Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dawno temu, w odległej krainie znanej jako lata 80.
SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU 1983
żyła sobie urocza, bystra, zabawna dziewczyna – Donna.
Przeprowadziła się do Anglii i zakochała
w przystojnym Francuzie o imieniu Henrique.
Mieli idealne dziecko, które nazwali Eloise.
Wszystko było wspaniale, aż pewnego dnia Henrique postanowił
przelecieć nianię.
Donna wróciła do rodzinnego miasta Indianapolis,
PRZEPROWADZKA!
gdzie poznała innego mężczyznę. To Bill.
Donna urodziła dwoje dzieci, Alice i Paula.
Eloise pół roku była z nimi
ALICE KOŃCZY 9 LAT!
i cieszyła się urokami życia Zachodu.
Wyścigi samochodowe, golf
i oczywiście centra handlowe.
Wszyscy mówią „dzwonek”!
Dzwonek!
Zdejmujemy czapki i swetry. Pokażmy wielkanocny szyk.
Słyszeliście mamę. Pan zmartwychwstał. Idziemy!
Co się dzieje?
Zapłaciłam za trzy zdjęcia. Teraz Wielkanoc.
Może pan na chwilę odejść?
Zasłużył pan na ziemniaki z bekonem.
Nie wolno mu jeść w kostiumie.
Rób, co twoje. Chodź, Paul.
-Mamo, możemy się przytulić? -Tak.
-Popisujmy się. -Przytulanie tak, popisówa nie.
Nie byliśmy gotowi.
Przepraszam, jest kolejka.
Zapłacę za cztery zdjęcia.
Ja mogę zapłacić, mamo.
Nie pozwolę mojej 13-letniej córce płacić.
Tata wysłał jej 3000 dolarów.
-Wiem. -Postanowiliśmy, że kupi skuter wodny.
Bill! Myślałam, że stanęło na jacuzzi.
Może limuzyna z jacuzzi?
Kupmy lwa.
Albo postawmy Taco Bell w ogródku.
-Tak! -Wszyscy mówią...
-Królik. -Królik!
Zmiana barw. Szybciutko.
Zapominasz o ważnym święcie.
Dajcie to mamie, wszyscy mówimy...
Niespodzianka!
Wesołego dnia matki. Przykro mi, że nigdy mnie nie ma.
To takie miłe.
Nie płacz. Miałaś się ucieszyć.
Przepraszam, nie mogę się powstrzymać.
Czy Ellie naprawdę musi jutro wyjechać?
Niedługo wróci.
-Dlaczego jej tata tu nie mieszka? -Bo mieszka w Anglii.
Nienawidzę Anglii.
To uzasadnione.
Przepraszam, robić zdjęcie?
Lepiej już nie będzie. Pstrykaj.
Wesołych świąt Wielkanocy od rodziny Stevensonów
Tak. Troje dzieci Donny było kiedyś bardzo blisko.
Ale ich drogi się rozeszły.
Eloise przejęła fortunę ojca.
A Alice i Paul po tacie dostali chryslera sebringa.
Do roku 2022
rodzina była porozrzucana na cztery strony świata.
Ale pojawił się promyk nadziei,
który mógłby ponownie ją zjednoczyć.
Mowa oczywiście o ślubie.
I tak zaczyna się nasza historia.
Twoja obecność będzie dla nas zaszczytem.
LUDZIE, KTÓRYCH NIE CIERPIMY NA WESELACH
Co to w ogóle jest?
-Cześć, siostro. -O mój Boże!
Widziałeś zaproszenie?
Mam ochotę kogoś zabić. Nie znoszę jej.
Wiem. Ja dostałem swoje rano,
położyłem na stole w kuchni, polałem naftą
i spaliłem cały dom.
Zaproszenia są śliczne.
Ale musiała wydać na nie jakieś 25 000 dolarów.
I pachną rozmarynem. Przenoszę się w kosmos.
Dobra. Ja krzyczę i nie żyję.
Zakrzyczałem się na śmierć. I dźgam ludzi.
Przypadkowe osoby.
Paul!
Przepraszam. Sekundkę.
Mam pacjentkę w koszu na śmieci.
Brzmi całkiem normalnie.
Jeszcze dziewięć minut, Helen.
-Miałam obok nogi podpaskę. -I jak się z tym czujesz?
-Chcę wyjść. -Emocje są dobre, ale nic nie rób.
Dodam teraz trochę śmieci.
I pamiętaj,
że może wygląda to, jakbym obrzucał cię śmieciami,
ale to dar. Już, przepraszam.
-Idziesz na to wesele? -Nie! Nie idę.
Przyrodnia siostra, fatalna relacja.
Ale prosiła mnie, bym była jej druhną,
kiedy miałam 17 lat.
O mój Boże. Pójdziesz, prawda?
Nie chce nas tam. Chyba że w roli kamerdynerów.
Nie idę.
Muszę kończyć. Słuchaj, bądź silna
i powiedz mamie, żeby przestała do mnie dzwonić.
Przepraszam?
Jest tam ktoś? Utknęłam...
Proszę pani? Wchodzę.
Boże! Przepraszam.
Spokojnie, to tylko moja twarz.
Zobaczmy.
-Nie mogę... -Proszę dać mi...
-Odsuńmy suwak. -Jasne.
-Mam. Chwileczkę. -Dobrze.
Przepraszam.
Zapłacę za to.
Spokojnie. Szuka pani czegoś na specjalną okazję?
Tak. Moja córka, Eloise, wychodzi za mąż w Anglii.
Mieszka tam. Mój pierwszy mąż był z Europy.
Francuz, Henrique. Totalny dupek.
Moje dzieci z drugiego małżeństwa nie przepadają za mną teraz.
Szczególnie mój syn Paul.
Odkąd zmarł jego tata, Bill... Bill był moim drugim mężem.
-Życie to podróż. -A jeśli chodzi o mnie...
To chyba...
romantyczne rozdziały już się skończyły.
Nie wiem, co powinnam zrobić.
-Cóż... -I pojawił się u mnie
nieracjonalny lęk przed podróżami. Denerwuję się.
Przyjaciółka dała mi zioło na podróż. Pani pali?
-Ja... -Rozumiem. Jest pani w pracy.
Chodzi o to, że moje dzieci od dawna się nie widziały.
Od pogrzebu Billa.
Pokazać pani jakieś inne opcje?
Tak, postaram się ich nie zniszczyć.
Paul - Proszę, przyjdź na wesele Eloise To dla niej ważne
Oddzwoń, proszę
MAMA
Nie możesz wiecznie ignorować mamy.
Oczywiście, że mogę.
Jestem zimną i bezduszną osobą.
Nie jest łatwo być rodzicem, Paul.
Czas wracać do kosza.
I poproszę cię, byś zdjęła buty.
Będziesz musiał je oderwać od moich nóg.
To ty płacisz 7000 dolarów tygodniowo,
żeby stać w koszu i móc funkcjonować w świecie z zarazkami.
Dobrze, po kolei.
Z wdziękiem.
Wspaniale.
Tak. Taneczny krok. Świetnie.
Puszczę teraz twoją dłoń. Dasz radę.
Weź głęboki oddech.
Dasz radę.
Nie.
Już dobrze. Jestem tutaj.
Nie mogę.
Już dobrze.
Cześć, Al. Masz pliki RoboJeta?
Są tutaj.
Przełóż mój lunch. Chciałabyś się spotkać o 14?
-Chętnie poznam twoją opinię. -Tak. Chyba dam radę.
Chcesz iść potem na obiad?
Ale w jakieś ładne miejsce. Żadnych cheeseburgerów.
A ładny food truck wchodzi w grę?
Prowadzisz tę firmę. Nie będziesz zabierał mnie na burgery, stary.
Powiedziałaś „stary”, kiedy się pieprzymy?
Przepraszam, Wasza Wysokość.
-Tak lepiej. Powtórz. -Wasza Wysokość?
Jak myślisz, jaką wartość ma to wino w kieliszku?
Jakieś 45 dolarów?
Czasem mam wrażenie, że wykorzystujesz mnie dla pieniędzy.
O mój Boże, nie. Wykorzystuję cię dla kutasa.
W takim razie w porządku.
Kto to?
Zwymiotuję.
Mama chce mnie namówić, bym poszła na ślub siostry.
Tęskniłabyś za mną, tak?
Nie.
Moja siostra jest... Dugo byłyśmy bardzo zżyte.
Myślałam, że jest super, ale po prostu była bogata.
Jaka żenada.
Nie! Nie jest tak fajnie bogata jak ty.
-Dziękuję. -Albo jak Iron Man.
To w zasadzie to samo.
Nie o to chodzi. Nie ma jej przy mnie.
Dosłownie. W zeszłym roku miała mnie odwiedzić.
Więc nie było jej przy tobie po rozstaniu czy poronieniu?
Nieważne, olała mnie.
Wolała być w Londynie, grać w krykieta i wpychać sobie rybę z frytkami w tyłek.
