Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪(ครอบครัวหลากสีของผม ‪นำเสนอโดย เฟร์รารีและเวโนซา 3ซี)
‪(โรงเรียนนานาชาติ จี. มาร์โคนี)
‪นี่คือผม เลโอเน
‪และนี่คือพ่อผม ซีโมเน
‪ซีโมเนคงเป็นนักมานุษยวิทยาแล้ว
‪ถ้าเขาไม่ลาออกจากมหาวิทยาลัย
‪มาบริหารภัตตาคาร ‪ใจกลางเมืองที่มีอาหารอร่อยมาก
‪เขาเป็นคนตลก คล่องแคล่ว มั่นใจ
‪และสอนผมหลายอย่าง
‪พ่อจะยัดเจ้าสิ่งนี้ลงคอลูกแน่ๆ
‪และคนนี้คือเปาโล พ่ออีกคนของผม
‪เปาโลเป็นสถาปนิกผู้มีความฝันยิ่งใหญ่
‪แต่เขาก็พักเรื่องนั้นไว้ก่อนในตอนนี้
‪เพื่อทุ่มเวลาให้กับร้านขายเฟอร์นิเจอร์
‪แต่เขาสนับสนุนให้ผมทำตามความฝันอยู่ทุกวัน
‪เราถอยกลับไปสมัยผมยังไม่มีตัวตนกันเถอะ
‪เปาโลกับซีโมเนเป็นคู่รักที่คบกันอยู่นานห้าปี
‪จนรู้สึกว่าพร้อมจะเริ่มสร้างครอบครัว
‪อีกแล้วเหรอ
‪แต่น่าเสียดายที่ในอิตาลี ครอบครัว ‪แบบพวกเขาไม่มีสิทธิ์รับบุตรบุญธรรม
‪ทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อทั้งคู่ได้พบเธอ
‪คนนี้คือทิลลี่
‪ซีโมเนรู้จักเธอที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย
‪เมื่อเขากับเปาโล ‪เล่าความปรารถนายิ่งใหญ่ให้เธอฟัง
‪เธอเสนอตัวช่วยพวกเขาทันที
‪และเพราะทิลลี่
‪ผมถึงเกิดมา
‪ท่ามกลางความยินดีของทุกคน
‪- เลโอเน ยิ้มซิ ‪- ยิ้ม
‪วัยเด็กของผมก็เหมือนเด็กทั่วไป
‪และผมก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก ‪กับความแปลกของครอบครัวผม
‪แต่เมื่อผมโตขึ้น สังคม ‪เกิดการแบ่งแยก ผู้คนลงถนน
‪บ้างก็เพื่อปกป้องสถาบันครอบครัวดั้งเดิม
‪และบ้างก็เพื่อเรียกร้องสิทธิ ‪ให้ครอบครัวสีรุ้งแบบเรา
‪ผมอายุ 11 ตอนที่กฎหมาย ‪รับรองให้คู่รักเพศเดียวกันเป็นคู่ชีวิต
‪จากนั้น กฎหมายก็มองว่า ‪พวกเขาคือคู่สมรสอย่างเป็นทางการ
‪ด้วยแหวนวงนี้ ผมขอรับคุณเป็นสามี
‪ตอนนี้ผมขอประกาศให้พวกคุณเป็นคู่สามีกัน
‪ขอให้รักกันนานๆ
‪แน่นอนว่าการได้เป็นคู่ชีวิต ‪คือความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่
‪แต่ในสูติบัตรยังไม่สามารถ ‪กรอกข้อมูลพ่อแม่เพศเดียวกันได้
‪คุณจะต้องมีใบมอบฉันทะหรือผู้ปกครอง ‪คนใดคนหนึ่งมารับใบรายงานสุขภาพ
‪แต่ผมเป็นผู้ปกครองคนหนึ่ง ผมไม่รู้จะ...
‪ผมเลยมีผู้ปกครองได้แค่คนเดียวในสูติบัตรผม
‪ผมบอกแล้วให้เอาใบมอบฉันทะมาด้วย พ่อ
‪ในสูติบัตรผมมีชื่อเปาโลคนเดียว
‪แต่ไม่กี่เดือนก่อนเรามีข่าวดีมาก
‪อยู่นี่เอง
‪บอกหน่อยว่าทำไมวันนี้ถึงเป็นวันสำคัญของเรา
‪ไม่เอาน่า เลโอ อย่างน้อยก็รอเราแต่งตัวก่อนสิ
‪เร็วสิ พ่อ พูดอะไรหน่อย
‪มันก็ตลกดีนะ ทั้งที่เป็นพ่อของลูกมาตลอด 15 ปี
‪แต่หลังจากวันนี้ พ่อจะมีชื่อบนใบเกิดลูกสักที
‪วันนี้ นายกเทศมนตรีเมืองฟิอูมิซิโน ‪ใช้ความกล้าไม่น้อย
‪ยินยอมอ้างอิงสูติบัตรของอเมริกา
‪ซึ่งระบุได้ว่าทั้งเปาโล ‪และซีโมเนเป็นผู้ปกครองของผม
‪(อนุมัติ)
‪งั้นทุกอย่างก็ยอดเยี่ยมแล้วใช่ไหม
‪ที่จริง เปล่าครับ
‪เพราะพ่อทั้งสองของผม ‪เตือนว่าสูติบัตรนี้อาจเป็นโมฆะ
‪คิดว่าไง ใช้ได้ไหม
‪ก็ได้นะ มันแค่ว่า
‪ฉันว่ามันอาจรวบรัดเกินไป
‪ไม่คิดงั้นเหรอ ดูของมิรันเตกับฟาบบรีสิ
‪ยาวหนึ่งชั่วโมงเลย
‪ใช่ น่าเบื่อจะตาย ‪โครงสร้างสังคมของมดเนี่ยนะ
‪เรามีประเด็นครอบครัว
‪การต่อสู้ทางสังคม
‪ของจริง
‪ใช่ ฉันรู้ ก็แค่ว่า...
‪ขาดอะไรบางอย่าง
‪มันขาดการหักมุม
‪เช่นอะไร
‪เช่นการเปิดเผยตัวตนพ่อแท้ๆ ของนาย
‪พูดงี้อีกแล้วเหรอ ทั้งคู่คือพ่อแท้ๆ ของฉัน
‪นายไม่รู้ได้ไงว่าพ่อที่มีดีเอ็นเอตรงกับนายคือใคร
‪นายน่าจะต้องสงสัยเป็นล้านครั้งแล้ว
‪เธอเป็นใคร
‪ใคร เฟรนชี่เหรอ
‪ไปต่อแถวเลย
‪เธอเพิ่งเข้าใหม่ คงจะอยาก ‪คบคนที่เหมาะกับตัวเอง
‪เธอไม่มีวันสนเราแน่
‪- ฉันบอกแล้วไง ‪- หัวเราะอะไร
‪โอเค ฟังทางนี้
‪อย่าลืมว่าจะต้องนำเสนอวิดีโอสิ้นปีนี้
‪ต่อหน้าคนทั้งโรงเรียน
‪ครอบครัวของพวกเธอด้วย
‪เลโอเน
‪วิดีโอที่เธอจะทำเกี่ยวกับ ‪สิทธิแอลจีบีทีในยุโรปไปถึงไหนแล้ว
‪ก็ดีครับ
‪คือเราจะเล่าเรื่องนี้ผ่านเรื่องของครอบครัวผม
‪ซึ่งผมเป็นห่วงว่ามันอาจจะ ‪เป็นเรื่องส่วนตัวเกินไปหน่อย
‪คนรุ่นเธอ
‪โพสต์ทุกช่วงเวลาของชีวิตลงโซเชียลมีเดีย
‪ฉันคิดว่าพวกเธอรู้ดีว่า ‪เรื่องส่วนตัวควรออกสื่อมากแค่ไหน
‪เริ่มจากเรื่องใกล้ตัวนี้แหละ
‪เป็นวิธีที่ถูกต้องแล้วที่จะพูดถึงหัวข้อใดๆ
‪การอพยพ
‪สิ่งแวดล้อม
‪สิทธิพลเมือง ความเป็นพวกพ้อง
‪ทุกหัวข้อที่น่าสนใจเลย
‪เป็นการสาธิตให้เห็นการตระหนักรู้
‪หวังว่างานของพวกเธอทุกคนจะราบรื่น
‪ได้โปรดตั้งใจทำให้เต็มที่
‪โอเค
‪บาย
‪เก่งมาก เอเล่ นั่นแหละ เกาะต่ำไว้
‪ฉันรู้ว่าเธอเพิ่งรู้จักการช่วยตัวเอง
‪แต่อย่าหนักมือเกินไป
‪ฉันเอาเนื้อมาให้แล้ว
‪เก่งมาก เลโอเน ไปต่อเลย ดี
‪ไปเลย มิเคล่า
‪ไม่เอาน่า
‪- โธ่เอ๋ย ‪- หัวเราะอะไรวะ
‪สาวๆ จะช่วยเราเอง
‪นายไม่ค่อยได้ว่าวนี่หว่า
‪ว่าวเหรอ ใช่ อย่างน้อยฉันก็ไม่ปุ๊นก่อนเข้าเรียน
‪สินค้ามันก็ต้องมีทดสอบคุณภาพสิ
‪แน่นอน
‪เร็ว พวกเธอทำได้
‪ทำอะไรน่ะ
‪เห็นเด็กใหม่ที่ปีนอยู่ไหม เขาเก่งนะ
‪เก่งมาก
‪ดูเหมือนจะเข้ากันได้ดีกับเฟรนชี่
‪คึกคักหน่อย เร็ว
‪หล่อ สูง มีกล้าม กับสาวสวยสุดในโรงเรียน
‪มั่นใจว่าเขายังได้เกรดดี ‪โดยไม่ต้องอ่านหนังสือด้วย
‪คืนนี้มีปาร์ตี้ที่บ้านฉัน
‪โอเค
‪- แล้วไง ‪- ฉันมาชวนนาย คนซื่อบื้อ
‪สี่ทุ่มนะ
‪มีคนมาเยอะ
‪เราต้องการเนื้อ
‪ได้เลย เท่าไหร่ก็มี
‪โอเค
‪ฉันขอบอกว่าไม่ไป
‪- ไปน่า เลโอเน ‪- ไม่
‪- เพื่อฉัน ช่วยเพื่อนหน่อย ‪- ไม่ไป
‪มาเถอะน่า นายมีอะไรต้องเสียเล่า ทำไมไม่ไป
‪เราก็แค่ปุ๊นนิดหน่อย ดื่มสักสองสามแก้ว
‪- แค่นั้นเอง ‪- โอเค เมื่อนายอ้อนวอนขนาดนี้
‪- เพื่อนกันต้องอย่างนี้สิ ‪- หยุดเลย
‪- ขอบใจ ‪- จาโคโพ
‪ฉันลืมเธอไปเลย
‪ขอโทษครับ ผมปวดท้อง ‪ผมต้องไปเข้าห้องน้ำ
‪เลโอเน!
‪เลโอเน มื้อเย็นพร้อมแล้ว
‪กำลังไปครับ
‪ฟังนะ เลโอเน
‪เรื่องนั้นน่ะที่ลูกทำกับจาโคโพที่โรงเรียน
‪จำเป็นจริงๆ เหรอที่ลูก ‪จะเปิดเผยชีวิตส่วนตัวเราให้ทุกคนรู้
‪คุณไม่ภูมิใจเหรอ
‪เราเลี้ยงนักกิจกรรมขึ้นมานะ
‪ใช่ หรือนักฉวยโอกาส
‪ที่หาประโยชน์จากการต่อสู้ ‪ของผู้ปกครองเพื่อให้ได้เกรดดีๆ
‪สรุปแล้วมันก็ดูสมควรที่ผมจะทำ
‪ได้ โอเค
‪แต่ขอบอกไว้ก่อน
‪พ่อจะไม่ยินยอมให้ใช้รูปที่พ่อไม่หนุ่มไม่หล่อนะ
‪งั้นก็จะไม่มีรูปคุณในวิดีโอน่ะสิ ก็ดี
‪ผมอาจจะช่วยรีทัชได้บางรูป
‪ไอ้เด็กแสบ
‪ทิลลี่โทรมา
‪- ไง ทิลลี่ ‪- หวัดดี
‪- สบายดีไหม ‪- ครอบครัวอิตาลีที่น่ารักของฉันเป็นไงบ้าง
‪- ได้รับพัสดุจากฉันหรือเปล่า ‪- ได้แล้ว
‪ของขวัญของคุณแจ๋วมาก
‪ว้าว
‪สวยมาก ขอบคุณมากครับ
‪- เด็กน้อยอยู่ไหนแล้ว ‪- ผมไม่เด็กแล้วนะ หวัดดีครับ แดเด
‪หวัดดี เลโอเน
‪- สบายดีนะ ‪- สบายดีครับ คุณล่ะ
‪- ชอบของขวัญที่ฉันส่งให้ไหม ‪- แน่นอนครับ
‪ผมจะใช้ดักฝันดี ขอบคุณครับ
‪เราคิดถึงคุณ ทิลลี่ คิดถึงนะ
‪เราผิดเอง คราวนี้เป็นตาเราไปหาแท้ๆ
‪ไง ลีรอย สบายดีไหม
‪หวัดดี ทุกคน
‪สุขสันต์วันครบรอบ
‪คิงโร้ดคลาสสิคของคุณเป็นไงบ้าง
‪โอ้โฮ รักคิงของผมเลยละ
‪พอๆ กับที่ผมรักควีนของผม
‪เราไปดีกว่า เราอยู่ในร้าน ‪และเริ่มจะมีลูกค้ามาแล้ว
‪แต่จับตาดูให้ดีนะ ของขวัญครบรอบยังไม่หมดแค่นี้
‪ฉลองยี่สิบปีใช่ไหม
‪- ใช่แล้ว ‪- จุ๊บๆ
‪ยี่สิบปี
‪เจ๋งมาก
‪ขอบใจ
‪ไม่เอาน่า เลโอเน เราเพิ่งมาถึง สนุกกันเถอะ
‪พวกนั้นทำบ้าอะไร
‪- ทุกคน ‪- ดาริโอ
‪ดาริโอ เลิกทำตัวงี่เง่าได้ไหม
‪บ้าเอ๊ย
‪บ้าหรือเปล่า
‪ฉันจะไปสูบบุหรี่ ไว้เจอกัน
‪นี่ของนายเฉพาะหรือเปล่า
‪ว่าไงนะ
‪นายนี่งี่เง่าชะมัด
‪อย่ามายุ่ง
‪เขาชอบต่อยตีน่ะ เป็นงานอดิเรกของเขา
‪หุบปากน่า
‪อันนา
‪ดาริโอ
‪มาดูวิดีโอนี้สิ
‪ดูสิ
‪ดื่มอะไร
‪ดื่มด้วยกันไหม
‪ฉันเหรอ ได้
‪ฉันเกลียดปาร์ตี้
‪มีแต่พวกงี่เง่า
‪เพราะอย่างนี้ดาริโอ ‪ถึงชอบปาร์ตี้ มีคนให้ต่อยตีด้วย
‪ใช่ แฟนเธอออกจะรุน เอ่อ เด็ดขาดมาก
‪แฟนฉันเหรอ ใคร ดาริโอน่ะเหรอ
‪เขาไม่ใช่แฟนฉัน
‪จริงเหรอ
‪แต่ดูเหมือนว่าพวกเธอ...
