Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Święta już tuż, tuż.
Wiem, że po tym dniu moje życie już nigdy nie będzie takie samo.
Trochę się boję.
Szczerze mówiąc, nawet bardzo.
Co będzie ze mną, z nami?
Poza tym jest też mały Jacob.
Co z nim?
Mam nadzieję, że nic mu nie będzie.
To on!
Jak się państwo mają? Do zobaczenia. Dziękuję za przybycie.
Czy w tomie piątym dowiemy się w końcu prawdy o Camille?
Czy, jak sama twierdzi, należy do francuskiego ruchu oporu?
- A może jest nazistowską agentką? - Ciągle się nad tym zastanawiam.
Niech pan z niej zrobi bohaterkę. To bardziej romantyczne.
Choć agentka jest seksowniejsza.
Wie pani co? Podwójna agentka.
Czy mógłby pan to zadedykować Sherri? Ja jestem Sherri.
Przez „i” czy „y”?
Jakkolwiek.
Rozpoznaje mnie pan, prawda? Tom trzeci.
Mais oui! Camille Toussaint! Comment allez-vous?
Très bien, monsieur. Très bien.
Joyeux Noël, Camille.
Merci beaucoup.
- Poprosimy o wpis dla Todda i Marka. - Jasne.
Dla Marka i Todda. Ja przeczytałem ją pierwszy.
No co ty? Twoja siostra mi ją dała.
- Nie, twoja siostra dała ją mnie… - Mam pomysł.
Podpiszę dwie książki.
Po jednej dla każdego, dobra?
Na mój koszt. Proszę bardzo.
Zostaje pan w mieście na święta?
Niestety nie. Muszę wracać do mojej dziewczyny, Avy.
Nie wiedziałam, że ma pan…
Cóż, szczęściara z niej.
- Wesołych świąt. - Wesołych świąt.
Ava, skarbie, wróciłem do domu.
Ava?
Chodź tu! Chodź tu, skarbie. Co słychać? Jak się masz? No chodź! Cześć!
- Witamy w domu, panie Jacobie. - Dzięki, Svet.
Cześć, co u ciebie? Cześć!
Wszystko pod kontrolą?
- Tak. Lodówka jest pełna. Ava wykąpana. - Okej.
Przyniosłam drewno na opał.
I listy od fanów.
- Więcej niż po ostatniej książce. - No proszę. Nieźle.
No to mam robotę na następne kilka tygodni.
Dziękuję za trzymanie straży, gdy mnie nie było.
Prawie zapomniałem.
To dla ciebie, Svetlano. Wesołych świąt.
- Dziękuję za wszystko. - Dziękuję.
Da pan sobie radę?
Radę? Jak to? To przecież ja. Zawsze sobie radzę.
Ale zawsze jest pan sam.
Jestem sam, bo tak wolę.
Poza tym moja kumpela Ava dotrzyma mi towarzystwa.
- Do zobaczenia w przyszłym roku. - Tak. Do zobaczenia.
Ava, do nogi.
I co my tu mamy.
Tak, dobra nasza.
To mi się podoba.
- Słucham? - Czy to Jacob Turner?
Przy telefonie.
Ale nie potrzeba mi prania dywanów ani kredytu mieszkaniowego…
Panie Turner, proszę wybaczyć. Nie chciałem zostawiać wiadomości.
Nazywam się Matt Segreto. Jestem prawnikiem…
Pana klient twierdzi, że skradłem mu pomysł?
Nie.
Jestem wykonawcą testamentu pana matki.
Przepraszam, kim? Co pan powiedział?
Bardzo mi przykro, że dowiaduje się pan o tym ode mnie.
Zmarła w zeszłym tygodniu.
Myślałem, że pan wie.
Nie, nic nie wiedziałem.
Mama i ja od dawna ze sobą nie rozmawialiśmy.
Nasze relacje były
skomplikowane.
Rozumiem.
Zostawiła panu wszystko, dom i całe jego wyposażenie.
Jest kilka dokumentów do podpisania.
Możemy się spotkać w Bridgeport w przyszłym tygodniu, jeśli panu pasuje.
- Panie Turner. - Witam.
Matt Segreto.
Dziękuję za spotkanie.
- Moje kondolencje. - Dzięki.
Dom wywołuje wspomnienia?
Aż trudno to wyrazić.
- Proszę. - Tak.
Ostrożnie.
Rany.
Sąsiedzi mówili, że rzadko wychodziła.
Nigdy ich nie wpuszczała.
Teraz wiem dlaczego.
Gdzieś tu pod spodem powinien być fortepian.
Zgadza się. Według listy to Steinway Model S z 1940 roku.
Jest warty jakieś 40 tysięcy.
Pewnie wyrzuci pan mnóstwo śmieci.
Czy mam wynająć dla pana śmietnik?
- Tak. Dzięki. - Dobrze.
Jeszcze jedno, panie Turner,
Jake.
Nie chcę ci zawracać głowy, ale żona jest wielką fanką i…
Jasne.
My, zwykli goście, nigdy nie dorównamy wyrafinowanym facetom z twoich książek.
Ci faceci nie są prawdziwi, Matt.
Jasne, powiedz to mojej żonie.
Ma na imię Mercedes.
Jak samochód.
- No tak. Proszę bardzo. - Dziękuję.
NOWA FALA
W DRODZE RUCHOME ŚWIĘTO
FANTAZJA ZAWSZE WYGRA Z RZECZYWISTOŚCIĄ
POPEŁNIAJMY LEPSZE BŁĘDY
Chodź, kochana.
Gotowa? Wskakuj.
Grzeczna psina.
Po prostu przepięknie.
Ellie, to ty?
Jacob, przyjechałeś.
No jasne.
Nie wiem, chyba spodziewałam się, że przyślesz kogoś, żeby cię wyręczył,
bo jesteś teraz sławny.
Pewne rzeczy załatwia się osobiście. Miło cię widzieć. Świetnie wyglądasz.
Ty też. Minęło sporo czasu. Pewnie jakieś 20 lat.
- Miałeś 18 lat, kiedy wyjechałeś. - Siedemnaście.
To był dla ciebie trudny okres.
Tak, to prawda.
Czułam, że zostaniesz pisarzem.
Byłeś wyjątkowym chłopcem.
Miałeś wspaniałą wyobraźnię i uwielbiałeś słowa.
Pamiętam, jak godzinami siedziałem w twoim salonie, grając w scrabble online.
Zawsze, kiedy mama miała zły dzień.
- Mama miała wiele złych dni, prawda? - Przestała być sobą.
Jak i my wszyscy.
Dobrzy są.
- Ślicznie. - Jak miło. Dziękujemy.
- Na razie. - Pa.
Nadal malujesz?
Możesz równie dobrze spytać, czy wciąż oddycham.
