Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
INIHAHANDOG NG NETFLIX
Malapit na ang pasko.
At pagkatapos ng araw na iyon, magbabago ang buhay ko.
Medyo natatakot ako.
Sa totoo lang, sobrang natatakot ako.
Ano ang mangyayari sa akin, sa atin?
Tapos nandiyan pa ang munting si Jacob.
Paano siya?
Sana lang maging maayos siya.
Ayan na siya!
Kumusta kayong lahat? Kita tayo sa loob. Salamat sa pagpunta.
JAKE TURNER AWTOR, THE FINAL MIDNIGHT
Sa panglimang libro, mabubunyag ba ang totoo kay Camille?
Parte ba siya ng French Resistance gaya ng sabi niya?
-O espiya talaga siya ng Nazi? -Pinag-iisipan ko pa.
Gawin mo siyang bidang babae. Mas romantiko 'yon.
Pero mas sexy ang espiya.
Alam mo, double agent na lang.
Pakisulat pong para kay Sherri. Ako si Sherri.
"I" ba o "Y"?
Kahit ano.
Kilala mo ako, 'di ba? Pangatlong libro.
Mais oui! Camille Toussaint! Comment allez-vous?
Très bien, monsieur. Très bien.
Joyeux Noël, Camille.
Merci beaucoup.
-Pwedeng pakilagay para kay Todd at Mark? -Sige.
Mark at Todd dapat. Ako unang nakabasa ng libro.
Bigay sa'kin ng kapatid mo, 'di ba?
-Hindi, sa'kin binigay… -Alam ko na.
Dalawang libro ang pipirmahan ko, tig-isa kayo. Ayos?
Ayan. Libre ko na.
Mananatili ka ba sa bayan ngayong kapistahan?
Hindi. Uuwi ako sa babae ko, si Ava.
Hindi ko alam na mayroon…
Maswerte siyang babae.
-Maligayang Pasko. -Ikaw din.
Ava, mahal, nakauwi na ako.
Ava?
Halika! Halika, mahal. Ano? Kumusta? Halika! Hi!
-Maligayang pag-uwi, ginoo. -Salamat, Svet.
Hi, kumusta ka? Hello!
Maayos naman ang lahat?
-Oo. Puno ang pridyeder. Nakaligo na Ava. -Oo. Sige.
Dagdag ako firewood.
At sulat ng taga-hanga.
Higit pa sa huling libro.
Grabe. Sulat ng taga-hanga.
Ito aatupagin ko sa susunod na mga linggo.
Salamat sa pagbantay habang wala ako.
Siya nga pala.
Ito, Svetlana, para sa'yo.
Maligayang kapistahan.
-Salamat sa lahat. -Salamat.
-Ayos ka na, Ginoong Jacob?
Ano'ng ibig mong sabihin? Ako 'to. Ayos ako lagi.
Pero mag-isa rin lagi.
Mag-isa ako kasi 'yon ang gusto ko.
Nandito rin ang babae kong si Ava. Sasamahan niya ako.
-Hanggang sa susunod na taon, ginoo. -Oo. Hanggang sa muli…
Ava, halika rito.
Tignan nga natin 'to.
Ayan. Ayos.
Ganda. Ang ganda.
-Hello? -Hi, si Jacob Turner ba 'to?
Oo.
Pero hindi ko kailangan ng tagalinis ng karpet o home loan…
Oo. Ginoong Turner, pasensya na. Nag-alangan ako mag-iwan ng mensahe.
Ako si Matt Segreto. Attorney ako…
Hulaan ko. May nag-aakusang ninakaw ko ang ideya niya.
Hindi.
Ako ang nag-aasikaso ng ari-arian ng mama mo.
Sandali. Ikaw ang-- Ano 'yon?
Pasensya na't ako ang nagsasabi sa'yo.
Pumanaw siya noong isang linggo.
Akala ko alam mo.
Hindi ko alam.
Matagal na kaming hindi nag-uusap ng mama ko.
Ang relasyon namin
ay kumplikado.
Naiintindihan ko.
Iniwan niya lahat sa'yo, ang bahay at mga gamit niya.
May mga papeles lang na kailangan pirmahan.
Magkita tayo sa Bridgeport sa susunod na linggo,
kung hindi abala.
-Ginoong Turner. -Hi.
Matt Segreto.
Salamat sa pagpunta.
-Nakikiramay ako. -Salamat.
Marami ka siguro naaalala rito.
Kung alam mo lang.
-Ikaw 'yong… -Oo.
Ingat.
Hala.
Sabi ng kapitbahay taong-bahay siya.
Hindi niya rin sila pinapapasok.
Ngayon alam ko na kung bakit.
Dapat may piano banda rito.
Oo. Sabi sa imbentaryo, Steinway Model S, 1940 raw.
Nasa 40,000 dollars ang halaga.
Parang maraming beses ka magtatapon ng basura.
Gusto mo mag-arkila ng kukuha ng basura?
-Oo. Salamat. -Sige.
At, Ginoong Turner…
Jake.
Ayokong makaabala pero malaking taga-hanga mo ang misis ko…
Sige.
Kaming mga ordinaryong lalaki, walang sinabi sa mga bida sa libro mo.
'Di totoo ang mga bidang 'yon.
Sabihin mo 'yan sa asawa ko.
Mercedes ang pangalan niya.
Gaya ng kotse.
-Wow. Sige. Ito. -Salamat.
Tara, mahal.
Handa ka na? Lundagin mo.
Galing naman.
Napakaganda.
Ellie, ikaw ba 'yan?
Jacob, pumunta ka.
Siyempre.
Akala ko magpapadala ka ng assistant o kung sino man,
dahil tanyag ka na ngayon.
May mga bagay na kailangan ikaw ang gumawa.
Natutuwa akong makita ka. Ang ganda mo.
Ikaw din. Tagal natin 'di nagkita. Mga 20 taon na.
-Mga 18 ka noong umalis ka. -17 ako noon.
Mahirap ang pinagdaanan mo noon.
Oo nga.
Sabi na, magiging manunulat ka.
Kawili-wili kang bata.
Malawak ang imahinasyon mo, at hilig mo ang mga salita.
Naaalala ko tumatambay ako sa inyo nang ilang oras at naglalaro ng Scrabble.
Tuwing pangit ang araw ng mama mo.
-Maraming pangit na araw ang mama ko, no? -Nag-iba talaga siya.
Lahat tayo.
Ang galing nila.
-Ang galing nga. -Tamis naman. Salamat.
-Paalam na. -Paalam.
Nagpipinta ka pa?
Parang paghinga na sa akin 'yon.
Masaya akong nakita kita. Nagagalak ako.
Paalis na ako. Kailangan kong…
Babalik ako bukas para sa ibang kwarto.
Ang hirap sigurong makita lahat ng mga gamit niya.
Oo. Ano'ng sabi ni Robert Frost?
"Harapin ang problema para matapos," tama?
