Downloaded from YTS.MX
NETFLIX ŞAKA GİBİ FESTİVALİ STAND-UP GÖSTERİSİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
Anladınız mı?
Şimdi gösteri zamanı bayanlar ve baylar!
Bayanlar ve baylar, şimdi karşınızda
Pete Davidson.
Bayanlar ve baylar, Pete.
Merhaba!
Nasıl gidiyor?
Pete Davidson.
Teşekkürler.
Çok teşekkürler.
Teşekkür ederim.
Tamam.
Çok hoş. Buna ne kadar ihtiyacım olduğunu bilemezsiniz.
Selam millet. Bu gece The Hall adını verdiğimiz bu yerde
tüm zamanların en iyi stand-up gösterilerinden bazılarını sunacağız.
Evet.
İlk kez düzenlenen Stand-Up Komedi Onur Listesi
Tanıtım Töreni'ne hoş geldiniz. Ben Pete Davidson.
Evet.
Komedi özel gösterisinin özel kısmını çıkartan adam.
Organizasyona vefat etmiş komedyenleri anarak başlayacağız.
Bu yayınlandığında hayatta olmayabileceğime dair
bahse girdiklerinden eminim.
Güvenin bana, Stand-Up Onur Listesi'ni tanıtmak için tuhaf bir seçimim.
Son birkaç yılda Ali Wong'un içindeki bebeklerden
daha az sahneye çıktım.
Bu gece gerçek efsaneleri onurlandırıyoruz.
Joan Rivers gibi… Evet.
Evet.
Netflix'te fotoğrafı için hangi yüzünü kullanmak gerektiği konusunda
tartışma yaşandı.
Sonuçta…
buna karar verdik.
Robin Williams gibi… Evet.
En iyisi.
Aynı zamanda benim enerji, yetenek ve vücut kılı konusundaki zıttım.
George Carlin.
Sakinleştiren… Evet.
George Carlin.
Thomas the Tank Engine'deki kondüktörün sakinleştiren sesi.
Ve size "lavuk" kelimesini öğretmiş olan kişi.
Ve elbette, Richard Pryor.
Evet.
Richard Pryor, Chevy Chase'e Z'li kelimeyi söyleyecek özgüveni verse de
komediyi baştan tanımladı.
Bu gerçek bir şey. Google'layın.
Bu geceki sınıf çok özel.
The Hall dört aday seçerken iyi araştırmış.
İzleyicileri arttırmak için genç ve popüler
komedyenler seçmemişler.
Nedense, bunu benim yapacağımı düşünüyorlar.
Bu geceki dört adayımız, ajans kurulları, kulüp sahipleri,
menajerler ve komedi toplumunun diğer ilham verici üyeleri tarafından
özenle oylanacaklar.
Bu, "Yahudiler" demenin uzun yolu.
Cidden eğlenceli bir gece olacak.
The Beastie Boys'dan Mix Master Mike bizlerle.
Resmen manyak.
Çok fena.
Ölüler hakkında konuşacak bir sürü canlı komedyen de var.
Mulaney, Chappelle, Handler gibi, evet.
Onları ya bir tiyatro salonunda ya da bir rehabilitasyon merkezinde
bir arada görebilirsiniz.
The Hall, Jamestown New York'taki National Comedy Center'ın
bir parçası olacak.
Evet, gerçekten öyle bir yer var.
Ama bu gece neyse ki benimle ilgili değil.
Bu gece bu efsanelerin, Pasta mı, Değil mi?'yi yayınlayan platformda
hak ettikleri saygıyı görmeleriyle ilgili.
Gülme ve ağlamanın sağlıklı karışımının tadını çıkartalım.
Mastürbasyon yaptığımdaki gibi.
Hadi, burada birkaç sert şaka yapmalıydım.
Gerçekten komik bir şey bilmek ister misiniz? Şeyi yapamadım…
Bu, kurduğum en tuhaf cümle oldu.
Bunun için makyaj yapamadım çünkü bronzlaştırıcı sprey uyguladım.
Sanırım bu, şimdiye kadar söylediğim en tuhaf şey.
En tuhafı. Daha önce hiç bronzlaştırıcı sprey uygulamadım.
Oğlana, "Sikimle kıçımı
yapacak mıyım?" diye sordum.
Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.
Borat'ın Speedo mayolarından giyecek miyim? Hiç bilmiyordum.
Oğlum da,
"Hayır, beyaz bırak. Öyle daha etkileyici" dedi.
Şimdi arkadaşım Jon Stewart'ı takdim etmek benim için bir onur.
Jon Stewart
kısa süre önce Mark Twain ödülüyle onurlandırıldı.
Dört dörtlük bir komedyen ve bunu yaptığı için o da eşit derecede heyecanlı.
Jon Stewart, millet!
Jon…
Jon, Jon Stewart.
Jon Stewart.
-Jon… -Pete Davidson!
Jon, Jon Stewart.
-Jon, Jon Stewart. -Burada olmanız çok güzel!
Pete Davidson'a teşekkürler. Gösteriye direkt
bir av kulübesinden gelen fazla komedyen yoktur.
Ve yine de kırıp geçiren.
Büyük saygı duyduğum birini tanıtmak için buradayım.
Onu biraz tanıma zevkini yaşadım.
Bay George Carlin.
Başlayalım.
Bok.
Sidik.
Sik.
Pardon, geri gidin.
Am.
Buna yeterince alkış gelmiyor.
Lavuk.
İzleyiciyi anlıyorum.
Puşt.
Sonuncuya bayılacaksınız.
Meme.
Sidik üzerine biraz çalışılmalı.
Am ve meme kırıp geçiriyor.
1972'de George Carlin televizyonda söyleyemeyeceğiniz
yedi kelimeyi dile getirdi.
Bok, sidik, am, sik, lavuk, puşt ve meme.
Dokuz yaşındaydım.
Ve âşık oldum.
Hiçbirini ve anlamlarını bilmiyordum ama meme kısmı…
Sarkık meme.
O sıralar George Carlin kendini kültür karşıtı
bir kahraman hâline getirdi.
Olay söylemek değildi. Bir amacı vardı.
Olay, bu yedi kelimenin sadece kelime olarak
taşıdığı gücün saçmalığıydı.
Bunlar eylem değildi. Düşünce değildi.
Kötü niyet değildi. Sadece kelimeydiler.
George Carlin tutuklandı. Lenny Bruce tutuklandı.
Dava edildiler. Mahkemeye çıkarıldılar. Kelimeleri dedikleri için
ceza aldılar.
Bayanlar ve baylar, bu 50 yıl önceydi.
Bugün bu kelimeler Netflix'in sonraki yedi dizisinin adı olur.
İçinde bulunduğu an buydu.
Biz şanslı bir grubuz.
Komedyenler olarak.
Bir komedyen kültür içinde önemli bir an yaşarken
bunun bir şekilde
yetenekle buluşması daha da az görülen bir şey.
Burada, büyüklük yaratan bir simya vardır.
Bu, 1970'lerdeki George Carlin'di.
O her şeydi!
Ama pek karşımıza çıkmayan, neredeyse kimsenin bilmediği şey,
zamanının efsanesi olmaya çalışırken yolda para kazanmaktan
vazgeçen bir komedyen olmasıdır.
George Carlin'in cesareti de burada yatar
ve bu yeterince konuşulmuyor.
