1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

3
00:00:09,200 --> 00:00:12,120
‎(ภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)

4
00:00:18,800 --> 00:00:21,920
‎ฉันอยากจะกลายเป็นฝน ชะล้างหลังคา

5
00:00:24,200 --> 00:00:27,040
‎ฉันอยากเป็นคลื่นและลบล้างอดีต

6
00:00:29,280 --> 00:00:32,800
‎ฉันอยากกลายเป็นไฟ แผดเผาและชำระล้าง

7
00:00:35,400 --> 00:00:38,640
‎แต่ถ้าทำได้ ฉันก็อยากเป็นตัวของตัวเอง

8
00:00:50,520 --> 00:00:52,320
‎ผมขอแนะนำตัวเอง

9
00:00:55,800 --> 00:00:57,640
‎ผมชื่อหยินอวี่กัว

10
00:00:58,680 --> 00:01:00,080
‎ผมอายุ 16 ปี

11
00:01:02,040 --> 00:01:04,040
‎เกิดและโตที่คุนหมิง ประเทศจีน

12
00:01:08,560 --> 00:01:10,480
‎ผมมักจะฝันว่าผมเป็นมังกร

13
00:01:12,600 --> 00:01:14,000
‎ผมจะไปที่ไหนก็ได้

14
00:01:14,480 --> 00:01:15,480
‎เห็นโลก

15
00:01:17,360 --> 00:01:18,560
‎ค้นหาบ้านที่แท้จริง

16
00:01:21,440 --> 00:01:24,800
‎ผมชอบสื่อสารกับคนอื่นด้วยภาษาอังกฤษ

17
00:01:24,880 --> 00:01:29,320
‎ผมสนุกที่ได้เพิ่มคำศัพท์
‎ผมถึงได้เขียนจดหมายถึงคุณทุกคน

18
00:01:30,320 --> 00:01:31,880
‎ผมรักวรรณกรรมอย่างมาก

19
00:01:32,760 --> 00:01:36,880
‎และหนังสือส่วนใหญ่ที่ผมอ่าน
‎เป็นของนักเขียนยุโรปกลางและยุโรปตะวันออก

20
00:01:40,040 --> 00:01:42,120
‎ผมอยู่เกรดสิบในโรงเรียนมัธยม

21
00:01:42,760 --> 00:01:46,800
‎และผมรู้สึกเหมือนเป็น
‎มังกรกำลังกระพือปีกอยู่ในคุกมีดใต้ดิน

22
00:01:48,840 --> 00:01:53,480
‎ผมชอบหนังสือบทกวี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
‎ยุคโรแมนติกของยุโรปตะวันออก

23
00:01:54,280 --> 00:01:59,760
‎แต่คนส่วนใหญ่เรียกว่า "หนังสือไร้ประโยชน์"
‎เพราะมันไม่ได้ช่วยเรื่องการสอบ

24
00:02:04,880 --> 00:02:06,920
‎นักกวีหญิงชาวโปแลนด์ที่มีชื่อเสียงกล่าวว่า

25
00:02:07,000 --> 00:02:12,280
‎"ฉันชอบความไร้สาระของการเขียนบทกวี
‎มากกว่าความไร้สาระที่ไม่ได้เขียนบทกวี"

26
00:02:13,800 --> 00:02:17,280
‎ผมชอบความไร้สาระของการอ่านบทกวีมากกว่า

27
00:02:18,760 --> 00:02:21,720
‎ป่า ทำไมเธอถึงเป็นทุกข์

28
00:02:22,640 --> 00:02:25,920
‎ไร้ลมและไร้ฝน

29
00:02:26,000 --> 00:02:28,480
‎แต่กิ่งของเธอยังเจ็บปวด

30
00:02:29,120 --> 00:02:30,720
‎ใช่ ฉันเป็นทุกข์ รู้ไหมว่าทำไม

31
00:02:30,800 --> 00:02:32,920
‎เพราะฤดูร้อนจวนสิ้นสุด

32
00:02:33,800 --> 00:02:36,840
‎และใบของฉันร่วงหล่นอย่างรวดเร็ว

33
00:02:40,600 --> 00:02:43,840
‎ฉันจะเรียกลูกชายฉันว่า "ผู้ดูแลดวงดาว"

34
00:02:45,160 --> 00:02:47,840
‎เหมือนเขาพูดได้แค่กับจักรวาล

35
00:02:53,720 --> 00:02:56,920
‎ไม่มีใครในโลกที่เข้าใจเขาได้

36
00:03:00,600 --> 00:03:02,440
‎เขามีความเหงาที่พิเศษ

37
00:03:11,000 --> 00:03:15,720
‎เหมือนเขาหายใจอยู่
‎แต่ไม่มีใครได้ยินการมีอยู่ของเขา

38
00:03:17,240 --> 00:03:23,440
‎ฉันปวดใจเพราะสิ่งเดียวที่ฉันทำได้
‎คือการให้เขาร้องไห้ในอ้อมแขน

39
00:03:24,840 --> 00:03:28,600
‎ฉันจะกอดลูกแล้วลูบหลัง

40
00:03:28,680 --> 00:03:33,360
‎(ไฉ่ชิง
‎แม่ของอวี่กัว)

41
00:03:36,120 --> 00:03:39,400
‎พ่อแม่ผมรักผมมากและเข้าใจผม

42
00:03:40,400 --> 00:03:43,720
‎แต่ถ้าผมไม่ได้ไปเรียนเมืองนอก
‎ชีวิตก็ไปต่อไม่ได้

