Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΕΝΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Θέλω να γίνω βροχή, να σαρώνω τις σκεπές.
Θέλω να γίνω κύμα και να πάρω το παρελθόν μακριά.
Θέλω να γίνω φωτιά, να καίω και να εξαγνίζω.
Όμως, αν μπορώ, θέλω να γίνω ο εαυτός μου.
Θα σας συστηθώ.
Με λένε Γιν Γιουγκούο.
Είμαι 16 χρονών.
Μεγάλωσα στο Κούνμινγκ της Κίνας.
Συχνά φαντάζομαι ότι είμαι δράκος.
Μπορώ να πάω παντού,
να δω τον κόσμο,
να βρω το αληθινό μου σπίτι.
Μ' αρέσει να επικοινωνώ στα αγγλικά.
Θέλω να διευρύνω το λεξιλόγιό μου. Γι' αυτό σας γράφω εδώ.
Λατρεύω τη λογοτεχνία.
Τα περισσότερα βιβλία που έχω διαβάσει είναι Ευρωπαίων συγγραφέων.
Πηγαίνω πρώτη λυκείου
και νιώθω σαν δράκος που κουνά τα φτερά του σε έναν σκοτεινό μπουντρούμι.
Λατρεύω τα βιβλία ποίησης,
ειδικά τους Ρομαντικούς της Ανατολικής Ευρώπης.
Οι περισσότεροι τα θεωρούν άχρηστα βιβλία, επειδή δεν βοηθούν στις εξετάσεις.
Μια γνωστή Πολωνή ποιήτρια είπε
"Προτιμώ τον παραλογισμό του να γράφεις ποίηση,
παρά τον παραλογισμό του να μη γράφεις".
Εγώ προτιμώ τον παραλογισμό του να διαβάζεις ποίηση.
Δέντρο, γιατί θρηνείς;
Δεν έχει αέρα ούτε βροχή
Μα τα κλαδιά σου πονάνε
Θέλεις να μάθεις γιατί;
Το καλοκαίρι τελειώνει
Τα φύλλα μου πέφτουν γρήγορα
Έλεγα τον γιο μου "προστάτη των άστρων".
Ήταν λες και μιλούσε μόνο με το σύμπαν.
ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΓΙΟΥΓΚΟΥΟ
Δεν υπάρχει άνθρωπος στη Γη που θα τον καταλάβαινε.
Είχε μια ιδιαίτερη μοναξιά.
Ήταν λες και ανέπνεε, αλλά κάνεις δεν ένιωθε την ύπαρξή του.
Η καρδιά μου πονούσε.
Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να τον κρατώ αγκαλιά όσο κλαίει.
Τον κρατούσα στην αγκαλιά μου
και τον παρηγορούσα.
ΚΑΪ ΚΙΝΓΚ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΓΙΟΥΓΚΟΥΟ
Οι γονείς μου με αγαπούν πολύ και με καταλαβαίνουν.
Όμως, αν δεν σπουδάσω στο εξωτερικό, δεν θα προχωρήσω.
Ελπίζω να γίνουν τέσσερα πράγματα.
Πρώτον, να συνεχίσω να εξελίσσομαι πνευματικά.
Δεύτερον, να συνεχίσω να απολαμβάνω
όλων των ειδών τα δημιουργικά εγχειρήματα,
όπως είναι η λογοτεχνία και η τέχνη.
Τρίτον, να έχω δική μου δημιουργική δραστηριότητα,
να συνεισφέρω στην τέχνη και στον παγκόσμιο πολιτισμό.
Τέταρτον, να βρω την πραγματική αγάπη σε μια νέα κοινωνία.
Αγαπητό Υπουργείο Παιδείας της Ρουμανίας.
Γράφω για να σας εξηγήσω γιατί ονειρεύομαι να σπουδάσω στη Ρουμανία.
Αγαπητέ κύριε ή κυρία στο πανεπιστήμιο του Μπακάου.
Γεια σας. Είμαι τελειόφοιτος λυκείου από την Κίνα
και μου αρέσει ο πολιτισμός της Ρουμανίας, ειδικά ο Μιχάι Εμινέσκου.
Το email του Γιουγκούο που αφορούσε την πιθανότητα να σπουδάσει στη Ρουμανία
ήταν στα εισερχόμενά μου όταν έφτασα στη δουλειά.
Το όνειρό μου είναι να έρθω στη Ρουμανία, στη χώρα της λογοτεχνίας της καρδιάς μου,
να μάθω ρουμάνικα και να γίνω πραγματικός λογοτέχνης.