Bu kedi 1960'larda köpekbalığı kostümü giymeye başladı.
İnce bir kravat takıp Merv Griffin'e çıktı.
Taklit yapıyordu ve geçimini sağlıyordu.
Karısı Brenda, küçük kızı Kelly vardı.
Bir ev satın aldı. Kurtulmuşlardı.
George'un içi boşalmıştı.
Kendisi değildi. Bir sanatçı olarak kendini gerçekleştirmemişti.
Bunların hepsini bir kenara attı.
Hayatını kazanıp ailesini geçindirme hayalinden vazgeçme idealiyle
evlerini taahhüt olarak gösterdiler.
Çünkü kendisi olmadığını hissediyordu. Saçını, sakalını uzattı.
Üzerine kot pantolon giydi.
Muhammed Ali'nin Vietnam'a gitmeye direnmesi üzerine,
kurban edilmesi hakkında
gösteri yapmaya başladı.
Gösterisi Muhammed Ali'nin para kazanmak için insan dövmesi
üzerineydi. Dedi ki,
"İnsanları döverim ama öldürmek istemiyorum."
Devlet de dedi ki,
"Onları öldürmeyeceksen
dövmene izin vermeyeceğiz."
Umurunda değildi. Öylece ortaya çıktı.
O bir sanatçıydı.
90'lı yıllarda George'la dost olma şansına
nail oldum.
Onunla Los Angeles'te biraz vakit geçirme şansım oldu.
Özel bir program için röportaj yapacaktım.
Komedideki 40. yılını kutluyordu.
Aspen Colorado'daydık.
Çünkü genel olarak komedi programlarının yapımcıları, dört kalp krizi geçirmiş
bir adamı alıp onu çok az oksijenin olduğu
bir yerde sahneye çıkartacak vizyona sahiptir.
Bu yüzden "HBO Is A Joke Festival"a katılmıyorum.
Netflix Is A Joke Special'dayım.
Yaptığınıza bakın.
Marka sadakati gösteriyorsunuz. Çok heyecanlı.
Son yıllarında, herkes çok karamsar olduğunu söylüyordu.
Dünyanın sonunun gelmesinden yana olan bir nihilist diyorlardı.
Ama mesele bu değildi. Hayal kırıklığıydı.
İnsan hayatına bu kadar empati duyan biriyle
karşılaşmamıştım.
Sonraki yıllarda anlattıklarında hem birbirimize hem kendimize
yaptıklarımızdan dolayı yaşanan kalp kırıklığını
yansıttığını düşünüyorum.
Bana ilginç gelen şey,
George Carlin gibi kültür karşıtı bir insanın
mavi yakalı bir işçi olmasıydı.
Sabah 9.00'da ofisine gider, oturur ve yazardı.
Hayatımda hiç bu kadar çok esrar içen
ve bu kadar çok çalışan
biriyle daha tanışmadım.
Şakalarını yazardı…
Ardından otu çıkartırdı ya da bana ofisinde otururken
söylediği gibi "Ortalığı keyiflendirme zamanı" derdi.
George Carlin 2008'de öldü.
2006 veya 2007'de Twitter doğdu.
Twitter'a bakarsanız, arada bir George Carlin'in
trendlere girdiğini görürsünüz.
Ne olduğuna dair hiçbir fikrinin olmadığı bir platformda.
Ama dünyada tuhaf şeyler olurken rastgele karşınıza çıkar.
Çünkü kültür olarak sesini özlüyoruz.
Bu da, bir komedyen için
sahip olunabilecek en büyük onur.
Onu özlüyoruz.
Sesini özlüyoruz.
Ne düşüneceğini bilmek istiyoruz.
Komedi kısa ömürlüdür. Neredeyse kimse kendi anından sonra sağ kalamaz.
50 yıl boyunca sert bir gözlemci,
bir analizci, bir absürtist ve bir komedyen olarak hayatta kaldı.
Bir dost, bir baba ve bir koca olarak da.
İnsancıl biri olarak.
İnanılmazdı.
Onu ne kadar sık özlediğimi anlatamam.
Onu ne kadar düşündüğümü, birlikte az zaman geçirmiş olsak da
ona ne kadar minnettar olduğumu anlatamam.
Bayanlar ve baylar, George Carlin.
George Carlin.
Ve George Carlin.
Eskiden bu adamdım.
Veya belki bu adam eskiden bendi.
Bilmiyorum. Bir zamanlar birbirimizdik.
Kötü kelimeleri açıklamak için kullandığımız daha kötü kelimeler var.
Bu bana biraz tuhaf geliyor.
Birilerinin bu kelimelerle çok ilgilendiğini ima edip duruyor.
Onları ima edip durdular. Kötü, pis kelimeler dediler.
Pis. Kötü. Kaba. Bayağı.
Adi.
Zevksiz. Yakışıksız.
Sokak ağzı. Oluk dili. Soyunma odası dili. Kışla dili.
Müstehcen. Yaramaz. Cıvık. Edepsiz.
Kaba. Çiğ. Gayrıahlâki. Şehvetli. Utanmaz. Saygısız. Tiksindirici.
Açık saçık. Müstehcen.
Terbiyesiz.
Davetkâr.
Sövmek. Küfretmek. Kalaylamak.
Oysa aklıma bok, sidik, sik, am, lavuk,
puşt ve meme geldi!
Sıçmak da başka bir tanesi.
Sıçmak mı?
Sıçmazsın, sıçıp bırakırsın.
Mesele bu zaten!
Bırakmak!
Mikroplar. Bu ülkeye bu ani mikrop korkusu nereden geldi?
Bunu fark ettiniz mi?
Medya sürekli son enfeksiyonlarla ilgili hikâyeler işliyor.
Salmonella, E. Coli, Hanta virüs, kuş gribi.
Amerikalılar çabuk panik oluyor, herkes sürekli bir şey sürüp
bir şey sıkıyor.
Yemeklerini fazla pişiriyorlar. Mikropla
temas etmemek için ellerini yıkıyorlar.
Bu çok saçma ve saçma yerlere gidiyor.
Hapishanelerde ölüm iğnesi yapmadan önce
kolunuzu alkolle siliyorlar.
Hiç geğirirken kusacak gibi oldunuz mu?
Hiç onluk birini sikmedim.
Hiç onluk birini sikmedim!
Ama bir gece beş tane ikilik siktim.
Evet.
Bir erkekten duyamayacağınız bir şey.
"Sikimi emmeyi bırak yoksa polisi ararım!"
"Neden mavi yiyecek yok?" diyorlar.
Farklı davalar için renkli kurdele takma işini
biraz abartmadık mı?
Hepsinin kendine ait kurdelesi var.
Kırmızı, AIDS. Mavi, çocuk tacizi. Pembe, meme kanseri.
Yeşil, yağmur ormanı. Mor, şehir şiddeti.
Bende kahverengi var. Anlamı ne? Bok yiyin, pislikler!
Ama saçmalıklar departmanında
bir iş adamı bir rahiple mukayese edilemez.
Gerçeği söylemeliyim millet. Size gerçeği söylemeliyim.
Söz konusu saçmalık olduğunda,
en büyük, ağzınızı açık bırakacak en ağır sıklet saçmalıklar arasında
yalan vaatler ve abartılı iddialarda
şampiyon olan tek şey dindir. Rakibi yok.