Nie tak się to je. Powinnaś polecieć. Albo...
Powinniśmy polecieć.
Co?
Mogliby ostrzegać!
Następnym razem ostrzegajcie.
Randka.
-Jest na górze, rozumiecie. -Chłopaki!
Co za emocje przed występem.
Wiecie, że Paul nigdy nie widział Króla Leara?
Ale widziałem Gnomeo i Julię
przez serię pomyłek.
RObimy to genderowo, więc teraz to Królowa Lear.
Lepsze od Kotów, z których zrobili psy.
Cześć, Dallas.
Cześć!
Dallas, musisz poznać Dominika i Paula.
To nasi najlepsi znajomi.
Dziwne, że jeszcze się nie znacie.
To prawda, co mówią? Że w Teksasie wszystko jest większe?
Cześć, chłopcy.
Światła. Idziemy.
Ja w tym nie uczestniczę. Jestem hetero.
-Domyśliliśmy się. -Ubierasz się jak hetero.
Czekaj, Dom!
Kim jest Dallas?
Jest ich... dodatkiem.
Otworzyli swój związek? Jestem w szoku.
-Ciebie wszystko szokuje. -Nieprawda.
Zawsze jesteś w szoku, jak zdejmuje maskę.
Nigdy nie wiesz, kto to będzie. Na tym polega program.
Paul,
chciałabym z tobą porozmawiać o podróży.
Emotka samolotu, gdzie jesteś? Mam.
Nie, to nóż.
...by mogła uczuć o ile dotkliwiej,
Niż ukąszenie zjadliwego gadu.
Boli niewdzięczność dziecka!
Czemu przysłała mi nóż?
Dotarliśmy do celu.
Proszę dać mi pięć gwiazdek na udawanym koncie Ubera.
Dam ci sześć.
-Dziesiąt dziewięć? -Nie!
Tak! Ty to powiedziałeś.
Dobra, czas na muzykę.
Mógłbyś czasem zostać u mnie.
Na noc.
Mógłbyś też jechać z przodu jak duży chłopiec.
Wystarczy, że nakrzyczy na mnie, że wracam tak późno.
-Gdyby nie było mnie całą noc... -Dobra, nieważne.
Alice, przepraszam.
Wie, że chcę się rozstać, ale...
Dziecko. Tak.
Nienawidzę cię. Idź.
Ja ciebie też. Do jutra.
Martwię się Prestonem i Crosbym.
Otwarty związek to straszny chaos.
-O to w tym chodzi. -Myślałem, że są szczęśliwi.
Może chcą podzielić się szczęściem z kimś innym.
Rety, Paul. Jesteś tak młody, a tak tradycyjny.
Uważam, że to fajne, kiedy jest się ze sobą na całe życie.
Wiesz?
Jak myślałem, że byli moi rodzice.
-Może byli. -Nie.
Mama wyrzuciła rzeczy taty tydzień po jego śmierci.
Jakby nigdy nie istniał.
I nigdy o nim nie mówi.
Ta sytuacja nie powinna przeszkodzić nam w wyjeździe do Londynu.
Nie chodzi tylko o moją mamę.
Muszę pracować i...
Nie lubię ich bułeczek.
W takim razie żadnych bułeczek i otwartych związków.
Chciałbyś być w otwartym związku?
Nie.
Paul, powinieneś porozmawiać z mamą.
Może miała swoje powody.
Może twój tata się puszczał.
Chodził na panienki w barach.
Nie. To pierwszy mąż ją zdradzał.
Ale wciąż ma jego zdjęcia w domu.
Henrique.
WIęc żadnego Francuza w trójkąciku?
Przezabawne.
HOTEL LANGHAM, LONDYN
TYLKO NA NAGŁE WYPADKI
TO DO CIEBIE, ALICE
PIEPRZYĆ PRZYSZŁOŚĆ
Zobaczysz takich więcej
w Londynie!
Cześć, Martha.
Dzień dobry.
Przyszłaś podlać kwiatki?
-Tak. -Świetnie. Ja...
Przyszłam oddać zszywacz i...
coś stało się z moją bielizną.
Jak widzisz, opadły. Tak po prostu.
-Wiem, że dziwnie to brzmi, ale... -Nie.
Mnie też się to zdarza. Zróbmy coś z tym.
Pomogę ci.
-Myślę, że mogę sama... -Nie, dam radę. Przepraszam.
Wiem, co się stało.
Tak?
Musiałaś rano źle włożyć nogę.
Rety, co za niezdara.
Zdarza się najlepszym.
-Świetnie. -Super.
Dalej już nie mogę.
Poruszaj się trochę.
-Daj trochę... -Tak.
Świetnie.
Teraz o wiele lepiej.
Dobra robota.
-Dziękuję. -Zrobiłaś to.
Dobrze...
Cieszę się, że przyszłaś.
-Miłego dnia. -Tobie również.
Miło było cię widzieć.
Na razie, buziaki.
Tak.
„Wygooglowałem najlepsze miejsca z bułeczkami.
Możemy spróbować czegoś nowego razem.
Kocham. Dominic”.
Pieprzony Dallas.
Paul Stevenson.
Paul? W końcu! Tu mama!
Cholera.
Paul, możesz na słówko?
To tylko uścisk.
Zasady są zasadami.
Jeśli będziemy koić pacjentów, nie nauczą się tego sami.
Brałbyś za każdym razem na ręce płaczące dziecko?
Nie.
Ja...
odłożyłbym je.
Bardzo ostrożnie.
Zerwałeś więź z Helen.
Tak leczę nerwicę natręctw.
A ta metoda jest uznawana za punkt odniesienia.
Pacjenci muszą mierzyć się z lękiem,
być sam na sam z dyskomfortem,
aż nauczą się z nim żyć.
Czasem uścisk
może być gorszy od klapsa.
Daję ci miesiąc bezpłatnego urlopu, żebyś zmierzył się z lękiem w pracy.
CO ZROBIĆ, KIEDY ZAKOCHASZ SIĘ W SZEFIE
-Cześć, Paul. -Zgadnij, kto leci do Londynu?
Zgadnij, kto jeszcze leci i dlaczego to ja.
Moja praca jest do bani.
I nie chcę skończyć z Dallasem.
To nie ma sensu czy jestem tak pijana? A może jedno i drugie?
Wypij za mnie.
Alice, tak mi ulżyło.
Do usłyszenia, kochanie. Pa.
Tak! Alice i Paul lecą na wesele.
Dlaczego choć raz nie ucieszysz się moim szczęściem?
LOS ANGELES - INDIANAPOLIS - FILADELFIA
Gdzie jesteś? Wypiłam już dwa kieliszki
i rozważam zamówienie bekonowego nadbagażu.
Alice, nie jestem na lotnisku.
Nie mogę dziś lecieć.
Co? Dlaczego?
-Marissa... -Nie chcę o niej słyszeć.
Potrzebuję więcej czasu.
Minęły miesiące.
Nie rozumiesz. Nie masz dzieci.
Pieprz się!
Przepraszam, nie o to mi chodziło.
Kiedy powiedziałeś „lećmy”, myślałam, że chciałeś.
-To moja wina. -Przepraszam.
Polecę, jak tylko będę mógł.
Zaufaj mi, proszę.
Dobrze.
Do zobaczenia niedługo.
Przepraszam.
Cholera, anulowano naszą rezerwację w hotelu!
Niespodzianka!
-Słucham? -Ja ją anulowałem.
Mój dobry znajomy, Alcott Cotswald, wiesz, profesor na studiach doktoranckich,
zaoferował nam pokój u siebie.
Twój dobry znajomy? I będziemy w jego mieszkaniu?
Jak w Downton Abbey?
Alcott jest bogaty i jest gejem.
Pomyślałem, że będzie nam u niego lepiej niż w hotelu.
Nie wyglądasz na zadowolonego.
Nie układało ci się ostatnio,
chciałem zrobić dla ciebie coś miłego.
Jeśli nie chcesz być u niego,
-odwołam sprawę. -Nie.
W porządku.
Dobrze. Pokochasz go.
Nie wątpię. Kocham starych, bogatych mężczyzn.
Książę Karol, pychotka.
SZUKAJ ALCOTT COTSWALD
-Dobry Boże. -Co?
Co?
Przepraszam. Jasne spodnie to był błąd.
Czy ktoś ma odplamiacz?
Proszę pana?
O mój Boże!
-Wszystko gra? -Przepraszam.
Tak, ja tylko...
Mój były mąż
napisał do mnie na Facebooku.
Mówi... Posłuchaj tego.
„Nie mogę się doczekać spotkania, moja droga”.
Głupie.
Głupie. Głupie. Głupie.
Co za głupota.
Ale wciąż jest przystojny, prawda?
Ja bym się skusiła, bez urazy.
Przepraszam.
Zjadłam żelka z marihuaną w taksówce.
Chcesz jednego?
Jestem z policji.
Ja... Nie...