‪- งั้นเขา... ‪- ฝาแฝดของฉันเอง
‪ฝาแฝด
‪แต่ฉันต้องบอกว่า แฝดของเธอเข้ากับที่นี่ได้ดีมาก
‪กับพวกโง่นั่นน่ะเหรอ
‪ไม่หรอก
‪เขาพยายามทำตัวเป็นพวกอัลฟ่า
‪แต่ไม่ใช่
‪เราไม่เหมือนกันเลย
‪ฉันชอบอยู่ที่อิตาลีนะ ‪ส่วนเขาคิดถึงเมืองน่าเบื่อแบบเลียล
‪- พวกเธอเคยอยู่เลียลเหรอ ‪- ใช่
‪ดีนะ เลียล เป็นเมืองน่าอยู่
‪ไม่ เลียลน่าเบื่อจะตาย
‪หนาวตลอด ฝนตกตลอด
‪ใช่ ในโรมอุ่นกว่า
‪มันอุ่นกว่าก็จริง แต่พอหน้าหนาว...
‪ที่นี่อุ่นกว่าแน่นอน
‪- ใช่เลย ‪- และเป็นเมืองใหญ่
‪ที่เลียลน่ะ อยู่ไปพักเดียว เราก็จะรู้จักทุกคน
‪ก็จริง แต่ก็ไม่เหมือนนิวยอร์กนะ
‪ไม่ แต่มีคนหลากหลายมากและ...
‪เช่น ฉันไม่เคยมีเพื่อนที่มีพ่อสองคน
‪ฉันเห็นที่เธอทำวิดีโอแล้ว
‪เพลงเพราะนะ สักหน่อยไหม
‪- มาเร็ว ‪- ไม่ ฉันจะดูเธอเต้น
‪(เลโอเน: พ่อซีโมเน มารับเราดึกๆ นะครับ)
‪(เลโอเน: อย่างน้อยอีกสองชั่วโมง ตกลงนะ)
‪พวกคุณชอบไวน์นี้ไหมครับ
‪ผมแนะนำให้เพราะ ‪โดยส่วนตัวผมชอบมากที่เขาจับคู่
‪กาแบร์เนโซวีญงที่มีรสแรง
‪กับโบลเกริที่มีรสชาติรุ่มรวย ‪แบบเมดิเตอเรเนียนซึ่งให้...
‪เราขอดูเมนูของหวานหน่อยครับ
‪- แน่นอนครับ ‪- ขอบคุณ
‪มิเคล่า เอาเมนูของหวานไปที่โต๊ะนั้น
‪แล้วหยิบโทรศัพท์ให้ผมด้วย
‪ไม่รู้เอามือถือไปวางไว้ไหนสิ ‪ผมต้องโทรหาลูกชาย
‪ได้เลย เดี๋ยวหยิบให้ค่ะ
‪ชักจะแก่แล้วสินะ
‪- ฉันเต้นไม่เป็น ‪- ไม่เอาน่า สบายๆ
‪ริคคาร์โด
‪(สายล่าสุด: ริคคาร์โด)
‪ริคคาร์โด
‪ริคคาร์โดไหนเนี่ย
‪ผมพยายามโทรหาคุณหนึ่งชั่วโมงแล้ว คุณอยู่ไหน
‪ผมแวะไปหาคุณได้ไหมหลังปิดร้าน
‪ไม่รับ ไม่ตอบด้วยเหรอ เกิดอะไรขึ้น
‪คุณอยู่ที่ร้านหรือโดนสามีล่ามโซ่ไว้
‪พระเจ้า
‪ฟังนะ ที่รัก ผมชักจะเริ่มเป็นห่วง
‪ถ้านี่เป็นการแก้แค้นเรื่องคืนก่อน ‪ ผมจะทำให้คุณชดใช้แน่
‪พระเจ้า
‪ไม่ พูดเล่นนะ แต่โทรกลับด้วย
‪"ที่รัก" เหรอ
‪(ริคคาร์โด สายโทรเข้า)
‪ไม่ อย่าทำพัง
‪ไม่
‪(ริคคาร์โด: ซีโมเน รับสายสิ)
‪รับสายไม่ได้
‪(อยู่บ้านเหรอ ไม่พบกันใช่ไหม)
‪ไม่
‪คืนนี้ไปไม่ได้
‪(ที่จริง ห่างกันสักพัก ผมต้องการเวลา)
‪(หมายความว่ายังไง)
‪"เราอาจเข้าใจผิดมาตลอดก็ได้"
‪(โกรธใช่ไหม)
‪(เพิ่งรู้ตัวทั้งที่ผ่านมาสองปีแล้วเหรอ)
‪(ขอร้อง ที่รัก บอกมาว่าเกิดอะไรขึ้น)
‪สองปีเหรอ
‪สองปี
‪ต้องการอะไรวะ
‪รู้ไหม เพื่อนๆ ของลาวิเนียนิสัยดี ไม่นึกเลย
‪จริงๆ นะ ทุกคนคิดว่าตัวเองเจ๋ง
‪ก็มี โจนาธาน
‪โจนาธานอ้างว่าเป็น ‪แทรปเปอร์ แต่ฉันฟังเพลงเขาแล้ว
‪ฉันมาจากสลัม ฉันจะซั่มเธอ ‪ฉันเป็นสไนเปอร์ ฉันจะเปรี้ยงเธอ
‪สรุปว่า ห่วย
‪แต่ทุกคนสนุกไปด้วย ก็เลยแจ๋ว
‪ต้องการอะไร
‪เลโอ นายคือเพื่อนสนิทฉัน
‪ฉันจะเล่าทุกอย่างให้นายฟังเสมอ ‪เราจะเป็นเพื่อนรักกันตลอดไป
‪ใช่ นายด้วย
‪พอแล้ว พอ!
‪พ่อจะมารับใน 30 นาทีนี้แล้ว ‪ตาของนายแดงก่ำเลย เหงื่อเต็มตัว
‪ฉันแลกของกับพวกนั้นด้วย
‪- ดูนี่ ‪- มันคืออะไรวะ
‪จากความเห็นเชิงวิทยาศาสตร์ของฉัน
‪มันคือยาอีผสมกับสปีดในปริมาณเท่าๆ กัน
‪- เอาไปคืน ‪- ไม่ ลองสิ เลโอ
‪เลโอ มันสุดยอดเลยนะ
‪ฉันกำลังบินอยู่
‪- เอาไป ‪- ไม่เอา
‪- ใส่ไว้ในกระเป๋านาย ‪- พ่อใกล้จะมาถึงแล้ว เข้าใจไหม
‪- งั้นก็ไม่มีเวลาแล้ว ‪- อะไร
‪เราต้องทำเดี๋ยวนี้เลย เลโอ
‪ทำอะไร
‪ว่ายน้ำไง เลโอ
‪ไม่นะ
‪ขึ้นมาน่า จา
‪ไปสิ
‪เปาโล
‪มาทำอะไรที่นี่
‪ซีโมเนนอกใจฉัน
‪ฉันจะทำยังไงดีล่ะทีนี้
‪โทษที
‪เขาจะทิ้งฉันไป ฉันรู้ เขาจะทิ้งฉัน
‪ฟังฉันนะ
‪เธอรู้ว่าฉันรักเธอแค่ไหน
‪เธอรู้ด้วยว่าฉันจะทำทุกอย่างเพื่อเธอ
‪แต่ว่า เปาโล ถ้าฉันเป็นซีโมเน
‪ฉันคงทิ้งเธอไปหลายปีแล้ว
‪- พูดบ้าๆ อะไรอย่างนี้ ‪- จริง
‪ตั้งแต่เลโอเนเกิด เธอไม่ทำอะไรเลย
‪นอกจากคิดเรื่องอาหารเด็ก ผ้าอ้อม ‪หมอประจำตัวเด็ก การฉีดวัคซีน
‪แล้วก็การบ้าน ออกกำลัง ครูสอนพิเศษ
‪- ใช่... ‪- เรียนพิเศษอังกฤษ จีน
‪ชีวิตคู่ของเธอไปอยู่ตรงไหน
‪จี๋จ๋ากันบ้างไหม
‪จี๋จ๋าเหรอ แต่งกันมา 20 ปีนะ ‪จี๋จ๋าอะไรเล่า ฉันไม่รู้
‪เซ็กซ์มันคงลาพักร้อนน่ะ
‪ฉันนึกว่าความสัมพันธ์ของเรา ‪มีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่านั้น
‪- ฉันนึกว่าความรักสำคัญสุด ‪- งั้นก็มาพูดเรื่องความรัก
‪นานแค่ไหนแล้วที่เธอมองตาซีโมเน
‪นานแค่ไหนแล้วที่เธอถามว่า ‪เขาเป็นไงบ้าง คิดอะไรอยู่ กลัวอะไรไหม
‪เราไม่ค่อยมีเวลานี่
‪เธอต้องหาเวลาให้เรื่องนี้ เปาโล
‪ฟังนะ ฉันพูดจากประสบการณ์
‪คาร์โลเหรอ
‪คาร์โล
‪คาร์โลเนี่ยนะ คาร์โลของเราเหรอ
‪คาร์โล ใช่ คาร์โล
‪อายุ 26 ปี
‪ครูสอนโยคะ
‪นมสวยเด้งเหมือนแอปเปิ้ลสองลูกติดคากิ่ง
‪หุ่นปึ๋งปั๋งเหมือนที่โชว์ในห้าง ก้นขาวจ๊วะ
‪- แต่คาร์โลเนี่ยนะ ‪- ใช่ คาร์โลเนี่ยแหละ
‪ฉันอยากเซอร์ไพรส์เขา ‪ด้วยการไปรับเขาที่ชั้นเรียนโยคะ
‪แต่ดันไปเจอพวกเขาในรถ
‪นางกำลังก้มอยู่ตรงหว่างขาเขาพอดี
‪นังดอกนั่น
‪คิดว่าฉันน่าจะทำยังไง
‪ทำยังไง
‪แหกอกเขา
‪ทำลายเขา
‪แต่เปล่าเลย
‪ไม่
‪ฉันยกโทษให้เขา
‪ฉันรู้ว่าฉันเองก็ผิด
‪รู้ไหมว่าฉันทำยังไง
‪ฉันเสนอทรีซั่ม
‪- อะไรนะ ‪- เซ็กซ์หมู่
‪ไม่ ฉันรู้ว่าทรีซั่มคืออะไร
‪แต่เธอเสนอจริง...
‪ไม่ต้องห่วง นังนั่นปฏิเสธ
‪แต่ประเด็นของฉันอยู่ตรงไหนรู้ไหม
‪ฉันไม่ยอมแพ้ ฉันสู้เพื่อแย่งเขาคืนมา
‪และฉันก็ทำสำเร็จ
‪แม่คะ "นังดอก" แปลว่าอะไร
‪ไปได้ยินคำนั้นจากไหนจ๊ะ ลูกรัก
‪ก็แม่พูด
‪ไม่เอา ไปนอนซะ
‪พรุ่งนี้มีเรียน
‪ราตรีสวัสดิ์ค่ะ คุณลุง
‪ราตรีสวัสดิ์จ้ะ
‪หูดีเป็นบ้าเลย
‪เปา
‪คุณเห็นโทรศัพท์ของผมไหม
‪ไม่เห็น
‪ทายซิว่านี่คืออะไร
‪- อะไร ‪- ทายสิ
‪ไม่ใช่มั้ง
‪ก็เขาบอกให้วัดค่าความหนาแน่นของของเหลว
‪เขาไม่ได้บอกว่าอะไร
‪และนี่มีเตตร้าไฮโดรแคนนาบินอลสูง
‪เฮ่ พวกนาย
‪ทำอะไรอยู่
‪เปล่า
‪มันคือน้ำสมุนไพร
‪- สมุนไพรที่ว่าใช่ไหม ‪- ใช่ ที่ว่า
‪เคยลองหรือเปล่า
‪เปล่า ยังเลย
‪คืนนี้เราไปลองกันไหม
‪- เอาไหม ‪- ไม่ได้ คืนนี้ไม่ได้
‪งานฉลองครบรอบ 20 ปีของพวกพ่อฉัน
‪แหม น่ารักจัง จัดงานยังไงเหรอ
‪ไม่มีอะไรหรอก แค่มื้อค่ำที่บ้าน ‪มีเค้ก แล้วก็ไวน์นิดหน่อย
‪น่าเสียดาย
‪แต่เธอมาก็ได้นะ
‪มันไม่เหมือนปาร์ตี้เมื่อวาน ‪แน่นอน แต่ถ้าเธอพา...