Από όλα τα email που παίρνω από νέους που θέλουν να σπουδάσουν στη Ρουμανία,
κανένα δεν γράφει "Λατρεύω τη Ρουμανία".
Έτσι, απάντησα αμέσως.
Ήταν ο υποψήφιος που πάντα ήλπιζα να βρω.
Πάντα ήξερα ότι είμαι δράκος των Καρπαθίων.
Δεν είναι υπέροχη σύμπτωση
που το πανεπιστήμιό μου είναι στους πρόποδες των Καρπαθίων;
Θα γινόταν φοιτητής στη Ρουμανία.
Πώς να τον προστατεύσω;
Δεν τον περιορίζαμε καθόλου.
Θα ζούσε ελεύθερος.
Όμως, ως μητέρα, ήθελα να τον προστατεύω για όσο ζω, σαν τη μαμά χήνα.
Τον έβγαλα μια φωτογραφία φεύγοντας για το αεροδρόμιο.
Δεν ήθελα ο αποχωρισμός να είναι πολύ μελό,
αλλά φοβόμουν ότι θα μου λείψει πάρα πολύ.
Πήγαινε να σπουδάσει στη Ρουμανία. Ήταν καλό, γιατί το ήθελε.
Αν και μέσα μου δεν ήθελα να πάει τόσο μακριά,
δεν θα τον εμπόδιζα.
Καταλάβαινα ότι με έβλεπε από τον καθρέφτη,
με κοιτούσε χαμογελώντας.
Έσφιγγα τα δόντια και έκρυβα επιμελώς τη στεναχώρια μου.
Η μεγαλύτερη περιπέτειά μου ως τώρα.
Ώρα να φύγω για μια νέα σπηλιά
Πιο ψηλή, πιο μεγάλη Με φως πιο φωτεινό
Στον δρόμο, μπορεί να χιονίσει
Οι άνεμοι μπορεί να είναι δυνατοί
Μα ξέροντας το κάλεσμά μου
Πρέπει να πάω
Νομίζω ότι έμεινε έκπληκτος
φτάνοντας σε μια πόλη 200.000 κατοίκων, όπως είναι το Μπακάου.
Δεν έρχεται κόσμος εδώ. Δεν είναι μεγάλη πόλη σαν το Βουκουρέστι.
Είτε είσαι περαστικός είτε συμβαίνει κάτι περίεργο.
Γεια, μαμά.
Ορίστε το Πανεπιστήμιο Βασίλε Αλεξαντρί στο Μπακάου.
Είναι ο πιο διάσημος ποιητής και θεατρικός συγγραφέας της πόλης.
Κοίτα το παλιό κτήριο.
Φυσικά, αυτός είναι ο Εμινέσκου.
Αυτός είναι ο κύριος Αντριάν. Τον ξέρεις ήδη. Με βοηθάει πάντα.
Αυτή είναι η αίθουσά μου.
Και η κυρία Ντρούγκα. Διδάσκει γραμματική.
Και ο υπέροχος κύριος Ντανίλα.
Ήταν η πρώτη μου επαφή με κάποιον από την Ασία, από την Κίνα.
Κανένας ξένος δεν έρχεται να μελετήσει τον πολιτισμό και τη γλώσσα.
Τουλάχιστον όχι στο πανεπιστήμιό μας.
Είχα ακούσει ότι ήταν στο πανεπιστήμιο.
Είδα έναν ψηλό νεαρό.
Αυτό που με εντυπωσίαζε πάντα ήταν ο τρόπος που ντυνόταν.
Πάντα φορούσε άσπρο πουκάμισο.
Κουμπωμένο μέχρι πάνω.
Άψογα σιδερωμένο.
Καθάριζε τον πίνακα, ενώ ως τότε το έκανα μόνη μου.
Προσφερόταν να κουβαλήσει το λάπτοπ μου.
Έλεγα "Μην ανησυχείς. Μπορώ", αλλά επέμενε.
Κάποια στιγμή του είπα
"Συγγνώμη που ρωτάω,
αλλά πόσους κατοίκους έχει η πόλη από όπου ήρθες;"
Όταν είπε ότι είναι πενταπλάσιοι από το Βουκουρέστι,
τον ρώτησα γιατί ήρθε στο Μπακάου, γιατί ήρθε στη Ρουμανία.
Μ' αρέσει η πόλη του Μπακάου.
Τα σαββατοκύριακα μ' αρέσει να πέφτω για ύπνο πριν βγει ο ήλιος
και να ξυπνάω με τον γλυκό ήλιο του απογεύματος της Ρουμανίας.
Φοράω γραβάτα.
Νυσταγμένα μάτια.
Προσπαθώ να νικήσω την κούραση με έναν καφέ.
Όμως, χρειάζομαι εξάσκηση.
Όσα εύχομαι για σένα, γλυκιά Ρουμανία
Από όλα τα ποιήματα του Εμινέσκου,
του άρεσε περισσότερο αυτός ο ύμνος.
Ας το ονομάσουμε ύμνο.
Όσα εύχομαι για σένα, γλυκιά Ρουμανία
Η χώρα της δόξας Η χώρα που λαχταρώ
Μου ζήτησε να τον ακούσω να το απαγγέλει.
Το απήγγειλε δύο φορές και μετά ήθελε να ακούσει κι εμένα.
Μακάρι το μέλλον σου Να είναι ένδοξο σαν το παρελθόν σου
Γλυκιά Ρουμανία, αυτό σου εύχομαι
Οργανώσαμε τη Μέρα Πολιτισμού στην γκαλερί Alfa στο Μπακάου.
Εκεί εμφανίστηκε ο Γιουγκούο.
Ξαφνικά, εμφανίστηκε ένας νεαρός Κινέζος.
Σταμάτησε μπροστά στην γκαλερί και είπε "Γεια σας" στα ρουμάνικα.
Τι ήθελε;
Ήταν διασκεδαστικό.
Τον απαθανάτισα. Ήταν κωμικό.
Με καπέλο αστραχάν, στην τρίχα.
…όχι μόνο για να τιμήσουμε τον εθνικό μας ποιητή, Μιχάι Εμινέσκου,
αλλά τον ρουμάνικο πολιτισμό συνολικά.
Ο κόσμος ήταν αρκετά απαθής. Ήταν μια στερεοτυπική εκδήλωση.
Πήγαμε για να δώσουμε το παρόν.
Στα μισά της εκδήλωσης…
Γεια σας.
Σήμερα, έχω το ποίημα του Εμινέσκου
Όσα εύχομαι για σένα, γλυκιά Ρουμανία.
Το κοινό εντυπωσιάστηκε.
Η αίθουσα ησύχασε.
Τι κάνει εδώ αυτό το αγόρι; Πώς και μιλάει ρουμάνικα;
Διέκρινες το δέος στα πρόσωπα του κοινού
λόγω του πόσο καλά μιλούσε τη γλώσσα.
Όσα εύχομαι για σένα, γλυκιά Ρουμανία
Η χώρα της δόξας Η χώρα που λαχταρώ
Τώρα γέλα, αν μπορείς.
Όταν τον πρωτοείδαμε, γελούσαμε σαν βλάκες.
Εντυπωσίασε τους πάντες.
Σαν τα αστέρια της νύχτας Σαν την αυγή του πρωινού
Αιώνια ζωή, δόξα και ευτυχία
Τον παρακολουθούσα, τον άκουγα
και ήμουν πεπεισμένος
ότι μπροστά μου βρίσκεται ένα εξωπραγματικό ον.
Και τώρα, θα το πω στα κινέζικα.
Όσα εύχομαι για σένα, γλυκιά Ρουμανία
Αυτό ακριβώς χρειαζόταν η εκδήλωση,
έναν νεαρό Κινέζο που εμφανίζεται απρόσκλητος και απαγγέλει Εμινέσκου.
Φαινόταν ότι ήταν στο σωστό μέρος.
Έψαχνε τη θέση του στη Ρουμανία, στον πολιτισμό μας.
Όμως, κι εμείς χρειαζόμασταν κάποιον να μας ανακαλύψει όπως έκανε ο Γιουγκούο.
Γλυκιά Ρουμανία, αυτό σου εύχομαι
Ευχαριστώ.
Είπε ότι ήταν ο μοναχογιός δύο καθηγητών πανεπιστημίου.
Μου φάνηκε υπέροχο που η οικογένειά του τον άφησε
να ταξιδέψει τόσο μακριά, σε τόσο μικρή ηλικία.
Αν και ήταν μακριά μας, εκπληρώνει τον σκοπό του.
Ήταν τόσο χαρούμενος που μοιραζόταν
τις καθημερινές του ανακαλύψεις μαζί μας.
Αν σου δοθεί η ευκαιρία να παρατηρήσεις ένα κοράκι,
θα δεις ότι τα φτερά και η κορμοστασιά του είναι πανέμορφα.
Σπάνια βλέπεις κοράκια στην πόλη μου.
Λευκός ο χειμώνας
Σύννεφα κρέμονται από τον ουρανό
Τοπίο γεμάτο ομίχλη
Ανελέητο σαν τη φλόγα του δράκου
Δεν είχε ξαναδεί χιόνι.
Ήταν πολύ χαρούμενος.
Όταν χιόνιζε αργά το βράδυ, έβγαινε έξω.
Ήθελε να ρουφήξει τα πάντα.
Την ατμόσφαιρα, τη φύση, τα κτήρια, τα δέντρα, τα πουλιά.
Πώς να το πω;
Πολλές φορές με απογοητεύει…
η Ρουμανία.
Όμως, την έβλεπε με τελείως διαφορετικό μάτι
και μου έδειξε ότι η Ρουμανία είναι πολύ όμορφη.
Άρχισε να έρχεται στο μουσείο μας και ήταν ο πιο σοβαρός από όλους μας.
Δοκιμάσαμε να του μιλήσουμε αγγλικά,
αλλά ήθελε να ακούει ρουμάνικα.
Ήθελε να τα μάθει.
Ήθελε να μάθει τα πάντα.
Φαινόταν σαν να είναι από άλλη εποχή.
Ήταν ευαίσθητος.
Αυτό ένιωσα.
Ότι ήταν…
αγνός.
Αναζητούσε κάτι
με τέτοια δίψα και τέτοιον ζήλο.
Ήθελε πολύ να πάει στην Άλμπα Ιούλια.
Το ταξίδι για την Άλμπα Ιούλια είναι μια κόλαση.
Δεν ξέρω πόσοι από το Μπακάου
θα έπαιρναν μια σημαία και θα πήγαιναν εκεί με το τρένο
την πρώτη του Δεκέμβρη που έχει τόσο κρύο.
Ξυπνήστε, Ρουμάνοι
Από τον ύπνο του θανάτου
Μας πήρε τηλέφωνο. Ήταν ενθουσιασμένος.
Δεν μπορούσε να κοιμηθεί εκείνο το βράδυ.
Τραγουδούσε τον ρουμάνικο εθνικό ύμνο
σε όλο το ταξίδι μέχρι την Άλμπα Ιούλια.
Είπε "Θα συμμετάσχω σε μια μεγάλη παρέλαση.
Θα είμαι μαζί με όλο το πλήθος".
Φέτος όλη η Ρουμανία πηγαίνει στην Άλμπα Ιούλια
για την 100ή επέτειο της ενοποίησης της χώρας.
Είχα την τύχη να συμμετάσχω και να καταγράψω τους εορτασμούς.
Ζήτω η Ρουμανία!
Γνώρισα τον Γιουγκούο στην Άλμπα Ιούλια.
Είχε περισσότερες σημαίες από όλους μας.
Ήταν πολύ συγκινημένος και χαρούμενος. Είπε "Θα γιορτάσουμε μαζί".
Δεν φοβάμαι μη μείνω μόνος πια.
Ο κόσμος εδώ μου δίνει τόση ζεστασιά.
Με βοηθούν, με εμπιστεύονται,
κι ας μην έχω κάνει τίποτα για τη χώρα τους.
Απλώς δείχνω την αγάπη μου για το έθνος τους.
Ναι;
Γιατί ήρθες εδώ σήμερα;
Αγαπώ τον πολιτισμό της Ρουμανίας.
Σήμερα είμαι εδώ για να γιορτάσω.
Χρόνια πολλά, Ρουμανία.
Εύχομαι στη Ρουμανία και στον λαό της ένα υπέροχο μέλλον.
-Από πού είσαι; -Από την Κίνα. Ναι.
Ήρθε κάποιος από τόσο μακριά
και μιλούσε τόσο όμορφα, τόσο απλά, αλλά και τόσο εκλεπτυσμένα για σένα.
Δεν ξέρω. Αυτό δεν συμβαίνει ποτέ.
Με κάλεσαν να φάω παραδοσιακό ρουμάνικο φαγητό,
όλοι μιλούσαν μαζί μου και με θεωρούσαν φίλο τους.
Ήμουν τόσο χαρούμενος.
Να το. Το πρώτο δημοσιευμένο άρθρο του.
"Πρώτη Δεκεμβρίου, Άλμπα Ιούλια" του Γιν Γιουγκούο.
Όταν είμαι χαρούμενος, πηγαίνω στο πάρκο.
Στο κεντρικό πάρκο του Μπακάου, τα κοράκια έχουν την κυριαρχία.
Ο ήχος των φτερουγισμάτων δεν τελειώνει ποτέ.
Νιώθω ότι ο δράκος επιτέλους βρήκε το σπίτι του.
Έχω ακόμα πολλά να εξερευνήσω, πολλά να δω και να ανακαλύψω.
Όμως, έχω πολύ χρόνο
και όλη μου την ενέργεια, που είναι απεριόριστη.
Γνώρισα τον Γιν Γιουγκούο στις 4 Ιανουαρίου του 2019.
Ήρθε να επισκεφτεί το μουσείο.
Στο τέλος της ξενάγησης,
ήθελε να γράψει κάτι στο βιβλίο επισκεπτών.
Επειδή ήταν πολύ ψηλός, γονάτισε.
Ήταν μια εξαιρετική στιγμή.
Γονατίζοντας, ήταν σαν να προσεύχεται στην ιστορία αυτού του μέρους.
Του ζήτησα να τον βγάλω φωτογραφία.
Αργότερα, δυστυχώς, αυτή η φωτογραφία
χρησίμευσε για να τον αναγνωρίσει η αστυνομία
μετά την τραγωδία που συνέβη.
Την Παρασκευή το βράδυ, μου είπε ότι θέλει να πάει στο φρούριο της Νέαμτς.
Του είπα να μην πάει. Είχε βγει έκτακτο δελτίο καιρού.
Όμως, αποφάσισε να πάει. Πήρε το τρένο.
Το τρένο έμεινε σε έναν σταθμό για λίγο περισσότερο απ' όσο συνήθως.
Μη έχοντας ενημέρωση,
ο Γιουγκούο πανικοβλήθηκε.
Νόμισε ότι έπρεπε να κατέβει εκεί.
Αποφάσισε να πηδήξει καθώς έφευγε το τρένο.
Άνοιξε την πόρτα
και είδε ένα βουνό χιόνι.
Δεν ήξερε ότι κάτω από το χιόνι υπήρχε πέτρινη ένδειξη που μετρά τα χιλιόμετρα.
Εκεί χτύπησε το κεφάλι του.
Το τέλος ήρθε ακαριαία.
Σε θυμάμαι να παίζεις στην μπανιέρα
όταν ήσουν μικρός.
Πετάγονταν παντού νερά.
Όλο το δωμάτιο γέμιζε από το γέλιο σου.
Είπες "Νομίζω ότι το σύμπαν είναι στάχτη.
Η Γη είναι οι στάχτες του Ήλιου. Ο Ήλιος είναι οι στάχτες του γαλαξία.
Όλα είναι στάχτη".
Ήσουν πέντε.
Δεν μπορώ να χαμογελάσω πια.
Αν υπάρχει όντως παράλληλο σύμπαν,
ελπίζω να είναι εκεί, να κυνηγά τα όνειρά του.
Ελπίζω να είναι υγιής και χαρούμενος σε εκείνο τον κόσμο,
να ζει τη ζωή που θέλει.
Πρέπει να μάθω να είμαι δυνατός.
Μας ρωτούν αν μετανιώσαμε που τον αφήσαμε να φύγει.
Δεν μετανιώσαμε. Δεν έχουμε τύψεις.
Η μεγαλύτερη επιθυμία των γονέων
είναι να δουν τα παιδιά τους να πραγματοποιούν τα όνειρά τους.
Αν φοβάσαι να ακολουθήσεις τα όνειρά σου, στο τέλος δεν έχεις τίποτα.
Το Μπακάου είναι το σπίτι του.
Γιατί είναι στα Καρπάθια Όρη.
Γιατί πέρασε 80 μέρες μεγάλης ευτυχίας εκεί.
Είπε "Μαμά, είδα στον ύπνο μου ότι ήμουν δράκος που πετούσε στον ουρανό.
Όμως, χτυπήθηκα στην καρδιά.
Έπεσα από τον ουρανό και η σάρκα μου δόθηκε σε πολλούς ανθρώπους".
Είπε ότι το όνειρο τον έκανε χαρούμενο.
ΣΤΙΣ 15 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019, ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ 17,
Ο ΓΙΟΥΓΚΟΥΟ ΑΝΑΚΗΡΥΧΘΗΚΕ ΕΠΙΤΙΜΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΤΟΥ ΜΠΑΚΑΟΥ.
ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΜΙΑ ΥΠΟΤΡΟΦΙΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ
ΓΙΑ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΟΥ ΜΠΑΚΑΟΥ.
ΣΚΟΠΕΥΟΥΝ ΝΑ ΤΗ ΧΟΡΗΓΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥΣ.
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΓΙΟΥΓΚΟΥΟ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΤΡΥΦΕΡΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥ
Υποτιτλισμός: Ελένη Πρατσινάκη