Rakibi yok.
Din. Din, anlatılmış en saçma sapan
hikâyeye sahip olan şeydir.
Düşünsenize. Din, insanları gökyüzünde yaşayan
görünmez bir adamın
var olduğuna inandırmış.
Yaptığınız her şeyi, her an, her dakika izliyor.
Görünmez adamın yapmanızı istemediği on maddelik bir liste de var.
Bu on şeyden birini yaparsanız alevlerle, dumanla, işkence
ve acıyla dolu olan bir yeri var ve sizi sonsuza kadar
acı çekmeniz, yanmanız, nefessiz kalıp bağırmanız için
oraya gönderecek.
Ama sizi seviyor.
Sizi seviyor.
Sizi seviyor ve paraya ihtiyacı var!
Her zaman paraya ihtiyacı var!
Çok güçlü, mükemmel, her şeye vâkıf. Bilge
ama nedense parayı idare edemiyor.
Din milyarlarca dolar gerektiriyor. Vergi ödemiyorlar.
Hep biraz daha fazlası gerekiyor.
Saçmalıklarla dolu iyi bir hikâyeden bahsediyoruz.
Yüce Tanrım.
Ama sizi "Komedyen Sağlığı İstatistikleri" konusunda bilgilendirmek isterim.
Şu anda görünen o ki kalp krizi konusunda Richard Pryor'dan
ikiye bir öndeyim.
Ben öndeyim.
Bu doğru. Şimdi…
Gerçi Richard da kendini yakma konusunda benden hâlâ bir sıfır önde.
Bu şöyle oldu. Önce Richard kalp krizi geçirdi.
Sonra ben geçirdim.
Sonra Richard kendini yaktı.
Ben de sıçarlar deyip bir kalp krizi daha geçirdim.
Neden?
Neden? Neden kürtaja karşı olanların büyük kısmı, zaten ilk başta
sikmek istemeyeceğiniz insanlardan oluşuyor?
Ben moden bir adamım. Milenyum adamıyım.
Dijital ve dumansız.
Politik, anatomik ve ekolojik olarak yanlış, çeşitli,
çok kültürlü, postmodern bir yapısal çözümlemeci.
Kişisel antrenörüm, alışveriş danışmanım, asistanım
ve ajandam var.
Beni dışlayamazsınız. Aptallaştıramazsınız.
Çünkü hiç durmam ve kablosuzum.
Beta blokör kullanan alfa erkeğim.
İnançsızım ve beklenenden zekiyim. Sakinim ama modaya meraklıyım.
Dürüst, köylü, ucuz, bakım gerektiren.
Süper boy, uzun süreli, yüksek çözünürlüklü,
eyleme geçen, dayanıklı.
Pratik, kayıtsız ve atik biriyim.
Erkenden travmatik. Nefret dolu e-posta atan
bir aşk çocuğum var.
Teçhizatlı, fabrika onaylı, klinik olarak kanıtlanıp
formüle edilmiş bir mucize.
Öncenden yıkanıp pişmiş, ısıtılmış, taranıp onaylanıp
paketlendim, donduruldum, sarıldım, vakumlandım
ve sınırsız bir bant genişliği sunuyorum.
Kaba bir herifim ama sahiciyim. Hazır ve nazır.
Pişmiş, kilitli ve hazır. Çetin, sert ve blöf yutmaz.
Ağırdan alıp akışa bırakır, denizde yüzerim.
Süzülür gibi yürürüm.
Sürerim, kımıldarım, yelken açıp keyiflenirim,
kazanırım. Ertelemem ve kaybetmem.
Metale abanır, lastiği yolda tutarım.
Çok partiler, öğle molasında şekerlerim.
Şüphesiz dayanıyorum. Çok dayanıklıyım, anlaşıldı, tamam.
George Carlin'i The Hall'a sunmak benim için bir ayrıcalık.
2022 THE HALL ADAYI GEORGE CARLIN'İ
TEBRİK EDERİZ!
Şimdi, bayanlar ve baylar, sıradaki adayımızın…
The Hall'da daha iyi kişileri tanıtanlara ne dendiğini bilmiyorum.
Benden sonraki geliyor.
En sevdiğim komedyenlerden ve insanlardan biri.
Bayanlar ve baylar, Bay John Mulaney.
John Mulaney
Selam!
-John -Merhaba.
John Mulaney
Teşekkürler Jon. Selam millet. Adım John Mulaney.
Burada olmak benim için zevk.
Robin Williams.
Otuz sekiz yıla yayılmış bir kariyeri var.
Ama yaratıcı olarak buna yüzyıllar sığdırdı.
Benim için Robin Williams'ı diğer komedyenlerden
ayrı kılan husus ise
Robin Williams'ın bir şeyi üstünkörü yapmamasıdır.
Kendini tamamen vermediği, kaydedilmiş olan bir anı yoktur.
Holy City Hayvanat Bahçesi'nde de
The Comedy Store'da da
New York'taki Metropolitan Opera House'ta da.
Yıllar boyunca yardımcı sunucu olduğu Comic Relief sahnesinde olsa da.
Evsizler için milyonlarca dolarlık sağlık hizmeti hakkı kazanırken de.
Hangi sahnede olursa olsun. Evet, bunu alkışlanır.
Hangi sahnede olursa olsun kendini tamamen performansa adar
ve bunu tamamen sevgiyle yapardı.
Robin Williams herhangi biri için yasak olması gereken sayıda
iyi filmde oynadı.
Birkaç ay önce Günaydın Vietnam'ı izledim.
O filmi tekrar izleyin. Robin Williams'ın Saygon'dakilere
İngilizce öğrettiği ilk ders
sahnesini izleyin.
Hem daha komik hem de birinin insanlarla
samimi olarak güldüğü başka bir sahne daha izlemedim.
Muhteşem bir prova izliyor gibisiniz.
Ortalama filmlerde bile harikadır.
Hugh Grant'le oynadığı Dokuz Ay'ı hatırlar mısınız?
Her neyse. Tamam, sorun değil. O kadar harika değildi.
Ama bunu biliyorlar. Robin Williams o filmde
sadece 15 dakika yer aldı.
Tüm film boyunca oynayanların çoğundan daha komik.
Rus bir kadın doğum uzmanını oynuyor.
Bir sahnede St. Petersburg Hayvan Hastanesi'nde
doğum bölümü başkanı olduğu söyleniyordu.
Sıçan ve maymunlar konusunda uzmandı.
Hugh Grant ve Julianne Moore'a, "Bir sıçan kıçı görünce
hepsini görmüş sayıldığınızı anladım" diyor.
Ama daha sonra çok komik bir bölüm geliyor.
Bunu büyük bir ağırbaşlılıkla söylüyor.
Çok yetersiz bir ifade. "Geçen ay yeni ruhsatımı aldım
ve artık insan bebeği doğurtabiliyorum" diyor.
Bir aktörün komedi performansını duygusallaştırıp
duygusal bir performansı komikleştirmesini
aynı anda görmek isterseniz,
Robin Williams'ı Balıkçı Kral'da izlemelisiniz.
Bir komedi aktörünün şimdiye kadar sergilediği en iyi film performansıdır bu.
Çok duyduğum bir fikir var.