‪เลโอ นายก็รู้ว่าฉันรักครอบครัวนาย
‪แต่มื้อค่ำกับพวกเขาฉันขอผ่าน
‪- ขอตัวเดี๋ยวนะ ‪- จริง มันน่าเบื่อ พวกเขาแก่แล้ว
‪ที่จริง ฉันสนใจนะ
‪เหรอ
‪หลังจากเมื่อวาน ฉันขอคืนที่เงียบๆ ดีกว่า
‪แม่ฉันคงไม่โมโหด้วยถ้าเราอยู่กับพวกพ่อนาย
‪- ฉันไปได้หรือเปล่าถ้าจาโคโพไม่ไป ‪- ไปได้อยู่แล้ว
‪- โอเค ส่งที่อยู่มานะ ‪- ได้
‪เลโอเน
‪ฉันเพิ่งขายแบบฝึกหัดวิชาเคมีไปได้ 60 ยูโร
‪ฉันขายให้ภารโรง
‪หัวเราะอะไร
‪นายลองไปแล้วเหรอ
‪เปล่า
‪เธอ...
‪- เธอลองเหรอ ‪- เปล่า เธอก็ไม่ได้ลอง
‪ไว้จะเล่าให้ฟัง
‪- ไว้ค่อยลองกันนะ ‪- ได้
‪น่าอายจัง
‪ครอบครัวฉันจะต้องทำเหมือนฉันเป็นเด็กแน่ๆ
‪นายจะสนอะไร การได้คุยกับเธอ ‪เหมือนภารกิจที่ไม่มีวันเป็นไปได้
‪แต่ตอนนี้นายกลับบ่นที่เธอจะไปบ้านนายเนี่ยนะ
‪ที่รักจ๋า
‪คุณเปาโลบอกให้ฉันจัดโต๊ะสำหรับหกคนค่ะ
‪ได้ ยอดมาก มาเรียลา
‪พ่อแม่เปาโลไม่มา
‪โมนิก้ากับคาร์โลไม่ได้พาลูกๆ มา
‪เลโอเนจะพาเพื่อนสาวมาต่างหาก
‪- ขอบคุณ มาเรียลา ‪- ยินดีค่ะ
‪เอาน่า เปาโล
‪นายคือโฮโมวัย 52 นะ
‪นายเห็นโลกมาเยอะ
‪นายจะรอดจากการโดนทรยศเหมือนกัน
‪รอดจากค่ำนี้ด้วย
‪ทำอะไรอยู่คะ คุยกับกระจกอยู่เหรอ
‪- มีอะไรครับ ‪- ทุกอย่างเรียบร้อยค่ะ
‪คุณซีโมเนกับเลโอเนกำลังจะทำอาหารเสร็จแล้ว
‪ฉันจะกลับแล้วนะคะ
‪สุขสันต์วันครบรอบค่ะ
‪ครับ ขอบคุณ โชคดี
‪เอาละ
‪- สวัสดี ‪- สวัสดีครับ
‪ฉันเอลิซ่า เดล มอนเต เธอคือเลโอเนสินะ
‪ครับ เฟร์รารี
‪- ไง อันนา ดาริโอ ‪- ไง
‪พวกเธอมีน้ำใจมากที่ชวนอันนา ‪ฉันแค่แวะมาส่งน่ะ
‪แต่ถ้าผู้ปกครองเธออยู่ ‪ฉันจะได้อวยพรวันครบรอบ
‪ครับ พ่อ...
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪- ค่ะ ‪- เปาโลครับ
‪เอลิซ่า ยินดีที่ได้รู้จัก
‪- ไง อันนาใช่ไหม ‪- ค่ะ
‪- ยินดีที่ได้รู้จัก ‪- นี่คือดาริโอ
‪- สวัสดีครับ ‪- ไง ดาริโอ
‪- บ้านน่าอยู่จังค่ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪ฉันอยากขอบคุณที่ชวนลูกสาวฉัน ‪ และยินดีด้วยกับวันครบรอบค่ะ
‪อันนาบอกว่า 15 ปี
‪- ที่จริง 20 ปีครับ ‪- ยินดีด้วยจริงๆ ค่ะ
‪ถ้าภรรยาคุณอยู่ ฉันจะได้ยินดีกับเธอด้วย
‪เธอคงวุ่นอยู่ ไม่เป็นไร เราไว้พบกันทีหลัง
‪- หวัดดีครับ คุณแม่ของอันนาสินะ ‪- ค่ะ
‪- ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมซีโมเน ‪- คุณคือเชฟเหรอคะ
‪เปล่าครับ แต่ผมทำอาหารเก่ง
‪ผมเป็นพ่ออีกคนของเลโอเน
‪ใช่แล้ว
‪ครับ
‪เดาว่ามีคนลืมพูดถึง
‪ว่าวันนี้เป็นวันครบรอบคู่สามี
‪คงอย่างนั้น
‪ค่ะ ที่จริง เปล่า ก็ใช่แหละ
‪อันนา ลูกน่าจะบอกแม่ ทำให้แม่ขายหน้าเลย
‪ไม่หรอกครับ ไม่เป็นไร
‪ไม่ใช่อยู่แล้ว ไม่เป็นไรค่ะ แน่นอน
‪แค่ว่าฉันเพิ่งทราบ ดังนั้น สุขสันต์วันครบรอบค่ะ
‪ขอบคุณ
‪ฉันว่าจะบอก...
‪- เปาโล ‪- ครับ สามีผม
‪- ใช่เลย ‪- สามีเขา
‪ใช่เลย
‪ฉันต้องไปจริงๆ แล้ว ขอบคุณค่ะ ไปนะคะ
‪- โชคดีครับ ‪- บาย
‪โชคดีครับ
‪- เลโอ ‪- ผมบอกเธอแล้ว
‪ทุกคนที่โรงเรียนรู้
‪- ใช่ ไม่เป็นปัญหา มาเถอะ ‪- อะไรเล่า
‪- ไง ‪- หวัดดีค่ะ
‪- ซีโมเนครับ ‪- อันนาค่ะ
‪- ทำตัวตามสบายนะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪อันนา เธอไม่ใช่คนโรมเหรอ
‪- เปล่าค่ะ หนูเพิ่งย้ายมาที่นี่ ‪- เพิ่งเข้าใหม่ครับ
‪เธอเพิ่งเข้าเรียนปีนี้
‪อันนา ขอโทษที่ต้องบอกนะว่า
‪เธอน่าจะเตือนคุณแม่ว่าครอบครัวนี้มีพ่อสองคน
‪ทำไมคะ ต้องเจาะจงพิเศษเหรอ
‪หนูแค่อยากเห็นหน้าแม่น่ะ
‪แม่หนูวางท่าเหมือนผู้หญิง ‪หัวก้าวหน้า ใจกว้าง ทันสมัย
‪แต่เธอรับได้แค่ครอบครัวตามขนบเดิม
‪เหรอ
‪ถ้าไปบอกว่าเธอเป็นพวกเกลียดเกย์ ‪เธอก็จะบอกว่าเปล่าเพราะเธอมี
‪เพื่อนเกย์เยอะแยะ
‪จริงๆ ค่ะ แต่หนูไม่เคยเจอพวกเขาสักคน
‪ความจริงก็คือ
‪แม่รับไม่ได้กับครอบครัวแบบของคุณ
‪เธอมีความสุขกับแบบของเธอมากกว่า
‪- ใครมา ‪- มาเรียลาแน่ๆ
‪เธอคงลืมกระเป๋าสตางค์อีกแล้ว
‪ไม่เป็นไร ผมเอง
‪คุณเอาเค้กออกจากตู้เย็นทีสิ
‪ได้
‪ได้เลย
‪มาแล้ว
‪ทำไมมาที่นี่ ริคคาร์โด คุณบ้าเหรอ
‪ผมโทรหาคุณตั้งแต่เมื่อวาน ทำไมคุณไม่รับวะ
‪เพราะผมทำโทรศัพท์หาย
‪อ้อ ทำหาย
‪ถ้ามีอะไรจะพูด ก็พูดต่อหน้าสิ
‪ผมขอมากไปหรือไง
‪ผมไม่รู้ว่าคุณคิดจะทำบ้าอะไร แต่คุณมาที่นี่ไม่ได้
‪เราไว้ค่อยคุยกันทีหลัง ผมต้องเข้าไปแล้ว
‪ฉลองวันครบรอบงั้นเหรอ
‪- ใช่ แล้วไง ‪- ดีมาก ช่างน่ารักจริง
‪เขารู้ไหมว่าคุณเอาผมมาสองปีแล้ว
‪จะหยุดได้ยัง
‪- ลูกชายฉันอยู่นี่ ญาติฝั่งเขาก็อยู่ ‪- ใครจะสน
‪เลิกตะโกนสักที
‪ซีโมเน ใครมา
‪เรื่องงานน่ะ เดี๋ยวเข้าไป
‪สงบสติหน่อยได้ไหม
‪คิดอะไรถึงได้มาที่นี่ ออกไปซะ
‪โทษนะ อย่างน้อยก็กล้ามองหน้าและบอกผมเองสิ
‪บอกอะไร
‪ถ้าคิดถึงเรื่องเหลวไหลที่คุณเคยบอกผม
‪ที่คุณจะทิ้งเขา มาอยู่กับผม
‪ผมดันเชื่อคุณเหมือนคนโง่
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณจะมาอาละวาดถึงบ้านผม
‪ผมไม่อยากคบกับคนที่ทำตัวแบบนี้
‪แค่เพราะผมไม่รับโทรศัพท์
‪อยากให้ช่วยเตรียมเค้กไหม
‪ใครน่ะ
‪เขาถึงกับให้หมอนั่นมาที่นี่ในคืนนี้
‪คืนครบรอบของเรา
‪จะทำอะไรน่ะ อาละวาดต่อหน้าทุกคนเหรอ
‪ขอร้อง ปล่อยฉัน
‪ฉันอดทนมาพอแล้ว ขอร้อง ปล่อย
‪ใจเย็นๆ ฟังฉันนะ
‪ฉันจะบอกให้ว่าตอนนี้เราจะทำอะไร
‪เรากลับเข้าไปข้างใน นั่งกินอาหาร
‪รอจนจบคืนนี้
‪หลังจากนั้นก็รวบรวมสติและใจเย็น
‪คุยกับซีโมเนเรื่องนี้ตรงๆ โอเคนะ
‪อย่างมีเหตุผล เหมือนที่เธอรู้ดีว่าทำยังไง
‪ตกลงไหม
‪บางทีเรื่องมันอาจไม่ใช่แบบที่เธอคิด
‪- จริงด้วย ทำไมฉันถึงคิดแง่ลบ ‪- นั่นสิ
‪- คนเราชอบตื่นเต้นเกินเหตุ ‪- ใช่
‪จริงด้วย บางที...
‪ไม่
‪ฉันจะฆ่าเขา
‪อยากให้เลโอเนรู้เรื่องต่อหน้าเพื่อนเขาเหรอ
‪คาร์โลอีก เขาคิดว่า ‪ชีวิตคู่ของเธอเป็นเรื่องตลกอยู่แล้ว
‪ก็ใช่
‪เรื่องตลก
‪มันเป็นไปแล้ว
‪ในโรมมีที่เที่ยวเยอะแยะ
‪ไม่ใช่แค่โรมครับ พ่อ ‪ อันนาอยากไปเที่ยวรอบนอกด้วย
‪ผมกำลังคิดจะพาเธอไปหมู่บ้านกัวตานโย
‪ดีไหม พ่อ กัวตานโย
‪- ดีสิ ‪- แหม น่าสนุก ที่นั่นสวยมาก
‪- จำได้ไหม คาร์โล ‪- ใช่ สวยมาก
‪- คุณไม่รอผมมาตัดเค้กด้วยกันล่ะ ‪- ไม่
‪เราไปได้ไหมครับ
‪ได้สิ
‪เมื่อกี้ใครมา
‪คนส่งของที่ร้านน่ะ
‪ใช่ โทษนะ ผมรู้ว่าไม่ค่อยเหมาะ
‪แต่ผมทำโทรศัพท์หาย เขาติดต่อผมไม่ได้
‪คนส่งของเหรอ ใช่สิ
‪ครีมนี่ก็มังสวิรัติด้วยใช่ไหม
‪เดี๋ยวนี้คนส่งของมาถึงบ้านเลย ตอนค่ำด้วย
‪บอกแล้วไง เขาติดต่อผมไม่ได้
‪แน่นอน คนส่งของมาทำลายงานเลี้ยงเรา
‪งานเลี้ยงครบรอบของเรา
‪พอแล้ว
‪และถ้ายังไม่พอนะ
‪คนส่งของจูบเจ้าของบ้านในสวนด้วยเหรอ
‪- บ้าหรือเปล่า ‪- บอกความจริงมา
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ถามพ่อแกสิ
‪คุณจูบคนส่งของจริงๆ เหรอ
‪พ่อ
‪- หมายความว่าไง ‪- ไม่มีอะไร
‪ผมแค่รู้สึกผิดกับอันนา
‪ที่ต้องมาเห็นผู้ชายคนนี้ปรี๊ดแตก
‪- คือว่า... ‪- ไม่เป็นไรค่ะ
‪- โทษนะ ทำไมคุณมีโทรศัพท์ผม ‪- เพราะคุณลืมไว้ไง
‪- ไหนบอกว่าไม่เห็น ‪- ที่จริงเห็น
‪และเห็นข้อความทั้งหมดจากริคคาร์โด
‪- ใครคือริคคาร์โด ‪- คนส่งของ
‪คนที่ส่งของให้ซีโมเนมาตลอดสองปี ‪ถ้าจำไม่ผิดนะ ใช่ไหม
‪ใช่ สองปี
‪พ่อ
‪เลโอเน พ่อจะอธิบายทุกอย่าง
‪คุณทำได้ยังไง
‪บอกสิ ว่าคุณทำได้ไงวะ
‪ผมไว้ใจคุณ
‪ไม่หรอก
‪ถ้าคุณไว้ใจผม คุณคงไม่แอบดูข้อความของผม
‪นั่นไง ผมผิดสินะที่จับได้ว่าคุณนอกใจ
‪คุณคิดยังไงถึงอ่านข้อความของผมล่ะ
‪- อย่าเปลี่ยนเรื่อง ‪- พวกเธอ เด็กๆ อยู่ด้วยนะ
‪- ไม่ใช่เวลานี้ ‪- ใช่แล้ว
‪เราจะคุยเรื่องนี้ทีหลัง เราจะคุยเรื่อง...
