Downloaded from YTS.MX
- Jak leci? - W porządku. Co tam?
Official YIFY movies site: YTS.MX
Siadasz po tej stronie, Bron.
LeBron tutaj, a Kobe w tamtym rogu.
Zdobywasz olimpijskie złoto, Kobe. Jak wysoko je stawiasz?
To coś o wyższym priorytecie.
Reprezentujesz ojczyznę,
rywalizując z najlepszymi koszykarzami z innych krajów.
Dla mnie ma to większe znaczenie.
Kiedy zrozumiałeś, jakie to ważne?
Codziennie to czuję.
Gdy idę po zakupy albo na kawę,
ludzie na ulicy mówią: „Przywieź złoty medal”.
Widzę typka w koszulce Garnetta z Celtics i jestem gotowy go zabić.
Myślę, że powie coś sarkastycznego o finałach.
„Przywieźcie nam złoto”.
Tylko tyle.
Tyle. „Przywieźcie złoto”.
Witamy w Pekinie na ceremonii otwarcia letnich igrzysk olimpijskich w 2008 roku.
Nadeszła ta chwila.
Uwaga Chin i całego świata skupia się na Stadionie Narodowym.
Każdy kibic koszykówki zna przydomek tegorocznej drużyny.
Drużyna Odkupienia.
Nazwano ich „Drużyną Odkupienia”.
Drużyna Odkupienia.
Z powodu wcześniejszych porażek na arenie międzynarodowej.
To nowa era w koszykówce olimpijskiej, w której USA już nie dominują.
Czy pieniądze i chciwość NBA
wpływa na naszą chęć rywalizacji?
Można tak to ująć.
Inne reprezentacje przestały się nas bać.
Straciliśmy do siebie szacunek.
- Melo, co się stało? - Nie wiem. Nie było mnie tam.
To była lawina sceptycyzmu.
Każdy wniósł swoją osobistą historię.
UPADEK DWAYNE’A?
Kobe trzymał się z boku.
Nie znaleźli wspólnego języka.
Czułem, że jestem najlepszym koszykarzem na świecie,
ale tego nie udowodniłem.
Każdy mecz nawiedza duch.
Duch porażki.
Drużyna z 2008 roku była głodna sukcesu.
Mieliśmy światu wiele do udowodnienia.
Nie chodziło tylko o koszykówkę.
CZERWIEC 2008 ROKU LAS VEGAS, NEVADA
Biegnij, Mike!
MIESIĄC DO IGRZYSK W PEKINIE
To najważniejszy punkt w naszej trenerskiej karierze.
Przez te dwa lata przekonałem się,
jak wielkie serce i odwagę ma każdy z was.
Ta drużyna powstała, by wygrać na arenie międzynarodowej.
Mamy trzech najlepszych rozgrywających świata.
Jest Dwyane,
Carmelo, LeBron
i Kobe.
Jest tu 12 chłopaków,
którzy mogą zdobyć mistrzostwo olimpijskie.
Nie wiecie, który z was
będzie miał okazję odegrać znaczącą rolę w ważnym zwycięstwie.
Jestem!
Wielu nie uchodziło za graczy zespołowych.
Kobe był indywidualistą.
LeBron nadal nie udowodnił, że jest liderem.
Prowadził ich trener, który wywodził się z armii.
To było wyzwanie ich życia.
Dawaj do ataku!
Jak wygramy? Co wygramy?
Czego dowiedziemy?
Chodzi tylko o kwalifikację na cholerne igrzyska?
Jeśli tylko po to tu jesteśmy, to zbyt płytki powód.
Pamiętajcie, od 2004 roku aż do tamtej chwili przegrywaliśmy.
Amerykańska koszykówka była na dnie.
Będąc w drużynie USA, powinieneś cały czas wygrywać.
Powinieneś być perfekcyjny.
Oni tacy nie byli.
Tabela wyników pokazuje historię w pigułce.
USA 89, Rosja 55.
Amerykanie mistrzami świata w koszykówce.
ZDOBYLI WTEDY DZIEWIĘĆ ZŁOTYCH MEDALI
Złoci medaliści,
Stany Zjednoczone.
Stany Zjednoczone jako niepokonani zdobywają kolejne mistrzostwo.
Złoty medal olimpijski w koszykówce z góry należał do Amerykanów.
Wydarzeniem była sytuacja, gdy mecz był wyrównany.
Amerykańska koszykówka zawsze dominowała, mieliśmy wielkie gwiazdy,
ale poza tym uznaliśmy,
że jesteśmy lepsi, bo jesteśmy Amerykanami.
Jeśli byłeś z Europy lub Ameryki Południowej,
nie mogłeś być tak dobry jak my.
A tak nie było.
