Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
Na główkę! Dobra akcja.
Nie strzelaj!
Kurde, do ogródka Grimaudów.
Rozwaliłeś coś?
Ale z ciebie sierota.
Wykopałeś, idź tam.
Może ich nie ma.
Są, przecież auto tu stoi.
No i co? Masz cykora?
Nie mam.
To idź.
No już.
Dawaj.
Ruchy.
No szybciej!
Panie Grimaud?
Pani Grimaud?
To było niechcący.
Halo?
Jest tam kto?
Panie Grimaud?
Nie żyją!
Pomocy!
Thomas, słyszysz mnie?
Co się stało?
Myliśmy go i zaczął się przebudzać.
Thomas?
Otwórz oczy.
Otwórz.
Ściśnij moją dłoń.
Właśnie tak, ściskaj.
Świetnie.
Teraz druga.
Ściśnij.
Proszę otworzyć.
Śmiało, jesteś w szpitalu.
Jesteś w szpitalu. Oddychasz przez tę rurkę.
Boli? Zaraz ją wyciągniemy.
- Będzie dobrze. - Zaczynajmy.
Jesteśmy z tobą, nie denerwuj się.
- Spokojnie. - Dobrze.
Oddychaj.
Teraz wyciągniemy rurkę.
- Już wyciągamy. - Brawo.
- Teraz do góry. - Śmiało.
Odkaszlnij.
Właśnie tak, świetnie.
Po sprawie.
Założymy kaniulę nosową, żebyś mógł łatwiej oddychać.
To nie boli, wkładamy ją do nosa.
Oddychaj głęboko.
Wszystko będzie dobrze.
No już.
Jesteś z nami.
Dzień dobry.
Poznaje mnie pan?
Anna Kieffer, pańska psycholożka.
Rozmawialiśmy po wybudzeniu.
Pamięta pan?
Tak lepiej?
Nie mogę się ruszać.
To normalne na tym etapie.
To była długa śpiączka. Mięśnie są bardzo osłabione.
Personel się panem zajmie.
Pomogą panu odzyskać siły.
Też chcę panu pomóc.
Pamiętam panią.
To dobrze.
Bardzo dobrze.
Pamięta pan, co stało się zeszłej nocy?
Kolejny atak paniki.
To ze strachu przed kimś?
Przed potworem.
Nie ma żadnego potwora.
To powracające wspomnienia.
Po prostu wraca panu pamięć.
Pamięta pan, czemu pan tu trafił?
Nie.
Już o tym mówiłam.
Opowiedzieć jeszcze raz?
W porządku.
W pańskim domu zaszło coś strasznego.
To było trzy lata temu.
Ktoś zastrzelił pańskich rodziców, Betty i Marca.
Był tam też pana kuzyn, Dylan.
Został postrzelony, a potem uduszony.
Pan również tam był. Ledwo żywy, z nożem wbitym w brzuch.
Miał pan wtedy 16 lat.
Mamy 2001 rok, ma pan 19 lat.
Słyszy mnie pan?
Thomas?
Spójrz na mnie.
Thomas?
Nie zasypiaj.
Weź moją dłoń.
Ściśnij jak najmocniej.
Proszę ścisnąć dłoń.
Śmiało, ściśnij.
Laura?
- Co? - Gdzie ona jest?
Gdzie moja siostra?
Lepiej pogadaj o tym psychiatrą.
Teraz ćwiczymy, ściśnij dłoń.
No dalej, spójrz na mnie.
Właśnie tak.
Mocniej.
Dasz radę mocniej?
Starczy, teraz puść.
Rozluźnij uścisk.
Puść!
W porządku.
Dobrze.
Powinna pani wiedzieć.
Dziękuję.
- Proszę nie krzywdzić mojej siostry. - Czemu miałabym to zrobić?
Jest tutaj?
Nie.
- Tutaj nie. - To gdzie jest?
Powiedziałeś fizjoterapeucie, że siostra była tam w noc morderstwa?
Ona nic nie zrobiła.
Nie jestem policjantką.
Będą cię przesłuchiwać.
Jeszcze mamy czas, żeby razem zrozumieć, co się stało.
Gdzie moja siostra? Chcę ją zobaczyć.
