Downloaded from YTS.MX
-Kumusta ka naman? -Mabuti. Kumusta?
Official YIFY movies site: YTS.MX
Bron, diyan ka sa dulo ng sopa.
-Si LeBron yata dito. -Sige.
-Oo. -LeBron dito, Kobe sa banda doon.
Sige, Kobe. Bale nanalo ka ng ginto. Saan ito maikukumpara?
Mas mataas na priyoridad ito. Kinakatawan mo ang bansa mo,
laban sa mga basketbolistang pinakamagaling sa bansa nila.
Sa akin, mas mahalaga iyon.
Kailan mo natanto? 'Yung naisip mo ang nakararami?
Alam mo. Ganito… sa akin, sa paglalakad lang araw-araw.
Kung pupunta ako sa grocery, kukuha ng kape o anuman,
sabi nila sa kalsada, "Bawiin mo ang ginto."
May naka-Celtics jersey sa Disneyland, papatayin ko sana.
Kasi naka-Garnett jersey siya, asar ako.
Akala ko mangiinsulto siya tungkol sa Finals.
"Bawiin mo 'yung ginto."
Sige na nga.
Sige na nga. Bawiin ang ginto.
Welcome sa Beijing,
ang Opening Ceremony ng 2008 Summer Games.
Dumating na ang sandali.
At ang pokus ng China at ng mundo ay nasa National Stadium.
Kung fan ka ng basketball,
alam mo'ng palayaw ng team ngayong taon. The Redeem Team.
Tinawag silang "The Redeem Team."
The Redeem Team.
The Redeem Team, dahil sa ang mga nakaraang kabiguan sa buong mundo.
Bagong era sa Olympic basketball,
kung saan ang United States ay hindi na nangunguna.
Ang pera at kasakiman ng NBA,
may epekto ba 'yun sa pagiging palaban natin?
Pwede mong isulat 'yan.
Nawala natin ang respeto ng buong mundo.
Nawalan tayo ng respeto sa sarili natin.
Melo, ano'ng nangyari doon?
Ewan ko. Wala ako doon.
Mabilis lumaganap ang pagiging negatibo.
Sa kaguluhang ito,
dinala nila ang sarili nilang mga kuwento.
Nagsasarili si Kobe.
Tila 'di siya nakikipagkaibigan.
Ako yata ang best na basketball player sa mundo,
pero wala pa akong napatunayan.
May multong bumabagabag sa bawat laro.
Ang multo ng pagkatalo.
May pagnanasa sa '08 team na iyon. May pagnanasa.
Marami kaming kailangang ipakita sa mundo.
At hindi lang sila basketball.
Alis diyan, Mike! Sige!
Ito ang pinakamahalagang bagay na gagawin namin bilang mga coach.
Ang natutunan ko sa nakaraang 2 taon
ay mayroon kayong napakalaking puso at tapang.
Ang koponang ito, binuo para manalo sa internasyonal.
Nasa amin ang 3 pinakamahusay na point guard sa mundo.
Nandiyan si Dwyane,
Carmelo, LeBron,
at Kobe.
Ang koponang ito, may 12 lalaki
na kayang manalo sa Olympic championship,
at hindi n'yo alam kung sino sa inyo ang tatawagin
sa isang sandali para gumanap ng mahalagang papel sa malaking panalo.
Bantayan kita sa labas!
Marami sa kanila, 'di marunong makiisa.
Nagsosolo si Kobe.
'Di pa rin napatunayan ni LeBron ang sarili niya bilang isang pinuno.
Pinapatakbo lahat ng isang coach na mula sa army.
Ito ang hamon ng buhay nila.
Magaling, boy!
Paano tayo mananalo? Ano'ng mapapanalunan natin?
Ano ang patutunayan natin?
Para lang ba makapasok sa lintik na Olympics?
Kung iyon lang ang dahilan kaya tayo narito, ang babaw.
Akalain n'yo, mula pa noong '04,
natatalo tayo.
Nasa ibaba ang Team USA Basketball.
Kapag nasa US team ka, dapat manalo ka palagi.
Dapat perpekto ka.
'Di perpekto ang mga ito.
Nagkukuwento ang scoreboard sa madaling salita: USA 89, Russia 55.
At hawak ng America ang world championship ng basketball.
SA PANAHON NA YAN
Nagwagi ng mga gintong medalya,
ang United States of America.
Nakuha ng United States ng isa pang kampiyonato nang walang talo.
Basketball sa Olympics, 'di ipapatalo ng America 'yung gintong medalya.
Bago 'yun kung dikit 'yung laban.
Laging dominante ang US basketball, at nasa atin ang mahuhusay na manlalaro,
pero dumating din tayo sa paniwala na,
"Dahil mga Amerikano tayo, mas magaling tayo."
Kung galing ka sa Europe o South America,
'di ka kasingaling, kasi 'di ka Amerikano. 'Di totoo 'yun.
May pareho silang kakayahang maging dalubhasa sa basketball na ginawa natin.
Welcome sa semifinals.
Ang United States at ang Soviet Union.
Namumuo na ang drama.
Nagsisimula na tayo!
Huling laro nila, 16 taon na ang nakalipas sa Munich.
Ang tanging pagkakataong natalo ang American team sa Olympic basketball.
Ang mga tao sa USA, mga tagahanga, binale-wala natin.
"Kung sa Olympics, laro natin ito,
inimbento natin ito, mananalo tayo."
Akala natin 'yon.
Coles… masikip na depensa, isa pang rebound ni Sabonis… two-on-one break.
Marčiulionis…
At iyon lang kailangan ng mga Soviet.
Uuwi ang United States nang nakatulala.
Gaano kalaki 'yon?
Dumating ang US sa larong ito nang may 84 at 1 na Olympic record,
na nanalo ng siyam sa 10 gintong medalya.
Resulta, dahil sa karanasan sa Soviet,
pwedeng mapabilis ang pagtulak sa United States
para payagan ang NBA pros sa Olympics.
Natakot na ang American USA Basketball,
at sabi, "Bumuo na tayo ng isang bagay
na kumakatawan sa American basketball."
At kaya sino ang nagpakita noong 1992?
Mga mahal naming manonood, ang US Olympic Dream Team.
Ang grupong ito na yata ang pinakadakilang koponang nabuo
sa kasaysayan ng team sports.
Kapag ang kalaban mo ay humihingi ng autograph bago ang laro,
mayroon kang kaunting lamang sa kanila.
Ginawa nila ang lahat, pero talagang namangha sila.
Nagbalik ito ng kaunting karangalan para sa USA.
Ang Dream Team, 'di tungkol sa pagkamakabayan.
DREAM TEAM PANTASYA NBA PROMO ANG OLYMPIC BASKETBALL?
'Di ito para sa America. "Gawin mo ito para sa NBA."
Ito ang Dream Team,
na may layuning mabawi ang karangalan ng US basketball.
Pero narito din para sa ibang layunin. Paggawa ng kinakailangan.
Tingin natin mayroon tayong mahusay na produkto ng America,
at gusto nating ibenta ito sa sa mundo
na may kalidad at tagumpay sa abot ng ating makakaya.
Itong koponan ng All-Stars, masyadong magaling.
Balik na lang daw sa mga kolehiyo. Madali lang naman.
Dapat pagbawalan pala natin ang mga African runner sa 10,000 meters,
kasi napakadali lang din sa kanila ito.
Tungkol ito sa best natin.
Maganda ito para sa larong basketball.
Sa pansiyam na pagpili sa 1998 NBA Draft,
pinipili ng Milwaukee Bucks
si Dirk Nowitzki mula sa Würzburg, Germany.
Pinipili ng San Antonio Spurs
si Emanuel Ginóbili mula sa Argentina.
Pinipili ng Atlanta Hawks
si Pau Gasol
mula sa FC Barcelona, Spain.
Umangat ang basketball pagkatapos nito sa buong mundo.
Napakabilis ng pagbuti ng internasyonal na laro.
Biglaan 'yon.
Itong sumunod na mga koponang sumali, inspirado ng Dream Team,
mas naging palaban sila, mas malaking banta sa USA Basketball.
'92, ipinakilala itong pandaigdigang laro,
pero humahabol na ang laro sa atin.
Itong mga iba't ibang bansa,
may mahuhusay na basketbolista sila na naturuan ng mga kaalaman.
'Di na takot ang mundo.
Nawala na ang takot.
Mga kababayan ko,
sa oras na ito,
ang American at coalition forces ay nagsisimula sa mga operasyong militar
para disarmahan ang Iraq, palayain ang mga tao nito,
at ipagtanggol ang mundo sa peligro.
17 BUWAN BAGO ANG ATHENS OLYMPICS
At sa paparating na Olympic Games sa Greece,
kung saan iniwan ng takot sa terorismo
ang men's basketball team ng America sa ere.
Nakagawiang maglaro ng mga sikat sa NBA para maiuwi ang ginto,
pero ngayon, umaayaw ang ilan.
Kung sa mga palusot, narinig na lahat ni coach Larry Brown.
Si Jason Kidd, namamagang tuhod.
Inaabangan raw ni Shaquille O'Neal
hanggang saan ang Lakers sa playoffs.
Kung titingnan mo ang banta ng kapaligiran noong 2004 Olympics,
iyon ang unang Summer Games pagkatapos ng 9/11,
at sa pagsalakay sa Iraq,
may pakiramdam na kumikilos ang America nang mag-isa,
at nagiging nakakabuwisit na bisita sa buong mundo.
May mga pag-aalala sa kaligtasan at seguridad.
At lahat ng mga manlalarong ito na lumahok na sa '96 at 2000
'di nakaramdam ng pangangailangang bumalik ulit.
Napanood ko nga sa TV 'yon,
at ayaw pumunta ng ilang manlalaro.
Naging epidemya na ito.
Nanggipit ang NBA sa pamamagitan ng pagdaragdag ng mga baguhan.
Dwyane Wade, Carmelo Anthony, at LeBron James.
'Di ko naisip na mapabilang ako sa koponang 'yon.
Ito talaga 'yong summer pagkatapos ng rookie year ko,
at ang iniisip ko lang ay makasama ang mga kaibigan,
pamilya, pagsasanay.
Katatapos ng rookie season ko,
at nasa summer ako sa Chicago, kasama ang pamilya ko.
Nakatanggap ako ng tawag para sumali sa Olympic team,
at sabi ko… "Ano?"
Siyam ang nag-drop out.
Dapat nilang punan iyon, at tinawagan kami,
"Gusto n'yo bang maging parte nitong USA Team?"
Sabi ko, "Oo." "Sige, gawin natin ito."
"Inalok nila akong maging parte niyon
na naaalala ko ang pagiging mahusay sa Dream Team."
"Isama mo ako."
Pero, heto, sinabi sa tawag,
"Kung maglalaro kayo, kita tayo sa Jacksonville sa 2 linggo."
Bahala na. Umatras na ang lahat.
Pagkakataon namin itong pumunta doon at makakuha ng gintong medalya.
Naalala ko ang pagpunta ko sa Jacksonville, nakita ang koponang US.
Parang dalawang magkaibang team ito.
Mayroon kang AI, Marbury, Tim Duncan.
At may mga nakababatang lalaki,
'yung mga rookie na nagsisimula sa liga.
'Yung mga nakababatang miyembro, ako at si Melo, D Wade,
sinisikap lang naming alamin, paano kami makakasabay dito?
Bata pa kami. Talon dito, dunks, lobs, kahit ano.
Magkakontra ang dalawang grupo.
Parang, "Mayroon kaming batang grupong bagong salta."
At may matatandang lalaki na,
"Amin ito. Kailangan naming gawin ito."
At mayroon lang kayong
Larry Brown.
Naglaro tayo sa isang paraan sa huling lima o anim na taon.
Ayos? Kailangan nating magbago ngayon din.
Nagkaroon tayo ng grupo ng mga lalaki na…
parang may gustong patunayan si Coach sa Olympics,
na mapapasunod niya kami sa tamang laro, na paraan niya.
Handa na tayong magshoot.
Mag-sweep ka--
Naging sport sa mundo ito.
Igalang natin ang mga taong kalaro natin, o magkakaproblema tayo.
Alam mo bang sinasabi ng mga tao,
"Baka ito na ang koponang 'di mananalo ng ginto"?
Maraming nagdududa diyan dahil lang sa batang koponan kami.
'Di yata nila iniisip na kaya ng mga bata ito.
Patutunayan namin.
Ang Olympic games ay narito sa Greece,
na inilarawan ng isang lokal na opisyal na "maalwang sangandaan
sa magulong lugar."
Ang mga manlalaro at mga pamilya nila ay mananatili sa cruise ship,
habang pinoprotektahan ng Greek at American authorities sa Palaro.
Ni wala kami sa Olympic Village. Wala kami sa Olympians.
Parang 'di talaga kami bahagi ng karanasan sa Olympic.
Simula sa Puerto Rico.
Mananalo kaya uli ang US ng gold medal?
Luluha ba sila sa unang pagkakataon
sa Olympic ngayong may mga NBA player na?
Masasagot ang mga 'yan sa larong ito.
Kung tingnan mo'ng mga nasa koponan,
"Ayos lang. Gawin natin ito."
Iverson kay Marion!
'Di lang America ang nag-akala,
'di kami nakikinig, akala namin mananalo tayo.
…pick-and-roll, Puerto Rico.
Ganda ng pasa
sa pagbukas ng Puerto Rico ng 9 puntos na lamang.
Karamihan sa mga reporter ay nasa ibang venue.
Nag-cover kami ng skeet shooting at track and field at swimming.
Walang pumapansin.
Carmelo Anthony.
At nasagip ni Ayuso.
Carlos Arroyo… ipinakita ang bola!
Naaalala ko'ng laro sa Puerto Rico.
Nagbobrodkast kami ni Mike Breed.
Nagkatinginan kami at, "Uh-oh, nanganganib ang koponang ito."
Arroyo, nagdrowing ng foul. At isa!
'Di namin sila binigyan ng respeto,
at kinain kami nang buhay.
Sa wakas nangyari na.
Talo ang United States sa Olympic nang may mga manlalaro ng NBA.
Pero 'yung unang laro laban sa Puerto Rico ang nagsabi sa'min,
"Lintik, 'di natin sineseryoso ito."
"Kailangan nating umayos."
Usap-usapan ang American men's basketball team.
Ito ay, kahit saang anggulo, isang ganap na pagkadismaya at kahihiyan.
Sila ang "Dream Team,"
pero tinatawag na silang "Cream Team."
Kaming mga nakababata, naasar kami kay Larry Brown,
'di kami pinaglaro.
Melo, ano'ng nangyari doon, tingin mo?
'Di ko alam. 'Di ako lumabas doon.
Mas marami silang puntos kaysa sa amin. 'Yon lang .
Kami, "Dapat maglaro tayo. Maipapanalo natin ito."
Pero si Larry Brown…
'Di niya inisip na kaya namin gaya ng mga beterano.
-Pwede silang manalo. -Pwede.
-Iyon ang inaasahan ko. -Round-robin ito.
Pwede pa silang manalo ng ginto.
Ihahatid namin ang live coverage ng Unted States at Argentina.
Nakataya ang puwesto para sa gintong medalya bukas.
Masasabi mo agad na may pagkakaisa sila.
Ang Argentina ay may mga libreng tira. Nagkakaamuyan sila.
Nakapuwesto si Sanchez at tumitira ng tres.
Nagkakaisa sila.
Nakaplano sila. May mga running set.
Ginóbili, libreng tres.
Masasabi mong gumugol sila ng oras, mga taon sa paglalarong magkakasama.
Pasok, at isang foul!
Pwedeng ipasa ang bola dito, at nag-cut siya.
Ginóbili.
Sánchez sumuot sa butas ng karayom. At Oberto.
Mayroon silang pagkakaisa, pagtutulungan.
'Yung samahan. Inilabas nila lahat sa court.
Basta, sila…
nilaro nila kung paano dapat laruin ito.
Sconochini, magandang pasa kay Montecchia.
Aba, ang gandang laro.
Walang ginto sa Athens.
At diyan ito nagtatapos.
Nabigong manaig ang United States sa Olympic Games.
Ang pangit panoorin niyon.
Nakakainis panoorin at nakakainis maging parte niyon.
Sinasabi n'yo nang may bagong era na sa Olympic basketball,
kung saan hindi na dominante ang United States.
Mahusay sila. Da best na koponan.
Sa indibidwal na manlalaro, da best sila.
Pero team sport ito.
Five on five, hindi one on one. Hindi ito tennis.
Isa lang kaming grupo ng… mga pesteng pinagsama-sama
at sabi, "Punta kayo doon at manalo ng gintong medalya."
Walang kultura sa Team USA.
Wala talaga.
Tumatanggap ang United States ng mga bronze medal.
Makikita mo sa mga kilos nila,
dismayado sila.
Pinapanood ko 'yon dito sa Durham, North Carolina,
na nanlulumo.
At kita mo ang kagalakan sa Argentina.
Ang ibang mga bansa, wala silang binabalewala.
Mayroon pambansang koponan ang Argentina.
Magkakasama ang mga iyon mula nung 18-anyos sila.
Magkakapatid sila.
Walang masyadong oras.
Paano ba maging koponan sa dalawang linggo.
Bata man ako, pero alam ko
ang ibig sabihin ng pagkakaisa para manalo.
Nagkaroon ang Dream Team niyon,
at pagkatapos niyon ay nawala na.
Sa pag-uwi,
grabe 'yung panunuyang nakukuha namin mula sa sariling bansa.
Awit tungkol sa amin ito. Pinag-uusapan kami ng lahat.
Why team USA keep gettin' blown out?
"Kainis ang mga manlalarong ito," at, "Nakahabol na'ng mundo."
"Talo ka sa Puerto Rico?"
At ang mga lalaking ito,
A, online para bumili ng mga tiket, B, naglakbay para makapanood,
C, katatalo lang ang United States Men's Basketball Team.
Isa lang itong lumalalang negatibong saloobin.
Kontento na sa bronze ang mga lalaki ng United States.
Nakaupo ako sa podium, tinatanggap 'yung bronze na parang,
"Nasayang ang oras ko dito."
Sa sandaling iyon, ayoko nang maglaro para sa Team USA.
Nasasaktan pa rin sa bronze medal na nakuha sa Athens,
binago ng USA Basketball ang sarili at ang kapangyarihan
kay Jerry Colangelo.
Halos ubra lahat ng hinahawakan ni Colangelo.
Mga panimulang proyekto.
Kasali siya sa panimulang proyekto na naging Chicago Bulls noong 1966.
-At pumunta siya sa kanluran, sa Arizona. -Oo.
Sinimulan niya ang 3 sa 4 na koponan doon.
Noong unang bahagi ng 2004,
nakasentro talaga ang net worth ko sa Phoenix Suns.
Kaya nagpasya akong ibenta ang koponan.
Alam kong mag-iiwan ito kalungkutan.
At sinabi ko, "Teka, ano ang susunod?"
Makalipas lang ang ilang linggo nang may tumawag tungkol sa USA Basketball.
Sinabi ko lang, "Sige, gagawin ko."
"Gagawin ko. Pero wala nang mga komite. Ako pipili ng mga coach at manlalaro."
Pipili si Colangelo nang walang komite.
-'Di ba sobrang angas 'yon? -Malamang.
-Isang lalaki? -Kaya niya.
-Bilib ka sa kanya? -Oo.
Mayroon akong ilang mga pangalan ng mga coach. Pag-usapan natin sila.
Si Dean Smith, mula sa North Carolina, malinaw niyang sinabi,
"Iisa lang ang coach na makakagawa ng trabaho,
na iginagalang ng lahat na mga manlalaro."
"Tumatayo siyang mag-isa. Siya lang."
Si Coach K iyon, sa Duke.
Nanalo ang Duke of Destiny!
Sa unang beses sa 2 dekada, may champion ulit ang college basketball.
Parang Yankees. Mahal mo sila o ayaw mo sila.
Ganyan si Duke dahil sa tagumpay.
Bilang laking inner city, ayaw mo kay Duke.
Ayaw mo kay Duke, kay Christian Laettner.
Ayaw mo kay JJ Redick.
Ayaw mo kay Coach K.
Ayaw mo 'yung Blue Devil.
Walang… pagkasabik
noong hinirang si Coach K sa posisyong iyon sa Team USA.
Nang inihayag nilang papalit siya, ang una naming naisip ay,
"Paano niya pamumunuan ang lahat
dito bilang college coach?"
Marami akong inaalala.
Isa na 'yung kredibilidad na dapat mayroon ako para sa mga NBA player.
Siyempre, marami na akong nakamit sa ranggo ng kolehiyo,
pero iba ang NBA.
Ang nagbago kaagad ay 'yung hindi ka magiging Olympic coach.
Magiging pambansang coach ka.
Isang hakbang iyon para magkaroon ng isang coach ng apat na taon
kung saan may programa sila.
Kailangan mong bumuo ng isang koponan. 'Di pwedeng fantasy basketball.
Pwede itong maging All-Stars, pero dapat kuwalipikado sila.
Sina Coach K at Jerry, binigyang-diin nila iyon sa simula.
Dapat maging pangako ito na seseryosohin mo,
at 'di lang ningas kugon.
Kung gusto mong maging bahagi nito, mag-commit ka ng tatlong summer, agad.
-Kumusta? -Kumusta, pare?
Maganda yata ang gising nila.
-Uy, kumusta? -'Yan ba'ng gusto mo?
Natutuwa ako.
Nagkita-kita kami sa Vegas para sa training,
at sa unang pagkikita, sabi ni Coach K,
"Hindi natin laro ito."
"Laro ng mundo ito."
Nagalit siya. Galit na galit siya doon.
Dapat nating igalang lahat ng ibang parte ng mundo.
Sa unang araw, pinatunayan niya ang kanyang sarili.
"Makinig, wala ako dito para diktahan kayo."
"Mga propesyonal kayo, pero isang pagtutulungan ito."
"Gusto kong magsalita kayo, maging open, maging tapat."
Dapat unawain n'yo, para manalo sa laban,
kilalanin n'yo ang kinakalaban ninyo.
May kinakalaban kayong nag-iisip na sila si Superman.
Walang mawawala sa kanila.
Simula't sapul, malaki ang inaasahan.
Natalo kami noong nakaraan. Dapat best kami.
Kaya sa konsepto ng pambansang koponan,
kung 'di mo seryosohin, 'di ka tatagal.
Nang matalo tayo nung '04, parang binigo namin ang USA Basketball,
lalo na kaming apat.
Ako, D Wade, Bron, at Melo,
kasama kami doon, at ramdam namin ang hirap ng pagkatalo.
Akala ko noon, tiningnan ito bilang,
"Malamya ang international players." "Astig ang American players."
Kung titingnan mo ito, "Hindi, 'di sila malamya."
"Sanay sila. Iba ang laro nila."
Dapat matutunan natin ang laro nila, at itigil na ang pagpapalusot,
at huwag na nating ipilit ang laro natin sa kanila.
Kung matutunan natin ang laro nila, matatalo natin sila.
Kayo at ako, 'di natin alam ang lahat.
Lalo na kung ano'ng alam ng bawat isa.
Iyan ang pagsasanay, para iisa ang iniisip natin.
Ang ikinagulat ko kay Coach K
ay wala siyang pake tungkol sa résumé ng sinuman,
pero may paggalang siya.
Palagi kong pinaghuhusayan
sa paglalaro para sa taong may pananagutan sa lahat.
-Pasok ka sa kaliwa! -Oo, puwesto ka na d'yan! Sige!
Ganito ang laro sa koponan ng US.
Kahit sino ang naglalaro, sino ang nagtuturo o anuman.
Ganito dapat maglaro ang koponan ng United States.
Ayos.
Siya ang nagsabi sa amin, "Uy, gusto kong pumasok kayo dito
na may mga ego, at may pride. Kasama 'yan sa pagkatao ninyo."
Kailangang ibigay n'yo akin 'yong mga angas ninyo
sa kasalukuyang mga basketball team ninyo.
Dalhin n'yo sila dito.
Ayos? At ilagay ito sa iisang sangay ng ego.
Nakaupo ako doon at sinabi niya 'yun.
Ako naman, "Makatuwiran 'yon."
Tayo. Uh huh. Diyan nga.
Ang ikinagulat ko, mahusay kayo makipag-usap sa isa't isa.
Mahusay ang ugnayan n'yo sa pagitan ng mga drill.
Mayroon kayong lakas ng loob na kailangang linangin.
Kaya n'yo. Ituloy n'yo lang.
Two times!
Matindi ang mga trial. Isang buwan kami sa Wynn, Vegas.
Tumira kami sa Vegas ng 1 buwan.
At doon nabuo ang maraming samahan na nakikita n'yo sa amin.
-Sumakay ka na sa bus! -May pamilya na ako!
May pamilya na ako!
-Kunin mo 'yung mga bag! -Hindi ako makasakay!
May grupo kami na naglalaro ng baraha gabi-gabi sa loob ng 35 na araw.
Sa 35 araw, malayo ka sa pamilya mo,
pero hindi mo… isa pang pamilya ito.
Isa pang kapamilya. Parang 'di ako umalis ng bahay.
-Pero kuha mo ako? -Ako ang pinakaguwapo.
Kaya mukha silang mga bodyguard ko, alam mo 'yon?
Hindi.
Mas gusto kong sabihin mo, "May singsing ako," kaysa sa kakasabi--
Alam mo 'yon?
Heto, para sa inyong lahat, mahalaga ito,
gusto kong makinig kayong mabuti.
Ngayong umaga, mayroon tayong mga taong kumakatawan sa atin,
at… walang pagkakataon ang mga tao para magbigay-pugay.
Ni 'di mo alam kung ano'ng ginagawa nila.
Motivator si Coach K, at 'yon ang ginawa niya.
Sa bawat araw, may iba't ibang taong dumarating, nagkukuwento.
Wala tayong ibang gagawin ngayon kundi makinig
sa kung ano'ng sasabihin sa atin ng mga bayaning ito.
Si Coach K na West Point grad, mahal niya ang bansa niya.
Gusto niya maglingkod sa bansa.
Kaya sa mga sinasabi niya,
laging may pagkukumpara sa panahon niya sa militar.
Malalim ang pinaghuhugutan niya.
Paano humuhusay ang mga koponan, walang pag-iimbot na serbisyo.
Pag-una sa mga pangangailangan ng iba bago ang iyong sarili.
Sa court, pwedeng pagtalon para sa loose ball o pagposte.
Sa digmaan, pwedeng pagsuong sa napakaraming mga bala.
Ang itaya ang buhay mo para sa iba,
at sa walang pag-iimbot na paglilingkod.
Kung mahusay ka,
akala mo kaya mo ang lahat. Mananalo ako mag-isa. Sapat ang score ko.
Kay Coach K, gusto niyang gawin, kaya mo 'yan,
pero mas marami kang makakamit sa isang grupo kaysa kung mag-isa ka.
Pag-iisip ng militar.
May pagsabog, at may piraso ng shrapnel
at tinamaan siya sa mata.
Parang normal lang ang mata niya.
Wala siyang mga mata. Tinanggal sila
dahil sa shrapnel na tumagos sa ulo niya.
At nagsisilbi pa rin siya.
Iyan ang bayani.
Talagang tinamaan ako nito.
Ipinakita nila kung para kanino kami naglalaro.
Ito ang mga bandilang nasa mga uniporme namin sa Iraq,
at bibigyan namin bawat isa sa inyo.
Sana ilagay ito sa warm-up jersey n'yo.
Umaasa akong pagyuko n'yo, makikita n'yo ang bandila,
at maiisip n'yong libu-libong tao ang nagsakripisyo
para maging mahusay kayong manlalaro.
Scotty, dinig mo'ko?
Magmi-mic kami.
Kukuwentuhan namin siya sa mic at kausapin siya mula sa court.
Pumapasok na ang Blue. White, ipanalo natin ito bilang koponan.
Mas maayos na sila.
Mag-uniporme na. Alam kong may dangal kayo.
Isinuot namin ang mga jersey, nang may pagmamalaking may USA sa dibdib.
Alam kong may pagmamalaki kayo.
Huwaran kayo sa marami sa amin dito.
Wala kaming pagkakataong sabihin ito sa inyo.
Nirerespeto namin ginagawa n'yo para sa bansa.
Pagkarinig ng mga kuwentong iyon, nabuksan ang puso ng ating mga manlalaro.
At bilang resulta,
naging US sila.
Maligayang pagdating sa isang espesyal na edisyon ng FIBA World Championship.
Gagawin ng US ang unang hakbang nito ngayong umaga
para mabawi ang pinakamataas na puwesto sa mundo ng basketball.
Ang FIBA Worlds noong '06 ang unang sabak namin bilang koponan kasama si Coach K,
at ang mas nakaka-pressure pa, kailangan naming pumasa para sa Beijing.
Dapat manalo kami sa tournament.
Sa bawat laro natin, kailangang laruin ito na parang sprint, hindi marathon.
Magiging napakabilis ang mga ito.
'Wag pumulot ng anumang masamang ugali, lalo na ang pagmamaliit sa iba.
Malaking bagay para sa US ay alam mong magkakaroon ng mga kaba
dahil nape-pressure sila sa pagkatawan sa koponang ito
at pagkuha sa gintong medalya.
'Di ito sa indibidwal o sa atin,
o sa koponan. Tungkol ito sa United States of America.
Gawin natin ito para sa lahat sa US.
"USA." One, two, three!
-USA! -Tara na!
Ang galing namin.
Masasabi mo, bumabalik na ang kumpiyansa.
Parang napakadali sa kanila.
Kapag mainit sila, mainit talaga.
Bawat laro, nagawa namin ito.
Tinalo namin ang mga koponan.
At maganda ang laro namin.
Anthony.
Boy, gaano ba siya kagaling?
Ang United States ay nasa daan pa rin
para magmartsa sa finals.
Pero maniwala kayo, mas magiging mahigpit ang kompetisyon.
Pagkatapos ng 72 araw ng kompetisyon,
matitira ang nangungunang mga seed sa bawat pool.
Mayroon tayong numero unong US laban sa numero unong Greece.
'Wag kayong maging pabaya, ayos?
At tulad ng ginawa ninyo dati.
Maging elegante tayo at ituloy ito.
Ang Greece ay ang European champions.
Ganyan kagaling ang mga lalaking ito na kalaro ng USA.
Naaalala ko pa ang larong iyon.
May lalaki sila, "Baby Shaq."
At si Baby Shaq, Schortsanitis, isa siyang malaking tao.
Ipinasa kay big man Schortsanitis para idakdak!
At ganoon lang, 36-35!
Para sa isang quarter, ang ikatlong quarter,
ang tanga namin, at mahusay sila.
Ang problema sa koponan ng US, 'di nila nadepensahan ang pick-and-roll.
-Ang gandang pasa! -'Yon ang pasa!
Naku po, ganyan dapat.
Hinahanap ang kahinaan nila.
Talo kami gamit opensa namin.
Ang NBA, mataas na pick-and-roll na liga na noon.
Tinalo kami ng high pick-and-roll.
Diamantidis, isang pasa pabalik sa loob…
Sa TV parang, "Bakit ba hindi nila sila pigilan?"
Kapag naglalaro ka sa tunay na buhay, mahirap malaman
kung ano ba ang nangyayari.
Tumataas ang kumpiyansa nila.
Nakaka-shoot sila.
Naglaro sila ng perpektong laro, at hindi na kami nakabawi.
Sablay. Tapos na. Panalo ang Greece!
Natalo na nila ang United States!
Nabigong muli ang United States sa laban sa semifinal.
Nang natalo tayo noong 2006 sa Japan,
'di pa ako nagkaroon ng pagkatalong mas malala pa doon.
Nagtuturo ka ng koponan ng bansa mo at natalo ka.
Naalala kong nasa locker room lahat pagkatapos ng pagkatalo,
at nasa court lang ako, at nakatingin sa pagdiriwang,
at parang,
"Ayaw ko nang mararamdaman ito uli."
Ayaw naming tumayo doon at kunin ang mga bronze medal.
Kasi, "Mas mahusay tayo kaysa dito."
Hindi pa oras.
Hindi naman mangyayari ang mga bagay ayon sa gusto mo.
'Di naman kasingsama ng naramdaman ko noong natalo kami sa Athens,
pero 'di pa tamang panahon.
Sa ngalan ng USA Basketball, Gusto ko lang kayong batiin.
Noong nakaraang summer, nabigo tayo sa isang bagay na gusto nating gawin,
at iyon ay manalo sa World Championships
para 'di na sana natin gagawin ngayong summer.
'Di ito nangyari.
Talo kami noong '06
kasi akala namin alam namin ang mga detalye pero hindi pala.
Matututo kami ngayon sa nilalaro namin ito
sa halip na 'yung laro namin sa NBA.
Sabihin ko lang sa inyo ang ilang bagay na gagawin natin.
'Di natural 'yon.
'Di natural ang larong iyon sa aming --
Iba 'yung bola.
May 12 panel ito sa halip na 8.
Maglakad ka sa free-throw line 'pag may tumitira.
Pwedeng sungkitin ang bola off rim.
Ito ang mga maliliit na tuntuning 'di natin nakasanayan.
Kung bumangga ka nang walang bola, o nag-cut, sinabi nga nila,
kung nag-cut ka mula sa high post ng ganito,
haharang siya at walang foul. Sa NBA, hindi pwede iyon.
Kailangan naming magamay ang laro, masanay sa bola,
masanay sa mga opisyal.
Kailangan naming matuto ng ibang laro.
Kailangan namin ng ilang matatandang manlalaro.
Kaya nga lumabas kami at ni-recruit si Kobe Bryant.
-Kumusta? -Kumusta ka?
Maligayang pagdating.
Walang nagdala ng isyu sa Team USA kundi si Kobe Bryant.
Tinalikuran siya ng liga.
Dumating siya sa puntong pwedeng masira ang karera niya.
Pinaalis niya si Shaquille O'Neal, kilalang pigura, mula sa LA.
Ikinanta daw niya ang personal na buhay ni Shaq sa pulisya.
Inisip nilang makasarili siya.
Kumuha tayo ng kalaban ngayong summer.
Ayaw kong ako lang kumikilos.
Humingi siya ng trade in sa paradahan ng isang grocery store sa Newport Beach.
Binubulabog ni Kobe Bryant ngayon ang mundo ng NBA.
-Sinasabi mo bang gusto mong maipalit? -Gusto kong maipalit.
Gusto niyang umalis, binawi niya ito at gusto niyang bumalik.
Ang 2007 ay interesanteng panahon sa kanyang karera.
Nasira siya.
Kaya lumalaban si Kobe para mabawi ang puwesto.
Lumalaban siya para maibalik ang pangalan niya.
Dapat niyang patunayang marunong siya makisama, na mabuting tao siya.
Kailangan niyang patunayan ang sarili sa lahat ng tao sa mundo.
Alam namin agad kung gaano ito kaseryoso.
At palagi siyang seryosong kumilos.
'Di kayo magkakilala ni Kobe, at siya,
"Uy pare! Ako si Kobe!"
Hindi ganyan ang maraaranasan mo. Parang mas,
"Ito si Kobe Bryant."
"Ikinagagalak kong makilala ka." Ako naman, "Lintik,"
Medyo nagulat kami na gusto niyang maging bahagi ng Team USA
pagkatapos ng lahat ng nangyari.
'Di ako 'yung pinipilit makipagkaibigan,
pero ramdam mong si Kobe 'yung ayaw mo talagang nakasagupa.
May interview si Kobe,
ikinuwento niya ang pag-uusap nila ng ilang mga kaibigan sa NBA.
At yung mga reporter, tawanan.
Wala siyang kaibigan.
'Di talaga nagtangka si Kobe
para mapalapit ang sarili sa mga manlalaro sa liga,
kaya medyo ilag pa rin sila sa kanya.
Kilala ko si Kobe, pero 'di ko siya kilala.
Nakakalaban mo siya sa basketball.
Kobe ulit! Yessir!
Siya na ang best na manlalaro.
At halos hindi siya maabot.
Si Kob ay isang lalaki na… mapag-isa.
Tumatambay siya mag-isa. 'Di niya kailangan ng kasama.
Gano'n siya, at kumportable siya sa ganoon.
Baka 'di siya malugod na tinanggap sa panahong iyon,
at baka 'di rin siya tatanggap ng sinuman sa panahong iyon.
'Yung unang pagkikita para sa 2008 Olympics,
umupo siya mag-isa.
At dapat mong isipin iyon,
kasi hindi ka lang naglalaro para kay Kobe Bryant o LeBron James.
Naglalaro ka para sa ating bansa.
Iyan ay isang magandang oportunidad na ibinibigay lang sa iilang tao.
Parang, "Kob, tingnan mo."
"Narito ka para maglaro kasama namin, kasama kami."
"Hindi Laker Kobe."
"Nakuha mo 'yon? Kailangan natin ng Team USA Kobe."
Siya, "Kuha ko. Sige. Sawa na akong panoorin kayong matalo."
Sinabi niya. "Sawa na akong panoorin kayong matalo."
-Tara na. Talunin natin sila. -Halika. Tara na.
-"Together." 1, 2, 3. -Together.
Pinakamahalaga ito.
Matagal ko nang inaabangan ito, at mapunta sa ganitong posisyon,
para maglaro para sa ating bansa, 'di ba?
Espesyal ito. Espesyal.
Noong natalo tayo noong 2004, mabigat na dagok para sa amin 'yon.
Sport ito na pinangunahan natin ng maraming taon,
at sa tingin ko, maraming naidulot na kagandahan sa katotohanag natalo tayo,
kasi lumalaki nang husto ang laro
at napakaraming bansa na naglalaro sa mataas na antas.
Kasabay nito, parang, "Sige. Ang ganda."
"Ngayon gusto namin bawiin ito."
Para sa amin, tsansa ito, tira para sa pagtubos.
Gusto naming ipakita sa mundo
na tayo ang best na bansa sa basketball.
Lumapit ako kay Kobe sa unang ensayo, at nakita ko siya.
Sabi niya, "Mabuti narito ka. May makikita ka."
"Magiging dakila uli ang USA."
Ito ang hamon ko. Mas malaki ito kaysa sa anumang nagawa ko."
Ito ang simula ng ikalawang kabanata sa buhay ni Kobe Bryant.
Pumasok kami sa unang araw ng scrimmage.
-Diyan ka. -Sige!
Ito ay 30 segundo bago mag-scrimmage,
at may loose ball.
At sumusubbsob siya sa sahig,
paulit-ulit para sa mga loose ball.
Sige, Kob! Yessir!
'Di ba isang halimbawa 'yon.
Naging malaking halimbawa.
Heto na! Tulong, tulong!
Sumusubsob sila, may malalaking rebounds.
Dumipensa sila, nakipagpalitan ng mukha.
At nagsimula lahat 'yon dahil kay Kobe Bryant.
Bilang laking ibang bansa, talagang naiintindihan ko
ang emosyon at damdamin nila sa paglalaro doon,
at gaano kahalaga na talunin tayo.
'Di pa kami nag-ensayo ng ganito.
'Yung mga taga ibang bansa,
akala nila mga hambog kaming magaling tumira
at magaling sa opensa, pero 'di gagawa ng marumi.
Mga all star kami, 'di kami manggugulang para manalo,
para talunin sila palagi,
at sa akin, iyon ang makakatulong para malampasan namin ang pagsubok.
Uy, sige, Kob…
Alam niyang dapat niyang ipakita sa mga kasama niya na ibinibigay niya lahat,
at para gawin iyon ay maglaro ng depensa.
Kaya mo 'yan, Kob!
Iyon ang paraan niya para sabihin
sa koponan, "Madaling magsalita tungkol sa mga bagay,
pero 'pag ginagawa mo talaga,
iyon ang mahalaga."
Nasa Vegas kami.
Nagsasanay kami, at gusto naming lumabas.
Kaya lumabas kami.
Lahat maliban kay Kob.
Pumunta yata kami sa Club Tryst o parang ganoon.
Nakabihis kami para magpabilib.
Ang poporma namin. Napakasaya.
Sobrang saya niyon.
Bumalik kami sa hotel ng mga 5:30 o 6:00 ng umaga,
at hulaan mo kung sino'ng papunta sa gym?
Nasa lobby si Kobe dala ang kanyang bag at sneakers,
at ang gloves niya, weightlifting gloves.
-Nagbiro kami. "Saan punta mo?" -"Saan punta mo?"
-"Bababa ako." -"Pupunta ako sa gym."
At sa isip ko, parang, "Seryoso ka?"
Itong gagong si Kobe, basang-basa na sa pawis.
At kami naman... "Oo, iba siya."
Parang, "Alas kuwatro pa lang, pare."
"Tulog na ako, kita tayo sa mamaya."
Habang papasok kami sa elevator,
"Nakita n'yo… narinig n'yo iyon?" Sinabi namin,
"Desidido ang taong ito."
'Di n'yo namalayan, mula sa Kobe lang ng 5:30 ng umaga,
hanggang kina LeBron at D Wade.
Sa pagtatapos ng linggo, bumabangon nang maaga ang koponan,
at sunod sa schedule ni Kobe.
Domino effect 'yon.
Sa sandaling makita mo ang mga dakilang nagsasanay at pinangungunahan ang grupo,
tapos parang, "Nandito ako, sasamahan kita, tara."
Ginawa niya 'yon. Gusto niya iyon. Gusto niyang makita kung sino'ng sasama.
Tatapatin kita.
Hindi ako pupunta ng 4:30. Masyado pang maaga 'yon.
Pero nagsimula kaming bumaba para sa almusal at pagbubuhat ng weights.
Magbubuhat kami, tapos kakain, at pupunta sa pagsasanay.
Para kay Kobe, siya ang pinakamahusay,
pero ngayon si LeBron James, Carmelo Anthony,
gumagaling na'ng mga lalaking ito.
Paano mo haharapin 'yon?
At paano mo pamumunuan ang koponan
kung kinatatakutan ka?
Sa ngayon, may debateng nagaganap sa bawat barbershop sa buong bansa,
at bawat sambahayan… "Sino'ng best player?"
Si LeBron ang pinakadominante sa laro ngayong taon.
Pinakadominanteng player.
Kanino mo ipapasa ang bola?
Kay Kobe. Siyempre.
Kay LeBron.
-Eh, assist bawat laro? -Rich.
Sino'ng mas maraming rebound? Sino'ng mas maraming steals?
-Tingnan mo'ng stats niya. -Google "most valuable player."
Kilala 'yung dalawa bilang mahusay mula high school,
at maraming media coverage ang pinagsasabong sila.
"Sino ito? Sino iyon? Sino'ng best?"
Naririnig ko ang usapan. Oo, kapana-panabik.
Sa paglaki, gusto mong makita ang mga matchup na iyon.
Gusto mong makita sina Magic at Bird, sina Michael at Magic.
Gusto mong makita mga labang iyon, kasi nakakatuwa.
Sino'ng best sa mundo? Si Kobe ba o si Bron? Si Bron ba? Si Kobe?
Narinig ko, at talagang nasa isip ko,
kasi bilang alpha male, may nagsasabi sa isip mo,
“Gusto kong makilalang best sa laro."
Kailangang siguruhing ayos ang kanilang samahan,
dahil kung hindi,
wala talagang uubra sa mga ito.
Si Coach K, magaling siya sa pagtiyak na may kumpitensiya pa rin
pero 'di napapasobra.
Dapat mong ihiwalay ang mga tupa, tama?
Ihiwalay ang 2 toro para makapagsanay tayo ng maayos.
Aakalain mong pwedeng may suwagan.
Mahusay ang dalawang iyon, pagdating sa pagbuo ng samahan.
Malaki ang naging bahagi ng biruan.
Ikaw nga, Number 10,
mula sa Philadelphia-slash-Italy.
Naiintindihan kong seryoso si Kobe pagdating sa trabaho,
pero gusto din niyang ngumiti, at gusto niyang maramdamang tanggap siya,
Ang Marksman-slash-Mamba Kobe!
Tama!
Ngayon, 'di naman ako komedyante,
pero siya, lagi siyang maingat at alerto.
Mabuti sa buong koponan 'yon, at sa programa,
ang mabago ang pananaw sa kanya.
Sabi ng kausap kong taga-Croatia kahapon,
kung pumunta si Dwight sa Atlanta, susuntukin ko siya.
Nakakatawa talaga siya.
Walang tigil 'yon. Alam mo 'yon? Hindi ito tumitigil.
Bang bang! Laro na!
Nakakatuwang sumama at makita ang ganoong sigasig,
kasi pareho kami ng hilig. Magkaiba lang kami mga paraan.
-Sige! -Pumoste ka sa kanan!
Prangka akong tao.
-'Di gaanong masalita si Kobe. -Wala akong sinasabi.
Oo, tahimik lang siya, at ako lang ang nagsasalita.
Pero sa kombinasyong iyon, panganib para sa kalaban.
Mag-isa ka lang, Mike! Pababa!
Alam niyo na ang ginagawa niya sa court bilang halimbawa.
Dikitan mo!
Napakaganda ng laro nila sa isa't isa
at may dalawang alpha sa kalakasan ng mga karera nila
na walang pake kung sino'ng alpha.
Pambihira.
Go!
Back!
And one, Bron!
Magaling, boy.
Alam nila na ang susi sa koponan ay
ang kanilang samahan, at kung kung ano'ng tingin ng lahat dito.
-Iyon ang sinasabi ko. -Ganoon ba?
Iyon na nga.
Guys, may mga tao sa 50 states na nakatingin sa inyo.
May mga bata, mga tao sa lahat ng dako na gustong ipagmalaki
kayong lahat.
'Di sila mga tagahanga ng Laker, o tagahanga ng Cavalier.
Gusto nilang maging tagahanga ng USA Basketball.
Intindihin n'yo ang responsibilidad na iyon.
Alam kong hindi ako magpapatalo.
Lintik, pare.
Hindi ako magpapatalo.
Lalo 'pag suot ko ito, at ngayon sa karera ko.
Kailangan mo akong barilin.
Sinasabi ko sa inyo, ganyan ang gusto kong paglaro ninyo.
Ngayon, lolo na ako. Mayroon akong limang apo.
Sa isang panahon sa buhay n'yo,
baka magkakaroon kayo ng artipisyal na balakang o isang tuhod,
o mapapanot kayo.
Magkakaroon ka ng lintik na pouch sa tiyan,
at may apo na uupo sa iyong kandungan, at sinasabi,
"Uy Poppy," o "Lolo."
-"Oo?" -"'Di ba nasa Olympics ka?"
-"Oo." -"Ano'ng ginawa mo?"
"Eh, talo kami sa lintik na Greek team."
"Nasaan si Lola?
Las Vegas, Nevada, the City of Lights.
Sampung koponan ang darating sa city para ligawan 'di lang si Lady Luck.
May hinahanap silang mahalaga, umaasa sa susunod na summer.
Nakataya, dalawang puwesto sa darating na Olympic Games.
Ngayong gabi ang unang laro,
unang hakbang sa direksyong iyon.
At handa na tayo. Simula na ito ng isang mahabang paglalakbay.
-"USA" on three. One, two, three. -USA!
Sige, tara na.
Sa tingin ko si LeBron… Naku!
Kobe Bryant!
Ang windmill.
Aba, sinupalpal sa kabila ni LeBron James!
Heto sila ni Jason Kidd sa break.
-Itinama niya iyon sa board. -LeBron James sa pagpasok!
Mahusay na pagtutulungan sa slam!
Kobe Bryant, sumalaksak at pasok!
Kobe sa free throw para sa isang three-point play!
Ang galing niya!
Dito natin babaguhin ang laro. Huwag tayong magpapahabol.
10 minuto!
Ang laro ng mga lalaking ito nang magkasama, at ang bigayan
ang mga pasahan.
'Di mapipigilan ang koponang ito.
Nagtapos sila na may perpektong record sa FIBA Americas,
at diyan nagtatapos. Ang gintong medalya ay pag-aari ng US.
Dapat maging masaya at proud sila.
Nagawa nila ang gusto nila. Papunta na sila ng Beijing.
Mundo, mag-ingat ka. May sinasabi ang USA.
Ayos, mahusay.
Mahusay, lahat. Pupunta tayo sa China.
Talagang nasa kondisyon na sila.
Ngayon, ang mapanatili ang lakas na iyon sa halos isang taon,
iyon ang magiging susi. May 'di pa sigurado.
Sino ang pupunta doon, sino'ng wala doon,
at 'di mo masabi kung sino'ng magkakaproblema sa pisikal.
Sa kasamaang palad, mangyayari ito sa loob ng mahabang season ng NBA.
Heto na siya!
Dwyane Wade, dalawang puntos ulit!
May 55 puntos na siya!
Aba, Wade, ang ganda ng laro!
Hanep.
Sa oras na iyon,
Si Kobe, LeBron, at ako ay best players sa NBA.
Heto na siya!
-Ayos! -Oh baby, pasok ulit!
At si Wade nga ba 'yon?
Kita mo habang inu-unat ang braso.
Ayon kay Kara Lawson doon sa sideline, pinsala sa balikat 'yon.
Kaya umalis ako sa malubhang pinsala,
at natagalan akong magpagaling para
bumalik doon, na inakala ng iba na hindi na.
Walang nag-akalang makakasama ako sa Olympics,
kasi hindi ako gumaling ang paraang kailangan ko,
at nagkakaproblema mga tuhod ko, kaya inoperahan pareho.
Pinapagaling ni Wade ang kanyang naoperahang kaliwang tuhod sa Chicago.
Basic ang mga drill, at matindi ang weight training.
Si Dwyane, para sa akin, kritikal siya.
Nauwi si Wade mula NBA champion sa pagkawala ng malalaking laro sa court.
'Di lang siya nagsisikap bumalik sa court.
Gustong mamakukha ni Wade ng puwesto sa US Olympic team.
Gusto talaga akong isama ni Coach K.
Pero may ilang katanungan si Jerry Colangelo.
Ibinahagi ko ang saloobin ko.
Tinalakay ko 'yung panahong pumasok siya sa liga.
Desidido siya, at pinatunayan niya ang sarili niya.
Pero kung tingnan ko sa malayo,
parang kulang iyon.
'Di siya katulad nang dati.
Nakikita mo ang pag-akyat, tapos pinsala. At maging tapat tayo.
Masama ang Heat bago ang taong 'yon,
ganoon din ang mas nauna pang taon.
Nagkaroon sila ng pangit na record.
Puntahan nila ako sa Chicago, panoorin akong magsanay, mag-ehersisyo.
Kausapin nila ang trainer ko.
Kuha ko, pero nainis ako,
kasi para lang itong parte ng walang katapusang kuwento ng
pakiramdam na 'di ka nila pinapahalagahan.
Nakalimutan ka na.
Kaya ako naman parang, "Sige, heto na tayo."
"Grade school? High school? NBA? Pareho. Olympic--"
Pareho lang.
Sinisikap ko lang ibalik ang sarili ko sa dati.
Pero nakaupo lang ako habang nanonood, "Sige, saan ako babagay?"
Kasi 'di ko alam kung may lugar pa ako o wala na.
1 BUWAN BAGO ANG BEIJING OLYMPICS
Akala ko 'di maglalaro si Wade.
Tapos dumating siya bilang number nine
at kalbo.
Ako naman, "Uy, ayos."
"Ito ba ang gagawin natin dito? Ito nga ba? Ayos."
Ito ang mga lalaking desididong mapabilang sa koponang ito mula sa simula.
Ito ang koponang pupunta doon,
ang koponang magbabalik sa USA sa itaas.
Tingin dito, lahat.
Dapat alam mo ang inaabot mo,
at kung minsan, kailangan mong makita ito, araw-araw.
Ang gagawin natin, magkakaroon kayo ng mga notebook.
At ang pinakaunang pahina ng notebook na ito ay dito mismo,
ang gintong medalya.
Iyon ang ating layunin,
ang gintong medalya.
Sino sa inyo ang may… coaching staff o kahit sino?
Dapat no-excuse tayo.
Alam kong may kasalanan ako minsan.
Nakaupo ako sa bahay,
"Kung kasama ko si Dwight Howard,
o si Carlos Boozer sa koponan ko, o point guard ko si Chris Paul,
mananalo ako ng NBA championship."
Nandito na kayo. Ano'ng palusot ko ngayon?
Magpapalusot ba tayong lahat? Hindi.
Ito na ang lagi nating pinapangarap,
ang makasama 'yang katabi mo at manalo.
Wala na akong dahilan ngayon.
Ni isa sa atin.
Para sa akin, ang Olympics at basketball ay laging napakahalaga
dahil sa pinagdaanan ng tatay ko noong 1972.
Paglaki, bawat siklo ng Olympic,
laging may mga kuwento, kada 4 taon
tungkol sa laro sa Munich.
49-48. Tatlong segundo sa orasan.
Dalawang foul ang ititira ni Doug Collins.
Nakakabaliw na dito.
Marahil ay nanalo si Doug Collins sa laro.
Grabeng pagtatapos! Ang United States
nanalo ng ikawalo sa sunod-sunod na gintong medalya.
Ngayon, sinasabihan tayong mali ang scoreboard.
May lumabas mula sa stand para maibalik ang dagdag na oras.
May natitira pang tatlong segundo.
Ngayon, may tatlong segundo pa.
Maipapasa pa ng mga Ruso sa big man nila, Alexander Belov.
Susubukan nila.
Alexander Belov!
At ngayon, tapos na.
Nagtanong daw si Coach K kung gusto niyang magsalita sa team.
Napagtanto siguro ni Coach K na siya, higit sa sinuman,
makakapagpaliwanag ng kahulugan ng paglalaro sa Olympics.
Pagpasok ko sa silid na iyon, bumilis ang tibok ng puso ko.
Kinabahan ako.
May alam akong kaunti,
pero 'di ko alam ang buong kuwento kung paano tayo dinaya sa Olympics.
Nagsalita ako mula sa puso tungkol sa karanasan ko noong '72.
At sinabi ko, "Gusto kong pakinggan n'yo ang pambansang awit."
"Huling kantang gusto kong marinig n'yo."
"Umakyat kayo sa podium para kunin ang gintong medalya."
"Isang sandaling hindi n'yo malilimutan sa buhay n'yo."
"Tapos magbubuklod kayo habambuhay sa kagalakan."
"Nakagapos kami sa sakit, at ayaw kong maranasan n'yo iyon.
Nabubuklod kami 'pag may nagbabahagi ng kanilang sakit,
ang pinagdaanan niya, at namuhay siya dito.
'Di basta nawala na lang, at parang nakalimutan na niya,
pero naiisip niya iyon araw-araw.
Napakarami sa mga ito, nagkaroon ng konekisyon sa'kin.
May koneksiyon na ako kay LeBron. Na-broadcast ko unang laro niya sa NBA.
Na-broadcast ko unang 2 laro niya.
Si Kobe Bryant, nakalaro ko'ng tatay niya.
Bumalik ako sa '78-'79 yearbook. Kumuha lang ako ng picture ng yearbook,
ng sanggol na si Kobe na nakakandungan sa tatay niya.
Isinilang ang anak ko sa taong iyon. May koneksiyon na ako sa mga lalaking ito.
At kaya personal ito. Personal sa'kin ito.
Kayong lahat.
May ipapakita lang ako sa inyo.
Ito ang magiging kanta natin,
ang isa sa pinakadakilang artists ang kumanta nito noong 1983.
Gusto nilang iparinig sa'min ang pambansang awit.
…Can you see
Ito ang pambansang awit ni Marvin Gaye.
By the dawn's
early light
Para sa akin, ito na ang pinakamagandang pambansang awit.
Kinilabutan kami at hindi ko ito malilimutan.
The star-spangled…
Noong mas bata ka, at nagba-basketball ka,
…banner…
'di mo pa maintindihan ang kasaysayan.
Bilang African-American,
dapat naming maunawaan ang hirap para makarating kung nasaan kami ngayon.
And the home…
Kailangan naming maunawaan ang mga taong nagsakripisyo para sa'tin.
…home of the brave
Ayos. Gawin na natin. Gawin natin ulit. Tara na.
-"USA" on three. One, two, three. -USA!
Maligayang pagdating sa Beijing, ang Opening Ceremony ng 2008 Summer Games.
Dumating na ang sandali.
At ang pokus ng China at ang mundo ay nasa National Stadium.
Pakinggan ang masiglang pagtanggap sa koponan ng USA.
Si Kobe Bryant, ang NBA star, umaasa na mamuno sa Redeem Team.
Si Dwyane Wade sa harap niya, mula sa Miami Heat.
Sa paglalakad na iyon, nagsisigawan lahat. Sinusubukan mong kumaway.
Naalala ko si Kobe… patuloy niyang ginagawa ito sa mga tao.
Saan man kami magpunta, koponang Olympic ito. Mahalaga.
Mas sikat ang ilang manlalaro, pero koponang Olympic pa rin ito.
Pagdating namin sa China, napakalayo.
"Kobe" ito.
Kobe!
-Paborito mo? -Kobe.
Ay, si Kobe Bryant.
Best si Kobe.
Ang katanyagan ni Kobe, parang 'pag magto-tour si Michael Jackson noong araw.
Hinimatay ang isang babae, sa tangkang makalapit kay Kobe.
Kobe!
Nakakaloko, at medyo nakakahiya, sa totoo lang.
Sinusubukan ko lang makisama at yumuko ko,
kasi gusto kong maging gaya ng lahat, pero sobrang espesyal niyon.
Libo-libong mga fans ang naghihintay sa hotel.
Kobe!
'Di sila makalapit, pero nag-aabang sila para piktyuran ang bus namin
kasi alam nilang nasa bus si Kobe.
Kobe!
MVP!
Baliw mga tao sa kanya. Minahal siya ng China.
Baka naisip niyang mas malaki tungkulin niya
kaysa sa Lakers lang.
Mas malaki ito kaysa sa NBA, sa bansa ito.
Kobe Bryant, LeBron James, at ang United States, haharap
laban sa Greece.
May dagdag na dahilan ang larong ito, kasi noong 2006
kung saan ang US, nilamon nang buhay ng Greece, sa semifinals.
Nauwi sila sa bronze medal sa mga larong iyon.
Maraming manlalaro ang tumanggap ng insulto
kasi talo nila tayo noong nakaraan.
Tinawag kaming "The Redeem Team." Bawiin natin ito ngayon din.
Kaya handa na kami.
Itong Greek team, magkasama na sa loob ng ilang taon,
naging napakahusay na koponan.
Hanep, si Spanoulis, kaliwete pero gumagamit ng kanang kamay.
Maganda ang simula ng Greece.
Magandang pasa sa loob, at Fotsis pasok.
Ang United States ngayon, nasisira ang depensa
nang napakaaga nitong unang quarter.
Pumasok si Chris Bosh.
Ang taong tulad ko, alam kong may kailangan akong gawin
para patunayan ang halaga ko dito.
Mas ginalingan ko ang pagdepensa.
Chris Bosh, mahusay na depensa sa turnover.
Paul, ipinakita ang bola, magaling.
Nakatabla ang United States sa laro.
Depensa ng USA, lumilikha ng opensa.
Naagaw ni Wade ang bola.
Heto si LeBron James… at idinakdak!
Spanoulis… palpal kay Bosh!
Spanoulis… supalpal kay James!
Rebound… Zisis supalpal kay Bosh!
Sinupalpal na naman ni James!
Nahanap ni James si Bosh…
Pasok at foul! Hanep!
"Ayan si Wade, agaw ulit.
Napakahusay na depensa, hindi mapipigil!
Dwyane Wade sa napakagandang pasa, at Kobe Bryant sa pagtatapos!
Diyan nagtatapos ang laro ng tournament.
At pumasa ang Unites States sa unang pagsubok dito sa Beijing.
Isang malaking tagumpay laban sa mahusay na koponan ng Greece.
Ang layunin namin ay makuha ang paggalang ng bansa namin
at makuha ang respeto ng mundo.
'Di kami magiging mga pangit na Amerikano.
Paggalang ito sa kalaban.
Gusto naming talunin ang mga tao. Ayaw mo silang mapahiya. Kawalang-galang 'yon.
Parang napakagandang entablado ito
para makita sa buong mundo ang ganda ng larong ito.
Walang saysay na pumunta doon at makipagtalo.
Dalawang koponan ito na nagsusumikap, minamahal ang laro.
'Yon ang ibig sabihin ng Olympics.
Ang kaibahan, nasa Olympic Village ito.
Kung nasa cafeteria ka, napakalaking cafeteria.
Tumingin ka sa paligid, naroon ang best sa mundo sa larangan nila.
Kaya para sa akin, mas espesyal 'yon kaysa sa
nasa LA at may mga kilalang tao sa paligid,
kasi atleta sa atleta ito.
Naiintindihan ko ang hirap para makarating dito.
May sobrang respeto at paghanga sa isa't isa.
-Salamat. -Walang anuman.
-Sige. -Ayos lang.
Para kaming nakakulong noong '04,
'di namin naranasan ang tunay na Olympics.
Kaya lumabas kami sa maraming events hangga't kaya.
Gusto naming lumabas.
Parte 'yon sa listahan ng,
"Dapat nating baguhin ang kultura at kung paano tayo nakikita."
Pupunta ang buong koponan, o ang mga indibidwal
para makisalamuha sa ibang mga atleta.
USA!
Mga tagahanga lang kami, sumisigaw para sa mga atleta ng USA,
at wala nang mas sasaya pa.
Maganda ring magkaroon ng schedule.
"Panonoorin kong lumangoy si Michael Phelps."
Michael Phelps.
Pambihirang makita siya at panoorin siyang nangunguna.
Gusto namin nang suporta.
Gusto din naming gawin 'yon, suportahan sila.
Gusto naming bumuo ng samahan bilang US.
Ang kagandahan sa panonood ng isang taong mahusay sa ibang sport,
mahuhusay sila sa sport nila. Kita mo ang kadakilaan.
Sa tingin ko, nakatulong ito para mas handa sila sa kompetisyon.
At oras na para sa THE GAME, sa malalaking letra, ng Olympics na ito.
Bukas, mga 16:15, live sa RTVE…
Ang sagupaan ng titans, nangunguna sa basketball…
Spain vs. USA.
Ang Spain ay defending champ sa mundo. Pareho kaming walang talo.
Ito ang larong pinakahihintay ng lahat.
Kumusta kayo ni Pau?
Ang relasyon niyo ni Pau?
Para kaming magkapatid. Sobrang close kami.
Natutuwa akong maganda ang laro niya.
Dikit na dikit kaming dalawa. Kaya mahirap siyang makalaban.
Bago ang laro, pinuntahan ako ni Kobe nang bumisita sila sa Village.
Tandang-tanda ko talaga iyon.
Dinalaw ako ni kuya pati ang mga kasamahan ko,
at ang lahat, "Aba, nasa apartment natin si Kobe. Hanep."
At naniniwala ako na pwedeng diskarte niya 'yon
para lumambot ako.
Oras na para sa United Staes para lumaban
sa pinakamahigpit nilang kalaban sa Olympics.
Spain. Parehong silang 3-0. Dalawang best na koponan.
Ikokondisyon daw ni Kobe ang laro sa simula. Sabi,
"Babalyahin ko sa dibdib si Pau."
"Sa unang laro, Babalyahin ko si Pau."
At kami, "Ano?"
"Uy, sira ka ba. Ka-team mo 'yon. 'Di mo pwedeng gawin iyon."
"Sa unang laro, alam ko kung ang takbo nila."
Si Pau ang huling harang.
Sabi niya, "Haharapin ko ang lokong iyon."
Peksman, ang unang bahagi ng laro…
Go! Go, Kob!
Kaming lahat…
"Lintik."
Itinulak niya agad ako sa dibdib,
sinubukang makalusot sa akin.
Magpahiwatig, 'di lang sa'kin, kundi sa mga kasama niya,
"Hoy, kapatid ko ito."
"Kasama ko siya. Close kami."
"Pero wala akong pakialam sa iba pa kundi ang manalo."
Kaharap niya ako, at para siyang…
Uy!
Parang siyang, "'Di ko siya kasama ngayon."
"Ano ba. Tumayo ka." Para akong,
"Ayos enerhiyang ito. Ganyan dapat."
"Ginawa niya sa kasamahan niya 'yon?"
Diyos ko.
"'Di tayo pwedeng matalo dito. Tatalunin natin ang Spain."
Kobe Bryant.
Libreng tres. Pasok.
Alley-oop kay James!
Ganda ng pasa! Paul kay Howard,
habang tinatapos nila ang isang kakila-kilabot na tagumpay.
Sa malaking laban sa dalawang best na koponan, 'di maikakaila,
USA.
Ito ang United States laban sa Argentina.
At grabeng laban ito. Una, dahil sa paghihiganti.
Muli, ang United States, sa parehong oras noong 2004,
natalo sila sa Argentina sa semifinals.
At 'di mananalo ang United States ng ginto sa Athens.
Tingnan mo ang pagkabigo sa United States.
Umusad ang Argentina sa laro para sa gintong medalya.
Maglalaro ang United States para sa bronze.
Apat sa amin, binilugan namin iyon.
Ako, D Wade, Bron, Melo,
"Gusto namin ang larong ito. Kahit anong mangyari."
Bumawi tayo. Kailangang makaganti tayo sa Argentina.
May nakuha akong ulat sa kabilang pangkat.
Nakaupo ako at binabasa ang scouting report.
Sabi nito… Manu Ginóbili.
Si Ginóbili noong 2008, sinasabi ng media
na baka si Ginóbili na ang best shooting guard sa mundo.
Naalala ko lang, makakalaro namin sila,
at pinapanood namin ang film, si Coach K, may highlight tape siya ni Ginóbili.
Film session iyon.
Manu, umikot, dumaan kay Skinner. Sa kaliwang kamay, pasok.
Ayos, Ginóbili!
Puwesto sa right-wing. Isang Manu tres!
Si Ginóbili… marunong umiskor. Idinakdak!
Itigil na nga natin ito.
Ayaw naming panoorin ang kalokohang ito.
At si Manu na naman!
Tapos pumunta kami sa laro. Nag-print ng papel si Coach K
at inilagay ito sa mga upuan.
Iba't ibang sipi kay Ginóbili.
MANU MULING UMATAKE
Sa akin, "Manu Ginóbili. Pangalawang best shooting guard sa NBA."
Nainis ako.
Ngayon, maibibigay ko sa'yo si Kobe. Pero 'di ko ibibigay sa'yo si Manu, tama?
Kailangan ko lang ng kaunting Manu sa laban na iyon.
Sa upuan ni Kobe, inilagay niya ang sipi
na si Ginóbili ay best two guard sa mundo.
At nakita mo siya mula Kobe Bryant na naging Black Mamba.
Tulad niyan.
Nag-umpukan kami. Sabi, "Ako'ng bahala kay Ginóbili."
"Tatapusin ko 'yan ngayon."
Sa larong iyon, handa kami.
'Yon yata ang larong handang-handa si Kobe.
Mahusay na depensa ni Kobe Bryant.
Ito mismo ang laro sa loob ng laro.
Si Jason Kidd, wala pang pinalampas na tira.
Pumasok si James, tumalon, kaliwete, magandang laro.
Ipinasok ni Carmelo Anthony.
At ginigiba namin sila.
Kobe Bryant nasa himpapawid at ibinangko ito.
At nasaktan si Ginóbili.
At masamang-masama ito, malinaw naman, para sa Argentina.
Pabalik si Ginóbili sa locker room ng Argentina.
At sa halip na magpatuloy, halos parang,
"Atin na ito." Naging dikit ang laro.
-Delfino ipinasa kay Scola. -Ipinasok ni Scola!
At 6 puntos ang lamang.
Masyado kaming gigil, "Manu".
At bumagsak na si Manu. Parang…
Umaliwalas ang paligid.
Humahabol sila ng 21 sa second quarter.
Mula noon, at wala si Ginóbili,
nalampasan nila ang United States 27 to12.
Ayaw naming lumabas si Manu na may pinsala.
Gusto naming manalo kahit sino ang naglalaro,
pero dapat buo ang lakas nila.
Libreng pasa! Ayos ang pasahan!
Anthony… sablay. Sinundan ni Bosh, pasok.
Paul, pumasok sa loob. Ipinasok ni Dwyane Wade.
Lamang pa rin sila sa kabila ng pagsusumikap ng Argentina
na makabawi.
36 oras na lang mula sa paglalaro para sa pinangarap nila,
at iyon ang gintong medalya.
Sige. Gaya ng sinabi ko, ika-30 kaarawan ngayon ni Kobe Bryant,
at kakanta tayo "Happy Birthday".
Paulit-ulit na sinasabi ni Kobe, "Huwag na."
"Alam kong may pinaplano kayo."
Isa, dalawa, tatlo.
Salamat!
Lagi siyang ilag sa mga tao,
at lagi siyang kakompitensya ng lahat.
Masasabi mong natutuwa siya, dahil ginawa namin 'yon.
Parang, "Ayos, tinatanggap talaga nila ako."
'Yung selebrasyon ng kaarawan niya ang nagpatibay dito.
Welcome back. Dumating na ang oras.
Pumunta na tayo sa Olympic Basketball Gym,
ang gold medal game.
Nakatakda labanan ng US ang Spain.
"USA" on three. One, two, three.
-USA! -Tara na.
Ngayon, isang bagong Olympic champ ang kokoronahan sa men's basketball.
Ang US, walang talo sa Beijing.
Nanalo sila sa average na higit sa 30 puntos bawat laro.
'Di mahalaga maliban kung sina Mike Krzyzewski
ay matalo ang Spain,
na pangalawang best daw na koponan.
Marami sa Spanish roster ay may karanasan sa NBA,
si Pau Gasol at mas batang kapatid, Marc.
Nandito na tayo, may tsansa tayo, kaya tara na.
Basta maging agresibo lang tayo,
'wag matakot sa pag-atake sa kanila, sorpresahin natin sila.
Sa huling laro nitong dalawa,
si Pau Gasol, kung tanda mo, itinulak ni Kobe Bryant
sa unang minuto ng laro.
Sinabi niyang pahiwatig ito na handang lumaban si Kobe,
at 'di siya magugulat kung maulit ngayon.
At alam naming magiging matinding laban ito,
kasi tinalo namin sila sa unang beses.
Dapat maging alerto kami.
Ipinangako namin 'yan sa loob ng tatlong taon
para makarating dito.
LeBron James… nagpasok ng tres bilang panimula ng laro.
Rubio… magandang pasa kay Gasol.
At nangunguna ang Spain.
Jiménez, na-foul habang papunta sa basket.
Pangalawang foul na ni LeBron James.
Kritikal 'yan. Lima lang ang makukuha mo.
Si LeBron James, nakakuha ng 2 fouls.
Napag-usapan nating siya ang pasimuno ng depensa ng koponan.
Emotional leader siya.
Nakikipagsapalaran si Mike Krzyzewski.
Hahayaan niya si LeBron sa 2 foul.
Si Kobe, naka-foul ng three-point shooter. Pangalawa na niya 'yon.
Nakita na natin ang dalawang pinuno mula sa United States
na may ilang bad foul.
Kaya 'di maganda ang simula ng United States
na may 2 pinuno sa bangko na may fouls.
Magulo ang unang kalahati dahil sa masamang foul.
Ngayon, may mas maraming minuto, at magpapalit ng gagampanan ang mga tao.
Ipinasok nila si Dwyane Wade at Deron Williams nang medyo mas maaga.
Minsan, parang galing ka na diyan, nagawa mo na ito.
May malaking laro ako. Pagpasok ko, ginawa ko 'yon.
Papunta si Wade sa basket, pumasok sa loob, magandang tira.
Si Wade, nang-agaw.
'Di lang ako na-foul nang maaga, si Kobe din,
at iyon ang palabas ni D Wade.
Wade… tumira ng tres.
'Ayan si Wade, nang-agaw ulit.
Saktong-sakto at ibinuslo ito sa kabilang dulo.
Labingwalong puntos mula sa bangko.
Seryoso, kung mayroon kang D Wade sa bangko,
may pinakamahusay kang internasyonal team.
Nakuha ko ang sandali sa laro para sa pag-asa ng koponan,
hanggang makabalik sa court ang mga best player.
Ibinato ni Paul. Kobe Bryant, talon at pasok.
Napakagandang pasa at napakahusay na pagtatapos.
Hinahampas na namin sila.
Pero 'di sila natitinag.
'Ayan si Fernandez. Tumira ng tres.
Dalawang minuto ang natitira. Fernandez…
Paano niya ipinasok iyon? Kaunting shake-and-bake one-on-one,
at bumagsak ang bahaghari.
Ganyan ka dapat manggulat.
'Yung magaling na pagtira ng tres na 'di mo nagagawa,
mga second-chance point
para kabahan ang United States.
Bilang atleta, gusto mo mga ganoong sandali at laro.
Wade para sa tres… ulit!
Diyan magtatapos ang nang kalahati.
Iniraos kami ng mga puntos ni Dwyane sa unang kalahati.
Sa internasyonal na laro, mas maaga matambakan sila, mas mabuti.
Pero hinding-hindi kami makakalayo sa kanila.
Pinangungunahan ng United States ang Spain 69-61.
Sinusubukang bumawi ng USA mula sa nakakabigong Olympics noong 2004.
Baka pangalawa ito sa pinaka-nakakadismaya para sa US sa basketball.
Ang una ay 'yong sa Munich noong 1972.
Doug, kasama ka sa team laban sa Soviet Union
sa gold medal game.
May mga taong sangkot na gustong manalo dito para sa koponan
at sa'yo. Ang anak mong si Chris, assistant coach,
at sinabi rin ni LeBron kahapon,
tinalakay mo sa koponan kung paano katawanin ang bansa
at ang ibig sabihin ng Olympian. Mananalo daw siya para sa'yo.
Ang bait ni LeBron. Kinausap ko ang koponan.
20 minuto mula sa pagtatapos nito.
Palabas ang United States, at ramdam ang tensiyon.
Alam nila ang nakataya dito.
Gasol laban kay Howard.
5 seconds sa shot clock.
Gasol gamit ang kaliwang kamay.
At biglang naging apat na puntos na laro.
Habang papalapit ka sa dulo, at malapit mo nang maabot ang tagumpay,
may pag-asa ka.
Parang mapapanalunan mo na talaga.
Kaya galingan lang natin.
Navarro, magaling na runner sa lane.
Navarro, ulit, gusto niya ang takbong iyon, at pasok.
Naipapasok ng Spain ang 60% mula sa field, at apat na puntos na lang!
Alam ko talagang may pag-asa kami,
na may pag-asa ka.
Nakita ng lahat na may pagkakataon kami.
May kumpiyansa na ang Spain. Hinayaan sila ng US,
at ang US naman ngayon ang hahabol.
Nandiyan si Navarro, sa loob... Gasol.
'Di mapigilan ng US ang Spain, at 'di sila mapigilan ng Spain.
James sa basket. Pasok at isang foul!
Napakabilis niyang tumakbo.
Napaka-aktibo.
Parehong sumisid para sa mga loose ball, gintong medalya ang nakataya.
Anim para sa Spain. Maganda ang tsansa nila.
Buong layunin namin nina Deron, CP at ako ay,
"Pagpasok natin, bigyan natin ang koponang ito ng ibang klaseng laro."
Ah, heto na si Chris Paul.
Sinusubukang itulak muli ng USA.
Wade, umiikot. Mahirap na tira, pasok ito.
Wade, muling nabuhay, at sampung puntos na kalamangan ito.
Bosh kay Williams.
Deron Williams nag-pull up, pasok ito.
Kahit sino pa 'yon.
Ang taong ito ay may 15, may 12 ito, hindi mahalaga.
Ipanalo natin.
Mike Krzyzewski, halatang aburido,
sa huling minuto nitong 3rd quarter,
gold medal game sa Beijing.
Alley-oop kay Gasol! Navarro, ang ganda ng laro niya!
Pumuwesto si Anthony sa tres.
Pasok ito. Malaking buslo mula kay Carmelo Anthony.
Magtatapos na ang 3rd quarter.
Navarro. Humarang si Williams para pigilan siya,
nakalusot, kaliweteng layup. Aba, ayos na tira mula kay Navarro
sa pagtatapos ng ikatlong quarter.
Sabi ko sa kanila, "Tumutok sa susunod na quarter."
"Wag mag-alala sa score."
"'Wag n'yong isipin 'yon. Isipin ang larong nasa harap n'yo."
"Ayaw kong isipin n'yong titiklop ang Spain
o tantanan kayo, dahil hindi."
Rudy Fernandez, pag-asa ng Spain, papasok siya.
May apat na foul na siya, isa na lang at ga-graduate na.
Oh, ang gandang pasa!
At ipinasok ni Gasol, at bumalik ito sa 5 puntos na lamang.
Carmelo Anthony para sa tres. Sumablay.
USA, isa sa pito ang pumasok na tres sa second half.
Fernandez, tumira ng tres. Pasok!
Two-point game!
Time-out, United States, habang umaatake ang Spain!
Spain, ang gusto lang nilang gawin ay ilagay ang US sa posisyon
para ma-pressure sila.
Ang US ay sobrang nape-pressure ngayon.
Dalawang puntos na lamang.
Sa karera nila, wala pa yatang mas maigting na sandali
kaysa sa Olympics, lamang ng dalawang puntos,
at parang gumuguho ang mundo sa amin.
Sa time-out, naghahanda akong magsabi ng ilang mga bagay,
at nagsasalita ang mga manlalaro.
At sina Kobe, Dwyane at mga lalaking ito na nagsasalita,
"Kaya natin ito. Ayos tayo."
Nabuo sila at handa na para sa sandaling iyon.
Walang mawawala sa Spain.
Maluwag sila. Malaya sila. Ngayon ang US ay dapat magplano
para sa huling 8 minuto at 13 segundo.
Isang laro ito.
Ibig sabihin, maraming manlalaro dito ang kinakabahan,
at alam kong mas ramdam nila ang pressure kaysa sa akin.
Handa na ako.
Wade kay Kobe Bryant.
Bryant sumalaksak, mahirap na tira, pumasok.
Kobe Bean, Mr. Fantastic, darating para iligtas ang lahat, siguro.
Kobe Bryant, inagawan ni Rubio. Nabawi ito ni Kobe.
Pasa sa loob kay Howard para sa dakdak.
At nasa siyam ang lamang, may 6:45 para maglaro.
Sino'ng nasa bawat laro? Sa tatlong play? Kobe Bryant.
Tumira siya ang tres, at may 2 assist ngayong quarter.
Sa 7-0 run na ito.
Parang magandang laban ito.
Pwedeng abutin ito ng buong gabi, at baka nasa siyam na overtime ito.
Reyes, ang rebound. Balik kay Fernandez, pumuwesto.
At pumasok ang isang iyon!
Tres para sa Spain mula mismo kay Fernandez.
Mahirap kontrolin ang katawan, at kinakabahan ako.
Kinakabahan ako.
98-92, isa pang tres. Naipasok ni Kobe Bryant!
Ito na yata ang best basketball na nilalaro sa planeta.
Fernandez, sumalaksak sa loob!
Aba, dakdak at foul!
Rudy Fernandez!
Kumusta naman 'yung tira ni Fernandez?
Ayaw kong sabihing kinakabahan ako,
pero talagang sabi ko,
"Ayaw kaming lubayan ng mga gago."
5-puntos na laro, 104-99.
Balik sa defense.
Sino'ng magpapasok ng tira para sa US?
'Pag malapit nang matapos ang mga laro, dikit na laro,
dapat makarami ng tres,
parang nawawala ka sa sarili.
Wala ang manonood.
Pagpasok ko sa zone at nagpasa kay Kob,
nag-jab si Kob.
Ibinato ang tres…
Pasok!
Lumingon siya, at ginawa niya ito.
Sabi ni Kobe…
Mae-enjoy mo ang sandali. Tumingin ka sa paligid
at lasapin mo lahat ito.
At tamasahin iyon.
May tao ba sa NBA na gusto ang mga ganito kaysa kay Kobe Bryant?
Pwedeng napakalaking four-point play ito.
Hindi lang 'yan, graduate na din si Rudy Fernandez.
Makakahinga nang kaunti ang US,
pero 'di nila natambakan ang Spain.
108-99.
3 minuto na lang sa gold medal game.
Si Navarro sa runner shot, pasok ulit ito.
Sa pagtatapos ng laro, kailangang dumiskarte.
Dapat naming ibigay kung anong mayroon kami.
At makikita mo lang… makikita mo ang pagtaas ng antas ng laro.
Navarro uli, ipinasa naman kay Jiménez.
Pumuwesto para sa tres… ipinasok ito!
Bumalik sa four-point game.
Patuloy na humahabol ang Spain.
Nagbibigay-lakas ang sandaling iyon.
'Di ka magiging perpekto sa mga sandaling ito,
pero basta 'di ka takot dito, magiging ayos ka.
Gustong pumasok ni Dwyane. Ginawa ni Paul, si LeBron James din.
James sa loob, palabas kay Wade. Tumira siya ng tres…
Ipinasok ito!
Para sa isa pang clutch na tres. At 111-104.
At naalala ko ang pagtira nito at,
alam mo 'yon, basta napakasaya lang.
Lamang ang United States ng anim sa natitira pang 1:20.
Nakabantay ang Spain.
Paul kay Bryant. Gustong makiraan ni Bryant,
sumalaksak sa loob. Pumasok!
Ibinagsak ito ni Kobe Bryant. Walong puntos na laro ito.
Panalo na ito. Parang nanalo na kami ng gintong medalya.
At dumadagundong dito ang chants ng "USA".
sa Olympic Basketball Gymnasium sa Wukesong.
Isa na ito sa mga best game na nilaro.
Isang pagdiriwang ang nagaganap.
At ang mga lalaki ng US, mga gold medalists na ulit!
Pagkatapos ng gayong mga pagkabigo noong 2002, 2004, at 2006.
At ang mga manlalaro ay lumalapit para yakapin ang dating Olympian,
si Doug Collins, sa isang emosyonal na sandali.
'Di lang para doon, siyempre, ang anak mo, si Chris, bahagi ng staff.
Espesyal na araw sa pamilya Collins.
Isang espesyal na araw para sa USA Basketball.
'Di ko inasahan, pero lahat sila lumapit sa table ng scorer.
May mga bulaklak sila o anuman.
At pinalabas nila ako at isinabit nila sa leeg ko ang gintong medalya,
at todo ang mga ngiti nila, at nag-picture.
Noong isang araw, inilabas ko 'yong larawan
kasi katabi ko si Kobe.
Nasaan ang mga bote? Nasaan ang mga bote? Nasaan sila?
Nasaan sila?
Gintong medalya! USA baby!
Yessir!
Magaling, CP.
Yessir!
Big man!
-Sino 'yon? -Hindi!
-Oo, sinabi na ko sa'yo! -Itinira niya 'yung Kobe!
Ang reputasyon namin bilang mga Amerikano ay mga solong superstar na kanya-kanya.
Naroon kami para lang sa palabas, para magyabang.
Hindi para sa teamwork.
-Magaling! -Magaling, boy.
Nagtagumpay ang Redeem Team,
at mas may karapatan sila
na maging suplado at makasarili.
Sila na ang pinakamalaki, pinakadakilang koponan sa kasaysayan ng Olympics.
Ang United States of America!
Nakaupo ako sa podium na iyon, at iniisip ko ang karanasan ko.
Ganoon pala ang manalo ng gintong medalya.
Pero sa sandaling iyon, bawat emosyon na naramdaman ko,
bawat sandali ng pagdududa, pinsala, 'di mahalaga sa sandaling iyon.
Lahat iyon, para dalhin ako kung nasaan ako ngayon.
Nakaramdam ako ng saya. Nakaramdam ako ng ginhawa.
Parang, "Ayos, nanalo kami." Alam mo 'yon?
May isang layunin kami.
Walang Nuggets ang jersey ko. Walang Cleveland si LeBron.
Si Kobe, walang Lakers. Mayroon kaming USA.
Dahil sa lahat na pinagdaanan namin,
sa mga taong natalo tayo,
ang makatayo sa podium na iyon,
na nakasabit ang ginto sa leeg
ay isa sa pinakamasasayang sandali ng karera ko.
Binago din nito ang pamantayan,
kung ano ang basketball sa America.
Wala nang mas magandang pakiramdam kaysa manalo ng gintong medalya.
Bansa mo 'yon. Mundo 'yon.
Olympics 'yon.
Wala nang mas dakilang sandali.
Yessir. Unang araw ng biyahe.
Papunta na kami sa China. Kunin natin ang gintong medalya.
Labing tatlong oras?
Sobrang habang flight.
Pero pupunta kami para sa Olympics, kaya ayos lang.
Sige, Tayshaun!
Hinubad mo ba ang pajama mo?
Kobe, hinubad mo ba ang pajama mo?
Tingnan mo ako. 'Di pa ako lumakas nang ganito.
Ang ganda niya. Pinagmukha niya akong Iron Man.
Oh, 'di ba?
Anong number ang suot mo?
-Noong nakakaraang 2 taon? -Sampu.
Heto na 'yon.
Tara na. Philly. Sige na.
Ibig sabihin, "Umalis ka diyan."
Akala ko isang laro 'yon.
Limang taon mo na akong niloloko.
Alam ko na ngayon. Baguhin mo na signal mo.
Pag-iisipan ko. Uh-huh.
Ngayon… talagang tumagos nang husto. Ramdam ko ang pagkamakabayan ngayon.
Kahit dito sa harap ng Statue of Liberty.
Ito ang daan patungo sa ginto, baby.
Umaasa akong makuha ang gintong 'yon.
Magkita-kita tayo sa susunod.
Si King James ito. Nasa likod si D Wade.
Bam!
-Hoy. -Paalam na.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Jewel T.