Mogli nauczyć się grać równie dobrze, jak my.
Witamy w półfinałach.
Stany Zjednoczone grają z ZSRR.
Zaczyna się robić dramatycznie.
Zaczynamy!
Ostatni raz grali ze sobą 16 lat temu w Monachium.
W jedynym w historii meczu na igrzyskach przegranym przez Amerykanów.
Kibice w USA brali ich wygraną za pewnik.
„To nasza dyscyplina,
my ją wymyśliliśmy i wygramy z każdym”.
Tak myśleliśmy.
Coles rzuca, Sabonis zbiera, wychodzą z atakiem dwóch na jednego.
Marčiulionis…
I to powinno wystarczyć Sowietom.
Amerykanie wracają do domu zszokowani.
Jak wielki to sukces?
Wcześniej USA wygrały na igrzyskach 84 mecze i przegrały jeden,
dziewięć razy zdobywając złoty medal.
Być może porażka z Sowietami
przyspieszy dopuszczenie graczy NBA do udziału w igrzyskach.
USA Basketball zaczęła panikować
i stwierdziła: „Musimy stworzyć coś,
co reprezentuje amerykańską koszykówkę”.
Kto pojawił się w 1992 roku?
Panie i panowie, olimpijska drużyna marzeń.
Ta grupa to być może najlepszy zespół
w historii sportów drużynowych.
Gdy przeciwnik prosi przed meczem o autografy,
masz nad nim przewagę.
Zrobili, co mogli, ale zostali zmiażdżeni.
Przywróciło to USA nieco chwały.
W Drużynie Marzeń nie chodziło o patriotyzm.
CZY OLIMPIJSKA KOSZYKÓWKA BĘDZIE PROMOCJĄ NBA?
Nie robili tego dla kraju, tylko dla NBA.
WITAJ, NBA
Drużyna Marzeń ma przywrócić honor amerykańskiej koszykówce.
Ale jest również inny cel. Jest nim dbanie o interesy.
Mamy świetny amerykański produkt,
który chcemy sprzedać na skalę światową z jak największą klasą i sukcesami.
Drużna gwiazd wydaje się aż za dobra.
Niektórzy radzą, by wrócić do zawodników z uczelni.
Powinniśmy też zakazać startów na 10 000 metrów afrykańskim biegaczom,
bo ich zwycięstwa wydają się zbyt łatwe.
Wystawiamy najlepszych. Dla koszykówki to coś wspaniałego.
W drafcie NBA w 1998 roku
Milwaukee Bucks wybierają z numerem dziewiątym
Dirka Nowitzkiego z Würzburga w Niemczech.
San Antonio Spurs wybierają
Emanuela Ginóbiliego z Argentyny.
Atlanta Hawks wybierają
Pau Gasola z hiszpańskiej FC Barcelony.
Po tym wydarzeniu światowa koszykówka weszła na inny poziom.
Poziom gry bardzo się poprawił.
To był szok.
Po Drużynie Marzeń pojawiło się wielu zawodników,
którzy chcieli rywalizować i zagrażali amerykańskiej koszykówce.
W 1992 roku stała się sportem ogólnoświatowym,
ale inne kraje zaczęły nam dorównywać.
Miały one utalentowanych zawodników,
którzy poznali podstawy tej gry.
Świat się nas nie bał. Czynnik strachu zniknął.
Drodzy obywatele,
amerykańskie i koalicyjne siły rozpoczęły właśnie działania wojskowe,
by rozbroić Irak, uwolnić jego mieszkańców i bronić świata przed wielkim zagrożeniem.
17 MIESIĘCY DO IGRZYSK W ATENACH
Obawa przed atakiem terrorystycznym na igrzyskach w Grecji sprawia,
że skład amerykańskiej drużyny koszykówki jest niepewny.
Gwiazdy NBA zwykle pomagają w zdobyciu złota,
ale tym razem niektórzy odmawiają.
Trener Larry Brown słyszał całą gamę wymówek.
Jason Kidd ma problem z kolanem.
Shaquille O’Neal chce zobaczyć,
jak daleko w playoffach zajdą Lakersi.
Igrzyska w 2004 roku były pierwszymi po zamachach z 11 września
i inwazji na Irak.
Panowało poczucie, że Ameryka działa jednostronnie
i staje się na świecie nieproszonym gościem.
Były uzasadnione obawy o bezpieczeństwo.
Wszyscy gracze, którzy brali udział w igrzyskach w 1996 i 2000 roku
nie czuli potrzeby, by robić to znowu.
W telewizji widziałem,
że niektórzy zawodnicy nie chcą jechać.
To była istna plaga.
NBA naciskała, by do reprezentacji dołączyły przyszłe gwiazdy.
Dwyane’a Wade’a, Carmelo Anthony’ego i LeBrona Jamesa.