Pero wala pa yata siyang nakikilalang mahilig mag-imbak.
Sa tingin ko rin.
BENJAMIN JAMES TURNER
SAGLIT NA NAGING AMIN
Ang lungkot dito.
Miss na kita.
Diyos ko! Ano ba 'to!
Mama naman, ano ba 'to?
Ano?
Gusto mong grilled cheese na may tomato soup?
Naisip ko baka gutom ko na.
Gutom na talaga ako.
-Gusto niya ba ang tomato soup? Ayos 'to? -Oo. Sige lang.
Ayan.
-Gusto niya! -Tignan mo!
Paano natin siya pasasalamatan, Ava?
Ilagay mo ako sa nobela mo.
Sandali. Nagbabasa ka pala ng mga nobela ko?
Ako lang ang magbabasa mong nakakakilala sa ibang karakter.
Gaya ni?
-Sa Green Eyes. -Green Eyes of Paris.
Oo, 'yong litratista.
Maganda't matibay na babae na nawala sa sarili.
Halata naman sino, 'di ba?
May isa pa akong karakter na nakilala sa The Final Midnight.
Ang tatay ng sundalo.
Maliit na karakter. Gaya ng sa totoong buhay.
'Di lahat ng alaala niyo masama kung suot mo pa ang relo niya.
Pumunta siya sa libing ng mama mo. Alam mo?
Nagbigay-galang, pero sigurado umasa siyang makita ka.
Hindi ko alam…
Sa tingin ko hindi.
At 'yong libing, randam ko lang na…
Naiintindihan ko, at hindi na rin mahalaga 'yon.
Dati 'yon. Nandito na tayo ngayon.
Salamat.
-At pwedeng magtanong? -Oo.
-Personal. -Sige.
Matanda na ba ako para rito?
-Kung ikaw-- Ito ang tanong mo? -Oo.
Hindi, hindi.
-Seryoso? -Ayos 'to.
Nasubukan mo na ba 'yan? Hindi. Bakit pa?
Ang daming babaeng nagkakandarapa sa'yo.
Walang nagkakandarapa sa'kin.
Ayon sa magazines sa merkado, mga artista ang nobya mo.
Kung anu-ano lang ang nilalabas nila.
At 'di pa ako sumubok ng dating app,
pero minumungkahi ko sa'yo.
Dapat may isulat ako.
-Dating profile? -Oo.
Pwedeng subukan ng manunulat?
-Ikaw susulat sa profile ko? -Ikagagalak ko.
PERSONAL
Pasok, Ellie. Bukas ang pinto.
Hello?
'Di ka si Ellie.
Hindi.
-Akala ko kapitbahay kita. -Pasensya na.
-Nakita kita dati sa kabilang kalye, tama? -Oo. Ako 'yon.
Hindi ako kataka-takang stalker kung 'yan ang iniisip mo.
Hindi naman. Pwede mo bang isara ang pinto sa likod mo?
Oo naman. Sige.
-Ano'ng magagawa ko para sa'yo? -Hi. Maamo't gwapo ang aso mo.
Babae siya. Si Ava.
Gandang pangalan. Hi, Ava.
Bahay 'to ng mga Turner, tama?
Parang ganoon. Ako si Jake Turner.
Ayos. Ikinagagalak kong makilala ka.
Ako si Rachel Campbell. Nandito ako kasi…
Pasensya, medyo kumplikado, pero hinahanap ko ang mama ko.
At sa tingin ko matutulungan mo ako.
Tumira siya noon dito, yata. Sana.
Tumira siya sa bahay na 'to?
Oo, noong pinanganak ako-- bago ako pinanganak.
Bahay 'to nina Scott at Lois Turner?
Oo, mga magulang ko sila.
Ayos. Tumira rito at nagtrabaho sa kanila ang nanay ko.
Nagtrabaho siya rito?
Sa tingin ko, naging yaya siya rito.
Hala! Hindi, hindi.
Sandali lang…
Ang init.
-Kailangan mo ng tulong? -Hindi, kaya ko na 'to.
Sige.
-Wag na nga. -Sige.
Ano'ng pakay ni Nancy Drew sa bahay ng Turner?
Kung pwede kong tanungin.
Nahirapan ako buksan ang adoption file ko.
May kaibigan ako sa Connecticut Records Department.
Sa batas, bawal sabihin ang pangalan,
pero binigay ng kaibigan ko ang huling address ni mama rito.
Naiintindihan ko pero pasensya na.
Paalis na ako. Gusto ko sanang tulungan ka.
-Wala akong maitutulong. -Naiintindihan ko.
Dapat matuto akong umalis sa mesa.
Nina Simone.
Tama. Oo, napakagaling niya.
-Isa siya sa paborito mo? -Oo.
-Mayroon ka pang iba? -Peggy Lee, Ella, Lady Day.
-Aretha. -Siyempre si Gladys.
Magaling talaga si Gladys. Ang tatay ko…
Magaling sa musika, tinuro niya sa'kin lahat.
Little Richard, Marvin Gaye.
-Marvin. Namatay siya noong bata ako. -'84.
Oo. Tama.
-Mahilig ka sa musika? -Hindi. Ano ako…
-Nagsusulat. -Talaga? Galing. May nabasa na ako?
May… Alam mo, baka wala pa.
-Wala? May magugustuhan ako? -Baka wala.
Hirap ka maging artist? Kuha ko.
Lahat tayo nahihirapan sa iba't ibang paraan, no?
Totoo 'yan.
-Pasensya, 'di kita natulungan sa mama mo. -Hindi, ayos lang.
Ngayong nandito ako sa bahay na tinirhan niya dati…
Mas nararamdam ko ang koneksyon namin.
-Talaga? -Oo.
Ayon, salamat.
Salamat. Sige.
Ay. Maligayang Pasko.
-Maligayang Pasko rin. -Salamat.
Sandali, Ellie…
Sandali-- Rachel.
Rachel, sandali!
May naisip ako.
Matagal na rito ang kapitbahay ko. Sa tingin ko…
Nararamdaman ko rin 'yon.
Ang bilis.
Ano?
Wala. Kwento ko mamaya.
Bigyan kita ng numero ko para mapadalhan mo ako ng text bukas.
-Nakausap ko na siya sa oras na 'yon. -Ayos.
Hintayin ko na lang pala siya bumalik.
-Sa kotse na lang ako. -Baka matagalan siya.
-Malayo na ang nilakbay ko kaya… -Sige.
-Oo.
Salamat.
-Hi. -Hi.
Bakit?
Gutom ka? Kakain sana ako, kung gutom ka rin.
Ang ganda. Palagi ka bang pumupunta rito?
Hindi, ilang taon na ang huli,
dinadala ako ng mama ko lagi rito noong bata ako.
-Gustong gusto niya rito. -Kita naman. Ayos dito.
-Welcome sa Trattoria Toscana. -Salamat.
Ako si Vittorio. Ibahagi ko na ang specials?
