Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — FILM DOKUMENTALNY
Chcę być niczym deszcz Który ściele dach
Chcę być niczym fale Które porwą dawne żale
Chcę być niczym ogień Co parzy i oczyszcza
A tą upragnioną drogą Jest pozostać samym sobą
Zaraz się przedstawię.
Nazywam się Yin Yuguo.
Mam 16 lat.
Urodziłem się i wychowałem w Kunming w Chinach.
Często śnię, że jestem smokiem.
Mogę polecieć wszędzie, ujrzeć cały świat,
i odnaleźć swój dom.
STWÓRZ WPIS
Bardzo lubię rozmawiać po angielsku.
Uwielbiam poszerzać swoje słownictwo. Dlatego też do was piszę.
Bardzo kocham literaturę.
Autorzy większości z moich książek pochodzą z Europy Środkowo-Wschodniej.
Jestem w dziesiątej klasie liceum.
Czuję się jak machający skrzydłami smok, spętany w ciemnym lochu.
Uwielbiam poezję, zwłaszcza wschodnioeuropejski romantyzm.
Większość uważa te książki za zbędne, bo nie pomagają w egzaminach.
Znana polska poetka powiedziała:
„Wolę śmieszność pisania wierszy od śmieszności ich niepisania”.
Ja wolę śmieszność ich czytania.
Czemuż chwiejesz się, mój lesie?
Tak bez wichru, tak bez wiewu
Każdy konar, gałąź, gnie się
Moje drzewa się zginają Moje lata umykają
Moje liście wnet padają
Nazywałam syna piastunem gwiazd.
Jakby mógł rozmawiać tylko ze wszechświatem.
GŁOS CAI QING MATKA YUGUO
Absolutnie nikt nie potrafił go zrozumieć.
Był tak bardzo samotny.
Jakby tylko oddychał i nikt nie mógł go usłyszeć.
Moje serce ogromnie cierpiało.
Mogłam tylko pozwalać mu wypłakiwać się w moich objęciach.
Trzymałam go w ramionach i klepałam po plecach.
CAI QING MATKA YUGUO
Rodzice mnie rozumieją i darzą ogromną miłością,
ale mogę się spełniać tylko na studiach za granicą.
OJCIEC YUGUO
Mam cztery pragnienia.
Po pierwsze nadal chcę wzbogacać się intelektualnie.
Następnie chciałbym czerpać przyjemność
z rozmaitych inicjatyw kreatywnych,
jak literatura i sztuka.
Po trzecie sam chciałbym oddać się działalności twórczej
i wnieść wkład w sztukę oraz kultury tego świata.
Moje czwarte pragnienie to odnaleźć miłość w nowym społeczeństwie.
KONSULTACJA
„Do Ministerstwa Edukacji Narodowej w Rumunii,
Pragnę opowiedzieć Państwu, czemu marzę o podjęciu studiów w Rumunii.
Do Uniwersytetu w Bacău: Szanowni Państwo,
Pochodzę z Chin. Jestem w ostatniej klasie liceum.
Uwielbiam rumuńską kulturę, a zwłaszcza Mihaia Eminescu”.
Yuguo wysłał wiadomość z zapytaniem o możliwość studiowania w Rumunii.
Była w mojej skrzynce, gdy przyszedłem do pracy.
„Moje marzenie to wyjazd do Rumunii,
kraju mojej ukochanej literatury,
by nauczyć się rumuńskiego i związać zawodowo z literaturą”.
Dostaję maile od młodych ludzi, którzy chcą studiować w Rumunii,
ale nikt nigdy nie pisze, że kocha Rumunię.
Od razu mu odpisałem.
Wydawało się, że to może być student, o którym zawsze marzyłem.
Zawsze wiedziałem, że jestem karpackim smokiem.
Czyż to nie cudowny zbieg okoliczności, że mój uniwersytet leży u stóp Karpat?
Wyjeżdża na studia do Rumunii.
Jak go tam chronić?
Nie chcieliśmy go ograniczać.
Miał pełną swobodę,
ale stara kura zawsze chce chronić swoje pisklątko.
Zrobiłam mu zdjęcie, gdy jechaliśmy na lotnisko.
Nie chciałam być przesadnie ckliwa,
ale wizja tęsknoty za nim mnie przerażała.