Raczej nie zasłużyłem, by być w tej drużynie.
Latem mijał pierwszy rok mojej gry w NBA.
Chciałem spędzić je z rodziną i przyjaciółmi i trochę potrenować.
Skończyłem pierwszy sezon i spędzałem lato w Chicago u rodziny.
Zadzwonili, żebym dołączył do drużyny olimpijskiej.
Byłem w szoku.
Wypadło dziewięciu zawodników.
Trzeba było załatać dziury I zadzwonili do nas.
„Chcecie być w drużynie olimpijskiej?”
Ja na to: „Pewnie. Zróbmy to”.
Poprosili, bym był częścią zjawiska,
które kojarzę z Drużyną Marzeń.
„Piszę się na to”.
Ale był haczyk.
„Jeśli chcecie grać, bądźcie za dwa tygodnie w Jacksonville”.
To była wielka zagadka. Wszyscy się wycofali.
Mieliśmy okazję, żeby pojechać i zdobyć złoty medal.
LIPIEC 2004 ROKU JACKSONVILLE, FLORYDA
Pamiętam spotkanie z reprezentacją w Jacksonville.
To było jak dwie osobne drużyny.
Był Iverson, Marbury, Tim Duncan,
no i byli młodsi zawodnicy,
którzy dopiero wchodzili do ligi.
Młodsi zawodnicy jak ja, Melo czy D Wade
próbowali rozkminić, jak się tam wpasować?
Byliśmy młodzi. Lubiliśmy wsady, loby.
Między obiema grupami był spory rozdźwięk.
Mieliśmy młodych chłopaków, którzy wchodzili na pokład.
Obok byli ci starsi, którzy czuli się odpowiedzialni za wynik.
A do tego był…
Larry Brown.
Przez ostatnie sześć lat graliśmy w określony sposób.
Musimy to zmienić.
Mieliśmy grupę chłopaków,
z pomocą której trener chciał udowodnić,
że może nas skłonić do gry według jego wizji.
Jesteśmy gotowi.
Zrobimy sweepa…
W koszykówkę gra cały świat.
Szanujmy przeciwników, inaczej będziemy mieli kłopoty.
Macie uczucie, że ludzie mówią:
„Ten zespół może nie zdobyć złota”?
Wielu w to wątpi, bo jesteśmy młodą drużyną.
Wydaje im się, że młodzi nie dadzą rady. Dlatego musimy się wykazać.
ATENY, 2004 ROK
Igrzyska olimpijskie w Grecji jeden z oficjeli opisał jako
„dogodne skrzyżowanie w kiepskiej okolicy”.
Zawodnicy i ich rodziny będą mieszkać na statku wycieczkowym
pod ochroną greckich i amerykańskich władz.
Nie mieszkaliśmy nawet w wiosce olimpijskiej.
Nie czuliśmy się częścią tych igrzysk.
Zaczynamy od Portoryko.
Czy Amerykanie zdobędą kolejne złoto?
A może przegrają po raz pierwszy,
odkąd dopuszczono do gry zawodników NBA?
Ten mecz odpowie na te pytania.
Patrząc na nazwiska, myślałeś:
„Jest dobrze. Dokonajmy tego”.
Iverson do Mariona!
Ameryka była pewna, że wygramy. Nie dopuszczano innej myśli.
…pick and roll Portorykańczyków.
Ładne podanie.
Portoryko prowadzi dziewięcioma punktami.
Większość dziennikarzy była gdzieś indziej.
Relacjonowaliśmy strzelanie do rzutków, lekkoatletykę i pływanie.
Nikt nie oglądał meczu.
Carmelo Anthony.
Piękna obrona Ayuso.
Carlos Arroyo… ależ zamarkował podanie!
Pamiętam mecz z Portoryko.
Komentowałem go z Mikiem Breenem.
Spojrzeliśmy na siebie i powiedzieliśmy: „Mają spore kłopoty”.
Arroyo faulowany. Będzie rzut osobisty!
Nie podeszliśmy do nich z należytym szacunkiem
i skopali nam tyłki.
Stało się.
USA z zawodnikami NBA w składzie przegrywają mecz na igrzyskach.
Ale ten pierwszy mecz z Portoryko pokazał nam,
że robimy z siebie durniów
i że musimy się ogarnąć.
Wszyscy mówią o amerykańskich koszykarzach.
To była ogromna niespodzianka i kompromitacja.
Kiedyś byli Drużyną Marzeń, teraz nazywani są Drużyną Porażek.
Młodsi zawodnicy byli wkurzeni na Larry’ego Browna,
bo nie dał nam grać.
Melo, co tam się stało?
Nie wiem. Nie było mnie tam.
Rzucili więcej punktów niż my.
Powinniśmy grać. Mogliśmy pomóc drużynie.
Ale Larry Brown nie wierzył, że możemy zdziałać tyle co weterani.
- Nadal mogą wygrać. - Mogą.
To system każdy z każdym.
Złoto nie jest wykluczone.
Zapraszamy na mecz Stanów Zjednoczonych z Argentyną.
Stawką jest udział w jutrzejszym meczu o złoto.
Widać było, że jest między nimi chemia.
Argentyna ma wiele wolnych pozycji. Świetnie podają.
Sanchez rzuca za trzy punkty.
Tworzyli kolektyw. Mieli świetnie zaplanowane zagrania.
Niepilnowany Ginóbili za trzy.
Widać było, że grają razem od lat.
Trafia z faulem!
Podawali piłkę i wiedzieli, że ktoś się uwolni.
Ginóbili.
Sánchez podaje do Oberto.
Była między nimi chemia. Grali zespołowo.
Przyjaźń. To wszystko było na parkiecie.
Grali tak, jak należało.
Montecchia dostaje piłkę od Sconochiniego.
Co za zagranie.
Nie będzie złota w Atenach.
A to dla podkreślenia przewagi.
Amerykanie przegrywają na igrzyskach olimpijskich.
Nie dało się tego oglądać.
Strasznie było na to patrzeć i brać w tym udział.
To nowa era w koszykówce olimpijskiej,
w której USA już nie dominują.
To świetni zawodnicy.
Jeśli chodzi o zawodników, są najlepsi. Ale to sport drużynowy.
Gra pięciu na pięciu, nie jeden na jednego. To nie tenis.
Byliśmy zbieraniną przypadkowych graczy,
którym kazano zdobyć złoty medal.
Reprezentacji USA totalnie brakowało kultury.
Amerykanom wręczane są brązowe medale.
Widać po nich,
że są rozczarowani.
Oglądałem to w Durham w Karolinie Północnej.
To było bolesne.
Widać radość Argentyńczyków.
Inne kraje niczego nie biorą za pewnik.
Argentyna miała drużynę narodową.
Grali razem, odkąd skończyli 18 lat.
Byli jak bracia.
Czasu było niewiele.
W dwa tygodnie musieliśmy stać się drużyną.
Byłem młody, ale rozumiałem, jak ważna w drużynie jest chemia.
Drużyna Marzeń to miała,
ale zabrakło ciągłości.
Nie byliśmy szanowani, gdy wróciliśmy do kraju.
Pisano o nas piosenki. Wszyscy o nas gadali.
BRĄZOWA RZECZYWISTOŚĆ
DZIEŃ DO ZAPOMNIENIA
Dlaczego nasza drużyna wciąż przegrywa?
„Są słabi. Reszta świata nas dogoniła. Jak można przegrać z Portoryko?”
Ci mężczyźni:
A – stoją w kolejce po bilety, B – przyjechali na igrzyska,
C – właśnie pokonali amerykańskich koszykarzy.
To była lawina sceptycyzmu.
Amerykanie muszą zadowolić się brązem.
Gdy wręczyli mi brązowy medal, pomyślałem, że to była strata czasu.
W tamtej chwili nie chciałem już grać w reprezentacji.
Po brązowym medalu w Atenach
nastąpiły zmiany w USA Basketball i władzę przejął Jerry Colangelo.
Niemal wszystko, czego dotknął, działało.
Zwłaszcza start-upy.
Brał udział w projekcie, który w 1966 roku przerodził się w Chicago Bulls.
Potem udał się na zachód do Arizony.
Założył tam trzy z czterech drużyn.
W 2004 roku cały majątek miałem ulokowany w Phoenix Suns.
Postanowiłem sprzedać drużynę.
Wiedziałem, że powstanie pustka.
Zastanawiałem się, co dalej.
Kilka tygodni później zadzwonili z federacji USA Basketball.
Powiedziałem: „Zrobię to.
Ale koniec z komisjami.
Ja wybieram trenerów i zawodników”.
Colangelo wybierze ich sam.
- Nie za dużo władzy jak na jedną osobę? - Zrobi, co trzeba.
- Ufasz mu? - Tak.
Brałem pod uwagę kilku trenerów.
Dean Smith z Karoliny Północnej powiedział:
„Tylko jeden trener sobie poradzi
i jest szanowany przez wszystkich zawodników.
To jedyny możliwy wybór”.
To Trener K z Duke.
Duke wygrywają!
Pierwszy raz od 20 lat drużyna uniwersytecka obroniła tytuł.
Jak z Jankesami. Kochasz ich albo nienawidzisz.
Tak było z Duke ze względu na sukces.
Biedniejsi nienawidzili Duke.
Nie cierpisz Christiana Laettnera.
Nienawidzisz JJ-a Redicka.
Nie cierpisz Trenera K i cholernego Błękitnego Diabła.
Nie cieszyło nas,
że Trener K został trenerem reprezentacji.
Gdy go ogłoszono, pierwszą myślą było:
„Jak trener drużyny uniwersyteckiej poradzi sobie z takimi zawodnikami?”.
Miałem wiele obaw.
Jedną z nich była wiarygodność w oczach graczy NBA.
Wiele osiągnąłem na szczeblu uniwersyteckim,
ale NBA to coś innego.
Zmieniło się to, że nie zostałem trenerem drużyny olimpijskiej,
a trenerem narodowym.
Miało to sprawić, że jeden trener
realizuje czteroletni program.
Trzeba było zebrać drużynę. To nie wirtualna gra.
Może to być drużyna gwiazd, ale muszą pasować do swoich ról.
Trener K i Jerry od początku to podkreślali.
Musiałeś podejść do tematu poważnie. To nie była jednorazowa akcja.
Chętni musieli poświęcić trzy okresy letnie.
LIPIEC 2006 ROKU LAS VEGAS, NEVADA
DWA LATA DO IGRZYSK W PEKINIE
Co słychać?
Humory im dopisują.
- Jak leci? - Wszystko dobrze?
Dobrze cię widzieć.
Spotkaliśmy się na obozie treningowym.
Trener K od razu powiedział:
„To nie nasz sport.
Cały świat go uprawia”.
Pamiętam, że był wściekły.
Mówił, że musimy szanować resztę świata.
Od pierwszego dnia taki właśnie był.
„Nie jestem tu po to, żeby wam mówić, co robić.
Jesteście zawodowcami, ale liczę na współpracę.
Rozmawiajcie ze mną. Chcę być otwarty i szczery”.
Żeby wygrać, trzeba wiedzieć, z km się walczy.
Walczycie z kimś, kto uważa się za Supermana.
Nie mają nic do stracenia.
Od początku byliśmy pod presją.
Poprzednio przegraliśmy. Mamy być najlepsi.
Jeśli nie traktujesz poważnie gry w drużynie narodowej, nie przetrwasz.
Po porażce w 2004 roku czuliśmy, że zawiedliśmy USA Basketball.
Zwłaszcza nasza czwórka. Ja, D Wade, Bron i Melo.
Byliśmy częścią tej drużyny i czuliśmy ból porażki.
Na początku uważano, że zagraniczni gracze są mięczakami,
a Amerykanie to twardziele.
Ale potem dotarło do nas, że nie są mięczakami.
Są utalentowani i grają inaczej.
Musimy nauczyć się ich gry, skończyć z wymówkami
i próbami narzucenia im naszej gry.
Jeśli nauczymy się ich gry, pokonamy ich.
Nie jesteśmy wszechwiedzący.
Nie wiemy, co wiedzą inni.
Po to jest trening, żeby się ze sobą zgrać.
W Trenerze K zaskoczyło mnie to,
że miał gdzieś, jakie kto ma CV i zawsze traktował nas z szacunkiem.
Zawsze dawałem z siebie najwięcej,
grając dla kogoś, kto nakładał na nas odpowiedzialność.
- Lewą! - Tam!
Tak gramy w reprezentacji.
Nieważne, kto w niej występuje i kto jest trenerem.
W ten sposób powinna grać drużyna narodowa.
Dobrze.
Powiedział nam, że nie chce, żebyśmy zostawiali swoje ego i dumę.
To one nas ukształtowały.
Musicie wnieść do drużyny ego,
które macie w swoich obecnych zespołach.
Włóżcie je pod wspólny parasol wszystkich ego.
Patrzyłem na niego i słuchałem go.
Pomyślałem, że to ma sens.
Dawaj. Właśnie tam!
Najbardziej dziwi mnie, jak dobrze się dogadujecie.
Między ćwiczeniami macie dobry kontakt.
Panuje tu dobry duch, którego trzeba rozwijać.
Róbcie tak dalej.
Dwa razy!
Testy były niesamowite. Mieszkaliśmy miesiąc w hotelu.
Miesiąc w Vegas.
Nawiązaliśmy wtedy bliższe relacje.
- Pakuj się do autobusu! - Mam rodzinę!
- Bierz torby! - Nie mogę wsiąść!
Była wśród nas grupka, która 35 nocy z rzędu grała w karty.
Spędzasz 35 dni bez swojej rodziny,
ale tutaj masz inną. Jak gdybyś nie ruszył się z domu.
- Czaisz? - Jestem najprzystojniejszy.
Są jak moi ochroniarze.
O nie.
Zdobądź najpierw pierścień mistrzowski.
Chcę, żebyście bardzo uważali.
Gościmy dziś ludzi, którzy nas reprezentują,
a wielu nie ma okazji ich podziwiać.
Nawet nie wiecie, co robią.
Trener K potrafi zmotywować. I to właśnie robił.
Codziennie ktoś inny przychodził z nami porozmawiać.
Najważniejszy punkt dnia to posłuchać,
co ci bohaterowie mają nam do powiedzenia.
Trener K ukończył West Point. Kocha swój kraj.
Uwielbia służyć ojczyźnie.
W jego słowach zawsze było wiele nawiązań do czasów służby wojskowej.
To było dla niego ważne.
To bezinteresowna służba sprawia, że drużyna jest wielka.
Stawiasz potrzeby innych ponad swoje.
Na boisku to skok do bezpańskiej piłki lub wymuszenie faulu.
Na polu walki to wejście pod ostrzał lub narażenie dla kogoś swojego życia.
To ten poziom bezinteresownej służby.
Świetny gracz myśli, że sam wygra mecz, że sam rzuci dość punktów.
Trener K chciał pokazać, że możesz to zrobić,
ale więcej osiągniesz z grupą niż indywidualnie.
To wojskowe podejście.
Doszło do wybuchu, a odłamek szrapnela trafił go w oczy.
Wyglądają normalnie, ale nie widzi.
Spowodował to szrapnel,
który wbił się w jego głowę.
Nadal służy.
To bohater.
Wstrząsnęło to mną.
Pokazali nam, dla kogo i po co gramy.
Te flagi nosiliśmy w Iraku na mundurach.
Mamy taką dla każdego z was.
Mam nadzieję, że je przypniecie.
A gdy spojrzycie w dół, zobaczycie tę flagę
i zrozumiecie, że tysiące ludzi poświęciło się,
żebyście mogli być wielkimi koszykarzami.
Scotty, słyszysz?
Mieliśmy mikrofony i mówiliśmy do niego z parkietu.
Niebiescy nas przycisnęli.
Biali muszą się podnieść.
Grają lepiej.
Nosicie mundury. Wiem, jak dumni jesteście.
Gdy założymy te koszulki, też czujemy dumę z flagi USA na piersi.
Wiem, że dużo w was dumy.
Jesteście wzorem dla wielu z nas.
Nie mamy okazji powiedzieć tego wam wszystkim.
Szanujemy to, co robicie dla kraju.
Słuchając tych historii, nasi zawodnicy otworzyli swoje serca.
W rezultacie
stali się reprezentacją narodową.
SIERPIEŃ 2006 ROKU SAPPORO, JAPONIA
Witamy na specjalnej edycji mistrzostw świata w koszykówce.
Dziś rano Stany Zjednoczone zrobią pierwszy krok
w drodze po odzyskanie miana najlepszych koszykarzy na świecie.
Mistrzostwa świata w 2006 roku to pierwszy turniej pod wodzą Trenera K.
Presja była tym większa, że musieliśmy się kwalifikować do igrzysk,
wygrywając turniej.
Każdy mecz musimy grać tak, jakby to był sprint, a nie maraton.
Te mecze miną bardzo szybko.
Nie nabierajmy złych nawyków, zwłaszcza lekceważenia kogoś.
Amerykanie na pewno będą mieli tremę,
bo czują presję związaną z grą w tej drużynie
i zdobyciem złota.
Nie chodzi o nas jako jednostki
ani o grę dla naszych drużyn. Chodzi o Stany Zjednoczone.
Zróbmy to dla wszystkich w kraju.
- Jeden, dwa, trzy. USA! - Chodźmy.
Byliśmy bardzo dobrzy.
Odzyskaliśmy pewność siebie.
Przychodzi im to tak łatwo.
Gdy są w formie, są niesamowici.
W każdym meczu zrobiliśmy swoje. Pokonaliśmy wszystkich.
Graliśmy bardzo dobrze.
Anthony.
Rany, ależ to było dobre.
Stany Zjednoczone pewnie kroczą do finału.
Ale wierzcie mi, to będzie zacięta rywalizacja.
Po 72 meczach
wszystko sprowadza się do numerów jeden w swoich grupach.
Amerykanie mierzą się z Grecją.
Nie bądźcie niedbali.
Trzymajcie się tego, co robiliście cały czas.
Zagrajmy z klasą i wygrajmy.
Grecy to mistrzowie Europy.
To pokazuje, na jak silnego rywala trafili Amerykanie.
Doskonale pamiętam ten mecz.
Grał u nich „Baby Shaq”.
Baby Shaq, czyli Schortsanitis, to kawał chłopa.
Podanie górą do Schortsanitisa, a ten robi wsad!
No i zrobiło się 36 do 35!
W trzeciej kwarcie byliśmy do niczego, za to oni grali jak z nut.
Amerykanie nie obronili pick and rolla.
Co za podanie!
O rany! Tak to się robi!
Rozrywają ich na kawałki!
Wykorzystali naszą broń.
W NBA pick and roll był ważnym elementem gry.
I tym nas pokonali.
Diamantidis podaje, wejście pod kosz…
Widz może myśleć: „Czemu ich nie zatrzymają?”.
Będąc na boisku, trudno zrozumieć, co się rzeczywiście dzieje.
Ich pewność siebie rosła.
Oddawali rzuty.
Grali idealny mecz,
a my nie wróciliśmy do gry.
Pudło! Grecja pokonuje Stany Zjednoczone!
Amerykanie znów rozbici w półfinale.
Porażka w Japonii w 2006 roku
była moją największą klęską.
Byłem trenerem reprezentacji kraju i przegrałem.
Po porażce wszyscy byli już w szatni,
a ja stałem na boisku i patrzyłem, jak świętują.
Pomyślałem wtedy, że już nigdy nie możemy tak się czuć.
Nie chcieliśmy wchodzić na podium po brązowe medale.
Wiedzieliśmy, że zasługujemy na więcej.
To nie był nasz czas.
Nie można myśleć, że wszystko pójdzie po twojej myśli.
Nie czułem się tak kiepsko, jak po porażce w Atenach,
ale to nie był dobry moment.
ROK PÓŹNIEJ
SIERPIEŃ 2007 ROKU LAS VEGAS, NEVADA
ROK DO IGRZYSK W PEKINIE
W imieniu USA Basketball witam was ponownie.
Rok temu zabrakło nam niewiele, by osiągnąć to, czego chcieliśmy,
czyli zdobyć mistrzostwo świata.
Nie musielibyśmy teraz startować w kwalifikacjach.
Nie udało się.
Przegraliśmy w 2006 roku, bo błędnie założyliśmy, że znamy sytuację.
Chcieliśmy nauczyć się gry, w którą gramy,
a która różniła się od tego, co graliśmy w NBA.
Powiem wam pokrótce, co będziemy robić.
Dla naszych zawodników taka gra nie była czymś naturalnym.
Nawet piłka jest inna. Ma 12 paneli zamiast ośmiu.
Na igrzyskach można przejść linię rzutów wolnych.
Można zbić piłkę znad obręczy.
Nie byliśmy przyzwyczajeni do tych różnic w przepisach.
Gdy bumpujesz bez piłki albo ścinasz z pozycji high post,
może stanąć mi na drodze i nie ma faulu. W NBA jest inaczej.
Musieliśmy wyczuć grę, wyczuć piłkę i sędziów.
Musieliśmy nauczyć się innej gry.
Potrzebowaliśmy starszych graczy.
Dlatego zwerbowaliśmy Kobego Bryanta.
Jak leci?
Dobrze cię widzieć.
Nikt w reprezentacji nie miał takiego bagażu jak Kobe Bryant.
Spotkał się z ostracyzmem ze strony ligi.
Stanął na rozstaju dróg swojej kariery.
Przez niego Shaquille O’Neal opuścił LA.
Rzekomo donosił policji o prywatnym życiu Shaqa.
Uważano go za egoistę.
Tego lata trzeba znaleźć zawodnika.
Nie chcę robić wszystkiego sam.
Na parkingu sklepu w Newport Beach zażądał wymiany.
Kobe Bryant postawił dziś świat NBA na głowie.
- Chcesz transferu? - Tak, chcę zmienić klub.
Chce odejść, potem się wycofuje i chce wrócić.
Rok 2007 to ciekawy moment w jego karierze.
Dostał cios.
Kobe walczył, by odzyskać swoje miejsce.
A także dobre imię.
Musiał udowodnić, że umie grać zespołowo. Że jest dobrym facetem.
Musiał się wykazać przed całym światem.
Wiedzieliśmy, że to poważna sprawa.
On też zawsze zachowywał powagę.
To nie tak, że gdy poznawałeś Kobego, mówił: „Siemka, Kobe jestem!”.
Bardziej wyglądało to tak…
„Kobe Bryant”.
„Miło mi”.
Byłem w szoku.
Zaskoczyła mnie jego chęć gry w reprezentacji
po wszystkim, co zaszło.
Zwykle nie narzucam komuś relacji,
ale dało się wyczuć, że z nim się nie zadziera.
Kobe udzielił wywiadu.
Mówił o przyjaciołach z NBA.
Ja i inni reporterzy mieliśmy ubaw. Wiedzieliśmy, że nie miał żadnych.
Kobe nigdy nie próbował przypodobać się innym zawodnikom z ligi,
więc podchodzili do niego z rezerwą.