Sì. Certo. Grazie mille.
-Parli italiano? -Sì, sì.
Brava!
Come primo vi consiglio i Tortelli di zucca.
A seguire vi farei una bella spigola al forno.
La prepariamo leggera leggera con un filo d'olio d'oliva, limone e rosmarino.
Mmm...[speaking Italian]
Ah, sì! Eh, no.
Ah, prendo la pasta del giorno.
-Bene. -Grazie.
Pwede pakisabi ang specials sa Ingles?
Hindi, ayos lang. Kunin ko na lang kung ano sa kanya.
At isa pong baso ng wine.
-Gusto mo? -Hindi.
Sigurado ka?
Due bicchieri di chianti classico per favore.
Conti separati?
-Ma certo. -Grazie.
Sì sì.
-Ano 'yong huli mong kinuha? -Iyong…
-Kanya-kanyang bayad. -Kanya-kanya?
Manunulat ka, at nirerespeto ko 'yon.
Artists ang mga magulang ko. Gumagawa't nagbebenta sila ng alahas.
Alam mo na, may mga pagkakataon ding nahirapan sila sa mga bayarin.
Naisip ko mas maigi…
Sigurado naiintindihan at ikalulugod mo kung minsan…
-Salamat. Ikinalulugod ko. Ang bait mo. -Walang anuman.
Matatas ka mag-Italian. Paano 'yon?
Nakakapagsalita rin ako ng French at German.
Konting Mandarin.
-Pati Mandarin? -Konti.
Seryoso ako!
Language major ako.
-Kuha ko. Ang galing. Bihira-- -Alam mo…
Maraming salamat.
Ano ang pinagkakaabalahan mo ngayon?
Sinusubukan kong makapasok bilang tagapagsaling-wika sa UN.
-Parang mahirap. -Bakit?
Lahat naman, 'di ba?
-Pasensya, sagutin ko lang. Sandali. -Sige. Walang problema.
Kita tayo sa mesa.
Welcome home, estranghero.
Dion! Kumusta ka?
-Kailan tayo huling nagkita? -Matagal na. Grade 12.
Nawala ka. Saan ka nagkolehiyo?
Wala. Pumunta ako sa Paris. Kolehiyo ng buhay.
Tama. Pareho pa rin ang itsura mo.
Mas mayaman lang.
Gagawing pelikula ang bago mong nobela?
Hindi ko alam. Sabi nila.
-Bayani ng bayan. -Maraming salamat. Ang bait mo.
-Masaya akong makita ka. -Ako rin.
Pasensya na. Saan na nga ba tayo?
Nasa…
Papasukang trabaho. UN. Nahihirapan.
Oo, ano…
Hindi ko alam, sa bagong trabahong 'to, maraming iisipin.
-Baka kailangan namin lumipat at… -"Namin"?
Oo, kami ni Alan.
-At si Alan ay? -Ay, si Alan ang mapapangasawa ko.
Magpapakasal ka na?
-Oo. -Binabati kita. Kay ganda ng pag-ibig.
-Ayos. Salamat. -Magdiwang. Mabuti ito.
Wala pa kaming petsa.
Gusto na ni Alan pero 'pag nakuha ko ang trabahong 'to…
Pag-uusapan pa namin. 'Di pa nga kami naghahanap ng singsing.
Sinubukan namin noong isang linggo pero 'di ako nakapili.
Kaya umalis na lang kami at…
Nakakatuwa nga. Naglalakad na kami pauwi tapos binigay niya 'to.
-Ano 'yan? -Ano…
Sigarilyong singsing.
Napanatag ako sa ganitong singsing.
Para sa'kin hindi "Kaibigan ng babae ang diyamante."
Sa totoo lang, hindi ako sigurado sa ideya ng kasunduan ng pagpapakasal.
Gusto ko 'yong kasiguruhan,
pero ramdan kong nililimitahan ako nito, 'di ba?
Naiwasan kong "malimitahan" buong buhay ko.
Kumplikado rin dahil striktong tao si Alan.
Mahalagang respetuhin ang kagustuhan ng isa't isa. Tama?
Tax attorney siya.
Magaling siya sa trabaho, at eksakto gumawa.
Siya ang magpaplano ng kasal namin hanggang sa huling place card.
Magkakaroon ng sistema lahat.
Buti na lang, at pangako huli na 'to, sa tingin ko bagay kami ni Alan.
Ganoon… Ganoon dapat, 'di ba?
'Di ako dalubhasa diyan pero parang tama naman.
Kung ano man, bahala na.
Sa tingin ko, dahil ampon ako…
May kakulangan akong laging pinupunan.
Lagi akong naghahanap ng seguridad at maaasahan,
kaya sa tingin ko kung mahanap ko ang totoo-- nagluwal sa'kin…
Maaayos ang malaking kalabuan sa buhay ko at…
-Hindi ko alam. -Lalaya ka.
-Oo. -Tara.
Ayos lang talaga kung naghati tayo.
'Di, ayos lang. Masarap ang pagkain at kwentuhan.
Tatlong oras silang magkasama.
Pinagpapala yata ng tadhana ang matapang.
Ayusin ko na ang ibang kwarto.
Naisip ko nga pala,
Posible kayang
may naitagong gamit ng mama ko ang mga magulang mo?
Card? Litrato?
Kahit ano?
-Ingat. -Oo.
-Ayos ka na? Sige. -Oo. Sige.
-Pwede nating ilagay dito. -Sige.
-May patay na katawan ba sa loob? -Takot akong tignan.
Sino tumugtog?
Pinilit ako ni mamang mag-aral noong bata.
-Noong una, ayaw ko talaga. -Tapos?
Napasaya siya ng pagtugtog ko. Kaya…
Pwede mo akong tugtugan?
Tugtugan kita? 'Wag na.
Parinig kung kasing ganda ng itsura ang tunog ng piano.
Pakiusap?
Sige. Matagal na ang huli, kaya baka kinakalawang na ako.
Nag-iisa ang iyong ina
Sinubukan ko pero hindi ko kaya
Na hindi tawagin ang iyong pangalan
Nang umalis ka, winasak mo ang puso ko
Dahil hindi ko inakalang magkakalayo tayo
Bawat oras ng araw Maririnig mong sinasabi ko
Anak, maaari bang umuwi ka na?
Oh, umuwi
Anak…
Maaari bang umuwi ka na?
Grabe.
Batang pag-ibig.
-Hi! -Kumusta ang date?
Mabuti naman.
Mabuti lang?
Mabuting-mabuti.
-Kaibigan ko, si Rachel. -Ikinagagalak ko.
Ikaw ang makakasagot sa tanong ni Rachel.
Oo, naaalala ko siya.
Taga-bantay siya ng bata, nakatira sa bahay,
alam mo na, parang yaya.
Tama.
Bata lang siya. 17, baka 18 kung sasagarin.
Lumipat siguro siya bago ipinanganak ang bata.
Naaalala mo ang pangalan niya o…?
Magandang tanong 'yan.
Parang may kinalaman sa Pasko,
gaya ng Christina o Joy.
'Di ko maaalala pero alam mo sino ang makakasagot?
-Sino? -Papa mo.
Hindi, hindi. Hindi ko… Hindi.
Basta sa Vermont siya nakatira ngayon.
Sa Cornwall Bridge, isang munting bayan sa kabundukan,
malayo sa sibilisasyon.
Paano… Paano mo alam lahat iyan?
Nang magkita kami sa libing, matagal kami nag-usap.
Sa tingin ko talaga walang masama kung mag-uusap…
"Masama kung mag-uusap"? Talaga. 35 taon ko siyang 'di nakausap.
Hindi, alam ko pero…
Hindi, hindi, hindi… Sandali lang.
Pasensya.
Naku, Jacob.
Alam mo na bakit matagal siyang lumayo.
Makakabuti sa kanyang malagpasan ito.
-Rachel! Rachel, sandali! -Ano?
-Makinig ka. -Ano?
Siguro tila walang saysay 'yong mga bagay tungkol kay papa.
Pakiusap, 'di mo kailangan magpaliwanag.
Estranghero akong dumating sa bahay mo. Wala kang utang sa'kin.
Marami ka nang naitulong sa'kin, kaya salamat.
At sana talaga maging masaya ang Pasko mo.
Pauwi ka na?
'Di, pupunta ako sa Cornwall Bridge.
Aalamin ko kung nagkahalaga ako sa kanya. Baka naisip mo rin iyon sa papa mo.
'Di ko alam ang sasabihin kung magkita kami.
Kung ayos sa'yo ang bumyahe,
mag-isip tayo ng mga linya.
Tara.
Sakay na.
Aalis ka. Oras na siguro para umuwi?
Oo at hindi.
-Kumusta? Jake Turner. Ikinagagalak ko. -Ian Page. Ganoon din.
-Sinusundan ko talaga ang mga nobela mo. -Salamat.
Sabi ko kay Ian ikaw ang nagsulat ng profile ko.
Pinaalis niya sa'kin ang mga kasagwaan.
Para sa'kin, ang makilala si Eleanor
ang pinakamagandang Pamaskong sorpresa.
Tumutugtog si Ian ng first violin sa Hartford Symphony.
-Totoo ba? Ang galing. -Salamat, kaibigan.
Ano'ng ibig mong sabihing aalis ka, "Oo at hindi"?
Oo, aalis ako. Hindi, hindi ako uuwi. Dapat si Rachel…
-Nandiyan na siya. Hi. -Hi.
Nakumbinse niyo ako.
Pupuntahan ko ang papa ko.
Jacob.
Mabuti iyan para sa'yo.
Pinagpapala ng tadhana ang matapang, 'di ba?
Handa ka na rito?
Siyempre hindi. Ikaw?
Hindi.
Tara.
Mas madali kung Waze, 'di ba?
Siyempre mas madali.
Pero mas gusto ko ang mapa. Nahahawakan ito sa gitna ng birtwal na daigdig.
Oo, alam ko. May naisip akong libro tungkol diyan.
-Tipong Stepher King thriller. -Talaga?
Oo, ganito 'yong naisip ko.
-May mag-asawang nasa honeymoon. -Sige.
Umupa sila ng kotse.
Nasaniban ang GPS o nakontrol ng dating nobyo.
Mas ayos yata 'yon.
Basta, kung anuman, dinala sila ng GPS sa matinding pahamak.
Ayaw mo. Pangit? Pangit nga.
Hindi, hindi. Alam mo, gusto ko.
Pero ano'ng sunod? Pagkatapos ng matinding pahamak.
Hanggang doon pa lang. 'Di ko nasulat.
Sabi ng papa ko, "Walang nasasayang na malikhaing ideya."
-Iyon na nga. -Ganda.
-Tatlong milya tapos I-91 North tayo. -91 North. Kopya.
Naiirita si Alan tuwing minamandohan ko siya.
-Talaga? -'Di niya raw kailangan ng co-pilot.
Pabor sa'kin anumang tulong sa nabigasyon.
Tungkol kay Alan,
ano'ng tingin niya tungkol sa trabahong pinapasukan mo sa New York?
Sa totoo lang, ako-- Hindi niya…
'Di ko pa sinabi sa kanya.
-Itong pagpunta sa Cornwall Bridge? -Hindi siya masaya.
At sa totoo lang, medyo nainis siya.
Oo. Sige, hulaan ko.
Dahil bumyahe ka kasama ang lalaking kakakilala mo lang.
Hindi. Sa totoo lang…
Nainis siya dahil sa gastos sa gasolina.
-Ganoon talaga si Alan. -Sige.
Maliit na bagay lang naman, at kung tutuusin, hindi mahalaga.
Medyo nainsulto lang ako. Wala siyang pakialam sa'kin.
-Nag-aalala siya sa gastos. -'Di ka niya kilala.
Hindi rin pala kita kilala.
-Ano? -'Di ko natiis, hinanap kita sa Google.
Hay naku.
Sinubukan kong tumagal. 'Di ako mahilig magsaliksik ng tao.
Ayokong manghimasok.
-Pero ngayon, masaya akong ginawa ko 'yon. -Hindi.
Kasi ngayon alam ko nang isa kang sikat na sikat na nobelista.
-Kaya… -Sobra naman 'yong sikat na sikat.
Limang milyong benta…
Limang milyon at kahalati. Bilangan ba?
Nangunguna sa The New York Times Best Seller List.
-Swerte lang. -At isinalin sa 30 wika.
Sikat na sikat ka sa batayang 'yan, 'di ba…
Tapos nag-alala pa ako paano ka makakabayad ng hapunan.
Pwede pakiabot ng pitaka ko? Nasa napsak sa likod.
Maraming salamat.
HULYO 1987
Alam mo kung ano ito?
Nasa kahon iyang may markang "Personal" sa bahay ni mama.
Pinulot ko lang, at hindi ko tinignan. Ano 'yan?
Ito, pakinggan mo.
"Ako si Noel Ellis."
"17 na taong gulang, at magkaka-anak na."
Talaarawan ito ng mama ko.
Alam ko lang.
Noel ang pangalan niya. 'Di ako makapaniwala.
Hindi ko-- Ano lang-- Hindi ko…
"Pinalayas ako ng magulang ko para manganak."
"Ikinahihiya nila ako."
At ang batang iluluwal ko sa mundong ito.
Kaya naman, aalis ako.
"Naniniwala silang maling magka-anak ang babae sa pagkadalaga."
"'Ayaw ng Diyos,' sabi nila."
Pero 'di ba pinapatawad ng Diyos ang kamalian natin?
Iniwan ako ng lahat ng kakilala at pinagkakatiwalaan ko.
"Salamat at kinuha ako bilang yaya ng isang mabait na pamilya."
Apat ang miyembro ng pamilyang Turner.
"Scott at Lois, at kanilang mga lalaking anak, Benjamin at Jacob."
Pitong taon na si Benji at napakakulit.
Apat na taon si Jake at tahimik lang.
Naaalala mo ba ito? Alam kong bata ka pa pero…
Wala talaga.
Gusto niyang binabasa ko ang librong Magic Tree House sa kanya.
Nasaan na si Ben ngayon?
May bagyong niyebe noon, bandang Pasko.
May malaki kaming puno ng elm sa harapan ng bahay.
Gusto ni Benji na inaakyat 'yon. Nandoon siya palagi.
Noong gabing 'yon, naisip ni Ben akyatin ang puno sa pinakamataas na makakaya niya…
Hindi ko alam
Bakit walang araw sa langit Mabagyong panahon…
Pasensya, naging emosyonal ako pag-usapan ang kapatid ko.
Hindi mo kailangan humingi ng tawad. Naiintindihan ko.
Salamat.
30 taon na ang nakalipas. Dapat kaya ko na magkwento tungkol doon.
Alam mo ang kasabihang "Hinihilom ng panahon lahat ng sugat"?
Hindi totoo 'yon.
Dalawang buwan na ang lumipas,
at wala pa rin akong naririnig mula sa magulang ko o kay Peter.
"Isang araw sa kwarto ko, 'di ko matigil ang pag-iyak…"
Tapos may mahinang katok sa pintuan ko.
"Pumasok ang munting si Jacob."
Nilagay niya ang ulo niya sa balikat ko, at para bang naintindihan niya.
Sa paglipas ng panahon, mas napapamahal ako sa batang 'yon.
Alam ko 'di ka dapat magkaroon ng paborito pero…
Isang New York, rare,
at platong vegetarian.
Walang paminta, karot, sibuyas. Sarsa sa gilid.
Salamat. Ayos.
-Pwede magtanong? -Mapipigilan kita?
Hindi.
Bakit mag-isa ang isang gwapo at matagumpay na lalaking kagaya mo?
-Gwapo? -'Wag kang umiwas.
Gusto ko mag-isa. Alam mo na.
Mas ligtas 'yon. Kuha ko.
Pero mag-aasawa ka.
Pero nandiyan lagi ang tulak ng bibig at kabig ng dibdib.
"Halika rito."
"Gusto ko mapag-isa." Kuha mo?
'Di naman sa ganoon. Nagkaroon ako ng mga relasyon noon.
Mayroon ding seryoso, iilan siguro.
Pero sa huli, ano lang…
Sa huli, hindi lang talaga ako ang hinahanap nila. Alam mo 'yon?
Baka hindi sila ang hinahanap mo.
Ano ang probabilidad na makadaan kami bago dumating ang bagyo?
-Ngayong gabi? -Oo.
Masasabi kong
sero.
-Porsiyento? -Porsiyento.
Kumuha ka ng kwarto tapos ilakad ko si Ava.
-Sige. Balik pagkatapos ng 20? -Oo.
Ayos.
-Hi! -Hi, estranghero.
Gusto ko humingi ng tawad tungkol sa isang gabi.
Itong paghahanap mo sa mama mo…
'Di, Alan. 'Wag ka mag-alala. Ayos lang.
Makinig ka, sa pag-iisip ng hinaharap,
may naisip ako para sa engagement party.
Talaga?
Iyong Mehikanong restawran na gusto mo, Casa Frida?
Bakante siya sa Araw ng mga Puso,
at ayos para sa engagement party, no?
At ibibigay nila sa abot-kayang presyo.
Ayos iyan.
'Di ba? Kaya plano ko magbigay ng deposito bukas ng umaga agad.
Alan, pwede bang…
Ipagpaliban ang Casa Frida?
Pagbalik ko.
Oo, mahal. Sige. Kahit ano'ng gusto mo.
-Kailan ka babalik? -Malapit na.
Sige. Mahal kita.
Mahal din kita.
-Maswerte ka. May dalawang kwarto pa ako. -Ayos. Galing.
Kung rom-com ito, isang kwarto lang iyan.
Magkakasama kami.
Rom-com?
Romantic comedy, rom-com.
-Ganoon. -Oo.
Kung makakatulong,
magkakabit ang mga kwarto.
Pasensya, magsasara ka na.
Pupunta ako sa pageant pero makakapaghintay 'yon. Ano'ng atin?
May libro ka ba ni Jacob Turner?
Siyempre. Saan ka na sa serye?
Sa simula pa lang kaya 'di ko alam.
Kunin mo ang unang libro. Green Eyes of Paris. Mayroon kami.
Ayos. Tungkol saan iyon?
Paris noong '40s.
French Resistance, pag-iispiya, bawal na pag-ibig.
Galing. Parang tunog…
Nakaka-engganyo, 'di ba? At ganoon nga siya.
Ang gawa niyang mundo
parang nandoon ka kasama ang mga karakter.
Ramdam mo talaga 'yong libro.
Kaya siguro ang hirap nila panatiliin sa istante.
Tignan mo, maswerte ka.
Salamat.
'Di na masama.
Magaling siya magsulat. At gwapo pa.
-Hi. -Hi.
Ano sa tingin mo? Tulog na tayo o…?
"O." Siyempre "o."
Sige. Tara.
Maligayang Pasko!
-Ito. -Salamat.
-Tignan mo ito. -Tignan mo ito. Hi! Ang amo.
Tigilan mo. Baka magselos 'to.
-Napakaganda. -Gusto ko rito.
-Kumusta ka? -Hi!
-Ayos lang ba kung…? -Sige.
-Salamat. Pinapamigay mo 'to? -Libre.
-Salamat! -Paborito kong bayan ito.
-Ang bango. -Maligayang kapistahan.
Tagal na nang huli kong makita ang pelikulang ito.
-'Di ko pa napanood. -Talaga? Magugustuhan mo ito.
Sandali lang po. Magkasama kayo?
Ah, hindi.
Oo? Ah, oo. Ano kami, alam mo na…
Oo, kami nga.
Galing.
Ayos ka lang?
Aalisin ko ang alikabok ng maruming bayang ito sa'king paa
at lilibutin ko ang mundo. Italy, Greece…
Galing! Iyon na yata ang pinakamagandang pelikulang nakita ko.
Inisip niya kung may nagbabadyang 'di inaasahan sa paglalakbay na ito.
Diyos ko. Hindi maaari.
Ayos ka lang diyan?
-Hi. -Hi.
Oo. Ayos lang.
Sige.
-Narinig ko-- Akala ko may narinig… -Wala.
Salamat sa pag-aalala.
Sige. Ano-- Magandang--
-Magandang gabi. -Sa'yo rin.
Kumusta ang tulog?
Nagbasa lang ako magdamag.
-May nagustuhan ka? -Oo. Sobra.
-Talaga? -Green Eyes of Paris. Alam mo iyon?
Narinig ko na. Ikaw…
-Bumili ka ng libro ko't hindi mo sinabi? -Hindi ko…
-Hindi ko sinabi baka sakali… -Baka sakaling ano?
Baka 'di ko magustuhan.
-Baka 'di mo magustuhan? -Oo.
Tapos?
Ano…
Ayos lang. Sabihin mo. Ang ego ko…
Kakayanin ko naman siguro.
-Ano? Ano sa tingin mo? -Sige, ano…
Alam mo, tumatak sa'kin
na sumusulat ka ng mga nobelang may suspense, drama, at romansa,
pero ang bida mo, si Henri,
Ayaw niyang may mapalapit sa kanya.
Gaya ng pinag-usapan natin kagabi.
Nakatira si Henri sa nasakop na France, tama? Mahirap magtiwala.
Oo pero…
'Di ito nasakop na Amerika. Ano'ng madadahilan mo?
Sa kabilang banda…
-Nagustuhan ko ang libro. -Talaga?
Sobra. Ano talaga…
Diyos ko, 'yong wakas. Grabe…
Namangha talaga ako.
Ayos. Ayos.
Mahirap talaga makuha nang tama ang wakas. Kaya mabuti.
Paano iyong kwento ngayon? Makukuha mo ba nang tama ang wakas?
Nalaman ko ngayong araw na magkakaroon ako ng anak na babae.
Isang maamong munting babae.
Bilin ng magulang kong 'wag pangalanan ang anak ko.
"Mahihirapan lang ako magpaalam."
"Pero binigyan…
ko siya ng pangalan."
ANGELICA
Anghel ko.
Pwedeng tumigil tayo? Hihinga lang ako.
-Talaga? Maginaw sa labas. -Oo.
Sige. Ayos lang.
Halika. Tara.
Sobrang ginaw dito. Ayan.
Ayos ka lang?
Bakit niya iiwan iyon?
Bakit siya magsisikap na isulat lahat
at ilagay lahat ng detalye kung 'di…
kung iiwan lang niya ito?
'Di ko alam. Baka inisip niyang mapupunta sa'yo isang araw?
O baka ginusto niyang kalimutan lahat.
Parang walang nangyari.
-Parang 'di ako nabuhay. -Hindi.
May mapapangasawa na ako. Ikakasal na ako.
Hala.
Ano ang--? Sandali.
-Naku, saan--? 'Wag! -Ava!
Ava!
Ava, 'wag!
Ava Turner, bumalik ka rito ngayon din!
-Ano'ng gagawin mo kung nahuli mo? -Oo.
-Ang galing mo roon.
Tungkol ang buhay sa paghahabol, Turner?
Nagkamali yata tayo ng liko.
-O umaasa kang nagkamali tayo ng liko? -Totoo.
TURNER
Sabihin mong pinagpapala ng tadhana ang matapang.
Kaya mo 'to.
Sige. Ito na.
IWAN ANG PARSELA SA PINTO SALAMAT, SCOTT TURNER
Isang araw iyon na pareho niyang hinintay…
at kinatakutan.
Jacob.
Tumawag si Eleanor, baka pumunta ka raw.
Sabi ko hindi ako naniniwala,
pero paulit-ulit niyang sinabi, "maghanda ka lang."
Handa ka ba?
Oo. Pinuputol ko ang Christmas tree na ito para sa'yo.
30 taon kong hinintay ito, at ngayong nandito na…
Oo, ganoon din ako.
Matutulungan mo ako?
At kung ikaw lang, bakit pa, 'di ba?
Oo. Kung makakatulong, ako rin hindi pa nagkaroon ng puno,
kaya nauna ka sa'kin.
Maligayang pagdating sa'king munting tahanan.
Ayan.
-Ngayon ilagay mo ang dulo rito. -Sige.
Pwedeng paangat?
-Kunin ko ang tayuan. -Sige.
-Nakatira ka rito mag-isa? -Oo.
-Sige. -Ipininta ni Ellie 'yan, tama?
Galing. Oo, sa kanya iyan.
Sige.
-Ayos na iyan. -Talaga?
-Tignan mo. -Magaling.
Sandali.
Scott Turner. Hello?
Oo.
Doon na lang.
Pasensya na.
Isa 'yon sa mga kliyente ko.
-Mga kliyente? Ano'ng trabaho mo? -Social worker ako sa VA.
Sinusubukan gumawa ng mabuti sa mundo?
Diin sa "trying."
Alam mo, binili ko 'to dati pa noong una akong lumipat,
at hindi ko tinanggal sa kahon.
Gumagana pa kaya?
Hindi ko alam.
Jake.
-Alam ko 'di sapat ang paghingi ng tawad… -Alam mo?
Sa'yo na iyan.
Hindi ako pumunta rito para, ano, makipagbati.
Nandito ako para tulungan ang kaibigan ko.
-Kaibigan? -Oo, kaibigan. Mahabang kwento.
Nandito ka na rin lang, pwede ko bang sabihin ang matagal ko nang…
Mas… mas gugustuhin kong hindi.
Nagsisisi ako.
Oo na. Nagsisisi ka.
Humihingi ako ng tawad.
Sige. Ayos. Ayos na ang lahat.
Alam mo, iniwan mo ako kay Mama,
tapos tumakas ka rito at nawala nang tuluyan,
at humihingi ka ng tawad?
Diyos ko! Hindi ko dapat gagawin 'to.
Alam mo? Pagkakamali ito. Hindi ko ito kaya.
-Jake! -Sa'yo na iyang puno mo.
'Di ko kaya. Akala ko ayos na ideya 'to.
-Tara. -Sandali, huminga ka. Pwede?
Kung umalis ka ngayon, iyon na iyon, 'di ba?
Tapos na. Habambuhay.
-35 taon nang tapos… -Tumigil ka. Jake!
Kung umalis ka,
ginagawa mo ang ginawa niya dati.
Tama?
Subukan mong maging unang matanda sa pamilya mo na 'di tumakas.
Pakiusap.
Jake, mahirap lang pag-usapan…
pero dalawang araw bago ang Pasko,
nagkaroon ng pinakamalalang bagyong niyebe.
At si Benji, gaya ng mga nakaraang taon,
nasasabik isabit ang paborito niyang palamuti
sa mataas na sanga ng lumang elm tree.
Maraming beses na niyang naakyat ang tayuang ginawa ko para sa inyo.
Alam kong maaaring madulas ang mga sanga…
pero determinado talaga siyang bata.
Naisip ko, "Hahayaan ko siyang isabit ang palamuti."
Hindi na maaalis sa'kin ang tunog ng pagbiyak ng sanga.
Tatay ako ni Benji.
Dapat pinigilan ko siya.
Sunod na Abril,
pinutol ko ang puno.
Hindi nakatulong.
Pagkatapos umalis ni Noel,
kami ng mama mo…
'di na madamayan ang isa't isa.
Hanggang sa kinailangan nang umalis ng isa.
Ginusto kitang dalhin,
pero 'di ko magawa sa kanya.
Ikaw na lang ang natira sa kanya.
Sabi ko sa sarili ko na dahil nandoon ka,
makakabalik din siya sa dati.
Nasiyahan ka sa pagtuhog ng mga ilaw noong bata ka.
Naaalala mo?
Sabihin mo sa'kin ang totoo,
dapat ba nating pasukin o hayaan sila?
Sige, siguro hayaan na lang natin. Oo. Narinig kita.
Alam mo, sinubukan kong makipag-ugnayan pa rin.
Noong una, tumawag ako. Nag-iwan ng mensahe. Ilang taon din akong sumulat.
Wala akong nakitang sulat o mensahe. 'Di sinabi ni Mama.
-Kasal ka na ba? -Kasal? Hindi. Wala.
Binasa ko ang mga una mong libro.
Lumabo ang paningin ko kaya nakinig na lang ako sa pangatlo.
Una ko iyong narinig ang matandang boses mo.
Ang galing.
Nagustuhan ko sila.
Ah, naalala ko.
Tinawag kang butterfingers ni Benji.
-Ang ganda. -Oo nga.
Sana gumana.
Ayan.
Tagumpay.
'Di ba nandito ka para tumulong sa kaibigan?
Hi. Kumusta ang panahon?
Chili ito.
Parating na.
Sandali, babae. Hindi ito para sa'yo.
Hulog ng langit si Noel.
Nang mawala ang kapatid ni Jacob,
siya ang dahilan bakit hindi kami nabuwag agad-agad.
-Ayan. -Salamat.
Pasensya lang. Sa 35 taon, niluto ko lang itong chili para sa sarili ko,
kaya 'di ko alam kung pwede siyang kainin ng iba.
-Ang bango. Iyon ang masasabi ko. -Sige, anak, ayan.
Pwedeng pwede. Sobrang sarap. Salamat.
-Ayos. -Ayos na ayos.
Mabuti.
Alam niyo ba
kung saan lumipat o nakatira si Noel ngayon?
Alam mo, may pinadala siya sa'kin ilang taon na ang nakaraan. Sandali.
-Talaga? -Sandali, anak.
-Ano sa tingin mo?
Pareho kayo ng mata.
Talaga?
Oo.
Mabuti iyon.
Siguro…
Ano…
Pasensya.
Itinago ko ito. 'Di ko alam bakit.
NOEL ELLIS 11072 OCEAN VIEW LANE, RIDGEFIELD, CT
Nakatira raw siya
kasama si Charles Hayden, asawa niya, sa Ridgefield.
Noel Hayden.
Sabihin ko na. Bagay kayong dalawa.
-Hindi, ikakasal na si Rachel. -Oo.
-Talaga? -Oo, talaga.
-Binabati kita. -Salamat.
Kahanga-hanga siguro siya dahil ibang klase kang babae.
-Totoo iyan. -Sige.
Balitaan niyo ako ha?
Siyempre. Maraming salamat.
Walang anuman, anak.
Sana pagpalain.
-Pagpalain ka. -Salamat.
Susunod ako.
Ano…
Salamat sa pagsuot ng relo, anak.
Nakakataba talaga ng puso.
Sige, tara. Tara.
Lumaki ka nang maayos. Napakaayos.
Usap pa rin tayo ah.
-100% -Sige.
Ayos ka lang?
Oo. Oo, ayos lang. Salamat.
Sige.
Ngayong araw, isinilang ang maamo kong anak na babae.
At alam kong hindi ko na siya makikita ulit.
"Kaya iiwan ko ang talaarawan."
"Baka isang araw mabasa niyo ito at maramdamang mahal ko siya."
Habambuhay.
"Habambuhay."
Diyos ko, sana totoo…
ang sinabi niyang pagmamahal.
Naisip ko lang si Noel.
Tawagan ko ba siya o magpakita na lang ako bukas?
Ano sa tingin mo?
Matulog ka muna tapos pagpasyahan mo bukas.
Oo.
Kung makatulog ako.
Tignan ko nang pangatlong beses para sigurado.
Naku, pasensya na, isang kwarto na lang ang bakante.
-Naku. -Kukunin namin.
Kukunin natin?
Oo, kukunin…
-Alam mo, kukunin namin. -Ayos.
Salamat.
Ano…
May aaminin ako.
-Aaminin? -Oo.
Ano'ng ginawa mo?
Kaarawan ko ngayon.
-Hindi. -Oo.
-Kaarawan mo ngayon? -Oo.
Nagbibiro ka. Ngayon mo lang sinasabi ito?
-Ano? Dapat sinabi mo. -Oo.
Hindi biro 'to. Dapat sinabi mo.
Alam mo, pwedeng-- kaarawan naman. Ito…
-Ano iyan? -Ipinagdidiriwang ang kaarawan mo.
Hi. Si Jake Turner ito mula sa Amber Suite.
Naisip ko lang…
Oo, iyong Jake Turner. Ako-- Salamat. Ikinigagalak ko.
Pwede bang humingi ng pabor?
Nalaman kong may nagdiriwang ng kaarawan dito.
Medyo gabi na pero may birthday cake ba kayo
o kahit ano, panghimagas na pwedeng lagyan ng kandila?
Mayroon? Ayos.
Alam mo? Oo, padagdag pa ng red wine.
Champagne na lang din
dahil kaarawan ito, para sa pagdiriwang ang champagne.
Ayos. Salamat.
-Gusto mong sumayaw? -Talaga?
Oo.
-Talaga? -Oo, tara. Kaarawan ko.
Kaarawan mo. Tama ka. Sige.
Maligayang kaarawan.
Humiling ka.
Mayroon na.
Mahal kong Jake.
Una sa lahat, gusto kong malaman mong nasiyahan ako kagabi.
Bula ito kung 'di ako aaming
napaisip na ako noong magkakilala tayo.
Pero nagising ako sa gitna ng gabi, nalilito.
Litong lito.
Mahal na mahal kasi ako ni Alan,
at hindi balewala iyon.
Iba ang buhay mo sa'kin,
milyon-milyong libro at Instagram followers,
at ako nagsisimula pa lang,
at naiintindihan ko naman, sa abot ng makakaya ko.
Kaya lang kailangan ko ng kasiguraduhan sa buhay.
At kahit na napakaganda ng panahon nating magkasama,
hindi ito iyon.
Kaya sa tingin ko, mainam na maghiwalay na tayo ng landas ngayon
bago mahuli ang lahat,
kahit para sa'kin.
At may napagtanto pa ako, dahil sa'yo.
Buong buhay ko, akala ko ayaw ng mama ko sa'kin
at dapat ko siyang hanapin para tanungin bakit.
Pero ngayong nabasa ko ang talaarawan niya, alam kong minahal niya ako,
at iyong lang ang mahalaga.
Salamat sa lahat,
sa pagsama sa'kin sa byaheng nakapagbabago ng buhay.
Hindi ko ito makakalimutan.
At huli sa lahat,
hindi kita malilimutan.
-Sandali po, ang istasyon ng nars? -Sa pasilyo, kanan.
-Salamat. -Walang anuman.
Sandali lang po. Hi, saan mahahanap si Noel Hayden?
Hi, ako si Noel.
Sinabi ng asawa mong nandito ka.
Hindi ko alam kung naaalala mo ako,
pero ako si Jacob Turner.
Jacob?
Grabe.
Kumusta ang magulang mo?
Magulang?
Kamamatay lang ng mama ko.
-Nakikiramay ako. -Salamat. Biglaan iyon.
-Pero ang papa mo, siya--? -Ayos naman. Siya…
Nakita ko na siya pagkatapos ng mahabang panahon.
Mabuti naman siya. Kumakapit pa rin.
Gaya nating lahat.
Oo, gaya nating lahat.
Nagtataka ka siguro bakit ako nandito ngayon.
Mahaba at kumplikadong kwento
pero, Noel, noong namatay ang kapatid ko,
kamakailan ko lang napagtanto gaano mo kami natulungan ng pamilya ko.
-Bata ka lang noon. -Pero kung wala ka doon…
Pero nandoon ako.
At nalampasan mo.
Nandito na ako't makakapagpasalamat.
Ngayong nandito ka,
walang anuman.
May isa pa akong gustong pag-usapan bago ako umalis.
Iyong anak mong babae.
Rachel.
Napakabuti niya,
kahanga-hanga siya.
Gusto kong malaman mo.
Kilala mo siya?
Oo.
Gusto niya sanang pumunta rito at makilala ka.
Sa tingin ko, pagkatapos niyang mabasa ito…
siguradong nakaramdam siya ng koneksyon…
at naiintindihan niya lahat. Lahat.
Salamat sinabi mo sa'kin iyan.
Maligayang Pasko.
Maligayang Pasko, Jacob.
Salamat dito.
Mahalagang regalo ito.
At, Jake,
'pag nakita mo ang anak ko,
pakisabing kung sakali na gusto niyang makipag-usap,
gugustuhin ko rin iyon.
Rachel.
Sinimulan ito ng papa mo noong Thanksgiving.
Nakakasabik naman.
Iyan na ang pinakamagandang gawa niya.
Talaga?
JAKE TURNER
Kailan pupunta si Alan?
Malapit na.
-Parang hindi ka nasasabik, anak. -Hindi sa ganoon…
'Di ko alam, mabigat yata ang salitang "nasasabik."
Hindi ko makuha-kuha hanggang kagabi, bandang 2:00 a.m.
Hindi, nakuha mo, Pa. Perpekto ito.
Gustung-gusto ko. Perpekto. Salamat.
Anak, ayaw mong kausapin si Alan?
Hindi naman. Ano lang, hindi ko…
Hindi ko alam. Ano-- Mag-uusap kami sa susunod.
May mga bagay lang kaming inaayos.
"Mga bagay na inaayos"? Akala ko ayos kayo.
Oo pero…
Malabo lang ang mga bagay-bagay ngayon.
Kagaya lang ito ng nangyari doon sa sigarilyong singsing.
Pa, tumigil ka na. Seryoso.
Sandali lang po. Babalik ako.
-Jake, 'wag ka na tumawag. -Hindi, hanggang 'di tayo nag-uusap.
Ayokong gawin ito. Pwede? Ako…
Ibababa ko na ang telepono.
Huwag mo akong hanapin. Pwede?
Huli na.
Bakit mo ginagawa ito?
Tinatanong pa ba iyan?
Hindi ako lalabas.
Hindi. Hindi pwede.
Bakit? Bakit hindi? Ano'ng ikinakatakot mo? Ano'ng mangyayari?
Hindi mo naiintindihan.
Hindi talaga. Nakahanap na ako ng bagay na…
Talagang maaasahan at…
Hindi perpekto pero iyon ang gusto ko.
Iyon ang kailangan ko. Kuha mo?
Sana maintindihan mo.
Oo naman. Naiintindihan ko lahat.
Naiintindihan ko
na kailangan mo iyon dati pero 'di na ngayon.
Tignan mo ako. Buong buhay ko ginusto kong mapag-isa.
Mahirap para sa katulad natin ang magtiwala, tama? Ang mapalapit sa iba.
Mahirap. Naiintindihan ko. Pero nandito ako ngayon.
Nakatayo sa tabi ng tangi kong kaibigan sa buong mundo.
Nakatingin sa babaeng mahal ko,
at nakikiusap sa'yong pagkatiwalaan ako.
Mapagkakatiwalaan mo ako.
Pakiusap, papasukin mo ako.
Papasukin mo ako.
Sabihin mong
'di mo ako mahal.
Si Alan iyon. Umalis ka na.
Sabihin mong 'di mo ako mahal, at aalis ako.
Hindi kita mahal.
JAKE TURNER
SCOTT TURNER
HIGIT SA LAHAT, NANGUNGULILA AKO SA'YO. ARAW-ARAW.
TAWAGAN MO LANG AKO. MAHAL NA MAHAL KITA.
ANAK KITA HABAMBUHAY
Nakita namin ang trak mo. Maligayang Pasko.
Salamat.
Nag-iimpake ako ng ilang gamit. Magsasara lang ako tapos aalis na.
Pwede ka ba namin makasama maghapunan?
Gusto namin iyon. May mga pupunta ring iba.
Pamaskong hapunan, maraming handa.
Gusto ko sana pero kailangan kong umalis bago pa dumulas ang daan.
Kumusta ang pagkikita niyo ng papa mo?
Maayos. Mas mabuti kaysa sa inasahan ko.
-Sabi ko sa'yo. -Oo nga.
Si Rachel at mama niya?
Magiging maayos iyon nang kusa.
Mabuti naman. Buti na lang.
Naku. Mamantikaan ko pa ang hamon. 'Di ka talaga pupunta?
Sige, Maligayang Pasko, pare.
-Maligayang pagmamantika. -Susunod ako.
Pasok ka.
Kumusta kayo ni Rachel?
Wala? Talaga? Sigurado pa naman ako dati.
Sinabi nga ni Kerouac.
"Nagtatapos lahat sa luha."
Pero kakayanin ko 'to, ganoon din si Rachel.
Oo naman.
Maligayang Pasko.
Para sa'kin? Ano 'to?
Naku, Ellie.
Binalik mo ang… puno sa loob.
Oo.
Masasaya ang alaala ko dito sa bahay.
Naglalaro kayo ni Benji sa bakuran,
mga magulang mo.
Maligayang Pasko.
-Ingat. -Ingatan mo ang sarili mo.
At salamat. Ito… Natatangi ka.
BASE SA NOBELA NI RICHARD PAUL EVANS
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Marionne Dominique Mancol