Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ISANG DOKUMENTARYO MULA SA NETFLIX
Nais kong maging ulan Na nag-i-is-is ng bubong
Nais kong maging alon At hayuin ang nakaraan
Nais kong maging apoy Nag-aalab at tagapag-dalisay
Pero kung kaya ko, nais kong maging ako
Ipapakilala ko ang aking sarili.
Ang ngalan ko ay Yin Yuguo.
Ako ay 16 na taong gulang.
Ipinanganak at pinalaki sa Kunming, Tsina.
Madalas akong managinip na ako ay dragon.
Kaya kong pumunta kahit saan.
Masdan ang mundo.
Hanapin ang aking tunay na tahanan.
LUMIKHA/I-UPDATE ANG TALAARAWAN
Mahilig akong makipag-usap sa mga tao gamit ang Ingles.
Nawiwili akong palawakin ang aking talasalitaan. Kaya nagsusulat ako rito.
Malalim ang pagmamahal ko para sa panitikan
at karamihan sa mga nabasa kong libro ay mga akda mula Gitna at Silangang Europa.
Nasa ika-sampung baitang na ako sa hayskul
at para akong dragon na pinapagaspas ang mga pakpak sa madilim na piitan.
Mahilig ako sa mga aklat ng tula, lalo na ang mga Silangang Europang Romantiko.
Pero itinuturing ito ng marami na "walang kuwenta"
dahil 'di ito nagagamit sa pagsusulit.
Sabi ng kilalang makata mula Poland, "Mas nais ko ang kahangalan ng pagsulat ng tula
kesa ang kahangalan ng 'di pagsulat ng tula."
Bueno, mas nais ko ang kahangalan ng pagbasa ng tula.
Kagubatan, bakit ka naghihinagpis?
Walang hangin ni ulan
Ngunit ang iyong mga sanga ay mahapdi
Naghihinagpis ako, alam mo kung bakit? Dahil pawakas na ang tag-init
At ang aking mga dahon ay mabilis malagas
Ang bansag ko sa anak ko ay "tagapag-ingat ng mga bituin,"
na para bang sa sansinukob lang siya nakikipag-usap.
BOSES NI CAI QING INA NI YUGUO
Walang sino man sa mundo ang makakaintindi sa kaniya.
Meroon siya noong kakaibang kalungkutan.
Na tila ba ay humihinga siya pero walang nakakarinig ng kaniyang presensya.
Masakit sa puso ko dahil ang kaya kong gawin ay hayaan siyang umiyak sa braso ko.
Hahagkan siya ng mga braso ko at patatahanin siya.
CAI QING INA NI YUGUO
Mahal na mahal ako ng mga magulang ko at naiintindihan ako
pero kung 'di ako makakapag-aral sa ibang bansa, titigil ang mundo ko.
Apat na mga bagay ang inaasahan ko.
Una ay patuloy na mapagyaman ang sarili sa paraang intelektwal.
Ang ikalawa ay ang maranasan ang kaluguran sa lahat ng klase ng malikhaing pagsisikap
tulad ng panitikan at sining.
Ang ikatlo ay isakatuparan ang pansariling malikhaing aktibidad
at mag-ambag sa mga sining at mga kultura ng buong mundo.
Ang ikaapat ay ang makahanap ng tunay na pag-ibig sa bagong lipunan.
LIHAM NG PAGKONSULTA
Giliw kong Pambansang Ministeryo ng Edukasyon ng Romanya,
Sinusulat ko ito para ipaliwanag bakit pangarap kong mag-aral sa Romanya.
Iginagalang na Ginoo o Binibini ng Unibersidad ng Bacău.
Kumusta. Ako ay Tsinong hayskul na estudyante.
Mahilig ako sa Romanyanong kultura, lalo na kay Mihai Eminescu.
Ang email ni Yuguo na nagtatanong tungkol sa posibilidad na mag-aral sa Romanya
ay nasa inbox ko nang dumating ako sa trabaho.
Ang pangarap ko ay ang pumunta sa Romanya,
bansa ng panitikan sa aking puso,
para mag-aral ng Romanyano at maging tunay na alagad ng sining.
Sa lahat ng mga email na natanggap ko mula sa mga batang nais mag-aral sa Romanya,
walang nagsabing, "Mahal ko ang Romanya."
Kaya mabilis akong sumagot
bilang isa siyang estudyanteng lagi kong pinapangarap.
Dati ko pang alam na isa akong dragon ng Carpatos.
Hindi ba't nakakamanghang pagkakataon
na ang unibersidad ko ay nasa talampakan ng Kabundukang Carpatos?
Magiging estudyante siya sa Romanya.
Paano namin siya proprotektahan?
Hindi namin siya pinipigilan.
Malaya siyang mamumuhay
pero nais ko pa rin siyang protektahan sa piling ko.
Kinuhanan ko siya ng letrato habang papunta kaming paliparan.
Ayaw kong maging senti
pero natatakot akong masyado ko siyang ma-mi-miss.
Ang pagpunta sa Romanya para mag-aral ay hiling niya, na magandang bagay.
Kahit nais ko sa puso ko na hindi siya lumayo,
hindi ko siya pipigilan.
Naramdaman ko siyang nanunuod sa akin sa may salamin na nakangiti
pero kailangan kong tatagan at itago ang kirot sa aking puso.
Ang aking pinakamalaking pakikipagsapalaran.
Oras na para lumipat sa bagong yungib
Isang mas mataas, mas malawak At may ilaw na sobrang liwanag
Sa daan, maaaring mag-nyebe
At ang hangi'y malakas ang pag-ihip
Pero dahil may tumatawag, alam kong
Kailangan kong umalis
Tingin ko ay nabigla siyang
dumating sa isang bayan na meroon lang 200,000 na tao gaya ng Bacău.
BACĂU
'Di ito puntahin ng tao. 'Di ito Bucharest o malaking lungsod.
Bale, mapapadaan ka lang o meroong problema.
Mama! Ito na po iyon.
Ang Unibersidad ng Vasile Alecsandri sa Bacău.
(UNSUBBED/NO TRANSLATION)
Tingnan mo ang lumang gusali.
Ito si Eminescu, siyempre.
Ito po si G. Adrian, kilala mo na siya. Lagi niya akong tinutulungan.
Ito po ang klase ko.
At ito si Bb. Druga. Nagtuturo siya ng Romanyanong balarila.
At ito ang nakakamanghang si G. Danila.
Iyon iyong una kong pakikipag-ugnayan sa isang Tsino.
Walang dayuhang nag-aaral rito ng lokal na kultura at lenggwahe.
Kung meroon man, hindi rito.
Narinig kong nasa unibersidad siya.
At may nakita akong batang lalaki. Matangkad.
Ang laging nagpapamangha sa akin ay kung paano siya manamit.
Lagi siyang nakasuot ng puting panloob.
Lagi siyang naka-butones hanggang sa leeg.
Maigi ang pagkakaplantsa.
Binubura niya ang pisera kahit sanay na akong ako ang gumawa.
Nag-aalok siyang magbuhat.
"Huwag kang mag-alala. Kaya ko na."' "Di po, Ma'am."
Tinanong ko siya mismo.
Sabi ko, "Pasensya na sa pagtatanong,
ilang milyong mamamayan meroon sa lungsod n'yo sa Tsina?"
Nang sinabi niyang limang beses sa laki ng Bucharest,
tinanong ko, "Bakit ka pumunta sa Bacău? Sa Romanya?"
Gusto ko ang lungsod ng Bacău.
SULAT SA BLOG NI YIN YUGUO
Tuwing walang pasok, masaya akong natutulog bago mag-bukang liwayway
at bumabangon sa gitna ng bahagyang init ng araw ng Romanyanong hapon.
Pagsusuot ng kurbata,
antok na mga mata.
Sinusubukang matapos ang pagod gamit ang isang tasa ng kape.
Pero kailangan ko pang mag-ensayo.
Ang hiling ko para sa iyo Giliw kong Romanya
Sa lahat ng mga tula ni Eminescu,
pinakanahumaling siya sa antem,
iyon ang itawag natin,
Ang Hiling Ko Para Sa Iyo, Giliw Kong Romanya.
Aking dakilang bansa Bansang aking inaasam
Nakiusap siya sa akin na makinig sa kaniyang pagbigkas nito.
Dalawang beses niya itong binigkas at ipinilit na makinig sa pagbigkas ko nito.
Nawa'y magkaroon ka ng hinaharap Na sing-dakila ng iyong nakaraan
Giliw kong Romanya Ito ang hiling ko para sa iyo
GALERYA NG SINING SA ALFA
Pinasimunuan namin ang Pambansang Araw ng Kultura sa Galerya ng Alfa sa Bacău
at iyon iyong kailan sumuplot si Yuguo.
Isang batang Tsino ang nagmula sa eskinita.
Tumigil siya sa harap ng galerya at sabing, "Magandang araw," sa Romanyano.
Ano ang pakay niya?
Natuwa kami sa kaniya. Nakunan ko ito. Sobrang nakakatawa.
Suot ang isang Astrakhan, tradisyunal na sombrero ng Romanya.
…upang ipagdiwang 'di lang ang ating pambansang makata, Mihai Eminescu,
pati na rin ang buong kultura ng Romanya.
Walang pakialam ang mga tao. Nakakabagot iyong pagdiriwang.
Naroon lang kami para magpakita.
Sa kalagitnaan ng pagdiriwang…
Magandang araw!
Ngayon ay hawak ko
Ang Hiling Ko Para Sa Iyo Giliw Kong Romanya ni Eminescu.
Nabighani ang mga dumalo.
Tumahimik ang buong silid.
Ano'ng ginagawa ng batang ito? Paano siya nakakapag-Romanyano?
Makikita mo ang paghanga sa mga mukha
dahil sa galing ng pagkakabigkas niya ng lenggwahe.
"Ang hiling ko para sa iyo Giliw kong Romanya
Aking dakilang bansa Bansang aking inaasam…"
Tumawa ka, kung kaya mo.
Noong una namin siyang nakita, tumawa kaming parang mga tanga.
Pero namangha sa kaniya ang lahat.
"Tulad ng mga bituin ng gabi Tulad ng bukang-liwayway ng araw
Nawa'y mabuhay ka habang buhay Puno ng kadakilaan at kagalakan…"
Pinapanuod ko siya, pinapakinggan,
at naniniwala ako
na nasa presenya ako ng isang kakaibang nilalang.
At ngayon, sa Intsik.
"Ang hiling ko para sa iyo Giliw kong Romanya…"
Iyon mismo ang kinailangan ng pagdiriwang na iyon,
isang batang Tsino na nagmula kung saan para bigkasin ang tula ni Eminescu.
Parang nababagay siya.
Hinahanap niya ang lugar niya sa mga Romanyano at kultura nito.
Kinailangan din namin ang isang gaya niya! Para matuklasan ang sarili, gaya ni Yuguo.
"Giliw kong Romanya Ito ang hiling ko para sa iyo"
Salamat!
Sabi niya na nag-iisang anak siya ng pamilya ng mga guro sa unibersidad.
Namangha ako na pinayagan siya ng pamilya niya
na maglakbay nang napakalayo sa murang edad.
Kahit na malayo siya sa amin, isinasakatuparan niya ang misyon niya.
Masaya niyang ibinabahagi
ang mga pang-araw-araw niyang natuklasan at kaligayahan sa amin.
Kung meroon kang oportunidad na pagmasdan ang uwak nang maingat,
mapapansin mong ang mga balahibo at tindig ng mga uwak ay napakaganda.
Madalang makakita ng mga uwak sa aking bayan.
Taglamig na kay puti
Puting taglamig
Mga ulap na nakalutang sa alapaap
Mahamog na tanawain, tanawing mahamog
Walang awa tulad ng liyab ng dragon
Hindi pa siya nakakakita ng nyebe.
Tuwang-tuwa siya.
Tuwing umulan ng nyebe sa gabi, lumalabas siya.
Nais niyang malanghap ang lahat!
Ang atmospera, kalikasan, mga gusali, mga puno, mga ibon.
Kalimitan akong nadidismaya
sa Romanya
pero iba ang pagkakakita niya rito
at ipinakita niya sa akin na maganda ang Romanya.
Nagsimula siyang bumisita sa aming museo at mas seryoso siya kesa sa amin.
Sinubukan naming mag-Ingles pero Romanyano ang gusto niya.
Gusto niyang matuto ng aming lenggwahe.
Nais niyang malaman ang lahat.
Parang nagmula siya sa ibang panahon.
Pino ang kaniyang kaibuturan.
Iyon iyong naramdaman ko.
Na siya ay…
dalisay.
Sobrang tindi ng kaniyang paghahangad
na mahanap ang kaniyang hinahanap.
Mga butihing manlalakbay, ang tren 554 ay…
Gustong-gusto niyang pumunta sa Alba Iulia.
Sobrang hirap ng byahe patungong Alba Iulia.
Wala akong masyadong kilala sa Bacău
na susunggab ng watawat at sasakay ng tren pa-Alba Iulia
sa ika-1 ng Disyembre kung kailan sobrang ginaw.
Gising, Romanya
Mula sa idlip ng kamatayan
Tinawagan niya kami. Sobrang saya niya.
Hindi siya makatulog noong gabing iyon.
Kinanta niya ang pambansang awit ng Romanya
tungong Alba Iulia habang nasa byahe ng tren.
Sabi niya, "Mama, sasali po ako sa parada.
Sasama ako sa lahat, sa gitna ng mga maraming tao!"
Ngayong taon, ang buong Romanya ay patungong Alba Iulia
para sa ika-100 anibersaryo ng pag-iisa.
Ako ay pinalad na makasali at maidokumento ang mga selebrasyon.
Mabuhay ang dakilang Romanya!
Nakilala ko si Yuguo sa Alba Iulia.
Marami siyang suot na watawat ng Romanya.
Sobrang emosyonal at galak niya at sabing, "Magkasama tayong magdiriwang!"
Hindi na ako nag-aalalala sa pagiging mag-isa.
Ipinakita ng mga tao rito ang pinakamainit na pagtanggap.
Nagtitiwala sila sa akin
kahit wala akong nagawang praktikal para sa kanilang bansa,
ipinapakita ko lang ang pagmamahal ko sa kanilang bansa.
Opo?
Bakit ka narito ngayon?
Mahal ko ang kultura at panitikan. Narito ako para makiisa sa pagdiriwang.
Maligayang Kaarawan, Romanya!
Hiling ko para sa inyo ang magandang hinaharap!
Saan ka galing?
Tsina po. Opo.
Para sa isang taong pumunta sa napakalayong lugar
at magsabi ng mga napakaganda at simpleng salita tungkol sa iyo…
Hindi ko alam. Hindi nangyayari iyon.
Inimbitahan akong kumain ng tradisyunal na pagkain ng Romanya.
Nakipag-usap sila sa akin at itinuring akong kaibigan.
Sobrang saya ko noong gabing iyon.
PAGDIRIWANG NG ROMANYA 100 02.12.2018 ALBA LULIA
Ito iyon. Ang kaniyang unang nailathalang sulatin.
"Ika-1 ng Disyembre, Alba lulia" ni Yin Yuguo.
Kapag masaya ako, mahilig akong magtungo sa parke.
Ang soberanya ng pangunahing parke sa Bacău ay pag-aari ng mga uwak.
Ang himig ng mga pumapagaspas na pakpak ay walang hanggan.
Pakiramdam ko'y natagpuan na ng dragon ang kanyang tahanan.
Marami pa akong dapat galugarin, dapat makita, at tuklasin.
Pero marami pa akong oras at enerhiya na walang hangganan.
Nakilala ko si Yin Yuguo noong ika-apat ng Enero, 2019.
Dumating siya upang bumisita sa museo
at pagkatapos ng ginabayang paglibot,
nais niyang magsulat sa aklat ng mga bisita,
at dahil sobrang tangkad niya, lumuhod siya.
Iyon ay isang pambihirang pangyayari.
Tila isang dasal para sa kasaysayan ng lugar
kaya nagtanong ako kung maaari akong kumuha ng letrato.
Kinalaunan, ang letratong iyon, sa kasamaang palad,
ang tumulong sa mga pulis para matukoy siya
pagkatapos maganap ng trahedya.
Biyernes ng gabi, sinabi niya sa aking nais niyang pumunta sa Moog ng Neamt.
Nakiusap ako sa kaniyang huwag pumunta dahil may mga babala ng panahon.
Pero nagdesisyon siyang pumunta. Sumakay siya ng tren.
At sa isang madadaanang istasyon,
nakatigil ang tren nang mas matagal sa karaniwan.
Nang walang anumang paraan para makakalap ng impormasyon, nataranta si Yuguo.
Inakala niya na doon dapat siya bumaba.
Napagdesisyunan niyang tumalon habang paalis ang tren.
Binuksan niya ang pinto,
at nakakita ng karagatan ng nyebe,
na walang kaalam-alam na sa ilalim noon ay may isang batong pananda ng milya
kung saan tumama ang kaniyang ulo.
Agad siyang namatay.
Naaalala kitang naglalaro sa banyera noong maliit ka pa.
Kung saan-saan tumatalsik ang tubig at ang silid ay puno ng iyong halakhak.
Sabi mo, "Sa palagay ko, ang pinagmulan ng sansinukob ay abo.
Ang mundo ay ang abo ng Araw, at ang Araw ang abo ng kalawakan.
Bawat bagay ay abo."
Limang taong gulang ka noon.
Naglaho ang kakayahan kong ngumiti.
Kung totoo mang may parallel universe
umaasa akong naroon siya, tinutupad ang kaniyang mga pangarap.
Sana ay malusog siya at masaya sa mundong iyon,
isinasabuhay ang nais niyang buhay.
Kailangan kong matutong maging matatag.
Maraming nagtanong sa amin kung nagsisisi kaming hinayaan namin siya.
Wala. Wala kaming mga pagsisisi.
Ang pinaka-hiling na meroon ang mga magulang
ay ang makita ang kanilang anak na maabot ang kanyang mga pangarap.
Kung takot tayong sundan ang ating mga pangarap, wala tayong matatamasa.
Ang Bacău ay tahanan niya.
Dahil ito ay nasa Kabundukang Carpatos.
Dahil 80 napakasayang mga araw ang ginugol niya rito.
Sabi niya, "Mama, napanaginipan kong dragon ako na lumilipad sa langit.
Pero namatay ako. Ang puso ko ay sinaksak.
Nahulog ako mula sa langit at ang laman ko ay ipinamigay sa maraming tao."
Sabi niya sa akin na pinasaya siya ng panaginip na iyon.
NOONG MARSO 15, 2019, ARAW NA SANA AY NAGING 17 SIYA,
IDINEKLARA SI YUGUO BILANG MAMAMAYAN NG BACĂU.
ANG MGA MAGULANG NI YUGUO AY BUMUO NG ISKOLARSYIP SA UNIBERSIDAD NG BACĂU
PARA PARANGALAN ANG MGA NATATANGING MAG-AARAL SA PANITIKAN.
PLANO NILANG ISPONSORAN ITO BUONG BUHAY NILA.
PARA KAY YUGUO AT SA MGA MAPAGMAHAL NIYANG MAGULANG
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Anthony Nash O. De Leon