Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Está chegando o día de Nadal.
E, cando pase, sei que a miña vida mudará para sempre.
Teño algo de medo.
Vaia, francamente, teño moito medo.
Que me acontecerá? Que nos acontecerá?
E tamén está o pequeno Jacob.
Que vai ser del?
Só espero que saia adiante.
Velaí o está!
Que tal? Vémonos dentro. Grazas por vir.
Descubriremos a verdade sobre Camille na quinta parte?
Forma parte da Resistencia francesa como di ela?
- Ou é unha espía nazi? - Pois a iso aínda lle ando dando voltas.
Convértea nunha heroína. É moito máis romántico.
Pero vaia, unha espía é máis sexy.
Dígoche unha cousa: axente dobre.
Podes dedicarllo a Sherri? Son eu.
Con i ou con i grego?
Como ti queiras.
Recoñécesme, non si? Do terceiro libro.
Mais oui! Camille Toussaint! Comment allez-vous?
Très bien, monsieur. Très bien.
Joyeux Noël, Camille.
Merci beaucoup.
- Para Todd e Mark, por favor. - Claro.
Mellor para Mark e Tood. Lino eu primeiro.
Non te lembras? Regaloumo túa irmá.
- Non, túa irmá regaloumo a min cando… - Mirade.
Asínovos dous libros. Un para cada un, parécevos?
Un agasallo. Aí tedes.
Pasas as festas aquí?
Pois non. A miña Ava agarda por min na casa.
Non sabía que tiñas…
En fin, é unha muller con sorte.
- Bo Nadal. - Bo Nadal.
Ava, rula, xa estou aquí.
Ava?
Ven aquí! Ven, preciosa. Que tal estiveches? Ven! Ola!
- Benvido, señor Jacob. - Grazas, Svet.
Como estás? Ola!
Todo en orde? Si?
- Si. Neveira chea. Duchei a Ava. - Si. Vale.
Trouxen máis leña.
E ten cartas de fans.
Máis que co libro anterior.
Anda, canta carta. Fíxate.
Xa teño traballo para dúas semanas.
Moitas grazas por coidar de todo por min.
Case me esquece.
Svetlana, isto é para ti.
Boas festas.
- E grazas por todo. - Grazas.
Estará ben, señor Jacob?
Ben? Que dis? Son eu. Sempre estou ben.
Pero tamén sempre só.
Estou só porque o prefiro.
E teño a miña moza favorita, Ava. Farame compañía.
- Ata o ano que vén, señor Jacob. - Si. Vémonos, iso…
Ava, ven aquí.
A ver que hai por aquí.
Agora si. Vale.
Que boa. Si, señor.
- Si? - Ola, falo con Jacob Turner?
Fala, si,
pero non preciso limpar as alfombras, nin un crédito nin…
Xa. Desculpe, señor Turner. Non tiña claro se deixarlle unha mensaxe.
Son Matt Segreto. Son avogado…
Xa sei. Un cliente seu di que lle roubei a idea.
Non.
Son o testamenteiro de súa nai.
Perdoe. Di que é o… Como di?
Sinto moito ser eu quen llo diga.
Morreu a semana pasada.
Pensei que o sabía.
Pois non o sabía, non.
Miña nai e mais eu levabamos tempo sen falar.
Tiñamos unha relación…
complicada.
Comprendo.
Deixoullo todo a vostede. A casa e todos os mobles.
Ten que asinar uns papeis.
Podemos quedar en Bridgeport a semana que vén.
Se lle vai ben.
- Señor Turner. - Ola.
Matt Segreto.
Grazas por vir.
- Sinto a súa perda. - Grazas.
Traeralle unha chea de lembranzas.
Non o imaxina.
- Pase… - Si.
Con tino.
Mi madriña.
Os veciños din que case non saía.
Cando viñan, non os deixaba pasar.
Agora xa sei por que.
Debería haber un piano en algures, agochado por aquí.
Si. Segundo o inventario, é un Steinway modelo S do 1940.
Valorado nuns 40 000 dólares.
Pinta que vai ter que tirar unha morea de cousas.
Quere que alugue un contedor?
- Si. Grazas. - Claro.
E, señor Turner…
Jake.
Non quero molestarte, pero é que a miña muller é moi fan…
Vale.
Os tipos correntes nunca estamos á altura dos personaxes ideais dos teus libros.
Eses tipos non son reais, Matt.
Xa, cóntallo á miña muller.
Chámase Mercedes.
Coma o coche.
- Claro. Toma. - Graciñas.
Vamos, ruliña.
Lista? Arriba.
Moi ben.
Que marabilla.
Ellie, es ti?
Jacob, viñeches.
Home, claro.
Non sei, é que supuxen que mandarías alguén,
como agora es tan famoso…
Hai cousas que ten que facer un. Canto me alegro. Estás xenial.
O mesmo digo. Canto tempo. Uns 20 anos ou así.
- Tiñas uns 18 anos cando marchaches. - Tiña 17.
Foi unha época moi difícil para ti.
Si que o foi.
Eu sabía que serías escritor.
Eras un neno interesante.
Tiñas unha imaxinación marabillosa e encantábanche as palabras.
Lembro pasar horas na túa sala xogando ó Scrabble por internet.
Cando túa nai tiña un día moi malo.
- Tiña moitos días malos, va que si? - Non volveu ser a mesma.
Ningún de nós.
Fano ben.
- Estupendo. - Que riquiños. Grazas.
- Abur. - Adeus.
Aínda pintas?
É como preguntar se aínda respiro.
Que ben verte. Alégrome moito.