-Nie robię tak. -Żartuję. Nie jestem.
Mój Boże!
Chciałabym zmienić klasę na wyższą.
I nie dlatego, że jestem pijana.
Oczywiście.
Wody?
Zawsze chciałam mieszkać nad wodą.
Dziękuję.
Jasna cholera! Nieźle.
To wszystko dla mnie?
Mam zrobić ci zdjęcie?
Może. Pierwszy raz lecę biznes klasą.
Firma zapłaciła. Fajnie.
Bardzo fajnie, kmiotku.
Aha, spoko.
Tak, jestem z Kansas, co mnie zdradziło?
Kawałek słomy, którego używam jako wykałaczki?
Przepraszam, nie mam nic na swoją obronę.
W porządku. Spodziewałem się,
że wszyscy będą tu seksowni i wredni jak ty.
Jestem Dennis.
Alice.
Kurde. Można tu odpalić Paddingtona?
Widziałaś, prawda?
Nie. A to nie film dla dzieci?
Po pierwsze, głupio mówić film dla dzieci. To po prostu bardzo dobry film.
Po drugie, obejrzysz go.
Razem go obejrzymy.
I proszę.
Synchronizacja.
Jest trochę straszny, więc uważaj.
Nie.
Dlaczego wstałaś tak wcześnie?
Moje rodzeństwo dziś przylatuje.
I mama, oczywiście, ale rodzeństwo to coś wyjątkowego.
Nie mogę się doczekać, by cię przedstawić.
Ja się tak nie cieszę na myśl o moim.
Bo Cecil i Bridge mówią tylko o koniach.
Alice i Paul są fajni.
Od dawna nie mieliśmy kontaktu, ale to się na pewno zmieni.
Nie chcę wyglądać na zbyt podekscytowaną.
Ćwiczyłam moją minę. Co myślisz?
Świetna.
Wygląda jak...
Piersi.
-Piersi. -Przestań.
Mówię, przestań.
Patrzenie na piersi panny młodej przed ślubem przynosi pecha.
Kumam.
Ale patrzenie na pośladki to siedem lat szczęścia.
Przestań.
Przepraszam, że nie będzie mnie do kolacji próbnej.
Muszę udać się do domu rodzinnego.
W porządku. Chcę mieć z nimi trochę czasu.
Opowiadałam ci, jak razem wymiotowaliśmy w Taco Bell?
Piękna historia.
Poruszająca.
Nie wiem, dlaczego to zrobiłam.
Nie, wiem.
Zjadłam dużo marihuany.
Powinnaś zjeść więcej.
Żartuję.
-Dobrze cię widzieć, Donno. -Ciebie też, Henrique.
Gdzie twoje bagaże?
Nie wiem.
Dziwnie jest przejść z bycia pijaną do kaca bez przerwy na sen.
Co nie?
Powinniśmy się napić? Nie.
-Śniadanie? -Tak.
Do jutra nie mam żadnych spotkań,
chcesz śniadanie? Chodźmy na śniadanie.
Tak jest!
Zignoruję fakt, że zaczynasz dziwnie mówić.
Dziękuję.
Mój hotel miał w ofercie brunch.
Świetnie. Lubię hotelowe brunche.
Dlaczego tak dziwnie mówisz?
-Możesz to ignorować? -Jak długo?
WITAMY NA LOTNISKU LONDYN STANSTED
Kochanie? Udajesz, że nie jesteśmy razem?
Nie.
Tak, przepraszam. To przez te spodnie.
Nie jest tak źle.
Pan Dominic Shah i pan Paul Stevenson?
Wezmę wasze bagaże.
Nie można wymienić tej oprawy świetlnej.
Była jedyna w swoim rodzaju.
-To nie jakaś sieciówka, na Boga. -Tak, chrzanić sieciówki.
Tak, żądam zwrotu pieniędzy.
Jak minął lot, chłopcy?
Ktoś potrzebuje prysznica?
Ja już jestem mokry.
HOTEL LANGHAM
Jestem Alice...
Stevenson.
-Zapraszamy. -Skąd zna pani moje nazwisko?
Eloise przesłała nam pani zdjęcie.
Chciała zapewnić sprawne zameldowanie.
I zmieniła pani pokój na apartament Sterling.
Nie stać mnie na niego. To znaczy...
Wolę mniejsze pokoje, bo jestem niska.
Nie chcę się zgubić za meblami.
Co byście zrobili? Macie tu w ogóle pogotowie?
Rachunek został opłacony z góry. Łącznie z dodatkowymi opłatami.
Nie musiała tego robić.
Miała pani długi lot. Może pokażę pani pokój?
Tak, dziękuję.
Tak. Co innego miałbyś robić?
-Łóżko jest ogromne. -Tak.
Dlaczego nie skorzystaliśmy?
Spieszyliśmy się.
I przewróciliśmy się.
Ty się przewróciłeś. Mnie popchnąłeś.
Są i nasze zamówienia.
Dzień dobry. Pani śniadanie.
Dawaj, śmiało.
Proszę bardzo.
Dwa razy jajka po benedyktyńsku.
Jeden omlet forestière ze szpinakiem, rzeżuchą wodną i frytkami z polenty.
Wędzony plamiak szkocki.
Raz naleśniki. Gofry.
Dwa razy pain au chocolate. Bekon, kiełbaski.
Kawa. Herbata.
Risotto z homarem.
Piękny.
Sok pomarańczowy, butelka Veuve Clicquot.
Parfait jogurtowe.
Stek z frytkami.
I dwie butelki Sauvignon Blanc.
Wspaniale.
Nigdy wcześniej nie jedliśmy. Jesteśmy podekscytowani.
Oczywiście.
Która w ogóle godzina?
Pewnie coś koło 15.30.
Cholera.
Niedługo muszę iść na obiad z moją głupią rodzinką.
-Lepiej dokończ śniadanie. -Tak zrobię. Zjem to.
I to. I to.
Potem skieruję się na wschód.
Tego nie próbuj, bo to też moje.
Zjem wszystko, a jeśli zwymiotuję,
to najwyraźniej na taki finał zasułżyli.
Jesteś dziewczyną z moich snów? Powiedz, że nie masz męża.
-Cholera, Jonathan. -Słucham?
-Nie. Masz męża? -Nie.
Nie, Jonathan to mój królik.
Muszę napisać do przyjaciółki, która go pilnuje,
żeby nie zapomniała o jego...
Marchewkach?
Tak, marchewkach.
Skoro już wiem, że masz królika,
i nadal uważam, że możesz być dziewczyną z moich snów,
myślisz, że możemy się jeszcze zobaczyć?
Przepraszam, co?
Zapraszałem cię na randkę.
Boże!
Wybacz.
Nie chciałem cię spłoszyć.
Myślałem, że to Dominic.
Zdecydowanie nie.
Więc zawsze wchodzisz tak
do pokoi w swoim domu?
Tak. Jeden z moich najgorszych nawyków.
Gdybym powiedział ci moje, musiałbym cię zabić.
-Zbierajmy się. -Jasne.
Mój kierowca zawiezie was na rodzinną kolację,
ale jutro wieczorem należycie do mnie.
Tak jest.
Będę wyglądał jak kupka popiołu
po wieczorze z moją rodziną, więc wyniesiesz mnie w urnie.
Zabawny jesteś. Jest zabawny.
Spędza tyle czasu ze mną, że to normalne.
Tęsknię za czasami, kiedy byłaś malutka, Ellie.
Ale być może wkrótce będziemy mieć wnuka.
Spokojnie, Henrique. Daj jej się nacieszyć weselem.
Coś nie tak, Ellie?
Nie, po prostu jestem zmęczona.
Wesela są stresujące.
Pamiętaj, żeby oddychać.
Moja laska!
Cześć!
Dobrze, że jesteś.
Sama w to nie wierzę.
-Pamiętasz Doma? -Cześć, Dom.
Cześć.
Alice! Paul!
-Paul! -Miło cię widzieć, mamo.
-Dominic. -Henrique.
-Miło znów cię widzieć. -Panią również.
Długo czekaliście?
Całe wieki.
Pójdę sprawdzić stolik.
Jak było...
Nic się nie zmieniłeś, to niesprawiedliwe.
-Dziękuję. -Czy to możliwe, że wciąż jestem nawalona?
-Widziałeś, że zapłaciła? -Białe wino, proszę pani.
-Proszę. -Dziękuję.
Proszę nie żałować.
Witajcie.
Z całego serca dziękuję wam,
że przybyliście do Anglii na mój ślub.
Wiem, że niełatwo jest wstrzymać pracę
i życie prywatne. Bardzo to doceniam.
Nie mogłoby nas tu nie być.
-To na zdrowie! -Zdrówko!
Paulie.
Minęło trochę czasu, odkąd ostatnio się widzieliśmy,
więc pomyślałam, że zagramy w grę,
którą znalazłam online. To „Co byś wolał?”.
Grałam w to z zespołem w pracy i wszystkim się spodobało.