İnsanlar komedinin acı ve üzüntü dolu bir yerden geldiğine dair
bir teoriye sahipler.
İnsanlar komedyenler hakkında konuşurken yaptığımız şeyin içimizdeki
karanlıktan geldiğini sanarlar.
Bu özellikle Robin Williams tartışılırken öne atılan bir konu.
Kusura bakmayın ama yürüyün gidin.
Yani…
Sizden daha yetenekli olan muhteşem bir sanatçıya
biraz saygınız olsun.
Olan şey buydu.
İnsanları güldürmek inanılmaz eğlenceli.
Komedi sanatını icra etmek çok keyifli.
Komedyen olmak da psikiyatrik bir durum değil.
Ben dâhil çoğumuz mahvolmuş hâlde miyiz?
Evet! Ama… Her neyse.
Harika birer komedyen olma nezaketini bile taşımayan
depresif insanlar var.
Arada onlara da sataşsanıza.
Robin'in kızı Zelda'yla bunu konuştum.
Bana bu gece burada okumak istediğim bir şey yazdı.
Sakıncası yoksa.
Bu, Robin'in kızı Zelda'dan.
Bu konudan bahsederken
"Bu bir kişinin çok daha karmaşık bir adam hakkındaki algısıdır.
Ama benim gözümden bakınca babam insanların hayatlarını
aydınlatmak istemişti.
Bilhassa buna ihtiyacı olacak insanlara.
Böyle bakınca motivasyonu üzüntüsünden değil, dünyayı
sırtlamakla ilgili olduğunu düşünüyorum.
Evsizler sığınağına gidip saatlerce onlarla otururdu.
Engelli sporcuların dernekleri için triatlonlara katılırdı.
Bu uzun yolculuk boyunca diğerlerini güldürürdü.
Hastanelere gitti. Ordu üslerine gitti.
Kahkahaya ihtiyaç olan her yere.
En karanlık anlarda gülmenin ruh için
en muhteşem merhem olduğunu bilirdi.
Bana göre bir insanın başkasına verebileceği en özel
ve en zor armağanlardan biridir bu.
Babam en çok başkalarını mutlu ettiğinde mutlu olurdu.
Her zaman."
Evet…
Bir komedyen veya bir insan için başka ne denebilir ki?
Bayanlar ve baylar, Robin Williams.
Bu gece komedi tarafından iyileştirilmeye ihtiyaç duyan biri var mı?
Biri var mı?
Baksanıza!
Ay, gökyüzünde düşmüş bir testis gibi duruyor.
Hangi sesi ya da gürültüyü seversin?
İşaret diline çeviri mi var?
Çok iyiymiş, değil mi?
Boşalt beni.
Teşekkür ederim.
Çok ciddi bir mesele olan şizofreniden
bahsetmeliyim. Hayır, o değil. Sus, konuşsun!
Oğlum üç yaşında. Harika bir zaman.
Koca kafası, küçük bir vücudu var.
Her şeyi sordukları acayip bir dönem.
"Gökyüzü neden mavi?" "Atmosferden dolayı."
"Neden atmosfer var?" "Çünkü nefes almalıyız."
"Neden nefes alıyoruz?" "Neden bilmek istiyorsun?"
Hep bir hayalim oldu.
Sanırım her baba gibi benim de vardı.
Belki bir gün oğlum
Nobel ödülü alacak diye hayal ederim.
Oğlumun "Yanında patates olsun mu?"
dediği bir rüyam da vardı.
Bir Alman kanalındaydım ve kadın
"Bay Williams, sizce Almanya'da neden pek fazla
komedi yok?" diye sordu.
"Komik olan herkesi öldürdüğünüzü düşündünüz mü?" dedim.
Ama İrlandalıysan canıma okursun
ve sonra da şarkısını söylersin.
O şovalye Karıma şişko dedi
Devirip üstünü kirlettim
İşimiz bittiğinde Çıktım hava almaya
Bunu kımıldatıp…
İşte spor diye buna derim.
Topu sincap yuvasına atıyorum.
"Bilardo gibi yani?" Yürü, bilardoymuş.
Düz bir sopayla değil. Boktan bir sopayla.
Topa vuruyorum, sincap deliğine giriyor.
"Kroket gibi yani?" Krokete sıçayım!
Topu yüzlerce metre uzağa atıyorum.
Yürü, evet.
Uzağa vurup her ıskalamada
inme inecekmiş gibi hissediyorsun.
Aha! Ona bu adı vereceğiz!
İnme. Çünkü her ıskalamada ölecek gibi hissedeceksin.
Meksika futbolu oynayan adamın golfu denemesini isterim.
Top yuvarlanıyor. Top gidiyor…
Delik!
Kızlar, kıç çatalınıza güneş dövmesi yaptırmak
20'li yaşlarınızda harika görünür.
Ama 50'de, denizyıldızı kovalayan ahtapota dönüşüyor.
Yani, hayır.
Siktir!
Çiş yapıyorum!
Sonra fark ediyorsun ki
Tanrı sana penisle birlikte bir de beyin vermiş.
Ama sadece birini çalıştırabilecek kadar kan var.
Bu doğru berduş. Eyere binme zamanı geldi.
Sınırın güneyine gidiyoruz.
Hanımı mutlu etmek gerek.
Hanımlara bir sorum var.
Böyle mi görünüyoruz?
Geliyor musun?
Hayır. Bitireceğim.
Hayır. Hayır, seni seviyorum.
Seni seviyorum.
Bitireceğim.
Bak, dayanabilirim dedim. Sadece yüzümü hissedemiyorum.
Hayır, babacığın kim?
Seni seviyorum.
Bitireceğim.
Bitireceğim…
İyi geceler!
Evet.
The Hall'a Robin Williams'ı tanıtmak benim için bir onurdur. Evet.
2022 THE HALL ADAYI ROBIN WILLIAMS'I TEBRİK EDERİZ
Sıradaki sunucunuzu davet etmek gerçekten büyük bir zevk.
Kendisi izlemeye ve tesadüfen rastlamaya bayıldığım,
bir süredir göremediğim bir komedyen.
Bayanlar ve baylar, karşınızda komik
harika Bayan Chelsea Handler.
Chel, Chel, Chelsea.
Chel, Chel, Chel, Chelsea.
-Chelsea. -Evet!
Chelsea. Chel, Chelsea.
-Chelsea. -Selamlar!
-Handler. -Merhaba!
Çok teşekkür ederim. Teşekkürler.
Bayan Joan Rivers'tan bahsetmek için buradayım.
Joan Rivers'la ilk olarak cemiyette tanışmıştık.
Eğlenceli olanda değil.
Çok genç, çok özgüvenli ve başarımda başka kimsenin
parmağı olmadığını sanacak kadar çok kibirliydim.
Ulaştığım her başarının arkasında benden önce gelmiş
daha cesur birinin katkısı olduğunu biliyorum artık.
Ayrıca Joan Rivers kadar cesaretlisini bulamazsınız.
Bir keresinde "Zavallı Stevie Wonder" demişti.
"Kafasında makrame bir saksı olduğunu ona kim söyleyecek?"
Elbette klasikler vardı.
Bir de "Elizabeth Taylor o kadar şişman ki aspirine mayonez sıkıyor" demişti.
Bu gece burada onun hayatını ve çalışmalarını anmak
benim için onurdur.
Joan, 1933 yılında Joan Alexandra Molinsky adıyla dünyaya gelmiş.
Brooklyn, New York'ta doğmuş. Hayata çoğumuz gibi atılmış.
Geçinmek için tuhaf işlerde çalışmış.
Rockefeller Center'da tur rehberliği yapmış.
New York'taki bir reklam ajansında editörlük yapmış.
Kısa bir süreliğine de moda danışmanlığı yapmış.
Bu beceri onlarca yıl sonra kızı Melissa'yla
Fashion Police'i kurmasına fayda sağlamıştı.
Meşhurlara göz devirmeyi ve onları yere sermeyi
Jada ve Will'den yıllar önce icat ettiler.
Joan sonrasında sahnede insanları güldürerek yuvasını bulmuş.
Meşhurlarla alay etti, siyasetçilerle alay etti,
en çok da kendiyle alay etti.
Stand-up kariyerine Greenwich Village'daki kulüplerde başlamış.
George Carlin ve Richard Pryor gibilerle hesabı bölüşmüş.
O sıralar Joan'un kapanış cümlesi,
"Ben Joan Rivers, veriyorum"du.
Bence bu aynı zamanda sağlam bir açılış cümlesi.
Yaklaşık on yıl boyunca küçük kulüplerde mücadele ettikten sonra
birçok yerden reddedilmiş olan Joan, The Tonight Show Starring
Johnny Carson'da çıkınca bir gecede meşhur olmuş.
17 Şubat 1965 tarihinde. O gece her şeyi değiştirmiş.
Johnny Carson yanaklarındaki gülmekten akan gözyaşlarını silerken,
"Tanrım, çok komiksin. Bir yıldız olacaksın" demiş.
Haklı da çıktı.
Yetkili olmuştu ve gece programlarının kralı Johnny
şaşkınlık içindeydi.
Erkekler kulübüne girebileceğinizi onları sadece
güldürmekle kalmayıp yeterince komikseniz, onları domine de
edebileceğinizi gösterdi.
Joan, Carnegie Hall'da sahne aldı. Bir Grammy ve bir Emmy kazandı.
Tony adayı oldu. Çok satan 12 tane kitap yazdı.
Kırmızı halıyı bugünkü hâline o taşıdı.
En etkileyicisi de kendi olmaktan korkmadı.
Joan kadınların konuşmadıkları dönemde
iğneleyici ve öncü sesini buldu.
Birçok kişi meşhur olunca daha güvenli davranır.
Daha korunaklı olur.
Çünkü kaybedecek çok şeyiniz vardır.
Ama Joan öyle değildi. Başarılı oldukça
daha yüksek sesli ve daha müdanasız oldu.
Güldürmek için sınırları zorladı,
her şeyi riske attı.
Hayatı boyunca çok rahatsız edici,
çok dedikoducu olmakla, kişisel davranmakla eleştirildi.
Ama esprilerinin altında her zaman daha derin şeyler yatardı.
Özür dilemeyi reddediyordu ve "Performansımın bir kısmı
sizi silkelemek için var.
Komik gibi görünüyorum ama size başka şeyleri hatırlatıyorum.
Hayat zor, canım. Hayat zor.
Her şeye gülsek iyi ederiz
yoksa hayatın içinde çuvallarız" diyordu.
Sadece insanları güldürmeyi sevmiyordu.
Başkalarını güldüren insanları da severdi.
Bir keresinde "Kadın bir komedyen bana gelip,
bana kapı açtın, derse ona 'Yürü git, senin için
hâlâ kapılar açıyorum' diyeceğim."
Hâlâ açıyor.
2014'teki ölümü bile onu durduramadı.
Mirası sayesinde gökyüzündeki büyük bir kırmızı halıdan
kadınlar için hâlâ kapılar açıyor.
Bayanlar ve baylar, Joan Rivers!
Bu iş tamamen birilerinin yatağından geçmekle ilgili.
Bilmenizi isterim ki adım Joan Rivers
ve ben veriyorum.
Düğün gecem bir felaketti çünkü tahta gibiyim.
Kocam "Düğmelerini açayım" dedi.
Ben de…
"Çıplağım zaten!" dedim.
İstenmiyorsanız, bunu en başından itibaren bilirsiniz.
Büyürken duyduğum tek şey,
"Niye kuzenin Sheila gibi değilsin?
Niye kuzenin Sheila gibi değilsin?" oldu.
Sheila doğumda ölmüştü. Evet!
İlk eşler fazla iyiydi. Endişeleniyoruz, saçları beyazlıyor.
Koca kalp hastası oluyor, üzülüyoruz.
Kalp cihazı için yüzükleri satıyoruz. Değil mi?
İkinci kocasının kalbi sorunlu,
kadın gelip adamı korkutuyor.
Aradaki fark bu.
Aradaki fark bu!
Kayınvalidemin de cesedi yakıldı.
Kayınvalidenizi yaktırmanın nasıl olduğunu
bilemezsiniz. Sakın bilmeyin.
Uçaktaydım ve direkt Montreal-Londra,
Londra-Montreal uçuşundaydım.
Dönüyordum, o ölene kadar beklemem gerekti.
Bir an için…
İlk randevuda öpüşmek yasaktı.
-Ciddi misin? -O kadar mı?
-Edgar'la hâlâ başlamadık. -Bunu bilmiyordum.
Kocam uykusunda dönüp durmasaydı çocukları yapamazdım.
Anlarsın ya?
Yakamda ruj iziyle işten gelebilirim,
adamın umurunda olmaz.
İlişkim olmuş gibi yapıyorum. Onu delirtmekten bahsedeyim.
"Bu onu delirtir" diye düşündüm.
Uykumda konuşuyormuş gibi yapıyorum
ve "Hayır Tim! Bu doğru değil" gibi şeyler diyorum.
"Hayır Tim. Bu doğru değil. Tanrım, bunu yapamayız."
Ertesi sabah kocam not bırakmış. "Tim'e söyle, sorun değil."
Kırk yaşında hepimiz aynı şeyleri yaşarız. Görüşün bozulmaya başlar.
Kim olsa da doğum günü kartını okuyamazsın.
50'ye gelince anılar solmaya başlar. "Şu filmi izleyelim.
Şey var ya? Hani şey vardı…"
60 olunca osurmaya başlıyorsun. Osurup duruyorsun.
Evet. Yetmişinde de koku duyunu yitiriyorsun.
Yani 60 ve 70 arası berbat bir dönem.
The Carson Show'u herkes izliyordu.
Carson bana "Bir yıldız olacaksın" dediğinde
hayatım değişti.
Duygusalım. Kitabı kime ithaf ettiğime bak.
-Çok incesin. -Evet.
Çok tatlısın.
-Duygu diyorsun… -Hiç gerek yoktu.
Bu…
Bebeğinden bahsediyorsun. Sonra ithaf kısmı başlıyor.
-Okuyayım mı? -Tabii.
-"Edgar'a", kocana. -Buna mecburdum.
"Bu kitabın çıkmasını sağlayan kişiye.
Johnny Carson'a."
Çok tatlısın. Bu çok hoş.
Fox gelip kendi şovumu yapmayı teklif etti.
Edgar yapımcım olacaktı.
Elbette evet dedik.
20 yıl boyunca The Tonight Show'u yaptıktan sonra
aradığım ilk kişi Johnny Carson oldu.