Marzył o wyjeździe na studia do Rumunii. Spełnianie marzeń to coś dobrego.
W głębi serca nie chciałem, by jechał tak daleko,
ale go nie powstrzymywałem.
W bocznym lusterku widziałam jego wzrok. Patrzył na mnie z uśmiechem.
Z całych sił ukrywałam moje złamane serce.
Jak dotąd to moja największa przygoda.
Słyszę nowej jamy zew
AUTORSTWA YIN YUGUO
Wyższej a szerszej Światłem pełniejszej
Na drodze mej śnieg i grad
Wysmaga mnie gwałtowny wiatr
Lecz znam ten zew, już wiem
Czas na mnie
Chyba był zaskoczony.
Przybył do takiego miasta jak Bacău, które ma zaledwie 200 000 mieszkańców.
Tu się nie przyjeżdża.
To nie jest Bukareszt czy inna metropolia.
Albo tędy przejeżdżasz, albo coś jest nie tak.
Cześć, mamo.
Uniwersytet Vasile Alecsandri w Bacău.
Jestem na miejscu.
Cóż za stary budynek.
To oczywiście Eminescu.
Pan Adrian, jego już znasz. Zawsze mi pomaga.
To moja klasa.
To pani Druga. Uczy rumuńskiej gramatyki.
Fantastyczny pan Danila.
To był mój pierwszy kontakt z Chińczykiem.
Obcokrajowcy nie przyjeżdżają tu studiować język i kulturę Rumunii.
Na pewno nie na naszej uczelni.
Słyszałam, że już jest na uczelni.
Zobaczyłam młodego i wysokiego mężczyznę.
Zawsze zdumiewał mnie jego strój.
Zawsze w białej koszuli.
Zapięta pod samą szyję.
Nienagannie wyprasowana.
Zawsze wycierał tablicę, choć zazwyczaj ja to robiłam.
Chciał nosić mojego laptopa.
Mówiłam, że dam sobie radę. Nie zgadzał się.
Kiedyś go o to zapytałem.
„Pozwól, że zapytam.
Ile milionów mieszkańców ma twoje miasto?”
KIEROWNIK DZIEKANATU
Odpowiedział, że pięć razy więcej niż w Bukareszcie.
Ja na to: „To po co przyjechałeś do Bacău i Rumunii?”
Lubię Bacău.
WPIS NA BLOGU AUTORSTWA YIN YUGUO
W weekendy uwielbiam zasypiać
tuż przed wschodem słońca
i wstawać okalany łagodnym blaskiem rumuńskiego popołudnia.
Ubieram krawat,
a oczy wciąż zaspane.
Narasta zmęczenie, które próbuję pokonać kubkiem kawy,
ale muszę więcej ćwiczyć.
Czegóż ci życzę, najsłodsza Rumunio?
Spośród wszystkich wierszy Eminescu
był najbardziej przywiązany do tego, można go nazwać hymnem.
„Czegóż ci życzę, najsłodsza Rumunio?”
Kraj mój pełen chwały Łzy tęsknoty nad nim ronię
Poprosił o wysłuchanie i chciał posłuchać mojej interpretacji.
Wyrecytował utwór dwa razy, a potem poprosił o to mnie.
Przyszłości wspaniałej Jak twa przeszłość doskonałej
Tego ci życzę, najsłodsza Rumunio
Zorganizowaliśmy Narodowy Dzień Kultury w Galerii Alfa w Bacău.
Właśnie wtedy pojawił się Yuguo.
Zza rogu wyłonił się młody Chińczyk.
Stanął przed galerią i powiedział po rumuńsku: „Dzień dobry”.
Co on tam kombinował?
Nieźle nas ubawił.
Zrobiłem mu komiczne zdjęcie.
Miał czapkę astrachańską, tradycyjne nakrycie głowy w Rumunii.
…uczcić nie tylko naszego wieszcza, Mihaia Eminescu,
ale całą kulturę rumuńską…
Ludzie byli obojętni. To było nudne spotkanie.
Przyszliśmy tylko się pokazać.
To było jakoś w połowie zdarzenia.
Dzień dobry.
Dziś przedstawię wiersz Eminescu,
„Czegóż ci życzę, najsłodsza Rumunio?”