Czym się zajmujesz?
Prowadzę projekty w Malowanych Skrzydłach.
To fundacja, która zachęca biedne osoby do korzystania ze sztuki.
Mogliby zachęcać do jedzenia.
Co takiego, Paul?
Alice miała coś ohydnego w ustach.
Bo jestem ohydna.
Zacznę od Paula!
Na własne ryzyko!
To będzie zabawne.
Wolałbyś mieć 134 cm czy 230 cm?
Mówimy o wzroście czy penisie?
Doskonałe pytanie.
-Uczciwe. -Bardzo.
Zdecydowanie 230.
Myślę, że nie ma na świecie geja, który chciałby być niski,
bo istnieje wtedy ryzyko, że stara wiedźma porwie cię
i włoży do szklanej menażerii razem z innymi skarbami.
Zdarzało się.
-Alice! -Twoja kolej.
Wolałabyś być biedna, ale robić to, co kochasz,
czy bogata i nie znosić swojej pracy?
Bogata.
Pracujesz w firmie Jonathana Walsha, prawda?
-Tak. -W dziela technicznym
czy kreatywnym?
Jestem jego asystentką.
Cóż...
Jupi!
Alice jest utalentowaną architektką
i odnosiłaby ogromne sukcesy, gdyby...
Chcę robić to, co robię. Dlatego to robię.
Przepraszam, broniłam cię.
Nie wszyscy mamy bogatych rodziców.
Niektórzy muszą pracować w czymś, czego nie lubią.
Wiem o tym.
-I nie wszyscy mają ojca. -To już zbyt mroczne.
Alice! Rozlewasz wino.
Wiem, mamo!
El, dawaj kolejne. Jest zabawnie.
Moja kolej.
Mamo. Tak przyszło mi na myśl.
Wolałabyś śmierć swojego męża
czy oddać wszystkie jego rzeczy, nie pytając, czy je chcemy?
A może obie opcje? Można tak?
Nie powinieneś zwracać się tak do matki.
Wiem, że wspierasz naszą mamę,
ale nie ma tu gdzieś 19-latki lubiącej tatuśków,
której poczucie wartości powinieneś niszczyć?
Masz więcej pytań? Podoba mi się.
Mnie też.
Patrzcie! Jedzenie.
-Wygląda smakowicie. -Pysznie.
Miło, że wszyscy tu jesteście.
Tylko 72 godziny do wielkiego „tak”.
Tak się cieszę, że jestem tu
z moimi dziećmi i ich przyjaciółmi.
Masz na myśli Dominika, mamo?
Nie jest moim przyjacielem, tylko kochankiem.
Nie. Starczy tego.
Paul, to nie było do ciebie. Wiesz, że cię wspieram.
-O mój Boże, Alice! -Nic mi nie jest!
Coś było nie tak z tym kurczakiem.
Nie jadłaś kurczaka.
Biedactwo.
-Przepraszam pana. -Tak?
Widzi pan tego człowieka?
-To mój syn. -Co się dzieje?
A Dominic nie jest jego przyjacielem, chłopakiem.
-Mamo. -Albo kochankiem. Uprawiają seks.
-Wkłada mu w tyłek. -To nie...
Albo na odwrót.
Nieważne. Nie przeszkadza mi to.
Chodzi o to, że mój syn jest gejem, a ja jestem dumna.
Zawsze byłam z niego dumna.
Eloise?
Cześć, Tom.
To jest Tom.
Pracujemy razem.
Świetnie. Mama właśnie wyjaśniała mu seks analny.
Tom, to moja rodzina.
Ja jestem dumnym tatą.
Też bym był.
Miło było poznać.
Gratulacje w kwestii gejostwa.
Wszyscy to robią.
Widzimy się na weselu, Eloise.
Czy on pogratulował ci bycia gejem?
Nie!
Cicho!
Wszyscy.
Zwalę wasze absolutnie oburzające zachowanie
na jet lag, a nie jakieś gnijące emocje
w waszych głowach, ale zważcie na moje słowa.
To moje miasto.
Moi ludzie. Ale co najważniejsze,
to mój ślub.
Więc nie spieprzycie mi go.
Cokolwiek się z wami dzisiaj stało, wierzę, że to nie jeest norma.
Od tej chwili będziemy zachowywać się jak normalna rodzina,
która radośnie świętuje ślub ukochanej osoby.
Alice!
Wytrzeźwiej przed moim wieczorem panieńskim.
Paul! Zostaw mamę w spokoju. I tato...
Ty...
Choć raz zachowałeś się w porządku.
-Eloise, jeśli... -Nie!
Cicho!
-Próbowałeś. -Wciskam teraz reset.
Zrozumiano?
Dobrze. Mamo, tato, idziemy.
-Jest piękna, kiedy się złości. -Promienieje.
-I ta sukienka! -Nikt jej nie ściągnie.
Nikt, kogo znam.
Jonathan?
Twój królik?
Cześć, Dennis.
Moja opiekunka miała zadzwonić, żebym pogadała z królikiem.
Ma problem z zasypianiem, bo jest socjopatą.
Słuchaj, może to trochę za szybko,
ale chciałabyś się spotkać jutro?
Jutro mam wieczór panieński siostry.
A dzisiaj?
Próbuję coś wykombinować. Zadzwonię.
Jestem dziś zajęta i wyczerpana.
Jasne, nie ma sprawy.
Znam wiele kobiet w Londynie.
Emma Thompson, Spice Girls,
duch księżniczki Diany.
Świetnie. Zdzwonimy się.
Jasne. Dobrej nocy.
Nie mogę się doczekać.
Alice!
-To jest Moffy. -Cześć!
-Mimzy i Bits. -Cześć!
Cześć.
Mimzy nie napisała ci, co założyć?
Jestem okropna.
Nie, zapomniałam. Okropna jestem, prawda?
Naprawdę jest okropna, Alice.
Zgadzam się na 1000 procent.
Ale wiem, gdzie możemy kupić kostium.
Dziękuję.
Więc tak to wygląda w Wielkiej Brytanii?
Wieczór panieński?
Nie będziemy pić wódki z kubków w kształcie penisa?
Boże. Amerykanie są tacy zabawni.
Wyobrażacie sobie Eloise pijącą z takiego kubka?
Może z odstającym małym palcem.
Uwielbiam Alice.
Proszę się tu zatrzymać.
Zaczekajcie! Zaraz wracamy z kostiumem.
Dobrze się bawisz?
Tak, masz miłe przyjaciółki.
Polubiły cię. Podoba im się, jak się ze mnie śmiejesz.
Ja nie... Nie chciałam.
Nie, w porządku.
W zasadzie...
Chciałam z tobą porozmawiać.
Powinnam wspomnieć o tym wcześniej.
Dobrze.
Uważam, że masz duży talent.
Znajomy w Londynie ma pracownię architektoniczną
-i szuka kogoś... -O mój Boże!
Co?
Przez chwilę myślałam,
że mnie przeprosisz.
-Za co? -Za zeszłoroczne lato!
Wiem, że zrezygnowałam w ostatniej chwili, ale mówiłaś, że to nic takiego.
Ludzie tak mówią, nawet jeśli to nieprawda.
Próbowałam ściągnąć cię tutaj.
Przepraszam, nie chciałam płakać w twoim eleganckim mieszkaniu.
Wiesz co? Nieważne.
Nieważne.
Mam pracę.
Nie jestem sprawą charytatywną.
Nie potrzebuję pomocy.
Nie chciałam...
Jesteśmy!
Patrz, co mamy.
Przepraszam.
Będzie idealny na mój ślub z Donaldem Trumpem Juniorem.
-Rachunek dla pana. -Dziękuję.
Dobrze czasem gdzieś wyjść.
Nawet jeśli to z tobą, kim gardzę.
Nigdy nie mówiłem ci, że przykro mi z powodu Billa.
W porządku.
Szczerze mówiąc, nie było między nami dobrze.
Jesteś dobrą kobietą, Donna.
Byłem głupi, kiedy byliśmy razem.
W końcu się zgadzamy.
Ale nie straciłem całego uroku, prawda?
Henrique, jesteś tak zakłamany.
Takie teksty działają jeszcze na te 25-latki?
Nie uwierzyłabyś.
Czujesz się młodszy, mając młodsze tyłeczki?
Myślę, że po prostu czuję...
Zawsze lubiłem nowe samochody, ale ostatnio nie dają mi satysfakcji.
Buu.
Nie kupujesz dziś moich tekstów, co?
„Jestem taki biedny, pieprzę 22-latki, mam drogie auta
i nigdy nie odczuwałem żadnych emocji”.
-Mam pokój w hotelu. -Dobrze.
Tak, dobrze...
O mój Boże.
Mamy jacht.
Nie, to nie nasze.
To nasza łódka.
O tak!
Miło.
Rzeka jest zimna, ale tu mamy ciepełko.
Jasne.
Tu wasz kapitan, złociutkie.
-Rock and roll. -Najpierw najważniejsze.
Wiem, gdzie kryje się piwo.
Dla kogo wyrok śmierci?
-Ona. -Tu.
Jej przyda się najbardziej.
Przepraszam, kochana. Lepiej prowadzę, niż rzucam.
Lepiej piję, niż prowadzę.
Możemy zrobić coś, żeby mniej rzucało?
To samo mówi Olliemu co wieczór.
To było niezłe!
Po prostu go włóż i nie ruszaj się.
Cała ja.
Ollie! Przestań. Próbuję uporządkować szufladę z warzywami.
-Przestań! -Myślę, że już wystarczy.
To samo mówi Olliemu.
Nie czuję się dobrze.
Proszę pana, źle się czuję.
-Mam podkręcić? -Nie!
-Tak mówi Eloise do Olliego! -Alice! Wystarczy.
-Alice. -O co ci chodzi?
-Przestań. -Już dobrze.
Puść moje nadgarstki.
Zapasy kobiet!
O nie!
Cholera! Zimna.
Eloise! Pomocy!
Trzymajcie się.
-Cholera. -Rzuć tutaj.
Za daleko.
Czy to kiełbasa w wodzie?
To nie to!
Boże! Gdzie mój kostium?
-Oglądasz krykieta? -Oczywiście. Znam wszystkie zasady.
Uderzasz piłkę pałeczką,
a wszyscy krzyczą: „brawo”.
-Czyli oglądasz? -Tak.
-Za nowe doświadczenia. -Tak jest!
I za starego, bogatego Anglika, który za to płaci.
Nazwałeś mnie starym, gówniarzu?
Wziąłem cię za Sherlocka Holmesa.
Masz tupet! Jak śmiesz?
Idę poszukać dr. Watsona w toalecie.
Dobrze się dogadujecie.
Jest zaskakująco miły.
Tak sobie myślę,
czy to byłoby coś złego, gdyby coś się wydarzyło?
Mogłoby być ciekawie.
-On myśli, że coś się wydarzy? -Myślę, że nas polubił.
Co wy na to, żeby dopić i ruszyć do domu?
Nie. Jeszcze nie, prawda?
-Powinniśmy trochę zaszaleć. -Wspaniały pomysł.
Możemy zwilżyć usta czymś mocniejszym i ruszyć na parkiet.
Genialne! Uwielbiam tańczyć.
-Ty uwielbiasz tańczyć? -Tak!
Nie odciągniesz mnie od dobrych bitów. Kocham...
bity. Szczególnie...
taneczne bity. Chodźmy.
Ja chętnie.
Dzieci nie mogą się o tym dowiedzieć.
Jestem złoczyńcą z Disneya, który zniszczył rodzinę?
-Jak Krab Sebastian? -Nie.
On nie był złoczyńcą.
-Zgadywałem. -Bardziej jak Pepé Le Swąd.
Wciąż jesteś piękna.
Nieprawda.
Jestem stara, mam zwiotczałą skórę. I nie obchodzi mnie to.
Patrz tylko!
Zrobiłaś się teraz niebezpiecznie zabawna.
Tak? Twoja strata, kochany.
Chodź tutaj.
Lepiej weźmiemy już taksówki.
Tak. Przepraszamy, Eloise.
-Myślałyśmy, że będzie fajnie. -Wiem.
Zapomnijmy o tym.
Miło, że dał mi swoje spodnie.
Tak.
Naprawdę nam przykro.
Widzimy się na weselu.
-Tak. -Owszem.
Alice, zanim wejdziesz.
Chciałam coś wyjaśnić.
Wiem, że poroniłaś.
Chciałam przy tobie być, ale nie mogłam...
-tego zrobić. -Możemy skończyć?
Dość.To zbyt trudne.
Przepraszam za moje zachowanie.
Czuję się tak krytykowana przez ciebie,
że czasem nie mogę się powstrzymać.
I nie chcę dłużej próbować.
Przyjdę na wesele, a potem lecę w cholerę do Ameryki.
Możemy przestać udawać, że jesteśmy siostrami,
bo tak naprawdę nawet się nie przyjaźnimy.
Alice, nie chcę tego.
Wiem, że nie przywykłaś do takich rzeczy,
ale większość ludzi nie dostaje w życiu tego, czego chce.
Myślisz, że tego nie wiem?
Myślę, że nie.
Komplikacje... Nie dam rady.
Niech to szlag, kurwa!
Cześć, tu Alice.
Czy ja się palę?
-Zabierzmy go do domu. -A nie możemy go tu zostawić?
-Jesteś złym człowiekiem. -Nie masz pojęcia.
Kochanie, chodź. Nic ci nie jest.
Nie ma to jak w domu.
Powinniśmy się cieszyć, że bar nie spłonął.
-Prawda. -Tak.
-Dominic! Jezu! -Przepraszam.
Od lat chciałem to rozbić.
Jest warte więcej niż wszystko, co posiadasz.
Zgadza się.
Zaparkuj tu swój drobny tyłeczek.
Gorąco tu, prawda?
-Tak dobrze. -Co robisz?
-Przestań. -O tak.
Cześć.
Hej.
-Tu też cześć. -Jasne.
Podzielcie się.
Dla każdego wystarczy.
-Podoba ci się? -Tak.
Pytam jego, czy mu się podoba.
-Co? -Pytałem, czy ci się podoba.
Nie. To ja pytałem, czy ci się podoba.
Wiecie co? Zaraz wracam.
Nigdzie nie idźcie.
Musisz się uspokoić.
To twój pomysł. A teraz mam się uspokoić?
Bądź bardziej spragniony, ale nie tak bardzo.
-Nie rozumiem. -Bądź zdzirą.
Przekąski!
-O tak. -Czy to chipsy?
Pieczony kurczak i farsz.
Ja usiądę na kanapie. Paul, ustaw się na czworaka.
-Świetnie. -Dobra.
Ja tylko...
Pomogę ci z tym.
Dobrze. Dziękuję.
Zaczynamy.
-Częstuj się. -Masz jakieś sosy?
Wydaje mi się, że mam hummus i baba ghanoush.
-A guacamole? -Muszę...
Przepraszam, że przeszkodzę. Jestem stolikiem na chipsy?
Kochanie, tu się mówi chrupki.
Nie, nie, nie.
-Przepraszam. -Nie, to ja przepraszam.
O tak.
Czemu jęczysz? Nic się nie dzieje.
Jestem bardzo pijany. Muszę iść się wysikać.
Niezła klapa.
Jesteśmy zbyt pijani.
Trzeba było wrócić, kiedy chciałem.
Więc to moja wina? Ja to zepsułem?
W zasadzie tak.
Jeśli nie masz nic przeciwko...
Nie.
Skądże.
Dobrej nocy.
Jonathan nie jest królikiem, prawda?
Nie.
-To twój chłopak? -Nie do końca.
Pomyślisz, że jestem śmieciem.
Widziałem, jak jesz bekon z podłogi...
więc wiem już, że jesteś śmieciem.
Touché.
To jak poznałaś tego królika?
Jestem jego asystentką.
Byłam architektką... Jestem architektką, a on jest moim szefem.
Skomplikowane.
To nie wszystko. Ma żonę. I dziecko.
Czyli jest śmieciem.
Co? Nie.
On jest...
Jest po prostu...
porządnym szefem.
Jest miły i zabawny, a jego żona jest wredna.
Znasz ją?
Nie, ale widziałam jej Instagrama.
Jest na nim dużo fatalnych żartów o winie.
Tak. Prawdziwy potwór.
Powinieneś być po mojej stronie!
I jestem.
Nie bronię bogatego faceta przy władzy,
który okłamuje dwie kobiety, żeby je bzykać.
To już koniec, więc...
Pójdę sama na wesele
i moja rodzina zobaczy, że faktycznie jestem nieudacznicą, za jaką mnie mają.
Wątpię, żeby tak myśleli.
Moja siostra tak myśli i ma rację.
Jest jak Net-a-Porter, a ja jak nołnejm z sieciówki...
kropka com.
Jezu!
-Mówię poważnie. -Wiem.
Słabo wypadam w porównaniu z nią, więc...
Alice, kiedy wszedłem na pokład samolotu i zobaczyłem, że siedzę obok ciebie,
nie mogłem w to uwierzyć.
Myślałem, że posadzą mnie przy jakimś obrzydliwym biznesmenie,
który będzie pierdział całą drogę przez ocean.
-To byłoby niezłe. -A byłaś tam ty.
Elegancka i piękna kobieta.
Kim ty jesteś?
Dennis. Dennis Bottoms.
Co?
-Że co? -Tak. Nie powinienem był tego mówić.
Chwileczkę.
Moment.
-Nazywasz się Bottoms, jak „Poślad”? -Mogłem nie wspominać.
-To był błąd. -Nie, to idealne.
-O Boże! -Dennis.
Panie Poślad?
Czy uczynisz mnie najszczęśliwszą kobietą na świecie
i pójdziesz ze mną na okropną kolację próbną i ślub mojej siostry?
Dobrze. Ale nie godzę się na seks.
Dennis, oboje wiemy, że to nieprawda.
Słuchaj.
Zwalę wczorajsze wydarzenia na alkohol,
żebym mógł ci wybaczyć.
O mój Boże! Co ty... Przestań!
Czuję się okropnie po wczoraj.
W porządku. Wybaczam ci. Przestań płakać.
Nie przepraszam cię! Czuję się okropnie, bo namówiłeś mnie na trójkącik.
Zawsze mnie na coś namawiasz.
Jak przeprowadzka do Filadelfii, zaakceptowanie tej pracy,
oglądanie Project Runway po odejściu Tima i Heidi.
Przecież wciąż jest dobre.
A teraz trójkącik!
Nie ma nic złego w trójkącie. Uspokój się.
Nie wstydzę się tego. Jestem zraniony.
Nigdy ci nie wystarczam.
Staram się. Tak bardzo chcę ci zaimponować.
A ty mnie nie widzisz. Nie widzisz mnie, Dominic!
-Słyszymy cię. -Anglia mnie nienawidzi.
Chcę z tobą zerwać.
Żartujesz sobie? Ty zrywasz ze mną?
-Tak. -Kurwa!
Czuję coś do Alcotta i chciałbym to odkryć językiem.
Brzmi wspaniale, ale mnie interesuje...
Paul.
O mój Boże. To takie miłe.
To znaczy... Nie, dziękuję, ale to miłe.
-Dziwna sprawa. -O mój Boże!
Przepraszam. Dominic?
Tak. Znamy się?
Tom. Poznaliśmy się wczoraj.
Jeśli myślisz o trójkąciku, to sobie daruj.
O Boże.
Pójdę po resztę rzeczy, a potem mnie odbierzesz?
Tak! Moja siostra zorganizowała samochód, pewnie Bentley.
Pojedziemy z moją mamą i bratem, który jest w rozsypce.
I jego chłopakiem, Dominikiem, który jest idiotą.
Nie mogę się doczekać, by poznać teściów.
Zostawiłem Marissę - Złapałem nocny lot
Widzimy się na kolacji próbnej - Kocham
O mój Boże. „Kocham”?
Wszystko dobrze?
Dostałam właśnie wiadomość...
od mojej siostry, jest okropna.
Mówi, że nie mogę zabrać nikogo na kolację próbną. Ani na ślub.
-Serio? -Tak, jest straszna.
Więc o której Jonathan tu będzie?
-Nie, to nie... -Proszę.
Przestań.
W porządku, rozumiem.
Wiesz, Alice...
Na początku byłaś dla mnie niemiła.
Potem się upiłaś, przespałaś ze mną,
potem ukradłaś moje naleśniki.
Udawałaś, że twój kochanek to królik.
Odrzuciłaś mnie dla jakiegoś bogatego dupka, który bzyka cię na boku.
Potem zaprosiłaś mnie na ślub siostry,
a potem znów rzuciłaś dla królika.
A ja mimo to naprawdę cię lubię.
Bo jesteś wszystkim,
czego normalny mężczyzna mógłby chcieć.
Jesteś inteligentna, zabawna, piękna i miła.
Czasami.
Ale ty nie chcesz normalnego mężczyzny.
Wolisz kogoś, kto traktuje cię jak śmiecia,
bo uważasz, że jesteś śmieciem.
To naprawdę smutne.
Powinieneś umieścić ten tekst na jakimś kubku.
Daj spokój, Alice.
Oboje wiemy, że to za długie na kubek.
Powodzenia z twoim Markiem Zuckerbergiem z dyskontu.
Oby był tego wart.
O mój Boże! Spałaś z nim!
Nieprawda.
Wiedziałam, że ktoś się z kimś prześpi,
ale nie myślałam, że to będziecie wy.
Eloise.
Cześć, Paulie! Dominic!
-Nie teraz, mamo. -Dam radę. Dziękuję.
Dlaczego założyłaś jedwab na drogę?
-Spała z moim tatą. -Co?
To o wiele bardziej skomplikowane.
Dlaczego Dominic tak stoi?
-Rozstaliśmy się. -Dobrze.
-Dobrze? -Przytulić cię?
Nie! Absolutnie nie.
Czyli nie zobaczymy się na weselu?
Obawiam się, że nie. Ale miło było cię poznać, Eloise.
Jesteś piękna. Gratulacje.
Niewiarygodne.
Powodzenia, Dominic.
Przyda ci się, jeśli myślisz, że znajdziesz kiedyś kogoś jak mój brat,
kto będzie znosił takiego kretyna jak ty.
Ty mały, smutny człowieku.
Pieprz się, Dominic!
-Eloise... -Nie.
Nie rozmawiajmy o tym. Jestem teraz w moim zen!
Pa, pa!
Paul, co się stało?
Nie mam ochoty ci o tym mówić.
Zastanawiam się, czy wskoczyć na Grindra.
-Powinieneś odetchnąć chwilę i... -To nasze?
To będzie długa droga.
Zmień może te seksowne ciuchy.
Tak. Dobry pomysł.
-Jak miło. -Mamo, proszę.
Zabierz kolano. Jest na moich plecach.
Nie mogę. Nie mam jak się ruszyć.
Dobrze, że Jonathan będzie na miejscu, nie zmieściłby się tutaj.
Właściwie to szkoda, że go tu nie ma.
I kim w ogóle jest Jonathan? O czym ty mówisz?
To chyba chłopak Alice.
Gdyby miała chłopaka, wiedziałbym. Jesteśmy blisko.
Wylądowałem
Nie jest twoim szefem?
-Alice! -Przepraszam.
Patrz na drogę!
Spotykanie się z szefem nie jest dobre.
Lepsze od spotykania się z byłym mężem.
Nie mogę się doczekać!
Wiem, że jest ci przykro z powodu Dominica...
-Alice! -Przepraszam!
-Mogę prowadzić. -Wciąż jesteś na kacu.
Nic mi nie jest.
-Na pewno? -Tak, wszystko dobrze.
Nie chcę dzisiaj umrzeć, przepraszam. Napiszę do niego za ciebie.
Nie!
Czy on nie był żonaty?
Czemu nic nie powiedziałaś?
Czemu ty nie powiedziałeś o Dominicu?
Alice, droga.
-Na drogę! -Przepraszam.
-O Boże! -Przepraszam.
Możemy się zatrzymać?
Możemy, proszę?
Boże, dalej dużo wymiotujecie.
Uspokójmy się i jedźmy dalej, dobrze?
-Co to było? -Krowa.
O mój Boże! Nic jej nie jest?
Przepraszam, chyba... Czy to pańska krowa?
Nic jej nie jest?
Eloise, mogę cię porwać na chwilę?
-Cześć, Paul. -Witaj, gubernatorze. Może bułeczkę?
Żartuję. Żartuję sobie.
To moi rodzice. Marjory i Frederic.
-To jest Paul, brat Eloise. -Przyrodni brat.
I jestem tu sam, bo wczoraj ktoś mnie rzucił.
Bardzo mi przykro to słyszeć.
Jak się okazuje, Marj i Fred, jestem kiepski w trójkącikach.
-Rozumiecie? -Myślę, że wszyscy jesteśmy.
Byłem chętny.
Miałem smaka, jak to się mówi.
Stanąłem na czworaka, wygiąłem się,
a Alcott wchodzi, to nasza gwiazda specjalna,
i ma ochotę na przekąski...
-Przepraszam na moment. -To niegrzeczne.
Jak myślisz, co wydarzyło się dalej?
Po tym, jak miał ochotę na przekąski?
To mój jedyny garnitur. Boże...
-Co ty wyprawiasz? -Jestem dla ciebie zbyt szczery?
Powiedziałeś właśnie moim teściom o nieudanym trójkąciku
podczas mojej kolacji próbnej, więc tak, to trochę zbyt szczere!
-Przepraszam. -Daj spokój, Eloise.
To, co mówię, nie ma znaczenia.
Lubiłaś mnie, kiedy mogłaś mną rządzić,
nie chcesz mieć nic wspólnego z dorosłym Paulem.
Przykro mi, że nie jestem pięknym, zarozumiałym dorosłym jak ty.
-Jesteś dupkiem! -Tak?
Naprawdę?
Ja przynajmniej nie zostawiłem siostry, kiedy jej chłopak ją rzucił,
bo poroniła. Mówił, że to jej wina.
O czym ty mówisz? To dlatego się rozstali?
Tak. I poleciałem ją odwiedzić. Wykorzystałem punkty.
Ale rozumiem. Dlaczego miałabyś chcieć spędzać z nami czas?
Zawsze byłaś pięknym, wyczekiwanym dzieckiem,
a my byliśmy tą drugą, mniej kochaną rodziną.
Teraz mama rzuca się w ramiona Henrique'a jak jakaś zdesperowana nastolatka.
Jezu Chryste!
Boże. Tak się cieszę, że mój tata jest martwy i tego nie widzi.
Przykro mi o tym mówić,
ale twój ojciec też był dupkiem.
Mama takich lubi.
Nie masz prawa mówić tak o moim ojcu.
Był wspaniałym człowiekiem, kochał mnie. Pogubiłem się bez niego.
-Czego jeszcze tu szukasz? -Tylko tego ciasta.
Boże, Paul! Jesteś w błędzie.
Kiedy się ujawniłeś, Bill nie mógł tego znieść.
Uważał, że to obrzydliwe.
Mama mówiła, że go zostawi,
jeśli choć raz sprawi, że poczujesz się nieakceptowany.
Chroniła cię przed nim, nawet po jego śmierci.
A ty byłeś dla niej okropny.
-To nieprawda. -Prawda.
Nie, mówił... że mu to nie przeszkadza.
Że kocha mnie bez względu na wszystko.
Mama kazała mu tak mówić.
Nie, wymyślasz teraz.
Chciałabym, Paul.
Mama cię kocha.
Walczyła dla ciebie.
Paul!
Wszystko dobrze?
Tak, dziękuję.
Mógłbyś przynieść mi te małe serowe przekąski?
-Dobrze. -I trochę białego wina?
-Jasne. -Ale nie chardonnay.
Jasne. Tak, dobrze.
Dziękuję wszystkim za przybycie,
by być świadkami tego, jak ta kobieta popełnia największy błąd życia.
Już wchodzę
Poznałem Eloise w klubie Apollo.
Powiedziałem mojemu bratu,
że zobaczyłem właśnie najpiękniejszą kobietę na świecie.
Myślał, że mówię o koniach.
Na szczęście dziś nie zaszła taka pomyłka.
Ty!
-Alice? -Nie.
To znaczy tak, to ja, ale... Marissa, witaj.
Nie próbuj być miła.
Może wyjdziemy na zewnątrz?
Nie, myślę, że wszyscy chętnie usłyszą,
że ta osoba
pieprzyła mojego męża!
Kiedy ja siedziałam w domu i karmiłam dziecko,
które wysysało ze mnie życie jak wampir.
Przepraszam. Jonathan mówił...
Mam winić tylko jego?
Nie. Jesteś kobietą.
Powinnaś była wiedzieć. Znasz to uczucie!
Wyjdźmy na zewnątrz, porozmawiajmy...
Nie, mam dość rozmów z terapeutami,
ekspertami od snu
i moim cholernie głupim mężem!
-Rozwodzę się z Jonathanem. -Tak!
Myślę, że powinnaś,
bo pieprzył nas obie. Obie jesteśmy ofiarami.
Ale najpierw
trochę cię obiję.
Tak!
Chodź tu, Truskawkowa Babeczko!
Nie spałam od czterech dni, jestem niezwyciężona!
-Alice, skończ z tym. -Ale jak?
Paul, czy ty mi sikasz na stopę?
Tak.
Dawaj.
-Możecie wezwać ochronę? -Żadnej ochrony.
-Paul! -O mój Boże!
Cholera!
Alice, rozpierdolę cię!
-Nie. -Alice, co to za kobieta?
Nie!
Przestań!
Marissa.
O nie!
Mamo, nie!
-Dawaj, mamo! -Nie gryźcie się!
Masz udar?
Uważasz, że to zabawne?
No. W sumie to tak.
Mamo, pobiłaś kogoś.
Tak.
I nie wiem, jakiego balsamu używa,
ale był naprawdę przyjemny w zapachu.
To prawda, pachniała nieziemsko. I tak pewnie też smakowała.
Jesteście nienormalne.
O mój Boże!
Wiecie, na każdym weselu są ludzie,
o których później się mówi.
Pijany wujek, kuzyn, który obmacuje wszystkich na parkiecie.
Kuzyn Randy.
Za każdym razem.
Tym razem to my.
To chore, mamo.
Mamo?
Tak, Paulie?
Przepraszam, że byłem takim okropnym synem.
Nie, Paulie. Jesteś wspaniały.
Nie mogę uwierzyć, że tata...
Wiem, skarbie.
Dlaczego nie powiedziałaś?
Bo go kochałeś.
I czułeś, że on kocha cię bezwarunkowo.
Rzadko trafia się taka miłość.
Nie chciałam tego niszczyć.
Przykro mi, że Henrique
uderzał do tej zdziry.
W porządku.
Ty też zasługujesz na bezwarunkową miłość.
Już ją mam.
Przyszła moja córka Eloise?
Tak.
Jesteśmy zwolnieni?
Nie, ale zostawiła wiadomość.
Wiadomość?
Mam wam ją przeczytać.
Sami możemy... Już zaczynasz.
„Mamo, Alice i Paul,
kocham was, ale postanowiłam, że nie będzie was jutro.
Chciałam poczuć się częścią rodziny,
zamiast krążyć po wszechświecie jak samotny satelita.
Myślałam, że mój ślub da nam szansę na przywrócenie więzi.
Ale widzę, że nigdy jej nie było.
Obiecuję wam.
Od tej chwili nie będę próbować”.
Jaka szkoda, prawda?
To niezbyt przyjemne, prawda?
Rozdarta rodzina.
POSTERUNEK POLICJI
Dennis, cześć.
Dziękuję, że przyjechałeś. I że odebrałeś telefon ode mnie.
Alice, wybacz. Kim jest Dennis?
Dennis to...
-On... -Jestem nikim.
Kiedyś się przyjaźniliśmy.
Bardzo dziękuję.
-Fajny jest. -Dziękuję, Dennis.
Przepraszam.
W porządku.
Moje głupie, stare serce jakoś się zagoi.
Poznam jakąś prostą dziewczynę, może panią Strach na wróble.
-To są takie w Kansas? -Tak. Pewnie, że są.
To on?
Tak. Z nowego telefonu.
Marissa miała jego stary telefon, dlatego myślałam, że będzie...
-Nieważne. Nie interesuje cię to. -Nie. To pasjonujące.
Kontynuuj.
Pisze, że Marissa go zostawiła i w końcu...
możemy być razem.
Brzmi jak spełnienie marzeń.
Może kiedyś będziesz mogła uderzyć jego nową kochankę
na kolacji próbnej jej siostry.
Koło życia.
Jeszcze raz dziękuję.
Prześlę ci pieniądze za kaucję.
Mój adres to „Dennis_Poślad”.
-Przepraszam. „Poślad”? -Nie teraz, Paul.
Zawsze zostanie nam Paddington.
To dobry miś.
Na razie, Alice.
Więc kto to był?
Świetny chłopak, który naprawdę mnie lubił,
a ja wszystko spieprzyłam.
-Wróciła. -Mam się świetnie.
My mamy się świetnie.
Chodźcie do łóżka, dzieci. Utulę was.
-Donna. -Henrique?
-Chciałem cię przeprosić. -Naprawdę? Za co?
Że cię zwodziłem.
Nie chciałem znów psuć ci życia.
Wiesz co, Henrique?
Myślę, że to ja jestem ci winna przeprosiny.
To ja przepraszam, że zniszczyłam ci życie.
-O czym ty mówisz? -Powiem ci.
Byłam twoją miłością,
byłam miła i dobra i kochałam cię, a ty to zniszczyłeś.
Od tamtej pory próbujesz wypełnić tę pustkę
pieniędzmi, rzeczami i seksem,
ale nic nie jest na tyle dobre, prawdziwe
i bezpieczne jak posiadanie kogoś, komu zależy.
Teraz twoje życie dobiega końca.
Ile ci zostało? Piętnaście lat?
A może jeden rok, jak dostaniesz wynik badania
z ciemną plamką na skanie i spojrzysz w otchłań.
Więc przepraszam.
Przepraszam, że pokazałam ci, jak może wyglądać życie,
kiedy ktoś o ciebie dba.
Kiedy trzymasz się tej miłości
i mówisz „dziękuję”,
zamiast głośno domagać o więcej.
Przykro mi, że więcej tego nie zaznałeś.
A teraz wybacz, ale idę sama,
bo jestem bardzo zmęczona.
Dobranoc, Henrique.
Nie powinieneś tu przychodzić, to przynosi pecha.
Wczoraj wykorzystaliśmy cały.
Nie bawi mnie to.
Nie chcę, żebyś czegoś żałowała.
To twoja rodzina.
Pewnie tak.
Nigdy nie byliśmy razem.
Ale jesteś razem ze mną.
I założymy naszą własną rodzinę.
Pójdę zobaczyć, czy wszystko jest gotowe.
Co to za kolor?
Biały.
Wygląda na kremowy.
To nie biały?
Myśli pan, że śnieg i mleko są tego samego koloru?
Tak?
Nie, nie są.
Muszę je wymienić.
Dzień dobry.
Martho.
Zamówiłam 2000 świeczek na wesele i dostałam niewłaściwy kolor.
Zamówiłam białe, a dostałam to.
Mnie to wygląda na biały.
Tak? Naprawdę, Martho?
Bo jestem pewna, że to złamana biel,
czyli nie biel.
I teraz 2000 takich świec
stoi w miejscu, w którym mam wziąć ślub. Tak nie może być.
Pomóż mi, Martho. Tylko ty możesz mi pomóc.
Pójdę na zaplecze
i zobaczę, czy nie mamy białych.
Świetnie.
Mamy białe świeczki.
Idealnie.
Mamy 200 sztuk.
Dwieście?
Potrzebuję 2000.
Martho, muszę stąd wyjść.
Nie mogę oddychać. Ja...
Eloise! Przyszedłem właśnie
kupić kartkę na twój ślub.
Nie teraz, Tom.
Znakomicie.
Wracamy do Ameryki pełni wstydu.
Teraz wiem, jak czuła się Madonna po rozwodzie z Ritchiem.
Eloise nie chciała nas tam, ale gdybym przyjrzała się z daleka?
-Nie. -Mamo.
Ten policjant przeczytał nam cały list, w którym było jasno napisane,
-że ma nas nie być. -Wiem.
-Ollie? -Eloise zginęła.
Miała jakieś załamanie w sklepie, a potem uciekła.
Nie mam pojęcia, gdzie może być.
Serio? Taco Bell?
Jej ulubione.
Henrique jej nie pozwalał, więc my chodziliśmy bez końca.
Miała tam wszystkie urodziny.
Nie było to takie złe.
Mogę najpierw wejść sama?
Na chwilę.
Mogę nachosa?
-Eloise. -Zaczekaj.
-Ja nie... -Najpierw ja chcę coś powiedzieć.
Alice, przepraszam za zeszłe lato.
Paul mi powiedział.
O tym, że Andrew zostawił cię, bo poroniłaś.
Przysięgam, że nie miałam pojęcia.
Wiem, bo nic nie powiedziałam.
Nienawidziłam cię za to, a to nie twoja wina.
Jest coś jeszcze.
O co chodzi, El?
Kiedy już miałam do ciebie lecieć,
dowiedziałam się, że nie mogę mieć dzieci.
Nigdy.
Chciałam wsiąść do samolotu i zobaczyć się z tobą, ale...
Po prostu...
nie mogłam.
Moje dorastanie, w porównaniu do waszego,
było tylko namiastką życia.
W głębi serca zawsze wierzyłam,
że kiedyś będę miała swoją rodzinę i w końcu się zjednoczymy.
Tak naprawdę.
I w jednej chwili ten sen prysnął.
Bardzo mi przykro.
To nie twoja wina.
Powinnam była ci powiedzieć.
A zamiast tego zmieniłam ci pokój.
-Chciałam znaleźć ci pracę... -To miłe rzeczy.
Naprawdę miłe...
Ja też jestem czasem niewdzięcznym głupkiem.
Nie powiedziałam ci najgorszego.
Ollie nic nie wie.
Nie wie, że nie mogę mieć dzieci.
Okłamywałam go, uważa, że jestem idealna.
A wiem, że nie będzie mnie kochał, kiedy mnie pozna.
To tylko kwestia czasu,
żeby zorientował się, że pod tym wszystkim
jestem jedynie paczką Doritos.
Nie do końca rozumiem, czemu Doritos,
bo to wspaniała przekąska.
El, my cię kochamy.
Może za bardzo.
Postawiliśmy cię na piedestale
i czuliśmy się jak śmieci w twoim otoczeniu.
Zachowywaliśmy się strasznie, żebyś nas odrzuciła.
A dopiero teraz widzę, jak fajni jesteśmy.
Alice, zasługujesz na szczęście.
Przestań je odpychać.
Ty pierwsza.
Jesteś starszą siostrą.
Musisz dawać dobry przykład.
Ale musisz powiedzieć mu
o sytuacji z dziećmi.
Dobrze.
Mogę iść z tobą.
Jeśli chcesz.
Dobrze.
Zanim pójdziesz, zamówisz mi jeszcze jedną gorditę?
Zwykłą czy z podwójnym serem?
Z podwójnym serem.
To mój dzień.
Panie i panowie, geje i dziewczęta,
oto panna młoda.
Eloise.
Przepięknie wyglądasz.
Dziękuję, mamo.
To takie niesprawiedliwe.
Zgarnęłaś dobre geny, a nam zostały ochłapy.
Ty dostałeś poczucie humoru.
Ja mam odpowiednio długie palce.
-I mówisz to przed ślubem? -Tylko wspomniałam.
Spójrzcie na was.
Jesteście idealni.
Mój Boże! Jesteście miłością mojego życia.
Zbyt długo rozpamiętywałam przeszłość,
zamiast patrzeć na to, co mam przed sobą.
Ale koniec z tym. Od teraz rozmawiamy ze sobą.
Dobra? Potrzebujemy się nawzajem.
Tak. Koniec z satelitami krążącymi samotnie po kosmosie.
Chodźcie.
Przytulimy się.
Można okazywać tyle emocji w Wielkiej Brytanii?
To w sumie miłe i niekomfortowe.
Zostańmy tak przez chwilę.
Dobrze.
Witaj, Henrique. Miło cię znowu widzieć.
Przepraszam, że...
nasikałem ci na buty i uderzyłem w twarz.
Na moją obronę
powiem tylko, że byłeś dupkiem w stosunku do mamy.
Wielokrotnie.
Tak, to prawda. Przepraszam.
I to, co powiedziałaś wcześniej, też jest prawdą.
Powiedz, Eloise,
jesteś gotowa iść do ołtarza?
Uwaga. Amerykanie nadchodzą.
Wszystko w porządku?
-Przepraszam. -...na sukienkę.
-Nie martw się tym. -Miło cię widzieć.
Trzymajcie się.
Halo?
TEATR MUZYCZNY
Tak, żelki z ziołem były wspaniałe.
Miałaś rację. Pięć to za dużo.
Było pięknie.
Cześć.
Hej.
Przepraszam, że jestem w twoim samolocie.
Ale spokojnie, tym razem w klasie
z resztą motłochów i przestępców.
-Królik nie zapłacił za wyższą klasę? -Nie. Zerwałam z królikiem.
O nie.
Jestem zdruzgotany.
Wyczuwam w tym sarkazm.
Może przyjdę cię odwiedzić z moją dodatkową bułeczką?
-Tak? -Nie żebyś ją zjadła.
Ale żebym rzucił nią w twoją głupią, seksowną twarz.
Zasłużyłam sobie.
Uważaj.
ROK PÓŹNIEJ
Była sobie kiedyś pewna rodzina. Znowu.
W Los Angeles w grudniu mamy 26 stopni.
Mówiłam ci, Paul. Jak twój sweter?
-Nie pachnie dobrze. -Wyglądasz pięknie.
Tak się cieszę, że tu jesteśmy. Przegapiliśmy dziękczynienie.
-Nie straciliście zbyt wiele. -Słucham?
Mamo, kocham cię, ale twój indyk jest bardzo suchy.
Od tego jest sos.
Mamo, nie...
Proszę, do mnie.
Cześć, króliczku. Nie wierzę, że proces adopcji poszedł tak szybko.
Patrzcie na to eleganckie dziecko.
To dziecko z klasą.
-Piękne. -Pewnie nawet nie robi kupy.
Robiła całą drogę w samolocie. Mieliśmy lądowanie awaryjne.
Nie, nie robisz kupy.
Daj mi ją. Patrz, jaka idealna.
Jeśli kiedyś będę miała dziecko, będzie całe niechlujne.
Bzdura. Będzie Tyłeczkiem. To szlachetne.
-Ho, ho, ho! -Zaczyna się.
-Hej, Mikołaju. -Nie wierzę, że to zrobiłeś.
-Bez brody? -Swędziała mnie. Mam wysypkę.
Mam też opaski.
-Łap opaskę. -Jesteś niesamowita, mamo.
Chcę, żeby było wyjątkowo.
Zamienisz się za Alice? Chcę, żeby pasowały.
Kochanie. Alice, daj mi swoją opaskę.
Dobra, wszyscy.
Starajcie się nie spocić. Nie płacę za retusz.
Ja chcę usiąść.
Nie żyli długo i szczęśliwie,
bo pamiętajmy, wszyscy trafimy do piachu.
Ale byli w centrum handlowym i w Taco Bell.
A świat się dalej kręcił.
To takie miłe.
O rety.
-O nie. -Mamo.
-Miałaś być dzięki temu szczęśliwa. -I jestem.
Naprawdę.
Mamo!
-Mam zaczynać? -Tak.
I żyli, jak tylko mogli najlepiej. Przynajmniej do pojawienia się napisów.
ŚWIĄTECZNY CUD!
NASZ NOWY PIES, KRÓLIK!
PRAWDZIWA MIŁOŚĆ!
RUSZAMY DO TACO BELL!
JEDZ, MÓDL SIĘ, KOCHAM GRECJĘ!
Napisy: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski