Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(ภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ฉันอยากจะกลายเป็นฝน ชะล้างหลังคา
‎ฉันอยากเป็นคลื่นและลบล้างอดีต
‎ฉันอยากกลายเป็นไฟ แผดเผาและชำระล้าง
‎แต่ถ้าทำได้ ฉันก็อยากเป็นตัวของตัวเอง
‎ผมขอแนะนำตัวเอง
‎ผมชื่อหยินอวี่กัว
‎ผมอายุ 16 ปี
‎เกิดและโตที่คุนหมิง ประเทศจีน
‎ผมมักจะฝันว่าผมเป็นมังกร
‎ผมจะไปที่ไหนก็ได้
‎เห็นโลก
‎ค้นหาบ้านที่แท้จริง
‎ผมชอบสื่อสารกับคนอื่นด้วยภาษาอังกฤษ
‎ผมสนุกที่ได้เพิ่มคำศัพท์ ‎ผมถึงได้เขียนจดหมายถึงคุณทุกคน
‎ผมรักวรรณกรรมอย่างมาก
‎และหนังสือส่วนใหญ่ที่ผมอ่าน ‎เป็นของนักเขียนยุโรปกลางและยุโรปตะวันออก
‎ผมอยู่เกรดสิบในโรงเรียนมัธยม
‎และผมรู้สึกเหมือนเป็น ‎มังกรกำลังกระพือปีกอยู่ในคุกมีดใต้ดิน
‎ผมชอบหนังสือบทกวี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ‎ยุคโรแมนติกของยุโรปตะวันออก
‎แต่คนส่วนใหญ่เรียกว่า "หนังสือไร้ประโยชน์" ‎เพราะมันไม่ได้ช่วยเรื่องการสอบ
‎นักกวีหญิงชาวโปแลนด์ที่มีชื่อเสียงกล่าวว่า
‎"ฉันชอบความไร้สาระของการเขียนบทกวี ‎มากกว่าความไร้สาระที่ไม่ได้เขียนบทกวี"
‎ผมชอบความไร้สาระของการอ่านบทกวีมากกว่า
‎ป่า ทำไมเธอถึงเป็นทุกข์
‎ไร้ลมและไร้ฝน
‎แต่กิ่งของเธอยังเจ็บปวด
‎ใช่ ฉันเป็นทุกข์ รู้ไหมว่าทำไม
‎เพราะฤดูร้อนจวนสิ้นสุด
‎และใบของฉันร่วงหล่นอย่างรวดเร็ว
‎ฉันจะเรียกลูกชายฉันว่า "ผู้ดูแลดวงดาว"
‎เหมือนเขาพูดได้แค่กับจักรวาล
‎ไม่มีใครในโลกที่เข้าใจเขาได้
‎เขามีความเหงาที่พิเศษ
‎เหมือนเขาหายใจอยู่ ‎แต่ไม่มีใครได้ยินการมีอยู่ของเขา
‎ฉันปวดใจเพราะสิ่งเดียวที่ฉันทำได้ ‎คือการให้เขาร้องไห้ในอ้อมแขน
‎ฉันจะกอดลูกแล้วลูบหลัง
‎(ไฉ่ชิง ‎แม่ของอวี่กัว)
‎พ่อแม่ผมรักผมมากและเข้าใจผม
‎แต่ถ้าผมไม่ได้ไปเรียนเมืองนอก ‎ชีวิตก็ไปต่อไม่ได้
‎ผมหวังอยู่สี่อย่าง
‎อย่างแรกคือ ‎สามารถเติมความรู้ให้ตัวเองได้เรื่อยๆ
‎อย่างที่สองคือสามารถหาความสุข
‎ในความพยายามสร้างสรรค์ทุกรูปแบบ
‎อย่าง วรรณกรรมและศิลปะ
‎อย่างที่สามคือ ‎การทำกิจกรรมสร้างสรรค์ของผมเอง