Telefonu yüzüme kapattı. Tekrar aradım, yine kapadı.
Bir daha da benimle konuşmadı. Hem de hiç.
Monica Lewinsky, o burada mı?
Koltukların altına bakın. Monica idolüm!
Bu kız, Amerika Birleşik Devletleri başkanına
oral seks yaptığı için yedi milyon dolar aldı.
Beni anlıyor musun Kanada?
Yedi milyon dolar!
Bu sizi kızdırmıyor mu?
Keşke ben de tekrar yapabilsem.
Tekrar yapabilseydim kızım 16 yaşındayken ona
"Kilere gel. Muz da getir. Dizlerinin üzerine çök.
Annen seninle konuşacak" derdim.
Bazen onlara "Personel!" diyorum.
"Yalnızlık çekiyorum.
Bu gece beni kim becerecek?"
Sana bakıyorum.
Kişiye bakın. Bana bakmayın.
Kişiye bakın. Bu çok zor değil.
Kişiye bakın.
Bunu üç kere söyleyeceğiz. Hayat böyle bir şey.
Birincisi, çok mutluyum. Hadi çocuklar.
Çok mutluyum.
Siz olmadığım için çok mutluyum.
Teşekkür ederim, iyi geceler! Sizinle çalışmak zevkti.
Bu, dünyanın en komik kadını.
Bu mesajdan sonra geri döneceğiz.
Bu tür bir komedi organizasyonunun benim için bir önemi var
çünkü hep dışlanırım.
Dâhil edilmiş olmak çok hoş çünkü genelde dâhil edilmem.
Joan, vermen gerekmiş olabilir ama bu gece sana hakkını vereceğiz.
Bu gece seni The Hall'a tanıtmak benim için büyük bir onur.
2022 THE HALL ADAYI JOAN RIVERS'I
TEBRİK EDERİZ
Fırçalama konusunda usta, her komedyenin tanımış olduğu
iyi dostunu tanıtmak benim için
büyük bir zevk.
İşte karşınızda, Jeff Ross.
Fırçalama ustası.
Fırça… Fırçalama ustası.
Chelsea'yi alkışlayalım millet.
Jeff Ross. Jeff, Jeff Ross.
Merhaba komedi dünyası! Nasılsınız?
Bu geceki anma kısmını sunmak için buradayım.
Çünkü kısa süre önce komedi Norm Macdonald'ı,
Louie Anderson'ı, Bob Saget'i
Gilbert Gottfried'i ve Will Smith'i kaybetti.
Burada Gilbert Gottfried hayranları var mı?
Gilbert'i çok severdim.
Vefatından hemen önce Gilbert'i hastanede görebilmiştim.
Dostum olduğu için teşekkür etme şansını bulduğuma sevindim.
Elini tuttum ve ona veda ettim.
Doktorların tam ölüm saatini belirlemesi zor oldu.
Çünkü Gilbert'in gözleri hep biraz kapalı gibi dururdu.
Netflix'te tarihi kişilerle alay ettiğim bir dizi yapıyordum.
Gilbert'in menajerini aradım ve onun LA'e gelip Adolf Hitler'i
canlandırması gerektiğini söyledim.
Menajeri de, "Mümkün değil, bu uygunsuz olur.
Gilbert, Netflix'e ilk çıkışında Adolf Hitler'i oynayamaz" dedi.
Ben de Gil'i kendim aradım ve dedim ki
"Gilbert, şeyi oynayacak biri lazım. Adolf Hit…"
"Ler mi?" dedi.
"Ben yaparım!"
Bir uçakla geldi. Kostüm bölümüne gitti.
Gilbert provaya deri pantolon,
Hitler bıyığı ve üzerinde Swastika olan bir kol bandıyla geldi.
Yemek molasına çıktık
ve Gilbert hâlâ kolunda bantla dolaşıyordu.
Diziyi çektik.
Kutlama partisine gittik
ve o bandı bir türlü çıkarttıramadım.
Sanırım ertesi gün dönerken uçakta da taktı.
Ama o gece çok komikti. Size bir şey anlatayım.
Gilbert Gottfried en iyi Hitler olmuştu.
Mel Brooks bir keresinde komedinin alay ederek intikam almak olduğunu söylemişti.
Naziler'le führer'lerini en gürültücü ve en rahatsız edici
bir Yahudi'yi oynatmaktan daha iyi nasıl dalga geçilir?
Yani… Heil Gilbert!
Louie Anderson hayranları var mı?
Komedide ne özgün bir sesti!
Louie Anderson çocukluk acılarını konser turnelerine, TV programlarına
ve animasyonlara dönüştürmüştü. Hepsi de muhteşemdi.
Louie, çocukluklarımıza bakıp gülmemiz için bir yol gösterdi.
Aynı zamanda Emmy ödüllüydü, çok satan bir yazardı.
Yarışma programı sunucusuydu
ve Land-O-Lakes tereyağının temsilcisiydi.
Resmi olarak da, olmayarak da.
Louie Anderson'la ilk tanıştığımda, New York'taki bir komedi kulübünün
tuvaletinde yan yana pisuvardaydık
24 yaşındaydım, açık mikrofona çıkıyordum
ve uygunsuz bir teklifte bulunduğundan eminim.
Burada sırları ortaya dökecek değilim ama o zamandan beri
büyük hayranı olduğumu söyleyeyim.
İyi ki Louie hayatını bizimle paylaştı.
Lilly olmadan bu aynı olmazdı.
Yaşasın Lilly Anderson.
Burada Norm Macdonald hayranları olduğunu biliyorum.
Norm'un sürekli düşündüğüm bir sürü esprisi vardı.
Ne zaman yaz saati uygulaması gelse
Norm, "Altı ay veriyorum" derdi.
O.J. Simpson'la ilgili fazla espri yaptığından
Saturday Night Live'dan kovulmuştu.
Ama komedyenlerin sonuçları ne olursa olsun
gerçeği söylemesi gerekir.
Norm'un yaptığı da buydu.
Keşke sağlığı konusunda da bize gerçeği söyleseydi.
Hepimiz onu ne kadar çok sevdiğimizi söyleyebilirdik.
Ama Norm böyle değildi.
Sonuna kadar hep bizden bir adım öndeydi.
O adamı özleyeceğim.
Bob Saget hayranları nerede?
Bob kardeşim gibiydi.
Ama o Amerika'nın babasıydı.
Bill Cosby gibi.
Sadece Bob insanları bildiğimiz şekilde uyutuyordu.
Yaptığı hayır işlerinden bahsederek.
Bob'un karısı John Stamos, hayranların Bob'u
sürekli durdurduğundan bahsetmişti.
Sarılmak istiyorlardı.
Duygulanıp Bob'a, "Ben babasız büyüdüm
ve Bizim Ev'deki karakterin Danny Tanner babam gibiydi.
O yüzden teşekkür ederim" gibi şeyler söylerlerdi.
Onun onuruna, mümkünse
Skleroderma Araştırma Derneği'ne bağış yapın.
Bob için çok anlam ifade eden bir amaçtı.
Hayat zorlaştığında Bob çok güçlüydü ve çok destek oldu.
Umarım buradaki herkesin Bob gibi bir dostu vardır.
Devasa bir televizyon yıldızıydı ama hayatını komedyen gibi yaşadı.