43
00:03:49,560 --> 00:03:51,800
‎ผมหวังอยู่สี่อย่าง

44
00:03:52,280 --> 00:03:55,640
‎อย่างแรกคือ
‎สามารถเติมความรู้ให้ตัวเองได้เรื่อยๆ

45
00:03:55,720 --> 00:03:58,880
‎อย่างที่สองคือสามารถหาความสุข

46
00:03:58,960 --> 00:04:02,600
‎ในความพยายามสร้างสรรค์ทุกรูปแบบ

47
00:04:02,680 --> 00:04:07,720
‎อย่าง วรรณกรรมและศิลปะ

48
00:04:07,800 --> 00:04:11,680
‎อย่างที่สามคือ
‎การทำกิจกรรมสร้างสรรค์ของผมเอง

49
00:04:11,760 --> 00:04:16,960
‎และสนับสนุนศิลปะวัฒนธรรมของโลก

50
00:04:17,040 --> 00:04:21,120
‎และอย่างที่สี่คือการหารักแท้ในสังคมใหม่

51
00:04:22,840 --> 00:04:24,000
‎(จดหมายนำ)

52
00:04:24,080 --> 00:04:26,960
‎เรียน กระทรวงศึกษาธิการ
‎แห่งประเทศโรมาเนีย

53
00:04:27,720 --> 00:04:32,000
‎ผมเขียนจดหมายนี้เพื่ออธิบายความฝัน
‎ที่จะศึกษาต่อที่ประเทศโรมาเนีย

54
00:04:32,080 --> 00:04:35,400
‎เรียน ผู้ที่เกี่ยวข้องของมหาวิทยาลัยบาเคา

55
00:04:35,480 --> 00:04:38,400
‎สวัสดีครับ ผมเป็นนักเรียนมัธยมปลายชาวจีน

56
00:04:38,480 --> 00:04:42,040
‎และผมชื่นชอบวัฒนธรรมของชาวโรมาเนีย
‎โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มิไฮ เอมิเนสกู

57
00:04:43,440 --> 00:04:49,920
‎อีเมลของอวี่กัวที่ถามถึงความเป็นไปได้
‎ที่จะมาเรียนต่อที่โรมาเนีย

58
00:04:50,000 --> 00:04:53,520
‎เข้ามาในกล่องจดหมายของผม
‎ตอนผมมาถึงที่ทำงาน

59
00:04:54,160 --> 00:04:56,560
‎ความฝันของผมที่จะได้ไปโรมาเนีย

60
00:04:56,640 --> 00:04:59,280
‎ประเทศแห่งวรรณกรรมในดวงใจของผม

61
00:04:59,360 --> 00:05:03,400
‎เพื่อเรียนภาษาโรมาเนียและกลายเป็น
‎คนทำงานด้านวรรณกรรมอย่างแท้จริง

62
00:05:06,080 --> 00:05:11,920
‎ในบรรดาจากอีเมลทั้งหมดที่ผมได้รับ
‎จากคนหนุ่มสาวที่อยากมาเรียนต่อที่โรมาเนีย

63
00:05:12,000 --> 00:05:15,400
‎ไม่มีใครพูดว่า "ฉันตกหลุมรักโรมาเนีย"

64
00:05:16,200 --> 00:05:17,960
‎ฉันผมเลยตอบทันที

65
00:05:18,040 --> 00:05:23,040
‎ว่าเขาเป็นนักเรียนที่ผมหวังมาตลอด

66
00:05:26,040 --> 00:05:28,920
‎ผมรู้มาตลอดว่าผมเป็นมังกรคาร์เพเธียน

67
00:05:30,960 --> 00:05:33,080
‎นี่เป็นเรื่องบังเอิญแสนวิเศษ

68
00:05:33,160 --> 00:05:37,600
‎ที่มหาวิทยาลัย
‎อยู่ตรงตีนเขาคาร์เพเธียนไม่ใช่เหรอ

69
00:05:55,880 --> 00:05:58,440
‎เขากำลังจะไปเป็นนักศึกษาที่โรมาเนีย

70
00:06:01,240 --> 00:06:02,880
‎ฉันจะปกป้องเขาได้ยังไง

71
00:06:03,960 --> 00:06:06,320
‎เราไม่ได้วางข้อจำกัดอะไรให้ลูกเลย

72
00:06:06,400 --> 00:06:09,040
‎เขาจะใช้ชีวิตอย่างอิสระ

73
00:06:10,440 --> 00:06:16,000
‎แต่ฉันก็ยังอยากปกป้องลูกใต้ปีกของแม่

74
00:06:21,600 --> 00:06:26,440
‎ฉันถ่ายรูปลูกตอนเราไปสนามบิน

75
00:06:28,040 --> 00:06:30,680
‎ฉันไม่อยากทำตัวน้ำเน่าหรืออ่อนไหว

76
00:06:30,760 --> 00:06:34,000
‎แต่ฉันกลัวว่าจะคิดถึงลูกมากเกินไป

77
00:06:38,680 --> 00:06:44,280
‎การไปเรียนต่อที่โรมาเนีย
‎เป็นความใฝ่ฝันของเขาซึ่งเป็นเรื่องที่ดี

78
00:06:44,960 --> 00:06:49,320
‎ถึงแม้ในใจผม
‎ผมไม่อยากให้ลูกไปไกลขนาดนั้น

79
00:06:50,160 --> 00:06:51,760
‎ผมก็ไม่อยากห้ามลูก

80
00:06:58,600 --> 00:07:04,120
‎ฉันรู้สึกว่าลูกมองฉันในกระจก มองฉันด้วยรอยยิ้ม

81
00:07:06,120 --> 00:07:10,400
‎แต่ฉันต้องกัดฟันและปกปิดความเสียใจ

82
00:07:17,640 --> 00:07:20,080
‎การผจญภัยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผมตอนนี้

83
00:07:22,760 --> 00:07:24,760
‎ได้เวลาออกไปสู่ถ้ำใหม่

84
00:07:26,000 --> 00:07:29,800
‎ที่สูงกว่า กว้างกว่า และมีแสงที่สว่างกว่า

85
00:07:30,760 --> 00:07:32,840
‎ระหว่างทาง อากาศอาจมีหิมะตก

86
00:07:32,920 --> 00:07:35,080
‎และลมอาจพัดแรง

87
00:07:36,720 --> 00:07:38,920
‎แต่ในเมื่อมันเรียกหา ฉันรู้

88
00:07:39,920 --> 00:07:41,120
‎ฉันต้องไป

89
00:07:45,560 --> 00:07:48,320
‎ผมว่าเขาแปลกใจนะ

90
00:07:48,400 --> 00:07:54,160
‎ที่มาถึงเมืองที่มีคนแค่สองแสนคนอย่างบาเคา

91
00:07:54,240 --> 00:07:55,080
‎(บาเคา)

92
00:07:55,160 --> 00:07:56,360
‎คนไม่มาที่นี่

93
00:07:56,440 --> 00:07:59,200
‎นี่ไม่ใช่บูคาเรสต์หรือเมืองใหญ่ๆ

94
00:07:59,280 --> 00:08:02,680
‎คุณแค่ผ่านไปเฉยๆ หรือไม่ก็ต้องมีอะไรผิดพลาด

95
00:08:04,680 --> 00:08:11,200
‎สวัสดีครับแม่ ถึงแล้ว
‎มหาวิทยาลัยวาซิล อเล็กซานดรีในบาเคา

96
00:08:11,280 --> 00:08:13,200
‎(มหาวิทยาลัยวาซิล อเล็กซานดรี
‎แห่งบาเคา)

97
00:08:13,280 --> 00:08:14,120
‎(อธิการบดี)

98
00:08:15,000 --> 00:08:16,720
‎ดูตึกเก่าสิ

99
00:08:18,520 --> 00:08:20,680
‎แน่นอน นี่คือเอมิเนสกู

100
00:08:22,840 --> 00:08:26,400
‎นี่อ.เอเดรียน แม่รู้จักแล้ว เขาช่วยผมเสมอ

101
00:08:27,600 --> 00:08:29,160
‎นี่ห้องเรียนผม

102
00:08:32,240 --> 00:08:35,120
‎และนี่คืออ.ดรูก้า สอนไวยกรณ์ภาษาโรมาเนีย

103
00:08:36,320 --> 00:08:38,240
‎และอ.เดนีล่าที่น่าทึ่ง

104
00:08:39,000 --> 00:08:44,400
‎นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้พบปะกับคนจีน

105
00:08:44,480 --> 00:08:48,440
‎ไม่มีชาวต่างชาติมาที่นี่
‎เพื่อศึกษาวัฒนธรรมและภาษาโรมาเนีย

106
00:08:48,520 --> 00:08:50,760
‎หรืออย่างน้อยก็ไม่ใช่ที่มหาวิทยาลัยของเรา

107
00:08:50,840 --> 00:08:53,160
‎ฉันได้ยินว่าเขามาที่มหาวิทยาลัย

108
00:08:53,240 --> 00:08:56,000
‎แล้วฉันก็เห็นชายหนุ่มตัวสูง

109
00:08:56,080 --> 00:09:01,840
‎สิ่งที่ทำให้ฉันทึ่งก็คือการแต่งตัวของเขา

110
00:09:01,920 --> 00:09:04,280
‎เขาจะใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวตลอด

111
00:09:04,360 --> 00:09:07,920
‎ติดกระดุมจนสุด

112
00:09:08,000 --> 00:09:09,480
‎รีดเนี้ยบ

113
00:09:11,520 --> 00:09:16,440
‎เขาจะลบกระดานดำทั้งๆ ที่ปกติฉันต้องลบเอง

114
00:09:16,520 --> 00:09:18,600
‎เขาขอช่วยถือแล็ปท็อปให้ฉันตลอด

115
00:09:18,680 --> 00:09:21,200
‎ฉันจะบอกว่า "ไม่เป็นไร ฉันถือเอง"
‎"ไม่ได้ครับอาจารย์"

116
00:09:23,000 --> 00:09:25,640
‎ผมถามเขาจริงๆ

117
00:09:25,720 --> 00:09:27,040
‎ผมบอกว่า "ขอโทษที่ถาม

118
00:09:27,120 --> 00:09:30,560
‎เมืองที่คุณอยู่มีประชากรกี่ล้านคนเหรอ"

119
00:09:31,240 --> 00:09:35,320
‎พอเขาบอกว่ามีมากกว่าบูคาเรสต์ห้าเท่า

120
00:09:35,400 --> 00:09:39,120
‎ผมถามว่า "แล้วทำไมคุณถึงมาบาเคา
‎ทำไมถึงมาโรมาเนีย"

121
00:09:43,880 --> 00:09:46,000
‎ผมชอบเมืองบาเคา

122
00:09:48,000 --> 00:09:50,320
‎ในวันเสาร์อาทิตย์ ผมชอบนอน

123
00:09:50,400 --> 00:09:52,600
‎ก่อนพระอาทิตย์ขึ้น

124
00:09:52,680 --> 00:09:56,840
‎และตื่นตอนบ่าย
‎ที่มีแสงอาทิตย์ของโรมาเนียส่องอ่อนๆ

125
00:09:58,440 --> 00:09:59,880
‎ใส่เน็กไท

126
00:09:59,960 --> 00:10:01,280
‎ตาสะลึมสะลือ

127
00:10:02,080 --> 00:10:05,720
‎พยายามหยุดความเหนื่อยล้าด้วยกาแฟสักแก้ว

128
00:10:08,840 --> 00:10:10,320
‎แต่ผมต้องฝึกมากกว่านี้

129
00:10:11,400 --> 00:10:15,560
‎สิ่งที่ฉันปรารถนาแด่เธอ โรมาเนียที่รัก

130
00:10:18,000 --> 00:10:21,160
‎สิ่งที่ฉันปรารถนาแด่เธอ โรมาเนียที่รัก

131
00:10:23,000 --> 00:10:26,320
‎สิ่งที่ฉันปรารถนาแด่เธอ โรมาเนียที่รัก

132
00:10:27,480 --> 00:10:29,680
‎ในบรรดาบทกวีทั้งหมดของเอมิเนสกู

133
00:10:29,760 --> 00:10:32,800
‎เขาชอบเพลงชาติมากที่สุด

134
00:10:32,880 --> 00:10:36,040
‎เรียกมันอย่างนั้น

135
00:10:36,120 --> 00:10:38,240
‎สิ่งที่ฉันปรารถนาแด่เธอ โรมาเนียที่รัก

136
00:10:39,360 --> 00:10:42,480
‎ประเทศแห่งความรุ่งโรจน์ของฉัน
‎ประเทศที่ฉันโหยหา

137
00:10:43,160 --> 00:10:47,160
‎เขาขอให้ฉันฟังเขาท่องมัน

138
00:10:47,240 --> 00:10:51,880
‎เขาท่องสองรอบแล้วก็ยืนกรานจะฟังฉันท่อง

139
00:10:53,480 --> 00:10:56,880
‎ขอให้เธอมีอนาคตที่ยิ่งใหญ่เหมือนในอดีต!

140
00:10:58,120 --> 00:11:01,640
‎โรมาเนียที่รัก นี่คือสิ่งที่ฉันปรารถนาแด่เธอ

141
00:11:04,760 --> 00:11:08,640
‎เราจัดงานวันวัฒนธรรมแห่งชาติ
‎ที่อัลฟ่าแกลเลอรีในบาเคา

142
00:11:08,720 --> 00:11:12,320
‎และเมื่ออวี่กัวปรากฏตัวขึ้น

143
00:11:12,400 --> 00:11:15,640
‎ชายหนุ่มชาวจีนเดินเข้ามาตรงทางเดิน

144
00:11:15,720 --> 00:11:20,400
‎เขาหยุดอยู่หน้าแกลเลอรี
‎และพูดว่า "สวัสดี" เป็นภาษาโรมาเนีย

145
00:11:20,920 --> 00:11:22,680
‎เขามาทำอะไร

146
00:11:22,760 --> 00:11:24,480
‎พวกเราขำเขา

147
00:11:24,560 --> 00:11:26,480
‎ผมถ่ายภาพนี้ได้ซึ่งตลกมากๆ

148
00:11:26,560 --> 00:11:30,600
‎สวมหมวกอัสตราฮัน
‎เป็นหมวกโรมาเนียแบบดั้งเดิม

149
00:11:30,680 --> 00:11:35,080
‎ไม่ใช่การเฉลิมฉลองแด่มิไฮ เอมิเนสกู
‎นักกวีแห่งชาติของเราเท่านั้น

150
00:11:35,160 --> 00:11:37,520
‎แต่รวมถึงวัฒนธรรมโรมาเนียทั้งหมด

151
00:11:37,600 --> 00:11:41,240
‎ผู้คนดูไร้อารมณ์ เป็นงานที่น่าเบื่อ

152
00:11:42,240 --> 00:11:44,160
‎เราแค่โผล่หน้าไป

153
00:11:44,240 --> 00:11:46,880
‎งานดำเนินมาถึงครึ่งทาง…

154
00:11:48,600 --> 00:11:49,640
‎สวัสดีครับ

155
00:11:57,360 --> 00:12:03,280
‎วันนี้ผมมีบทกวีของเอมิเนสกู

156
00:12:03,360 --> 00:12:06,560
‎สิ่งที่ฉันปรารถนาแด่เธอ โรมาเนียที่รัก

157
00:12:06,640 --> 00:12:09,200
‎ผู้ชมต่างทึ่ง

158
00:12:09,280 --> 00:12:11,920
‎ห้องเงียบกริบ

159
00:12:12,000 --> 00:12:15,960
‎เด็กคนนี้มาทำอะไรที่นี่
‎ทำไมเขาถึงพูดภาษาโรมาเนียได้

160
00:12:16,040 --> 00:12:18,400
‎คุณเห็นสีหน้าของทุกคนที่อึ้งไปได้เลย

161
00:12:18,920 --> 00:12:23,320
‎เพราะเขาพูดภาษาได้ดีมาก

162
00:12:23,400 --> 00:12:27,680
‎สิ่งที่ฉันปรารถนาแด่เธอ โรมาเนียที่รัก

163
00:12:27,760 --> 00:12:31,360
‎ประเทศแห่งความรุ่งโรจน์ของฉัน
‎ประเทศที่ฉันโหยหา

164
00:12:32,080 --> 00:12:33,760
‎ขำไม่ออกกันเลย

165
00:12:33,840 --> 00:12:37,720
‎ตอนเราเจอเขาครั้งแรก
‎เราหัวเราะเหมือนพวกซื่อบื้อ

166
00:12:37,800 --> 00:12:41,200
‎แต่เขาทำให้ทุกคนประทับใจ

167
00:12:41,280 --> 00:12:45,320
‎ดั่งดวงดาวยามค่ำคืน ดั่งแสงอรุณยามกลางวัน

168
00:12:45,400 --> 00:12:49,800
‎ขอให้เธอมีชีวิตนิรันดร์
‎เปี่ยมด้วยความรุ่งโรจน์และสุขสันต์

169
00:12:49,880 --> 00:12:52,160
‎ผมเฝ้าดูเขา ฟังเขา

170
00:12:52,240 --> 00:12:54,760
‎จนผมเชื่อว่า

171
00:12:54,840 --> 00:13:01,840
‎ผมกำลังอยู่ต่อหน้าสิ่งอัศจรรย์

172
00:13:09,400 --> 00:13:14,600
‎และตอนนี้เป็นภาษาจีนครับ

173
00:13:16,720 --> 00:13:21,600
‎สิ่งที่ฉันปรารถนาแด่เธอ โรมาเนียที่รัก…

174
00:13:22,120 --> 00:13:25,080
‎นั่นคือสิ่งที่งานนี้ต้องการ

175
00:13:25,160 --> 00:13:30,480
‎เด็กหนุ่มชาวจีนที่มาจากที่ไหนก็ไม่รู้
‎มาท่องบทกวีของเอมิเนสกู

176
00:13:30,560 --> 00:13:33,480
‎เขาดูเข้าอย่างเหมาะเจาะ

177
00:13:33,560 --> 00:13:38,440
‎เขากำลังมองหาที่ของเขา
‎ในหมู่ชาวโรมาเนียและวัฒนธรรมของเรา

178
00:13:38,520 --> 00:13:44,320
‎แต่เราก็ต้องการคนแบบเขา
‎ที่ค้นพบเราแบบที่อวี่กัวได้ทำ

179
00:13:44,400 --> 00:13:48,080
‎โรมาเนียที่รัก นี่คือสิ่งที่ฉันปรารถนาแด่เธอ

180
00:13:51,600 --> 00:13:53,160
‎ขอบคุณครับ!

181
00:14:00,680 --> 00:14:05,160
‎เขาบอกว่าเขาเป็นลูกชายคนเดียว
‎ของครอบครัวอาจารย์มหาวิทยาลัย

182
00:14:08,760 --> 00:14:12,200
‎ฉันว่ามันน่าทึ่งมากที่ครอบครัวเขาอนุญาต

183
00:14:12,280 --> 00:14:14,640
‎ให้เดินทางไกลขนาดนี้ตอนอายุยังน้อย

184
00:14:22,000 --> 00:14:26,680
‎ถึงลูกจะอยู่ไกลจากเรา
‎แต่เขาก็ทำภารกิจของตัวเองสำเร็จ

185
00:14:28,320 --> 00:14:31,160
‎เขามีความสุขมากที่ได้แบ่งปัน

186
00:14:31,240 --> 00:14:33,800
‎สิ่งที่เขาค้นพบและความสุขในทุกๆ วันกับเรา

187
00:14:39,600 --> 00:14:43,360
‎ถ้าคุณมีโอกาสสังเกตอีกาอย่างละเอียด

188
00:14:43,440 --> 00:14:48,440
‎คุณจะพบว่าขนและท่าทางของอีกาสวยงามมาก

189
00:14:50,200 --> 00:14:52,480
‎ไม่ค่อยได้เห็นอีกาในบ้านเกิดผม

190
00:14:57,920 --> 00:14:59,920
‎ฤดูหนาวสีขาว

191
00:15:00,000 --> 00:15:01,480
‎ฤดูหนาวสีขาว

192
00:15:02,480 --> 00:15:04,480
‎เมฆลอยไกลอยู่บนฟ้า

193
00:15:05,560 --> 00:15:07,920
‎มองเห็นแต่หมอก มองเห็นแต่หมอก

194
00:15:09,000 --> 00:15:11,360
‎ไร้ความปรานีดั่งเปลวไฟของมังกร

195
00:15:13,800 --> 00:15:15,960
‎เขาไม่เคยเห็นหิมะมาก่อน

196
00:15:16,920 --> 00:15:18,440
‎เขามีความสุขมาก

197
00:15:18,520 --> 00:15:22,880
‎พอหิมะตกตอนดึก เขาก็จะออกมาข้างนอก

198
00:15:24,040 --> 00:15:27,320
‎เขาอยากซึมซับทุกอย่าง!

199
00:15:27,400 --> 00:15:31,000
‎บรรยากาศ ธรรมชาติ อาคาร ต้นไม้ นก

200
00:15:38,520 --> 00:15:42,720
‎ผมมักผิดหวังบ่อยๆ…

201
00:15:44,880 --> 00:15:47,120
‎กับประเทศโรมาเนีย

202
00:15:47,200 --> 00:15:52,640
‎แต่เขากลับมองมัน
‎ด้วยสายตาที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

203
00:15:52,720 --> 00:15:56,120
‎และทำให้ผมเห็นว่าแท้จริงแล้วโรมาเนียงดงาม

204
00:16:02,200 --> 00:16:06,840
‎เขาเริ่มมาที่พิพิธภัณฑ์ของเรา
‎และเขาจริงจังกว่าพวกเราทุกคน

205
00:16:06,920 --> 00:16:09,640
‎เราพยายามคุยกับเขาเป็นภาษาอังกฤษ

206
00:16:09,720 --> 00:16:13,080
‎แต่เขากลับอยากฟังแต่ภาษาโรมาเนีย
‎เขามาที่นี่เพื่อเรียนภาษาของเรา

207
00:16:13,160 --> 00:16:15,280
‎เขาอยากรู้ทุกอย่าง

208
00:16:17,400 --> 00:16:19,920
‎เขาดูเหมือนมาจากยุคอื่น

209
00:16:21,120 --> 00:16:22,920
‎เขาเป็นคนละเอียดอ่อน

210
00:16:23,560 --> 00:16:25,080
‎นั่นคือสิ่งที่ฉันรู้สึก

211
00:16:25,160 --> 00:16:26,200
‎ว่าเขา…

212
00:16:28,880 --> 00:16:30,080
‎บริสุทธิ์

213
00:16:30,160 --> 00:16:32,080
‎เขากำลังค้นหาบางอย่าง

214
00:16:32,160 --> 00:16:38,480
‎ด้วยความกระหายและจริงจังอย่างมาก

215
00:16:38,560 --> 00:16:42,720
‎นักเดินทางที่นับถือ รถไฟ 554 จะ…

216
00:16:42,800 --> 00:16:46,000
‎คือเขาอยากไปอัลบายูเลียมากๆ

217
00:16:47,400 --> 00:16:52,040
‎การเดินทางไปอัลบายูเลียลำบากมาก

218
00:16:52,120 --> 00:16:54,600
‎ฉันไม่ค่อยเห็นคนในบาเคาคนไหน

219
00:16:54,680 --> 00:16:58,120
‎จะคว้าธงแล้วขึ้นรถไฟไปอัลบายูเลีย

220
00:16:58,200 --> 00:17:01,360
‎ในวันที่ 1 ธันวาคมเพราะมันหนาวมาก

221
00:17:02,440 --> 00:17:06,360
‎ตื่นเถิด ชาวโรมาเนีย

222
00:17:06,440 --> 00:17:10,400
‎จากการหลับใหลแห่งความตาย

223
00:17:13,800 --> 00:17:16,720
‎ลูกโทรหาเรา เขาตื่นเต้นมาก

224
00:17:17,920 --> 00:17:20,440
‎คืนนั้นเขานอนไม่หลับ

225
00:17:21,800 --> 00:17:24,640
‎เขาร้องเพลงชาติโรมาเนีย

226
00:17:24,720 --> 00:17:27,000
‎ตลอดทางไปอัลบายูเลียในการเดินทางโดยรถไฟ

227
00:17:28,680 --> 00:17:31,160
‎เขาบอกว่า "แม่
‎ผมจะไปร่วมขบวนพาเหรดครั้งใหญ่"

228
00:17:31,240 --> 00:17:34,200
‎"ผมจะอยู่กับทุกคนท่ามกลางฝูงชน"

229
00:17:37,800 --> 00:17:41,440
‎ปีนี้ชาวโรมาเนียทุกคนมุ่งหน้าไปที่อัลบายูเลีย

230
00:17:41,520 --> 00:17:44,680
‎เพื่อวันครบรอบร้อยปีของการรวมชาติ

231
00:17:44,760 --> 00:17:49,320
‎ผมโชคดีที่ได้มีส่วนร่วมและบันทึกการเฉลิมฉลอง

232
00:17:56,120 --> 00:17:58,880
‎โรมาเนียจงเจริญ!

233
00:17:58,960 --> 00:18:02,360
‎ผมฉันเจออวี่กัวที่อัลบายูเลีย

234
00:18:02,440 --> 00:18:04,960
‎เขาติดธงชาติโรมาเนีย
‎มากกว่าพวกเราทุกคนเสียอีก

235
00:18:05,560 --> 00:18:10,560
‎เขาตื้นตันและมีความสุขมาก
‎เขาบอกว่า "เราจะฉลองด้วยกัน!"

236
00:18:12,400 --> 00:18:15,360
‎ฉันไม่กังวลว่าจะโดดเดี่ยวอีกแล้ว

237
00:18:16,160 --> 00:18:19,320
‎คนที่นี่ทำให้ผมเห็นความอบอุ่นที่สุด

238
00:18:19,400 --> 00:18:21,080
‎พวกเขาช่วยเหลือผมและเชื่อใจผม

239
00:18:21,160 --> 00:18:24,720
‎ถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้ทำประโยชน์อะไร
‎ให้กับประเทศของเขา

240
00:18:25,840 --> 00:18:28,720
‎แค่แสดงความรักของผมที่ต่อประเทศของพวกเขา

241
00:18:30,400 --> 00:18:31,240
‎ครับ

242
00:18:31,320 --> 00:18:32,720
‎วันนี้คุณมาที่นี่ทำไม

243
00:18:32,800 --> 00:18:35,040
‎ผมรักวัฒนธรรมและวรรณกรรมโรมาเนีย

244
00:18:35,120 --> 00:18:37,320
‎วันนี้ผมมาเพื่อฉลองกับทุกคน

245
00:18:37,400 --> 00:18:38,960
‎สุขสันต์วันเกิด โรมาเนีย

246
00:18:39,040 --> 00:18:42,280
‎ขอให้ประเทศโรมาเนียและชาวโรมาเนีย
‎มีอนาคตที่ดี

247
00:18:42,360 --> 00:18:43,360
‎คุณมาจากไหน

248
00:18:43,440 --> 00:18:45,120
‎จีนครับ

249
00:18:45,760 --> 00:18:48,560
‎สำหรับคนที่มาจากแดนไกลแบบนี้

250
00:18:48,640 --> 00:18:53,720
‎และพูดถึงคุณอย่างดี…

251
00:18:54,760 --> 00:18:57,240
‎ไม่รู้สิ มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

252
00:18:58,760 --> 00:19:02,200
‎มีคนเชิญผมไปกินอาหารโรมาเนียแบบดั้งเดิม

253
00:19:02,280 --> 00:19:05,480
‎ทุกคนคุยกับผมและมองผมเป็นเพื่อน

254
00:19:10,200 --> 00:19:12,000
‎คืนนั้นผมมีความสุขมาก

255
00:19:14,400 --> 00:19:17,040
‎(งานเทศกาลโรมาเนีย 100
‎วันที่ 2 ธันวาคม 2018 อัลบายูเลีย)

256
00:19:30,480 --> 00:19:33,920
‎นี่ไง บทความแรกของเขาที่ได้ตีพิมพ์

257
00:19:35,280 --> 00:19:40,360
‎"วันที่ 1 ธันวาคม อัลบายูเลีย" โดยหยินอวี่กัว

258
00:19:49,200 --> 00:19:51,840
‎เวลาผมมีความสุข ผมจะชอบไปสวนสาธารณะ

259
00:19:53,600 --> 00:19:58,080
‎อำนาจปกครองของสวนหลัก
‎ในบาเคาเป็นของอีกา

260
00:19:58,960 --> 00:20:01,920
‎เสียงกระพือปีกไม่มีที่สิ้นสุด

261
00:20:14,880 --> 00:20:18,680
‎ผมรู้สึกเหมือนเป็นมังกรที่เจอบ้านในที่สุด

262
00:20:28,600 --> 00:20:33,080
‎ยังมีอะไรอีกมากมายให้ผมได้สำรวจค้นหา

263
00:20:35,600 --> 00:20:40,720
‎แต่ผมมีเวลาถมเถและพลังในตัวที่ไร้ขีดจำกัด

264
00:21:01,440 --> 00:21:07,320
‎ฉันพบกับหนุ่มน้อยหยินอวี่กัว
‎ในวันที่ 4 มกราคม 2019

265
00:21:08,520 --> 00:21:10,480
‎เขามาเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์

266
00:21:12,000 --> 00:21:14,400
‎และเมื่อจบการพาทัวร์

267
00:21:15,240 --> 00:21:18,560
‎เขาอยากเขียนอะไรลงในสมุดเยี่ยม

268
00:21:18,640 --> 00:21:23,280
‎และเพราะเขาสูงมากเขาเลยคุกเข่าลง

269
00:21:23,360 --> 00:21:28,120
‎มันเป็นช่วงเวลาแสนพิเศษ

270
00:21:28,200 --> 00:21:33,320
‎มันเหมือนคนสวดมนต์ให้ประวัติศาสตร์ของที่แห่งนี้

271
00:21:33,400 --> 00:21:35,720
‎ฉันเลยขอถ่ายรูป

272
00:21:38,280 --> 00:21:42,240
‎โชคร้ายที่ต่อมารูปนั้น

273
00:21:42,320 --> 00:21:46,120
‎กลายเป็นรูปที่ตำรวจใช้ระบุตัวเขา

274
00:21:46,200 --> 00:21:48,840
‎หลังเกิดเหตุโศกนาฏกรรมครั้งนั้น

275
00:21:57,240 --> 00:22:02,040
‎คืนวันศุกร์ เขาบอกผมว่าเขาอยากไปป้อมนีมต์

276
00:22:02,120 --> 00:22:07,120
‎ฉันขอให้เขาอย่าไป
‎มันมีคำเตือนเรื่องสภาพอากาศ

277
00:22:08,320 --> 00:22:12,760
‎แต่เขาตัดสินใจไป เขาขึ้นรถไฟ

278
00:22:13,880 --> 00:22:15,880
‎และระหว่างทางสถานีรถไฟ

279
00:22:15,960 --> 00:22:18,840
‎รถไฟจอดอยู่กับที่นานกว่าปกติ

280
00:22:19,560 --> 00:22:24,760
‎โดยไม่มีข้อมูลอะไรเลย อวี่กัวเลยตื่นตระหนก

281
00:22:25,800 --> 00:22:29,360
‎เขานึกว่าเขาควรลงสถานีนั้น

282
00:22:31,440 --> 00:22:34,000
‎เขาตัดสินใจกระโดดลงตอนรถไฟกำลังจะออก

283
00:22:34,880 --> 00:22:36,800
‎เขาเปิดประตู

284
00:22:37,560 --> 00:22:40,160
‎และเห็นทะเลหิมะ

285
00:22:41,560 --> 00:22:46,760
‎โดยไม่รู้ว่าใต้หิมะมีหลักกิโลอยู่

286
00:22:47,960 --> 00:22:50,480
‎เขาเลยหัวกระแทกกับมัน

287
00:22:51,560 --> 00:22:54,520
‎เสียชีวิตทันที

288
00:23:17,840 --> 00:23:20,080
‎แม่จำได้ว่าลูกเล่นในอ่างอาบน้ำ

289
00:23:20,160 --> 00:23:21,680
‎ตอนลูกยังเล็ก

290
00:23:23,200 --> 00:23:25,080
‎น้ำกระเซ็นไปทั่ว

291
00:23:25,160 --> 00:23:28,040
‎ทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของลูก

292
00:23:29,480 --> 00:23:33,040
‎ลูกบอกว่า "ผมคิดว่า
‎ธรรมชาติของจักรวาลคือเถ้าธุลี"

293
00:23:35,160 --> 00:23:39,720
‎"โลก คือเถ้าธุลีของดวงอาทิตย์
‎ดวงอาทิตย์เป็นเถ้าธุลีของกาแล็กซี"

294
00:23:39,800 --> 00:23:42,400
‎"ทุกอย่างคือเถ้าธุลี"

295
00:23:45,520 --> 00:23:47,320
‎ลูกอายุห้าขวบ

296
00:24:09,320 --> 00:24:11,640
‎ผมไม่สามารถยิ้มได้อีก

297
00:24:15,840 --> 00:24:19,400
‎ถ้าจักรวาลคู่ขนานมีอยู่จริง

298
00:24:20,360 --> 00:24:24,480
‎ผมหวังว่าเขาจะอยู่ที่นั่น ตามความฝันของเขา

299
00:24:26,400 --> 00:24:30,040
‎ผมหวังว่าเขาจะแข็งแรงและมีความสุขในโลกนั้น

300
00:24:31,400 --> 00:24:34,600
‎ใช้ชีวิตอย่างที่เขาต้องการ

301
00:24:47,960 --> 00:24:50,560
‎ผมต้องเรียนรู้ที่จะเข้มแข็ง

302
00:24:57,960 --> 00:25:02,320
‎หลายคนถามว่าเราเสียใจที่ยอมให้เขาไปไหม

303
00:25:03,480 --> 00:25:06,360
‎ไม่เลย เราไม่เสียใจหรอก

304
00:25:09,000 --> 00:25:13,320
‎สิ่งที่พ่อแม่ปรารถนาที่สุด

305
00:25:13,400 --> 00:25:17,160
‎คือได้เห็นลูกทำความฝันของตัวเอง

306
00:25:19,720 --> 00:25:24,920
‎ถ้าเรากลัวที่จะทำตามความฝัน
‎เราก็จะไม่เหลืออะไร

307
00:25:27,520 --> 00:25:29,800
‎บาเคาคือบ้านของเขา

308
00:25:32,280 --> 00:25:35,560
‎เพราะมันอยู่ในเทือกเขาคาร์เพเธียน

309
00:25:35,640 --> 00:25:39,880
‎เพราะเขาได้ใช้เวลา 80 วัน
‎ที่มีความสุขอย่างเหลือเชื่อที่นั่น

310
00:25:49,880 --> 00:25:54,400
‎เขาบอกว่า "แม่ ผมฝันว่า
‎ผมเป็นมังกร โบยบินอยู่บนฟ้า"

311
00:25:57,120 --> 00:25:59,080
‎"แต่ผมตาย ผมถูกแทงที่หัวใจ"

312
00:26:00,400 --> 00:26:04,040
‎"ผมร่วงลงมาจากท้องฟ้า
‎และเนื้อของผมถูกแจกจ่ายให้คนมากมาย"

313
00:26:05,520 --> 00:26:07,680
‎ลูกเล่าความฝันทำให้เขามีความสุขให้ฉันฟัง

314
00:26:22,400 --> 00:26:25,360
‎(วันที่ 15 มีนาคม 2019
‎วันที่เขาจะอายุครบ 17 ปี)

315
00:26:25,440 --> 00:26:28,440
‎(อวี่กัวได้รับแต่งตั้ง
‎ให้เป็นพลเมืองกิตติมศักดิ์ของบาเคา)

316
00:26:30,440 --> 00:26:33,720
‎(พ่อแม่ของอวี่กัวตั้งทุนการศึกษา
‎ที่มหาวิทยาลัยบาเคา)

317
00:26:33,800 --> 00:26:36,920
‎(ในนามของลูกชายพวกเขา
‎เพื่อเป็นรางวัลแก่นักศึกษาด้านวรรณคดีดีเด่น)

318
00:26:37,000 --> 00:26:39,240
‎(พวกเขาตั้งใจสนับสนุนเรื่องนี้ไปตลอดชีวิต)

319
00:26:41,360 --> 00:26:44,680
‎(ขออุทิศแด่อวี่กัวและพ่อแม่ที่รักของเขา)

320
00:28:15,160 --> 00:28:20,160
‎คำบรรยายโดย คุณาพร ศันสนียกุลวิไล