Estaba a piques de marchar. Teño que…
Mañá teño que vir recoller outro cuarto.
Ha de ser duro remexer nas súas cousas.
Si. Como era o que dicía Robert Frost?
"A mellor forma de saír é sempre a través."
Pero seguro que non trataba con acaparadores compulsivos.
Supoño que non.
NOSO DURANTE SÓ UN INTRE 1980 - 1987
Que soíño estás aquí.
E bótote de menos.
Cristo! Non me amoles!
Veña, ho, mamá, estás de broma?
Que?
Un sándwich de queixo e sopa de tomate?
Supuxen que xa estarías esfameado.
Home, morro de fame.
- Gústalle a sopa de tomate? Doulle? - Encántalle. Si.
Toma.
- Préstalle! - Carafio!
Como llo imos agradecer, Ava?
Sácame nunha novela.
Para o carro aí. Les as miñas novelas?
Serei dos poucos lectores que recoñecen algún personaxe.
Como cal?
- En Os ollos verdes. - Os ollos verdes de París.
Ese. A fotógrafa.
Rapaza guapa e forte que pasa un mal momento.
É bastante evidente, non?
Hai outro personaxe que recoñecín en A derradeira medianoite.
O pai do soldado.
É un personaxe secundario. Case como na vida real.
Non serán todo malos recordos se levas o seu reloxo.
Veu ó enterro de túa nai. Sabíalo?
Veu dar o pésame, pero creo que agardaba verte.
Non…
Non creo, ho.
E o do enterro, pois…
É comprensible, pero xa tanto ten.
Agora xa foi.
Grazas.
- Pódoche facer unha pregunta? - Si.
- É persoal. - Dálle.
Vou moi vella para isto?
- Se vas…? Esa é a pregunta? - Si.
Non, para nada.
- De verdade? - É estupendo.
Sabes como vai? Claro que non. Que falta tes?
As mulleres amoréanseche na porta.
Non se me amorean na porta.
Vexo as revistas na tenda. Saes con actrices famosas.
Oe, publican calquera cousa.
Eu nunca probei unha app de citas,
pero farías ben en usala.
Teño que poñer algo.
- No perfil? - Si.
Coñezo un escritor. Podo?
- Vasme escribir o perfil? - Con moito gusto.
PERSOAL
Pasa, Ellie. Está aberto.
Ola?
Ti non es Ellie.
Pois non.
- É que pensei que eras a veciña. - Perdoa.
- Vinte na beirarrúa de en fronte, non? - Si, era eu.
Non te estou asexando nin nada, se é o que pensas.
Non pensei iso. Podes pechar a porta, por favor?
Claro. Vou.
- En que che podo axudar? - Ola. Que guapo é. Moi ben.
É guapa, en realidade. Chámase Ava.
Un nome chulo. Ola, Ava.
Esta é a casa dos Turner, non?
Máis ou menos. Eu son Jake Turner.
Xenial. Encantada, señor Turner.
Eu son Rachel Campbell. E vin porque…
Perdón, é algo complicado, pero estou buscando a miña nai.
E coido que ti me podes axudar.
Viviu aquí hai moito, creo. Iso espero.
Túa nai vivía nesta casa?
Si, cando nacín… Ou máis ben, xusto antes de nacer.
É a casa de Scott e Lois Turner, non é?
Si… A de meus pais.
Xenial. Pois a miña nai biolóxica traballaba para eles.
Para os meus pais?
De feito, penso que era a neneira.
Mi má! Non.
A ver, un momento…
Como queima!
- Bótoche unha man? - Non, está controlado.
Vale.
- Tanto dá. - Vale.
E que trae a Nancy Drew á casa dos Turner?
Se non é moito preguntar.
O expediente da adopción era confidencial.
Teño un amigo que traballa no Rexistro.
Non me podía dicir o nome,
pero si a súa última dirección coñecida, que era esta.
Enténdote, pero síntoo, de verdade.
É que xusto ía marchar. Oxalá puidera axudarche.
- Pero coido que non. - Non, se o entendo.
Terei que aprender a… erguerme da mesa.
Nina Simone.
Pois si. É a mellor.
- Das túas favoritas? - Si.
- Alguén máis? - Peggy Lee, Ella, Lady Day.
- Aretha. - Lémbrate de Gladys.
Gladys é o máis. Meu pai…
era o meu musicólogo persoal, ensinoumo todo.
Little Richard, Marvin Gaye.
- Marvin. Morreu cando eu era neno. - No 84.
Si. Certo.
- Es músico ou algo así? - Non. Son…
- Escribo algunha cousa. - Que ben. Coñezo algo?
Pois… seguramente non.
- Non? Algo que me poida gustar? - Non, seguramente non.
Custa triunfar no arte? Xa.
Supoño que a todos nos custan certas cousas.
Iso está claro.
- Mira, sinto non serche de axuda. - Xa. Non te preocupes.
Estar na casa na que viviu xa me fai sentir…
Non sei, máis próxima a ela.
- Si? - Si.
En fin, graciñas.
Grazas. Si.
Ai. Bo Nadal.
- Bo Nadal. - Grazas.
Agarda, Ellie…
Oe… Rachel!
Rachel, agarda!
Teño unha idea.
A miña veciña leva aquí moitos anos. Ó mellor ela…
A min tamén me pasa.
Pouco tardou.
Que?
Nada. Xa cho explicarei.
Mira, vouche dar o meu número e escríbesme mañá.
- Hei falar con ela antes. - Xenial.
Case vou agardar a que volva.
- Agardo no coche. - Seguro? Se cadra tarda.
- Como xa estou aquí… - Vale.
- Ben.
Grazas.
- Ola. - Ola.
Que foi?
Tes fame? Eu vou comer algo, por se che apetece.
Que bonito. Ves moito aquí ou…?
Non, había anos que non viña,
pero miña nai traíame de neno.
- Encantáballe. - Madía leva. É moi acolledor.
- Benvidos a Trattoria Toscana. - Grazas.
Son Vittorio. Recoméndolles algo?
Pódello explicar a el?
Non, tranquilo. Tráiame o mesmo que pediu ela.
E unha copa de viño.
- Ti queres? - Non.
Segura?
- Que pediches agora? - Nada…
- Contas separadas. - Separadas?
Es escritor, e respéctoo.
Meus pais son artistas. Venden xoiería feita por eles.
E, como imaxinarás, ás veces custa facer fronte ás facturas.
Pareceume mellor…
Supoño que ti entendes perfectamente que ás veces…
- Grazas. É todo un detalle. - Non hai de que.
Como é que falas italiano?
O certo é que tamén falo francés e alemán.
Algo de mandarín.
- Algo de mandarín? - Algo.
Non é broma!
É que son filóloga.
- Entón… - Vale. Que ben. É raro…
Moitas grazas.
E a que dedicas o tempo?
Pois preparo o exame para ser tradutora da ONU.
- Pero está difícil. - E iso?
Coma todo, non?
- Perdoa, teño que contestar. Un momento. - Claro. Adiante.
Agora vou.
Benvido á casa.
Dion! Ola, que tal?
- Canto hai? - Vaiche boa. Dende bacharelato.
Si, desapareciches. A que universidade fuches?
A ningunha. Marchei a París. A universidade da vida.
Moi ben. Estás igualiño.
Pero con cartos.
Van facer película do teu libro novo?
Non che sei. Disque si.
- Es o heroe do pobo. - Non, ho. Graciñas. Es moi amable.
- Alégrome de verte. - Igualmente.
Perdoa. Por onde iamos?
Pois por…
Traballo. A ONU. Complicado.
Si, é…
Non sei, se o consigo, vaime complicar as cousas.
- Ó mellor temos que mudarnos. - "Temos"?
Si, Alan e mais eu.
- Quen é Alan? - Ai, perdoa. É o meu prometido.
Vas casar?
- Si. - Pois parabéns. Adoro o amor.
- Xenial. Gracias. - Saúde. Que ben.
Aínda non temos data.
Alan quere decidila xa, pero se consigo o traballo…
Non sei, xa veremos. Nin sequera teño anel de compromiso.
Fómolos mirar a semana pasada, pero non me gustou ningún.
Así que marchamos e…
Mira, isto foi moi bonito. De camiño á casa, deume isto.
- Que é? - Pois…
un anel de puro.
Esta parvada de anel foi un alivio.
Non che son eu moito de diamantes.
A verdade é que teño sentimentos encontrados sobre o de casar.
Gústame a seguridade,
pero tamén te fai sentir algo engaiolado, sabes?
Si, eu levo toda a vida tentando non sentirme engaiolado.
O meu é complicado, Alan faino todo polo libro.
E é importante respectar os desexos do outro, non?
É asesor fiscal.
E é moi moi bo no seu, e moi preciso.
E xa che digo eu que se vai encargar el de organizar toda a voda.
E vai saír todo á perfección.
E o bo é, e xa calo, que Alan e eu nos complementamos.
E iso é… Iso é o que debe ser, non?
Pois non son experto na materia, pero si, ten sentido.
Eu si, para ben ou para mal.
Creo que o feito de ser adoptada…
Sempre estou tentando encher un oco.
Sempre busco seguridade, confianza…
E por iso penso que atopar a miña nai biolóxica pode…
Se cadra resolve esta enorme incerteza que teño e…
- Non sei. - Libérate.
- Si. - Veña.
Podiamos ter pagado a escote.
Non. Foi un pracer. Boa comida, boa compañía.
Pois xa leva tres horas de cita.
Vai ser que o mundo si é dos valentes.
Debería recoller algo máis.
Oe, estaba pensando…
Cres que… pode ser
que teus pais gardaran algo da miña nai?
Tarxetas, fotos…?
O que sexa.
- Coidado. - Vale.
- Telo? Ben. - Si.
- Pousa aquí. - Vaites.
- Hai un cadáver dentro? - Dáme medo mirar, a verdade.
Oe, quen tocaba?
De neno, miña nai obrigoume a ir a clases.
- Ó principio, aborrecíao. - E despois?
A ela encantáballe oírme tocar, así que…
Tócasme algo?
Que vou tocar? Non.
Veña. A ver se soa tan ben como parece.
Por favor.
Como queiras. Xa hai que non toco, estarei enferruxado.
A túa muller está soa.
Levo tentado en van
non volver pronunciar o teu nome.
Cando marchaches, rompíchesme o corazón.
Pois xamais imaxinei que nos separariamos.
Cada hora do día escoitarasme dicir:
Meu ben, volve á casa, por favor.
Á casa.
Meu ben…
Volve á casa, por favor.
Vaites.
O amor xuvenil.
- Ola. - Que tal a cita?
Pois ben.
Só ben?
Moi ben.
- Mira, é a miña amiga Rachel. - Encantada.
Ten unha dúbida e só ti lla podes resolver.
Claro que me lembro dela.
Era a vosa neneira, vivía con vós.
Coma os au pairs.
Xa.
Era moi noviña. Tería 17 anos, 18 como moito.
Debeu marchar antes de que nacera o bebé.
Lembra como se chamaba ou…?
Éche unha boa pregunta.
Era un nome que me lembraba ó Nadal, non sei por que.
Como Christina ou Joy.
Agora non me sae, pero sabes quen o ha saber?
- Quen? - Teu pai.
Non, nada diso. Eu… Non.
En fin, pois agora vive en Vermont.
Nas montañas, nunha aldea chamada Cornwall Bridge,
practicamente incomunicado.
Como…? Como sabes todo iso?
Cando nos vimos no enterro, estivemos conversando.
Eu creo que non che faría mal ningún falar…
Que non me faría mal ningún? Veña, ho. Levamos 35 anos sen falarnos.
Non, xa o sei, pero…
Non. Eu… Perdoade.
Síntoo.
Ai, Jacob.
Xa ves por que non viña por aquí.
Viríalle ben superalo dunha vez.
- Rachel! Rachel, agarda! - Que?
- Escoita. - Dime.
Sei que o tema de meu pai che semellaría irracional.
Por favor, non tes que explicarme nada.
Son unha tipa que se presentou na túa casa. Non fai falla.
Xa me axudaches un montón, así que grazas.
E… agardo de corazón que pases unhas boas festas.
Vas para a casa?
Non, vou a Cornwall Bridge.
Preciso saber se algunha vez lle importei. Se cadra a ti tamén che pasa.
É que se o vise, non sabería que dicirlle.
Pois se che apetece ir de viaxe,
se cadra ocórresenos algo.
Vamos.
Sube.
Marchas. Xa vas para a casa?
Pois si e non, a verdade.
- Que tal? Jake Turner. Un pracer. - Ian Page. Encantado.
- Son moi fan do teu traballo. - Pois grazas.
Conteille a Ian que o do meu perfil escribíchelo ti.
Fíxome borrar todas as cousas picantes.
Eu só podo dicir que coñecer a Eleanor
é o mellor regalo de Nadal que podía ter.
Ian é o primeiro violín da Sinfónica de Hartford.
- Non me digas? Impresionante. - Grazas, meu.
Que é iso de que marchas "si e non"?
Si que marcho. Pero non vou para a casa. Rachel está a piques de…
- Velaí a está. - Ola.
Ela convenceume… E mais ti.
Vou ir ver a meu pai.
Jacob.
Canto me alegro.
A ver, o mundo é dos valentes, non é?
Estás preparado?
Para nada. E ti?
Non.
Imos logo.
Non é máis doado usar o GPS?
Claro que si.
Pero os mapas teñen máis encanto. Son algo tanxible nun mundo virtual.
Xa, ben che sei. Tiven unha idea para facer un libro sobre iso.
- De suspense, tipo Stephen King. - Si?
Si. Cóntoche a idea.
- Unha parella de lúa de mel. - Vale.
E van nun coche alugado.
O GPS está posuído ou algo así, ou se cadra hackeouno unha exparella.
Igual é mellor.
En fin, en calquera caso, o GPS diríxeos a un perigo mortal.
Non che gusta. É mala? Si que é mala.
Non. A ver, gústame. De verdade.
Pero que pasa… despois? Ou sexa, cando están en perigo mortal.
Só tiña ata aí. Nunca o escribín.
Como di meu pai: "Non hai idea mala."
- Xa tes algo. - Gústame.
- Vale, a 5 km, colle a I-91 cara ó norte. - 91, norte. Vale.
Alan anóxase cando lle dou indicacións.
- Si? - Di que non precisa copiloto.
Eu agradezo toda axuda para orientarme.
Falando de Alan,
que opina da posibilidade de que traballes en Nova York?
Pois a verdade é que non…
Aínda non llo comentei.
- E que lle parece esta viaxe? - Non pega chimpos, precisamente.
De feito, molestoulle un chisco.
Xa. A ver se o adiviño.
Moléstalle que vaias cun tipo que non coñeces.
Non, a verdade. Non. É…
É polos cartos da gasolina.
- Son manías que ten Alan. - Xa.
Non ten importancia. En perspectiva, é unha parvada, non?
Síntome algo insultado. Non lle preocupa que vaias comigo,
- senón os cartos? - Non sabe nada de ti.
A ver, eu tampouco sabía nada.
- Como? - Pois que te busquei en Google.
Non me amoles.
Tentei resistirme. De verdade, non me gusta buscar a xente.
É como unha intrusión.
- Pero… alégrame telo feito. - Non.
Porque agora sei que es un novelista supervendas e superfamoso.
- E… - O de superfamoso é pasarse.
Cinco millóns de copias…
Cinco millóns e medio, pero tanto ten.
Número un na lista do The New York Times.
- Pura potra. - E… traducido a 30 idiomas.
Para min, iso é ser superfamoso, non sei.
E eu, coitadiña, preocupada porque pagases a cea.
Cóllesme a carteira? Está na parte de atrás da mochila.
Moitas grazas.
XULLO 1987
Sabes que é isto?
Estaba na casa de miña nai, nunha caixa que poñía "persoal".
Collino, pero… nin o mirei. Que é?
Vale, atende.
"Chámome Noel Ellis.
Teño 17 anos e estou embarazada."
É o diario de miña nai.
Seguro. Seino.
Chámase Noel. É incrible.
É que non… Estou que…
"Meus pais non me queren na casa.
Avergóñanse de min."
E avergóñanse da criatura que vou traer ó mundo.
Así que marcho.
"Cren que está mal que unha muller solteira teña un fillo.
Disque é unha ofensa a Deus."
Pero non perdoa Deus os nosos erros?
Abandonoume toda a xente á que lle tiña fe.
"Por sorte, unha familia contratoume de neneira."
Os Turner son unha familia de catro.
"Scott, Lois e os seus pequechos, Benjamin e Jacob."
Benji ten sete anos e enerxía a carradas.
Jake ten catro anos e é o tranquiliño.
Tes algún recordo diso? Sei que eras pequeno, pero…
Ningún.
Gústalle que lle lea os libros de Magic Tree House.
E onde está Ben agora?
Houbo unha tormenta de neve. Foi polo Nadal.
Tiñamos un olmo xigante no xardín dianteiro.
A Benji encantáballe gabear por el. Pasaba o día subido nel.
E aquela noite, quixo subir o máis arriba posible…
Non sei por que
non se ve o Sol no ceo. Está de tronada…
Perdoa por emocionarme falando de meu irmán.
Non te desculpes. É normal.
Grazas.
Hai máis de 30 anos diso. O normal sería que puidese falar do tema.
Sabes o de que o tempo sanda todas as feridas?
Non é certo.
Pasaron dous meses
e aínda non sei nada de meus pais nin de Peter.
"Un día, no cuarto, non podía parar de chorar…"
E alguén chamou á porta con moito tino.
"Era o pequeno Jacob."
Apoiou a cabeza no meu ombreiro. Era coma se me comprendese.
Cada día quero máis a ese meniño.
Sei que non se deben ter favoritismos, pero…
A carne, ó punto,
e o vexetariano.
Sen pemento, cenoria nin cebola. E salsa.
Grazas. Perfecto.
- Pódoche preguntar algo? - Pódoo evitar?
Non.
Como é que un tío guapo e con éxito coma ti segue solteiro?
- Guapo? - Non enredes.
Porque me gusta estar só.
É máis seguro. Xa.
Pero ti vas casar.
Si, é un tirar e afrouxar, non sabes?
"Achégate."
"Déixame soa." Entendes?
A ver, tiven varias relacións, tampouco é que me peche.
E relacións serias, algunhas.
Pero ó final, todas…
Ó final, non era o que elas buscaban.
Ou elas non eran o que buscabas.
Que probabilidade hai de que deamos cruzado antes da tormenta?
- Hoxe? - Si.
Pois eu diría…
que cero.
- Por cento? - Por cento.
E se fas ti o rexistro? Eu paseo a Ava.
- Si. Quedamos aquí? - Si.
Ben.
- Ola! - Que hai, moza?
Mira, quería desculparme polo de onte á noite.
Sei que o de tentar dar con túa nai…
Non, Alan. Tranquilo. Non pasa nada.
Escoita, ocorréuseme algo
para a festa de compromiso.
Si?
Sabes o mexicano que che encanta? Casa Frida?
Teñen sitio o día de San Valentín.
É perfecto para a nosa festa, non?
Ademais, fannos un prezo estupendo.
Soa xenial.
Si? Pensaba ingresarlles a fianza mañá pola mañá.
Alan, podemos…?
Podemos esperar un pouco?
Ata que volva.
Claro, ceo. O que ti queiras.
- E cando volves? - Pronto.
Vale. Quérote.
E eu a ti.
- Está de sorte. Quedan dous cuartos. - Xenial.
Nas pelis melindrosas, quedaríalle só un
e compartiriámolo.
Melindrosas?
Unha peli romántica desas.
- Claro. - Si.
Pois, se serve de algo,
os cuartos comunícanse.
Perdoa, xa ías pechar.
Ía para o desfile, pero sobra tempo. Que precisas?
Tedes algún libro de Jacob Turner?
Pois claro. Por cal vas?
Por ningún, así que non sei.
Entón o primeiro. Os ollos verdes de París. Debémolo ter.
Xenial. E de que vai?
París nos anos 40.
A Resistencia francesa, espionaxe, amor prohibido.
Soa bastante…
Fascinante, verdade? E faime caso, si o é.
O mundo que crea…
É coma se estiveras alí cos personaxes.
Por iso é tan absorbente.
E tamén polo que duran tan pouco nos estantes.
Fíxate, que sorte.
Grazas.
Bastante ben.
Si, e o que escribe está case igual de ben.
- Ola. - Ola.
Que dis? Retirámonos ou…?
"Ou". Sen dúbida, "ou".
Si. Pois veña. Vamos.
Bo Nadal!
- Toma. - Grazas.
- Fíxate. - Mira que cousiña. Ola! Que bonito.
Mellor déixao, que se che cela esta.
- Incrible. - Encántame isto.
- Que tal? - Boas.
- Podemos…? - Dende logo.
- Grazas. É gratis? - Totalmente.
- Grazas! - O mellor pobo.
- Que ben ole. - Boas festas.
Mira. Hai anos que non vexo esa película.
- Eu nunca a vin. - É broma? Vaiche encantar.
Perdón. Estades xuntos?
Non.
Si? Ou sexa, si. Estamos…
Estamos xuntos.
Moi fino.
Estás ben?
Vou liscar desta cidade de mala morte
e vou ir ver mundo! Italia, Grecia…
Vaites. Creo que é a mellor película que vin na vida.
Preguntábase se a viaxe daría un xiro inesperado.
Meu Deus. Non pode ser.
Vai todo ben?
- Ola. - Ola.
Si. Todo ben.
Ben.
- É que escoitei… Pareceume… - Xa, non.
Pero grazas por preocuparte.
Vale. Pois… nada…
- Boas noites. - Iso.
Durmiches ben?
Pois pasei a noite a ler.
- Algo interesante? - Si. Moito.
- Si? - Os ollos verdes de París. Coñécelo?
Quéreme soar. Ou sexa…
- Mercaches o meu libro sen dicirmo? - A ver, é que…
- Non quería dicircho por se… - Por se que?
Por se non me gustaba.
- Por se non che gustaba? - Si.
E?
Pois…
Non pasa nada. Dimo. O meu ego é…
Non me vai parecer mal.
- Que che pareceu? - Vale, a ver…
Pois seméllame curioso
que escribas estas novelas cheas de suspense, drama e romance,
pero que o protagonista, Henri,
non deixe que ninguén entre na súa vida.
Como o que falamos onte á noite.
Henri vive na Francia ocupada, vale? Non pode confiar en ninguén.
Home, xa, pero…
Non estamos nos EUA ocupados. Cal é a túa escusa?
Por outra banda…
- Encantoume o libro. - Si?
De verdade. É…
Mimá, o final. É…
Deixoume pampa.
Ben. Moi ben.
Sempre custa que os finais queden ben. Si.
Que opinas desta historia? Quedará ben o final?
Hoxe souben que vou ter unha nena,
unha meniña preciosa.
Meus pais dixéronme que non lle puxera nome.
"Porque así custaríame aínda máis despedirme dela.
Pero xa…
lle puxen nome."
O meu anxo.
Podes parar? Teño que tomar o aire.
- Segura? Vaste conxelar. - Si.
Vale. Sen problema.
Ei. Veña.
Vai un frío que pela. Pon isto.
Estás ben?
Por que se desfixo de min?
Por que pasar o traballo de anotar todo
e de dar tantos detalles se non…?
Se me ía abandonar?
Non sei. Se cadra pensou que algún día o atoparías.
Ou se cadra só quería esquecelo todo.
Coma se non pasara.
- Coma se eu non existira. - Non.
Estou comprometida. Vou casar.
Ai, non.
Que…? Agarda!
- Veña, ho! Non! - Ava!
Ava!
Ava, non!
Ava Turner, volve aquí agora mesmo!
- Que ías facer se o collías? - Iso.
Abraiante.
A vida é unha persecución, non, Turner?
Creo que nos trabucamos.
- Dis que oxalá nos trabucásemos? - Exacto.
Por favor, dime que o mundo é dos valentes.
Podes facelo.
Vale. Pois vou.
DEIXEN OS PAQUETES NA PORTA GRAZAS, SCOTT TURNER
Era un día que levaba tanto agardando…
coma temendo.
Jacob.
Chamou Eleanor e dixo que se cadra viñas.
Díxenlle que non cría,
pero só me repetía: "Ti estate preparado".
Estalo?
Si. Estou cortando a árbore de Nadal para ti.
Levo trinta e pico anos agardando este momento e agora…
Xa, o mesmo.
Bótasme unha man?
Ademais, para un só non merece a pena.
Si. Se che serve de consolo, eu nunca puxen árbore,
así que levas vantaxe.
Vale. Benvido á miña humilde morada.
Iso é.
- Pousamos isto aquí. - Si.
Levántao.
- Vou polo pé. - Vale.
- Vives aquí ti só? - Pois si.
- Vale. - Ese pintouno Ellie, verdade?
Bo ollo. Si, é dela.
Ben.
- Penso que xa está. - Si?
- Fíxate. - Ben feito.
Perdoa.
Scott Turner. Diga?
Si.
Quedamos así.
Perdoa.
Era un cliente.
- E logo a que te dedicas? - Son asistente social dos veteranos.
Tratando de facer boas accións?
"Tratando", xusto.
Merqueinas vaiche boa, cando me mudei aquí,
e nin sequera as saquei das caixas.
Cres que funcionarán?
Non o sei.
Jake.
- Sei que cunha desculpa non abonda… - Sabes que?
Afórraa.
Non vin ata aquí para… que nos reconciliemos.
Vin por axudar unha amiga, a verdade.
- Unha amiga? - Si. É unha longa historia.
En fin, xa que estás aquí, podo dicirche o que levo agardando…
É que… prefiro que non.
Síntoo.
Xa. Séntelo.
Síntoo moitísimo.
Si. Moi ben. Pois xa está.
A ver, deixáchesme só con mamá,
viñeches para aquí e desapareciches,
e seica o sentes?
Mimá! Dixen que non ía facer isto.
Sabes? Isto foi un erro. Non podo facelo.
- Jake. - Desfruta a árbore.
Non podo. Semellaba boa idea.
- Marchamos. - Agarda, respira. Vale?
Sabes que se marchas agora, acabouse, verdade?
Rematou. Para sempre.
- Hai máis de 35 anos que rematou… - Para. Jake!
Se marchas agora,
farás o mesmo que fixo el.
Ou non?
E se probas a ser o primeiro adulto da túa familia que non foxe?
Por favor.
Jake, cústame tanto falar disto…
pero dous días antes do día de Nadal,
houbo a maior tormenta de neve do inverno.
E Benji, como tódolos anos,
devecía por colgar o seu adorno favorito
nas pólas máis altas do olmo.
Subira millóns de veces polos chanzos que vos fixera.
Sabía que podía esvarar nas pólas…
pero era un rapaciño testán.
Pensei: "Que colgue o adorno."
O son desa póla ó partir nunca me abandonará.
Eu era o pai de Benji.
Debinllo ter prohibido.
O abril seguinte,
cortei a árbore.
Pero non serviu de nada.
E, cando marchou Noel,
túa nai e mais eu…
xa non nos podiamos consolar.
Chegou un punto no que un tiña que marchar.
Queríate levar comigo,
pero non lle podía facer iso.
Eras todo o que tiña.
Dicíame a min mesmo que, se estabas alí,
ela acabaría por recuperarse.
Sabes? De neno encantábache colgar as luces.
Lémbraste?
A ver, dime, sinceramente,
deberiamos entrar ou deixalos estar?
Vale, entón deixámolos estar. Que si. Entendido.
A ver, tentei non perder o contacto.
Ó principio, chamaba. Deixábache mensaxes. Escribinche cartas durante anos.
Non sei nada de cartas nin mensaxes. Mamá non dixo nada.
- Casaches? - Se casei? Non, para nada. Non.
Lin os teus primeiros libros.
O terceiro escoiteino porque se me resente a vista.
Foi a primeira vez que oín a túa voz adulta.
Foi fantástico.
Encántanme.
Xa me lembro.
Creo que Benji te chamara chafalleiro…
- Que bonito. - Si.
Cruza os dedos.
Velaí.
Un éxito.
Non dixeches que viñas axudar unha amiga?
Como está o tempo?
Fixen chili.
Imos alá.
Perdoa, feitiña. Isto non é para ti.
Noel foi unha beizón.
Trala morte do irmán de Jacob,
ela foi a que evitou que nos afastásemos de todo.
- Toma. - Graciñas.
Avísovos. Levo 35 anos facendo este chili para min,
así que non teño nin idea de se é apto para consumir.
- Ole que arrecende. Iso xa cho digo. - Toma, fillo.
É apto para consumir. Moi bo. Grazas.
- Está riquísimo. - Moito.
Que ben.
E non saberás
onde se mudou Noel ou onde vive agora?
Agora que o dis, mandoume algo hai uns anos. Agarda.
- Si? - Perdoa, rula.
Que che parece?
Tes os seus ollos.
En serio?
Si.
É boa cousa.
Vaia…
Sempre…
Perdoa.
Nunca a tirei, non sei por que.
Pon que vai ir vivir
a Ridgefield co seu home, Charles Hayden.
Noel Hayden.
Dígovos unha cousa. Fariades unha parella estupenda.
- Non. Rachel vai casar. - Si.
- Si? - De verdade.
- Parabéns. - Grazas.
Debe de ser un rapaz de dez porque ti es un encanto.
- Si que o é. - Si, ho.
Oe, avísame de como sae a cousa.
Por suposto. Grazas. Moitísimas grazas.
Non hai de que, rula.
Deséxame sorte.
- Moita sorte. - Grazas.
Agora vou.
Pois…
Grazas por levar o reloxo, fillo.
Non sabes ben canto me emociona.
Veña, ho. Ven aquí.
Saíches un home estupendo. Estupendo.
Chámame.
- Por suposto. - Vale.
Estás ben?
Si. Si, estou ben. Grazas.
A mandar.
Hoxe naceu a miña pequeniña.
E sei que non a volverei ver.
"Vou deixar este diario aquí.
Se cadra un día chega a lelo e entende canto a quero."
Agora e sempre.
"Agora e sempre."
Deus, espero que sexa verdade…
O que di de que me quere.
Estiven dándolle voltas.
Chamareina primeiro ou preséntome alí mañá directamente?
Que opinas?
Mellor que durmas e decídelo pola mañá.
Si.
Como se fose durmir.
Vou mirar outra vez para asegurarme.
Vaia, síntoo, pero só nos queda un cuarto.
- Non. - Válenos.
Válenos?
Si, pois…
- Pois válenos. - Xenial.
Grazas.
Pois…
teño que confesar unha cousa.
- Confesar? - Si.
Que fixeches?
Hoxe é o meu aniversario.
- Vai de aí. - Si.
- Estás de aniversario? - Si.
Veña, ho. E dismo agora?
- Deberíasmo ter dito antes. - Xa.
É algo importante. Deberíasmo ter dito.
A ver que… É un aniversario. Isto…
- Que fas? - Imos celebrar o teu aniversario.
Ola. Son Jake Turner, da Suite Amber.
Non sei…
Si, ese Jake Turner. Grazas. Moitas grazas.
Mire, pódeme facer un favor?
Hai aquí unha moza de aniversario e non o sabía.
Sei que é tarde, pero non terán unha torta
ou unha sobremesa para poñerlle unhas candeas?
Si? Estupendo.
Pois mire, si. E máis viño tinto.
E que suban champaña
porque os aniversarios celébranse con champaña.
Marabilloso. Grazas.
- Bailas? - En serio?
Si.
- En serio? - Si, veña. Estou de aniversario.
É o teu aniversario. Tes razón. Vale.
Feliz aniversario, Rachel.
Pide un desexo.
Xa o pedín.
Querido Jake:
Primeiro de todo, que saibas que o de onte á noite foi precioso.
E mentiría se non admitise
que levaba imaxinándoo dende que nos coñecemos.
Pero espertei no medio da noite sentíndome confusa.
Moi moi confusa.
O caso é que Alan me quere,
e iso non é pouca cousa.
A túa vida é moi distinta.
Un autor supervendas cun millón de followers,
e eu son a novidade,
e enténdoo perfectamente, dentro do que cabe.
Pero son unha persoa que precisa moita seguridade na súa vida.
E este tempo contigo, aínda que foi marabilloso,
non ma aportou.
Así que é mellor que nos separemos agora,
antes de que sexa tarde,
ó menos para min.
E tamén me dei de conta de outra cousa, grazas a ti.
Pasei a vida crendo que miña nai non me quería
e que tiña que atopala e preguntarlle por que.
Pero agora que lin o seu diario, sei que me quería de verdade,
e iso é o único que importa.
Grazas por todo,
por acompañarme nesta viaxe tola que me cambiou a vida.
Non o esquecerei xamais.
E, por último,
xamais te esquecerei a ti.
- Perdoa, a zona de enfermaría? - Ó fondo á dereita.
- Dereita. Grazas. - Claro.
Desculpa. Ola, sabes onde podo atopar a Noel Hayden?
Ola, son eu.
O teu home díxome onde estabas.
Non sei se te lembras de min,
pero son Jacob Turner.
Jacob?
Vaia.
Que tal teus pais?
Meus pais? Pois…
Miña nai morreu hai pouco.
- Síntoo moito. - Grazas. Foi inesperado.
- Pero teu pai está…? - Está ben.
Había moito tempo que non o vía, a verdade.
Está ben. Vai tirando.
Coma todos.
Coma todos, si.
Preguntaraste por que vin despois de tantos anos.
É unha historia moi longa e complicada,
pero, Noel, cando meu irmán morreu,
non fun consciente de canto nos axudaches á miña familia e a min.
- Eras moi neno. - Xa, pero se ti non estiveses alí…
Pero estiven.
E superáchelo.
Xa que estou aquí, grazas.
Xa que estás aquí,
de nada.
Quéroche comentar outra cousa antes de marchar.
O bebé que tiveches, a túa filla.
Rachel.
É… marabillosa.
É incrible.
Quero que o saibas.
Coñécela?
Coñézoa, si.
Ela quería vir coñecerte en persoa.
E coido que, cando leu isto…
sentiu unha conexión, sen dúbida…
e comprendeuno todo. Todo.
Grazas por contarmo.
Bo Nadal.
Bo Nadal, Jacob.
E grazas por isto.
É un regalo precioso.
E, Jake,
se ves a miña filla,
dille que se algunha vez quere que falemos,
eu estaría encantada.
Rachel.
Teu pai empezou a facelo en Acción de Grazas.
Devezo por velo.
Creo que é o máis bonito que fixo.
Si?
Cando vai vir Alan?
Pronto.
- Non te vexo moi emocionada, rula. - Estouno…
Pero "emocionada" é unha palabra algo forte.
Non me daba saído como quería ata onte ás dúas da mañá.
Saíuche moi ben, papá. É… É perfecto.
Encántame. É perfecto. Grazas.
Rula, non queres falar con Alan?
Non é iso. É que non…
Non sei. As cousas andan… Cóntovos despois.
Temos que amañar algunhas cousas.
Amañar? Non vos reconciliarades?
Si, só que…
A ver, está todo un pouco no aire.
Isto xa parece o conto do anel de puro.
Papá, para. De verdade.
Perdoade. Agora volvo.
- Jake, deixa de chamarme. - Non ata que falemos.
Non quero falar. Vale?
Así que vou colgar.
Non me busques, por favor. Vale?
Xa é tarde.
Por que fas isto?
Fai falla preguntar?
Non vou saír.
Non podo.
Por que? Por que non? De que tes medo? Que pode pasar?
Jake, non o entendes.
Non. Á fin atopei algo co que podo…
Co que podo contar e…
E non será perfecto, pero é o que quero.
É o que preciso. Vale?
Tes que comprendelo.
Compréndoo. Compréndoo todo.
Comprendo…
que xa non precisas o que sexa que precisaras.
Mírame. Levo toda a vida querendo estar só.
E a nós cústanos confiar, va que si? Deixar que nos coñezan.
Custa moito. Enténdoo. Pero aquí estou. Agora.
E estou aquí chantado co único amigo que teño no mundo,
mirando a muller que amo,
e prégoche que confíes en min.
Podes confiar en min.
Non me afastes, por favor.
Non me afastes.
Dime
que non me queres.
É Alan. Tes que marchar.
Dime que non me queres e marcho.
Non te quero.
PERO, SOBRE TODO, BÓTOTE DE MENOS. TODOS OS DÍAS
CHÁMAME CANDO QUEIRAS. QUÉROTE MOITÍSIMO.
SEMPRE SERÁS O MEU PEQUECHO
Vímosche o coche e vimos desexarche bo Nadal.
Grazas.
Estaba recollendo unhas cousas para pechar e marchar.
Queres cear connosco? Encantaríanos.
Si. Van vir algúns convidados.
Típica cea de Nadal.
Agradézovolo, pero marcho xa, que a estrada vaise poñer fatal.
Que tal con teu pai?
Pois… mellor do que contaba. Moito mellor, a verdade.
- Xa cho dixen. - Si.
E Rachel e súa nai?
Coido que amañarán as cousas.
Que boa noticia. Estupendo.
Recoiro. Teño que regar o xamón. Seguro que non podes quedar?
En fin, bo Nadal, rapaz.
- Bo regado. - Vou agora.
Pasa.
E ti e mais Rachel?
Non? De verdade? Tíñao clarísimo.
Xa o dixo Kerouac.
"Todo remata en bágoas."
Pero vou estar ben e Rachel tamén.
Claro.
Bo Nadal.
Para min? Que me fixeches?
Ai, Ellie.
Debuxaches… a árbore.
Si.
Teño moi boas lembranzas desta casa.
De Benji e ti xogando no xardín,
de teus pais.
Bo Nadal.
- Cóidate. - E ti tamén.
E grazas. Isto é… moi especial.
BASEADA NA NOVELA DE RICHARD PAUL EVANS
Subtítulos: Marina do Albardeiro