‎และสนับสนุนศิลปะวัฒนธรรมของโลก
‎และอย่างที่สี่คือการหารักแท้ในสังคมใหม่
‎(จดหมายนำ)
‎เรียน กระทรวงศึกษาธิการ ‎แห่งประเทศโรมาเนีย
‎ผมเขียนจดหมายนี้เพื่ออธิบายความฝัน ‎ที่จะศึกษาต่อที่ประเทศโรมาเนีย
‎เรียน ผู้ที่เกี่ยวข้องของมหาวิทยาลัยบาเคา
‎สวัสดีครับ ผมเป็นนักเรียนมัธยมปลายชาวจีน
‎และผมชื่นชอบวัฒนธรรมของชาวโรมาเนีย ‎โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มิไฮ เอมิเนสกู
‎อีเมลของอวี่กัวที่ถามถึงความเป็นไปได้ ‎ที่จะมาเรียนต่อที่โรมาเนีย
‎เข้ามาในกล่องจดหมายของผม ‎ตอนผมมาถึงที่ทำงาน
‎ความฝันของผมที่จะได้ไปโรมาเนีย
‎ประเทศแห่งวรรณกรรมในดวงใจของผม
‎เพื่อเรียนภาษาโรมาเนียและกลายเป็น ‎คนทำงานด้านวรรณกรรมอย่างแท้จริง
‎ในบรรดาจากอีเมลทั้งหมดที่ผมได้รับ ‎จากคนหนุ่มสาวที่อยากมาเรียนต่อที่โรมาเนีย
‎ไม่มีใครพูดว่า "ฉันตกหลุมรักโรมาเนีย"
‎ฉันผมเลยตอบทันที
‎ว่าเขาเป็นนักเรียนที่ผมหวังมาตลอด
‎ผมรู้มาตลอดว่าผมเป็นมังกรคาร์เพเธียน
‎นี่เป็นเรื่องบังเอิญแสนวิเศษ
‎ที่มหาวิทยาลัย ‎อยู่ตรงตีนเขาคาร์เพเธียนไม่ใช่เหรอ
‎เขากำลังจะไปเป็นนักศึกษาที่โรมาเนีย
‎ฉันจะปกป้องเขาได้ยังไง
‎เราไม่ได้วางข้อจำกัดอะไรให้ลูกเลย
‎เขาจะใช้ชีวิตอย่างอิสระ
‎แต่ฉันก็ยังอยากปกป้องลูกใต้ปีกของแม่
‎ฉันถ่ายรูปลูกตอนเราไปสนามบิน
‎ฉันไม่อยากทำตัวน้ำเน่าหรืออ่อนไหว
‎แต่ฉันกลัวว่าจะคิดถึงลูกมากเกินไป
‎การไปเรียนต่อที่โรมาเนีย ‎เป็นความใฝ่ฝันของเขาซึ่งเป็นเรื่องที่ดี
‎ถึงแม้ในใจผม ‎ผมไม่อยากให้ลูกไปไกลขนาดนั้น
‎ผมก็ไม่อยากห้ามลูก
‎ฉันรู้สึกว่าลูกมองฉันในกระจก มองฉันด้วยรอยยิ้ม
‎แต่ฉันต้องกัดฟันและปกปิดความเสียใจ
‎การผจญภัยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผมตอนนี้
‎ได้เวลาออกไปสู่ถ้ำใหม่
‎ที่สูงกว่า กว้างกว่า และมีแสงที่สว่างกว่า
‎ระหว่างทาง อากาศอาจมีหิมะตก
‎และลมอาจพัดแรง
‎แต่ในเมื่อมันเรียกหา ฉันรู้
‎ฉันต้องไป
‎ผมว่าเขาแปลกใจนะ
‎ที่มาถึงเมืองที่มีคนแค่สองแสนคนอย่างบาเคา
‎(บาเคา)
‎คนไม่มาที่นี่
‎นี่ไม่ใช่บูคาเรสต์หรือเมืองใหญ่ๆ
‎คุณแค่ผ่านไปเฉยๆ หรือไม่ก็ต้องมีอะไรผิดพลาด
‎สวัสดีครับแม่ ถึงแล้ว ‎มหาวิทยาลัยวาซิล อเล็กซานดรีในบาเคา
‎(มหาวิทยาลัยวาซิล อเล็กซานดรี ‎แห่งบาเคา)
‎(อธิการบดี)
‎ดูตึกเก่าสิ
‎แน่นอน นี่คือเอมิเนสกู
‎นี่อ.เอเดรียน แม่รู้จักแล้ว เขาช่วยผมเสมอ
‎นี่ห้องเรียนผม
‎และนี่คืออ.ดรูก้า สอนไวยกรณ์ภาษาโรมาเนีย
‎และอ.เดนีล่าที่น่าทึ่ง
‎นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้พบปะกับคนจีน
‎ไม่มีชาวต่างชาติมาที่นี่ ‎เพื่อศึกษาวัฒนธรรมและภาษาโรมาเนีย
‎หรืออย่างน้อยก็ไม่ใช่ที่มหาวิทยาลัยของเรา
‎ฉันได้ยินว่าเขามาที่มหาวิทยาลัย
‎แล้วฉันก็เห็นชายหนุ่มตัวสูง
‎สิ่งที่ทำให้ฉันทึ่งก็คือการแต่งตัวของเขา
‎เขาจะใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวตลอด
‎ติดกระดุมจนสุด
‎รีดเนี้ยบ
‎เขาจะลบกระดานดำทั้งๆ ที่ปกติฉันต้องลบเอง
‎เขาขอช่วยถือแล็ปท็อปให้ฉันตลอด
‎ฉันจะบอกว่า "ไม่เป็นไร ฉันถือเอง" ‎"ไม่ได้ครับอาจารย์"
‎ผมถามเขาจริงๆ
‎ผมบอกว่า "ขอโทษที่ถาม
‎เมืองที่คุณอยู่มีประชากรกี่ล้านคนเหรอ"
‎พอเขาบอกว่ามีมากกว่าบูคาเรสต์ห้าเท่า
‎ผมถามว่า "แล้วทำไมคุณถึงมาบาเคา ‎ทำไมถึงมาโรมาเนีย"
‎ผมชอบเมืองบาเคา
‎ในวันเสาร์อาทิตย์ ผมชอบนอน
‎ก่อนพระอาทิตย์ขึ้น
‎และตื่นตอนบ่าย ‎ที่มีแสงอาทิตย์ของโรมาเนียส่องอ่อนๆ
‎ใส่เน็กไท
‎ตาสะลึมสะลือ
‎พยายามหยุดความเหนื่อยล้าด้วยกาแฟสักแก้ว
‎แต่ผมต้องฝึกมากกว่านี้
‎สิ่งที่ฉันปรารถนาแด่เธอ โรมาเนียที่รัก
‎ในบรรดาบทกวีทั้งหมดของเอมิเนสกู
‎เขาชอบเพลงชาติมากที่สุด
‎เรียกมันอย่างนั้น
‎สิ่งที่ฉันปรารถนาแด่เธอ โรมาเนียที่รัก
‎ประเทศแห่งความรุ่งโรจน์ของฉัน ‎ประเทศที่ฉันโหยหา
‎เขาขอให้ฉันฟังเขาท่องมัน
‎เขาท่องสองรอบแล้วก็ยืนกรานจะฟังฉันท่อง
‎ขอให้เธอมีอนาคตที่ยิ่งใหญ่เหมือนในอดีต!
‎โรมาเนียที่รัก นี่คือสิ่งที่ฉันปรารถนาแด่เธอ
‎เราจัดงานวันวัฒนธรรมแห่งชาติ ‎ที่อัลฟ่าแกลเลอรีในบาเคา
‎และเมื่ออวี่กัวปรากฏตัวขึ้น
‎ชายหนุ่มชาวจีนเดินเข้ามาตรงทางเดิน
‎เขาหยุดอยู่หน้าแกลเลอรี ‎และพูดว่า "สวัสดี" เป็นภาษาโรมาเนีย
‎เขามาทำอะไร
‎พวกเราขำเขา
‎ผมถ่ายภาพนี้ได้ซึ่งตลกมากๆ
‎สวมหมวกอัสตราฮัน ‎เป็นหมวกโรมาเนียแบบดั้งเดิม
‎ไม่ใช่การเฉลิมฉลองแด่มิไฮ เอมิเนสกู ‎นักกวีแห่งชาติของเราเท่านั้น
‎แต่รวมถึงวัฒนธรรมโรมาเนียทั้งหมด
‎ผู้คนดูไร้อารมณ์ เป็นงานที่น่าเบื่อ
‎เราแค่โผล่หน้าไป
‎งานดำเนินมาถึงครึ่งทาง…
‎สวัสดีครับ
‎วันนี้ผมมีบทกวีของเอมิเนสกู
‎สิ่งที่ฉันปรารถนาแด่เธอ โรมาเนียที่รัก
‎ผู้ชมต่างทึ่ง
‎ห้องเงียบกริบ
‎เด็กคนนี้มาทำอะไรที่นี่ ‎ทำไมเขาถึงพูดภาษาโรมาเนียได้
‎คุณเห็นสีหน้าของทุกคนที่อึ้งไปได้เลย
‎เพราะเขาพูดภาษาได้ดีมาก
‎สิ่งที่ฉันปรารถนาแด่เธอ โรมาเนียที่รัก
‎ประเทศแห่งความรุ่งโรจน์ของฉัน ‎ประเทศที่ฉันโหยหา
‎ขำไม่ออกกันเลย
‎ตอนเราเจอเขาครั้งแรก ‎เราหัวเราะเหมือนพวกซื่อบื้อ
‎แต่เขาทำให้ทุกคนประทับใจ
‎ดั่งดวงดาวยามค่ำคืน ดั่งแสงอรุณยามกลางวัน
‎ขอให้เธอมีชีวิตนิรันดร์ ‎เปี่ยมด้วยความรุ่งโรจน์และสุขสันต์
‎ผมเฝ้าดูเขา ฟังเขา
‎จนผมเชื่อว่า
‎ผมกำลังอยู่ต่อหน้าสิ่งอัศจรรย์
‎และตอนนี้เป็นภาษาจีนครับ
‎สิ่งที่ฉันปรารถนาแด่เธอ โรมาเนียที่รัก…
‎นั่นคือสิ่งที่งานนี้ต้องการ
‎เด็กหนุ่มชาวจีนที่มาจากที่ไหนก็ไม่รู้ ‎มาท่องบทกวีของเอมิเนสกู
‎เขาดูเข้าอย่างเหมาะเจาะ
‎เขากำลังมองหาที่ของเขา ‎ในหมู่ชาวโรมาเนียและวัฒนธรรมของเรา
‎แต่เราก็ต้องการคนแบบเขา ‎ที่ค้นพบเราแบบที่อวี่กัวได้ทำ
‎โรมาเนียที่รัก นี่คือสิ่งที่ฉันปรารถนาแด่เธอ
‎ขอบคุณครับ!
‎เขาบอกว่าเขาเป็นลูกชายคนเดียว ‎ของครอบครัวอาจารย์มหาวิทยาลัย
‎ฉันว่ามันน่าทึ่งมากที่ครอบครัวเขาอนุญาต
‎ให้เดินทางไกลขนาดนี้ตอนอายุยังน้อย
‎ถึงลูกจะอยู่ไกลจากเรา ‎แต่เขาก็ทำภารกิจของตัวเองสำเร็จ
‎เขามีความสุขมากที่ได้แบ่งปัน
‎สิ่งที่เขาค้นพบและความสุขในทุกๆ วันกับเรา
‎ถ้าคุณมีโอกาสสังเกตอีกาอย่างละเอียด
‎คุณจะพบว่าขนและท่าทางของอีกาสวยงามมาก
‎ไม่ค่อยได้เห็นอีกาในบ้านเกิดผม
‎ฤดูหนาวสีขาว
‎เมฆลอยไกลอยู่บนฟ้า
‎มองเห็นแต่หมอก มองเห็นแต่หมอก
‎ไร้ความปรานีดั่งเปลวไฟของมังกร
‎เขาไม่เคยเห็นหิมะมาก่อน
‎เขามีความสุขมาก
‎พอหิมะตกตอนดึก เขาก็จะออกมาข้างนอก
‎เขาอยากซึมซับทุกอย่าง!
‎บรรยากาศ ธรรมชาติ อาคาร ต้นไม้ นก
‎ผมมักผิดหวังบ่อยๆ…
‎กับประเทศโรมาเนีย
‎แต่เขากลับมองมัน ‎ด้วยสายตาที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
‎และทำให้ผมเห็นว่าแท้จริงแล้วโรมาเนียงดงาม
‎เขาเริ่มมาที่พิพิธภัณฑ์ของเรา ‎และเขาจริงจังกว่าพวกเราทุกคน
‎เราพยายามคุยกับเขาเป็นภาษาอังกฤษ
‎แต่เขากลับอยากฟังแต่ภาษาโรมาเนีย ‎เขามาที่นี่เพื่อเรียนภาษาของเรา
‎เขาอยากรู้ทุกอย่าง
‎เขาดูเหมือนมาจากยุคอื่น
‎เขาเป็นคนละเอียดอ่อน
‎นั่นคือสิ่งที่ฉันรู้สึก
‎ว่าเขา…
‎บริสุทธิ์
‎เขากำลังค้นหาบางอย่าง
‎ด้วยความกระหายและจริงจังอย่างมาก
‎นักเดินทางที่นับถือ รถไฟ 554 จะ…
‎คือเขาอยากไปอัลบายูเลียมากๆ
‎การเดินทางไปอัลบายูเลียลำบากมาก
‎ฉันไม่ค่อยเห็นคนในบาเคาคนไหน
‎จะคว้าธงแล้วขึ้นรถไฟไปอัลบายูเลีย
‎ในวันที่ 1 ธันวาคมเพราะมันหนาวมาก
‎ตื่นเถิด ชาวโรมาเนีย
‎จากการหลับใหลแห่งความตาย
‎ลูกโทรหาเรา เขาตื่นเต้นมาก
‎คืนนั้นเขานอนไม่หลับ
‎เขาร้องเพลงชาติโรมาเนีย
‎ตลอดทางไปอัลบายูเลียในการเดินทางโดยรถไฟ
‎เขาบอกว่า "แม่ ‎ผมจะไปร่วมขบวนพาเหรดครั้งใหญ่"
‎"ผมจะอยู่กับทุกคนท่ามกลางฝูงชน"
‎ปีนี้ชาวโรมาเนียทุกคนมุ่งหน้าไปที่อัลบายูเลีย
‎เพื่อวันครบรอบร้อยปีของการรวมชาติ
‎ผมโชคดีที่ได้มีส่วนร่วมและบันทึกการเฉลิมฉลอง
‎โรมาเนียจงเจริญ!
‎ผมฉันเจออวี่กัวที่อัลบายูเลีย
‎เขาติดธงชาติโรมาเนีย ‎มากกว่าพวกเราทุกคนเสียอีก
‎เขาตื้นตันและมีความสุขมาก ‎เขาบอกว่า "เราจะฉลองด้วยกัน!"
‎ฉันไม่กังวลว่าจะโดดเดี่ยวอีกแล้ว
‎คนที่นี่ทำให้ผมเห็นความอบอุ่นที่สุด
‎พวกเขาช่วยเหลือผมและเชื่อใจผม
‎ถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้ทำประโยชน์อะไร ‎ให้กับประเทศของเขา
‎แค่แสดงความรักของผมที่ต่อประเทศของพวกเขา
‎ครับ
‎วันนี้คุณมาที่นี่ทำไม
‎ผมรักวัฒนธรรมและวรรณกรรมโรมาเนีย
‎วันนี้ผมมาเพื่อฉลองกับทุกคน
‎สุขสันต์วันเกิด โรมาเนีย
‎ขอให้ประเทศโรมาเนียและชาวโรมาเนีย ‎มีอนาคตที่ดี
‎คุณมาจากไหน
‎จีนครับ
‎สำหรับคนที่มาจากแดนไกลแบบนี้
‎และพูดถึงคุณอย่างดี…
‎ไม่รู้สิ มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
‎มีคนเชิญผมไปกินอาหารโรมาเนียแบบดั้งเดิม
‎ทุกคนคุยกับผมและมองผมเป็นเพื่อน
‎คืนนั้นผมมีความสุขมาก
‎(งานเทศกาลโรมาเนีย 100 ‎วันที่ 2 ธันวาคม 2018 อัลบายูเลีย)
‎นี่ไง บทความแรกของเขาที่ได้ตีพิมพ์
‎"วันที่ 1 ธันวาคม อัลบายูเลีย" โดยหยินอวี่กัว
‎เวลาผมมีความสุข ผมจะชอบไปสวนสาธารณะ
‎อำนาจปกครองของสวนหลัก ‎ในบาเคาเป็นของอีกา
‎เสียงกระพือปีกไม่มีที่สิ้นสุด
‎ผมรู้สึกเหมือนเป็นมังกรที่เจอบ้านในที่สุด
