Downloaded from YTS.MX
Halo?
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dzień dobry, wasza świątobliwość.
Tak, słucham?
Dzwonię na bezpiecznej linii.
Miał wyjątkowo spokojny głos, był opanowany i sympatyczny.
Wysłałem pani ściśle tajny dokument.
POUFNE - MINISTER
Minister Le Drian chce zorganizować wideokonferencję.
Na ekranie zobaczyłem przed sobą ministra Le Driana.
Nie wiedziałam, czy to prawda.
Minister powiedział mi: „Potrzebuję dużej sumy pieniędzy”.
4,8 miliona.
Otrzymał pan zlecenie zapłaty na kwotę 886 000 euro.
To chyba między 300 a 400 000 euro, nie więcej.
5,8 miliona.
Płatność musi być natychmiastowa, to bardzo ważne.
To niewiarygodne oszustwo pozwoliło wyłudzić ponad 80 milionów euro.
Domniemanym mózgiem operacji
jest Gilbert Chikli, król oszustów.
Ma w głosie coś takiego, że ludzie tracą czujność.
Jak wielcy aktorzy, wielcy artyści.
Albo działa, albo nie działa.
Ostatnio udało mu się podszyć…
pod ministra Jean-Yves'a Le Driana.
Miał śmiałość pójść na całość.
To już nie oszustwo, to sztuka.
Teatr.
GILBERT CHIKLI: OSZUST W MASCE
To może się przedstawię. Nazywam się Gilbert Chikli.
Nie uważam się za złego człowieka,
ale inni sami dokonają oceny,
bo Gilbert Chikli nie jest tym, kogo można sobie wyobrażać.
Urodziłem się w Paryżu, w małej dzielnicy o nazwie Belleville.
W tamtym czasie żyliśmy wszyscy w małym pokoju.
Jeśli chodzi o finanse, to nie mieliśmy nic, absolutnie nic.
Nie mogłem tego zaakceptować.
Miałem w sobie dużo sprytu i właściwie jedną obsesję:
chciałem ulżyć cierpieniu mojej rodziny.
W tym świecie jest jedynie miejsce dla sprytnych ludzi.
Przesuniesz krzesło trochę na prawo? Nie, trochę mniej.
- O tak… - Wyglądam strasznie.
Jakim człowiekiem jesteś, Shirley?
To tajemnica.
Tajemnica.
Mam wyglądać na opaloną!
I chudszą, bo inaczej będzie katastrofa.
SHIRLEY – BYŁA DZIEWCZYNA I WSPÓLNICZKA
Pieniądze ekscytują.
Dają adrenalinę, mnie to podnieca.
Jak nie ma pieniędzy, to ja nie wstaję. Pieniądze muszą być wszędzie.
Uważasz się za przestępczynię?
Przestępczynię? Na pewno nie.
Przeciwnie. Jestem aniołem. Używam pieniędzy do szczytnych celów.
Słuchaj, to jest tak…
Ja żyję w prawdzie.
Opowiesz nam o swojej relacji z Gilbertem?
Dał mi ten pierścionek, kiedy miałam 25 lat, i nadal go noszę.
Nie, nie pokażę go. To przynosi pecha.
PARYŻ, 1995 ROK
W latach 90. byłam w Paryżu.
Pracowałam między innymi w agencjach reklamowych.
Tworzyliśmy kłamliwe reklamy.
To było uznawane jakby za oszustwo.
Mnie to za bardzo nie przeszkadzało.
Przekonywałam ludzi przez telefon i zdobywałam pieniądze dla firmy.
Zawsze obracałam się wśród osób, które zarabiały łatwą kasę.
Kiedy poznałam Gilberta, miałam jakieś 20 lat.
Jechałam sobie jak zwykle samochodem.
Utknęłam w korku, więc jak każdy, rozglądałam się wokół.
Wtedy złapałam spojrzenie Gilberta Chikliego.
A on złapał moje spojrzenie.
Ha!
Od razu między nami zaiskrzyło.
Był zaradny i potrafił dobrze zarobić.
Ja właściwie zawsze żyłam w luksusie, jak mała burżujka.
Ale Gilbert wywodził się z Belleville.
Dlatego między nami zaiskrzyło. Burżujka i niegrzeczny chłopiec.
Gilbert był zawsze szpanerem i hazardzistą.
Nie grał, żeby wygrać, ale żeby wydawać duże kwoty.
Podobała mi się jego inteligencja.
W 2005 roku Gilbert miał problem z pieniędzmi.
Przez hazard narobił sobie długów. Potrzebował 200 czy 300 000 euro.
Sporo bandziorów chciało wyciągnąć od niego pieniądze.
Powiedział: „Shirley, jestem w tarapatach, potrzebuję pieniędzy, skąd je wziąć?”.
Tamtej nocy byliśmy u mnie w domu.
Oglądałam telewizję.
Metro zostało ewakuowane.
Ulice Londynu wypełniły się karetkami…
W telewizji pokazywali akurat zamachy, do których doszło
w Londynie. Był 2005 rok.
Łącznie doszło do sześciu eksplozji w samym sercu Londynu.
Od razu pomyślałam, żeby zrobić z tego oszustwo.
Wykorzystać ludzki lęk
i podać się za agentów antyterrorystycznych.
Efekt był…
bombowy.
Zdradzę wam sekret.
Człowiek jest ciekawy świata.
Kiedy natknie się na tajemniczą osobę,
chce rozwiązać jej zagadkę.
Ani przez moment nie pomyślałem, że ludzie w to uwierzą.
Wiecie dlaczego?
Bo najważniejsze jest to, żebym ja sam sobie uwierzył.
Rolą Gilberta było podszycie się pod agenta tajnych służb.
Podstawą jest zawsze znalezienie słabego punktu danego człowieka.
Trzeba go przestraszyć, powiedzieć mu, że znamy jego sekret.
A w ogóle to znam twój sekret.
Tak, znam twój sekret.
PARYŻ, 2006 ROK
Gramy na psychice osób, które chcemy oszukać.
Dowiadywaliśmy się, czy pali, czy nie pali,
czy ma dzieci, czy zdradza swoją żonę.
Udawało nam się wejść w jego życie prywatne.
Mieliśmy go w garści i mogliśmy zdobyć pieniądze… duże pieniądze.
Nazywam się Élise le Guével, jestem dziennikarką.
Przez siedem lat pracowałam w programie Envoyé Spécial dla France 2.
Któregoś wieczoru
byłam z przyjacielem, kierownikiem w dużej francuskiej firmie.
Powiedział: „Dzisiaj rano przytrafiło mi się coś dziwnego.
Ktoś zadzwonił do pracownika mojego działu,
podając się za prezesa naszej spółki”.
Ten rzekomy prezes powiedział mu:
„Jeden z klientów waszego banku finansuje terroryzm.
Będziemy potrzebowali waszej pomocy w walce z terroryzmem”.
Od wielu lat jestem dyrektorem finansowym.
W marcu 2006 roku
spotkało mnie coś, czego nie życzę nikomu:
moja żona zmarła z powodu depresji.
Popełniła samobójstwo, zostawiając mnie samego z trójką dzieci.
To był dla mnie dość trudny okres.
Potrzebowałem w tamtym czasie odzyskać wiarę w ludzi.
Dwa tygodnie później siedziałem w biurze.
Kolega przekazał mi połączenie telefoniczne.
Powiedział: „Dzwoni prezes”.
Halo?
Z tej strony Roger, co u pana?
Wytłumaczył mi, że będę miał kolejny telefon,
tym razem od agenta tajnych służb.
NUMER PRYWATNY
Zadzwonił.
Tak, dzień dobry.
Dzwonię na bezpiecznej linii.
Miał wyjątkowo spokojny głos, był opanowany i sympatyczny.
Moje zadanie miało polegać na wykonaniu przelewu,
który będzie następnie śledzony przez ich zespół i spróbują
złapać tamtych w momencie wypłaty.
Chodzi o poufne dane,
więc jeżeli może się pan tym zająć, załatwimy to,
a jeśli nie, to znajdę kogoś wyżej.
Proszę, żeby nie było więcej kontaktu między nami.
Musi pan wykonać płatność samodzielnie.
Zacząłem w to powątpiewać.
Wyczuł, że się waham,
i powiedział: „Wiemy, kim pan jest, znamy pana sytuację osobistą,
musi być panu teraz ciężko”.
Zaczął mówić o samobójstwie żony, o moich dzieciach.
Miał o mnie informacje. I miał ich dużo.
Liczę na pana. Przelew musi iść od razu, to ważne.
Wahałem się.
Wahałem się, ale zrobiłem to. Wczułem się w swoją rolę.
Łącznie próba wyłudzenia dotyczyła kwoty dziesięciu milionów euro.
10 MILIONÓW EURO
Uświadomiłem sobie, że potrafię robić niesamowite rzeczy.
Ewidentnie mogłem zajść z tym naprawdę daleko.
Gilbert zorientował się, że z tego przepisu są dobre ciastka,
więc otworzył jakby całą cukiernię.
Halo?
- Jest pan przed komputerem? - Tak.
Otrzymał pan zlecenie zapłaty na kwotę 886 000 euro.
To była bardzo ekscytująca praca. Dostarczała dużo adrenaliny.
Czułam się jak w filmie.
To chyba między 300 a 400 000 euro, nie więcej.
Wszystkie francuskie firmy notowane na giełdzie,
zarówno duże, jak i małe, dostają tego typu telefony.
Operacja na skalę przemysłową.
Nie zrozumiałam.
O której dostanę dane do przelewu?
Najpewniej dostanie je pani jutro.
Ofiary nie zawsze są łatwowierne ani specjalnie narażone.
To osoby profesjonalne, kompetentne,
którym bardzo zależy na sukcesie.
Oszuści wykorzystują ten fakt.
Trzeba go było odnaleźć.
Jak się masz?
A ty?
Tak, dlatego oddzwaniam.
Byłem już tam, więc teraz oddzwaniam.
Jak ktoś jest młody i stoi na czele grupy, jest numerem jeden, dwa, trzy.
Gilbert to numer jeden.
Chodź, siadaj sobie.
Zgadnij, który adwokat właśnie dzwonił.
Kiedy łowili, chcieli wziąć dużo pieniędzy.
Dlaczego? Przygotowali historię i ruszają do ataku.
Przygotowują się i czają do skoku, chociaż tracą wtedy czas i pieniądze.
Ale ulepszają historię, żeby zadziałała. Wypróbowują ją na pierwszej ofierze.
Jeśli nie wyrwą jej kasy,
to znaczy, że coś nie zadziałało.
Robią powtórkę, żeby sprawdzić, co poszło nie tak,
i wprowadzają ulepszenia, dopóki nie osiągną pożądanego celu.
HUETZ - KOMENDANT POLICJI
MOREAU - PODINSPEKTOR
- Kręcimy. Wszyscy gotowi? - Tak.
No to zaczynamy.
Udało się?
- Może. - Snajper.
Jak zareagowali panowie na wieść o oszustwie?
Na początku pomyślałem: „Im grubszy przekręt, tym skuteczniejszy”.
Tak, to była moja pierwsza myśl.
To jednak olbrzymia sprawa.
Szybko doszliśmy do 20-30 poszkodowanych.
Zupełnie nie znaliśmy takiego modus operandi.
Wyglądało to zawsze tak samo.
Agent służb, prezes firmy
i „walka z terroryzmem”.
Śledztwo pozwoliło odkryć pajęczą sieć.
Międzynarodową siatkę.
Pieniądze trafiały za granicę, na konta…
w krajach na całym świecie.
Tak.
To pięknie zbudowane przestępstwo.
Wiedzieliśmy, że oszust jest bardzo dobry i że musimy szybko go złapać.
Założyliśmy podsłuch
na jeden z numerów użytych do połączenia z ofiarami.
Dowiedzieliśmy się, że numer należy do niejakiej Shirley.
Éric Moreau… To dopiero dupek.
Dałem znać Philippe'owi, że nazajutrz rano
pojedziemy do domu tej kobiety, żeby ją zatrzymać.
Byłam w Paryżu.
Wieczór spędziłam z bliskim przyjacielem.
Nocował u mnie.
Biedaczek.
Obudziła nas policja.
Rzucili mnie na ziemię,
twarz miałam na posadzce, przycisnęli mnie nogą,
żebym się nie ruszała.
Byli uzbrojeni w takie długie karabiny.
Pytałam: „Co ja zrobiłam? Czemu mnie zatrzymujecie?”.
„Służby antyterrorystyczne”. Wtedy zaniemówiłam.
Na ścianie przed drzwiami wisiał wielki plakat z jakimś mężczyzną.
Zapytałem: „A ten na zdjęciu to kto?”.
Odpowiedziała: „To Gilbert”.
Jakby zdziwiona: „No nie znasz go?”.
Nie znałem.
Kiedy zatrzymaliśmy Shirley, nie chciała składać wyjaśnień.
Nic nie mówi, o niczym nie wie, nic nie zrobiła.
Uświadomiliśmy sobie, że Shirley jest wyjątkowo zazdrosną kobietą.
Wykorzystaliśmy to.
Mówili mi, że Gilbert mnie zdradza.
Że daję się robić w balona.
Blefowaliśmy, bo…
- Nie wiedzieliśmy. - Nic na niego nie mieliśmy.
No, ale Shirley…
na szczęście w to uwierzyła.
Powiedziała:
„Robił sobie ze mnie jaja, w takim razie wszystko wam powiem”.
Zaczęła mówić i nie przestawała przez 48 godzin.
Na początku chciałam chronić Gilberta,
ale nie było opcji.
Bałam się więzienia.
Dlatego opowiedziałam im wszystko. Nie miałam wyboru.
Bardzo dużo się dowiedzieliśmy.
Wiedzieliśmy już, kto stoi za oszustwami na prezesa.
Podczas przesłuchania odebraliśmy telefon
od człowieka, który podawał się za jednego z naszych śledczych.
Chciał rozmawiać z zatrzymaną.
Tyle że kolega, którego udawał, stał akurat przede mną.
Więc…
Szybko zrozumiałem, kto dzwoni.
Zaczęliśmy rozmawiać.
Powiedział: „Wpadnij do Izraela,
to sobie pogadamy”. Dodał:
„Opłacę ci tydzień urlopu w Ejlacie, ale daj mi pogadać z Shirley”.
Oczywiście się nie zgodziłem i nie dostałem wczasów.
Dowiedzieliśmy się, że jest w Izraelu więc go nie aresztujemy.
Robiłem, co mogłem, żeby nie dać się złapać.
To zabawa w kotka i myszkę.
To ja rozdawałem karty.
Dziś śledztwo na temat nowego typu kradzieży bez użycia przemocy.
Oszuści podają się za prezesów.
Poczta, Michelin, Intermarché są wśród setek ofiar.
Nazywa się Gilbert Chikli.
Zbiegł za granicę, do Izraela.
Skazano mnie na dwa lata więzienia.
Musiałam meldować się na komisariacie dwa razy w miesiącu.
Miałam zakaz podróżowania i zakaz opuszczania kraju.
Gilbert miał to w dupie.
Było ci przykro, że twój związek z Gilbertem się rozpadł?
Oczywiście.
Było nam razem dobrze. Naprawdę się kochaliśmy.
Tak mogło być na zawsze.
IZRAEL, 2006 ROK
Zbudował sobie nowe życie w Izraelu.
Jak się oszukuje, nie można się wiązać z ludźmi.
Trzeba potrafić rzucić wszystko w jednej sekundzie.
Potrafił się odciąć ode mnie.
Mam na imię Shirly, mieszkam w Aszdodzie, w Izraelu.
Jestem bardzo prostą, bardzo sympatyczną i przyjazną dziewczyną.
Halo?
Poznałam Gilberta Chikliego w 2006 roku.
SHIRLY NUMER 2
Co sądzisz o Shirly Chikli?
Nie znam jej i nie chcę znać. Nie mówmy o tym.
Jestem ponad nią.
Mogę ją sobie kupić, odsprzedać ją,
umyć podłogę jej kłakami.
I tyle.
Ojciec chciał, żebym chodziła do szkoły,
żebym się dobrze uczyła,
żebym zachowywała się zgodnie z zasadami.
Ale ja byłam trochę inna.
Chciałam… czegoś więcej.
W 2006 roku nie miałam nic.
Zero pieniędzy na koncie.
Pamiętam, że koleżanka dała mi 70 euro,
żeby mnie wspomóc,
bo ja już nic nie miałam.
Któregoś dnia usłyszałam w radiu,
że dwóch gości z Francji ukradło pięć milionów euro.
Mieli podwójne obywatelstwo.
Z tej dwójki we Francji lepiej znany jest Gilbert Chikli.
W swojej ojczyźnie jest zbiegiem, a tutaj żyje niczym król.
W żartach powiedziałam przyjaciółce:
„To dopiero gruba ryba.
Jak go dorwę, to będzie mój”.
Wyszłam na zewnątrz. To było na tej ulicy tutaj.
Podjechał mercedes.
Srebrny mercedes.
Powiedziałam: „Dzień dobry.
Szalom”.
Odpowiedział: „Szalom”. Dziwnie na mnie spojrzał.
Na desce rozdzielczej
miał magazyn po hebrajsku.
Zapytał, czy mogę mu powiedzieć, co w nim piszą.
Wzięłam magazyn
i zobaczyłam artykuł o Francuzach, którzy zrabowali pięć milionów…
i zaczęłam się śmiać.
Przeczuwałam, że coś jest na rzeczy.
Nie powiedział mi, że artykuł jest o nim,
ale ja wiedziałam, że to on.
Był jak anioł, który zstąpił do mojego życia.
Chciał dla mnie najlepszych rzeczy.
Gilbert miał w sobie coś takiego, że kiedy coś opowiadał,
wszyscy wciągali się w jego historię.
Był jak magik.
Wiele dla mnie zrobił, rozpieszczał mnie.
Kupował mi prezenty, różne rzeczy, co tylko sobie mogłam wymarzyć.
Nie zastanawiałaś się nad tym, skąd wzięły się te pieniądze?
Nie obchodziło mnie, skąd się wzięły.
W moim życiu pojawiło się coś nowego, miałam z tego same korzyści.
Czemu miałabym zadawać sobie pytania?
Po 11 miesiącach
wzięliśmy ślub. Wesele było wspaniałe.
Kiedy weszłam w swojej sukni, poczułam się jak w filmie.
Wielu znajomych mówiło mi:
„Shirly, uważaj, czai się na niego policja”.
Ale tak bardzo kochałam Gilberta, że miałam to gdzieś.
Gilbert Chikli nigdy wcześniej nie rozmawiał z mediami,
ale zgodził się na wywiad.
PODCZAS GDY POSZUKIWAŁA GO POLICJA,
GILBERT CHIKLI UDZIELAŁ WYWIADÓW W TELEWIZJI.
Schronił się w Izraelu i czuł się bezpiecznie, więc się z nami droczył.
Wiecie, każdy ma coś w sobie.
Albo działa, albo nie działa. Albo ma się dar, albo się go nie ma.
Jak wielcy aktorzy, wielcy artyści, wielcy tego świata.
Albo działa, albo nie działa.
No cóż, może mam dar, który działa. No i co z tego?
Jego działanie opiera się też na śmiałości.
Nie może się powstrzymać od robienia z siebie widowiska.
Celem oszusta jest
zarobienie dużej ilości pieniędzy.
Ja mam pieniądze, miałem i zawsze będę miał pieniądze.
Szczerze mówiąc, to była dla mnie gra.
Wszystko, co zrobiłem, było moim pomysłem,
tylko i wyłącznie moim pomysłem.
Zbudowałem coś, co zostało powielone,
bo zainteresowały się tym tysiące osób.
Chodzi o przelew,
który nie był przewidziany, ale musi koniecznie wyjść dzisiaj,
żeby nie naliczono kar. Proszę to załatwić.
On robił to dalej i przyspieszył rytm.
Zrobił z tego praktycznie pracę.
W Izraelu ma biura,
skąd dzwoni 50 młodziaków i mówią:
„Dzień dobry, z tej strony prezes. Proszę zrobić przelew”.
Zaczął prosić o dwa miliony euro, później o osiem milionów,
15 milionów, 20 milionów. Tak… to było coś niesamowitego.
Kiedy Gilbert się do nas zgłosił,
na początku nie rozumieliśmy,
bo próbował nas przekonać, że podszywając się pod prezesów,
możemy wyłudzić duże pieniądze.
To było szaleństwo, wszyscy… To było prawdziwe el dorado.
Gilbert był przywódcą.
Jest po prostu geniuszem w tej historii.
Ale pomagali mu ludzie,
którzy zbierali informacje na temat spółek.
Był też „egzekutor”, który nakłaniał księgowych
do wykonania przelewu.
Kasjer miał za zadanie
odbieranie środków i kierowanie ich
na różne konta na całym świecie.
To było intensywne. Graliśmy w tę grę, nie myśląc o ryzyku.
Niektórzy zamienili się w prawdziwe automaty.
Gilbert zapisał sobie mój numer telefonu.
Czasami do mnie dzwonił i opowiadał:
„Ta próba się akurat nie powiodła”.
A czasami,
jak im się udało,
dzwonił i mówił: „Tym razem ich zrobiłem”.
Zaczął się taki rodzaj gry: „Ja jestem bezpieczny,
będę dalej robił swoje, wy chcecie mnie złapać,
ale nigdy wam się to nie uda”. To było niebywałe.
DO 2009 ROKU CHIKLI I JEGO SZAJKA WYŁUDZILI JUŻ…
60 MILIONÓW EURO.
Jestem trzecim bratem z rodzeństwa.
Od najmłodszych lat potrafił
poradzić sobie w każdych warunkach.
Nikt nie musiał się o niego martwić, to na pewno.
Zaczęło się przy rue des Noués, w 20. dzielnicy.
To było małe osiedle w Belleville, mała uliczka.
Ciasne mieszkanie bez prysznica, bez łazienki, bez niczego. To było…
ciężkie. Ale nie mieliśmy wyboru.
Niestety tak już było.
Ojciec pracował w warsztacie samochodowym, a matka,
cóż, z piątką dzieci nie miała czasu pracować. Bywało ciężko.
On szybko zrozumiał,
że mamy poważne problemy finansowe.
Tak dobrze posługiwał się słowami, że zawsze wracał z pełnymi kieszeniami.
Chłopak nie przestawał.
Ojciec dostawał szału,
bo nie wiedział, co z nim zrobić. W końcu skuł go łańcuchem…
W końcu skuł go łańcuchem.
To zabawne, dzisiaj człowiek myśli: „Jakiś psychol!
Kto skuwa dzieci?”.
Ale na niego nie było sposobu. Był o wiele zbyt aktywny.
Nigdy nie przestawał.
Uświadomił sobie, że ma nie tylko gadane, ale też talent.
Miał taki dar przekonywania, że mógł robić
co chciał i kiedy chciał.
Miałem bliską relację z matką.
Pozwalała mi na wszystko i ja jej też pozwalałem na wszystko.
Matka mówiła mi, że muszę wejść w tę grę i przede wszystkim
nigdy nie lekceważyć osoby, z którą mam do czynienia.
Wszystko robił dla matki.
Matka uwielbiała chodzić do kasyna.
Od kiedy był malutki,
kiedy ona przegrywała w kasynie,
on zdobywał dla niej pieniądze.
Chyba od dzieciaka musiał znajdywać pieniądze.
Matka mówiła mu:
„Codziennie znajdziesz jakiegoś frajera”.
Nie patrzy na ludzi pod kątem ich pozycji społecznej,
ich statusu czy osobowości.
Interesuje go tylko to, czy dana osoba da się nabrać.
Czy znajdzie jakiś sposób, żeby oszukać tę osobę?
Kimkolwiek ta osoba jest. Czy ma władzę, czy jest skromna. To go napędza.
Tak że czekaliśmy. Czekaliśmy na jego błąd,
jakiś szczegół, który pozwoli nam go złapać.
Dowódca wydziału wywierał na nas sporą presję.
Któregoś dnia zadzwonił telefon.
Od razu rozpoznałem głos Gilberta.
I jak to miał w zwyczaju,
trochę się ze mną droczył: „No, tym razem się udało”.
Właśnie.
Tym razem 11 milionów euro.
Zadzwoniłem do swojego kontaktu w American Express.
Powiedział: „Środki z przelewów
właśnie zostały wymienione na czeki podróżne American Express.
Czeki są w paczce,
którą DHL dostarczy w tym tygodniu do Tel Awiwu”.
PAN KATZ
OFICER POLICJI
Dominicu, możemy zaczynać.
Gotowy?
Gotowy.
DOWÓDCA JEDNOSTKI DS. CYBERPRZESTĘPCZOŚCI
W biurze był dzień jak co dzień.
Zadzwonił kolega z izraelskiej służby celnej.
Powiedział: „Słuchaj, Davidzie,
mamy taką sytuację na lotnisku:
właśnie przejęliśmy taką paczkę,
paczkę Fedeksu, która zawiera
1,2 miliona dolarów w czekach podróżnych. Przyleciała z Meksyku”.
Na etykiecie widniało nazwisko Chikli.
Z bazy danych dowiedzieliśmy się,
że ma podwójne obywatelstwo.
Od razu pomyślałem, że muszę zadzwonić do kolegów z Francji.
Dowiedzieć, kim jest ten Chikli.
Zrozumiałem, że sprawa jest o wiele większa
niż te 1,2 miliona, które znaleźliśmy.
Założyliśmy pluskwę w paczce, żeby podsłuchać rozmowy.
Jednego z naszych detektywów
przebraliśmy za kuriera tej firmy,
daliśmy mu paczkę
i wysłaliśmy go do Aszdodu, żeby ją dostarczył.
Byliśmy spięci, bo wiedzieliśmy, że jeżeli kontrolowana dostawa się nie uda,
nie będziemy mogli powiązać podejrzanego, pana Chikliego, z oszustwami.
Wiedzieliśmy, że to nasza jedyna okazja.
Któregoś dnia byliśmy u Gilberta.
Czekał na paczkę z Meksyku.
Wszyscy byliśmy na miejscu: jego żona i ja.
Nie wiedzieliśmy, co się dzieje.
Usłyszał, że ktoś dzwoni do drzwi,
otworzył, ale coś mu nie pasowało,
wyczuł, że z tym kurierem
było coś nie tak. Od razu wyczuł, że coś tu nie pasuje.
Domyślił się, o co chodzi,
i zadzwonił do UPS: „To nie do mnie.
Dostałem paczkę, ale nie wiem, czyje to jest. Zabierzcie to”.
Zrozumieliśmy, że coś nam się nie udało.
W tym momencie zdecydowałem się
wydać rozkaz wkroczenia siłowego i zatrzymania tej osoby.
No i zaczęło się. Weszli do mieszkania z psami,
przeszukali akwarium.
Policja zrobiła przeszukanie. Tu znalazła jeden, tam dwa telefony,
on miał ich z dziesięć. Pytają: „A to co?”,
a on: „Kolekcjonuję je”. Jakby sobie jaja robił.
Spełniliśmy swoje zadanie.
- Czy to było miłe uczucie? - Wspaniałe.
Gilbert Chikli jest głównym podejrzanym
w sprawie wyłudzenia pieniędzy od banków i przedsiębiorstw.
Nie mają żadnych dowodów. Zatrzymali nas i nie wiemy, za co.
Sędzia Ezra Kama nie dał się zwieść
i wydał zgodę na ekstradycję Gilberta Chikliego.
Niszczą nasze życia, niszczą je
z powodu jakiejś głupiej historii, którą nie wiem kto wymyślił.
Nie wiedziałam, co robić, nie wiedziałam, co się dzieje.
Byłam wtedy w ciąży. Przez cały okres ciąży byłam sama.
Byłam w bardzo, bardzo złym stanie.
Płakałam całymi dniami. Trzymałam komórkę pod ręką,
czekając na telefon od niego.
Tyle dla mnie zrobił, że przyrzekłam mu, że go nie opuszczę.
Artysta jest niczym ptak.
Kiedy wzbija się do lotu, nikt go już nie złapie.
Gilbert Chikli nie bał się władz.
Spędził 20 miesięcy w areszcie i został wypuszczony za kaucją.
Skontaktował się z producentem filmowym
i zaproponował sprzedanie mu praw do historii swojego życia.
Producent się zgodził.
Gilbert musiał być równie przekonujący co w przypadku swoich oszustw.
Producent zgodził się więc zapłacić za niego kaucję.
Gilbert wyszedł z aresztu kilka dni później.
W 2009 ROKU CHIKLI NARUSZYŁ WARUNKI SWOJEGO ZWOLNIENIA ZA KAUCJĄ.
WRÓCIŁ DO IZRAELA DZIĘKI ZATAJONEMU PASZPORTOWI.
NIEDŁUGO PÓŹNIEJ ZOSTAŁ KONSULTANTEM PRZY PRODUKCJI FILMU.
Jaki jest teraz stan konta?
400 milionów euro.
Myślisz, że wytrzymasz?
Manipuluje nimi, jak chce.
- Słusznie zadzwoniliśmy do pana. - Tak.
Nic nie mów matce.
Vincent Elbaz fajnie go zagrał.
Odwiedzał nas, żeby lepiej poznać Gilberta,
poznać jego styl bycia, świetnie go odtworzył.
Zadzwonił jeszcze do mnie ostatni raz w dniu prapremiery filmu.
- W dniu prapremiery filmu? - Właśnie.
Zaprosił mnie producent,
a po seansie zadzwonił Chikli.
Co powiedział?
Że jest w Izraelu.
Mówię: „Szkoda, że nie mogłeś tutaj być”.
On na to: „Nie mogłem, bo podobno
wydano za mną międzynarodowy list gończy. Wiesz coś może o tym?”.
- Niebywałe. - Właśnie.
MIMO NIEOBECNOŚCI OSKARŻONEGO PROCES CHIKLIEGO DALEJ TOCZY SIĘ W PARYŻU.
Byłam na wszystkich rozprawach.
Na ławie oskarżonych było kilka osób,
ale nie było oszusta numer jeden, którego wszyscy chcieli usłyszeć, Chikliego.
Natomiast była pewna kobieta, która pojawiła się znienacka
i którą filmowaliśmy, nie wiedząc, kim jest.
Była wystrojona, przychodziła w futrze, w wielkich okularach Ray-Ban.
Dlaczego filmujecie naszą sprawę? Z jakiego powodu?
Spokojnie.
Jestem śledczą…
Jestem byłą żoną oskarżonego, Gilberta Chikliego. Proszę przestać filmować.
Ja jestem ofiarą w tej sprawie.
Wszyscy kontynuowali beze mnie, nie wypłacając mi prowizji.
To ja jestem ofiarą. Nie ma innych ofiar. Ja jestem ofiarą.
Wiedziałam, kto jest czyim adwokatem,
i chciałam porozmawiać z mecenasem Kaminskim, adwokatem Gilberta Chikliego.
Ale na każdej przerwie w rozprawach
stale rozmawiał przez telefon.
Był bardzo, bardzo pobudzony. Ktoś powiedział mi:
„Dzwoni do niego Gilbert”.
Chikli marzył o tym, żeby być na miejscu.
Nie mógł znieść tego, że spektakl odbywa się bez niego.
To jego show, a nie jest na scenie. Nie mógł się bronić, bronił go Kaminski.
Czy trudno było go bronić?
Każda obrona w sprawach karnych jest trudna.
Był genialnym oszustem telefonicznym.
Był w światowej trójce najlepszych,
a może był najlepszy.
To francuski geniusz w swojej dziedzinie.
Francuski geniusz
ze sprawami karnymi na karku, ale nadal geniusz.
Czy sądzi pan, że jego ofiary uważają go za geniusza?
Myślę, że w przypadku ofiar
najtrudniejszy do zniesienia jest wstyd.
Wstyd, że dali się nabrać człowiekowi bez studiów
– o ile o tym wiedzą –
który wychował się w jednej z najbiedniejszych dzielnic Paryża,
który używał po prostu telefonu
i to mu wystarczyło,
żeby zabrać im miliony.
Kto tu jest frajerem?
Ofiary!
Ofiary są frajerami!
Ale zostały przez niego zmanipulowane.
Ofiary dały się zmanipulować, bo są frajerami!
Nie zapominajmy o tym. Nie odwracajmy ról.
SĄD
Gilbert Chikli był w sercu obrad.
Nie było go, a jednocześnie był na sali. Wszyscy mówili tylko o nim.
Był osobą w sercu tej całej sprawy.
Chciałam się z nim spotkać. To było dla mnie ważne.
IZRAEL
Ruszyliśmy do Izraela, chociaż nie mieliśmy żadnych gwarancji.
Miałam jego adres.
Postanowiłam po prostu zapukać do jego drzwi.
Przyjechaliśmy, odczekaliśmy chwilę.
Mieliśmy już zadzwonić, kiedy pojawił się na rogu ulicy.
Zapytał: „Kim jesteście? Co tutaj robicie?”.
Na ziemi leżała nasza kamera.
„Jesteśmy dziennikarzami France 2”.
Wejdźcie, proszę, nie zostawię was tak na progu.
Gilbert oczywiście zna ten dom.
Usiedliśmy przy stole.
Ja sobie wypiję szklankę whisky, bo…
Gilbert…
…lubię whisky.
traktował mnie tak samo, jak swoje ofiary.
Starał się wyczuć, z kim rozmawia.
Szybko zrozumiał, że współczuję ofiarom.
Kiedy ruszył już wywiad, od razu zaczął od tego tematu.
Przyznał się do winy i, patrząc mi w oczy, powiedział:
„Na początek chciałbym powiedzieć, że jest mi przykro z powodu ofiar”.
Niestety ofiary bardzo na tym ucierpiały.
Jest mi z tego powodu bardzo przykro.
Jest mi bardzo żal tych ofiar.
Podczas wywiadu pomyślałam sobie: „Ależ on jest sprytny”.
Od razu wyczuł, kim jestem.
Tak, to była taka gra. To było zabawne. Dopiero później zrozumiałem, że nie.
W pewnym momencie mówi: „Wiem, zaśpiewam wam.
Czekajcie, zaśpiewam wam piosenkę”.
Nie miałem jeszcze 20 lat
Chciałem tylko się śmiać
Żyłem chwilą
Nie przejmowałem się przyszłością
Wybrał Aznavoura.
Mówi: „Ach, ta cyganeria, Paryż, Montmartre, cyganeria”.
I zaczął śpiewać swoim pięknym, trochę szorstkim głosem.
Nie martwiąc się o przyszłość
To moje, ja to napisałem.
Żeby nie było…
I ukradkiem na nas zerkał.
Nie miał żadnych złudzeń co do tego, co właśnie robi.
Wiedział, że robi dla nas spektakl na żywo.
Stale musi uwodzić.
Chce zawsze wygrywać.
Człowiek, którego miałam przed sobą,
nie wyglądał mi na emerytowanego oszusta.
Czuję, że on nigdy nie przestanie, to go napędza.
Wychodząc od niego,
zaczęłam się zastanawiać: „Co on teraz planuje? Gdzie uderzy?”.
I rzeczywiście szykował coś o wiele większego.
Człowiek boi się nieznanego.
Odważyć się oznacza przed niczym się nie cofać,
nie bać się być tym, kim jesteśmy. Na tym polega odwaga.
PARYŻ, 2015 ROK
Witamy w Soir 3 Weekend
po skoordynowanych zamachach, do których doszło wieczorem.
To był czarny rok terroryzmu we Francji.
Na ulicach dawało się wyczuć zryw patriotyczny.
Zagrożenie terrorystyczne było w głowach wszystkich.
Taki był duch czasu.
Terroryści wzięli francuskich zakładników w Syrii,
w Mali.
Lęk
jest słabym punktem ludzi.
I tym, co lubi wykorzystywać Gilbert Chikli.
Musiał w którymś momencie zrozumieć, że do przekonania rozmówcy
nie wystarczy już telefon.
Musiał wzmocnić wiarygodność swojej historii i tożsamości.
Nie ma nic lepszego niż obraz.
Trzeba być przekonującym. Wybrać wystarczająco ważny urząd,
ale też nie samego prezydenta.
Jean-Yves Le Drian był ministrem obrony,
to druga najważniejsza osoba w kraju.
Odpowiada za wojsko i za bezpieczeństwo granic.
Mamy do czynienia z wyjątkową sytuacją,
jeśli chodzi o teatr działań, zagrożenie i konflikt.
Wysłałem ci zdjęcia tej osoby.
Potrzebujemy idealnego podobieństwa. I z twardego plastiku, rozumiesz?
Z lateksu albo silikonu.
żeby bez zakładania na twarz było widać, że to on.
Żeby po ciągłym zakładaniu i zdejmowaniu nam się nie rozerwał.
Usta muszą być otwarte i to wszystko.
To w sumie bardzo proste.
Dzięki, mój drogi. Całusy.
SAINT-ÉMILION, 2017 ROK
Nazywam się Guy-Petrus Lignac.
Jestem właścicielem grand cru classé Saint-Emilion o nazwie Château Guadet.
Nieruchomość zwiedzało wielu premierów,
ambasadorów, konsulów,
więc nie dziwią mnie telefony od osobistości tej rangi.
Był 23 stycznia.
Zbliżała się godzina 13.
Nagle zadzwonił telefon.
Głos w słuchawce powiedział:
„Jestem sekretarzem ministra Le Driana.
Chciałby z panem pomówić,
ale jednocześnie zależy mu na tym,
żeby nikt nie podsłuchał panów rozmowy.
Rozmowa byłaby przez Skype'a”.
Zaskoczyło mnie to trochę, ale w sumie czemu nie?
Odłożył słuchawkę, ja też.
Nie miałem pojęcia, o co może poprosić mnie minister.
Nacisnąłem przycisk
i na ekranie zobaczyłem przed sobą ministra Le Driana.
Kojarzyłem jego twarz,
stale pokazywali go w telewizji.
Choć był ode mnie dosyć daleko,
dla mnie to była twarz ministra.
Mówił do mnie po imieniu. Jego głos był głosem opanowanej,
pewnej siebie osoby.
Pan Le Drian powiedział: „Panie Guy-Petrus Lignac,
chciałbym powierzyć panu bardzo ważną misję.
Czy mogę panu zaufać?”.
Odpowiedziałem: „Tak, panie ministrze, może mi pan zaufać”.
Wytłumaczył mi, że w Mali przetrzymywani są zakładnicy
i że porywacze zażądali, aby francuskie władze zapłaciły okup.
Trzeba stamtąd wydostać tych zakładników.
Jednak, jak mi wytłumaczył, władze Francji
oficjalnie nigdy nie płacą okupów.
„Będę potrzebował pana pomocy.
I chodzi o dużą sumę.
Ale proszę się nie martwić, zwrócimy panu pieniądze.
Wie pan, że Francja pana nie zawiedzie”.
Najlepszym rozmówcą w sprawie uwolnienia zakładników
jest minister obrony narodowej.
Nazywam się Delphine Meillet i jestem adwokatką w Paryżu.
Specjalizuję się w kradzieżach tożsamości.
Wszystko z Le Drianem było zawsze jasne,
jego wizerunek jest więc nieskazitelny, wyjątkowo klarowny.
Jest bardzo szanowanym politykiem.
Człowiekiem w służbie racji stanu Francji,
i to od wielu lat.
Ma silną legitymację jako minister.
Kiedy dzwoni minister obrony narodowej, Jean-Yves Le Drian,
człowiek z miejsca jest pod wrażeniem, czuje się zaszczycony.
Halo?
Dzień dobry, wasza świątobliwość.
Tak, dzień dobry.
ROZMOWA Z AGA CHANEM
Dzień dobry.
Nie jest pan sam?
Nie.
To ja może oddzwonię później?
Dobrze.
W oszustwie na prezesa
celem były osoby na średnim szczeblu w przedsiębiorstwach.
W 2015 roku zmienił strategię.
Tym razem na celowniku znalazły się osoby z wyższych sfer,
różnego rodzaju VIP-y, zajmujące wysokie stanowiska,
operujące olbrzymimi kwotami.
Aga Chan jest miliarderem, księciem,
duchowym przewodnikiem wspólnoty szyitów zwanych isma’ilitami.
Dla tych osób Aga Chan jest jak papież.
Gilbert Chikli pomyślał:
„Oszukam papieża, żaden problem”.
Halo?
Wasza świątobliwość, to znowu ja.
GILBERT CHIKLI TWIERDZI, ŻE TO NIE ON DZWONIŁ DO AGA CHANA.
Czy jest pan w stanie zdobyć tę informację w ciągu kilku minut?
Bo jutro rano musimy to mieć załatwione, więc chciałbym już to wiedzieć.
Nie wiem, ile to nam zajmie czasu.
Niech pan zadzwoni do banku, od razu panu powiedzą.
Mam chyba pana numer, żeby oddzwonić?
Tak. Ważne jest,
żeby przesłał pan całą kwotę, rozumie pan?
Tak, oczywiście. Zaraz się tym zajmę.
Mogę przekazać panu 5,8.
Tak, świetnie.
4,8 miliona.
Świetnie.
I cztery miliony.
To w pana interesie, wasza świątobliwość.
Dobrze.
Sprawdzę, czy uda mi się teraz skontaktować z bankiem.
Doskonale, doskonale, dziękuję.
W CIĄGU TRZECH DNI
AGA CHAN PRZELAŁ PONAD 20 MILIONÓW EURO
NA KONTO DZWONIĄCEGO.
20 MILIONÓW EURO
Kreatywność pozwala stworzyć i wprowadzić w życie coś,
co wcześniej nie istniało.
Chciałem odnieść sukces.
Nie uważałem się za oszusta.
Byłem kimś, kto potrafił przekonywać
i to wszystko, ni mniej, ni więcej.
W swoich rozmowach telefonicznych użył siły państwa francuskiego,
jego wizerunku i autorytetu ministra.
Swoją rolę odegrała też kwestia zaszczytu. Jeżeli minister dzwoni właśnie do ciebie,
to widocznie jesteś godny zaufania, skoro powierza ci tajemnicę.
Jest wiele mechanizmów psychologicznych, na których opiera się to oszustwo.
Wykorzystali patriotyzm tych osób.
Napięcie tworzy się tutaj tempem,
uciekającym czasem, niebezpieczeństwem, odpowiedzialnością, zaszczytem.
Połączenie tych elementów sprawiało, że ludzie ustępowali.
Jak się temu oprzeć? To bardzo trudne.
Nie dziwi, że łącząc pewność siebie, autorytet,
używając odpowiednich argumentów: terroryzmu,
„proszę nam pomóc, Francja się odwdzięczy”,
nakłaniał ludzi do zapłacenia.
Metoda jest znowu ta sama: pewność siebie,
naprawdę dużo pewności siebie.
Trudno jest pogodzić się z tym,
że człowiek dał się nabić w butelkę oszustowi.
Sprzedawcy jeansów z Belleville.
Gilbert Chikli nigdy nie daje się zbić z tropu.
Nigdy, przenigdy.
Złości się tylko wtedy,
kiedy orientuje się, że to on został nabrany.
Nazywam się Sophie Grenier.
Jestem dyrektorką finansową w Izbie Handlowo-Przemysłowej Landów.
W swojej pracy jestem sumienna,
lubię precyzję, dobrą organizację.
Podobno jestem jak stewardessa.
Pierwszego lutego 2017 roku
byłam u dentysty i ustalałam termin kolejnej wizyty.
Ktoś zadzwonił na moją komórkę.
Powiedział, że minister Jean-Yves Le Drian
chce porozmawiać ze mną na wideokonferencji.
Musiałam odebrać syna ze szkoły,
a jednocześnie miałam zorganizować,
czy raczej wziąć udział w telekonferencji z ministrem obrony.
To niewiarygodne.
Bardzo nietypowa środa.
O umówionej godzinie się połączyłam
i znalazłam się twarzą w twarz z ministrem Jean-Yves'em Le Drianem.
Ale po rozmowie
pomyślałam sobie, że to chyba dowcip, nie wiedziałam, czy to prawda.
Wysłałem pani ściśle tajny dokument.
- Dostała go pani? - Tak, dostałam.
Żeby się uwiarygodnić, wysłał mi list,
w którym zapewniał mnie, że przelew jest objęty gwarancją zwrotu.
Pozwoli pan, że się z nim zapoznam. Może przeczytam go od razu.
Tak, śmiało.
„W nawiązaniu do rozmowy dotyczącej uwolnienia
francuskich zakładników w Mali…”
- Tak. - To jednak straszna sprawa.
Tak, tak.
List, który mi przesłał nie wyglądał na oficjalne pismo
i było w nim pełno błędów ortograficznych.
FRANCJA, WSTAW NAZWISKO
PAN SOPHIE
Zaczęłam się zastanawiać:
„Co to wszystko znaczy?
To wszystko bardzo podejrzane. Co tu się dzieje?”.
Nie bardzo rozumiałam.
Zadawałam sobie wiele pytań. Zadzwoniłam do dyrektora i opowiedziałam mu o tym.
Powiedział: „Sophie, to musi być oszustwo, przecież to niemożliwe.
Popytam i upewnimy się, że to próba wyłudzenia pieniędzy”.
Zadzwoniłam na policję.
Ta osoba bez przerwy dzwoniła do ambasad, konsulatów.
Łącznie zadzwoniła do 180 instytucji.
Podejrzewaliście Gilberta Chikliego?
Domyślałem się, że Chikli może być w to zamieszany.
Co pan pomyślał, słysząc tę historię?
Byłem w szoku. Dla mnie tego rodzaju oszustwo…
To coś niebywałego.
Przygotował maskę, zakładał ją,
a później dzwonił przez wideokonferencję
do wysoko postawionych ludzi, żeby uzyskać od nich pieniądze
na uwolnienie jeńców wojennych.
To nie do pomyślenia.
Jedno stało się wtedy dla nas jasne:
nasz przeciwnik jest ekspertem w swojej dziedzinie.
Musieliśmy poznać tożsamość człowieka kryjącego się za maską.
Miałam za zadanie udawać, że przeleję mu pieniądze,
ale musiał mi podać numer rachunku w Europie.
To miało pozwolić służbom rozpracować sieć.
Skoro próbował mnie nabrać, to czemu ja miałabym nie nabrać jego?
Dwa dni później byłam w domu, kiedy do mnie znowu zadzwonił. Ruszyła misja.
Halo?
Tak, Pani Grenier, jak wykonuje pani ten przelew?
Przez internet? Proszę mi wytłumaczyć procedurę.
Tak, przelew robię przez internet.
Loguję się do bankowości elektronicznej i gotowe.
O jakie banki chodzi?
- BNP, Caisse d'Épargne. - Dobrze.
Czyli moglibyśmy przelewać między 800 a 900 dziennie, tak?
- Właśnie. - Rozumiem.
Bardzo skupiam się na tym, co mówię, żeby nie popełnić błędu,
przez który mógłby się domyślić, że zastawiamy na niego sidła.
To balansowanie na linie.
Oddzwonię za pół godziny,
proszę być w pogotowiu.
- Dobrze. - Do usłyszenia.
- Do usłyszenia, dziękuję. - Do widzenia.
Miała pani wrażenie, że on pani wierzy?
Tak.
Wydawało mi się, że mi wierzy.
Bardzo bawiło mnie to, że nabieram złodzieja.
Poszłam na posterunek policji.
Na miejscu czekało kilka osób.
Przygotowaliśmy system do nagrywania
i czekaliśmy na umówiony telefon.
Atmosfera była bardzo napięta.
Wszyscy patrzą na mój telefon,
czekamy wszyscy, aż zadzwoni,
nikt się nie rusza, panuje absolutna cisza.
NUMER PRYWATNY
Kiedy zadzwonił telefon,
nadszedł wielki moment, finał.
Siedzi pani przed komputerem?
Tak, siedzę przed komputerem.
Wykonuję fałszywe działania na prawdziwym komputerze.
Mówię: „Proszę mi podać numer rachunku”.
A on na to: „Nie, nie, zrobimy to wspólnie”.
Musimy być świadkami pierwszej operacji. To bardzo ważne.
Rozumiem…
Myślałam, że poda mi
numer rachunku, odłożę słuchawkę, i na tym się skończy.
Sprawy się skomplikowały.
Podaję pani numer: S… 4… 3…
S… 4… 3…
Ostrożnie wpisuję każdą cyfrę pod jego dyktando.
9… 0…
W pomieszczeniu panuje absolutna cisza.
- 36…. - Tak.
Czekałam na ostatnią cyfrę numeru rachunku.
- Tak. - 83….
Jestem gotowa.
42….
On podaje ostatnie cyfry numeru.
55.
Wpisuję i mówię, że klikam „Potwierdź płatność”.
„O! - mówię - Ale jest jakiś problem. Nie działa”.
O, ale tutaj coś nie przechodzi.
Nie. Wygląda na to, że to nie działa.
Wtedy się rozzłościł.
To nie jest normalne.
Połączenie jest bardzo dobre, więc proszę sprawdzić,
nie ma powodu, żeby to nie działało.
I odłożył słuchawkę.
Do widzenia.
Musiał wtedy zrozumieć, że dał się nabrać.
Zdobyliśmy numer konta osoby stojącej za oszustwem.
Mieliśmy już dowód na to,
że człowiekiem kryjącym się za maską jest Gilbert Chikli.
Kiedy uświadomiłem sobie, że chodzi o tę samą osobę,
która była już podejrzanym w mojej innej sprawie dotyczącej oszustwa
sprzed dziesięciu lat, byłem dosyć mocno zaskoczony,
bo, szczerze mówiąc,
potrzeba odwagi, żeby spróbować dokonać tego rodzaju oszustwa.
DAVID KATZ
Postanowiliśmy pojechać do domu Chikliego.
Okazało się, że Chikli
zbiegł z Izraela do Ukrainy.
Miałbym przegrać? Ja nie przegrywam.
Nic nie jest łatwe, a już na pewno nie ucieczka.
Zniknąć? A czemu by nie?
UKRAINA, 2017 ROK
W Ukrainie leży miasto Humań,
które jest bardzo ważne dla żydowskich pielgrzymów.
Modlą się tam przy grobie rabina Nachmana z Bracławia.
Chciał się wybrać do Ukrainy na – jak to się mówi? – bieżynkę?
Pielgrzymkę.
Tak, to to.
Chciał oddać hołd. Nie, naprawdę!
- Czy to na pewno prawda? - Tak. Do Ukrainy, do Humania.
- To była podróż duchowa. - Tak!
Chciał polecieć do Humania, na grób rabina.
Zawsze zajmował się rodziną.
Bez przerwy rozpieszczał dzieci.
Można powiedzieć, że Gilbert był jak taki Robin Hood.
To znaczy?
Zawsze chciał pomagać ubogim,
ale żeby im pomagać,
musiał robić coś, co…
co jest niezgodne z zasadami.
W tej sprawie główni poszkodowani przekazali około 73 miliony euro.
Trudno było w to uwierzyć.
Poinformowano nas, że Gilbert Chikli znajduje się w Ukrainie.
Potrzebna będzie ekstradycja.
Musieliśmy się pospieszyć, żeby nie udało mu się znowu uciec.
W Ukrainie zaczęło się odliczanie,
musieliśmy przyspieszyć całą procedurę,
żeby go tam zatrzymać.
Wystawiono za nim list gończy.
Służby ukraińskie starały się nie stracić go z oczu.
Nie odstępowali go na krok.
Policja, policja.
Policja!
Ręce na plecy.
Wstawaj!
Pokażcie jego twarz. Ręce na plecy.
Kiedy został aresztowany,
ukraińska policja znalazła przy nim trzy telefony.
Na telefonach były wszystkie rozmowy na WhatsAppie,
zdjęcia, filmiki. Znaleźliśmy więc coś,
co było bardzo cenne w dalszej części dochodzenia.
Mimo zamazanego obrazu, słabej jakości wideo,
przebrana osoba wygląda jak Jean-Yves Le Drian.
Jasne! Ile razy mam cię prosić? No ile?
Niech zrobi, co ma do zrobienia
i wylatujemy. Najwyższy czas!
Jeśli czegoś potrzebuje, niech do mnie dzwoni. Dobra, na razie.
To co chcecie wiedzieć?
ADWOKAT W SPRAWIE EKSTRADYCJI
Jestem adwokatem od dziesięciu lat.
Mam kancelarię w Paryżu i w Izraelu.
Halo? Pamiętam, że dopiero co wylądowałem na Charles de Gaulle.
Ktoś do mnie zadzwonił i od razu powiedział,
że Gilbert ze wspólnikiem zostali zatrzymani w Ukrainie.
Jest list gończy, szykuje się ekstradycja, siedzą w areszcie.
Trzeba działać jak najszybciej. Polecieć do Ukrainy.
Dostałem zgodę na widzenie z nimi w areszcie,
to miejsce było niesamowite.
Sytuacja była napięta.
Strażnikami w więzieniu byli żołnierze,
mieli po 50 osadzonych na celę,
wytatuowane, dwumetrowe dryblasy ze swastykami na plecach…
Francuskie areszty tak nie wyglądają.
Zadzwonił do mnie z Ukrainy.
Powiedział:
„Shirly, zatrzymał mnie Interpol”.
Osunęłam się na ziemię.
Czułam się strasznie, rozpłakałam się. Mówię:
„Że co? Już tam lecę”.
Odczekałam do rana i poszłam do sądu.
Gilbert siedział w takiej klatce.
Powiedział: „Shirly, wybacz mi, wybacz”.
Powiedziałam mu: „Nie martw się, jestem z tobą”.
Złapałam go za rękę i mówię: „Nie martw się, nie opuszczę cię.
Będę tu z tobą, zostanę w Ukrainie, dopóki cię stąd nie wydostanę”.
Starałam się zrobić, co mogłam.
Przynosiłam mu do więzienia wszystko, o co mnie prosił.
Załatwiłam mu łóżko, żeby dobrze spał. Nawet trochę wódki. Wszystkiego.
Wypijmy jeszcze kropelkę wódki…
Którą nam przyniesiono.
Jesteśmy w kijowskim więzieniu.
W więzieniu.
No dawaj. Gotowy?
OK, lakhayim, Billy.
- Za nasze wyjście, jeśli Bóg da. - I nasze miliony.
Za szczęście.
Zaniosłam mu mięso.
A to nasz lunch.
Załatwiłam mu nawet lodówkę.
Jest i lodówka. Twoje codzienne zakupy, Gilbert.
Dzisiaj kupiłem lodówkę, żebyśmy mieli gdzie trzymać steki.
Jebać tych, co myśleli, że my tu cierpimy.
Byliśmy bossami i pozostaniemy nimi! Bum!
Jebać francuski wymiar sprawiedliwości. Pierdolę was.
Nie przyjadę. Z pomocą Boga was wyrucham.
Dokładnie, dziękuję. I ja też was pierdolę.
PO TRZECH MIESIĄCACH W UKRAIŃSKIM ARESZCIE
CHIKLI ZOSTAŁ EKSTRADOWANY DO FRANCJI.
PO RAZ KOLEJNY.
Możecie mi wierzyć,
że byłem w stanie zrobić o wiele więcej.
Mogłem wejść do jakiegokolwiek systemu,
na przykład do systemu politycznego, wszystko jedno.
Zapewniam, że to prawda.
Gdyby Chikli nie został zatrzymany w Ukrainie,
z pewnością doszłoby do kolejnej fali oszustw.
W telefonie, który przy nim znaleźliśmy, miał zdjęcia masek różnych polityków.
Pokażesz mi Macrona?
Ale dowiedzieliśmy się też,
że próbował stworzyć maskę księcia Monako Alberta II.
Jak położysz ją tak, to plastik się trzyma, rozumiesz?
Nawet jej nie zakładasz, a widać, że to on.
Szykował prawdopodobnie oszustwo na wielką skalę.
Scenariusz z Jean-Yves'em Le Drianem
chciał odtworzyć z Albertem II.
Jak tłumaczę fakt,
że Gilbert miał na komórce maskę Alberta II?
Być może bardzo lubi Księstwo Monako?
Nie mam pojęcia.