Posłuchaj.
Laura zniknęła.
Co?
Twoja siostra zniknęła.
Przypomnimy to sobie razem.
Musimy się dowiedzieć, co zaszło.
Tamtej nocy była straszna burza.
Sąsiedzi mówili, że aż ściany się trzęsły.
Znaleźli cię o poranku na podłodze w salonie
z nożem w brzuchu.
Twój dom jest przy ulicy Corneilles 7.
To tam mieszkasz.
Ze swoją rodziną.
To ładny dom.
Z małym ogródkiem.
Piętrowy dom z wielkimi oknami.
Elewacja pokryta kamieniem.
Wracają wspomnienia i obrazy?
Tak.
Co widzisz?
Mój dom.
Jest tam ktoś jeszcze?
Tak.
Laura.
Jak wygląda?
Pięknie.
Nie idź.
Nie!
Jestem tu
z tobą.
Co dalej?
Chcesz, żebym wpadła?
Przestań tu wydzwaniać.
Dałam ci numer do sklepu, dzwoń tam.
Jutro. Nie wiem.
Dziwne, w domu jest pusty pokój.
W pokoju jest coś,
czego nie chcesz widzieć?
Zgodziła się.
Mogę wyjść wcześniej ze sklepu.
- W ogóle nie ma ruchu. - Dobra.
- Jednak zgłodniałeś? - No.
Siadaj.
- Chcesz trochę mięsa? - Jasne.
Chleba?
Dzięki.
Podaj talerz.
Makaron trochę rozgotowany.
Smacznego.
Dzięki.
Co się cieszysz?
Wcale nie.
Zaraz wracam.
Ani słowa.
Dobra.
Wszystko gra?
Tak.
To ty?
Dlaczego?
Otwórz, zobaczysz.
Podoba ci się?
Nie przymierzysz?
Pewnie.
No i?
Daj spokój. Przestanie.
Odbiorę.
Siedź.
Siadaj, powiedziałam!
Komu dokładkę?
Kawałek pieczeni?
- Musimy skończyć. - Dojemy jutro.
Ten pies się kiedyś zamknie? Nie wytrzymam z nim.
Czym jest dla ciebie Laura?
Wszystkim.
To tyle na dzisiaj.
Wspomnienia będą też wracać między naszymi sesjami.
Proszę ich nie powstrzymywać.
Jeszcze jedno.
Proszę nie wysilać pamięci beze mnie.
Jesteś zagubiony.
Mogą ci się mieszać przeszłość i teraźniejszość,
wspomnienia i rzeczywistość.
Zrozumiano?
To ważne.
Tak.
Dziękuję.
Dobranoc.
Już tego nie potrzebujesz.
Pierwszy raz na wózku może boleć.
W porządku?
Dzień dobry.
Jak tam?
Hej.
- Dokąd go zabierasz? - Na zabieg.
Na oddziale?
Jest zapisany.
Na pewno?
No tak.
- Jest tu jego psychiatra? - O co ci chodzi?
O nic. Nieważne.
Wyceluj palcami w sufit.
Delikatnie.
Nie forsuj się za bardzo.
Dobrze, rozluźnij.
Nie podnoś stóp.
Tylko palce. Jeszcze raz.
Rozluźnij, weź oddech.
Świetna robota.
Bastien.
Włóż w to wysiłek.
Patrz, jak wszyscy się starają.
Musisz się zmobilizować.
Inaczej ci nie pomogę.
Teraz ćwiczenia na macie.
Wygodnie ci?
Jeszcze raz.
Właśnie tak.
Teraz łokieć.
- Zegnij. - No dalej.
- Wyprostuj. - Świetnie.
Zegnij jeszcze raz.
Rozprostuj rękę. Brawo.
Thomas?
Podeprę cię.
Dalej.
Spróbuj utrzymać głowę.
Thomas?
Co się dzieje?
Gdzie cię boli?
Laurie, pomóż mi.
- Co się stało? - Nie mam pojęcia.
Podnieś go.
Coś jest nie tak. Thomas, opuść głowę.
Oddychaj, będzie dobrze.
Tu jest bezpiecznie.
Nikt cię nie skrzywdzi.
- Ale ja go widziałem. - Nikt inny go nie widział.
- Mózg wytworzył pewien obraz. - Nie.
- To urojenie. - On idzie po mnie.
Masz halucynacje.
- Nie wierzysz mi? - To nie tak.
Porwał Laurę, a teraz idzie po mnie.
Jak to porwał Laurę? Coś sobie przypomniałeś?
Był przed domem.
Cicho tam, kundlu!
To on.
Po coś tu przylazł?
Telefony ci się znudziły?
Mówiła, że nie chce cię widzieć!
Wypad!
No już!
Nie dzwoń więcej!
Chodź do środka.
Co to?
Betty, to ty?
Wszystko gra?
Mówię do ciebie.
Co się stało?
Nic.
A ta krew to skąd?
Samochód mnie potrącił. Starczy?
Umyj się, zanim matka to zobaczy.
Skąd miała te rany?
Nie wiem.
Piecze?
Nie.
Nic nie czuję.
Marc, wróciłam.
No co?
Też się mnie boisz?
Czasami tak.
Co cię przeraża w Laurze?
Traciła panowanie nad sobą?
Stosowała przemoc?
Nie.
Nie?
Nic z tych rzeczy.
Skąd ta pewność?
Przecież straciłeś pamięć.
To on.
Kto?
Kochanek matki?
Tak, skrzywdził Laurę.
To on skrzywdził Laurę?
Thomas?
Nie wiem.
Więc kto?
Tak jest, bardzo dobrze.
Jestem tuż obok, nie martw się.
Pięknie maszerujesz.
Spokojnie, trzymam cię.
- Odpuść. - Chcę iść dalej.
- Nie. - Ale ja chcę.
Na razie przerwa. Świetnie ci poszło.
- Puść mnie. - Nie.
No puszczaj.
Puść mnie.
- Chodźcie. - Co jest?
- W Nowym Jorku rozbiły się dwa samoloty. - Co ty mówisz?
Uderzyły w wieżowce, są setki zabitych. Na każdym kanale to samo.
W życiu czegoś takiego nie widziałam.
Chodźcie zobaczyć.
Już idziemy.
Za dwie minuty wracamy.
Jeśli czegoś potrzebujecie, jesteśmy za drzwiami.
Co ci się stało?
Nie mówisz?
Ktoś chciał mnie zabić.
Nożem.
Nie wiem kto.
Zapomniałem.
A ty?
Kto był w środku?
Nie żyją?
Moi rodzice też nie żyją.
Moja siostra zaginęła.
Jesteśmy tacy sami.
Co jest?
Sam tu doszedłeś? Mówiłem, że beze mnie nie możesz.
No tak.
Stało się coś złego?
Bardzo.
Co z twoją nogą?
Miałam wypadek.
Samochodowy?
Skąd taki pomysł?
Zamknie pan drzwi?
Czemu tak na mnie patrzy?
Wcale nie na ciebie.
Na mnie.
Czemu nie jesteś z Laurą?
Nie wiem, gdzie jest.
Myślę, że byliście razem.
Nie śledziłeś jej?
Gdzie naprawdę byłeś?
- Śmiejesz się ze mnie? - Nie.
Wszystko w porządku.
Lubię być z tobą.
Powaga?
Naprawdę.
Jest w tobie coś innego.
Coś wyjątkowego.
Przestań, to boli!
Kurwa mać.
Powaliło cię?
To było niechcący.
Nie dotykaj mnie!
Nie patrz.
Nie patrz!
Patrz.
Patrz na nią.
Dobra robota. Idzie ci coraz lepiej.
Kiedy będę chodził?
W tym tempie już niedługo.
A Bastien?
Nie martw się o Bastiena. Martw się o siebie.
Do jutra.
Bastien?
Thomas!
- Co ty wyrabiasz? - Zaczekaj.
Podaj do mnie.
Dobrze, Bastien.
Bardzo dobrze.
Thomas też dobrze. Świetna robota, chłopaki.
Super.
I znowu.
Bardzo dobrze.
Musimy kończyć.
Dlaczego?
Bo tak.
No to co? Ja odwiozę Bastiena.
Dzięki.
Laura?
Kochanie, gdzie jesteś?