Hatta turnedeki bir komedyen gibi öldü. Tek başına, bir otel odasında.
Kayıp düştü ve başını çarptı.
America's Funniest Home Video'yu sunmuş bir adam için şiirsel sayılır.
Bob burada olsa, "Bunu kullanabilir miyim? İyiymiş" derdi.
Teşekkürler.
Onur listesindeki bu dört kişi artık burada değil
ama kahkahaları yaşıyor.
Hadi son bir kez Gilbert, Louie, Norm ve Bob'u alkışlayalım.
Şimdi "The Closer"ı sahneye davet etme onuru bana ait.
Dave Chappelle!
The Closer.
The… The Closer.
The Closer, Dave, Dave Chappelle.
Dave. Dave Chappelle.
Dave.
Dave. Dave Chappelle.
Tanrım.
İyi ki buradasınız.
Burada nasıl izleyici oldunuz bilmiyorum
ama çok şanslı serserilersiniz.
-Dave! -Seni seviyoruz Dave!
Teşekkürler dostum.
Ben de seni kişisel olmayan, heteroseksüel bir şekilde seviyorum.
Bu gece yüküm ağır çünkü gelmiş geçmiş en iyi komedyeni
anlatma onuru benim.
Richard Pryor.
Gelmiş geçmiş en büyük stand-up komedyeni.
Olayı kişiselleştirmek istemem ama komedyenler Richard Pryor'a bayılır.
Las Vegas'ta bir gösterinin ortasında sahneden inmesiyle ilgili
bizi çok eğlendiren bir hikâye vardır.
Bunu yaptığında
gösteriyi tanıtan kişi Vegas'ta çalışamayacağını söylemiş.
"Bana ne" demiş.
"Vegas'ta sevişemezsin desen endişelenirdim" der.
Şov dünyasını aniden bıraktı ve geleceği konusunda
bilinmezliğe atladı. Bu onu San Francisco'ya götürdü.
Paul Mooney ve birkaç kişinin daha yardımlarıyla
Siyahilere gösteri yapmaya başlamış ve yavaş ama emin adımlarla
bizim sevdiğimiz Richard Pryor hâline gelmiş.
Bu dönüşüm sadece Siyahilere yaptığı gösterilerle olmadı.
Kokain de vardı.
Bazen bir komedyenin harika bir esprisini duyunca
"Keşke ben yazsaydım" derim.
Ama şaka kişisel olmalıdır.
O kişinin çok zor bir şey yaşadığını biliyorum.
Kendi hayatıyla ilgili böyle komik bir şey söyleyebiliyor.
Richard Pryor böyleydi.
On dokuz yaşındayken Harlem'deki
Apollo Tiyatrosu'nda onun da katıldığı bir organizasyona katıldım.
O içeri girerken geldim.
Tekerlekli sandalyesi vardı.
Arkasındaydım. Tek kelime etmedim.
Ama kulağının arkasına baktım.
Kendini yakmasından kalan yara izlerini görebiliyordum.
Ağlamak istedim.
Kısa süre sonra, onun öncesinde sahne aldım.
Newark Symphony Hall'da.
Newark'ta sahneye çıkan bir efsane olduğuna inanamadım.
Kuliste onunla tanıştım.
Adımı hatırladı, elimi sıktı.
Tüyler ürpertici bir şarkıyla çıktı. "I'm Calling You" adında bir şarkıyla.
On beş dakika kadar şovunu yaptı.
Sonra konuşmayı bıraktı.
İzleyicilere, "Üzgünüm, bu gece bunu yapamam" dedi.
Salonda iğne atsanız duyulur durumdaydı.
Arkalarda duran bir adam kalktı
ve kavga etmek istiyormuş gibi bağırdı. "Seni seviyorum Richard!" dedi.
Kalabalık çılgına döndü.
Bütün samimiyetimle bugüne kadar komedide duyduğum
en uzun alkış tufanıydı. Henüz genç bir adamdım
ama gerçek sevgiye tanıklık ettiğimi anlamıştım.
İyi veya kötü olmasının önemi yoktu, sadece bir kez daha çevresinde
olmak istiyorlardı.
Onu harika şekilde yolcu ettiler. Harika bir veda oldu.
Bunu gördüğüm an, kariyerimin kalanı şekil aldı.
Hayatım için istediğim şeyin bu olduğunu biliyordum.
Kariyerim böyle bitsin istiyorum.
Belki tam olarak değil.
Newark'ta değil.
Paul Mooney de üzerimde çok etki bırakmıştır.
Ve…
Beni Richard'ın hikâyeleriyle eğlendirirdi.
Richard'dan sanki o yan odadaymış gibi bahsederdi.
Anlatabildim mi? Birinin bir dostundan
böyle bahsettiğini duymak çok tanıdık ve rahatlatıcıydı.
Ben de onu tanıyabildiğim için çok şanslıydım.
Kişisel hikâyelerimle ilgili saçmalamak istemiyorum ama…
Sadece Richard Pryor olmadan
Dave Chappelle olmazdı demek istiyorum.
Bugünlerde hiçbir şey söyleyemediğinden şikâyet eden komedyenlerin
söyleyecek bir şeyleri olmadığını düşünüyorum.
Çünkü karşımızda örnek olarak, söylemek istediği
bağlam dışı her şeyi söylemiş olan
biri var.
O adam çalışırken sadece üç kanal vardı.
Bir insanın bu kadar büyük
bir bedele rağmen cesaretini görünce
korkulacak bir şey olmuyor. Bayanlar ve baylar,
Richard Pryor'ı alkışlayalım.
Bir genelevde doğduğunu okudum.
Pryor muhabire numara yapıyor diye düşündüm.
Hayır, annemin rahminden doğdum.
Yani, evet.
Şeyde yaşadık… Sanırım genelev diyebiliriz.
-Biz kerhane diyorduk. -Evet.
Kerhane veya…
-Veya… -Ama orası evimdi!
Mahallemize geldiklerini hatırlıyorum.
Beyazlarla ilk orada tanıştım.
Ekonomiye yardımcı olmak için mahalleye gelirlerdi.
Ama hoş beyazlardı. Çünkü bağnaz olabilirdim.
Anlatabiliyor muyum?
Ön yargılı olabilirdim.
Olabilirdim ama hoş beyazlarla tanıştım.
"Selam evlat, annen evde mi? Bir sakso çeksin" derlerdi.
Annemle buluştum. Orada oturuyor.
Onu seviyorum. O benim annem.
-Burada mı? -Hadi anne! Yüzünü saklama!
Kalk hadi!
Bunu bilmiyordum.
Ağlama anne.
Beni disipline eden kadın büyükannemdi.
Beni pataklardı.
Aranızda o ince dalları hatırlayan var mı?
Değil mi? Ağaçtan inip yaprakları
böyle çekerek sıyırırdın.
Bugün bile o ağaçlardan görünce birini kırasım geliyor.
İnce dalları alırdınız ve eve giderken
hız keserlerdi. Seslerini duyardınız.
Eve girmeden önce ağlamaya başlarsınız.
Anne!
Üzgünüm anne. Bir daha hiç oynamayacağım…
Anne lütfen!
Lütfen anne!
Avrupa'da meşhur musun?
Sorun ne?
Bu makul bir soru.