PARYŻ, 2019 ROK
Dziś rozpoczyna się też proces
w sprawie niewiarygodnego oszustwa.
Na ławie oskarżonych jest siedem osób podejrzanych o podszywanie się
pod ministra spraw zagranicznych Jean-Yves'a Le Driana.
Czy gabinet przypominał pana gabinet?
Wykazali się… pewnym talentem.
Wyszło nieźle.
Niestety ucierpiało na tym wiele osób.
Próbowali naśladować mój głos. Ale nie da się do mnie upodobnić.
To brzmi jak scenariusz do filmu,
ale to prawdziwa historia. I ciąg dalszy znalazła w sądzie.
Rzekomym mózgiem operacji jest
Gilbert Chikli, król oszustów, 54-letni obywatel Francji i Izraela.
Po prostu dzwonił do ludzi
i zdobywał setki tysięcy euro.
To olbrzymie upokorzenie
i głębokie rany w ego poszkodowanych osób.
Gilberta Chikliego po raz pierwszy zobaczyłam na ławie oskarżonych.
Otaczał go swoisty fanklub.
Jego komitet wsparcia był tak głośny, że sędzia musiała prosić,
żeby jego członkowie milczeli podczas przesłuchania.
Gilbert Chikli na przemian się popisywał
i zaprzeczał: „Ależ nie. Proszę na mnie spojrzeć, nie jestem żadnym geniuszem.
Wmawia mi się jakieś ambicje,
a ja jestem zmęczony, schorowany, proszę mnie zostawić w spokoju”.
Próbował rozegrać adwokatów oskarżycieli posiłkowych,
przewodniczącego składu sędziowskiego, prokuratorkę, którą dobrze znał.
Lubię wyzwania, zawsze je lubiłem.
To trochę jak w boksie. Każdy chce zostać mistrzem świata.
Nigdy nie przegrywam.
Albo wygrywam, albo się czegoś uczę.
Kiedy człowiek ma tę umiejętność, niczego się już nie boi.
Myślę, że Gilbert Chikli jest wymysłem policjantów
i przypisuje mu się zbyt dużo winy.
Podczas procesu zaczęliśmy analizować zdjęcia.
Widać przebranego człowieka, siedzącego
za typowo ministerialnym biurkiem.
Sąd zastanawiał się, czy to jest Gilbert Chikli.
Twierdzi, że ta osoba jest od niego o wiele większa i grubsza, więc to nie on.
Na przedramionach przebranego człowieka nie ma włosów.
Przedramiona Gilberta Chikliego są zupełnie zarośnięte.
Powiedział: „Proszę tylko spojrzeć na moje ramiona! To nie mogłem być ja!”.
Puszczono mu głos nagrany przez poszkodowanych.
Od tego momentu zupełnie przestał się odzywać.
Na trzeciej rozprawie odtworzono te nagrania.
I tutaj muszę powiedzieć…
Są czasami mocne i ważne momenty w procesach. To był jeden z nich.
Halo?
Tak. Czy ma pan już wieści? To w pana interesie, wasza świątobliwość.
Dobrze.
To na 100% nie on.
…zajmę się tym dziś.
Dzwonię, bo musimy już przekazać te środki…
O której może pan oddzwonić?
Za godzinę, jeśli pan chce.
Dobrze.
To nie głos Chikliego?
Chyba nie sądzicie, że odpowiem na to pytanie?
Bądźmy jednak poważni.
Oddzwonię za godzinę i proszę podliczyć,
ile dokładnie mamy panu zwrócić.
To niesamowite, bo to naprawdę jego głos, nie mam co do tego wątpliwości.
To niesamowite. To bez wątpienia jego głos.
- Czy to on? - We własnej osobie.
- Na pewno? - Tak…
To na pewno jego głos.
- Żadnych wątpliwości? - Żadnych.
Głos Chikliego, który słyszeliśmy przez dwa dni,
był dokładnie tym samym głosem, co na nagraniach.
To był wyjątkowy moment.
Wszyscy go rozpoznali. Nikt nie miał najmniejszych wątpliwości.
Podszywający się pod Le Driana oszuści skazani na 7 i 11 lat więzienia
przez wydział karny sądu w Paryżu.
54-letni Gilbert Chikli został skazany za podszywanie się
pod Jean-Yves'a Le Driana.
OD 2005 DO 2017 ROKU
GILBERT CHIKLI WYŁUDZIŁ PONAD 100 MILIONÓW EURO.
ZOSTAŁ SKAZANY NA 11 LAT WIĘZIENIA
I ZAPŁACENIE GRZYWNY WYSOKOŚCI DWÓCH MILIONÓW EURO.
Poczułam się strasznie.
Spojrzałam na Gilberta i rozpłakałam się.
Zostałam sama.
Nie mogłam żyć bez Gilberta.
Wyszłam na zewnątrz, żeby się przewietrzyć,
i natknęłam się na dziennikarza.
Zapytał: „Kim pani jest?”.
Odpowiedziałam: „Jestem żoną Gilberta Chikliego”.
Zaczął się śmiać.
Zapytałam: „Czemu się pan śmieje?”.
A on na to: „To ona jest żoną Gilberta Chikliego”.
Nie pytałam nawet, co to za kobieta.
Nie chciałam już niczego słuchać. Powiedziałam: „Dosyć tego”.
PO ARESZTOWANIU W UKRAINIE
CHIKLI NAWIĄZAŁ W INTERNECIE RELACJĘ Z KOLEJNĄ KOBIETĄ.
Przez 15 lat robiłam dla niego wszystko.
Walczyłam ze wszystkimi dla niego.
Tyle mu dałam,
a skończyło się w ciągu dwóch sekund.
Dzieci bardzo cierpiały.
Córka do dziś płacze w nocy.
Chce do taty. Nie rozumie, dlaczego on jest tam.
Nie tak się to miało skończyć.
Gilbert Chikli to barwna postać:
jest zabawny, sarkastyczny, uwodzicielski.
Pozuje na Arsène'a Lupina, dżentelmena włamywacza.
„Okradam bogatych, jestem po prostu sprytny”.
Ale on nie okrada bogatych.
Miażdży sumiennych ludzi, którzy chcą zrobić coś dobrego.
Chciałby być Robin Hoodem,
ale ja uważam, że niszczy ludzi.
To był potężny cios, po którym
przez dwa lata nie mogłem dojść do siebie.
Pracodawca mnie zwolnił. Trafiłem na bezrobocie.
Chodziłem do psychologa.
Poszedłem na samo dno.
Ten człowiek nie ma sumienia. Niszczy ludzkie życia.
Oszuści obdzwonili chyba wszystkie numery w instytucjach francuskich.
To wyjątkowo poważne oszustwo,
które mogło zaszkodzić polityce zagranicznej Francji.
W tamtym czasie naprawdę byli francuscy zakładnicy,
część została zabita w 2015 roku.
Ten skandal mógł mieć o wiele poważniejsze skutki.
Naprawdę niewiele brakowało, a Chikli miałby krew na rękach.
Myślę, że on nigdy nie przestanie.
Umrze na scenie.
Jeśli mógłbym coś przekazać osobom, które mnie wysłuchają,
chciałbym przeprosić z głębi serca.
Ale jestem Gilbertem Chiklim
i na zawsze pozostanę Gilbertem Chiklim.
Odejdę jako Gilbert Chikli. To wszystko.
SHIRLY NUMER 2 WNIOSŁA O ROZWÓD.
JEST ZNANĄ DJ-KĄ I PODRÓŻUJE PO CAŁYM ŚWIECIE.
SHIRLEY NUMER 1 ZAMKNĘŁA ROZDZIAŁ ŻYCIA Z GILBERTEM
I ZAJĘŁA SIĘ SOBĄ.
SOPHIE ROZPATRYWAŁA KARIERĘ W TAJNYCH SŁUŻBACH,
ALE POSTANOWIŁA POZOSTAĆ DYREKTORKĄ FINANSOWĄ.
GUY-PETRUS NADAL GOŚCI ELITY POLITYCZNE W CHÂTEAU GUADET.
UPRZEJMIE ODMÓWIŁ PRZELANIA PIENIĘDZY FAŁSZYWEMU MINISTROWI.
Subtitle translation by: Piotr Szpakowski