‪แยกกันอยู่ด้วย
‪ไอ้สารเลว จะไปไหน
‪ผมทำลายชีวิตคู่ของเราไง
‪เมื่อเป็นความผิดผม ผมก็จะไป พอใจยัง
‪พอใจสิ ทีนี้ใครกำลังปรี๊ดแตกกันแน่
‪- ใครปรี๊ดแตก ‪- พ่อ
‪ผมจะไปเอง ฟังนะ
‪จะไปไหน ได้ ไปเลย
‪- ผมทำพังเอง ‪- ผม...
‪ใครมา
‪- คนส่งของอีกแล้ว ‪- คาร์โล
‪- ไม่ ผมเปิดเอง ‪- ไม่
‪- เลโอเน ‪- พ่อ ปล่อยผม
‪- อย่ามายุ่ง ‪- ปล่อยผม
‪ไม่ ผมเปิดเอง ผมอยากให้เขาเข้ามา
‪- สุขสันต์วันครบรอบ ‪- สุขสันต์วันครบรอบ
‪หวัดดี
‪เลโอเน
‪อธิบายมาสิ
‪คืนนี้ห่วยแตกเนอะ
‪พ่อแม่ฉันทำเป็นแต่ตะโกนใส่กัน
‪แล้วก็เลิกกัน ทุกอย่างถึงดีขึ้นเยอะ
‪พรุ่งนี้ เรายังจะ...
‪- กัวตานโยเหรอ ‪- กัวตานโย ใช่ไหม
‪- ได้ ‪- โอเค
‪อันนา
‪ออกไป ไปตายซะ
‪ผมจะดูแลเลโอเนเอง เหมือนที่ทำมาตลอด
‪คุณใส่สูทชุดนี้แล้วดูดีจัง
‪เจอตัวแรกในตู้ก็หยิบเลย
‪ปราดาน่ะ
‪ฉันอิจฉาสไตล์แต่งตัวของคุณ ‪มาตลอด ดูดีแต่ไม่เคยประดิษฐ์
‪ขอโทษนะ ทิลลี่
‪ขอโทษนะ ลีรอย
‪เป็นเซอร์ไพรส์ที่น่ารักมาก แต่...
‪ไม่
‪เราแค่แวะมาเยี่ยม
‪เราจะไปแล้ว
‪จะไปไหน
‪เราจะไปซิซิลี
‪หมู่บ้านที่ปู่ย่าของลีรอยเคยอยู่
‪ขี่มอเตอร์ไซค์หกร้อยกิโลเมตร ไกลทีเดียว
‪ไม่ใช่มอเตอร์ไซค์ ที่รัก ฮาร์ลีย์ต่างหาก
‪ไม่ใช่โร้ดคิงก็จริง แต่ไหวแน่
‪ซีโมเน จะไปแล้วเหรอ
‪ใช่
‪พวกคุณ...
‪ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่...
‪ฉันแค่อยากให้รู้ว่าฉันรักพวกคุณมากนะ
‪ฉันรักพวกคุณ
‪เราก็รักคุณ ทิลลี่
‪คุณเหมือนน้องสาว
‪ไว้คราวหน้า เราค่อยนัดเจอกัน แต่...
‪ทิลลี่ ผมต้องไปแล้ว ไปนะ
‪ดีมาก
‪ไปซะ รีบไปตายซะ
‪อย่ากลับมาอีก
‪ใครครับ
‪ขอเข้าไปได้ไหม
‪มีไรครับ แดเด
‪"แดเด" เหรอ
‪ยังชอบเรียกฉันแบบนั้นเหรอ
‪- หรืออยากให้ผมเรียก "คุณแม่" ครับ ‪- ไม่เอา "แดเด" ดีแล้ว
‪เธอเป็นเด็กสร้างสรรค์มาก
‪ฉันบอกลูกๆ แบบนั้นเสมอ
‪เวลาฉันพูดถึงครอบครัวอิตาลีของฉัน
‪คุณเห็นแล้วใช่ไหม
‪พวกเขาไม่เคยทำแบบนี้เหรอ
‪เคยอยู่แล้ว
‪แต่ก็แค่เรื่องทั่วไป ไม่เคยแรงแบบนี้
‪อย่าด่วนตัดสินพวกเขานะ เลโอเน
‪ไม่หรอกครับ ผมแค่ไม่คิดว่า ‪เรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับพวกเขาได้
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪เป็นการหักมุมได้เด็ดจริงๆ
‪สำหรับวิดีโอครอบครัวแสนสุขของเราที่ผมทำอยู่
‪แล้วดูตอนนี้สิ
‪มีศิลปะญี่ปุ่นโบราณเรียกว่า "คินสึงิ"
‪เวลาเราทำของมีค่าแตกหัก แทนที่จะทิ้งมันไป
‪เราใช้ทองคำเหลวนิดหน่อย ‪ซ่อมแซมของที่แตกหักนั้นได้
‪รอยแตกยังหลงเหลือบาดแผลอยู่ ‪แต่สิ่งของชิ้นนั้นจะยิ่งมีค่ากว่าเดิม
‪บาดแผลคือของล้ำค่า
‪มันทำให้คนๆ นั้นไม่เหมือนใคร
‪รู้ไหม
‪คิดว่างั้นฮะ
‪(ยกโทษให้ผมนะ รักคุณ)
‪ไสหัวไป
‪- หวัดดี ‪- เธอผิดนะ ฉันพร้อมตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อนแล้ว
‪ได้ยินว่าหน้าผาหินในกัวตานโยแจ๋วมาก
‪แม่ฉันบอกว่าฉันมาได้ต่อเมื่อให้เขามาด้วย
‪ก็จริง
‪ไปเที่ยวกับลูกของผู้ชาย ‪ปรี๊ดแตกสองคนมันอันตรายสินะ
‪- เธอเล่าเรื่องเมื่อคืนให้แม่ฟังเหรอ ‪- เปล่า
‪แม่ฉันต้องสนใจปัญหาของตัวเองก่อน
‪แล้วแม่นายล่ะ ทิลลี่ใช่ไหม
‪แม่นายใช่ไหม เธอว่าไง
‪เปล่า เธอไม่ใช่แม่ฉัน
‪เธอเป็นคนอุ้มท้องฉัน แดเดของฉัน
‪ฉันเรียกเธอแบบนั้น เรื่องมันยาวน่ะ
‪เมื่อวาน ตอนที่ฉันมองครอบครัวนาย
‪ดูเหมือนครอบครัวที่น่ารักมาก
‪น่าเสียดาย
‪แต่ฉันพยายามเดาอยู่ว่าคนไหน ‪คือพ่อดีเอ็นเอของนาย
‪แต่นายเหมือนทั้งสองคน ‪อย่างละนิดหน่อย ฉันเลยดูไม่ออก
‪- ซีโมเนหรือเปาโล ‪- ไม่รู้
‪- หมายความว่าไง ‪- เราไม่รู้
‪เราต้องคุยเรื่องนี้ตอนนี้เหรอ
‪นั่นสิ
‪รู้จักคอกเทลใช่ไหม
‪ฉันเป็นลูกของคอกเทลชนิดหนึ่ง
‪สรุปว่าพ่อของฉันทั้งคู่ได้ ‪หลอดทดลองมาแล้วก็เอาไอ้นั่นมาผสมกัน...
‪อสุจิ
‪ใช่ นั่นแหละ
‪แค่นั้น
‪พวกเขาสร้างตัวอ่อนจากอสุจิ ‪ที่ผสมกันและไข่ของผู้บริจาค
‪ซึ่งฉีดเข้าไปในท้องของทิลลี่ ‪เก้าเดือนต่อมาฉันก็เกิด
‪เข้าใจไหม
‪คิดว่านะ
‪(ขอโอกาสอีกครั้งจะได้ไหม)
‪สวยเนอะ
‪สุดท้ายแล้วก็คุ้มค่า
‪เยี่ยม
‪หน้าผาหินก็สุดยอด สองคนนี้จะปีนด้วยไหม
‪- ขึ้นไปเนี่ยเหรอ ‪- ใช่
‪ขอผ่าน
‪นายล่ะ เลโอเน
‪สูงมากนะ
‪ฉันเอาอุปกรณ์มาเผื่อนายด้วย ฉันคอยช่วยนายได้
‪- ฉันจะเตรียมรูทให้ ‪- ฉันจะถ่ายตอนปีนให้
‪- ไม่ต้องปีนก็ได้นะ ‪- ไม่
‪ฉันทำได้
‪แน่ใจนะ
‪เขาเก่งเนอะ
‪ใช่ เขาเก่ง
‪- มาก ‪- มาก
‪ง่ายๆ นายทำได้
‪เชือก
‪โอเค ฉันจะไปแล้ว
‪ปีนขึ้นมาช้าๆ เลโอเน
‪หาที่ยึดเกาะมือและเท้าไว้ แล้วปีนช้าๆ
‪ดี
‪อันนั้น
‪ไปเลย
‪- นั่นแหละ ‪- เป็นไงบ้าง
‪โอเค
‪- วางมือตรงนั้น ‪- ตรงนั้น
‪- ตรงนี้เหรอ ‪- ตรงหน้าเข่านาย
‪หาที่ยึดตรงนั้น
‪นั่นแหละ ดีมาก
‪ดี
‪ค่อยๆ
‪- ทุกอย่างโอเคไหม ‪- โอเค
‪จับหน้าผาอีกที
‪ระวังตัวด้วย
‪มาเลย
‪มาเร็ว
‪ระวัง
‪เป็นไงบ้าง
‪โอเคนะ มาเถอะ
‪ดี
‪ขอมือ
‪เก่งมาก
‪เห็นไหม นายทำได้ นายเก่งมาก
‪ใช่ ถ้าไม่ได้นาย ฉันคงยังเกาะหินก้อนนั้นอยู่
‪เธอจะไม่โพสต์วิดีโอหรอกมั้ง
‪ก็โพสต์ไปสิ นายดูดีนะ
‪นายได้แสดงความกล้าแล้ว
‪โพสต์ไปสิ
‪ฉันอยากให้ตัวเองกล้าแบบนี้ในเรื่องอื่นด้วย
‪ฉันชอบอยู่กับนาย
‪จริงๆ มัน...
‪หายากที่จะพบผู้ชายแบบนาย
‪ซึ่งมันทำให้ฉันคิด เพราะ...
‪ในที่สุด...
‪นายคือเกย์คนแรกที่ฉันชอบ ‪ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าจะทำยังไง
‪ดาริโอ ฉันไม่ใช่เกย์
‪- หมายความว่าไง ‪- ฉันไม่ใช่เกย์
‪แต่พ่อทั้งสองคนของนายเป็นเกย์ คือฉัน...
‪- พ่อสองคนของฉัน ‪- ไม่
‪- ไม่อยากเชื่อเลย ‪- ฉันไม่ได้ตั้งใจจะ เลโอเน
‪อันนายังบอกฉันเลย นายไม่ใช่เกย์ได้ไง
‪พ่อๆ ของฉันเป็นเกย์
‪ฉันเปล่า พ่อแม่ของนายสเตรท แต่นายไม่ใช่แน่ๆ
‪มันไม่ใช่เชื้อโรคติดต่อที่เราจะ...
‪- นายจะบอกใครไหม ‪- ไม่
‪- เก็บไว้กับตัวนะ ‪- ได้
‪ดี
‪- โอเคไหม เลโอเน ‪- พี่เธอมันทุเรศ
‪ขอโทษนะ เขายังไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้
‪เธอรู้มาตลอดใช่ไหม
‪เธอนัดเที่ยวครั้งนี้เพื่อจับคู่ให้ฉันกับพี่เธอใช่ไหม
‪เปล่า ฉันรู้ว่าเขาชอบนาย ‪ แต่ฉันนึกว่านายก็ชอบเขา
‪ถึงว่าเธอถึงสนใจพ่อๆ ของฉันนัก
‪มีน้ำใจมากและน่ารักเสมอ
‪- ถึงกับไปบ้านฉัน ‪- ฉันแค่อยากช่วยเขา
‪ฟังนะ ตลอดชีวิตฉัน ‪โดนคนหาว่าเป็นเกย์เพราะพ่อๆ ของฉัน
‪ฉันเสียใจที่ทำให้พวกเธอผิดหวัง
‪ฉันก็อยากเป็นเกย์นะ
‪แต่สรุปง่ายๆ
‪ฉันไม่ใช่
‪ไม่เคยคิดเลยเหรอว่าทำไมฉันมาวันนี้
‪เพราะฉันชอบเธอ อันนา เธอต่างหาก
‪ฉันนึกว่าเธอมาเพราะฉันซะอีก
‪ฉันเข้าใจผิดเอง
‪ขอโทษ
‪หวัดดีฮะ พ่อ
‪ไงจ๊ะ เที่ยวสนุกไหม
‪ก็ดี
‪พ่อเป็นไงบ้าง
‪ดี สบายดี
‪ผมเห็นพ่อจัดบ้านใหม่
‪ใช่ เราเก็บกวาดบางอย่าง
‪- หิวหรือเปล่า อยากกินอะไรไหม ‪- ไม่ครับ
‪- โทษนะครับ พ่อทำอะไรน่ะ ‪- เก็บกวาดนิดหน่อย
‪แล้วก็ทิ้งขวดไวน์ของเขาเหรอ
‪ลูกหมายถึงคอลเลกชัน ‪ที่พ่อเขาทำเป็นสะสมใช่ไหม ใช่
‪แต่มันสำคัญสำหรับเขานะ
‪สำคัญแค่เพราะเขาจะได้มี ‪ใบรับรองนักชิมไวน์น่ะใช่
‪แล้วนี่ล่ะ
‪เสียใจด้วยครับ พ่อ
‪ผมจะไปนอนนะ ผมเพลียนิดหน่อย
‪ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นถึงขนาดนี้
‪ผมมันทุเรศเอง ยอมรับ
‪ถูกต้องเลย
‪ทำได้ดีมาก
‪ดีมาก
‪แต่...
