Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
...daha güçlü bir ulusal yargı yapısı
ve yargı için daha bağımsız bir düşünce tarzı gelişti.
Bununla beraber hâkimlerin eğitilmesi ve Çin genelinde tutarlılık fikri oluştu.
Ve şüphesiz ki son 30 yılın farklı dönemlerinde
Komünist Parti tarafından farklı derecelerde kontrole tabi tutuldu.
Yargıçlar, görevlerini sürdürebilmek için Komünist Parti'ye bağlılar.
- Gerçekten öyleler. - Buradaki sistemle oldukça zıt.
Ancak İşçi Partisi lideri Bill Shorten ikna olmadı
ve güvenoyu için soru önergesi verdi:
"Kendi hükümetinin neredeyse yarısı
onun Avustralya'nın başbakanı olmasını istemiyorsa
Avustralya'nın geri kalanı neden ona katlanmak zorunda kalsın ki?"
Peter Dutton kabineyi terk etti ve sorun yaratmayacağına söz verdi:
"Gelecek seçimde koalisyonun seçilmesini sağlamak için her gün çalışacağım.
Başbakanı desteklediğime dair hiçbir şüphe bırakmayacağım
ve hükümet politikalarını desteklediğimize kimse şüphe etmeyecek."
Ayrıca bugün, bir aile, bu sabah erken saatlerde
Güney Geelong'da oğullarının ve kardeşlerinin
bir vur-kaç olayında öldürülmesiyle büyük bir yıkıma uğradı.
Arkadaşlarıyla geçirdiği gece sonrasında eve yürümekte olan
32 yaşındaki kurbana çarpan sürücü onu ölüme terk etti.
Yoldan geçenler kalp masajı yapsa da genç kurtarılamadı.
Keysborough'da meydana gelen bir kapkaç olayının ardından
iki dolandırıcı hâlâ firar hâlinde.
Hırsızlar, önce bir araba kullanarak bir loto bayisine girmiş,
ardından da içinde para olmayan bir ATM'yi çalmaya çalışmışlardı
Saints'in büyük oyuncusu Nick Riewoldt,
Jarrad Waite'in takımı bırakacağını duyunca şaşırdı;
Kuzeyli forvet Pazar günü St Kilda ile oynanacak karşılaşmanın...
Selam anne, benim.
Anne?
Benim. Anne.
Buschi.
Ben Buschi, anne.
Anne, ben Buschi.
Seni yarın ararım. Tamam, görüşürüz.
Selam tatlım.
Şimdi işten çıktım.
Blackburn Caddesi'ndeyim.
Evet, yavaş ilerliyor. Yerler ıslak. Orada da yağmur var mı?
Hava da çok sıcak.
Otobana çıkıyorum, biraz beklesene...
Biraz sürecek gibi. Tüm millet ışıklara yığılmış.
Günün nasıl geçti?
Denedim, bir yere varamadım.
Onu yarın ararım. Bilmiyorum. Yarın...
Öyle mi?
Biletleri falan ayarladın mı?
Tanrım.
Uçak biletleri ve konaklama ne kadar?
Bir de saat kaçta çıkıyoruz, saat kaçta dönüyoruz falan?
4.05.
Erkenmiş.
Tamam.
Pazar günü mü yola çıkıyoruz yoksa cumartesi günü mü?
Pazar günü çıkıyoruz, cumartesi sabahı, değil mi? Pazar sabahı.
Bu dönüş yolculuğu değil mi?
Hayır, gidiş.
Anneleri görürüz.
Sonra da gideriz ama saat 15.00 olmadan orada olmalıyız.
Vay be.
İlginç bir gün olacak, değil mi?
Evet.
Döneriz. Sorun olmaz.
Peki ya dönüş?
Cuma günü.
Ne zaman çıkıyoruz? 05.45?
05.35. Tamam.
Ve mayıs ayında...
Evet.
Hayır.
Evet. Hayır, o sorun değil.
Evet, dediğim gibi, bugün adliyeden sonra yanına uğradım.
Ve...
Marie benimle konuşamayacak kadar meşguldü.
Julie'yi görmeye gittim. Çok garip davranıyordu.
- Marie ne yapıyordu? - Marie telefondaydı.
Bana öylece gözlerini dikip baktı.
Michelle ters ters bakıyordu. Bir annemi arayacağım.
Şu arabayı çalıştırayım.
Annemi arayacağım, her gün arıyorum.
Sonra da Cheri'yi arayıp bir kısa konuşurum.
Biraz beklesene, hemen arayayım.
Eve doğru yola çıktığımda onları aramamı bekliyorlar.
Dediğim gibi, Michelle bana ters ters baktı.
Sonra da...
Sonra da ben çıkıp gittim.
"Başlarım öyle işe" dedim. Bu işe hiç bulaşmayacağım.
- Michelle'e ne yaptın ki? - Hiçbir şey, bence...
Bence o da tüm bu sorunun bir parçası.
Bölgenizdeki işler nasıl?
Gayet iyi.
Orada neler olup bittiğini hiç bilmiyorum.
Evet, biliyorum.
Böyle de devam et. En güzeli.
- Birkaç saniye sürer, tamam mı? - Tabii.
Alo anne?
Alo? Ben Buschi.
Merhaba anne, nasılsın?
Nasılsın?
İyi.
Öyle mi?
Güzel.
Öyle mi?
Yemekler nasıl peki?
Harika.
Sevindim anne, tamam o zaman.
İşten eve dönüyorum.
Bir merhaba diyeyim dedim, sonra da yola çıkacağım, tamam mı?
Birkaç hafta daha olmaz.
Ama geleceğim. Yakında geleceğim, tamam mı?
Tamam.
Sana da biraz para bulabiliriz. Sana biraz para getireceğim, tamam mı?
Paraya ihtiyacın yok anne ama yine de getireceğim.
Cüzdanında ya da çantanda tutarsın, tamam mı?
Tamam mı?
Alo, orada mısın?
Anne?
Evet, biliyorum anne.
Birkaç haftaya. Yola çıkmam lazım. Tamam mı?
Seni yarın ararım. Güle güle.
Annem otelde kaldığını sanıyor.
Mutlu olduğu sürece sorun yok.
Cheri'yi arayacağım, tamam mı?
- Havalandırmayı açsam olur mu? - Evet, tabii.
Selam tatlım, benim.
İyiyim, David'leyim. O yüzden fazla konuşamayacağım.
"Selam David."
Nasılsın? Nasıl gidiyor?
Evet, otelde olduğunu sanıyordu.
Evet, böylesi iyi.
Kim olduğumu biliyordu.
Oldukça rahat ve mutluydu.
Tamam.
Karara bağlanmadı, hayır.
Altı üstü bir motorlu araç kazası.
Sadece... Çözülmedi işte. Bir yere bağlanacağı da yoktu.
Büyük sigorta şirketleri bir türlü...
Düpedüz oyun oynuyorlar.
Fazla konuşamayacağım tatlım.
Bu gece...
Sol dizimde bir şey var.
Ama sorun değil, gelip gidiyor.
Bir bakıyorsun gayet iyi bir bakıyorsun değil ama neyse...
Eve gelince çabucak yemek yiyip çıkarız, tamam mı?
Otoyola çıkmak üzereyim, yani tahmini...
Muhtemelen... Trafiğe bağlı.
Dün çok iyiydi.
Bugün çok fena olabilir.
İyi gibi gösteriyor.
16 dakika.
Evet, bir saat falandır.
45 dakikaymış.
Aslında geçti.
Hayır, geçti, gerçekten.
Bir Panadeine bir de Disprin aldım.
Tamam tatlım, kapatsam iyi olacak.
Görüşürüz. Tamam, güle güle.
- Kusura bakma David. - Sorun değil.
Üzerimize gelen kamyonu görmedim.
- Nerede? - Sen de görmemişsin, hemen arkamızda.
Annem otelde olduğunu sanıyor. Aşama aşama ilerliyor.
Avrupa seyahatinde olduğunu sanıyor.
Kaldığı bakım evinde...
Bazı günler aradığımda kendinde olmuyor, bazı günler ise...
Hiç para harcamamasına rağmen sürekli para istiyor.
Ona para veriyorum ama bir sonraki gidişimde para kayboluyor.
Her ziyaretimde ona birkaç yüzlük veriyorum
ve bir dahaki gidişimde ortadan kaybolmuş oluyorlar.
Elinden alıyorlar.
Neyse, bunun konuyla alakası yok.
Parayı kendisi mi harcıyor?
Hayır, satın alacak bir şey yok ki.
Peki para nereye gidiyor?
Düşün bakalım, sence ne oluyor?
Birileri alıyor.
Ama şikâyet etsen neye yarar?
Cüzdanında para olunca iyi hissediyor.
Yani, tüm kartlarını kaybetti...
Kimliğini, ehliyetini...
Çantasında bırakmıştık ve hepsi ortadan kayboldu.
Ne olduğunu bilmiyorum.
Yaşlandıklarında bir şeyleri saklayıp çöpe atıyorlar.
Gittikçe daha beter oluyor ama işte...
Neyse.
Dediğim gibi, peki ya sen ve Simon?
Olanlar senin ve Simon'ın canını sıkmıyor, değil mi?
Simon ve Marie'nin arası iyi.
- Evet. - Onunla nasıl başa çıkacağını biliyor.
Mesele onunla nasıl başa çıkacağını bilmek değil
Asıl mesele...
- Oyununa gelir de ona müsaade edersen... - Nasıl oyun oynayacağını biliyor.
Oyuna düşer de itaatkâr olursan ezilirsin.
Marie'nin hoşlanmadığı şey, ona karşı çıkan herkes, sorun da bu.
Bu meseleden kaçabileceğimi sanmıştım ama çıkan karmaşa beni de etkileyecek.
Ama neyse...
Oradan çıkman lazım Andrew.
- Sen de... - Kulağa geldiğine göre...
Peki ya sen?
Mutlusun yani...
Orada mutlu musun?
Dışarıda olmaktan mı?
Eninde sonunda ayrılacağım ama şu anda bu benim için uygun değil.
Baroyu düşündün mü?
Evet, düşündüm.
Ama ben... Biliyorsun... Ben sadece...
Benim şansım yaver gitti.
Adliyeye gidiyorum, sonra ya arabuluculuk ya da eğitim yapıyorum.
Bugün arabulucuk yaptım, paramı aldım... Sadece birkaç saat sürdü
ama üç saatlik falan para aldım.
Üstümde bir baskı yok. Bunu neden değiştireyim ki?
Bilmiyorum... Marie'yi hayatından çıkarmak için?
Ama uygun olduğunda çıkacağım, şu anda uymuyor.
Peki ya sen?
- Baro mevzusunda. - Düşünüyorum, olabilir.
Bu yıl içinde sınava girmeye çalışacağım.
Kasım ayında mı?
Kasım sınavı, evet.
Sen hangi sene geldin?
- İşe mi? Ne zaman mı başladım? - Evet.
'13 girişli olarak yazıldım ama sonra çıktım.
Beş senedir serbest çalışıyorum.
Kimi sene sadece adliye işlerini hallettim.
Önceden bana gayet iyi davranıyorlardı ama şimdi her şey değişti,
şimdi çok farklı bir ortam var.
Eninde sonunda ayrılmak durumunda kalacağım.
Ama bu aşamada kalmayı yeğliyorum.
Ya da dediklerine uymaya.
- Dediklerine uymaya. - Dediklerine uymakla alakası yok David.
Ne olduğunu da bilmiyorum.
Belki de eski kuşaktan olduğum için gönderilmem gerekiyordur.
Ama işten çok keyif alıyorum.
Adliye işlerinden keyif aldığım sürece kalırım.
Şu anda ağır bir dava yüküm yok o yüzden gayet iyiyim.
Neyse.
Sen de Kensington'dasın demek? Bize oldukça yakınsın, değil mi?
Evet, güzel bir yer.
Hoşuma gidiyor, gayet sessiz bir yer.
Siz bir süredir buradasınız sanırım?
21 senedir, uzun zaman oldu.
Ne taraftasın? Hangi caddede?
- Rankins Caddesi'nin oralar. - Tamam.
Oldukça yakın.
Seni marketlerde falan hiç görmüyorum.
- Genelde Flemington'a gidiyorum. - Tamam.
Kendi başına mı yaşıyorsun?
Hayır, evi iki arkadaşımla paylaşıyoruz.
- Onları önceden tanıyor muydun? - Efendim?
Onları önceden tanıyor muydun yoksa kitap paylaşım evinden mi buldun?
İkisi de arkadaşımın arkadaşları.
- Tanıyordum diyebilirim. - Erkek mi, kadın mı?
- Bir erkek, bir kadın. - Tamam.
Paylaşımlı evde yaşayacak yaşı geçmişsin.
- Yani, aslında... - Teşekkürler Andrew.
Peki uzun vadede bir şey düşünüyor musun?
Beraber olduğun kimse var mı? Partnerin var mı?
Hayır, bir aydır falan yok.
Pekâlâ.
Sormayayım mı?
Evet.
Sormayayım mı?
Sormak zorunda değilsin.
Sormayayım.
Hayır.
Uzun süredir beraber miydiniz?
Fazla uzun değildi,
- altı, yedi ay falandı. - Pekâlâ.