Fajnie, że cię spotkałem. Miło cię widzieć.
Właśnie miałem wyjeżdżać.
Muszę wrócić jutro i ogarnąć kolejny pokój.
Przeglądanie jej rzeczy musi być dla ciebie bardzo trudne.
Tak. Co to zwykle mawiał Robert Frost?
„Najlepszą drogą jest droga na przełaj”.
Choć jestem pewien, że nigdy nie poznał zbieracza.
Pewnie nie.
NASZ TYLKO PRZEZ CHWILKĘ
Czuję się tu samotny.
I tęsknię za tobą.
O Boże! Nie wierzę!
Daj spokój, mamo! Serio?
No co?
Nadal lubisz zupę pomidorową z grillowanym serem?
Pomyślałam sobie, że nabrałeś apetytu.
- Umieram z głodu. - A ona lubi zupę?
- Uwielbia. - Mogę jej dać?
- Tak, śmiało. - Proszę bardzo.
- Rzeczywiście! - No patrz!
Nie wiemy, jak ci dziękować. Nie, Ava?
- Umieść mnie w powieści. - Zaraz, czekaj.
Naprawdę czytasz moje powieści?
Jestem chyba jedyną czytelniczką, która rozpoznaje pewne postaci.
Na przykład kogo?
- No weźmy Zielone oczy. - Zielone oczy Paryża.
Tak, ta fotografka.
Piękna, silna kobieta, która się załamuje.
To całkiem oczywiste, prawda?
W Ostatniej północy rozpoznałam jeszcze kogoś.
W ojcu tego żołnierza.
Drugoplanowa postać. Podobnie jak w życiu.
Chyba tak źle go nie wspominasz, skoro nosisz jego zegarek.
Był na pogrzebie mamy. Wiedziałeś o tym?
Przyjechał z szacunku, ale na pewno chciał cię zobaczyć.
Nie.
Nie sądzę, nie.
Co do pogrzebu, to czuję się…
To zrozumiałe. Ale teraz to bez znaczenia.
Było, minęło. Liczy się teraz.
Dzięki.
- Mogę cię o coś spytać? - Tak.
- To sprawa osobista. - Jasne.
Czy jestem na to za stara?
- To jest to twoje pytanie? - Tak.
Nie.
- Serio? - W sam raz dla ciebie.
Wypróbowałeś którąś? Jasne, że nie. Bo po co?
Kobiety ustawiają się do ciebie w kolejce.
Wcale nie ustawiają się w kolejce.
Widziałam magazyny w sklepie. Umawiasz się z gwiazdami.
Słuchaj, wydrukują o mnie cokolwiek.
Co do pytania, nie próbowałem aplikacji randkowej, ale ty powinnaś.
Muszę tu coś napisać.
- W profilu? - Tak.
Znam jednego pisarza. Mogę?
- Napiszesz mój profil? - Z przyjemnością.
OSOBISTE
Wejdź, Ellie. Drzwi są otwarte.
Jest tam kto?
Nie jesteś Ellie.
Nie.
- Myślałem, że to sąsiadka. - Przepraszam.
- To pani stała po drugiej stronie ulicy? - Tak. Zgadza się.
Nie jestem jakąś prześladowczynią, jeśli tak pan sobie myśli.
Nie miałem pani za taką. Czy może pani zamknąć drzwi?
Jasne.
- W czym mogę pomóc? - Hej. Jest uroczy. Dobry pies.
To suczka. Nazywa się Ava.
Fajne imię. Hej, Ava.
To dom państwa Turnerów?
Tak jakby. Jestem Jake Turner.
Świetnie. Miło pana poznać.
Nazywam się Rachel Campbell. I przyszłam tu…
Przepraszam, to trochę zawiła sprawa, ale próbuję odnaleźć matkę.
I sądzę, że mógłbyś mi w tym pomóc.
Mieszkała tu chyba dawno temu. Taką mam nadzieję.
Mieszkała w tym domu?
Tak, gdy się urodziłam. A raczej zaraz przedtem.
To dom Scotta i Lois Turnerów?
Tak, to moi rodzice.
Świetnie. Moja biologiczna matka mieszkała tu i pracowała.
Pracowała u rodziców?
Z tego, co wiem, pracowała jako niania.
O rety! Nie.
Okej. Zaczekaj.
Parzy.
Potrzebujesz pomocy?
- Nie, wszystko pod kontrolą. - Okej.
- No dajcie spokój. - Okej.
A jak detektyw Nancy Drew dotarła do Turnerów? Jeśli mogę spytać.
Nie było łatwo. Akta adopcyjne były tajne.
Kolega z Urzędu Stanu Cywilnego w Connecticut nie mógł ujawnić nazwiska,
ale podał mi jej ostatni znany adres, czyli właśnie ten.
Rozumiem, ale przykro mi. Właśnie szykowałem się do wyjścia.
- Chciałbym pomóc, ale chyba nie mam jak. - Oczywiście, rozumiem.
Muszę nauczyć się, kiedy odejść od stołu.
Nina Simone.
Zgadza się. Jest najlepsza.
- Jedna z twoich ulubionych? - Tak jest.
- Masz jakieś inne? - Peggy Lee, Ella.
- Lady Day, Aretha. - Nie zapominaj o Gladys.
Gladys daje czadu. Tak mawiał mój tata.
Mój osobisty muzykolog. Puszczał mi wszystko.
Little Richard, Marvin Gaye.
- Marvin. Odszedł, gdy byłem mały. - W 1984.
Tak, racja.
- Pracujesz w branży muzycznej? - Nie.
- Trochę piszę. - Naprawdę? Super. Coś, co znam?
Wiesz co? Nie, raczej nie.
- Nie? A spodobałoby mi się? - Nie, chyba nie.
Walczący o uznanie artysta? Znam to.
Chyba każdy z nas toczy jakieś własne bitwy.
Święta racja.
- Szkoda, że nie mogłem ci pomóc. - Rozumiem. Nie przepraszaj.
Samo przebywanie w jej dawnym domu sprawia…
że czuję jakby silniejszą więź z nią.
- Tak? - Tak.
Tak czy inaczej, dzięki.
Dziękuję.
Wesołych świąt.
- Wesołych Świąt. - Dziękuję.
Ale zaraz. Ellie.
Zaczekaj. Rachel!
Rachel, zaczekaj!
Mam pomysł.
Moja sąsiadka mieszka tu od lat. Możliwe, że ona…
Ja czuję to samo.
Cóż, szybko poszło.
Co takiego?
Nic. Później wyjaśnię.
Może dam ci mój numer telefonu i jutro do mnie napiszesz.
- Pogadam z nią wcześniej. - Byłoby super.
A właściwie to chyba poczekam, aż wróci.
- Zaczekam w aucie. - To może potrwać.
- Przebyłam już długą drogę. - Dobra.
- No tak.
Dzięki.
- Hej. - Hej.
Co tam?
Jesteś głodna? Miałem właśnie wyskoczyć coś przekąsić, jeśli masz ochotę.
Fajne miejsce.
- Jesteś tu stałym bywalcem? - Nie, od lat tu nie przychodzę.
Ale mama mnie tu zabierała. Uwielbiała to miejsce.
Rozumiem dlaczego — przyjemnie tu.
Witam w Trattoria Toscana.
Jestem Vittorio. Podać menu dnia?
Może pan powtórzyć po angielsku?
Nie, nie trzeba. Zamówię to samo, co ona.
I kieliszek wina, proszę.
- Wino dla ciebie? - Nie.
Na pewno?
- A co takiego zamówiłaś na końcu? - Ach, nic takiego.
- Osobne rachunki. - Osobne?
Jesteś pisarzem i chcę to uszanować.
Moi rodzice to artyści. Produkują i sprzedają własną biżuterię.
Więc możesz sobie wyobrazić, że czasem ciężko było opłacić rachunki.
Dlatego tak wolałam.
Ty na pewno to rozumiesz i doceniasz, kiedy czasem…
- Dziękuję. Doceniam. To bardzo miłe. - Nie ma sprawy.
Gdzie nauczyłaś się włoskiego?
Właściwie to mówię też po francusku i po niemiecku,
i po mandaryńsku.
- Mandaryńsku? - Trochę.
Nie żartuję!
Po prostu mam studia językowe.
- Aha, fajnie. - To dlatego.
Dziękujemy bardzo.
To co ostatnio porabiasz w wolnych chwilach?
Właśnie złożyłam podanie o pracę na stanowisku tłumacza w ONZ.
- Szanse są marne. - Dlaczego?
A nie jest tak zawsze?
- Wybacz, muszę odebrać. Chwilka. - Jasne. Żaden problem.
Zaraz do ciebie dołączę.
Witaj w domu.
Dion! Co u ciebie?
- Ile to minęło? - Sporo. Klasa maturalna.
Zniknąłeś. Gdzie poszedłeś na studia?
Nigdzie. Wyjechałem do Paryża. Szkoła życia.
No tak. Jesteś taki sam jak przed laty.
Tylko bogatszy.
Będą ekranizować twoją powieść?
Nie wiem. Takie chodzą słuchy.
- Nasz lokalny bohater. - Dziękuję. To miłe z twojej strony.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
Przepraszam. O czym to rozmawialiśmy?
Rozmawialiśmy
o potencjalnej pracy, ONZ, szansach.
No więc właśnie.
Ta nowa praca być może
okaże się wyzwaniem.
- Musielibyśmy się przeprowadzić i… - „My”?
Tak, ja i Alan.
- A Alan to kto? - Rany, wybacz. To mój narzeczony.
Jesteś zaręczona?
- Tak. - No to gratulacje. Kocham miłość.
- Świetnie. Dzięki. - Zdrowie. To wspaniale.
Jeszcze nie mamy daty.
Alan chce ją ustalić, ale jeśli dostanę tę pracę, to…
będziemy musieli się z tym uporać. Nawet nie mamy pierścionka.
Poszliśmy w zeszłym tygodniu, ale nie mogłam się zdecydować.
Wyszliśmy ze sklepu i wtedy
on zrobił coś naprawdę uroczego: w drodze do domu dał mi to.
- Co to? - To jest…
Pierścień z cygara.
Ulżyło mi, kiedy mi go dał.
Ta przyjaźń dziewczyny z diamentami to nie moja bajka.
W ogóle to mam mieszane uczucia co do całej tej idei zaręczyn.
Lubię to uczucie pewności,
ale z drugiej strony czuję się jakby usidlona.
Mnie w życiu dotąd udało się jakoś uniknąć usidlenia.
U mnie to trudne, bo Alan lubi trzymać się zasad.
A trzeba uszanować to, czego chce druga osoba, nie?
Jest adwokatem od prawa podatkowego. Jest w tym świetny i niezwykle dokładny.
Na pewno zaplanuje nasz ślub aż do ostatniej winietki na stół.
Wszystko pójdzie jak po maśle.
Obiecuję, że zaraz się zamknę, ale sądzę, że Alan i ja się uzupełniamy.
A tak właśnie powinno być, nie?
Nie jestem tu ekspertem, ale brzmi całkiem rozsądnie.
Może to źle, ale ja jestem.
Myślę, że będąc osobą adoptowaną,
zawsze staram się wypełnić jakąś pustkę.
Zawsze poszukuję bezpieczeństwa i wiarygodności.
Dlatego sądzę, że jeśli znajdę moją prawdziwą matkę…
to ta wielka niepewność zostanie rozwiana i…
- Sama nie wiem. - Będziesz wolna.
- Tak. - Chodźmy.
Naprawdę chętnie zapłaciłabym połowę.
To dla mnie przyjemność. Dobre jedzenie, towarzystwo…
To trzygodzinna randka.
Świat naprawdę należy do odważnych.
Powinienem ogarnąć kolejny pokój.
Hej, tak się zastanawiałam.
Czy myślisz, że jest szansa,
że twoi rodzice zachowali coś, co należało do mojej matki?
Pocztówkę? Zdjęcie?
Cokolwiek?
- Ostrożnie. - Okej.
- Trzymasz? Dobra. - Tak.
- Postawmy to tu. - Dobra.
- Czy w środku są jakieś zwłoki? - Boję się sprawdzić.
Hej, kto grał?
Mama kazała mi brać lekcje. Na początku tego nie cierpiałem.
- A potem? - Bardzo lubiła słuchać, jak grałem, więc…
Zagrasz mi coś?
- Zagrać ci? Nie. - Proszę.
Sprawdzę, czy brzmi tak pięknie, jak wygląda.
Proszę.
Zgoda. Minęło sporo czasu, więc pewnie wyszedłem z wprawy.
Bo twoja mama jest całkiem sama
Próbowałam na próżno
Już nigdy nie wypowiadać twego imienia
Gdy odszedłeś, złamałeś mi serce
Bo nie sądziłam, że się rozstaniemy
O każdej porze dnia usłyszysz, gdy mówię
Kochanie, proszę, wróć do domu
Och, do domu
Kochanie
Proszę, wróć do domu
Rany.
Młodzieńcza miłość.
- Cześć! - Jak poszła randka?
Poszła dobrze.
Tylko dobrze?
Bardzo dobrze.
- To moja znajoma, Rachel. - Miło panią poznać.
Chyba tylko ty znasz odpowiedź na jej pytanie.
Jasne, że ją pamiętam.
Była nianią, taką mieszkającą w domu.
No wiecie, jak au pair.
Tak.
Była bardzo młoda.
Miała może 17, góra 18 lat.
Pewnie przeprowadziła się, zanim urodziła dziecko.
Pamięta pani, jak się nazywała?
To dobre pytanie.
Jej imię miało jakiś związek ze świętami,
jak Christina albo Joy.
Mam lukę w pamięci, ale wiecie, kto by pamiętał?
- Kto? - Twój tata.
O nie. Nie.
W każdym razie mieszka w Vermoncie,
wysoko w górach, w miasteczku o nazwie Cornwall Bridge.
Żyje odcięty od mediów.
A skąd ty to wszystko wiesz?
Na pogrzebie trochę sobie pogawędziliśmy.
Nie sądzę, aby było coś złego w rozmowie z nim.
„Coś złego?” Właśnie, że tak. Nie rozmawiałem z gościem od 35 lat.
Jestem tego świadoma.
Nie.
Wybaczcie.
Przepraszam.
Oj, Jacob.
To dlatego tak długo nie wracał.
Uporanie się z tym wyszłoby mu na dobre.
- Rachel, zaczekaj! - Co?
- Słuchaj. - Tak?
Cała ta sprawa z tatą pewnie wydawała ci się irracjonalna.
Naprawdę nie musisz mi się tłumaczyć.
Pojawiłam się ni stąd, ni zowąd. Nie jesteś mi nic winien.
I tak bardzo mi pomogłeś, więc dziękuję.
Mam nadzieję, że spędzisz cudowne święta.
Wracasz do domu?
Nie, jadę do Cornwall Bridge.
Chcę wiedzieć, czy się dla niej liczyłam. Może myślisz podobnie o tacie.
Nie wiem nawet, co bym mu powiedział.
Jeśli masz ochotę na przejażdżkę,
możemy napisać parę kwestii.
Chodź.
Wskakuj.
Wyjeżdżasz.
Pewnie czas wracać do domu?
Właściwie to i tak, i nie.
- Witam. Jake Turner, miło mi. - Ian Page. Miło mi.
- Jestem twoim wielkim fanem. - Dziękuję.
Powiedziałam Ianowi, że to ty napisałeś mój profil.
Kazała mi podać wszystkie pikantne szczegóły.
Cóż, powiem tylko, że poznanie Eleanor to najlepsza świąteczna niespodzianka.
Ian gra na skrzypcach w orkiestrze w Hartford.
- Naprawdę? Imponujące. - Dzięki.
Co miałeś na myśli, mówiąc: „I tak, i nie”?
Tak, wyjeżdżam. I nie, nie jadę do domu. Rachel powinna tu być.
- I oto ona. Hej. - Hej.
Przekonała mnie. I ty też.
Jadę na spotkanie z tatą.
Jacob.
To dobrze.
W końcu do odważnych świat należy, nie?
Jesteś gotowy?
Absolutnie nie. Ty?
Nie.
No to w drogę.
- Może z nawigacją byłoby prościej? - Na pewno.
Ale mapa jest znacznie fajniejsza. To namacalna rzecz w wirtualnym świecie.
Zgadzam się. Miałem podobny pomysł na książkę.
- Thriller w stylu Stephena Kinga. - Tak?
Powiem ci, co wymyśliłem.
- Para jest w podróży poślubnej. - Dobra.
Jadą wynajętym autem.
Nawigacja jest jakby opętana albo może zhakował ją były chłopak.
To może być lepsze.
Tak czy siak, z winy GPS-u są w śmiertelnym niebezpieczeństwie.
To porażka, nie?
- To porażka. - Nie. Podoba mi się.
Ale co się z nimi dzieje potem, jak już znajdą się w niebezpieczeństwie?
Na razie to tyle. I nic na papierze.
Jak mawia tata: „Kreatywność nigdy nie idzie na marne”.
- Więc sam widzisz. - Dobre.
- Za 5 km skręć na północ na I-91. - Na północ na I-91. Robi się.
Alan się wkurza, gdy mu mówię, jak ma jechać.
- Tak? - Mówi, że nie potrzebuje pilota.
Mnie przyda się każda pomoc nawigacyjna.
À propos Alana,
co on sądzi o tej pracy w Nowym Jorku, o którą się starasz?
Tak właściwie to
jeszcze mu nie mówiłam.
- A o tej wyprawie do Cornwall Bridge? - Nie był nią zachwycony.
Tak po prawdzie — był poirytowany.
Tak. Niech zgadnę.
Wściekł się, że jedziesz z jakimś obcym gościem.
Nie, to nie to. Poszło o…
Poszło o pieniądze na paliwo.
- To jedno z małych dziwactw Alana. - Aha.
Nic wielkiego, a tak w sumie to bez znaczenia, prawda?
Niech ja to ogarnę. Czuję się urażony. Nie martwię go ja.
- Martwi go koszt paliwa. - Nie wie o tobie.
Ja w sumie też niewiele wiedziałam.
- Co? - Przełamałam się i cię wygooglowałam.
Oj, nie żartuj.
Broniłam się przed tym.
Nie lubię podglądać ludzi. Wydaje mi się, że ich nachodzę.
- Ale teraz cieszę się, że to zrobiłam. - Nie.
Bo teraz wiem, że jesteś supersławnym autorem bestsellerów.
„Supersławny” to lekka przesada.
- Sprzedaż 5 mln egzemplarzy. - Pięciu i pół, ale kto by liczył.
Nr 1 na liście bestsellerów „New York Timesa”.
- Poszczęściło mi się. - Przetłumaczony na 30 języków.
To chyba czyni cię supersławnym, ale co ja wiem.
A ja się martwiłam, jak dasz radę zapłacić za kolację.
Mogłabyś wyjąć mój portfel? Jest gdzieś tam z tyłu w plecaku.
Wielkie dzięki.
LIPIEC 1987
Wiesz, co to jest?
Wiesz co? Był u mamy w pudełku z napisem „Osobiste”.
Wziąłem go i nawet nie sprawdziłem. Co to za notes?
Posłuchaj.
„Nazywam się Noel Ellis.
Mam 17 lat i będę miała dziecko”.
To pamiętnik mojej matki.
Ja to wiem.
Ma na imię Noel. Nie mogę w to uwierzyć.
Nie mogę, po prostu nie mogę.
„Rodzice odesłali mnie, żebym urodziła.
Wstydzą się mnie”.
Wstydzą się też dziecka, które wydam na świat.
Dlatego odchodzę.
„Naprawdę wierzą, że kobieta nie powinna mieć dziecka poza małżeństwem.
Mówią: »Bóg to potępia«”.
Ale czy Bóg nie wybacza nam błędów?
Wszyscy, których znam i którym ufam, opuścili mnie.
„Na szczęście ta miła rodzina zatrudniła mnie jako nianię”.
Turnerowie to czteroosobowa rodzina.
„Scott i Lois oraz ich synowie, Benjamin i Jacob”.
Benji ma siedem lat i tryska energią.
Jake ma cztery lata i jest spokojny.
Pamiętasz coś z tego? Wiem, że byłeś wtedy mały.
Zupełnie nic.
Lubi, gdy czytam mu o magicznym domu na drzewie.
A gdzie jest teraz Ben?
Przyszła wtedy burza śnieżna, jakoś w okolicach świąt.
Mieliśmy ten ogromny wiąz w ogródku przed domem.
Benji uwielbiał się na niego wspinać. Siedział tam non stop.
Tamtej nocy postanowił wspiąć się jak najwyżej na drzewo…
Nie wiem dlaczego
Na niebie brakuje słońca
Burzowa pogoda…
Wybacz, że tak się wzruszyłem, mówiąc o bracie.
Nie musisz przepraszać. Rozumiem cię.
Dzięki.
Minęło ponad 30 lat. Zdawałoby się, że będę w stanie o tym rozmawiać.
Znasz to powiedzenie: „Czas leczy rany”?
Nie leczy.
Minęły już dwa miesiące
i wciąż nie mam żadnych wieści ani od rodziców, ani od Petera.
„Raz siedziałam w pokoju i nie mogłam przestać płakać”.
Wtedy rozległo się ciche pukanie do drzwi.
„I wszedł mały Jacob”.
Położył mi głowę na ramieniu, tak jakby mnie rozumiał.
Z każdym dniem kocham go coraz bardziej.
Wiem, że nie powinnam mieć ulubieńca, ale…
Jeden krwisty stek nowojorski
i danie wegetariańskie bez papryki, marchewki, cebuli, sos osobno.
Super, dziękuję.
Mogę o coś spytać?
- Mogę cię powstrzymać? - Nie.
Dlaczego taki przystojniak z dobrą pracą wciąż jest singlem?
- Przystojniak? - Nie zmieniaj tematu.
Chyba lubię być sam, wiesz?
Tak jest bezpieczniej. Rozumiem.
A ty jesteś zaręczona.
Ale zawsze istnieje to uczucie przyciągania i odpychania.
„Zbliż się.
Chcę być sama”. Wiesz?
Nie zrozum mnie źle. Byłem wcześniej związany.
Nawet poważnie związany kilka razy.
Ale po prostu…
okazało się, że nie byłem tym, kogo one szukały.
A może to ty szukałeś kogoś innego?
Ile mamy szans na przejechanie przełęczy, zanim nadejdzie burza?
- Dziś wieczorem? - Tak.
Powiedziałabym, że raczej
zero.
- Procent? - Procent.
Zameldujesz nas? Ava musi chyba rozprostować łapy.
Wracamy tu za 20 minut?
- Tak. - Dobra.
- Hej! - Witaj, nieznajoma.
Chcę przeprosić za tamten wieczór.
Wiem, że ta sprawa z poszukiwaniem mamy…
Alan, nie przejmuj się. Nie ma sprawy.
No to słuchaj, myśląc o przyszłości,
znalazłem miejsce na przyjęcie zaręczynowe.
Tak?
Ta twoja ulubiona meksykańska restauracja, Casa Frida,
jest dostępna w walentynki.
W sam raz na zaręczyny, prawda?
Poza tym oferują nam fenomenalną cenę.
Brzmi świetnie.
Tak? Z samego rana mam zamiar wpłacić im zaliczkę.
Alan, a może…
Czy Casa Frida może zaczekać?
Dopóki nie wrócę.
Oczywiście, skarbie. Jak wolisz.
- A kiedy wracasz? - Wkrótce.
No dobrze. Kocham cię.
Ja ciebie też.
- Ma pan szczęście. Zostały mi dwa pokoje. - To świetnie.
Gdyby to była romcom, zostałby jeden i musielibyśmy go dzielić.
Romcom?
Komedia romantyczna.
- No tak. - Tak.
Cóż, jeśli coś to pomoże,
pokoje są połączone.
Już pani zamykała.
Wychodziłam na pokaz, ale to może poczekać. W czym mogę pomóc?
Ma pani może jakieś książki Jacoba Turnera?
Oczywiście. Ile tomów z serii pani przeczytała?
Ani jednego, więc nie mam pojęcia.
Czyli chce pani jedynkę, Zielone oczy Paryża. Powinnam go mieć.
Świetnie. A o czym jest ta książka?
Paryż w latach 40.
Francuski ruch oporu, szpiegostwo, zakazana miłość.
Rety. Brzmi naprawdę…
Porywająco, prawda? I tak właśnie jest.
On tak kreuje ten świat, że stajesz się jego częścią
razem z resztą postaci.
Dlatego jest taka wciągająca.
Pewnie też dlatego jego książki szybko znikają z półek.
No proszę, ma pani szczęście.
Dzięki.
Niczego sobie.
I pisze prawie tak dobrze, jak wygląda.
- Hej. - Hej.
Co ty na to? Zwijamy się do spania czy nie?
Zdecydowanie to drugie.
Dobra. To chodźmy.
Wesołych świąt!
- Proszę. - Dziękuję.
- O rany! - Jejku! Cześć. Uroczy jest.
Lepiej sobie odpuść. Będzie zazdrosna.
- Przepięknie. - Podoba mi się tu.
- Dobry wieczór. - Hej!
- Możemy prosić? - Jasne.
- Dziękuję. Rozdajecie je? - Za darmo.
To moje ulubione miasto.
- Cudnie pachnie. - Wesołych świąt.
Ojej, patrz. Nie widziałem tego filmu od lat.
- Ja nigdy. - Co ty? To czeka cię dobra zabawa.
Przepraszam. Jesteście razem?
Oj, nie.
Tak? No tak. Właściwie to jesteśmy razem.
Ale klops.
W porządku?
Wyrwę się z tej parszywej mieściny
i wyruszę zwiedzać świat. Włochy, Grecja…
Rany! To chyba najlepszy film, jaki kiedykolwiek widziałam.
Zastanawiał się, czy ta podróż przybierze nieoczekiwany obrót.
Boże. To niemożliwe.
Wszystko w porządku?
- Hej. - Hej.
Wszystko okej.
To dobrze.
- Wydawało mi się, że słyszę… - To nic.
Dzięki za troskę. Doceniam to.
Dobra, no to życzę ci…
- Dobranoc. - Dobranoc.
Jak ci się spało?
Czytałam wczoraj do późna.
- Coś ciekawego? - Tak. Bardzo.
- Tak? - Zielone oczy Paryża. Czytałeś?
Brzmi znajomo.
Kupiłaś moją książkę i nic mi nie powiedziałaś?
No cóż.
- Wolałam ci nie mówić, w razie gdyby… - Gdyby co?
Gdyby mi się nie podobała.
- Gdyby ci się nie podobała? - Tak.
No i?
No więc…
Śmiało. Możesz mi powiedzieć. Moje ego chyba jakoś to przetrawi.
- No więc? Co myślisz? - Okej, dobra.
Ciekawi mnie fakt,
że piszesz powieści pełne napięcia,
tragedii i miłości,
a jednak główny bohater, Henri,
nie pozwala się nikomu do siebie zbliżyć.
Właśnie o tym wczoraj rozmawialiśmy.
Henri żyje w okupowanej Francji, nie? Nie może nikomu ufać.
No tak, ale…
Ameryka nie jest okupowana, więc jaką ty masz wymówkę?
A tak poza tym…
- Bardzo mi się podobała. - Tak?
Bardzo. Naprawdę.
A to zakończenie. Po prostu…
powaliło mnie na kolana.
To dobrze.
Dobre zakończenie jest zawsze
trudne do osiągnięcia.
A co z aktualną historią? Napiszesz do niej dobre zakończenie?
Dzisiaj dowiedziałam się, że urodzę córeczkę,
małą, słodką córeczkę.
Zanim opuściłam dom, rodzice powiedzieli, żebym nie nazywała dziecka.
„Bo to tylko utrudni mi pożegnanie.
Ale ja już
nadałam jej imię”.
Mój aniołek.
Możesz się zatrzymać? Muszę zaczerpnąć powietrza.
- Na pewno? Jest ziąb. - Tak.
No dobrze.
Hej, wyskakuj.
Ale zimnica. Proszę.
W porządku?
Czemu go ze sobą nie zabrała?
Po co zawracała sobie głowę dokumentowaniem szczegółów,
skoro i tak go zostawiła.
Nie wiem. Może myślała, że dziennik w końcu trafi w twoje ręce?
A może chciała o wszystkim zapomnieć.
Jakby tego nie było.
- Jakby mnie nie było. - Nie.
Mam się zaręczyć. Mam wyjść za mąż.
O nie.
Co ty? Czekaj.
- Gdzie się wybierasz? - Ava!
Ava!
Ava, nie!
Ava Turner, wracaj tu natychmiast!
- Co chciałaś z nim zrobić? - Właśnie.
To było niesamowite.
Życie to jedna wielka pogoń. Nie, Turner?
Chyba źle skręciliśmy.
- A może taką masz nadzieję? - Zgadza się.
Powiedz, że naprawdę świat należy do odważnych.
Dasz radę.
Dobra. To do dzieła.
PROSZĘ ZOSTAWIĆ PACZKĘ POD DRZWIAMI DZIĘKI, SCOTT TURNER
To był dzień, którego wyczekiwał…
i którego się obawiał.
Jacob.
Eleanor powiedziała, że może przyjedziesz.
Odpowiedziałem, że w to wątpię.
Ale ona w kółko powtarzała: „Bądź przygotowany”.
I jesteś?
Tak. Ścinam dla ciebie choinkę.
Czekałem na tę chwilę od 30 lat, a teraz w końcu nadeszła.
Tak, ja też.
Mógłbyś mi pomóc?
Poza tym, jeśli jesteś sam, to jaki jest sens?
No tak. Jeśli cię to pocieszy, to ja nigdy nie miałem choinki.
Uprzedziłeś mnie.
No dobra. Witaj w moich skromnych progach.
No i już.
- Oprzemy ten koniec o podłogę. - Dobra.
Wyprostujesz ją?
- Pójdę po stojak. - Dobra.
- Mieszkasz tu sam? - Tak.
- Już. - Ellie to namalowała, prawda?
Dobre oko. Tak, to jej.
No dobrze.
- To powinno wystarczyć. - Tak?
- No popatrz. - Dobra robota.
Przepraszam.
Scott Turner. Słucham?
Tak.
LICEALNE MISTRZOSTWA FUTBOLOWE
To do zobaczenia.
Wybacz.
To był jeden z moich klientów.
A czym się zajmujesz?
Pracuję w Urzędzie ds. Kombatantów.
Próbujesz czynić dobro?
Z akcentem na „próbujesz”.
Kupiłem je wieki temu, kiedy się tu wprowadziłem,
ale nigdy nawet nie wyjąłem ich z pudełka.
Myślisz, że działają?
Nie wiem.
Jake.
- Wiem, że przeprosiny nie znaczą wiele. - Wiesz co?
Daruj sobie. Nie przyjechałem tu…
dla pojednania.
Szczerze mówiąc, chciałem tylko pomóc znajomej.
- Znajomej? - Tak. To długa historia.
Ale skoro już tu jesteś, czy przynajmniej mogę powiedzieć to, co chciałem…?
Wolałbym, żebyś tego nie robił.
Jest mi przykro.
Tak, przykro ci.
Jest mi bardzo, bardzo przykro.
To dobrze. W takim razie już wszystko gra.
Wiesz co?
Zostawiłeś mnie samego z mamą, a potem uciekłeś tutaj
i przepadłeś bez wieści.
A teraz jest ci przykro?
Boże! Obiecałem sobie, że tego nie zrobię.
Wiesz co? To była pomyłka. Nie dam rady.
- Jake! - Naciesz się choinką.
Nie mogę. Myślałem, że to dobry pomysł.
- Jedźmy. - Czekaj, weź głęboki wdech. Dobrze?
Wiesz, że jeśli teraz odejdziesz, to koniec, prawda? Koniec. Na zawsze.
- To skończyło się 35 lat temu… - Przestań, Jake!
Jeśli teraz odejdziesz,
to zachowasz się tak samo jak on.
Prawda?
Bądź pierwszym dorosłym w rodzinie, który nie zatrzaskuje za sobą drzwi.
Proszę cię.
Jake, tak ciężko mi o tym mówić…
ale dwa dni przed świętami
przyszła największa burza śnieżna.
A Benji, jak co roku, nie mógł się już doczekać,
aż powiesi ulubioną bombkę wysoko na gałęzi starego wiązu.
Tyle razy już wspinał się na platformę, którą dla was zbudowałem.
Wiedziałem, że gałęzie mogą być śliskie…
ale on był takim zawziętym chłopcem.
Pomyślałem: „Pozwolę mu tylko powiesić bombkę”.
Dźwięk tej pękającej gałęzi
nigdy mnie nie opuści.
Byłem ojcem Benjiego.
Powinienem był go powstrzymać.
Gdy nadszedł kwiecień,
ściąłem drzewo.
To wcale nie pomogło.
A po odejściu Noel
twoja mama i ja…
nie mogliśmy się już pocieszyć.
W końcu jedno z nas musiało odejść.
Chciałem cię zabrać ze sobą,
ale nie mogłem jej tego zrobić.
Zostałeś jej tylko ty.
Wmówiłem sobie, że z tobą u boku
ona jakoś dojdzie do siebie.
Kiedy byłeś mały, uwielbiałeś rozkładać lampki.
Pamiętasz?
To jak uważasz? Ale szczerze.
Powinnyśmy wejść czy dać im spokój?
Okej, damy im spokój.
Dobra. Zrozumiałam.
Próbowałem utrzymać z tobą kontakt, wiesz?
Najpierw dzwoniłem. Zostawiałem ci wiadomości.
Przez lata pisałem listy.
Ja nic nie dostałem. Mama nigdy nic mi nie powiedziała.
- Jesteś żonaty? - Żonaty? Nie.
Czytałem twoje pierwsze książki.
Wzrok mi się popsuł, więc trzeciej części słuchałem.
Po raz pierwszy usłyszałem twój dorosły głos.
To było super.
Uwielbiam je.
Tak, pamiętam.
Benji chyba nazwał cię fajtłapą…
- Pięknie. - Tak.
Trzymajmy kciuki.
No i gotowe.
Sukces.
Nie mówiłeś, że przyjechałeś pomóc koleżance?
Hej, czy dziś jest zimno?
Czyli w sam raz na chili.
Już podaję.
Przepraszam, koleżanko, ale to nie dla ciebie.
Noel spadła nam z nieba.
Po stracie brata Jacoba
to ona była spoiwem, które jakoś trzymało nas razem.
- Proszę. - Dziękuję.
Proszę o wyrozumiałość. Przez 35 lat gotowałem je dla siebie.
Nie wiem, czy nadaje się do częstowania gości.
- Na pewno ładnie pachnie. - Proszę, synu.
Nie tylko się nadaje. Jest pyszne. Dziękuję.
- Jest świetne. - Naprawdę dobre.
Cieszę się.
Czy wiesz może,
gdzie Noel się przeprowadziła? Gdzie mieszka?
Wiesz co?
Wysłała mi coś wiele lat temu. Chwila.
- Naprawdę? - Przepraszam.
Co ty na to?
Masz jego oczy.
Poważnie?
Tak.
Ale to dobrze.
Dobra.
Ja…
Wybacz.
Zachowałem to. Nie pytaj dlaczego.
Napisała, że zamieszka z mężem Charlesem Haydenem w Ridgefield.
Noel Hayden.
Muszę to powiedzieć. Bylibyście fantastyczną parą.
- Nie. Rachel jest zaręczona. - Tak.
- Naprawdę? - Na poważnie.
- Moje gratulacje. - Dziękuję.
Musi być świetnym gościem, bo niezła partia z ciebie.
- To prawda. - Jasne.
To daj mi znać, jak się wszystko zakończyło.
Oczywiście. Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Nie ma za co, kochana.
Życz mi powodzenia.
- Powodzenia. - Dzięki.
Do zobaczenia.
Ja…
Dziękuję, że nosisz ten zegarek.
Nie wiesz, ile to dla mnie znaczy.
Chodź tu do mnie.
Wyszedłeś na ludzi. Naprawdę.
No to jesteśmy w kontakcie.
- Na 100%. - Dobra.
Wszystko w porządku?
Tak. W porządku. Dziękuję.
To dobrze.
Dziś urodziła się moja słodka córeczka.
Wiem, że już nigdy więcej jej nie zobaczę.
„Zostawiam więc ten dziennik.
Może kiedyś go przeczyta i zrozumie, jak bardzo ją kocham”.
I zawsze będę kochać.
„I zawsze będę kochać”.
Mam nadzieję, że to prawda.
To, co napisała o miłości do mnie.
Tak sobie myślałam o Noel.
Powinnam najpierw zadzwonić czy się jutro do niej wybrać?
Co ty o tym myślisz?
Idź spać i zdecyduj rano.
Tak.
Na pewno zasnę.
Sprawdzę po raz trzeci, żeby się upewnić.
O rany, przykro mi, ale mamy tylko jeden wolny pokój.
- O nie. - Weźmiemy go.
Weźmiemy?
No tak.
- Tak, weźmiemy go. - Świetnie.
Dziękuję.
A więc…
muszę ci coś wyznać.
- Wyznać? - Tak.
Coś ty nabroiła?
Dziś są moje urodziny.
- Nie. - Tak.
- Dziś są twoje urodziny? - Tak.
Żartujesz? I teraz mi o tym mówisz?
- Co? Trzeba było mówić wcześniej. - Wiem.
To ważny dzień. Mogłaś mnie uprzedzić.
W takim razie, sam nie wiem,
to twoje urodziny.
- Co robisz? - Musimy to jakoś uczcić.
Mówi Jake Turner z apartamentu Amber.
Zastanawiałem się…
Tak, ten Jake Turner. Dziękuję. Bardzo mi miło.
Czy mógłbym prosić o przysługę?
Mam tu jubilatkę. Właśnie się dowiedziałem.
Wiem, że jest późno, ale może macie jakiś tort
albo choćby deser, w który można wetknąć świeczki?
Tak? To świetnie.
I jeszcze jedno. Tak, więcej czerwonego wina.
I może butelkę szampana,
bo to urodziny, a szampan jest do świętowania.
Świetnie. Dziękuję.
- Chcesz zatańczyć? - Serio?
Tak.
- Poważnie? - Tak, no chodź. Mam urodziny.
Masz urodziny. Racja. Niech ci będzie.
Wszystkiego najlepszego.
Pomyśl życzenie.
Już dawno to zrobiłam.
Drogi Jake’u!
Przede wszystkim chcę, byś wiedział, że wczorajsza noc była piękna.
Kłamałabym, gdybym nie przyznała,
że myślałam o tym od chwili, gdy się poznaliśmy.
Ale obudziłam się w środku nocy, czując się zagubiona.
Bardzo, bardzo zagubiona.
Alan naprawdę mnie kocha,
a to nie jest błahostka.
Ty masz zupełnie inne życie.
Są w nim bestsellery i miliony fanów na Instagramie,
a ja dopiero zaczynam.
Ja to rozumiem, przynajmniej na tyle, na ile mogę.
Po prostu jestem osobą, która potrzebuje w życiu dużo pewności.
A te chwile spędzone z tobą, choć tak cudowne,
nie dały mi jej.
Dlatego sądzę, że lepiej będzie, jeśli się rozstaniemy,
zanim będzie za późno.
Przynajmniej dla mnie.
Uświadomiłam sobie coś jeszcze.
Też dzięki tobie.
Całe życie myślałam, że matka mnie nie chciała
i że muszę ją odnaleźć, i zapytać dlaczego.
Ale po przeczytaniu jej dziennika wiem, że naprawdę mnie kochała.
Tylko to się naprawdę liczy.
Dziękuję ci za wszystko,
za wybranie się ze mną w tę szaloną, przełomową podróż.
Nigdy tego nie zapomnę.
A na koniec dodam,
że nigdy nie zapomnę ciebie.
- Przepraszam, dyżurka pielęgniarek? - Do końca korytarza i w prawo.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Przepraszam, czy wie pani, gdzie znajdę Noel Hayden?
Witam, to ja jestem Noel.
Twój mąż powiedział, gdzie cię znaleźć. Nie wiem, czy mnie pamiętasz.
Nazywam się Jacob Turner.
Jacob?
Rany.
Jak się mają twoi rodzice?
Moi rodzice?
Mama niedawno zmarła.
- Tak mi przykro. - Dziękuję. To był nagły zgon.
- Ale twojemu tacie nic… - Ma się dobrze.
Spotkaliśmy się po raz pierwszy od bardzo dawna.
Ma się dobrze. Jakoś się trzyma.
Jak i my wszyscy.
Jak i my wszyscy, prawda.
Głowisz się pewnie, co tu robię po tylu latach.
To długa i skomplikowana historia.
Noel, kiedy zginął mój brat,
nie zdałem sobie wówczas sprawy, jak bardzo pomogłaś mojej rodzinie i mnie.
- Byłeś tylko dzieckiem. - Ale gdyby cię tam nie było…
Ale byłam.
A ty dałeś sobie radę.
Teraz mogę ci w końcu podziękować.
A ja mogę powiedzieć,
że nie ma za co.
Zanim stąd wyjadę, chciałem porozmawiać jeszcze o czymś.
O dziecku, które urodziłaś, o twojej córce.
Rachel.
Ona jest…
wspaniała.
Jest niesamowita. Chciałem, byś to wiedziała.
Znasz ją?
Tak, znam ją.
Chciała tu przyjechać i spotkać się z tobą.
Ale myślę, że po przeczytaniu tego…
na pewno poczuła się z tobą związana…
i teraz wszystko rozumie. Wszystko.
Dziękuję, że mi to powiedziałeś.
Wesołych świąt.
Wesołych świąt, Jacobie.
Dziękuję ci za to.
To cenny podarunek.
Jake,
jeśli spotkasz moją córkę, powiedz jej, że jeśli chciałaby nawiązać kontakt,
to ja też bardzo bym tego chciała.
Rachel.
Tata pracował nad nim od Święta Dziękczynienia.
- Nie mogę się doczekać. - Takiego ładnego jeszcze nie zrobił.
Tak?
Kiedy przyjdzie Alan?
Niedługo.
- Nie jesteś zbyt podekscytowana. - Jestem, ale…
Sama nie wiem. „Podekscytowana” to mocne słowo.
Nie wychodziło mi tak, jak chciałem. Dopiero wczoraj koło drugiej w nocy.
Nie, tato, wyszło ci świetnie.
Jest idealny.
Bardzo mi się podoba. Jest idealny. Dziękuję.
Nie chcesz rozmawiać z Alanem?
Nie o to chodzi. Po prostu…
już sama wiem. Porozmawiamy później.
Mamy parę problemów do rozwiązania.
„Problemów”? Myślałem, że się pogodziliście.
Tak, pogodziliśmy się.
Po prostu wszystko zawisło trochę w próżni.
Zaczyna mi to przypominać tę sytuację z pierścieniem z cygara.
Tato, daj spokój. Serio.
Wybaczcie na sekundę.
- Przestań do mnie dzwonić. - Nie przestanę, póki nie pogadamy.
Ale ja nie chcę. Okej?
Teraz się rozłączę.
Proszę, nie próbuj mnie szukać. Dobra?
Za późno.
Dlaczego to robisz?
Naprawdę musisz pytać?
Nie wyjdę do ciebie.
Nie. Nie mogę.
Czemu?
Czego się boisz? Co się stanie?
Jake, nic nie rozumiesz.
W końcu znalazłam w życiu coś, na czym naprawdę
mogę polegać.
Może nie jest idealne, ale tego chcę.
Tego potrzebuję. Okej?
Musisz to zrozumieć.
Tak. Ja wszystko rozumiem.
Rozumiem, że to,
czego potrzebowałaś, nie jest ci już potrzebne.
Popatrz na mnie.
Całe życie chciałem być sam.
Trudno jest nam komuś zaufać, otworzyć się przed ludźmi.
To trudne. Rozumiem. Ale stoję przed tobą tu i teraz.
Stoję przed tobą z moją jedyną przyjaciółką na świecie.
Patrzę na kobietę, którą kocham,
i błagam cię, byś mi zaufała.
Naprawdę możesz mi zaufać.
Pozwól mi się do ciebie zbliżyć.
Pozwól mi.
Powiedz,
że mnie nie kochasz.
Jake, to Alan. Musisz iść.
Powiedz, że mnie nie kochasz, a odejdę.
Nie kocham cię.
ALE PRZEDE WSZYSTKIM TĘSKNIĘ ZA TOBĄ. KAŻDEGO DNIA.
DZWOŃ O KAŻDEJ PORZE. TAK BARDZO CIĘ KOCHAM.
ZAWSZE BĘDZIESZ MOIM SYNEM
Wpadliśmy, żeby życzyć ci wesołych świąt.
Dziękuję.
Właśnie się pakowałem. Potem zamykam dom i wyjeżdżam.
Zjesz z nami kolację? Byłoby nam miło.
Bardzo miło. Zaprosiliśmy kilka osób.
Serwujemy świąteczne smakołyki.
Chciałbym, ale muszę wyjechać, zanim droga będzie zbyt śliska.
Jak poszło spotkanie z ojcem?
Lepiej niż się spodziewałem. Prawdę mówiąc, dużo lepiej.
- Mówiłam ci. - Tak.
A co z Rachel i jej mamą?
Myślę, że wszystko się ułoży.
To bardzo dobre wieści. Wyśmienite.
O cholera! Muszę iść poddusić szynkę. Na pewno nie zostaniesz?
No to wesołych świąt, chłopie.
- Miłego duszenia. - Zaraz przyjdę.
Proszę, wejdź.
A ty i Rachel?
Nie? Naprawdę? Byłam taka pewna.
Jak twierdził Kerouac:
„Wszystko i tak kończy się łzami”.
Ale nic mi nie będzie. I Rachel też nie.
No jasne.
Wesołych świąt.
To dla mnie? Co to takiego?
Jejku, Ellie.
Odtworzyłaś
tamto drzewo.
Tak.
Mam wspaniałe wspomnienia z tego domu. Ty i Benji, bawiący się na podwórku,
twoi rodzice.
Wesołych świąt.
- Dbaj o siebie. - Ty również.
I dziękuję. Jesteś wyjątkowa.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI RICHARDA PAULA EVANSA
Napisy: Anita Danielewska