‪ผมไม่เชื่อว่าคุณไม่ต้องการผมอีกแล้ว
‪ว่าแต่ว่า แม้แต่ครูสอนเคมีก็ชอบน้ำสมุนไพร
‪เขาลองแล้วชัดๆ เพราะเขาให้ฉันเต็มสิบ
‪เลโอเน
‪จะหลบหน้ากันอีกนานไหม
‪เราอยู่โรงเรียนเดียวกันนะ อย่าลืม
‪เลโอเน ฉันจะกลับบ้าน
‪- อย่ามายุ่งกับฉัน ‪- ให้ฉันทำยังไง
‪คุกเข่าขอร้องเหรอ ได้นะถ้านายต้องการ
‪- ทั้งหมดนี้คือเรื่องตลกสำหรับเธอสินะ ‪- อย่าพูดเกินไป
‪- ฉันจะไปรู้ได้ไง... ‪- รู้อะไร ว่าฉันไม่ใช่เกย์เหรอ
‪- ขอโทษ ฉันผิดเองที่ไม่เคยบอกเธอ ‪- ไม่นะ เลโอเน
‪หยุด
‪ฉันว่านายเข้าใจไม่ผิด
‪เรื่องอะไร
‪ว่าฉันชอบนาย
‪พ่อนายมา
‪คนที่หล่อๆ
‪ไว้เราค่อยคุยกัน
‪นะ
‪ไง
‪พ่อมาทำอะไรที่นี่
‪ก็อยากใช้เวลาอยู่กับลูกชาย
‪อยากกินอะไรอร่อยๆ ไหม พิซซ่าเป็นไง
‪เขากำลังเสียใจ ส่วนพ่อก็ไม่สน
‪- มันก็ไม่ง่ายสำหรับพ่อนะ ‪- แต่พ่อเป็นคนก่อเรื่องนี่
‪พ่อแอบคบคนอื่นมาหลายเดือนก็จริง ‪พ่อทุเรศก็ใช่ พ่อโกหก พ่อรู้
‪แต่อย่าคิดว่าเป็นความผิดของพ่อคนเดียว
‪ทุกอย่างในชีวิตไม่ได้มีแค่สีขาวกับดำ
‪เรามาถึงจุดนี้ด้วยกัน
‪บางครั้งหลายอย่างก็ต้องเลี้ยวกลับ
‪แล้วเราก็พบตัวเองในสภาพที่เราไม่มีวันรู้ว่า...
‪พ่อไม่รู้เหรอ
‪พ่อพยายามแล้ว เลโอ
‪เราพยายามแล้ว มันไม่ได้ผล
‪พ่อทำผิดไปแล้ว พ่อรู้
‪แต่นี่คือผล ไม่ใช่เหตุผล
‪เข้าใจใช่ไหม
‪ไม่รู้สิ
‪ฟังนะ อยากเล่าเรื่องอันนาให้พ่อฟังไหม
‪- เธอดูเท่ดี... ‪- จะกลับบ้านหรือเปล่า
‪- ไปปีนเขามาเหรอ ‪- พ่อ
‪จะกลับบ้านหรือเปล่า
‪ไม่รู้สิ ไม่ใช่ตอนนี้
‪พ่อจะอยู่ข้างลูกเสมอ
‪เสมอ
‪ลูกสลัดพ่อทิ้งไม่ได้ง่ายๆ หรอกนะ
‪แล้วเราจะไปกินพิซซ่าที่ไหนดี
‪ไว้คราวหน้าดีกว่า พ่อ
‪(โดเมนิโก: ผมมีข่าวสำคัญ ‪มาเจอกันพรุ่งนี้เช้าที่ออฟฟิศผม)
‪เราต้องการแค่นี้แหละ
‪พวกคุณ ผมเสียใจที่ต้องแจ้งข่าวนี้
‪แต่ศาลสูงไม่รับรองการมีพ่อสองคน
‪อะไรนะ
‪สรุปแล้ว ในสายตาของกฎหมาย ‪เราไม่ใช่ผู้ปกครองร่วมกันอีกแล้วเหรอ
‪แล้วทีนี้ทำยังไง
‪พวกเขาก็อาจขอให้พวกคุณ ‪กลับไปเป็นสถานะก่อนหน้านี้
‪เดี๋ยวนะ คุณหมายถึงตอนที่ผมเป็นคนเดียว
‪ที่มีชื่อเป็นผู้ปกครองของเลโอเนในใบเกิดเหรอ
‪- ทำไมล่ะ ‪- มันไม่ใช่อย่างนั้นน่ะสิ
‪เมื่อคุณไม่เคยอยากรู้ว่า ‪คุณคนไหนคือพ่อของเลโอเน
‪พวกเขาอาจจะขอตรวจเพิ่ม
‪เช่น อาจจะขอตรวจดีเอ็นเอพวกคุณ
‪เราจะถูกบังคับให้ตรวจหาว่า ‪ใครคือพ่อดีเอ็นเอของเขางั้นเหรอ
‪เป็นไปได้ บอกตรงๆ ก็ประมาณนั้นแหละ
‪ไม่ นี่มันเหมือนวิธีของพวก ‪นาซีชัดๆ เราควรกลับไปที่เคยเป็นดีกว่า
‪- คุณไม่ใช่คนตัดสินใจ ‪- กฎหมายบอกอีกแบบ
‪- กฎหมายบอกอย่างนั้น ‪- กฎหมายบอกอีกแบบ
‪"สถานะก่อนหน้านี้"
‪ตามกฎหมายอิตาลี ให้ความสำคัญ ‪กับความเป็นจริงมากที่สุด
‪- อะไรวะที่สำคัญที่สุด ‪- ผมจะอธิบายๆ
‪ในประเทศนี้ การกำหนดว่าใครคือผู้ปกครอง
‪ดูจากความสัมพันธ์ทางพันธุกรรมที่มีกับเด็กเท่านั้น
‪- เท่านั้นเหรอ ‪- เท่านั้น
‪เท่านั้น แน่นอน
‪ไม่รู้สิ โดเมนิโก
‪แบบนี้ เมื่อถูกบังคับให้...
‪การตรวจดีเอ็นเออาจทำให้เราทุกคนเจ็บปวด
‪โดยเฉพาะกับเลโอเน ผมว่า...
‪(เลโอเน: ฉันมาถึงแล้ว เธออยู่ไหน)
‪อยู่ข้างหลังนาย
‪หลับตาไว้นะ
‪ทำไม
‪มีของขวัญให้ฉันเหรอ
‪ใช่
‪นี่
‪ชอบไหม
‪ทำไมเป็นฉันล่ะ
‪เพราะนายเป็นคนดี
‪เหรอ
‪- เมื่อไหร่ ‪- เสมอ
‪แม้แต่ตอนที่นายกำลังห้อยอยู่บนหน้าผา
‪- พระเจ้า ช่วยลบวิดีโอนั่นที ‪- ไม่ได้
‪มันจะอยู่ในนี้ตลอดไป
‪- แน่ใจนะ ‪- แน่ใจ
‪หลังจากนี้เธอจะไม่...
‪พระเจ้า แน่ใจนะ
‪ผมไม่พร้อมจะมีเรื่อง
‪ไม่ต้องห่วง เปาโลไปงาน ‪แสดงสินค้า เลโอเนอยู่ที่สวน
‪เราจะอยู่ไม่นาน
‪เขาทำอะไรน่ะ
‪เขาเปลี่ยนทุกอย่างไปแล้ว
‪ผมมีของไม่มาก เดี๋ยวก็เสร็จ
‪จะมาเอาแค่หนังสือเหรอ
‪ใช่ ทุกอย่างเป็นของเขา
‪ร้าน บ้าน ร้านอาหาร
‪ทุกอย่างเป็นของเปาโล
‪หลังจากหลายปีที่อยู่ด้วยกัน ผมไม่มีอะไรเหลือ
‪ของมีค่าอย่างเดียวที่ผมมีคือไวน์ที่ผมสะสมไว้
‪ที่จริง มันอยู่บนชั้น ‪ไปหยิบมาสิ เราจะเอาไปไว้ที่ร้าน
‪ได้เลย
‪นี่ของฉัน
‪ให้เขาไว้เมื่อสิบปีก่อน
‪- ไม่เคยเปิดด้วยซ้ำ ‪- หาไม่เจอนะ
‪เดี๋ยวนะ มาแล้ว
‪บอกแล้วไง อยู่บนชั้นขวามือ
‪ไม่
‪- ไม่จริงน่า ‪- ไม่
‪- เขาทิ้งไวน์ของคุณหมดเลยเหรอ ‪- ไม่อยากเชื่อเลย ไม่
‪ไม่
‪แม้แต่ซาสซิคาลา ไม่
‪ไอ้คนทุเรศ
‪ไอ้สารเลว
‪มันจะต้องชดใช้ๆ
‪- ใจเย็นน่า ‪- อย่ามาแตะผม
‪มันอยู่ไหน
‪อยู่นี่เอง
‪ชอบปราดานักใช่ไหม
‪ไอ้คนทุเรศ
‪หยุดน่า ซีโม
‪ถอยไป
‪ไม่ ปล่อยผม
‪ผมยังทำไม่เสร็จ
‪ช่างเถอะน่า คุณทำบ้าอะไร
‪ช่างมันเถอะ
‪มันไม่คุ้มหรอก ซีโม
‪มันไม่คุ้มหรอก
‪ช่างมันเถอะ
‪มีกระเป๋าอยู่ตรงนั้น
‪โอเค
‪นี่
‪เขามียานอนหลับเยอะพอกับผู้ป่วยจิตเวชเลย
‪อย่าพูดแบบนั้น
‪ไม่ นั่นของเลโอเน
‪ลูกชายคุณใช้หวีนี้
‪แสดงว่านี่ผมของเลโอเนเหรอ
‪ใช่
‪ถ้าคุณต้องตรวจ คงดีถ้าได้รู้ผลล่วงหน้า
‪- ใช่ไหม ‪- เลโอเนจะไม่มีวันตรวจ
‪ช่างเถอะ
‪ได้ แต่มีกระเปาะผมนะ เอาไปตรวจดีเอ็นเอได้
‪อยากเซอร์ไพรส์หรือไง
‪ผมจะจัดการเอง
‪ไม่
‪มีอะไรครับ
‪ดูสิ
‪ดูว่าเขาทำอะไรได้บ้าง
‪เขาทำเหรอ
‪เขามาที่นี่
‪ตัดสูทปราดาของพ่อเป็นชิ้นๆ
‪เขาบ้าไปแล้ว
‪เขาคงทำเพราะพ่อทิ้งไวน์ของเขาน่ะ
‪แล้วเขาทิ้งอะไรล่ะ
‪เขาทิ้งครอบครัวเราแบบไม่มีทางต่อติด
‪คนเดียวทำผิดไม่ได้หรอกครับ พ่อ
‪เขานี่เอง
‪เขาพูดเหลวไหลกรอกหูลูก บอกมาตรงๆ ซิ
‪เขาต้องไปหาลูกที่โรงเรียนแน่ๆ ลูกเจอเขา
‪ฟังนะ ลูกต้องไม่พูดกับเขาอีก เข้าใจไหม
‪ลูกต้องไม่เจอหมอนั่นอีก เด็ดขาด
‪พ่อไม่คิดว่าทำเกินไปเหรอ
‪เกินไปงั้นเหรอ พ่อเนี่ยนะ
‪- ลูกเข้าข้างใคร ‪- ผมไม่ได้เข้าข้างใคร
‪ได้ ลูกอยากไปอยู่กับเขาใช่ไหม
‪ไปอยู่กับเขาเลย ไปเลย
‪- ทิ้งฉันไปอีกคน ‪- พ่อไม่ยอมฟังเลย
‪ไม่เคยเลย
‪พ่อไม่ยอมฟังเลย
‪ฟังนะ ตามใจพ่อ
‪อย่ายุ่งกับผมก็แล้วกัน โอเคนะ
‪- ฮัลโหล ‪- หวัดดี โดเมนิโก
‪เราต้องจัดการเขาให้หมอบ
‪จัดการเขาให้ราบคาบ
‪เปาโล อย่าทำแบบนี้เลย
‪ไม่ คุณไม่เข้าใจ
‪นี่คือสงคราม
‪เธอทำแบบนี้กับนายเหรอ
‪เออน่า
‪ฉันไม่มีวันเจอแบบนี้แน่
‪อิจฉาว่ะ
‪ไม่เอา ขอบใจ
‪ทำไมทำหน้าแบบนั้น
‪พ่อๆ ของฉันน่ะ จา
‪ฉันไม่เคยเห็นพวกเขาเป็นแบบนี้ ‪ ทำตัวร้ายกาจเหมือนเด็ก
‪ทำไมไม่บันทึกไว้ล่ะ ‪นี่แหละการหักมุมที่เราต้องการ สมบูรณ์แบบ
‪- นายพูดเรื่องอะไรวะ ‪- เราจะทำได้ดีมาก
‪ฟังนะ จา เราจะไม่ทำสารคดีอีกแล้ว
‪- ใครตัดสินใจ ‪- ครอบครัวฉัน ฉันเลือกเอง
‪นี่มันโปรเจกต์จบของฉันด้วย
‪เราทำด้วยกันมาแต่ต้น
‪นายก็รู้ว่าฉันพยายามแทบตาย ‪นายทำแบบนี้ไม่ได้ เลโอเน
‪เลโอเน
‪พวกเขาห่วยแตก จา ‪ฉันไม่อยากยุ่งกับพวกเขาอีก เข้าใจไหม
‪ใส่ลงไปในหนังด้วย ถ้านายต้องพูดนะ พูดเลย
‪"พวกเขาห่วยแตก"
‪- เราจะเริ่มที่ฉากแฮปปี้แล้วก็... ‪- ไสหัวไป จา
‪มันเกิดขึ้นได้กับทุกคน เลโอเน
‪ขอต้อนรับสู่โลกแห่งความจริง
‪นี่ไงประเด็นที่นายอยากนำเสนอ
‪ครอบครัวนายห่วยแตก เหมือนของฉัน
‪เหมือนของคนอื่นๆ
‪ไอ้งั่ง
‪เราน่าจะประหยัดได้ตั้งเท่าไหร่
‪ไม่เอานะ เอล เลิกล้อเล่นสักที
‪เราต้องมีไมโครเวฟ
‪งั้นก็เลิกใช้พื้นหินอ่อน
‪- โมเสกราคาเท่าไหร่ครับ ‪- คุณคิดว่าไงคะ
‪- คิดว่ามากไป ‪- ฉันจะอัดนาย ไอ้สารเลว
‪นายจะได้ฟังฉันบ้าง
‪- ลงมานี่นะ ไอ้สารเลว ‪- ที่จริงโมเสกก็ไม่เลว
‪มันอยู่ไหน
‪ลงมานี่
‪ผมจะไปตรวจดูว่าโมเสกมีของหรือเปล่า
‪เดี๋ยวมาครับ
‪มาทำอะไรที่นี่
‪จะไปไหน
‪จะทำอะไรวะ เปาโล นี่มันหมายความว่าไง
‪- คุณขายร้านอาหารไม่ได้ ‪- ถ้าเข้าใจไม่ผิด ผมเป็นเจ้าของนะ
‪ดีจริง แต่เราตกลงกันแล้ว
‪ผมบริหารให้คุณ เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในครอบครัว
‪แน่นอน เราตกลงกันเรื่องแต่งงานด้วย
‪แต่เสียใจนะ เราไม่มีข้อตกลงพวกนั้นอีกแล้ว
‪ทำบ้าอะไรวะ อย่าเอามือมาโดนตัวผม
‪คุณจะต้องยกเลิกการขายเดี๋ยวนี้
‪- เหรอ ‪- ใช่
‪ตอนนี้มาถึงขั้นข่มขู่กันแล้ว ‪ เดี๋ยวนะ โทษที ว่าต่อสิ
‪- พระเจ้า ไอ้งั่งเอ๊ย ‪- พูดเลย ว่าต่อสิ
‪ผมทิ้งวุฒิปริญญาเอก
‪เพราะอยากได้งานที่หาเลี้ยงครอบครัว
‪- คุณขอให้ผมทำเองนะ ‪- แล้วผมล่ะ
‪ผมน่าจะเป็นสถาปนิกชื่อดัง
‪แทนที่จะมาเปิดร้านขายชุดห้องครัวแบบนี้
‪คุณมีอิสระแล้วนี่ ไปสิ
‪อย่ามายุ่งกับผมและเลโอเนอีก
‪ไปเลย ไปเป็นอิสระเลย
‪อย่าเอาเลโอเนมาเกี่ยว
‪ช่วยด้วย เขาข่มขู่ผม ช่วยด้วย
‪อย่าพยายามเสี้ยมเขาให้เกลียดผม ‪ไม่งั้นไม่รับรองว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪อย่าเอามือมาแตะนะ ไม่งั้นผมจะเรียกตำรวจ
‪- เหรอ ‪- เข้าใจนะ
‪- จะเลิกได้ยัง ‪- เลิกอะไร
‪เลิกทำเหมือนว่าเลโอเน ‪เป็นลูกชายคนเดียวของคุณ
‪เลโอเนเป็นลูกชายของผมคนเดียว
‪ดูก็รู้ เขาดูเหมือนผม
‪เปาโล
‪เปาโล เรื่องรูปร่างหน้าตาทั้งหมดนี้
‪เป็นความเชื่อผิดๆ ฝังหัวป่วยๆ ของคุณเท่านั้น
‪เลโอเนรักดนตรี
‪ประวัติศาสตร์ ธรรมชาติ สัตว์ต่างๆ เหมือนผม
‪ใช่ คุณรักสัตว์ ใช่
‪แน่นอน เมื่อเอามันไปอบ
‪ผมจะใช้ทนายขออำนาจปกครองเลโอเน
‪ไอ้โง่น่าสมเพช
‪ถามจริง
‪ผู้พิพากษาที่มีสติดีๆ ‪คงไม่มีทางไว้ใจให้คุณดูแลหมา
‪อย่าว่าแต่เด็กเลย
‪เลโอเนเป็นลูกชายผม
‪- อยากพนันไหม ‪- มาพนันกัน
‪เดี๋ยวเราก็รู้อยู่ดี
‪ทำไม โทษที ทำไมเราควร...
‪เพราะว่า...
‪เพราะว่างั้น
‪คุณตรวจดีเอ็นเอแล้วใช่ไหม
‪ใช่ แล้วไง
‪ระวังนะ เปาโล
‪ผ่านมา 20 ปี คุณก็ยังไม่รู้ว่าผมทำอะไรได้บ้าง
‪ขู่มาสิ ผมบันทึกไว้ทุกอย่างแล้ว
‪ต่อสิ ขู่เลย
‪อัดไว้หมดแล้ว
‪บ้าเอ๊ย ไม่ได้กดเริ่ม ให้ตายสิ
‪บ้าเอ๊ย โมเสกไม่มีของ
‪ร้านประเภทไหนกันไม่เอาโมเสกมาขาย
‪แล้วเธอกับฉัน...
‪อะไร
‪ไม่ คือเราอยู่ด้วยกันแล้วใช่ไหม
‪- ใช่ เราอยู่ห้องเดียวกัน ‪- ไม่เอาน่า ถามจริง
‪ไม่รู้สิ ใช่แหละ
‪ฉันอยากให้เป็นแบบนั้น
‪- แล้วไง ‪- แล้วไงเหรอ
‪แล้วไง
‪อยากเป็นแฟนฉันไหม
‪- นี่คืออยากใช่ไหม ‪- ใช่
‪อยาก
‪- แฟนเกย์ของฉัน ‪- ไม่ พอเลย
‪ไม่เอาน่า อย่าโมโหสิ
‪- สัญญาแล้วนะว่าขังเขาไว้ในห้องแล้ว ‪- เขาอยู่ในห้องเขา
‪ล็อกด้วยไหม
‪แต่นายน่าจะต้องสงสัยอย่างน้อยสักครั้ง
‪ทุกคนก็เคย
‪เช่น ฉันเคยคิดว่าหลงรักเพื่อนคนนึง
‪ฉันเลยจูบเธอ
‪แล้วเราก็เริ่มหัวเราะกัน
‪นายล่ะ
‪- ไม่มีเลยเหรอ ‪- ฉัน...
‪ฉันเคยคิดแหละ เคยสงสัย...
‪ถึงกับเคยถามพ่อๆ ของฉัน
‪พวกเขาก็แค่บอกว่า
‪"ถ้าลูกเป็น คงไม่มาถามเราอยู่นี่หรอก"
‪สำหรับฉัน เธอเป็นอะไรก็ได้ ‪ขอแค่ชอบฉันก็พอ
‪แน่ใจนะว่าแม่เธอจะไม่กลับบ้าน
‪ใช่ แน่นอน
‪โอเค
‪ส่งข้อความถึงพ่อๆ ของนายสิว่านายจะนอนที่นี่
‪- โอเคไหม ‪- โอเค
‪- ครั้งแรกเหรอ ‪- ฉันเหรอ
‪ใช่ เธอล่ะ
‪เปล่า
‪แต่กับนายมันจะต่างจากเดิม
‪ไง ไม่ เข้ามาสิ
‪ฉันเสร็จแล้ว จะแต่งตัวในห้อง เข้ามาสิ
‪เลโอเน ขอโทษ
‪ใช่ ฉันอยากขอโทษเรื่องวันก่อน
‪ที่ทำตัวแบบนั้น
‪ไม่ ขอโทษ ฉันทุเรศเอง
‪มันเป็นเรื่องที่ฉันไม่สามารถ ‪ยอมรับกับใครได้ แม้แต่ตัวเอง
‪ไม่รู้ยังไง ฉันบอกนายได้
‪และตอนนี้ ฉันก็รู้สึกว่า...
‪โล่งขึ้น เป็นอิสระมากขึ้น
‪ถ้านายไม่ว่าอะไร ‪เราเป็นเพื่อนกันได้ ฉันไม่...
‪ถ้านายสอนฉันให้ปีนหน้าผาแบบนาย ก็อาจจะได้
‪ก็ได้ ฉันจะสอนให้นายปีนหน้าผาแบบฉัน มานี่
‪ฉันรู้
‪- ดาริโอ ‪- แม่
‪- เปิดสิ ‪- ดาริโอ เปิดประตูเดี๋ยวนี้
‪- ใครจะรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ ‪- ดาริโอ
‪- มีอะไรคะ แม่ ‪- เกิดอะไรขึ้นในบ้านนี้
‪ดาริโอไปทำอะไรอยู่ในนั้นกับเขา ‪แล้วทำไมลูกเกือบโป๊อย่างนี้
‪เปิดประตู
‪- ฉันจะออกไปบอกแม่ "แม่ ผมเป็นเกย์" ‪- ไม่ ห้ามพูดแบบนั้น
‪มันจะดูเหมือนเราเพิ่งมีเซ็กซ์กัน ไม่ได้
‪ฉันจะออกทางหน้าต่าง ‪ ส่วนนายก็ทำไปตามใจชอบเลย
‪ดาริโอ เปิดประตู
‪แม่
‪ใช่ แม่เข้าใจถูกแล้ว ผมเป็นเกย์
‪และเพราะเลโอเน
‪ผมเลยยอมรับสักทีว่าผมเป็นอะไรกันแน่
‪- แม่ ผมเป็นเกย์ ‪- ไม่ อธิบายให้ชัดๆ สิ
‪ฟังนะ "อธิบายชัดๆ" ฉันไม่สนว่า ‪เธอกับพ่อๆ ของเธอทำยังไงที่บ้าน
‪- พ่อๆ ของผมเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ ‪- ที่นี่คือบ้านคนปกติ เข้าใจไหม
‪ปกติยังไง แม่
‪- แล้วอะไรที่ไม่ปกติ ‪- ยังพูดคำว่า "ปกติ" ได้เหรอ
‪ไม่ได้ แม่พูดคำนี้ไม่ได้
‪เรายังอยากได้สิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกๆ ไง
‪ปกติเหรอ เหมือนพ่อที่เอากับ ‪ผู้หญิงอายุน้อยกว่าหนูเนี่ยนะ
‪หรือเหมือนแม่ ที่เอาแต่ดูเว็บโป๊
‪กล้าดียังไง
‪จะไปรู้อะไร ลูกยังเด็ก พวกเธอยังเด็ก
‪พวกลูกเข้าห้องไปซะ ส่วนเธอ ช่วยกลับไปเลย
‪- อย่ามายุ่งกับลูกชายฉัน ‪- ไม่ เขาจะอยู่
‪ดาริโอ ลูกรัก
‪ลูกก็รู้ว่าบอกแม่ได้ทุกเรื่อง
‪แม่รับรองได้ว่าเป็นเรื่องปกติ ‪ที่อายุเท่าลูกก็สับสนแบบนี้
‪ลูกแค่ต้องหลีกเลี่ยงประสบการณ์ผิดๆ เข้าใจไหม
‪นี่แหละประสบการณ์ที่ผมอยากมี หยุดสักที
‪แล้วยังไง
‪- เมื่อคืน ลูกกับเขา... ‪- เปล่า
‪แม่นี่ตลกจริง เข้าใจผิดตามเคย
‪ที่จริงแล้ว ผมรักลูกสาวคุณครับ
‪แสดงว่าเธอ ดาริโอ เลโอเน...
‪พอแล้ว ไปโรงเรียน
‪ไปเลย ทุกคน หนึ่ง สอง สาม ออกไปซะ ไปๆ
‪เก่งมาก
‪มาแล้ว
‪เริ่มที่อันนี้ เอาละ
‪มีกี่คนเนี่ย
‪ข้อความ
‪ใครน่ะ
‪หวัดดี
‪มารบกวนคุณหรือเปล่า
‪ไม่ ผมแค่ไม่คิดว่าจะเป็นคุณ
‪เข้ามาสิ
‪นี่สำหรับคุณ
‪สำหรับผมเหรอ
‪ไม่ใช่ปราดาหรอก
‪ตอนนี้ผมไม่มีเงินซื้อปราดา
‪แต่มันก็คล้ายกัน แทบจะ...
‪แทบจะเหมือนกัน
‪ใช่ เห็นแล้ว "ฟราดา"
‪ขอบคุณ
‪ขอบคุณ เปาโล จริงๆ
‪ผมขอบคุณที่คุณยังดีกับผม
‪แน่นอน
‪พูดจริงๆ ไม่นึกว่าคุณจะ
‪ยกภัตตาคารให้ผมโดยไม่มีเงื่อนไข
‪ฟังนะ ผมแค่ทำเพื่อเลโอเน
‪ใช่ แน่นอน เพื่อเลโอเน
‪สรุปแล้ว ที่จริงน่ะ ผมหมายถึง...
‪เราทั้งคู่ต่างต้องการสิ่งที่ดีที่สุด
‪เพื่อลูกของเรา
‪ทำไมต้องลังเลที่จะพูดล่ะ
‪ลูกของเรา ใช่เลย
‪เราเห็นเขาตั้งแต่เกิดไม่ใช่เหรอ
‪โตขึ้นมา ตั้งไข่
‪- ขี่จักรยาน ‪- ล้ม
‪- ใครบางคนอยากจะถอดล้อหลังออกนี่ ‪- มันถึงเวลาแล้ว
‪- เขาโตพอแล้ว ‪- เขายังไม่ทันสี่ขวบเลย
‪โทษที
‪ไม่ โทษที
‪ยังไงก็ตาม สิ่งสำคัญคือ
‪เราอยู่ข้างเขาเสมอเมื่อเจอปัญหา
‪ใช่ เมื่อถึงช่วงเวลาสำคัญ
‪ใช่
‪และที่สำคัญที่สุด เราสอนเขาเรื่องคุณค่าต่างๆ
‪ทำให้เขาเป็นคนที่
‪มีความรับผิดชอบ เป็นตัวของตัวเอง
‪เห็นใจผู้อื่น
‪ใช่
‪- คิดว่างั้น ‪- เราภูมิใจได้
‪ใช่ ฟังนะ
‪ขอโทษนะ ซีโมเน แต่ว่า
‪ถ้าเราไม่สนเรื่องดีเอ็นเอมาก่อน
‪เราจะมาสนทำไมตอนนี้
‪ใช่ไหม
‪ผมก็คิดอย่างนั้น
‪จริงเหรอ
‪เปาโล ผมพูดจริงๆ ผม...
‪คือเรื่องที่เกิดขึ้นมันก็เกิดไปแล้ว
‪ตอนนี้ ผมว่าเราจำเป็นต้อง ‪ก้าวต่อไปอย่างมีความรับผิดชอบ ใช่ไหม
‪และให้เกียรติกัน
‪และให้เกียรติ
‪ว้าว
‪เราคิดตรงกัน
‪รู้ไหม เมื่อกี้ ผม...
‪ผมเข้าไปในห้องลูก
‪และในนั้นมีของทุกอย่าง ‪ของเลโอเน โลกทั้งใบของเขา
‪ผมคิดว่ามันคงดีถ้าเขาจะรู้สึกเหมือนอยู่บ้าน
‪ทั้งที่บ้านคุณและบ้านผม
‪เปาโล บ้านผมเหรอ
‪บ้านผม
‪บ้านคุณ
‪บ้านผมและบ้านคุณ
‪บ้านผม...
‪คุณเป็นคนดีจริงๆ เปาโล ผมต้องยอมรับ
‪แต่ผมไม่รู้ว่าจะวางท่ายังไง ‪เมื่อเห็นเขาเดินออกจากบ้านนี้
‪ทำไมล่ะ โทษนะ เพราะเขาจะมา ‪เจอผมอาทิตย์ละครั้งน่ะเหรอ
‪ก็แค่นั้นเอง
‪อย่ามายั่วโมโหผมน่า
‪หมายความว่ายังไง
‪ซีโมเน เราคิดยังไงก็ได้แล้วแต่เรา โอเคนะ
‪ในอนาคตเราอาจเป็นเพื่อนกันได้ด้วยซ้ำ
‪แต่จากมุมมองของกฎหมาย
‪เลโอเนต้องอยู่กับคุณ
‪กับผมเหรอ
‪กับคุณสิ
‪กับ...
‪อย่าเริ่มอีกเลย คุณเป็นพ่อเขาทางดีเอ็นเอ
‪ผมเหรอ เปล่า คุณต่างหาก เปาโล
‪หยุด ไม่เอาน่า คุณรู้ดีแก่ใจ
‪เปาโล อย่าล้อเล่นเรื่องแบบนี้
‪- ขอร้อง หยุดเลย ‪- ผมเหรอล้อเล่น
‪- เป็นผมคงไม่มีวันล้อเล่นเรื่องนี้ ‪- คุณนี่บ้าบอจริง
‪- อ่านซะ ‪- อ่านซะ
‪หมายความว่าอะไรวะ
‪หมายความว่า...
‪ทั้งคุณกับผมไม่มีดีเอ็นเอ ‪ตรงกับเลโอเนแม้แต่ 0.1% ด้วยซ้ำ
‪พระเจ้าช่วย
‪พระเจ้าช่วย เราคือคนแปลกหน้าสองคน
‪เราคือคนแปลกหน้าสองคนของลูกชายตัวเอง
‪หมายความว่ายังไงวะ กระดาษนี่มันอะไรกัน
‪หมายความว่ายังไง
‪- ล้อเล่นหรือเปล่า ‪- เปาโล
‪หมายความว่าอะไรวะ
‪เลโอนเนมาแล้ว
‪- หวัดดี ‪- ไง เลโอ
‪พวกพ่อมาทำอะไรด้วยกันที่นี่
‪มีอะไรเหรอฮะ
‪นั่งสิ เลโอ เราต้องคุยกัน
‪เราต้องอธิบายบางอย่าง
‪บางอย่างเกิดขึ้นซึ่ง...
‪เราไม่เคยคาดคิดจริงๆ
‪ไม่
‪มีชื่อผมบนนั้น
‪ใช่ ชื่อของลูก ใช่
‪ผลตรวจเหรอ
‪ใช่ ผลตรวจ ใช่
‪ตรวจเรื่องอะไร
‪- เรื่อง... ‪- เรื่อง...
‪เรื่อง...
‪ดีเอ็นเอใช่ไหม
‪ใช่ ดีเอ็นเอ
‪พวกพ่อไปตรวจดีเอ็นเอเหรอ
‪- ใช่ ‪- โดยไม่ขอผมสักนิดเหรอ
‪ทำได้ยังไง
‪ลูกรัก ลูกอยู่ที่นี่ มีร่องรอยอยู่ทั่ว
‪- แก้ว หมากฝรั่ง... ‪- ผมบนแปรง
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪เดี๋ยว เลโอ ถึงอย่างนั้น ‪ดูเหมือนเราทำไปเสียเปล่า
‪แต่เราทำไปเพื่อลูก
‪พ่อสอนผมแบบนี้มาตลอดชีวิต
‪"สายเลือดและดีเอ็นเอไม่สำคัญ
‪ครอบครัวเราเกิดจากความรักและความซื่อสัตย์"
‪เหลวไหลทั้งเพ
‪เลโอเน เราคงผิดไปแล้ว
‪ลูกต้องเข้าใจ กฎหมายอิตาลี ‪ทำให้เราต้องรู้คำตอบเพื่อจะได้ปกป้องลูก
‪แล้วพวกพ่อก็เลยคิดเก็บหลักฐานของผม
‪ส่งเข้าห้องแล็บโดยไม่ขอผมสักนิดเหรอ
‪ทำได้ดีมาก
‪แล้วไง ใครชนะ ใครคือพ่อผม ใครชนะ
‪คือว่า...
‪นี่คือคำถามที่เราต้องตั้งสติตอบ
‪ใช่ เปาโลพูดถูก
‪นี่คือประเด็นที่อ่อนไหวมาก
‪ผมไม่เห็นว่ามันยากตรงไหน ‪ ก็ต้องพ่อคนใดคนหนึ่ง
‪ว่าไงฮะ
‪ไม่ใช่ทั้งพ่อและเปาโล
‪ดีเอ็นเอบอกว่าเราไม่ใช่พ่อของลูก
‪พูดอะไรเนี่ย
‪ฟังนะ เลโอเน
‪เรายังต้องทำความเข้าใจเรื่องทั้งหมดนี้
‪เราโทรหาทิลลี่แล้ว เธอกำลังมา
‪ใช่ แดเดต้องมาอธิบายว่าเกิดอะไรขึ้น
‪เลโอเน เราจะตั้งสติคุยเรื่องนี้กัน
‪- ตั้งสติ ‪- ตั้งสติเหรอ พ่อ
‪- ใช่ ‪- ตั้งสติเนี่ยนะ
‪ตั้งสติ ใช่แล้ว
‪พวกพ่อบ้าไปแล้ว
‪บ้าจริงๆ
‪- เลโอ จะไปไหน ‪- รอเดี๋ยว เปาโล
‪ช่างแม่ง
‪เห็นจาโคโพไหม อย่างน้อยเขาก็พยายาม
‪เขาใช้ได้
‪ดีมาก จา
‪ฉันตัดสินใจเริ่มต้นชีวิตใหม่
‪ฟังนะ น้องสาวฉันบอกว่านายไม่ตอบข้อความเธอ
‪ฉันเลยบอกไปว่านายอยู่นี่
‪หวังว่าฉันไม่ได้สร้างปัญหานะ
‪- แล้วเจอกัน โชคดี ‪- ได้
‪- ไม่นานหรอก ‪- บาย
‪มีอะไร เลโอ
‪- ทุกอย่างโอเคไหม ‪- ดี
‪ไปเถอะ ฉันจะ...
‪เดี๋ยวฉันตามไป
‪โอเค
‪ตามมานะ
‪- เลโอเน ‪- เขาไม่มีเชือก
‪- ทำอะไรน่ะ ‪- เลโอเน
‪นายทำบ้าอะไรวะ
‪เลโอเน เฮ้ย!
‪- ดาริโอ เอาไงดี ‪- ไปเอาเบาะมา
‪- มันจะพอไหม ‪- เอาอันสีน้ำเงินด้วย
‪วางซ้อนลงไป
‪นายปีนขึ้นไปทำไม
‪- รอเดี๋ยว ฉันจะปีนขึ้นไปอีก ‪- ไม่!
‪- ลงมา ‪- ไม่ได้ ลงมานะ เลโอเน
‪- ลงมา ‪- นายจะขึ้นไปไหนวะ ลงมา
‪นายต้องลงมา ค่อยๆ ไต่ลงมา
‪เลโอเน ขอร้อง
‪ลงมา
‪เลโอเน!
‪- นายจะทำให้เราหัวใจวายนะ ‪- มองเราสิ
‪ลงมาเดี๋ยวนี้
‪เลโอเน มองฉัน ลงมา
‪เลโอเน
‪ลงมา ช้าๆ
‪ช้าๆ
‪เลโอเน นายไม่มีเชือก ‪ขอร้อง ถ้านายร่วงลงมา นายจะบาดเจ็บ
‪โอเค ฉันจะลงไป
‪พระเจ้า เขาจะลงยังไง
‪จับอันสีฟ้า อันใหญ่นั่น
‪จับอันนั้นถึงจะได้
‪- จับเหรอ ‪- สีขาวกับฟ้า
‪นั่นมันสีเหลือง สีเหลือง จับขาวกับฟ้า
‪- สีขาวกับฟ้า... ‪- ใจเย็น เลโอ
‪- ไม่ต้องรีบ ‪- ใจเย็น เลโอเน ระวัง
‪- ลงมา ‪- ระวังนะ เลโอเน
‪เลโอเน ระวัง
‪เลโอเน!
‪เป็นไงบ้าง ที่รัก
‪เกิดอะไรขึ้น ทำไมทำแบบนั้น
‪ฉัน...
‪คิดว่า...
‪ฉันอยากสูดอากาศสักหน่อย
‪เลโอเน นายอัดยา
‪ไม่งั้นนายไม่ทำแบบนี้แน่
‪นายเหมือนเดิมเลย จา
‪ฉันรู้สึกผิดอยู่เนี่ย เพราะฉันเอาให้นายเอง
‪ไม่ใช่ความผิดนาย จา ฉันกินเอง
‪ที่จริง...
‪- อย่าเพิ่งลุก ‪- จะทำอะไร
‪ฉันไม่เคยบอกนาย
‪แต่ฉันรักนาย เพื่อน
‪ในที่สุดสินะ
‪มานี่ กอดที
‪- เบาๆ นะ ‪- เบาๆ
‪- แต่เราโทรบอกพ่อๆ ของนายแล้ว ‪- ว่าไงนะ จา
‪เราต้องบอก ขอโทษด้วย
‪แต่ฉันสบายดี
‪ใช่ ดูดีมาก
‪เลโอเน ลูกผมชื่อเลโอเน ‪คุณมีคนไข้ชื่อเลโอเนสักกี่คนเชียว
‪- ผมเข้าใจ ‪- เลโอเน เฟร์รารี
‪มีคนบอกว่าเขาอยู่ที่นี่
‪- คุณเป็นแม่ของเขาเหรอ ‪- เปล่า อาของเขา
‪- แต่นี่คือพ่อ ‪- ผมเป็นพ่อ
‪- เขาอยู่ไหน ‪- เลโอเน เฟร์รารี ห้อง 103 ชั้นหนึ่ง
‪ห้อง 103 ชั้นหนึ่ง ไปเร็ว
‪- ชั้นหนึ่งไปทางไหน ‪- ทางนี้
‪เลโอเน ลูกรัก ยังอยู่ใช่ไหม
‪เป็นไงบ้าง
‪ทุกอย่างโอเคไหม
‪- ครับ ‪- ลูกไปทำอะไรมา
‪- หวัดดีครับ อา ‪- ลูกไปทำอะไรมาจ๊ะ
‪- ผมร่วงลงมา ‪- ร่วงยังไง
‪แต่เขามีแค่อาการฟกช้ำ
‪ผลตรวจสแกนสมองก็ดูจะปกติ ดังนั้น...
‪ค่ะ หมอบอกว่าพรุ่งนี้ก็กลับบ้านได้
‪ไม่ แค่คืนนี้ก็พอ
‪แต่เกิดอะไรขึ้น
‪ไม่มีอะไรฮะ พ่อ ผมปีนหน้าผา
‪หน้าผาเหรอ
‪โดยไม่มีเชือก
‪ผมขอโทษฮะ พ่อ
‪ผมไม่รู้จักคิดเอง
‪พักนี้เราทุกคนทำอะไรไม่คิดเลย
‪พ่อขอโทษนะ ลูกรัก
‪ทุกอย่างเรียบร้อย
‪โอเคนะ ทุกอย่างเรียบร้อย
‪พระเจ้า ฉันจะเป็นลม
‪ขอเก้าอี้หน่อย
‪- เราไปดีไหม ‪- อายุสั้นไป 40 ปีเลย
‪- เราไปก่อนนะคะ ‪- ได้ เราจะจัดการเอง ขอบใจมาก
‪- นอนพักนะ ‪- บาย
‪ขอบใจนะ ราตรีสวัสดิ์
‪- ถ้าต้องการอะไร... ‪- เราจะโทรไป ขอบใจมาก
‪บาย เลโอเน
‪(ห้องฉุกเฉิน)
‪สวัสดีครับ เลโอเน เฟร์รารี เพิ่งเข้ามา
‪เขาอยู่ไหน
‪- คุณเป็นใคร ‪- พ่อเขา
‪ไม่ พ่อเขามาถึงแล้ว
‪ผมเป็นพ่ออีกคน บอกทีว่าเขาอยู่ไหน
‪ครอบครัวอุ้มบุญนี่เอง
‪- ได้ ห้อง 103 ชั้นหนึ่ง ‪- ขอบคุณ
‪นึกดูสิ เด็กนี่มีพ่อสองคน ส่วนพ่อฉันหนีไปอเมริกา
‪เลโอเน
‪เป็นไงบ้าง ลูกรัก
‪- หวัดดีฮะ พ่อ ‪- เขาไม่เป็นไรแล้ว
‪อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ผมไม่เป็นไร
‪- เกิดขึ้นได้ยังไง ‪- ไม่มีอะไร
‪เขาแค่พยายามฆ่าตัวตาย
‪ด้วยการปีนหน้าผาสูงสิบเมตรโดยไม่มีเชือก
‪เลโอ
‪พ่อรู้ ลูกมีพ่อที่แย่มาก แต่ขอร้อง อย่าทำแบบนี้อีก
‪พ่อ มันเป็นอุบัติเหตุ ผมไม่ได้คิดจะฆ่าตัวตาย
‪พระเจ้า พ่อหัวใจจะวาย
‪อารู้ไหมฮะ
‪รู้อะไร
‪เรื่องดีเอ็นเอ
‪แน่นอนอยู่แล้ว
‪- อาคิดว่าไง ‪- จะพูดยังไงดี
‪เลโอ มันไม่ได้เปลี่ยนอะไรเลย
‪- ไม่เปลี่ยนเลย เลโอ ‪- แน่นอน จะเปลี่ยนทำไม
‪แล้วทีนี้
‪ยังไงต่อ
‪ตอนนี้เราต้องคุยกับทิลลี่
‪เธอต้องอธิบาย
‪แสดงว่าคอกเทลไม่ได้ผลเหรอ
‪คอกเทลเหรอ
‪คำที่เราใช้เรียกกันในครอบครัวน่ะ
‪สวัสดีค่ะ
‪เลโอเน เฟร์รารีอยู่ที่นี่ใช่ไหมคะ
‪ครับ คุณเป็นใคร
‪แดเดของเขา
‪แดเดน่ะ
‪- ผมไม่เข้าใจ ‪- แดเด
‪- ไม่ ‪- แดเดของเขา
‪ผมรู้ "แดเดของเขา"
‪- แต่ผมไม่เข้าใจครับ ‪- แม่เขา
‪- แน่นอน ‪- โอเค เรากำลังรอคุณแม่
‪ห้อง 103 เหมือนเดิม ชั้นหนึ่งเหมือนเคย
‪ที่ไหนนะ
‪ชั้นหนึ่งครับ
‪ขอบคุณ
‪ไม่ครับ ขอโทษด้วย คุณรอที่นี่
‪- อะไรนะ ‪- รอตรงนี้
‪คนนี้ใครล่ะ พ่อคนที่สามเหรอ
‪ครอบครัวใหญ่จังนะ
‪- หวัดดี ‪- หวัดดีฮะ แดเด
‪ไง ทิลลี่
‪ไงจ๊ะ โอเคหรือเปล่า
‪- เป็นแบบนี้ได้ยังไง ‪- ผมร่วงลงมา
‪แต่ผมไม่เป็นไรแล้ว
‪เขาร่วงยังไง
‪เกิดอะไรขึ้น
‪มีอะไรกัน
‪นั่งสิ ทิลลี่
‪นั่งก่อนจะดีที่สุด
‪ใช่ ทิลลี่ นั่งสิ
‪นี่เป็นเรื่องในครอบครัว ‪ฉันว่าให้พวกเธอจัดการกันเองดีที่สุด
‪และฉันขอไม่รู้เรื่องคอกเทลดีกว่า
‪- บาย ‪- บาย
‪บาย โมนิก้า
‪ทิลลี่
‪อธิบายได้ไหม
‪นี่คือผลตรวจเหรอ
‪ช่วยอธิบายหน่อย
‪เลโอเนโตแล้ว
‪เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเขา
‪เขาควรรู้
‪ขอร้องล่ะ
‪ฉันเองก็แปลกใจ
‪ฉันหมายถึง...
‪ฉันเคยหวังว่าคงไม่มีวันนี้
‪ฉันเคยสงสัย
‪แต่พอเลโอเนเกิด เขาดูเหมือนเปาโลมาก
‪ฉันเลยคิดว่า "ขอบคุณที่ทุกอย่างราบรื่น"
‪ฟังนะ ทิลลี่
‪เร็วสิ พูดเข้าประเด็นสักที
‪ขอร้อง เร็วสิ
‪เราพยายามอยู่นานสองปี จำได้ไหม
‪ทุกครั้งที่ล้มเหลว เราทุกคนเสียใจมาก
‪ครั้งนั้นเป็นการพยายามครั้งที่เจ็ด ‪ตัวอ่อนตัวสุดท้ายของเรา
‪หลังจากนั้น เราคงต้องเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
‪แต่ระหว่างนั้น ในช่วงสองปีนั้น ‪ ชีวิตฉันเกิดเรื่องหลายอย่าง
‪สามีฉัน...
‪ฉันกับสตีเฟนแยกทางกัน
‪หย่า
‪คุณก็รู้ว่ามันเป็นยังไง
‪แต่ฉันกับลีรอยเพิ่งพบกัน
‪จากนั้นฉันก็ท้อง
‪ฉันคิดว่าตัวอ่อนฝังตัวได้ในที่สุด
‪และไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้อีกเลย
‪ฉันระวังตัวทำตามคำสั่งของหมอเสมอ
‪ฉันหลีกเลี่ยงการสอดใส่หลังผสมเทียมเสมอ
‪เสมอเหรอ แล้วนี่อะไร
‪เสมอ ยกเว้นครั้งเดียว
‪เกิดขึ้นแค่ครั้งเดียว
‪ไม่คาดคิด
‪คุณน่าจะบอกเรา
‪- ยังไง ‪- ยังไงเหรอ
‪จะทำลายความสุขของพวกคุณได้ยังไง
‪ฉันแค่สงสัยและ...
‪อีกอย่าง คุณเคยพูดเสมอว่า ‪ถ้าเป็นไปได้ คุณจะรับเด็กมาเลี้ยง
‪แล้ว แดเด...
‪ใครคือพ่อผมครับ
‪หวัดดี ในที่สุดพวกเขาก็ยอมให้ผมเข้ามา
‪สวัสดี ทุกคน
‪- ไง เจ้าหนู เป็นไงบ้าง ‪- ลีรอย ที่รัก ฉัน...
‪ฉันมีเรื่องจะบอกคุณ ช่วยมากับฉันที
‪ที่รัก
‪เลโอเน พ่อ...
‪ไม่รู้จะพูดยังไงจริงๆ
‪ทีนี้เราจะทำยังไงดี
‪ไม่รู้สิ
‪คงต้องขึ้นอยู่กับว่า
‪ลีรอยจะพูดยังไงด้วย
‪คุณอยากให้ลีรอยพูดว่าไง ‪ใครจะสนว่าลีรอยพูดอะไร
‪ไม่สนอยู่แล้ว
‪เขาเป็นลูกเรา เราเลี้ยงเขามา
‪เราเลี้ยงลูกมา เข้าใจนะ เลโอเน
‪ลูกคือลูกของเรา
‪ขอโทษนะ ฉัน...
‪ฉันต้องบอกเขาก่อน ฉัน...
‪ไม่อยากให้เขารู้จากคนอื่น
‪แสดงว่าเป็นลีรอยเหรอ เขาเหรอ
‪ไม่นะ พระเจ้า
‪ขอโทษจริงๆ
‪ขอโทษจริงๆ ถ้าพวกคุณเข้าใจอย่างนั้น
‪เปล่า ไม่ใช่ลีรอย
‪ไม่ใช่ลีรอยเหรอ
‪ทิลลี่ ฟังนะ ขอร้อง
‪ผมปวดหัวไปหมดแล้ว ช่วยที
‪ขอร้อง เรามาพูดกันให้รู้เรื่อง ‪ใครคือพ่อของลูกเรา
‪พอคุณแต่งงานสักสิบปี...
‪พอคุณมีลูกสามคน
‪เราจบความสัมพันธ์ในข้ามคืนไม่ได้
‪มันยังมีความรักหลงเหลือ
‪สตีเฟนเหรอ
‪- สตีเฟน ‪- สามีเก่าเหรอ
‪สตีเฟนเหรอ
‪ขอโทษนะ
‪ฉันละอายแก่ใจ
‪เลโอเน
‪ฉันอุ้มท้องเธอมาเก้าเดือน
‪แต่ฉันดีใจมากที่ได้ยกเธอให้ซีโมเนกับเปาโล
‪เพราะฉันรู้ว่าพวกเขาจะรักเธอมาก
‪ฉันไม่ได้บอกว่าพ่อเธอเป็นใคร ‪เพราะฉันคิดว่ามันไม่สำคัญ
‪ซีโมเนกับเปาโลเลี้ยงเธอขึ้นมาเป็นเธอ
‪ฉันไม่ได้เลี้ยง
‪สตีเฟนไม่ได้เลี้ยง
‪แค่นั้นแหละที่สำคัญ
‪ยกโทษให้ฉันได้ไหม
‪- ลีรอย ช่วยบันทึกภาพเราที ‪- ได้สิ
‪- ผมยกโทษให้ทิลลี่ ‪- เร็ว
‪เราทุกคนอภัยให้เธอ
‪ไม่มีใครจะโกรธเธอได้จริงๆ หรอก
‪สรุปว่า
‪ถ้าเธอไม่ได้มีช่วงเวลาอ่อนแอนั้นกับอดีตสามี
‪ผมคงไม่ได้มาเล่าเรื่องนี้ให้พวกคุณฟัง
‪- เชา ‪- บาย แดเด
‪และเพราะแดเด ผมจึงได้รู้ว่า ‪สตีเฟนคือพ่อผมทางดีเอ็นเอ
‪เบาๆ
‪ถึงแม้ผมคงไม่มีวันได้พบเขา
‪ทิลลี่คิดว่าสตีเฟนกลับมาเป็นวิญญาณล่องหน
‪เหมือนที่เคยเป็นก่อนเกิด ‪และตอนนี้เขาส่องแสงอยู่บนทางช้างเผือก
‪ผมจะคิดถึงเขาแน่นอนเวลามองฟ้ายามค่ำคืน
‪ปัญหาก็เหมือนเคย ‪กฎหมายอิตาลีคิดยังไงในเรื่องนี้
‪โชคดีว่า ในกรณีพิเศษบางกรณี
‪เราขอรับเลี้ยงบุตรได้
‪และในที่สุดทนายก็จัดการ
‪ให้มีชื่อพวกเขาทั้งคู่ในสูติบัตรของผม
‪และสุดท้าย
‪ครอบครัวประหลาดของผมก็กลับมารวมตัวอีกครั้ง
‪ผมหมายถึงตามความหมาย ไม่ใช่เกิดขึ้นจริง
‪เพราะสุดท้าย เราก็เป็น ‪ครอบครัวเหมือนคนทั่วไป
‪บางครั้ง ครอบครัวก็เลิกรากัน
‪ชีวิตผมเปลี่ยนไปนิดหน่อย
‪ตอนนี้ผมมีบ้านสองหลังแล้ว
‪บางคืนผมก็นอนบ้านพ่อซีโมเนกับแฟนเขา
‪บางคืนผมก็นอนบ้านพ่อเปาโลกับ...
‪ไม่ แค่พ่อเปาโล
‪พวกเขาไม่ได้อยู่ด้วยกันอีกแล้วก็จริง
‪แต่พวกเขายังรักผมเหมือนเดิม ผมต้องการแค่นั้น
‪เราเคยผจญภัยหลายอย่างด้วยกัน
‪เราเป็นครอบครัวเดียวกันและจะเป็นตลอดไป
‪ดีจังนะ
‪ผมอยากเล่าเรื่องของครอบครัวผม ‪และปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้น
‪เพราะผมอยากให้กฎหมายได้รู้ว่า
‪การถือกำเนิด
‪คือผลของความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนของคนนับล้าน
‪ผู้ชายและผู้หญิงที่ ‪เชื่อมโยงกันด้วยเส้นด้ายที่มองไม่เห็น...
‪และยังเป็นเส้นด้ายที่พันกันอีรุงตุงนังด้วย
‪แต่ตัวเอกในเรื่องนี้คือพ่อๆ ของผม
‪พ่อแท้ๆ ของผม
‪ซีโมเนกับเปาโล
‪ขอบคุณครับที่...
‪ต้อนรับผมสู่โลกนี้
‪ดูแลผมและนำทางผม...
‪ให้อยู่กับสิ่งที่แปลกใหม่นี้ซึ่ง...
‪ซึ่งก็คือชีวิต
‪บราโว!
‪สู้ๆ เลโอเน!
‪ความรักจบลงเมื่อไหร่
‪เมื่อคุณกลับบ้านกลางดึก ‪แล้วพบว่าถุงเท้าของเขากองอยู่ที่พื้น
‪คุณไม่คิดอีกแล้วว่าเขายุ่งจนลืม
‪คุณแค่อยากเอาถุงเท้านั่นรัดคอเขาให้ตาย
‪เมื่อคุณรู้ว่า...
‪คุณไม่เข้าใจกันอีกต่อไป
‪รู้ว่าคุณเดินกันคนละเส้นทาง
‪ถ้าความรักจบไปแล้ว มันคือรักจริงไหม
‪มันเคยเป็นความรักจริงๆ
‪ในกรณีที่ดีที่สุด ความรักนั้นก็เปลี่ยนเป็นมิตรภาพ
‪ในกรณีเลวร้ายที่สุด ก็เปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง
‪ชีวิตของพวกพ่อจะเป็นยังไงถ้าผมไม่ได้เกิดมา
‪พ่อไม่อยากคิดถึงเรื่องนี้ด้วยซ้ำ ถามอะไรออกมา
‪ไม่เอาน่า เลโอเน ‪ถ้าไม่มีลูกเนี่ยนะ ขอร้องเลย
‪คงเป็นชีวิตที่ไม่มีความสุข ขาดสีสัน
‪คงเป็นชีวิตที่มีแค่ขาวกับดำ
‪แถมยังมีแค่เขาด้วย ไม่เอาหรอก
‪ปิดกล้องแล้วใช่ไหม ปิดซะ
‪ฟังนะ เลโอเน
‪ฟังให้ดี
‪พ่อกับเขาอาจไม่ได้รักกันเหมือนเมื่อก่อน
‪แต่ความรักของเราสร้างลูกขึ้นมา
‪เด็กชายที่เป็นอยู่ตอนนี้
‪มีชีวิตอยู่ตรงหน้าพ่อ
‪คนที่สมควรได้รับความรักทั้งหมดในโลกนี้
‪ปิดกล้องแล้วไหมเนี่ย
‪คำบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย