie, co on.
Ktoś go pchał na wózku.
Stałem za nim. Nie wyksztusiłem z siebie słowa.
Ale spojrzałem za jego ucho
i widziałem blizny po poparzeniu.
Chciało mi się płakać.
Niedługo po tym występowałem przed nim
w Newark Symphony Hall.
Nie mogłem uwierzyć w to, że był legendą i występował w Newark.
Spotkałem go za kulisami.
Pamiętał moje imię, uścisnął mi dłoń.
I wyszedł do dźwięków dziwacznej piosenki. To był kawałek „I'm Calling You”.
Występował około 15 minut.
Przestał mówić.
I powiedział widowni: „Przepraszam. Dziś nie dam rady”.
Zapadła cisza jak makiem zasiał.
Wtedy jakiś gość z tyłu wstał
i krzyknął, jakby chciał się bić: „Kocham cię, Richard!”.
Tłum oszalał.
To była najdłuższa owacja, jaką kiedykolwiek widziałem
po dziś dzień. A byłem młody,
lecz wiedziałem, że jestem świadkiem prawdziwej miłości.
Nie było ważne, jak wypadł. Dla nich liczyło się, że mogli
z nim znów obcować.
Odesłali go w pięknym stylu. Pięknie go pożegnali.
A ten moment wpłynął na resztę mojej drogi zawodowej.
Wiedziałem dokładnie, czego chcę.
O takim zakończeniu kariery marzyłem.
No, może nie do końca.
Nie w Newark.
Paul Mooney miał także na mnie duży wpływ.
I…
Zasypywał mnie opowieściami o Richardzie.
Mówił o nim, jakby Richard siedział w sąsiednim pokoju.
Wiecie, co mam na myśli? To jest bardzo miłe
i krzepiące, gdy facet mówi w ten sposób o swoim przyjacielu.
Miałem szczęście, że też go znałem.
Nie chcę ględzić o swoich osobistych historiach, ale…
Chcę powiedzieć, że bez Richarda Pryora
nie byłoby Dave'a Chappelle'a.
A wszyscy komicy narzekający, że dziś nie da się nic powiedzieć,
niech się zastanowią, czy mają w ogóle coś do powiedzenia.
Ponieważ istnieje bardzo dobitny przykład osoby,
która mówiła wszystko, co tylko chciała
bez względu na kontekst.
W czasach tego czarnucha były tylko trzy kanały.
Nie ma się czego bać,
jeśli zobaczycie, że ktoś wykazał się taką odwagą
za tak wysoką cenę. Panie i panowie,
brawa dla Richarda Pryora.
Czytałem, że urodziłeś się w domu publicznym.
I pomyślałem, że Pryor wkręca dziennikarza.
Nie, urodziłem się w macicy matki.
No tak.
I mieszkaliśmy w, ty to nazywasz domem publicznym,
my mówiliśmy na to burdel.
Burdel.
Ale to był mój dom!
Pamiętam, jak przez naszą dzielnicę przechodzili kanciarze.
Pierwszy raz widziałem wtedy białych.
Pojawiali się u nas, aby wspomóc gospodarkę.
W sumie mili, biali kolesie. Mogłem być uprzedzony.
Wiecie, co mam na myśli?
Mogłem ulec uprzedzeniom.
Mogłem, ale spotkałem miłych białych ludzi.
Mówili: „Cześć chłopcze, jest mama? Chciałbym laskę”.
Moja mama, spotkałem się z nią. Siedzi tam.
Kocham ją, to moja mama.
-Jest tu? -Mamo, co ty! Nie zasłaniaj twarzy!
Wstań!
Nie wiedziałem.
Nie płacz, mamo.
To babcia mnie karciła.
Lała po tyłku.
Pamiętacie rózgi?
Ty pamiętasz? Samemu trzeba było zerwać je z drzewa
i oberwać z nich liście.
Do dziś widzę te drzewa, kiedyś te skurwiele zabiję.
Przynosisz im rózgę, a ona zaczyna świstać
już w drodze do domu. Słyszysz „szu, szu”.
Chce ci się płakać zanim dotrzesz do domu.
Szu, szu. Mamo!
Szu, szu! Mamo. Już nie będę się bawił…
Mamo, proszę!
Proszę, mamo!
Och, proszę, mamo! Mamo!
Czy w Europie jesteś znany?
Co się dzieje?
To uzasadnione pytanie.
O rany, on naprawdę myśli, że jestem świetny.
-Chwila. -On myśli, że jestem zabawny.
-Chwila. -To dla mnie ten śmiech, nie dla ciebie.
-Chwila. -O co ci chodzi z tą chwilą?
Czasem ból staje się zabawny w późniejszym czasie.
Wiesz, co mam na myśli? Jak gdy byłem w więzieniu.
Siedziałem za unikanie podatków.
-Kiedy? -Rok temu.
-Ile dostałeś? -Wystarczająco.
Powiedziałem sędziemu: „Zapomniałem o podatkach”.
A on: „Następnym razem nie zapomnisz, czarnuchu”.
Jeśli w czasie seksu nie jesteś czuły
lub nie oddajesz się duchem, nic się nie wydarzy.
Faceci się boją, są przerażeni będąc w łóżku z kobietą.
Muszą uruchomić cały ten cyrk macho. Trudno zapytać:
„Czy ty…
Czy doszłaś?
Doszłaś?”.
Bo jeśli kobieta powie, że nie, facet się broni.
Bardzo się broni.
Za nic nie weźmie winy na siebie, nie ma bata.
Powie cokolwiek, kiedy się przestraszy.
„Kochanie, może twoja cipka umarła?”
A kobiety zawsze się odetną i powiedzą:
„To może zrób jej usta-usta?”.
-Zgrzeszyłem. -O nie.
-W przeszłości. Wiele… -Uzdrów się.
Jesteś jedynym białym, który dotknął mojej głowy
bez utraty życia.
Ali, człowieku. Wszedłem raz na ring. Ali jest obłędny.
To było na imprezie charytatywnej, tylko dla zabawy.
Przy samym wejściu na ring z tym czarnuchem wali ci serce…
Coś sprawia, że mówisz, jestem na tym pierdolonym ringu i w ogóle.
Czy ktoś wie, że to tylko dla zabawy?
Czarnuch będzie z tobą pogrywał jak tylko wejdziesz na ring,
Ali mówił…
Ja na to: „Moment, czy on wie, że to impreza charytatywna?
Nie ma mi skopać dupska w tym pierdolcu”.
A on jest taki szybki,
że nie widzisz jego razów, aż ich nie poczujesz.
To wszystko, co widzisz. A twój mózg ci mówi:
„Chwila,
minutę temu coś mnie pierdolnęło w twarz. Wiem to”.
A potem sędzia mówi: „Uderz i odskocz!”.
A ty się boisz, jak pierwszy raz uderzasz… Robisz…
-Ogladałeś Egzorcystę? -Aaa!
A kobiety nie pójdą do toalety na dworze.
Prawda, drogie panie?
„Nie chcesz iść do tamtej łazienki?”
„Nie”.
"Nie, za dużo tam, nie ma.
Za dużo pełzających rzeczy, które mogą mi tam wpełznąć.
Poczekam, aż wrócimy do auta.”
Mówię: ”Kurwa, chyba nie będziesz lać w aucie!
Spuszczaj lepiej reformy i szczyj tu”.
„Naprawdę mi się mocno chce. Dobra, opuszczę majtki,
troszeczkę.
Okay? Nic nie rób. Nie waż się robić numerów.
Jak coś zobaczysz, to mów.
Nie zrobisz nic śmiesznego, prawda?”
„Nie, kochanie, dalej. Nic nie wywinę”.
„Dobrze, jeszcze trochę opuszczę”.
Czekam na moment, kiedy zaczyna
i wołam: „Ktoś idzie!”,
Pamiętam, że tam poznałem Louie Armstronga.
Wszedłem do jego garderoby. Zapytałem: „Co u ciebie, Louie?”.
A on na to: „Biali wciąż na prowadzeniu”.
Nie wychodź na miasto z mafią. Nie możesz kupić im kolacji.
Te skurwiele zawsze biorą
ludzi z branży rozrywki na kolację.
Biorą cię na kolację i zawsze stawiają.
W końcu się wkurzasz i mówisz: „Pozwólcie mi dziś zapłacić.
Do diabła, zawsze mi stawiacie.”
„Dzieciaku, coś ci powiemy. Jesteśmy przestępcami.
A przestępcy nie płacą.”
Czy ktoś tu miał kiedyś zawał serca?
Ale to kurwa boli!
Nie ściemniam, człowieku. Idę sobie przez ogród,
tak sobie przechodzę i coś mi nagle mówi: „Nie oddychaj!”.
Mówię, hmmm?
„Słyszałeś mnie, kutasie. Mówię nie oddychaj!”
„Dobra, nie będę oddychał”.
„A teraz zamknij mordę”. „Dobrze. Przepraszam. Nie zabijaj mnie”.
„Na kolano i udowodnij”. „Nie wstanę”.
„Myślisz teraz o śmierci, co?”
„Tak, myślę o umieraniu”.
„Nie myślałeś o tym, jak żarłeś tę wieprzowinę”.
„Nie”.
Ocknąłem się w karetce.
A dookoła tylko gapiący się na mnie biali ludzie.
Mówię: „Czy to nie porąbane?
Umarłem i obudziłem się w nie tym, kurwa, niebie”.
Słuchajcie, czy kiedykolwiek słyszeliście o freebasingu,
czy słyszeliście kiedyś, że kogoś nadmuchało?
Dlaczego ja?
Dziesięć milionów kutasów to robi, a mnie rozdyma.
Chcę powiedzieć, że okazaliście mi dużo miłości, kiedy…
nie czułem się dobrze i naprawdę to doceniam.
Zrobiliście też, tak, dajcie sobie brawa,
Zrobiliście kilka paskudnych żartów z dupy na mojej dupie.
No tak, chyba nie myśleliście, że je widziałem.
Bo tak bardzo mnie kochacie.
Pamiętam ten. Potrzyj zapałkę w ten sposób.
Co to? Richard Pryor biegnący po ulicy.
Oglądam telewizję, i powiedzieli, że umarłem.
Byłem cały zabandażowany.
A oni mówią: „Richard Pryor zmarł 5 minut temu”.
Wkurza mnie to,
że moim zdaniem nikt, kogo kiedykolwiek spotkałem
w branży komediowej był bardziej genialny ode mnie.
A ja nigdy nie doczekam się uznania za to, co robię.
Chyba się pomylił.
W 2016 r. zrobiłem swój pierwszy program specjalny dla Netflixa w tej sali.
Był 12 marca, rocznica premiery kinowej
programu Richard Pryor:
Live on Sunset Strip, który nakręcił w tym miejscu.
To był weekend wielkanocny, kiedy ludzie świętują zmartwychwstanie Jezusa.
I kiedy kręcił ten odcinek, podpalił się.
To był jego pierwszy występ przed publicznością
po tym strasznym zdarzeniu.
I to był mój pierwszy występ przed publicznością po paskudnym wypadku,
jaki spotkał mnie na żywo w telewizji.
To zaszczyt tu dziś gościć.
Kochamy cię, Richard.
Z przyjemnością wprowadzam Richarda Pryora do Galerii.
GRATULACJE DLA RICHARDA PRYORA!
REKRUT GALERII SŁAW 2022
Dziękuję wam bardzo za obecność.
Szczęść Boże i dobranoc.
Mix master Mike. Mix, mix, mix.
Mike, Mike, Mike.
Galeria, rocznik pierwszy.
Napisy: Maja Walczak
ODWIEDŹ NARODOWE CENTRUM KOMEDII JAMESTOWN, NOWY JORK
PRZYSZŁY DOM GALERII