Laura!
To nie jest śmieszne.
Laura!
Laura?
Ruchy!
Laura?
- Stój! - Ruszasz się.
Wracaj!
Laura?
- Laura! - Nie ruszaj się!
Otwórz!
No otwieraj!
To ty.
- Coś jej zrobił? - Przestań się ruszać!
- Coś ty zrobił? - Cicho.
Gdzie ona jest?
Mamo!
Nie widzisz, że to twoja wina?
Już.
Zapytałam.
Na nocnej zmianie były tylko pielęgniarki.
Niemożliwe.
Musiało ci się wydawać.
A moja ręka?
Miałeś atak paniki. Pielęgniarka podała środek uspokajający.
Tu to zapisali.
„Jessica, godzina 3.00”.
To nie była żadna halucynacja.
- Wysilałeś pamięć. - Wie, gdzie ona jest.
- Zaczyna ci się mieszać. - To on!
Kręcimy się w kółko.
Co?
No tak.
Kręcimy się w kółko.
Ty wiesz.
Co wiem?
Co się stało i gdzie jest Laura.
Wiem tylko,
że jest tu wiele niejasności.
Nie rozumiem?
Na przykład pistolet.
A także Dylan.
Wprowadził się parę dni przed tragedią.
Twój kuzyn ma z tym coś wspólnego?
Wejdź.
Pomóc ci?
Dzięki, już kończę.
Nie bierzesz piłki?
- Umiesz grać? - Nie.
Łap.
To nic trudnego.
Już spakowany, skarbie?
Coś nie tak?
Nie rozumiem.
Dlaczego mam u nich zostać?
Bo to rodzina.
Chcę zostać z tobą.
Daj spokój, proszę.
No ale czemu?
A hotel koło szpitala?
Będę cię codziennie odwiedzał, to mi odpowiada.
Nie.
Trzy tygodnie.
To nic takiego.
Wiesz co?
Mamie będzie lepiej, jeśli pojedziesz z nami.
Rozumiesz?
To niby rodzina?
Nie widujemy się.
Nawet ich nie znamy.
Fakt.
Ma rację.
A jednak tu jestem.
- Jestem. - No już.
Jedźcie, to kawał drogi.
Racja.
Uważaj na siebie.
- Zaopiekuj się nim. - Jasne.
Zadzwonię, jak dojedziemy.
Daj mamie buziaka.
Ale mamo…
No chodź.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Kocham cię.
Kocham cię, mamo.
Jedziemy?
Trzymaj, siostra. To dla ciebie.
Dziękuję.
Co to?
Chodź zobaczyć.
Dylan, chodź.
To tata?
Moja księżniczka.
- Śliczna. - Przeurocza.
I Dylan.
Zobacz.
No chodź.
Niby nie jesteśmy rodziną, a patrz tu.
Jesteśmy wszyscy razem. Ale z ciebie słodziak.
To ja w twoim brzuchu?
Czekaj.
Co jest dalej?
- Gdzie jestem? - Jedźmy już.
Czemu nie ma tu moich zdjęć? Gdzie ja jestem?
- Mamo? - Wystarczy!
Jedziemy.
Ale tu śniegu napadało.
Prawda?
Nie topnieje.
Uwielbiam śnieg.
Możemy włączyć muzykę?
Możemy?
- Włączyć muzykę? - Pewnie.
Nowy salon strzyżenia psów…
Najnowsze wiadomości…
Czy zwracać się do nauczycielki…
Zostaw.
Kto mnie otworzy?
Sczerwienieją me usta
Gdy poczują świeżą krew
Ich dotyku nie zapomni nikt
Osobliwe pocałunki
Podgłośnisz?
Rozkosz młodzieńczych lat
Frywolne chwile
Słodka odyseja
Niech toną me niedole Niech je morze pochłonie
Nieopodal domu
Penelopa tak nieskąpa W sławie pławi się
Z obrazu wytnę ją
Jestem jak trujący kwiat
Poczuj mą woń
Jestem jak zabójczy grzyb
Skosztuj, jeśli chcesz
Czarne me serce
- Jak węgiel w głębinach. - Kurwa.
Górnik wyrwie ziemi mnie…
Durna suka!
Nie płacz, mamo.
Przestań.
- Nie płacz. - Przestań.
- Zostaw mnie. - Nie płacz.
Nie płacz, mamo.
Co czujesz?
Nic.
Możesz trzymać mnie za rękę.
Pani Anno?
Spała pani tutaj?
Co się dzieje?
Już są.
Chcą porozmawiać.
Zaraz wracam.
- Co ty tu robisz? - Nic.
- Wypad stąd. - Proszę?
- Nie żartuję, wyjdź stąd. - Skończę i zejdę.
- Nie kumasz? Wynocha! - Spokojnie.
Myślisz, że mi odbiło?
Tak czy nie?
Co jest z tym psem?
Wścieklizna.
Nie gadaj bzdur.
To prawda.
Trzeba go uśpić.
Czemu nie możemy tu być?
Bo nie możemy.
Bez sensu.
To byłaby super sypialnia.
Lepsza niż piwnica.
Co się dzieje?
Kto to był?
Znaleźli Laurę?
- Mamy mało czasu. - Wiedzą, gdzie jest?
Musimy zrobić postępy.
Proszę mi powiedzieć.
Anna?
Wiem, skąd się wziął pistolet.
Ktoś tu był głodny.
Chcesz jeszcze?
- Nie, dziękuję. - Sporo zostało.
- Śmiało. - Może trochę.
Proszę bardzo.
Dziękuję.
- Jak ci się śpi na dole? - W porządku.
Powiesz, gdyby coś nie grało?
Naprawdę w porządku.
To świetnie.
Powiedz, że wolisz pokój.
Nieprawda.
Powiedziałeś, że to byłaby super sypialnia.
- Mówiłeś, że to bez sensu. - Wcale nie.
Wierzę ci, Dylan. Spokojnie.
- Czemu mi nie wierzysz? - Nie zaczynaj.
Wierzysz mi, tato?
Nie zaczynaj, mówię.
Przeproś.
- Przeproś. - Co jest, kurwa?
Powiedział to.
W porządku.
- Pogadamy później. - Niby o czym?
W samą porę.
Mam odebrać?
- Jeszcze sobie pogadamy. - Daj spokój.
Tobie co do tego? Dalej się spotyka z tym typem?
Przestań.
No co? To przecież rodzina. Ma prawo wiedzieć.
Zamknij się!
Dylan.
To mama. Idziesz?
Będzie dobrze, uwierz w to.
Znam ją, będzie walczyć.
W końcu wygra.
Nie martw się.
Przepraszam za ten wieczór.
Nie było zbyt pogodnie.
Nie szkodzi.
Jak tam?
Spoko.
Moja matka to dziwadło.
Ja tak nie myślę.
U nas w domu jest inaczej.
Wiem.
Skąd wiesz?
To przez to, co się stało.
Czyli wiesz, co rodzice chowają w pokoju?
Nie?
No co ty?
Jest w pudełku.
Na samym dnie szafy.
Ojciec go przyniósł.
Naprawdę.
Już lata temu.
- Nie wyniósł go, dalej tam jest. - Nieprawda.
Właśnie że prawda.
Może chciał sobie strzelić w łeb.
Albo jej i sobie.
Może wszystkim?
Weź tę rękę.
Nie płacz.
Nic im nie będzie, ja mam naboje. Nie znajdą ich.
Nie chcę, by umarła.
Nie umrze.
Pojebało tego psa? Zamknie się kiedyś?
Nie.
To nie do zniesienia.
Wiem.
Laura?
Jesteś tam?
Znalazłeś mnie.
Coś nie tak?
Gdzie Bastien?
Zmienił grupę.
- Dlaczego? - Po prostu.
- Poćwiczmy. - Nie.
Że jak?
Zabierz mnie do pokoju.
Dzień dobry.
Nie chcę z nią gadać.
Każ jej wyjść.
- Puść mnie! - Proszę go zostawić, dziękuję.
Zamknie pan drzwi?
Dziękuję.
Co się dzieje?
Opowiedz.
Widziałem cię na parkingu.
- Co? - Z pielęgniarzem.
- Nie rozumiem? - Powiedz mi prawdę.
- Jaką prawdę? - Mów!
- Możesz chodzić? - Mów.
- Możesz chodzić? - No już!
Tak.
Rozmawiałam z pielęgniarzem.
Musiałam mu wytłumaczyć, nad czym pracujemy.
Kłamiesz. Masz mnie za idiotę.
Wcale nie.
Od początku masz mnie za idiotę!
Nie przenoś na mnie swojej złości, to droga donikąd.
Ciągle mi coś wmawiasz.
Nic ci nie wmawiam. Chcę, żebyś sobie przypomniał.
Spójrz na mnie.
- Coś ci opowiem. - Nie.
- To eksperyment. - Wyjdź.
Dawno temu Cesarz Fryderyk II…
Mówię coś!
Cesarz Fryderyk II wybrał sześcioro niemowląt.
Kazał pielęgniarkom je karmić i przewijać,
ale zabronił im komunikować się z dziećmi,
a nawet przytulać.
Nie mogły tworzyć więzi.
- Wiesz, co się stało? - W dupie to mam.
Dzieci zmarły.
Wszystkie.
Musimy tworzyć więzi.
Nie niszcz naszej relacji. Innej nie masz.
Nieprawda, mam Laurę.
Masz Laurę?
- Jest tutaj? - Dość.
- Wiem, jak to jest dorastać samotnie. - Koniec!
Nie.
Kontynuujemy.
Powiem ci prawdę.
Laura jest chora.
Od dziecka miała problemy z zachowaniem.
- Skończ już. - Z biegiem lat było coraz gorzej.
Przestań, bo ci przywalę!
Lubisz mną manipulować?
Sam manipulujesz wspomnieniami.
Po co mi wmawiasz, że jest winna?
Wiesz, co widzę?
Powiem ci.
Dorastające samotnie dziecko, które przemieniło cierpienie w przemoc.
Straumatyzowani rodzice go nie widzieli.
- Przestań. - Czemu ojciec był zrezygnowany?
- Cicho. - A matka zimna i zdystansowana?
- Dlaczego tylko ty przeżyłeś? - Już nie mogę.
- Czyj jest pusty pokój? - Przestań.
Gdzie jest Laura?
No gdzie?
Nie wiem.
Wręcz przeciwnie.
Zaraz mi powiesz. Gdzie jest Laura?
Gdzie była ten cały czas?
Powiedz.
Za ścianą.
Co się dzieje?
Pies sąsiadki nie żyje.
Nie ma na co patrzeć, chodźcie.
Idziesz?
To nie ja.
Naprawdę.
Zamkniesz się, Thomas?
Zaraz mnie szlag trafi.
Weź go na ręce i coś zrób.
Uspokój się.
Łeb mi już pęka.
To przez ciebie, Thomas.
Wiesz, co widzę?
Dorastające samotnie dziecko, które przemieniło cierpienie w przemoc.
Straumatyzowani rodzice go nie widzieli.
- Zostań! - Puść!
Thomas, uspokój się!
No już, przestań!
- Przestań. - Mamo!
Siadaj, powiedziałam!
Przestań, to boli!
Po coś tu przylazł? Mówiła, że nie chce cię widzieć!
Wypad!
Co się stało?
Samochód mnie potrącił. Starczy?
- Wypad stąd. - Proszę?
- Nie żartuję, wyjdź stąd. - Skończę i zejdę.
- Nie kumasz? Wynocha! - Spokojnie.
Będzie dobrze, uwierz w to.
Weź tę rękę.
Zostaw mnie.
SALE 301 DO 306 SALE 307 DO 312
Bastien?
Bastien.
Obudź się.
Musimy iść.
Musimy uciekać.
Co robisz? Przestań.
Bastien.
Przestań.
Przestań!
No już! Przestań!
Przecież nic ci nie zrobię! Musimy spadać!
- Przestań! - Chodź!
Odjebało ci? Przestań!
Jesteś cały?
Już w porządku, jestem przy tobie.
Spokojnie.
Już dobrze.
Dylan?
Co tam robisz? Mówiłem, że tam się nie wchodzi.
Mama?
Co robicie?
Co się dzieje?
Dylan będzie tu spał.
Co?
Nie chce być z tobą na dole.
Zawsze mówisz, że nie wolno tam wchodzić.
Zabiłeś psa.
- Nie. - Jak mogłeś?
- Nie ja zabiłem psa. - To bestialstwo.
Jesteś bestią.
Zajmiemy się tobą. Wyślemy cię na leczenie.
Mamo?
Co im powiedziałeś?
- Po co to mówisz? - Powiedziałem prawdę.
- Po coś to powiedział? - Pomyśl, co zrobiłeś.
- Nic nie zrobiłem, przysięgam. - Uspokój się.
- Nie zabiłem go. - Weź oddech.
- Przysięgam, to nie ja. - Przestań.
Przysięgam, tato! To nie ja!
Przerażasz nas.
Zostaw nas samych.
Ty nierobie.
Jesteście żałośni.
Zrób to.
Marc?
To ty?
Co się stało?
Odezwij się, do cholery.
Betty?
Co to było?
- Nie ruszaj się. - Co robisz?
Spokojnie.
- Nie ruszaj się. - Zaczekaj.
- Otwórz. - Przestań.
Otwieraj!
Przepraszam.
Błagam cię.
Nie rób tego.
Pomocy!
Wiedziała pani, że chodzi?
Pani Anno?
Zadałem pytanie. Wiedziała pani o tym?
Czyli tak.
- Prawie go zabił. - Myślę, że nie chciał go skrzywdzić.
Nic pani nie rozumie.
- Od początku nie miała pani kontroli. - Proszę wyjść.
Przez panią wierzył, że siostra żyje.
Nie tutaj.
Dosyć tych kombinacji.
Musi to usłyszeć.
Siostra nie żyje.
Potrąciło ją auto przed twoimi narodzinami.
- Załatwione. - To tyle? Jest pan z siebie dumny?
A pani? Ten eksperyment coś wniósł?
Wiemy, czy to jego wina.
Proszę?
Słuchałam go, by zyskać dostęp do jego wspomnień.
- Co pani wygaduje? - Już mówiłam.
Przywrócił siostrę do życia, by nie mierzyć się z rzeczywistością.
Co to w ogóle za pomysł?
A co miałam zrobić?
Opowiedzieć to i doprowadzić do dekompensacji? Straciłabym go.
To potwór.
Ma prawo do leczenia.
Ma prawo, by go wysłuchano i zauważono.
Pana opinia nie ma znaczenia.
Może od razu go rozgrzeszyć?
Niech pan wyjdzie.
Proszę.
Przykro mi.
Naprawdę mi przykro.
Jestem jak tykająca bomba
Jak trojański koń
Jak zatruty dar
Kto mnie otworzy?
Sczerwienieją me usta
Gdy poczują świeżą krew
Ich dotyku nie zapomni nikt
Rozkosz młodzieńczych lat
Frywolne chwile
Niech toną me niedole Niech je morze pochłonie
Nieopodal domu
Penelopa tak nieskąpa W sławie pławi się
Z obrazu wytnę ją
Jestem jak trujący kwiat
Poczuj mą woń
Jestem jak zabójczy grzyb
Skosztuj, jeśli chcesz
Czarne me serce
Jak węgiel w głębinach
Górnik wyrwie ziemi mnie Pobrudzi sobie ręce
Osobliwe pocałunki
Rozkosz młodzieńczych lat
Frywolne chwile
Słodka odyseja
Niech toną me niedole Niech je morze pochłonie
Nieopodal domu
Penelopa tak nieskąpa W sławie pławi się
Z obrazu wytnę ją
Zielone oczy me
Jak żmii jad
Czarne siniaki twe
Gdy cię zwalam z nóg
Osobliwe pocałunki
Rozkosz młodzieńczych lat
Frywolne chwile
Słodka odyseja
Niech toną me niedole Niech je morze pochłonie
Nieopodal domu
Penelopa tak nieskąpa W sławie pławi się
Z obrazu wytnę ją
NA PODSTAWIE POWIEŚCI GRAFICZNEJ TIMOTHÉ LE BOUCHERA
DLA VICTOIRE LEFEBVRE-FISCH NA ZAWSZE NASZA VICKY BAOLI
Napisy: Mikołaj Kopczak