‎ยังมีอะไรอีกมากมายให้ผมได้สำรวจค้นหา
‎แต่ผมมีเวลาถมเถและพลังในตัวที่ไร้ขีดจำกัด
‎ฉันพบกับหนุ่มน้อยหยินอวี่กัว ‎ในวันที่ 4 มกราคม 2019
‎เขามาเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์
‎และเมื่อจบการพาทัวร์
‎เขาอยากเขียนอะไรลงในสมุดเยี่ยม
‎และเพราะเขาสูงมากเขาเลยคุกเข่าลง
‎มันเป็นช่วงเวลาแสนพิเศษ
‎มันเหมือนคนสวดมนต์ให้ประวัติศาสตร์ของที่แห่งนี้
‎ฉันเลยขอถ่ายรูป
‎โชคร้ายที่ต่อมารูปนั้น
‎กลายเป็นรูปที่ตำรวจใช้ระบุตัวเขา
‎หลังเกิดเหตุโศกนาฏกรรมครั้งนั้น
‎คืนวันศุกร์ เขาบอกผมว่าเขาอยากไปป้อมนีมต์
‎ฉันขอให้เขาอย่าไป ‎มันมีคำเตือนเรื่องสภาพอากาศ
‎แต่เขาตัดสินใจไป เขาขึ้นรถไฟ
‎และระหว่างทางสถานีรถไฟ
‎รถไฟจอดอยู่กับที่นานกว่าปกติ
‎โดยไม่มีข้อมูลอะไรเลย อวี่กัวเลยตื่นตระหนก
‎เขานึกว่าเขาควรลงสถานีนั้น
‎เขาตัดสินใจกระโดดลงตอนรถไฟกำลังจะออก
‎เขาเปิดประตู
‎และเห็นทะเลหิมะ
‎โดยไม่รู้ว่าใต้หิมะมีหลักกิโลอยู่
‎เขาเลยหัวกระแทกกับมัน
‎เสียชีวิตทันที
‎แม่จำได้ว่าลูกเล่นในอ่างอาบน้ำ
‎ตอนลูกยังเล็ก
‎น้ำกระเซ็นไปทั่ว
‎ทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของลูก
‎ลูกบอกว่า "ผมคิดว่า ‎ธรรมชาติของจักรวาลคือเถ้าธุลี"
‎"โลก คือเถ้าธุลีของดวงอาทิตย์ ‎ดวงอาทิตย์เป็นเถ้าธุลีของกาแล็กซี"
‎"ทุกอย่างคือเถ้าธุลี"
‎ลูกอายุห้าขวบ
‎ผมไม่สามารถยิ้มได้อีก
‎ถ้าจักรวาลคู่ขนานมีอยู่จริง
‎ผมหวังว่าเขาจะอยู่ที่นั่น ตามความฝันของเขา
‎ผมหวังว่าเขาจะแข็งแรงและมีความสุขในโลกนั้น
‎ใช้ชีวิตอย่างที่เขาต้องการ
‎ผมต้องเรียนรู้ที่จะเข้มแข็ง
‎หลายคนถามว่าเราเสียใจที่ยอมให้เขาไปไหม
‎ไม่เลย เราไม่เสียใจหรอก
‎สิ่งที่พ่อแม่ปรารถนาที่สุด
‎คือได้เห็นลูกทำความฝันของตัวเอง
‎ถ้าเรากลัวที่จะทำตามความฝัน ‎เราก็จะไม่เหลืออะไร
‎บาเคาคือบ้านของเขา
‎เพราะมันอยู่ในเทือกเขาคาร์เพเธียน
‎เพราะเขาได้ใช้เวลา 80 วัน ‎ที่มีความสุขอย่างเหลือเชื่อที่นั่น
‎เขาบอกว่า "แม่ ผมฝันว่า ‎ผมเป็นมังกร โบยบินอยู่บนฟ้า"
‎"แต่ผมตาย ผมถูกแทงที่หัวใจ"
‎"ผมร่วงลงมาจากท้องฟ้า ‎และเนื้อของผมถูกแจกจ่ายให้คนมากมาย"
‎ลูกเล่าความฝันทำให้เขามีความสุขให้ฉันฟัง
‎(วันที่ 15 มีนาคม 2019 ‎วันที่เขาจะอายุครบ 17 ปี)
‎(อวี่กัวได้รับแต่งตั้ง ‎ให้เป็นพลเมืองกิตติมศักดิ์ของบาเคา)
‎(พ่อแม่ของอวี่กัวตั้งทุนการศึกษา ‎ที่มหาวิทยาลัยบาเคา)
‎(ในนามของลูกชายพวกเขา ‎เพื่อเป็นรางวัลแก่นักศึกษาด้านวรรณคดีดีเด่น)
‎(พวกเขาตั้งใจสนับสนุนเรื่องนี้ไปตลอดชีวิต)
‎(ขออุทิศแด่อวี่กัวและพ่อแม่ที่รักของเขา)
‎คำบรรยายโดย คุณาพร ศันสนียกุลวิไล