Ama...
Sadece altı ya da yedi ay olsa da...
Yine de bir yere varabilirmiş gibiydi.
Neden öyle?
Tamam, pekâlâ. Hafta sonu bir şey yapacak mısın?
- Pek bir şey planlamadım. - Tamam.
- Sen yarın gidiyorsun? - Bu gece gideceğiz.
- Bu gece mi? - Evet, eve gider gitmez.
Tanrım, şuna bak. Ekran trafiği turuncu gösteriyor.
Harika.
Başlıyoruz.
Neden az önce yeşildi ki?
Neden hâlâ 12 dakika gösteriyor ki? Çok garip.
Kilometrelerce uzaktayız.
- Belki sadece burası böyledir. - Hayır, düzgün çalışmıyor.
Çok sıkışık görünüyor.
Ne oldu peki?
Neye ne oldu?
Kız arkadaşınla aranızda ne oldu? Sorabilir miyim? Merak ettim de.
- Yani... - Sen...
- Çok fazla özel soru sorarım. - Hayır, sorun değil.
Hep böyle yapıyorum.
İlişkiyi bitirdi.
- Bir ay kadar önceydi. - Tamam.
Asıl sinir bozucu şey aynı arkadaş çevresine sahip olmamız
o yüzden sürekli ona rastlıyorum.
İçinde ona karşı hâlâ bir şeyler var mı?
Birazcık falan?
Bilmiyorum.
Bir kişiyi sürekli olarak görmek zor.
- Düzenli olarak. - Evet.
Temiz bir ayrılık daha iyi, değil mi?
Siz Cheri'yle ne kadardır birliktesiniz?
Uzun zamandır.
Uzun zaman.
- Nasıl yani? - Nasıl mı? Uzun zamandır işte.
Uzun yıllardır.
Liseden beri mi?
Belki öyle.
Belki de değil.
Uzun yıllar.
- Çocuk yaptınız mı? - Hayır.
Hayır, bence bu bir seçimdi.
Felsefi bir seçimdi.
Dünyada gereğinden fazla insan var zaten.
Gerçekten.
Bir de çılgın kız kardeşlerimiz vardı.
Uzun hikâye.
Zaman bulmak da ayrı bir mesele.
ikimizin de buna pişman olduğunu sanmıyorum.
Bazılarının da çocuğu olmasın, tavşanlar gibi üreyip duramazsın ki.
Amacı ne yani? Gerçekten?
Belki de bunun manasız göründüğü bir bölgede yetişmişimdir.
Oradaki herkes...
Çocuklu olan tüm aileler...
Hiç bitmeyen bir "Neden?" döngüsüydü.
Anladın mı demek istediğimi?
- Ama neyse... - Hangi bölge?
- Adelaide. - Peki, tamam.
Öyle havalı bir yer değildi. İşçi sınıfı bölgesiydi.
Orası...
Herkes varlığını sürdürmeye çalışıyordu.
Bilmiyorum... Neden? Amacı ne?
Ama o zamanlar farklıydı.
Bence artık çocuklar moda malzemesi oldu.
Çocuk sahibi olmakta sorun yok, evlenmekte de sorun yok.
Biz de senelerce evlenmedik.
Bunu yapmak garip geliyordu.
- Ama artık herkes evlenmek istiyor. - Siz evlendiniz mi?
Denizaşırı bir yere gideceğimizden evlendik.
Amerika'daki sağlık sigortam onun masraflarını karşıladı.
Yoksa evlenmezdik.
İkimiz de prensip olarak karşıydık.
Sanki artık daha az insan evleniyor.
Hayır. Öyle mi dersin? Hayır.
Hayır, şimdilerde insanlar evlenmek istiyor.
İnsanlar evlenmek istiyor.
Ben bilmem. Arkadaşların evli mi? Resmî olarak?
Bilmem, belki bir iki tanesi.
Bana şimdilerde insanlar evleniyormuş gibi görünüyor.
Ve kesinlikle çocuk sahibi olmak da daha ön planda.
Bunu tüm çocuk merkezlerinde ve yeniden açılan okullarda görebilirsin.
Yirmi yıl önce burada, Victoria'da hepsini kapatıyorlardı.
Sanırım bu şerit tıkandı.
- Gerçekten mi? - Evet, kaza falan olmuştur.
Harika.
Evet, görüyorum.
Yani karardan pişman değil misin?
Ne? Hangisinden? Şerit değiştirmekten mi?
- Hangi karardan? - Felsefi karardan.
Hayır.
Bazen düşünüyorum da...
Bana sunulan...
Bunu söylememem lazım. Bana sunulan...
Neydi o?
Bana sunulan planları kabul edip hayatı bundan ibaret görmedim.
Muhtemelen yaşlandıkça yalnızlaşırım.
Tamam, ne oluyor?
Teşekkürler.
Çok yakındı.
- Acaba ne oldu. - Arızadır.
- Öyle mi dersin? - Olabilir, görürüz.
Artık emniyet şeridi de yok.
İlla çok bilmişin teki orta şeritten gelip son dakikada araya girmeye çalışacak.
Evet, böyle.
Bu da aynı şekilde.
- İki şeritli gibi görünüyor. - Fırsatçı.
Ben de fırsatçılık edeceğim.
İşte gidiyoruz. Doğru anı bulacaksın.
Gir bakalım.
Bu saatte yol çalışması yapmaları çılgınlık olurdu.
Hayır, arıza yapmış bir kamyon.
Tamam, güzel.
Uzaklaştıkça otlar seyreliyor.
- Neredeyse ekin gibi aslında. - Neredeyse.
Ne olduğunu soracaktım. Hangi ot bu?
Bilmiyorum.
Sen üniversitedeyken nasıldın bilemem Jon ama ben iyi bir öğrenci değildim.
Çok fazla esrar içtim, çok fazla frizbi attım,
çok fazla bilardo oynadım, çok kız peşinde koştum ve...
...her sene eylül ayı geldiğinde
geçecek kadar çalışsam yeter dedim.
Aynen... Ben de sadece kızlar yerine erkeklerin peşinden koşuyordum.
Başarısız olursam bırakmam gerekecekti
ve ben de okuyabildiğim kadar okumak istiyordum.
Sanırım benim için bir öğrenci olmanın
ne demek olduğunu ilk defa anladığım bir zamandı.
Sen de bilirsin, birçok yazar ve sanatçıyla görüştün...
Dünyaya yeni bir işinizi sunduğunuzda yaşadığınız bir korku vardır.
Ve ben çok korkmuş bir vaziyetteydim.
Partnerim Wayne, bana duyduğum en güzel şeyi söylemişti,
çünkü o da son yedi senede aynı süreçten geçmişti.
Bu gerçekten...
Düşünecek olursam,
bu konu hakkında düşünme süresi çok daha uzun.
- Yani arka planda kaynıyor muydu? - Kesinlikle.
Ve o bana, "Bunu asla kaybetmeyeceksin, değil mi?
Bu kitabı yazarken öğrendiklerin her zaman yanında olacak" dedi.
Portrelediğin senaryo, ki daha sonuna bile gelmedim
ama sanırım nasıl biteceğini biliyorum çünkü neler yaşandığını hepimiz biliyoruz.
Yeniden kurguladığın hayat ve zamanlar; acımasız, vahşi ve neredeyse distopik.
Bizden istediğin şey
Hıristiyanlığın ilk günlerindeki saygınlık cilasını söküp atmamız mı?
Evet çünkü bence yaşananlar... Aynısını ben de yaşadım.
Elinize bir kartpostal geçiyor...
Üstündeki İsa resmi sarı saçlı ve mavi gözlü, değil mi?
1970'lerde Richmond Bridge Road'da bile İsa'nın imajı buydu.
Ve ben de o dönemlere dönmek ve o dönemin nasıl olduğunu...
Evet, kitap ilk yüzyılda geçiyor.
İsa çarmıha gerilmesinden sonraki ilk yıllarda.
Ama eğer isteseydim...
Umarım bizim dönemimizle o dönem arasında gidip geliyordur.
Oranın adı Damascus(Şam) olmasının sebebi Paul'un Damascus yolunda yaşadığı andır.
Bu kitabı yazdığım dönem ülkenin ve toplumun parçalandığı bir dönemdi.
Materyalleri okuyorsun, tarihi okuyorsun,
Josephus gibi büyük Yahudi yazarları okuyorsun
Romalıların ve Yunanlıların tarihini okuyorsun
ve onlar için o dönemde yaşıyor olmanın ne kadar korkunç olduğunu anlıyorsun.
Tüm bu olanlar...
Roma ebediyen varlığını sürdürecekmiş gibi görünüyordu
ve her şeye muktedirdi ve tüm Akdeniz hattı boyunca
insanlar için berbat koşullar yaratıyordu.
Sence onlar korkmuşlar mıydı?
Alo tatlım? Alo?
Selam tatlım.
Biraz daha sürecek. Bugün biraz geç çıktım.
Sen ne alemdesin? Her şey yolunda mı?
Evet.
Gerçekten garip.
Tamam.
Evet.
Doğru ya.
Yanında sıkış tıkış birileri var mıydı yoksa tek mi oturdun?
Tamam.
Ama koridor tarafındaydın, değil mi?
Evet.
Kız kardeşin panikledi mi? Yoksa iyi miydi?
Evet.
Evet, aynı o saçmalık.
Peki ya annem? Annemi gördün mü?
Gelip gelmediğimi sordu mu? Bugün onu aramadım.
Evet.
Onu dün aradığımı hatırlıyor muydu?
Senin annen?
Evet, hepsi psikolojik.
Evet.
Otomatik olarak konuşabildiği yanılsama halinde.
Doğum günü olduğunu biliyor muydu?
Ne? Yeni eşyaları görsün diye Simone'lara mı götüreyim?
Kaldığın oda nasıl, her şey iyi mi?
Nereye gidiyorsun?
Jetty Road'dakine mi?
Nasıl olduğunu biliyoruz.
Belki. Belki bir dahaki hayatta.
Neredeyse.
Hayır, ediyorum.
Barb, Vu ile alakalı aradı. Görünene göre pek iyi değilmiş.
Evet.
Bir saniye, sadece...
Bugün Tom'u aramaya çalıştım.
Şu anda o arıyor. Seni sonra ararım.
Onunla konuşup seni ararım.
Ne zamana kadar odada olacaksın?
Biraz daha konuşabilirim, kapattı.
Barb yarın gidip onu görecekti.
Ama şimdi resmen... Barb'a mesaj atıp
haftayı çıkaramayabileceğini söylemiş.
Tekrar arıyor. Pekâlâ tatlım, kapatayım. Seni sonra ararım.
Görüşürüz, tamam, güle güle.
Tom?
Merhaba Tom. Seni aramaya çalıştım, mesaj bırakmışsın.
Ne haber? Neler oluyor?
Bize döndüler mi?
Bu sefer ne istiyorlarmış?
Ne söylüyorlar? Ne kadar istiyorlar?
Ne istiyorlar? Ama 50/50 paylaşacağımıza anlaşmıştık.
Ne yani, bizden 30 bin mi istiyorlar?
Ne? Anlaşamazsak ne yapacaklar?
Evet, biliyorum.
Bu iş bana yetti gerçekten. Çok fena sinirliyim.
Evet ama servete mal olacak. Bir yıl daha sürecek.
Dört sene oldu artık... Gerçekten...
Bir yandan cazip geliyor ama diğer yandan aynı kız kardeşim gibi.
Kız kardeşimle alakalı her şey karman çormandı.
Tüm hayatı
Sanki mezarından eli çıkmış da beni yakalamaya çalışıyormuş gibi.
Ortalığı daha fazla karıştırmak için.
Bilmiyorum.
Ne kadar istediklerini söylüyorlar?
Ama mekânın üstünden 30 bin düşüyor, bunu yarı yarıya bölüştürürsen
15 bin eder...
Yani 15 bin düşmüşler.
Onlara on teklif edelim.
Bu annemin parası.
Annem iki yıldır huzurevinde kalıyor.
Bu para iki sene önce elimde olsaydı...
Adamın teki bir anda ortaya çıkıp hayat arkadaşı olduğunu iddia ediyor.
Ben hep geri adım atıyorum.
Ona katılıyorum, buna katılıyorum. Şimdi ona bir on bin daha verirsem...
Sonra annem ölür, parayı o zaman alırız.
Seni ne kadar sevsem de bu bize 20, 30, 40 bine mal olacak.
Eğer onlara sadece on bin teklif edersem. Onlara on bin teklif et.
Lütfen.
Onlara yaz ve de ki...
Hiçbir taahhütte bulunmayın.
Yani, ben her şeyi doğru yaptım.
Ben orayı aldığımda orada hiçbir şey yoktu.
Yanlış yaptığım hiçbir şey yoktu.
Ben her şeyi hazırlayarak yaptım.
Ortaya çıkıp hak iddia edeceğini bilmiyordum.
Onlara on bin teklif et ve ne diyeceklerini gör.
bire on vermeyiz.
İşi çözmek için. Pekâlâ.
Hayır.
Tamam. Teşekkürler Tom.
Haber verirsin.
Evet, teşekkürler. Görüşürüz.
...metrekare başına yaklaşık 89 dolar oysa 1600 dolar değer biçilmişti,
- ve %37 kar ettiler... - Evet.
Bilirsiniz, sektör ortalaması %20 civarındadır.
Castlemaine'den Francis mesajıyla durumu özetliyor.
Bize katılın, 0437-931-931 ve Francis diyor ki:
"Bir emlak müteahhidiyle hızlı para arasına asla girmeyin."
William, bu yeni duyuru hakkında ne düşünüyorsun?
Jon, ben resmen yıkılmış bir vaziyetteyim.
Hükümetin iyi niyetli olduğundan eminim
ancak bunu çerçeveleme şekilleri kamu kiracıları için kötü olacak.
Ne şekilde, size ne olacak?
Bizim için şu anlama geliyor.
Biz birkaç yıllığına taşınmak zorunda kalacağız
ve bu da geliştirmeyi başardığımız oldukça iyi bir topluluğu yok edecek.
İhmal edildiğine şüphe yok ama
bir sürü farklı ırktan, bir sürü farklı insanla...
Bugünkü günün nasıldı? Yolun Aile Mahkemesi'ne düştü mü?
Hayır, bugün düşmedi.
Bugün ofis günüydü.
Bir müvekkille görüşüp birkaç belge taslağı çıkartmam gerekti.
Bilmiyorum.
Neden hukuk seçtin ki?
Çok mu geç?
Çünkü...
Bilmiyorum. Sen neden seçtin?
Evet, bilmiyorum.
Okuldan hemen sonra geçtin, değil mi?
- Evet. - Arada herhangi bir şey yaptın mı?
- Yok. - Arada boş sene bıraktın mı?
Bir sene boş senem oldu.
Ama normal mezunlardan biraz daha yaşlısın.
Ne zamandır dışarıdasın?
Yaklaşık üç yıldır.
Arada ne yaptın?
Sen 31 yaşındasın.
Yani 28 yaşında çıkmışsın.
Ama 24 yaşında çıkman gerekiyordu.
Aradaki kayıp beş sene nerede?
Dört sene.
Diploma işini biraz ağırdan aldım.
Daha sonra bir seneyi boş geçirdim ve işe başlamadan biraz kafa dinledim.
Boş geçirdiğin senede ne yaptın?
Denizaşırı ülkelerde yaşadım.
Nerelerde?
Biraz Londra'da, biraz da Birleşik Devletler'de.
- Amerika'nın neresinde? - Sen de ABD'deydin, değil mi?
Evet, birkaç sene.
- Ama neresinde? - New York.
Güzelmiş.
Manhattan'da mı yaşadın ya da ne yaptın?
Yok, Brooklyn'de.
Çalıştın mı?
Evet ama sadece barlarda falan.
Sen neredeydin?
Riverside diye bir yerde, Los Angeles yakınlarında.
90'lı yıllardaydı.
Neyle meşguldün?
Bilim insanıydım.
- Orada üniversite var mı? - Evet, Kaliforniya Üniversitesi.
- Ders mi verdin? - Hayır, araştırma.
Annenin veya babanın da bu işle bir alakası vardı, değil mi?
- Baban gibi sanırım. - Evet, o da öyle.
Yani, ikisi de akademisyen.
Nasıldı?
Cheri orada yaşamayı sevmemiş olsa bile fena değildi.
Oradayken çalışıyor muydu?
Bir iki iş bulmaya çalıştı.
Oradakiler gerçekten çok takıntılı. Gerçekten öyleler.
Vizesini benim vizem aracılığıyla almıştı.
Bunun neden işe yaramadığı hikâyesi oldukça uzun.
Belki de yeterince denemedi. Bilmiyorum.
Bu bizim için hâlâ hassas bir konu.
Bize uymadı işte.
Bence ikimiz de sıla hasreti çekiyorduk.
Ev gibisi yok David.
- Orada ne kadar kaldın? - İki sene.
Ama neredeyse bir yılın tamamını tek başıma geçirdim.
Neden?
Cheri'nin iyi bir işi vardı. Sürekli olarak gidip gelirdi.
Çalışır ve sonra da geri uçardı.
Ben sıkışıp kalmıştım tabii, sadece çalışıyordum.
Ara sıra kısa tatillerde eve dönerdim.
Onun geri dönüp çalışmak gibi bir seçeneği vardı.
Ne iş yapıyordu?
O dönemde ne iş yapıyordu?
Pazarlama ve tanıtım tarzında şeyler.
Evet, bence o... Birlikte çalıştığı şirketler...
Sanat şirketleri falandı. İşleri gayet yolunda gidiyordu.
- Hâlâ bu işte çalışıyor mu? - Hayır.
İşler biraz garipleşti ya da farklılaştı.
Tamamen başka bir yönde.
Bir süre önce rahatsızlandı.
- Gerçekten mi? - Evet.
Şu anda iyi ama bilirsin...
Peki.
Evet.
Artık kendisini emekli olarak görüyor.
Ama meşgul olacak bir şeyler arıyordur. Bilmiyorum.
- Aynı sektörde mi? - Hayır, o işler geri geride kaldı.
Bir şeyden geri kaldığında bir anda geri dönemezsin.
Dünkü gazete gibi olursun.
Nasıldır bilirsin.
Özellikle de yaşlandığında bir şeye geri dönmek daha zordur.
Ne kadar gençsen o kadar hoş şeyler olur.
Özellikle de o sektörde.
Pazarlama, tanıtım.
Her şey...
Her şey nasıl göründüğünle alakalı.
Dünya da değişti. Artık sosyal medya ve Facebook falan var.
Onun gibi bir sürüsü.
Eskiden dünya başkaydı.
Ve bence Cheri'nin buna hırsı...
Tekrar eğitim almak gibi bir gayesi yok. Bu mevzuları pek...
Yani, biraz daha para kazanıp ne yapacaksın?
Ama çalışmamız için gerekçeler olduğunu hepimiz biliyoruz.
Başka şeyler gibi bu da sosyal bir etkileşimdir.
Ya da kısmen değerli bir şey yapma arzusu.
Yani, bazen neden diye düşünüyorum.
Benim durumum seninkinden farklı.
Ben bu işe senden çok sonra girdim.
Arkamda yaşanmış bir hayat vardı.
Bir yandan daha fazla keyif alabilirmişim gibi geliyor.
Diğer yandan ise gideceğim yere doğru koşmayı çok geçe bıraktım.
Yaptığın işte çok büyük bir potansiyelin var.
Burada sıkışıp kalmamalısın.
Baroya git. Farklı şeyler yap. Bir yolunu bulursun.
Saçma sapan şeylerin arasında kalma.
Bekâr kal, kadınlardan uzak dur.
İlişki dediğin şey kolay değil David.
Hiçbir ilişki kolay değildir.
Emek vermen gerekir.
Bir anda da elinden gider.
Tanrım.
Bunu yakalayamazsın.
Odaklanmamış.
Yeni ve güzel kokuyor.
Güzel yeni araba. Daha geçen hafta aldım.
Aynı araba, farklı renk.
Neden yenisine geçtin?
Çok fazla kilometre yapıyoruz.
Arabaları çok hırpalıyoruz.
İki senede bir değiştirmek iyi oluyor.
Zamanla da değer falan kaybediyor.
Ayrıca tıkırdamayan bir araba kullanmak da iyi oluyor.
Lüks bir arabaya çok para verip de
beş sene boyunca kullansan aynı para ediyor
ama o araba da aynı vakte dağılmış oluyor,
takas edeceğin vakte kadar.
- Böyle oluyor. - Kırmızı senin tercihin miydi?
Hayır, ilk tercihim değildi.
Şahsen gri ya da siyah tercih ederim.
Ama iki modelleri vardı...
Ama biz manuel alıyoruz o yüzden...
Avustralya'daki manuelleri mavi ve kırmızıydı.
Buna inanabiliyor musun?
Ve...
Ben de kırmızıyı seçtim, etrafa bakınca bilindik bir araba zaten.
Hatta şuraya bakarsan kırmızı bir araba var.
Sanırım her sekiz arabanın biri kırmızı.
Şurada bir kırmızı araba daha var, yani popüler bir araba.
Satın almak için sebep olduğundan değil tabii.
- Ama oldukça memnunuz. - Her sekiz arabadan biri değildir.
Bence her sekiz kişiden birinde var.
Sen bakın.
Ben annemi arayacağım, her zamanki gibi.
Sonra da...
Evet, tabii.
Bize yol vermemek için kendini araya sıkıştırdı.
Bir de el sallıyor, neye el sallıyorsun?
Bana bakmıyor.
Teşekkürler.
Bir tane daha kırmızı araba David! Arkadan geldi.
Bir sürü kırmızı araba var.
Annemi bağlatacağım.
Merhaba ben Andrew Rakowski, annem Inge'yi aramıştım.
Kendisi iyi mi?
İyiyse... Ne? Yataktan falan mı düştü?
Tamam.
Doktor gördü mü?
Pekâlâ, tamam.
Kendisiyle konuşabilirsem harika olur, teşekkürler.
Merhaba anne, nasılsın? Düştüğünü duydum?
Nasılsın peki?
Haftaya anne.
Muhtemelen önümüzdeki haftanın sonunda orada olacağım.
Hayır ama daha seni geçen hafta gördüm.
Yani, her iki haftada bir.
Tamam anne, pekâlâ.
Tamam, pekâlâ. Güle güle.
- Annem düşmüş. - İyi mi?
Evet ama benimle pek konuşası yoktu.
Son zamanlarda çok sık düştü.
Bilmiyorum ki... Neyse, yapabileceğim bir şey yok.
Selam tatlım, benim.
Tamam, annem düşmüş ama iyiymiş.
Evet, çok kısa, benimle pek konuşmak istemedi.
Evet, yok, iyiymiş.
İyiyim, sen nasılsın?
Monique geldi mi?
Her şey yolunda mı?
Her zamanki gibi.
İlginç tartışmalar falan yaşandı mı?
Henüz yok, hayır.
David yanımda, ben... David'i eve bırakıyorum.
Pekâlâ.
Birazdan. Tamam tatlım, görüşürüz.
Güzel. Bitti.
Baldızım geldi de.
Son haftalarda yaşananlardan dolayı.
Beş günlüğüne bizde olacak.
Cheri nasıl?
İyi, Cheri iyi.
Biraz ağlamaklı ama iyi.
Baldız işi garip olacak. Onu ağırlamak garip olacak.
- Sık sık ziyaretinize gelir mi? - Asla.
Son sefer sekiz sene önceydi.
Sonra da ona iyi bakmadığımız için eve gidip annesine ağlamış.
Ama şimdi anneleri ölünce her şey tamamen değişti.
Annesi kardeşini domine ediyordu.
Bence şimdi kız kardeşi onun yerine koyacak birini arıyor.
Cheri'ye deli gibi mesaj atıyordu.
İnsan üzülüyor.
- Annesi çok dominant bir kadındı. - Cheri'nin annesi mi?
Evet. İki kızını da kontrol altında tutardı.
Herkesi kontrol altında tutardı, ben de dahil olmak üzere.
Yani, bilirsin...
Annesi garip bir kadındı.
Her şeyi kontrol altına almak zorundaydı.
Ve her zaman rekabetçiydi de. Kızlarıyla rekabet ederdi,
ben de dahil olmak üzere herkesle rekabet ederdi.
Nasıl yani?
Ne dersen de bir rekabet olurdu.
İki seçeneğin olurdu.
Ya mücadele edip tartışmayı kazanmaya çalışabilirdin
ya da sessiz kalıp pes edecek ve sözü ona bırakacaktın.
Ben sessiz olmayı seçtim.
Ben sessiz olarak bilinirdim. Eskiden sessiz kalırdım.
Çünkü orada öylece dururdum... Konuşmanın bir anlamı yoktu.
Konuşmayı her ne kadar sevsem de konuşmanın bir anlamı yoktu.
Bu böyle 20 sene devam etti, hep böyleydi.
Dominant bir kadındı.
- Anlaşabiliyor muydunuz peki? - Ben mi?
Evet, dediklerin dışında.
Bence son beş veya on senede onunla anlaştım.
Cheri hastalandıktan sonra...
Bence erkeklerle iyi bir tecrübe yaşamamıştı.
Kimbilir? Öyle bir...
Onu kendi haline bırakmak gerekiyordu.
Yine de dışarıdan bakanlar için en nazik, en uysal, en tatlı yaşlı kadındı.
Törende görünen de böyleydi.
İki kızı da konuşmalarında bundan...
Anma konuşmalarını dikkatlice dinleyince duyacağın şey şu olurdu...
Onun dış dünya için böyle olduğunu
ve bazen en yakınındakiler için zor olduğunu söylediler.
Durumu özetliyor işte.
- Bunu Cheri mi söyledi? - Evet. Konuşmayı kız kardeşi yaptı.
Neyse, pazar gününe kadar bizde kalacak.
Umarım geri döner, yoksa ben evden taşınırım.
- Onun için ne yapacaksınız? - Hiçbir şey.
Ev yemeği, ekstra bir şey yok.
Onu zorlarsak çıldırır...
Onu zorlarsak ona ders vermeye kalktığımızı sanar.
Geçmişte hep böyle oldu.
Mücadele etmemeyi öğrendim, olacağına bırakıyorum.
Cheri'ye de söyledim,
onun rekabete girdiğini hissettiğimde Cheri'ye hatırlatırım,
bir albatrosla alakalı bir şey söylerim ve o da geri durur.
Şifreli bir kelimemiz var.
"Bugün bir albatros gördüm" falan derim.
Gerçekten, daha dün gece konuştuk. Stratejimiz var.
Her şeyi olabildiğince sakin, güzel ve keyifli tutuyoruz.
- Neyse işte. - Şifreli kelime ne işe yarıyor ki?
Cheri'ye farkında olmadan rekabete girdiğini hatırlatıyor
tartışmada, sözlü tartışmada kazanmaya çalıştığını.
Yani Cheri'nin annesiyle aynı.
Sanırım, evet.
Ama aileden görüp öğreniyorsun, değil mi?
Cheri bana, "Ben de öyle miyim?" demişti,
ona "Kötü huylardan kurtulacak kadar uzun süredir benimlesin" demiştim.
Bir aradayız, o yüzden...
Herkes kendisini ayarlıyor.
- Cheri artık öyle değil mi? - Hayır.
Farklılar.
Sen kardeşlerine benziyor musun?
Hepimiz benzer olmalıyız.
Kız kardeşime benzediğimi düşünmek korkunç ama elbet benzediğim bir yön vardır.
Ama ebeveynlerimize çektiğimiz kesin.
Belki Cheri babasına çekmiştir.
Belki kız kardeşi daha çok annesine çekmiştir.
Ben anneme çektiğimi söyleyebilirim. Annem konuşkan biriydi.
Konuşkan...
Sonra da ilgisini yitirip başka bir konuya geçerdi
ve ben de bunu yapıyorum.
Ama neyse.
Baban yapmaz mıydı?
Babam o kadar uzun süredir ölü ki hatırlayamıyorum.
Babam nasıl biriydi hiç bilmiyorum.
Bunu söylemek berbat ama babam nasıl biriydi bilmiyorum.
Kaç yaşındaydın?
25 sene önce öldü.
Beni 51 yaşındayken yapmıştı, yani 84 yaşında öldü.
Yaşlı öldü yani...
Onu hep yaşlı bir adam olarak hatırlıyorum.
Yani annene göre oldukça yaşlıydı?
Evet. O kadar da yaşlı değildi.
Beşik hırsızı değildi.
Bence annem 15 yaş gençti.
Çok fazla sayılmaz.
- Bir ailesi var mıydı? - Hayır.
Savaşa falan katılmıştı. Savaş esiri kampındaydı.
Savaştan sonra tanışmışlar.
Babam giderek yaşlanıyordu
ve annem de genç bir hastane fizyoterapistiydi.
Alplerde kayak yaparken bacağını kırmış, Almanya'dan atılmadan önce.
Avrupalıların hikâyelerini bilirsin...
Savaş her şeyi altüst etmiş ve tüm insanlar yerlerinden edilmiş.
Yani, üzücü. Benim ailem şanslıymış,
tüm bu olaylardan nispeten yara almadan çıkmışlar.
Annem ailesinin büyük kısmını kaybetmiş,
babamın ailesi de Polonya'da her şeylerini yitirmiş.
Varlıklı sayılırlarmış ama hepsini kaybetmişler.
Ama başka pek çok insan zihinsel olarak yara almış olarak çıktı.
Ailenin her bir ferdini kaybederek.
Berbat bir şey. Her neyse.
Belki kız kardeşin babana çekmiştir?
Hayır, kız kardeşimin anksiyetesi vardı.
Ve anokresi de geliştirdi.
12, 13 yaşındaydı.
Sonra da bulimia eğilimi gösterdi.
Ama aslında anksiyeteydi ve asla teşhis edilmedi.
Anksiyete son zamanlarda gerçek bir şey...
Kırmızı araba var!
Pek güzel bir kırmızı değil. O da Audi.
Bu çok daha hoş bir kırmızı, daha koyu.
- Senin kırmızı yoksa Audi'ninki mi? - Bizim kırmızı. O hastalıklı bir kırmızı.
Katılmak zorundayım.
- Evet, oldukça endişeli hissediyorum. - Neden?
Bilmiyorum, işle ilgili şeyler. Ayrılık.
İş şu anda ikimize de iyi gelmiyor.
Ama sende değil de sadece kardeşinde mi vardı?
Bu konuda hiç sorun yaşamadın.
Hiç sorun yaşamadım demezdim.
Bende OKB var. OKB miydi?
- Evet, doğru. - Çocukken.
Bu başka bir hikâye.
Işıkları, gaz armatürlerini, kapıları ve elektrik düğmelerini kontrol ederdim.
En sevdiğim rakam da üç.
- O ne... - Boş ver.
Senin anksiyeten nasıl? Kendini nasıl gösteriyor?
- Bilmiyorum. - Uyuyamamak mı?
- Kalp çarpıntısı mı? - Erken kalkmak.
Anksiyetesi olan yakınlarım var.
Kalp krizi geçirip ölmekten mi endişe ediyorsun?
Öyle bir şeyler mi?
Benim anksiyetem mi?
- Hayır, değil mi? - Emin değilim.
Komik olan neydi biliyor musun?
Kız kardeşim ölmeden önce,
bir kalp uzmanına gitti.
Cheri'yle beraber dalga geçiyorduk.
Suratına karşı dalga geçmek değil de... Onunla fazla iletişimim yoktu.
Ama "Tabii..." falan diyordum.
Sonra da öldü. Belki kalpten, belki değil.
Yani, bilmiyorum. Bunları söylerken berbat hissediyorum.
Ama bu... Belki de sadece endişe dolu bir dünyada yaşıyoruz.
Belki de herkes öyle ya da böyle bir anksiyete yaşıyor.
Hayatımızın nasıl olması gerektiği ile gerçekte nasıl olduğu arasındaki zıtlık.
Etrafına bir bak, her şey gerçekten çılgınca.
İşe gidip gelmek, çalışma saatleri, baskılar.
Yeşil araba! Yeşil pek popüler değil galiba.
- Öyle diyorlar zaten. - Evet.
Bence bunun bir sebebi var.
Her iki yılda bir yaptığımız değişimlerde iki yeşil arabamız oldu.
Sen çarşamba günü gidiyordun, değil mi? Birkaç güne.
Evet, sabırsızlanıyorum.
- Berlin'e falan mı gidiyorsun? - Evet.
Geri adım atıp bir süreliğine uzaklaşmak iyi gelir.
- Ne kadarlığına? - Üç hafta.
Neden Berlin peki?
Orada arkadaşlarım var.
Berlin'e hiç gittin mi?
Seneler önce, bölünmüş durumdayken.
Ama orada ailen yok?
Hayır, Düsseldorf'ta Alman ailem var.
Oraya gittiğimde, Alman büyükannem,
annemin annesi, hâlâ hayattaydı.
80'lerinin sonuna gelmişti. Kafadan kaçıktı.
Ne zaman...
Oraya hafta sonu için gitmiştim ve onu ne zaman evine bıraksam
öfkeden kudurmuş oluyordu.
Ama iyiydi.
Berlin benim için garipti,
bir arkadaşımla beraberdim, erkek bir arkadaşımla seyahat ediyordum.
Ve genç bir Amerikalı kızla takım olduk.
Charlie Kontrol Noktası'na gidip para falan değiştirdik.
Kulenin etrafında aramak yerine.
Neydi o? O televizyon kulesinin olduğu yer.
- Alexanderplatz. - Evet, orada birkaç hotel vardı.
Ve Batı'ya dönmeden önce
tüm Doğu Almanya marklarını harcamak zorunda kaldık.
Ama dışarıya da çıktık.
Çok gerçekçi bir an yaşamıştık.
Tüm hayatın boyunca kafanda yer edecek anlardan.
Bir sebepten zihnine kazınan bir an.
Bir köşede durmuş kasvetli binalara bakıyorduk.
Gerçekten kasvetliydi.
Sovyet tarzı. Apartman blokları falan.
Etrafıma bakındığımı hatırlıyorum,
Alman bir "omi", büyükanne vardı.
Tıpkı büyükanneme benziyordu, sadece sınırın diğer tarafındaydı.
Öylece bizi izliyordu.
Göz göze geldiğimizi hatırlıyorum, o anda bir şeyler yaşanmıştı.
Ben "zavallı kadın" diye düşünürken o da bize bakıyordu.
Birinci Dünya Savaşını, İkinci Dünya Savaşını yaşamıştı.
O sıralarda yıl 1980'di, yani...
...neredeyse 35 yıllık Sovyet baskısı görmüştü.
Biz ise Batılı kıyafetlerimiz ve çantalarımızla karşısında duruyorduk.
Oradaki gençler arasında gerçek bir fark vardı.
Gerçekten paspal görünüyorlardı, Sovyet paspallığını bilirsin.
Tahmin edebilirsin, tanıdık geliyor mu?
Paspal görünüyorlardı.
Batılıysan çok daha moderndin, Adidas ayakkabılar falan.
- Her neyse. - Sadece baktın mı?
- Evet, sadece bir anlığına.
Ben 21, 22, 23 yaşında falandım.
Neden bu 80 küsür yaşındaki gri saçlı Alman kadınla temas kuruyordum ki?
Belki bu konuda fazla okumuştum, bilmiyorum.
Berlin deyince hep hatırladığım anlardan biri.
Aslında Berlin deyince hatırladığım tek şey bu.
Ama her neyse...
Bir gün dönmeyi çok isterim ama...
Şu anlık bir tatil yok.
Annem hâlâ...
- Bu akşam Cheri'nin kardeşiyle yemek mi? - Evet, gerçekten güzel ve basit olacak.
Tavuklu tart. Yarın, kuzu kızartması.
Yabancı bir şey olmayacak, zorlayacak bir şey olmayacak.
Yoksa yemez.
Benim ya da Cheri'nin onu etkilemek için bir komplo kurduğunu düşünür.
Sabah uyanınca... Neyse söylememeliyim...
Sabah bambaşka biri olarak uyanır.
Nasıl yani?
Bu insanların neden böyle olduğunu bilmiyorum.
Sevdikleri şeyden şaşmıyorlar ve yenilikleri sevmiyorlar.
Yine aynı rekabet muhabbeti işte.
Onlara aşina olmadıkları bir şeyi satmaya çalışırsan
ve onlar da bunu tüketir, yer ya da yaparsa
o zaman esasen sen kazanmış olursun. Ne demek istediğimi anlıyor musunuz?
Her konuda söz hakkı kazanmalısın.
O yüzden mücadele etmeye değmiyor.
Bu konuyu konuştuk ve her şeyi basit tutmaya karar verdik.
Söylediklerimin kulağa korkunç geldiğini biliyorum
ama bunu daha önce de yaşadık, gerçekten çok bozulmuştu, biz...
Ona karides yedirmeye çalıştığım için başım belaya girmişti.
Sonra alerjisi olduğunu söyledi,
ben de dedim ki: "Değilsin çünkü daha önce de yedin..."
"Sırf sevmiyorsun diye..." Bilmiyorum, insanlar histerik davranıyor.
Her neyse.
Yarın ofistesin, değil mi?
- Sadece etrafı mı toparlayacaksın? - Evet, etrafı toparlayacağım.
Sabırsızlanıyorum.
Tatil romantizmi yaşamayı mı istiyorsun?
Sanırım karşıma ne çıkarsa
onu yaşayacağım.
Bir geri adım atıp Melbourne'e ara vermeliyim.
Bunu çok iyi anlıyorum.
Söylemem lazım ki, izinde olduğum o iki hafta
Cheri'nin annesi ve yaşananlarla geçti.
Üzücü ve trajik şeyler yaşanmasına rağmen
bu çevreden uzakta olmak yine de iyiydi.
İşten, Marie'den, bu işin tüm salaklıklarından.
Sanırım Cheri'nin annesiyle pek yakın değildiniz.
Onu uzun yıllardır tanırım ama...
Demans zalim mi zalim bir hastalık.
Farklı bir demans çeşidine sahipti.
Yapamadığı şey...
Annemin demansı, o kim olduğunu hatırlayamıyordu
ama ne olduğunu hatırlıyordu.
Tuvalete gidebiliyor, yemek yiyebiliyor, sandalyede oturabiliyordu.
Cheri'nin annesi farklı bir demansa sahipti,
o ne olduğunu unutmuştu.
Kim olduğunu hatırlıyordu.
Yani, "Ben şöyleyim, böyleyim."
"Bu benim kızım" falan. "Sen de benim kızımın kocasısın."
Ama mesela nasıl yemek yeneceğini hatırlamıyordu.
Tuvalete nasıl çıkılacağını.
Düşünsene, ne kadar acımasızca.
Bir şeyleri unutuyordu ama yapabilmesi gereken şeyleri
nasıl yapacağını hatırlamadığını da biliyordu.
Hayatı...
Aslına bakarsan hayatı korkunç bir hal aldı.
- Bir farkındalık da söz konusuydu galiba? - Sanırım, evet.
Yapması gerektiğinin ve yapamadığının farkındaydı.
Altı yedi hafta öncesini hatırlıyorum, onu dışarıya çıkarmıştık.
Ben Adelaide'deydim.
Ve arabaya nasıl bineceğini bilemedi.
Arabaya nasıl oturacağını. Düşünsene, biz sorunsuz yapıyoruz.
Kendimizi konumlandırırız, kendimizi...
vücudumuzu aşağı indiririz,
ve bacaklarımızı içeri çekeriz ve daha pek çok şey yaparız.
Bunu nasıl yapacağını hatırlayamadı.
Bunu açıklamaya çalışmak da...
Cheri'yi izlemek çok üzücüydü,
durumu, ne yapacağımızı anlamaya sonra da annesine açıklamaya çalışıyordu.
Gerçekten berbattı.
Ve oldukça da ehil biriydi...
...ta ki bu olay başına gelene dek.
Yani birçok bakımdan orada oturmuş şöyle düşünüyordum: "Bak..."
Bilirsin işte.
Oysa benim annem iyi.
Demans hastası ama olduğu yerde mutlu.
Olduğu yerde rahat.
Tamam belki şey olabilir...
Hafızası 20 saniye olabilir...
Bir şey söylediğinde tek yaptığı şey tekrarlamak.
Kısa bir döngüde takılmış.
Ama yine de mutlu, gülümser, kahkaha atar.
Belki de oraya daha sık gitmediğime bahane uyduruyorumdur.
Çünkü onunla ilgilendiklerini düşünüyorum, onun mutlu olduğunu düşünüyorum.
Ama düşüyor.
Evet, yani... Bir şeylerin değiştiği de belli.
Annemin ne kadar vakti var bilmiyorum,
Cheri'nin annesine olanların ne kadar hızlı yaşandığını düşünüyorum.
- Ama ben ne yapayım ki? - Çok hızlı olmuş gibi.
Evet, öyle oldu.
Ama ben ne yapayım, oraya gidip yaşayayım mı, sonra ne olacak?
Bekleyip, oturayım ve izleyeyim mi?
Bunun ne yararı var?
Hay aksi.
Ne istiyoruz...
- Sanırım biri bitti. - Hayır, sanırım sıkışıp kaldık.
Yapabileceğimiz bir şey yok.
Benim orada oturup onu mutlu etmek için hayatımı heba etmemin ne faydası var?
Eğer hayatından çıkarsam
o...
Kafası meşgul, Andre Areer izliyor ya da ismi her neyse...
Televizyonda sürekli onu yayınlıyorlar ya da Elvis Presley.
O da karşısında oturuyor ve gayet mutlu görünüyor.
Benim orada olmam yitip giden şeyleri hatırlatıyor.
Dediğim gibi, belki de sadece kendimi iyi hissetirmeye çalışıyordumdur.
Senin ebeveynlerin genç, değil mi? Oldukça gençler.
- 60'ların ortaları. - Evet, daha çok yolları var.
Benim annem 95 yaşında, yani o...
O...
Annemin orada olup olmadığımı hatırladığına dahi emin değilim.
Oraya gittiğimi söylesem "Ah, tamam" der.
Yani... Kulağa acımasızca geliyor, değil mi?
Ama onunla telefonda konuştuğunda sen olduğunu biliyor mu?
Evet, oraya gittiğimde de ben olduğumu biliyor.
Ama benimle en son ne zaman konuştuğunu hatırlamıyor
ya da oraya en son ne zaman gittiğimi.
Düşündüğü şey...
Eskiden kız kardeşim için sürekli olarak "Jacqueline nerede?" derdi.
Ben de, "Vefat etti, öldü" derdim.
Sonra da yanında oturup
"...öldü" demesini dinlerdim.
Her şeyi tekrar tekrar yaşamak durumunda kalırdık.
Sonra o ağlar, ben de orada otururdum.
O yüzden artık söylediğim tek şey, "Geçen hafta gelip seni ziyaret etti"
ya da "Cumartesi günü gelecek." Bu onu mutlu ediyor.
Sonra da "Onunla konuştun mu?" der. Ben de "Evet" derim.
Yani, aslında kız kardeşim annemi daha fazla ziyaret ediyor.
Annemin aklında öyle sanırım. Bu sence gerçeklikten uzak mı?
Hangi şirketle uçuyorsun?
- Qatar. - Tamam, Doha üzerinden mi?
- Düz ekonomi mi? - Evet.
...gerçek şu ki,
iklim değişikliğiyle ilgili genel anlamda büyük sorunlarımız var.
Sıcaklıklar artıyor, kuraklık da bunun bir sonucu.
Biz bir sürü şey yaşıyoruz
ama kendisi bir yığın kömür getirmekten bahsediyor.
Adani diye bir adam var, sermaye üssünü Karayipler'e taşıdı,
dolayısıyla etik ve ahlaki değerlerini sorgulamak da bize düşüyor.
Neler olup bittiğinden de haberi yok.
Büyük bir kuraklıkla, büyük sonuçlarla, sulama sorunlarıyla,
iflas eden çiftçilerle karşı karşıya kalacağız
ve o orada oturmuş lider olmaktan bahsediyor.
Daha çok endişe ettiği şey ülkeden ziyade kendisi.
Ama kömürü bir gecede yasaklayamazsınız, değil mi?
Bu sektöre dayanan çok fazla insan var.
Yani milyarlarca dolar, binlerce istihdam ve milyarlarca ihracat var.
Ancak bu ülkenin geçmişinde liderlik yapmış insanlar vardı
bir şeyler geliştirmiş,
bir şeyleri ileriye taşımış ve geleceğe yatırım yapmış insanlar.
Scott geçmiş teknolojide kalmış, o Avustralya'ya güç vermeye hazır değil.
Gerçekliğe baktığınızda teknolojide gelişmeler var,
güneş enerjisi kullanılabilir, batarya yedeklemesine geçebilirsiniz.
Ortaya çıkan hidrojen teknolojisine bakabiliriz.
Bu ülkenin çok büyük bir potansiyeli var.
Yeter ki bu işi halledebilecek
ve endüstrimizi yeniden yapılandırabilecek bir liderliğimiz olsun.
Ama ya işlerini kaybeden insanlar?
- Diyelim araba endüstrisi... - Hızla yapalım demiyorum,
bize daha ilerici bir politika gerek diyorum.
Kyoto Protokolü ve hedeflerimize ulaşmamız ona göre bir saçmalık.
Hedeflerimize ulaşacağımızı sanıyor, ulaşmayacağız
çok arkasındayız ve hızla geri gidiyoruz, o ise bunu reddediyor.
Yani, demek istediğim, eğer bu çeşit değişiklikler yaparsanız
ve size katılıyorum, dünyanın geri kalanı büyük oranda ilerledi
ama Avustralya sanki...
...biraz aykırı olmaya başlıyor.
Çin hâlâ yeni kömür madenleri açıyor,
Hindistan hâlâ kömüre bağımlı,
tedariğini biz yapıyoruz, bu da varlık yaratıyor, refah yaratıyor,
yarattığınız süper fonu destekliyor, muhtemelen Leslie.
Tüm bunları da hesaba katmamız gerekir, değil mi?
Bunu hesaba katmamız gerekir ama bu yapıların bazılarını oturtmak için
tek gereken şey biraz zaman ve çaba.
Geleceğe dönük planlamaya biraz vakit ve çaba verirseniz,
bu konular üstüne daha büyük bir anlayışla düşünmüş diğer başbakanlarda olduğu gibi,
ancak o zaman ülkenin işine yarayan bir çözüm bulmuş oluyorsunuz.
Bize iki partili yaklaşıma liderlik edip onu geliştirebilecek biri lazım
ki bu işi yapan tek bir hükümet olmasın.
Bu çabuk bir değişim olmayacak ama buna ihtiyacımız var
ve görünen o ki şu anda, geleceğin ne göstereceğinden ziyade
kendi yatırımlarını düşünen bir hükümetimiz var.
Ama gerçeklik, geleceğimizin iklime bağlı olduğu
ve iklimimizin etkin bir şekilde yönetilmesi gerektiği
ve ister Avustralya olsun ister başka yer artık hedefe doğru adım atmamız gerekiyor.
Diğer pek çok sektörde boyumuzdan büyük işlere kalkıştık,
neden bu konuda ön saflarda yer alıp
dünya çapında açıkça konuşmaya başlamıyoruz?
İklim değişikliğinin yaratacağı sonuçlar komşularımızı boğacak,
Fiji ve kıyısındaki adaları
ve biz burada oturmuş onlara yardım etmek yerine
bir malı ihraç ediyoruz.
Bu uygun değildir.
Bu iş liderlik ve insani yaklaşım gerektirir.
Hıristiyan olduğunu iddia ediyor
ama diğer insanlara karşı pek de Hıristiyan bir tutumu yok.
Görüşlerini almak güzel Leslie, aradığın için teşekkürler.
Sırada Hawthorn'dan Gillian var. İyi akşamlar Gillian.
Merhaba Jon.
Kömüre evet mi, hayır mı?
Avustralya'daki bir karışım halinde olan
güncel iklim ve enerji politikalarımızda ısrar etmeli miyiz?
Benim düşüncem Jon, bu beni gerçekten üzüyor,
Politikacıların bilim insanlarından daha iyi bildiklerini düşünmelerinin
gerçekten üzücü olduğunu düşünüyorum.
Şu anda öyle bir aşamadayız ki...
bilim insanlarının topladığı bilgiler reddediliyor
ve ciddiye alınmıyor ve bu da beni endişelendiriyor.
Sağ ol, bana karşı çok iyisin.
- Ama ne yaptığımı göremiyorum. - Pardon.
Uzaklaş.
Bir sürü kral kelebeği de var.
Buradan büyük bir devekuşu ya da bir şey geçmiş.
- Bir sürü devekuşu izi var. - Öyle mi?
Harika değil mi?
Nereye yürüsen yağmurdan dolayı küçük doğal menekşeler var.
Birazdan bakacağım.
Gözünü odaklamayı başarırsan her yer küçük mor noktalarla kaplı.
...bir saat trafikte sıkışıyorsun, bir saat de kenara ayırman lazım,
trafiğe ekstra bir saat ayırmak zorunda kalıyorum
çünkü tampon tampona bir çarpışma olsa bile,
kimse incinmese bile şeridi tıkıyor,
bu da orada iki saat daha harcamak demek.
- Bu hoş bir şey değil. - Hayır, hiç de hoş değil.
Fiona, bir sürü telefonum var,
bir an önce 1300-931-931'e cevap versem iyi olacak,
daha fazla mesaj için 0437-931-931.
Batı banliyölerinden Shirley diyor ki: "Şehirdekileri dinlemekten bıktım,
tek yaptıkları kendilerinden bahsetmek,
buranın nasıl bir yer olduğunu biliyorlar mı?"
Larry, iyi akşamlar.
Merhaba John, iyi akşamlar, cevap verdiğin için teşekkür ederim.
Evet, bu konu ilgimi çekiyor...
Merhaba, Banksia Ward'la görüşebilir miyim?
Teşekkürler.
Merhaba, annemle konuşabilir miyim?
Inga Rakowski, 32 numaralı oda lütfen.
Oğluyum.
Tamam, teşekkürler.
Bugün nasıl? Nasıldı?
O hâlâ... Evet, biliyorum.
Daha iyi hissediyor mu? Bugün daha iyi mi?
Evet, uyandırmayın, gerek yok. Yarın tekrar denerim.
Oğlunun aradığını söylerseniz harika olur.
Tamamdır, çok teşekkürler. Güle güle.
Merhaba tatlım, benim.
İyiyim, neredeydin?
Tamam.
Annem hâlâ pek iyi değilmiş,
uyuyordu o yüzden konuşamadım.
Öyle yani, evet.
Hayır, her zamanki gibi yaşlı olmasından falan bahsettiler...
Haftaya gidecek olmamız iyi oldu.
Bir ara uğrayabilirim.
Sen nasılsın?
Otoyol fena değil gibi, 40 dakika falan.
Ama senin günün nasıldı?
Pekâlâ, tamam.
Tamam, güle güle, görüşürüz.
Önceden izin alacak mısın?
Evet, haftaya pazartesi, salı ve çarşambaya izin aldım.
- Şunu o tarafa alabilir misin? - Tabii.
Ama önceden bolca çalışma yaptın, değil mi?
Evet, son birkaç aydır.
Yine de hiç izin almadın.
Sence geçecek misin?
Bilmiyorum, umarım. Bir daha çalışmak istemiyorum.
Sadece...
Sadece biraz benzin almam lazım.
Bu gece Adelaide'a gidiyoruz, zaten Adelaide'a giderken alacağım.
- Bu gece mi? - Evet, annem pek iyi değil.
Yemek yiyip içmeyi bırakmış.
O yüzden gitmek istiyoruz.
- Bugün mü bırakmış? - Hayır, iki gün kadar önce.
Ne diyorlar peki?
Tekrar yemek yemeye başlamazsa altı yedi günü var diyorlar.
O kadar çok yaşamıyorlar.
Sıvı almıyorlar ve muhtemelen onları öldüren de bu.
Dehidrasyon falan.
Horsham'a gidip bir gece kalacağız ve sonra yola devam edeceğiz.
Eve vardığımızda dört saat daha araba kullanacağız.
- Horsham'da eviniz mi var? - Evet, daha önce bahsetmiştim.
Adelaide'e gitmek için satın aldık, onun için kullanıyoruz.
Annelerimiz için çok sık gittik.
Yarı yola kadar gitmiş oluyorduk... Şurada bir benzin istasyonuna gireceğim.
Güzel, Adelaide'e gitmekten daha çok keyif aldığımız bir yer oldu.
Epeyce geniş bir arazi üstünde bir ev, araziyi de bir çiftçiye kiralıyoruz.
- Horsham'ın merkezinde değil yani? - Hayır, dışında.
Burayla oranın ortalarında bir yerde.
- Burayla Adelaide arasında mı? - Adelaide, evet.
Dört saatlik bir mesafe, eski bir yol.
Benzin almam lazım.
Arazi ne kadar?
Yaklaşık bin dönüm kadar, oldukça güzel.
Bakmak istersen elimde birkaç video var.
Geçen gün bir video çektim... Çantamdan iPad'imi çıkarsana.
Fotoğraflar'ı açıp Videolar'a git.
Hızlıca bir bakalım. Özel bir şey yok...
Bakalım.
Videolar nerede? Buradaymış.
Geçen hafta çektiğim hangisiydi?
Şurada, şuna bak.
İstersen bakabileceğin çok şey var, ben benzin alayım.
Ne yapıyorsun?
Gül topluyorum.
- Sen ne yapıyorsun? - Video çekiyorum.
- Neden çekiyorsun ki? - Çünkü çekebiliyorum.
Bu sene çok güzeller.
Hangilerini eve götüreceğimi kestirmeye çalışıyorum.
Kokulu olanları al.
- Ne? - Güzel kokanları al.
Sinekler çok kötü.
Sinekler berbat.
Bunların çoğunun son kullanım tarihi geçmiş.
Yani, hayır ama eve gidene kadar...
Hepsi...
- Hangileri? - RSL olanlar. Ama tomurcukları...
O tomurcukları alabilirim galiba.
- Geliyor musun? - Geldim.
Haklı olduklarını söylediler.
Annenin aklında, rüyasında falan,
senin geleceğini söylediğini görmüş ve sen, ben, hemşireler, görevliler,
kaç kere söylersek söyleyelim,
kimse anneme bir şeyler görmediğini söyleyemez.
Haklı olan o, biz hepimiz hatalıyız.
Gerçek hepimizin "Hayır, kimse direğe tırmanmıyor" demesi olsa bile
bunu rasyonelize etmiyor, belki hata bendedir demiyor.
"Herkes kimsenin direklere tırmanmadığını söylüyor,
belki de ben bir şeyler görüyorumdur." Bunu bile yapamıyor.
Tüm söylenmelerimi teybe aldın, değil mi?
Hayır, iyi oldu çünkü onu dinleyip her şeyin ne kadar zor olduğunu,
her şeyi gerekçelendirmek için
nasıl hepsini tekrar tekrar yaşamak zorunda kaldığımızı düşüneceğim.
Hani, sıkıntı hissiyatı.
Bilmiyorum.
Saçmalık işte.
Dikkat et, ortasından yürü, tamam mı?
Köşeden yürüme.
Buradan yürü. Neredeyse takla atıyordum.
Ayağımın olduğu yere.
Şurada köşeden yürüyebilirsin, sonra da oradan, sorun çıkmaz.
Başardın! Nereden yürüme dediysem tam olarak oradan yürüdün.
Hangisini izliyorsun?
- Bunu nasıl yapıyorsun? - Tanrım.
Bunlar anneme dair kalanlar, bakım evine geçtikten sonra.
Yukarıdaki kulübede.
Kapat.
Sana annemi göstereyim.
Şuradaki, orada göreceksin.
Hayır, özellikle ilgimi çekmiyor.
Orada bakımevinde. "Areer"i, "Andre Areer"i duyabilirsin,
tüm gün karşısında oturuyorlar. Can sıkıcı.
Adeta bir stereotip, klişe.
Almanca konuşuyor.
- Almanca anlıyor musun? - Evet.
- Ne diyor? - "Burada mı kalıyorsun? Hayır."
-"Nerede kalıyorsun?" - Geri uçmak üzereyim.
Bir dakika içinde geri uçuyoruz.
Bugün eve dönüyoruz, evet.
"Adelaide'de mi yaşıyorsun?"
Diğeri de kız kardeşimin eşyalarıyla dolu olan kulübe.
Kız kardeşimi bilirsin...
- Hangi kulübe? - Az önce gördüğün kulübe.
Kız kardeşimin evinin de fotoğrafı var.
Ne taraftaydı? Dur bir bakayım David.
Hangisiydi? Ne zaman...
İşte burada, şuna baksana.
Orayı temizledikten sonra çekilmişti.
Bütün dolapları boşaltmıştım.
Tam bir çöplüktü.
Burası onun mutfağıydı, çürümüş olan her şeyi çıkardım.
Çünkü ben...
O noktada vefat etti.
Bunu da kendimi korumak için almıştım.
Çünkü diğer adamın çok fazla şey yaptığımı söyleyebileceğini biliyordum.
Ama tek yaptığım orayı temizlemekti.
Ama işin sonunda orayı vandalize ettiğimi söylediler
ve on bin ödemek zorunda kaldım.
Buna inanabiliyor musun? Tamamen gülünç.
Orayı bu halde mi buldun?
Hayır, orayı temizlemiştim, hazırdı...
Şuna baksana, gayet iyi. Burada ne oldu?
Ama hiç tartışmaya girmeyecektim, bu konuyu tartışmanın bir manası yok.
Neyse, bırak gitsin.
Yani bu kadar, umarım... Ne olacağını kim bilebilir?
Muhtemelen çok iyi olmayacaktır ama göreceğiz.
Ne çok iyi olmayacaktır?
Annem, bence fazla vakti
Bir haftadan fazla vakti yoktur.
Ne yazık ki öyle ama sanırım...
- Cheri'yi arayacak mısın? - Hayır.
Eve geldiğimi biliyor. Seni eve bırakacağımı söyledim.
O iyidir, hazırlanıyordur.
Aslında şu anda çalışıyordur. Saat kaç? 17.18.
Yarım saatten önce eve gelmez zaten.
Elinde biraz iş vardı, bu...
- İyi oldu. - Evet, harika.
- Ne kadarlığına, geçici işler mi? - Evet, haftada sadece üç gün.
Yerel bir sanat şirketinde.
Bir arkadaşı, onu beş, altı, yedi, sekiz, birkaç yıl öncesinden hatırlıyordu.
Buradan mı gidiyorum? Normalde bu yoldan gitmem.
- Hayır, bir sonrakinden. - Evet, Forster'dan.
Ona iyi geldi.
Biraz daha neşesi yerinde, iyi oldu.
İş iyidir.
İnsana odak verir,
aklını diğer şeylerden uzaklaştırır.
Gözlük kız kardeşlerimin. Bollés, onu eşyaları arasında buldum.
Şık değiller mi?
Sahip olduğum en pahalı güneş gözlüğü.
- Kadın güneş gözlüğü mü? - Öyle mi? Bilmiyorum.
Beni Avrupalı gösterdiğini söylediler.
Beğendin mi?
Evet, fena değil.
Muhtemelen kadın güneş gözlüğüdür ama erkek, kadın, bilmiyorum.
- Öyleler mi? - Bilmiyorum.
Aklıma taktın şimdi.
Önümüzdeki hafta ilginç olacak gibi.
İlginç derken iyi manada değil.
Cheri işten izin mi alacak?
Evet, yarı zamanlı çalıştığı için günlerini değiştirebiliyor.
Belki o geri dönebilir, bilmiyorum, enine boyuna düşünmedik.
Tam olarak bilmiyoruz, bir daha üstünden...
Oraya yarın akşam varacağız, durumu çabucak değerlendiririz.
Eğer yemek yemeye başlarsa sorun çıkmaz.
Vakti bir ay, bir hafta ya da bir sene falan ertelemiş oluruz.
Ama...
Marie ile konuştum, bir şeyi yok.
Böyle şeyler yaşamasına rağmen iyi.
Ne yapıyorsunuz, arazi nasıl? O videolardan anlayamadım.
Düz.
Neler yetişiyor?
O videodaki bezelyeydi.
Bezelye yetiştiriyorlar. Mevsim kuru geçtiği için çok çıkmadı.
- Bezelyeyi kim yetiştiriyor? - Çiftçi, araziyi kiraladık.
Bezelye, arpa ve bakla yetiştiriyor.
Başka ne yetiştiriyordu? Mercimek.
Nohut.
Tek nohut yetiştirdiği seferde mevsim kötü geçmişti.
Her şey hava durumuna bağlı.
Orada yaşamıyor ama?
Hayır, şehirde yaşıyor.
Yaşlı bir adam.
Birçok sağlık sorunu var, devam ediyor olması harika.
Ama bir adamı var, damadı,
küçük bir çiftlik işletmesi yürütüyorlar.
Biz de onların parsellerinden biriyiz.
Evet, güzel görünüyordu.
- Bir gün gelmelisin. - Evet.
Gitmeniz ne kadar sürüyor?
Dört saat. Dört saat sürüyor.
Arabayı Cheri de kullanıyor mu?
Hayır... Yani, evet. Hayır, muhtemelen ben süreceğim, o...
Ben araba kullanmayı seviyorum.
Araba kullanmayı şehirde de seviyorum, şeyde de...
Araba kullanmayı seviyorum işte.
- Arabada hız sabitleyici var, değil mi? - Evet, var.
Yapma! Trafiği sevmiyorum.
Trafiği sıkıştıran ne?
Biraz sabırsızım, bugün geç bırakılmak istemiyorum.
Sınavı geçemezsen ne yapacaksın?
Bilmiyorum, Marie ile işler biraz garip bir hal almaya başladı.
Gerçekten geçerim diye umuyorum Andrew.
Geçemezsen?
Başka bir iş aramaya başlayabilirim.
Orada fazla vaktim kaldığını sanmıyorum.
Bir şeyleri değiştirmem lazım, her gün her gün bu işi yapamam, anlamsız.
Tanrım, trafik felaket, değil mi? 25 dakika dediğini gördüm.
Hay aksi.
- Kings Way'e mi 25? - Kings Way'e evet.
Bolte'nin üst taraflarından bahsetmiyorum bile.
İstersen bir şeyler daha izleyebilirsin. iPad nerede? Çantama mı koydun?
İzleyesin varsa izle.
Sorun etmem, görmemen gereken bir şey yok.
İnsanları değil nesneleri çekmeye meyilliyim.
Manzaralar, fotoğraflar, orada bir şey var mı bilmiyorum.
Bir göz at, bir şeyler görürsün.
O videolar.
Orada bazı drone çekimleri de var.
Drone aldım, daha önce de bahsetmiştim.
Çok işe yarıyorlar.
- Biraz daha annen. - Evet, daha çok annem, evet.
- Şu ne? - O göl olan.
Sıkıcı bir video.
Şu ne?
O bahçedeki, Cheri'yi görebilirsin.
Nerede? Orada mı?
Ayağa kalk tatlım.
Bu hoşuna gitmeyecek.
- Videoya selam ver. - Selam video.
Bana bak.
Dur, o kadar kolay kalkıp oturamıyorum.
Tamam, ben arabaya doğru yürüyeceğim.
Taburem iyi ama bir süre diz çöküp de ayağa kalkınca...
Yerler çok ıslak.
Bu bir yıl kadar önceydi.
Sinekler çıkmış, yani bu sene değil.
Bu da bizim eski arabamız.
Muhtemelen iki sene öncesi.
Belki de üç.
Sesi kıssana, kendi sesim hoşuma gitmiyor.
İzlemeyi sorun etmiyorum, kendimi duymak istemiyorum.
Burası garaj yolu. Arpalara bak.
- Bunlar arpa mı? - Evet, arpa.
Yolu çekiyorum.
- Evet, güzel görünüyor. - Evet, çok hoş.
Yol 800 metre, oldukça güzel.
Göl o tarafta mı?
Göl, şu ağaçların diğer tarafında.
Ve çok büyük bir göl.
Bir kuruyor, bir doluyor. Şu anda kuru.
İki, üç yıl önce doluydu. Tam değil, üçte ikisi.
Su varken çekilmişi de olabilir. Dönüp bir bak.
Su varken çekilmişlere baksan yeter.
Sesi yine kıssana, kendimi duymak istemiyorum.
Fotoğraflar da var, fotoğraflara git. Oranın epeyce fotoğrafı var.
Neden hep arabayla seyahat ettiniz, neden gidip gelirken uçak kullanmadınız?
- Uçağım olsa mıydı? - Hayır, Adelaide ile Melbourne arasında.
Orada kalacağımız göz önüne alınca, bu hayatı biraz sekteye uğratıyor.
Tüm bunlardan biraz keyif alıyor olmamız kulağa biraz kötü geliyor ama...
Bu gece oraya varmak güzel olacak,
yarın sabah uyanmak güzel olacak,
kahvaltı edip çıkmak güzel olacak.
Kötü bir durumdan iyi bir şeyler çıkarmak işte.
Çok uçtuk, bir dönem altın üyeliğim vardı.
Ama çok paraya mal oluyor. Şuradaki.
Onda ben ve annem varız. Sahildeyiz.
- Adelaide'de mi? - İki, üç sene önceydi.
Su olanlara bak, orası göl. Okyanus gibi görünenlere bak.
- Dikkatini dağıtmak istemiyorum. - Hayır.
- Bunlar mı? - Evet, orası göl.
Sahile gitmek gibi.
Ayırt edemezsin.
Şimdi üstünde araba bile kullanırsın.
Daha geçen gün arabayla geçtik.
Hatta videolara git, bir drone görüntüsü var.
Videolara git, orada gölün drone görüntüsü var,
muhtemelen üç hafta öncesinden.
İstersen, yani zorunda değilsin.
Sanırım izlemiştim.
- Drone'un gölgesi olacak. - En yeni çekilen, aşağıdaki mi?
Evet, yukarıya çıkıp bir baktım.
Bir dakika içinde etrafı kolaçan edeceğim.
Maksimum uçuş yüksekliğine ulaşıldı.
Tamamdır, şu anda 500 metredeyim.
Bu şeyler harika, her şeyi... Tamamen otomatikler.
Geçen gün Mars'a inen şeyi biliyorsun.
Herkes nasıl iniş yaptığını anlatıyor.
Ama aslında dronelar bunu sürekli yapıyor.
Hepsi böyle şeyler yapmaya programlanmış.
Bence Mars'a inen şeyin mevzusu
uzayda geçen altı aydan sonra her şeyin çalışıp çalışmadığı.
Demek istediğimi anladın mı?
Santimetresi santimetresine kalktığı yere iniyor.
Tek bir düğmeye bastığın anda, ne istersen otomatik olarak yapıyor.
Teknoloji harika bir şey.
Şurası bizim yerimiz, o tarafa doğru genişlediğini görebilirsin.
Biraz da arka tarafa doğru gidiyor.
- Dümdüzmüş. - Evet.
Ova gibi bir yer.
Oldukça zengin, alüvyonlu topraklar.
İşte göl, biraz su var.
- Var mı? - Bu su değil mi?
Hayır, o su değil, solunda nehri göreceksin.
Her neyse...
Şarjı bittiğinde ötmeye başlıyor ve ne yaparsan yap inişe geçiveriyor.
Bu droneların en büyük tehlikesi
şarjının bitmesi ve gökyüzünden aşağı düşmesi.
Bir kere neredeyse yaşanıyordu.
Rüzgârdan dolayı yerini koruyamayazsa...
Her neyse...
Annen için üzüldüm, Andrew.
Sorun değil.
Muhtemelen en iyisi bu.
Hayat kalitesi çok kötü.
Mutlu değil, yani...
Ne yaparsın ki?
Ne iş yapıyordu?
Fizyoterapistti.
Ama babama işlerinde yardım ediyordu.
Babam da veterinerdi, yani o da onun...
Yardımcısıydı.
Eskiden böyle değildi, yeşil önlükler, yüz maskeleri yoktu.
Hastanedeki gibi sesli makineler yoktu, oldukça iptidai bir yerdi.
Hayvanlara bakan insanlar...
Ne demek istiyorsun?
Şimdi bir veterinere gitmek, gerçi evcil hayvanın yok...
Ama artık bir veterinere gittiğinde bir insan için ödeyeceğin kadar ödüyorsun.
Kemoterapi veriyorlar, onu yapıyorlar, bunu yapıyorlar.
Amaçları para kazanmak, babam olsa "Vay canına" derdi,
"Hayvanı bırakın da..." Kanser teşhisi konulmuş falan olsa yani.
Çünkü kanser yeni bir şey değil. Tek söyleyeceği şey şu olurdu:
"Köpek acı çekiyor mu? Yemeğini yiyor mu?" Evet.
"Hâlâ kuyruk sallıyor mu?" Evet.
"Bunlar durana kadar köpeğin ya da yavrunun tadını çıkar.
Kötüleşince de insanca ve nazikçe uyuturuz.
Hep beraber yasını tutabilirsiniz."
Kimdi o? Yan komşumuz 5 bin dolar ödedi.
Bir tanıdığımız köpeğinin kanser terapisi için
beş bin dolardan fazlasını ödedi.
Beş bin dolar ve yine de ölecek.
Üç ya da altı ay içinde ölecek. Delilik resmen.
Geldiğini görüyorlar işte.
Olması gerekenin dışına çıktı.
Bunu söylememeliyim.
- Veterinerde ne iş yapıyordu? - Yapacak iş çoktu.
Artık veterinerlerde resepsiyonlar, hemşireler, asistanlar falan vardır.
Orada sadece annem ve babam vardı.
Bütün işleri o yapardı. Resepsiyon, hemşire, asistan.
Muhtemelen temizlikçi, kimbilir.
Ben ve kız kardeşim de, kız kardeşim ve ben.
Sona kalan hep ben olurdum,
hem mecazen hem gerçek anlamda.
Pek harika sayılmazdı, bir köpeğe bir şey yapacaksan,
çünkü anestezi olmayınca bağırsaklarını serbest bırakıyorlar.
Köpek bokuyla aram oldukça iyidir.
Ve babam. İşleri çok sert yönetirdi.
Çalışırken kolay geçinilecek bir adam değildi.
İyi biriydi ama çalışırken herkes gergin olur.
Bu durum anneme fazla sert geldi sanırım.
Babam öldükten sonra biraz rahatlayıp hayatını yaşamaya başladığını biliyorum.
Bu da ona iyi gelmişti.
Son 20, 25 sene onun için iyi geçti.
Üç sene öncesine kadar.
Lanet olsun.
Tek sorun annemi bir süredir görmedim.
Son zamanlarda gitmeyi ihmal ettim.
Sonsuza dek yaşayacakmış gibiydi.
Öyle bir noktaya geliyorlar ki artık ölmeyeceklerini düşünüyorsun,
sanki hep burada olacaklarmış gibi.
O yüzden ziyaret etmeyi biraz azalttım.
Buna biraz pişmanım.
Pek farkında değildi, o videoda da görmüşsündür.
Kim olduğumun farkında değildi.
İngilizce mi konuşuyordu?
- Almanca konuşuyordu. - Biliyorum ama genel olarak.
Evet, İngilizce konuşurdu, oldukça iyi konuşurdu hatta.
Babam hiç konuşmadı.
Bu onun göstergesiydi, her şeye karşı yaklaşımı böyleydi.
"Siktir oradan, nasıl istersem konuşurum" der gibi.
Ama annem oldukça iyiydi.
Ama insanlar yaşlandıkça anadillerine dönme eğiliminde oluyor.
O nasıl biriydi?
Nasıl yani? O benim annemdi.
Annem nasıl biri bilmezdim.
Kimse bilmezdi, hiçbirimiz annemiz ya da babamız nasıl biri bilmezdik.
Onları asla insan olarak görmedik.
Sadece görüşlerini ve fikirlerini benimseyip
sebeplerini asla anlamadık.
Senin ebeveynlerin hâlâ yaşıyor mu? Yaşıyorlardır, değil mi?
Burada değiller, değil mi?
Canberra'dalar.
- Fotoğraflarında belirgin bir tema var. - Öyle mi?
- İnsanlar değildir. - Hayır, çalılar.
Cheri'nin olduklarına bakma, bakarsan beni öldürür.
Orası bana çok keyif veriyor.
- Orası için çok şanslıydık. - Bunlar sizin koyunlarınız mı?
- Koyun mu bunlar? - Evet, koyun.
İşte kız kardeşim, dur. Bak işte, bu kız kardeşim.
Evet.
- Kız kardeşin bu mu? - Evet.
Aşağıdakiler de annemle babam.
Bu fotoğrafı kardeşim öldükten sonra bir arkadaşa yollamıştım.
Bunu arkadaşlarına küçük bir hediye olarak gönderdim.
- Bu sen ve o mu? - Bu ben ve o, babamla birlikte.
Artık hepsi öldü, sadece ben kaldım. Bu harika, değil mi?
Şuradaki.
- Kız kardeşinle yakın mıydınız? - Hayır.
- Bu sen misin? - Evet, benim.
Ne var? Artık o yakışıklı adam gibi görünmüyor muyum?
Aman Tanrım.
- Neden? Ne oldu? - Bu sen misin?
Evet, benim. O komik bir fotoğraf.
Evet, saçlarım uzundu.
O fotoğraf 90'ların ortası falandı.
90'ların başı.
Güneş gözlüğümü taksam sorun olur mu?
Annem çok iyiydi.
Melbourne'e ilk gidişimiz. Bizi Melbourne'e götürürdü.
Bu bizim çocuk olarak ilk gerçek tatilimizdi.
Eskiden hep giderdik. Hep en iyi yerlerde kalırdı.
Zavallı yaşlı babam da her zaman evde savaş verirdi.
Gördüğünüz gibi oldukça yaşlıydı, bu yüzden annem de... O komik biriydi.
Biraz çılgınca para harcardı.
Hep en iyi otellere giderdik.
Florentine Girossie'ye gitmiştik.
Eskiden adı Florentine'di.
- Çok şık bir yerdi. - Hâlâ orada mı?
- Şimdi ismi Flossi oldu. - Grossi?
Sahibi de o adam ama orası eski Florentine.
Melbourne miladın başından kalma eski yerlerle dolu.
Bilirsin, 40, 50 yıl, 40 yıl, 30 yıl.
Vlados, orayı biliyor musun? Peki ya şu...
Toorak'takini? Bir sürü benzeri var.
Dışarıya sık çıkar mısın?
O tarafa hiç gitmedim, Toorak'a.
Akşam yemeğine çıkıyor musun?
- Sanırım arada bir. - Gurme akşam yemeklerine?
- Grossi gurme mi? - Evet, orası en iyilerden
- Annen sizi oraya mı götürüyordu? - Bizi her yere götürürdü.
Babamla Adelaide'deyken yapamadıklarını bizimleyken Melbourne'de yapardı.
Evet. Harikaydı.
Exhibition Caddesi'ndeki Southern Cross'ta kalmıştık.
Exhibition Caddesi'ni çok seviyorum, oradan giderdim ama gecikmek istemiyorum.
Benim için Melbourne orası, Exhibition Caddesi.
Demiryolundan yukarı çıkarsın. Ağaçlar, arabalar falan...
Aklımda bir görüntü kalmış, on yaşında falan olmalıyım.
Southern Cross Hotel'de kalıyorduk.
Orada kim kalmıştı?
Sanırım 63 senesinde ya The Beatles ya da Mick Jagger orada kalmıştı.
- Artık yerinde değil, değil mi? - Hayır, yok.
Eski bir Viktorya dönemi binasının yerini almıştı,
yerini aldığı eski binanın resimlerine baktığımı hatırlıyorum.
Şimdi ise o da gitti ve yerine de ofis bloğu falan geldi.
Melbourne'e dair anılarım bunlar.
- Eskiden hep... - Orayı yıktılar mı?
Evet, tamamen gitti.
Yataklı vagonların üstünde antrenman yapardık,
eğlenceliydi, çok eğlenceliydi.
Hepsi gitti.
Annem o açıdan çok iyiydi. Hız sınırı kaçtı, ben bakmadım?
60 mı? Yoksa 80 miydi? 60 olsa gerek.
Burada daha önce de başıma geldi.
Bence 60'tan hızlı gitmezsin.
Hayır.
80'dir.
Umarım bu onun için uzun ve sıkıcı olmaz.
Sonra ofise geldi.
Ben çalışırken orada dikildi.
Sağ ol.
Kollarını kavuşturmuş, bana bakıyordu. Ben de dedim ki...
o noktada kendimi oldukça rahatsız hissediyordum.
- Yanında başka kimse var mıydı? - Hayır.
"Bana zorbalık ediyormuşsun gibi geliyor. Gözüm korkmuş hissediyorum" dedim.
O da dedi ki, "Eğer benimle çalışamazsan..."
O şeyler hakkında konuşmaya devam etti.
Eğer yapamazsam...
Eğer benimle doğrudan konuşamıyorsa ortada bir iş ilişkisi yok demektir.
Ben de "Kendimi rahatsız hissediyorum" dedim.
O da "Bu konuyu daha sonra ciddi bir şekilde konuşmamız gerek" dedi
ve gitti.
Bilmiyorum. Neyse, ne olacağını görürüz.
Orada ne kadar vaktim var bilmiyorum ama neyse işte.
Şu anda herkes mutlu, en az Larry kadar mutlu sanırım.
Peki ya sen? Cuma günü çıkıyorsun, değil mi?
Cuma son günün, değil mi?
Cuma son gün.
- Ama iki gün daha şehirdeyim. - Güzel.
Sonra ne yapacaksın, Cuma'dan sonra neler olacak?
Kurs önümüzdeki çarşamba başlıyor,
iki ay sürecek ve sonra tamam, çıkacağım.
Çalışıyor olacağım.
Heyecanlı mısın?
Cheri'yi arayacak mısın?
Hayır, sen varsın. O da işte zaten.
İş bulduğunu söylemiş miydim? Yarı zamanlı bir iş.
Şimdi de patronuyla görüşmek üzere.
Patronu onun harika olduğunu düşünüyor, bu yüzden daha fazla iş teklif edecekler.
Bilmiyorum. Birileri onu hep bulur.
Sanırım girdiği her işte onu bulup işe alan birileri vardı.
Beni bulup işe alan hiç olmadı.
Kabul edip etmeyeceğini bilmiyorum, göreceğiz.
Ben istiyor muyum bilmiyorum ama benimle bir alakası yok.
Eğer kendisi mutluysa bence kabul etmesi daha iyi olur.
Son zamanlarda çok daha mutlu.
Evde olmaktansa. Gerçekten büyük bir değişim fark ettim.
Evde oturup hayatın sıkıntıları hakkında endişelenmek.
Bunun kimseye bir faydası yok.
Bana yok.
Neyse, göreceğiz.
Tam zamanlı bir iş mi olacak?
Umarım olmaz. Tam zamanlı olursa bence ona iyi gelmez.
Bizim için öyle olmamasını umuyorum. Tam zamanlı çalışmasını istemem.
Ne anlamı var ki? Günün sonunda ne anlamı var?
Hayat sadece uyanmak, işe gitmek
ve eve dönmekten ibaret bir eziyete dönüşüyor.
Hamster çarkı gibi.
Ne iş yapacak?
- Ne iş mi yapacak? - Evet.
Ne yapıyorsa.
Bilirsin işte, idarecilik, yönetim tipi şeyler
Daha fazla para alacak.
Tam Cheri'ye göre ama gayet iyi.
Pekâlâ. Hay aksi.
Marie'yi şikâyet edecek misin?
Hayır, etmeyeceğim, peşini bırakacağım.
Senin gibi yapacağım, baroya gideceğim.
Yine de içimde var mı bilmiyorum.
Sence sıcak arabada kalmış su içilir mi? Biraz ılık.
Bence, sana da dediğim gibi Andrew, bu iş sana yakışırdı
ya da kendi firmanı falan kurabilirsin.
Evet, yapabilirim. Bakalım, bilmiyorum.
Bekleyip göreceğim.
Şu anda sakin bir hayat istiyorum. Fazla mücadelede gözüm yok.
Bir sürü müşterinin gelip beni rahatsız etmesini istemiyorum.
Yaptığın işin iyi tarafı da bu...
Tarafsız olacaksın. Mahkeme avukatının taksi durağı.
Müşteriyle ilgilenip sonra da bırakıp gideceksin.
İşin bu yönünü oldukça seviyorum.
Ama müşterilerin sorunlarını yüklenmek bazen insanı yıpratıyor.
Senin de bildiğin üzere.
Artık seni eve ben bırakmayacağım demek?
Çok sık bıraktığımdan değil de yine de.
Buralarda olmayı özleyeceğimi söyleyemem ama.
Burada öğle yemekleri daha iyi.
Şehir öğle yemeği açısından oldukça yavan.
Pahalı, öyle diyelim.
Burası ise harika yemekler bulabileceğiniz bir yer.
Gayet uygun, makul fiyatlarla.
Neyse.
Bakalım nasıl olacak.
Anlatacak başka neyin var?
Tinder olayına hâlâ devam ediyor musun?
İstemeyerek.
- İstemeyerek mi? - Evet.
Biriyle berabersin sanıyordum.
Birkaç buluşmaya çıktık.
Devam mı ettirsem yoksa sona mı erdirsem bilmiyorum.
Bence içimden gelmiyor.
Birileriyle böyle tanışmak istediğime emin değilim Andrew.
- Tinder'la mı? - Evet.
Başka nasıl tanışacaksın ki?
Bilmiyorum.
Sanki bir şeyleri eksiltiyormuş gibi.
Mesela?
Çoğu insan iş yerinde tanışıyor ya da bilirsin...
Çoğu insan birlikte ortaklaşa yaptıkları bir şeyde tanışır.
Tinder ise internette olmak gibi bir şey. Bir bara falan göre ne kadar farklı?
İnsanlar barlarda tanışıp ilişkilerine devam ediyorlar mı?
Kısa şeyler olur ama ya ilişki? Bilmiyorum.
Bu konuda gerçek bir tecrübem yok.
- Siz nerede tanıştınız? - Biz miladın başından beri beraberiz.
20, 30, 40 sene falan oldu.
Üniversitede aynı sınıftaydık.
- Üniversitede mi tanıştınız? - Evet.
Arkadaştık.
- Adelaide'de üniversitede mi? - Evet.
Bir süre çıktık, sonra büyük bir kavga ettik
ve onunla üç ya da dört sene konuşmadım.
Arada sırada birbirimizi görüp
bir seminerde ya da bir filmde ya da kampüsteki bir etkinlikte
yan yana oturuyorduk. Bunu hatırlıyorum, ikimiz de hatırlıyoruz.
Mezuniyetten sonra da mezuniyet partimiz olmuştu
ve ortak bir arkadaşımız...
Evime geldiler, hâlâ evde yaşıyordum.
Sanırım ben... Evet, o zamanlar evde yaşıyordum.
- Kaç yaşındaydın? - 21, 22 falandım.
Arabayla çıkageldiler, arkadaşları herkesi çağırıyor...
Bana da arkaya atla dediler ve arkadaki de Cheri'den başkası değildi.
O bana bakıyor, ben de ona bakıyorum, "Bu ilginç" diye düşünüyorum.
Çünkü dediğim gibi, yaklaşık üç, dört aydır birlikteydik,
bundan üç yıl önce, dört yıl önceydi sanırım.
Ondan sonra da hiç arkamıza bakmadık.
Aslında komik. Sık sık bizi alan adamın bunu bilip bilmediğini merak ediyorum.
Cheri hiçbir şey söylememiş, bana karşı hep bir şeyler hissediyormuş.
Etrafımdayken onu hep fark ederdim, hep birbirimizin yanından geçerdik.
Aramız... Bir keresinde suratıma tokat atmıştı.
- O üç aydan sonra mı? - Evet.
Bir partideydik, ilişki de yediğim tokatla bitti.
- Sonra onunla konuşmadım... - Ne yapmıştın?
Aslında önemli bir şey yoktu, gençlikteki aptalca partilerden biriydi.
Bilirsin işte. Bilmiyorum, hatırlayamıyorum.
Uzun seneler önceydi.
Evet ama böyle oldu işte.
Sanırım böyle olması gerekiyordu.
Gönlünü almaya çalışmadın mı?
Hayır, gurur falan yapmıştım.
Gençsin, bir hayatın var, başka şeyler de yapmak istiyorsun...
Ama biliyorsun artık kimbilir kaç senedir beraber yaşıyoruz...
Beş altı sene boyunca o kadar iyi değildik.
Sonra birlikte yaşamaya başladık.
Toplamda üç yıl kadar uzak kaldım,
eyaletler arası ve denizaşırı yolculuk yaptım.
Birkaç sene Amerika'da yaşadım, o da geldi...
Yani muhtemelen toplamda üç sene kadar ayrı kaldık.
O üç senelik boşlukta kimseyle beraber oldun mu?
Hayır. Yani bilirsin, her zamanki şeyler ama hiçbir şey...
İlişki falan olmadı, öyle anla.
Peki ya tanışmadan öncesi?
Yine gençlik enerjisi vardı.
Ama yine ciddi bir şey olmadı.
Öyle bir şey yoktu... Bilmiyorum... Olması gereken bu muydu?
Bilmem, kimbilir.
Bence bu arkadaşlıktı, gerçekten sağlamdı,
gerçekten birbirimize uyuyorduk.
Yin ve yang gibi ya da birbirine uyan legolar gibi.
Öyle bir şeyler. Arkadaşlık kısmı çok rahattı.
Elbette bir de cinsel gerilim vardı.
Öyle şeyler.
Sonra her şey doğru geldi sanırım.
Bu çılgınlık, tek bir ciddi ilişki.
Hayat işte.
Hiç kalbin kırılmadı mı?
- Ya da başkasının kalbini kırmadın mı? - O başka bir hikâye.
Yolculuğun tadını çıkaralım David.
Neymiş o hikâye?
Yolun tadını çıkaralım, geldik sayılır.
Hava 33 derece, serinlik geldi.
Hep emin miydin?
Nasıl yani, hiç emin olmadım, bence kimse emin değildir.
Eğer yürüyorsa yürür, yürümüyorsa beraber olamazsınız.
Cheri sana onun kalbini defalarca kırdığımı söylerdi.
Evet, bilmiyorum.
Söylemeliyim ki, yani biz birlikteyiz.
Üç yıl yalnız olmak kötüydü.
Doğru gelmişti, hâlâ da doğru geliyor.
Ama emek vermen gerekiyor David, gerçekten gerekiyor.
Küçük bir alev gibi, bir ileri bir geri titriyor,
rüzgâr esiyor, yağmur yağıyor.
Eğer sönerse, düşünmek bile istemiyorum.
İşte o zaman yürümez.
O küçük ateş sönmeyecek.
Bazen harlanır.
Bazen de ısıtıcıdaki küçük pilot ışığı gibidir.
Sönüp gidecek dersin.
"Cheree" şarkısını duydun mu?
Hayır, kimin şarkısı?
Modern bir şarkı mı, çağdaş mı?
- 70'lerden kalma. - Ah, 70'ler.
Duymuş olabilirim ama o korkunç tiz sesli olan olamaz!
Dur, bakalım bulabilecek miyim.
iPhone'un var, neden Cheri'yle oradan konuşmuyorsun?
Bluetooth'um da var.
Evet ama hep kulaklıklarını kullanıyorsun.
Evet.
Çünkü ne zaman Bluetooth'la konuşsam
sürekli "Efendim?" deyip duruyor.
Kulaklık kullandığımda çok net ve anlaşılır olduğunu
ve "Efendim?" demediğini fark ettim.
Onu Bluetooth'tan vazgeçirmeye çalışıyorum.
Pekâlâ, ne dinliyoruz?
New York'tan sevdiğim bir grup.
Daha önce hiç dinledin mi?
Evet, uzun süre olmuştu.
İlişkiler iyidir, sanırım, bilmiyorum.
Bir şey olsa başka bir ilişkiye daha başlar mıyım bilmiyorum.
Belki de bekâr hayatı yaşardım, bilmiyorum.
- Nasıl yani? - Bilmiyorum.
Neden tekrar birilerine dolanayım ki? Senin için farklı.
En baştan başlayacak olsan mı?
Hayır, ona bir şey olsa.
Tamam.
Beş saniye dayanamayacağımı söylüyor.
O olmadan mı?
Hayır, idare edeceğimi düşünüyor.
Birilerinin çıkıp beni oltaya alacağını
ve kendi hayatlarına dahil edeceğini ve benim orada kalacağımı düşünüyor.
Tek başıma beş saniye dayanırmışım.
Kendi başıma kalsam diye başladım ama bana "Kalmazsın" dedi.
Bir kadın gelip beni ele geçirirmiş.
Gidermişim.
Öyle olacağını sanmıyorum, hayır derdim.
Bağımsız hayattan zevk almaya bakardım.
Bir otele taşınıp erkekler kulübüne katılırdım
ve bastonla yürürdüm.
Özgürcesine.
Bu da aramızdaki bir şaka aslında.
Bir adam YouTube ya da televizyon falan izliyordu.
Öylece ekrana bakıyordu.
Kadın da ya Facebook'taydı ya da mesajlaşıyordu
ve çocuk da sıkılgan bir biçimde oturuyordu.
Ben de dedim ki...
Keşke bundan bir film çıkarabilecek ve bunu paylaşacak bir cesaretim olsaydı.
Viral olurdu.
- Telefonunla mı? - Evet, telefonumla.
Telefonlarıyla uğraşan insanları çekmek için telefonunu kullanırdın
ve işte kültür burada kendi kuyruğunu yemeye başlıyor.
Berwick'ten Stephen, bugünkü tartışmamızı başlatıyor.
Melton'dan Annie, cep telefonuna bağımlı mısın Annie?
İtiraf etmeliyim ki öyleyim, neredeyse 7/24 benimle birlikte.
Peki bu konuda ne yapıyorsun,
eğer bunun farkındaysan
bu bir tepkiyi tetikliyor mu?
Kişisel yardım gruplarını arıyordum
ama yüz yüze konuşabileceğim düzgün birini bulamadım, bu yüzden...
Hayır, muhtemelen telefonla yapıyorlardır.
Sanırım... İşten emekli oldum
ve kendimi sosyal olarak biraz yabancılaşmış hissettim.
Telefonumda kitap okumaya başladım...
Bunun bazı açılardan...
...arkadaşlığın yerini tutamayacağının kesinlikle farkındayım...
Pardon, söylediğin şey telefonunun en yakın arkadaşın olduğu mu?
Yani, dediğim gibi, 7/24 benimle ve...
Yani, kitap okuyorum, bildiğim kadarıyla...
Selam tatlım, nasılsın?
İyiyim, nerelerdesin?
Sorun değil.
Bildiğin gibi, aynı şeyler.
Fena değildi, ilginçti. Gittiğime değdi sanırım.
Peki ya sen?
Yeni mi çıktın?
Evet, iyiyim.
Sorun yok, her şey yolunda.
Hayır, sorun değil. Pekâlâ. Tamam, tatlım.
Evet, tabii sorun değil.
Tamamdır, eve ne zaman gideceksin?
Bilmiyorum, muhtemelen aynı vakitte. Tamam tatlım.
Tamam, pekâlâ.
Görüşürüz.
Çevirmen: Mert Hadimlioğlu