Publika była zafascynowana.
Zapadła cisza.
Co ten chłopak tu robi? Jakim cudem mówi po rumuńsku?
Gęby im opadły z wrażenia,
tak świetnie mówił po rumuńsku.
Czegóż ci życzę, najsłodsza Rumunio?
Kraj mój pełen chwały Łzy tęsknoty nad nim ronię
Już nie było nam do śmiechu.
Gdy pojawił się przed budynkiem, rechotaliśmy jak banda idiotów.
Wszystkich zachwycił.
Niczym gwiazdy nocy I poranny brzask
Żyj po kres wieczności W blasku chwały i radości
Gdy tak go słuchałem i obserwowałem,
dotarło do mnie,
że oto przed nami istota niezwykła.
A teraz po chińsku.
Czegóż ci życzę, najsłodsza Rumunio?
Właśnie tego potrzebowało to zdarzenie.
Młodego Chińczyka, który wychodzi znikąd i recytuje Eminescu.
Wręcz idealnie tam pasował.
Szukał swojego miejsca pośród Rumunów i naszej kultury.
My też potrzebowaliśmy kogoś, kto odkrywa nas tak jak Yuguo.
Tego ci życzę, najsłodsza Rumunio
Dziękujemy.
Powiedział, że jest jedynym synem dwójki nauczycieli uniwersyteckich.
To niezwykłe, że rodzina pozwoliła mu
na tak daleką podróż w tym wieku.
Choć był daleko od nas, wypełniał swoją misję.
Uwielbiał dzielić się z nami codziennymi odkryciami i swoim szczęściem.
Jeśli dostatecznie uważnie obserwujesz kruka,
dostrzeżesz zdumiewające piękno kruczych piór i jego postawy.
Rzadko się je widuje tam, skąd pochodzę.
Tak biała ta zima, tak biała ta zima
BEZ TYTUŁU
Na niebie zawisły chmury obfite
Me oczy już zaś mgłą są spowite
Bezlitosną niczym smoczy ziew
Nigdy nie widział śniegu.
Tak bardzo się cieszył.
Gdy w nocy zaczął padać śnieg, wybiegł na zewnątrz.
Chciał chłonąć wszystko.
Atmosferę, naturę, architekturę, drzewa i ptaki.
Często mnie rozczarowuje.
Mówię o Rumunii.
On postrzegał ją zupełnie inaczej.
Pokazał mi jej prawdziwe piękno.
Zaczął przychodzić do naszego muzeum. Był od nas poważniejszy.
Odzywaliśmy się do niego po angielsku,
ale chciał słyszeć i ćwiczyć tylko rumuński.
Chciał wiedzieć wszystko.
Jakby był z innej epoki.
Miał delikatne wnętrze.
Osobiście czułam, że miał w sobie…
coś nieskalanego.
Szukał czegoś
z tak ogromną pasją i zaangażowaniem.
Szanowni podróżnicy, pociąg 554 odjeżdża…
Chciał pojechać do Alba Iulia.
Przejazd tam to istne piekło.
Nie znam wielu ludzi w Bacău,
którzy pierwszego grudnia chwyciliby za flagę
i w ten potworny mróz wsiedli na pociąg do Alba Iulia.
Przebudź się, Rumunie
Otrząśnij się ze śmiertelnego snu
Zadzwonił do nas z ekscytacji.
Tamtej nocy nie mógł spać.
Śpiewał hymn Rumunii
przez całą drogę do Alba Iulia.
Miał wziąć udział w ogromnej paradzie.
„Będę ze wszystkimi razem, w samym sercu tłumu!”
W tym roku cała Rumunia wybiera się do Alba Iulia
na setną rocznicę Zjednoczenia.
Miałem przyjemność wziąć udział w uroczystości i ją udokumentować.
Niech żyje Wielka Rumunia!
Poznałem Yuguo w Alba Iulia.
Miał więcej flag niż cała reszta.
Był rozemocjonowany i taki szczęśliwy.
Powiedział: „Świętujmy razem!”
Już nie boję się samotności.
Tutejsi okazali mi tyle ciepła.
Zechcieli mi pomóc i zaufać,
choć nie zrobiłem dla ich kraju nic praktycznego.
Po prostu okazałem miłość ich narodowi.
Tak?
Czemu tu przyjechałeś?
Kocham rumuńską kulturę i literaturę.
Jestem tu, by razem świętować.
Sto lat, Rumunio.
Życzę Rumunii i jej narodowi wspaniałej przyszłości.
Skąd pochodzisz?
Z Chin.
Ktoś z tak odległego miejsca
potrafił opisać nas samych tak prosto i pięknie.
No nie wiem, coś takiego się nie zdarza.
Inni uczestnicy zaprosili mnie na tradycyjny rumuński posiłek.
Rozmawiali ze mną i uznali za przyjaciela.
To była taka szczęśliwa noc.
FESTIWAL ZJEDNOCZENIA RUMUNII
Pierwszy artykuł, który opublikował.
„Pierwszy grudnia, Alba Iulia”, autorstwa Yin Yuguo.
Gdy humor mi dopisuje, lubię iść do parku.
Władzę w głównym parku w Bacău sprawują kruki.
Pieśń trzepoczących skrzydeł nie ma końca.
Czuję, że smok w końcu znalazł swój dom.
Wciąż mam tak wiele do odkrycia, zobaczenia i zbadania.
Na szczęście mam mnóstwo czasu i nieskończoną energię.
Poznałam młodego Yin Yuguo czwartego stycznia 2019 roku.
Przyszedł do muzeum
pod koniec wycieczki z przewodnikiem.
Chciał wpisać coś do księgi gości.
Był tak wysoki, że musiał uklęknąć.
To była niezwykła chwila.
Jakby oddawał cześć historii tego miejsca.
Spytałam, czy mogę zrobić zdjęcie.
Niestety właśnie to zdjęcie
pomogło policji go zidentyfikować, gdy doszło do tragedii.
Powiedział, że w piątkową noc chce pojechać do Zamku Neamt.
Prosiłam go, by został. Były ostrzeżenia meteorologiczne.
Zdecydował się pojechać i wsiadł do pociągu.
Na jednej ze stacji
pociąg stał dłużej niż zwykle.
Nie było żadnego komunikatu, więc Yuguo spanikował.
Pomyślał, że musi tam wysiąść.
Wyskoczył z wagonu, gdy pociąg odjeżdżał.
Otworzył drzwi
i ujrzał morze śniegu.
Nie wiedział, że pod spodem jest słupek hektometrowy.
Uderzył o niego głową.
Od razu zginął.
Pamiętam, jak bawiłeś się w wannie,
gdy byłeś malutki.
Wszędzie pluskała woda,
a twój śmiech wypełniał całą łazienkę.
Powiedziałeś, że popioły to esencja wszechświata.
„Ziemia to popioły Słońca, a Słońce to popioły galaktyki”.
„Wszystko jest popiołem”.
Miałeś pięć lat.
Już nie potrafię się uśmiechać.
Jeśli istnieje równoległy świat,
mam nadzieję, że tam jest i spełnia swoje marzenia.
Mam nadzieję, że jest tam zdrowy i szczęśliwy,
że żyje życiem, którego pragnie.
Muszę nauczyć się być silny.
Wiele osób pyta, czy żałujemy, że pozwoliliśmy mu na wyjazd.
Nie. Niczego nie żałujemy.
Największym życzeniem każdego rodzica
jest spełnienie marzeń ich dzieci.
Jeśli boimy się spełniać marzenia, nie czeka nas absolutnie nic.
Bacău to jego dom.
Bo jest w Karpatach.
Bo spędził tam 80 dni pełnych szczęścia.
„Mamo, śniło mi się, że jestem przemierzającym niebo smokiem.
Umarłem, bo przebito me serce.
Gdy spadłem z nieba, moje ciało ofiarowano wielu ludziom”.
Powiedział mi, że to szczęśliwy sen.
15 marca 2019 roku Yuguo skończyłby 17 lat.
Tego dnia nadano mu tytuł honorowego obywatelu Bacău.
Rodzice Yuguo założyli fundusz stypendialny jego imienia
dla wybitnych studentów literatury z Uniwersytetu w Bacău.
Planują go sponsorować do końca życia.
Z dedykacją dla Yuguo i jego kochających rodziców.
Napisy: Mikołaj Kopczak