Tanrım, gerçekten harika olduğumu düşünüyor.
-Bir dakika. -Komik buluyor.
-Dur. -Bana güldüler, sana değil.
-Bir dakika. -Bir dakika da ne demek?
Bazen acı sonradan komikleşiyor.
Anlatabiliyor muyum? Hapisteyken mesela.
Gelir vergisi kaçırmaktan hapse girdim.
-Ne zaman? -Geçen yıl.
-Ne kadar yattın? -Yeterince yattım.
Hakime, "Vergilerimi unuttum" dedim.
"Önümüzdeki yıl hatırlarsın" dedi.
Seks yaparken duyarlılığınızı kullanmazsınız, değil mi?
Veya ruhunuzu paylaşmazsınız, bir şey olmaz.
Çünkü erkekler çok korkuyor. Erkekler bir kadınla yataktayken korkar.
Maçoluk işini halletmelisiniz. Şey demek zordur. "Acaba…
Acaba…
Geldin mi?"
Oldu mu?
Kadın gelmediğini söylerse erkek savunmaya geçer.
Erkekler savunmaya geçer.
Asla hata kabul etmezler, değil mi?
Korktuklarında her şeyi söylemeleri mümkün. Misal
"Bak bebeğim, belki kukun ölmüştür" der.
Kadınlar da hep hazırcevaptır, değil mi?
"O zaman neden suni teneffüs yapmıyorsun?"
-Günah işledim. -Olamaz.
-Geçmişte. Hem de çok… -İyileş!
Hayatta kafama dokunup öldürülmemiş olan
tek beyaz erkek sensin.
Ali. Bir kere ringe çıktım. Ali muhteşem dostum.
Bir organizasyon için eğlencesine boks yaptık.
Bir Siyahiyle ringe girince böyle oluyorsunuz.
Hayır çünkü diyorsun ki "Bu lanet ringdeyim ve sıçtık.
Herkes eğlence için olduğunu biliyor mu?"
Herif sizinle kafa buluyor. Ringe girer girmez
Ali konuşmaya başlıyor…
"Dur. Bu herif, hayır işi olduğunu biliyor mu?" dedim.
"Bu lanet şeyin içinde kıçımı kırmasa bari."
Herif o kadar hızlı ki
yumruklarını geri çekene kadar görmek imkânsız.
Gördüğünüz tek şey o. Zihninizden şu geçiyor,
"Dur bir dakika.
Demin yüzümde bir şey vardı. Bunu biliyorum."
Sonra koç "Yapış ve kımılda!" diyor.
İlk kez boks yaptığınız için korkuyorsunuz. Tamam mı?
Şeytan'ı izledin mi?
Kadınlar dışarıda tuvalete girmez, değil mi?
Hanımlar, öyle değil mi?
"Tuvalete girmek ister misin?"
"Hayır. Çok fazla. Bak, hayır.
Oradaki bir sürü şey bulaşabilir. Olmaz.
Arabaya dönünceye kadar beklerim."
"Arabaya işemeyeceksin herhâlde!
Donunu indirip buraya işesen iyi edersin!"
Çok da sıkıştım. Tamam, pantolonumu biraz
indireyim o zaman.
Sakın bir şey yapma. Yaramazlık yapmaya kalkma.
Bir şey görürsen bana haber ver.
Yaramazlık yapmayacaksın, değil mi?"
"Hayır. Devam et. Bir şey yapmayacağım."
"Tamam, biraz indireyim."
Havaya girinceye kadar bekliyorum.
Sonra "Biri geliyor!" diyorsun.
Louis Armstrong'la tanışmamı hatırlıyorum.
Soyunma odasına girdim. "Nasıl gidiyor Louie?" dedim.
"Beyazlar hâlâ önde" dedi.
Mafyayla çıkmayın. Onlara yemek ısmarlanmaz.
Lavuklar sürekli
sanatçıları yemeğe çıkarır.
Sizi yemeğe götürürler ve hesabı hep onlar öder.
Sinirlenip "Bu gece benden olsun.
Her gece siz ödüyorsunuz" dersiniz.
"Evlat. Sana bir şey söyleyeyim. Biz suç dünyasındanız.
Ve para ödemeyiz."
Kalp krizi geçiren oldu mu?
Çok can yakıyorlar!
Dalga geçmiyorum. Ön bahçede yürüyordum.
Yalnız yürüyordum ve bir şey "Nefes alma!" dedi.
"Ne?" dedim.
"Beni duydun puşt. Nefes alma dedim!"
"Tamam, almayacağım. Nefes almıyorum"
"Kapa çeneni o zaman." "Üzgünüm, beni öldürme."
"Dizinin üzerine çömel ve kanıtla." "Kalkamam."
"Şu anda ölmeyi düşünüyorsun, değil mi?"
"Evet, ölmeyi düşünüyorum!"
"O domuzu yerken düşünmemiştin."
"Düşünmedim."
Ambulansta uyandım, tamam mı?
Beyaz insanlar bana bakıyordu.
"Bu çok fena oldu işte" dedim.
"Öldüm ve yanlış cennete düştüm."
Beni dinleyin. Kokain kullananlar arasında
patlayan birini duydunuz mu?
Neden ben?
On milyon puşt kokain çekiyor, ben patlıyorum.
Kendimi iyi hissetmediğimde bana çok sevgi gösterdiniz
ve bunun için minnettarım.
Evet, kendinizi alkışlayın.
Ayrıca benimle ilgili boktan espriler de yaptınız.
Evet. Onların bazılarını görmediğimi sandınız.
Beni çok seviyorsunuz ya.
Unutmayacağım bunu. Kibriti böyle çak.
Bu da ne? Richard Pryor sokakta koşuyor.
Bir gece televizyon izlerken öldüğümü söylediler.
Bandajlı hâldeydim.
"Richard Pryor beş dakika önce öldü" dediler.
Beni sinirlendiren şeyden bahsedecek olursam,
bence komedi sektöründe tanıdığım hiç kimse
benden daha parlak zekâya sahip değildi.
Yaptığım şeyle asla tanınmayacağım.
Bu söylediği yanlıştı, değil mi?
2016'da ilk Netflix programımı burada yaptım.
12 Mart'tı ve burada çekilen Richard Pryor:
Live on Sunset Strip
12. yıldönümü nedeniyle sinemalarda vizyona girmişti.
İnsanların İsa'nın dirilmesini kutladığı Paskalya hafta sonuydu.
O programı çekerken kendini yakmıştı.
O berbat olaydan sonra ilk kez
halkın önüne çıkmıştı.
Benim için de televizyondaki o berbat düşüşten sonraki
ilk performansımdı.
Bu gece burada olmak onur verici.
Seni seviyoruz Richard.
The Hall'a Richard Pryor'ı tanıtmak benim için zevk.
2022 THE HALL ADAYI RICHARD PRYOR'I
TEBRİK EDERİZ!
Burada olduğunuz için sağ olun.
Tanrı sizi korusun, iyi geceler.
The Hall.
The, The Hall.
The Hall. Birinci…
Birinci yıl.
The Hall. Birinci Yıl.
Alt yazı çevirisi: Öyküm Mutlusoy
THE HALL'IN GELECEKTEKİ YUVASI JAMESTOWN'DAKİ
NATIONAL COMEDY CENTER'I ZİYARET EDİN