Znałem Kobego, ale nie tak naprawdę.
Gdy grasz przeciw niemu, wiesz, że to najlepszy zawodnik świata.
Był prawie nietykalny.
Kobe to typ samotnika.
Spędza czas sam. Nikogo nie potrzebuje.
Taki już jest i dobrze mu z tym.
Nie sądzę, by ktoś go wtedy takiego akceptował
i chyba nie był wtedy na nikogo otwarty.
Na pierwszym spotkaniu przed igrzyskami w 2008 roku siedział sam.
Pomyślcie o tym,
bo nie gracie tylko dla Kobego Bryanta czy LeBrona Jamesa.
Gracie dla naszego kraju.
To niesamowita szansa, którą mają nieliczni.
„Słuchaj, Kob.
Jesteś tu, żeby grać z nami, a my, żeby grać z tobą.
Nie potrzebujemy Kobego z Lakersów, tylko reprezentanta kraju”.
Na co on: „Spoko. Mam dość patrzenia, jak przegrywacie”.
Naprawdę tak im powiedział.
Chodź. Załatwmy ich.
- Na trzy. - Razem!
To dla mnie ważne.
Dość długo czekałem na to,
by móc reprezentować nasz kraj.
To coś wyjątkowego.
Przegrana w 2004 roku to był dla nas potężny cios.
Przez lata dominowaliśmy w tej dyscyplinie.
Nasza porażka ma w sobie sporo piękna,
bo oznacza, że ten sport się rozwija
i wiele krajów gra na wysokim poziomie.
Ale choć to piękne,
chcieliśmy odzyskać, co nasze.
Dla nas była to szansa na odkupienie win.
Chcieliśmy pokazać światu,
że najlepiej gramy w koszykówkę.
Podszedłem do Kobego na pierwszym treningu,
a on do mnie: „Fajnie, że tu jesteś. Zobaczysz, jak USA znów stają się wielkie.
To największe wyzwanie w moim życiu”.
To był początek drugiego rozdziału w życiu Kobego Bryanta.
To był pierwszy sparing wewnętrzny.
Zostań tam!
Po 30 sekundach
mamy piłkę niczyją.
Rzucał się na parkiet
po każdą taką piłkę.
Dalej, Kob!
Dał im przykład.
Dobry przykład.
Idą! Pomóż mu!
Skakali po piłki niczyje, zaliczali zbiórki.
Grali w obronie. Byli nieustępliwi.
Wszystko zaczęło się od Kobego Bryanta.
Dorastałem za granicą i wiem, z jaką pasją tam grają
I jak ważne jest dla nich, by nas pokonać.
Nigdy nie mieliśmy takiego treningu.
Zagraniczni zawodnicy uważają, że się popisujemy, zdobywamy dużo punktów
i gramy ofensywnie, ale nie chcemy odwalać brudnej roboty
koniecznej do zwycięstwa, bo jesteśmy gwiazdorami.
Myślę, że musimy się z tym uporać.
Daj spokój, Kob.
Wiedział, że musi pokazać, że daje z siebie wszystko.
Sposobem na to była gra w obronie.
Broń, Kob!
W ten sposób przekazał zespołowi,
że słowa słowami, ale ważne, by przejść do czynów.
Trenowaliśmy w Vegas.
Chcieliśmy wyskoczyć na miasto. Tylko Kob nie był chętny.
Poszliśmy do klubu Tryst czy jakoś tak.
Ubraliśmy się porządnie i świetnie się bawiliśmy.
Było super.
Wróciliśmy do hotelu o wpół do szóstej albo szóstej rano.
A kto zmierzał na siłownię?
Kobe był na korytarzu na dole, niosąc torbę i buty sportowe.
I rękawice do ciężarów.
- Zapytaliśmy, dokąd idzie. - „Dokąd to, brachu?”
- „Idę na dół”. - „Do siłowni”.
Za cholerę nie mogłem tego ogarnąć.
Cholerny Kobe spływał już potem.
Zgodnie stwierdziliśmy, że jest inni niż my.
Była czwarta nad ranem.
„Idę spać, widzimy się na treningu”.
W windzie zaczęliśmy o tym rozmawiać.
„Gość naprawdę wziął to sobie do serca”.
Chwilę później o wpół do szóstej ćwiczyli także LeBron i D Wade.
Pod koniec tygodnia cały zespół zrywał się rano
i robił tak jak Kobe.
To efekt domina.
Gdy widzisz, jak robią to najlepsi, którzy są na czele stawki,
chcesz do nich dołączyć.
On do tego doprowadził. Chciał zobaczyć, kto się zaangażuje.
Będę szczery.
Nie wstałbym o 4:30. To środek nocy.
Ale zaczęliśmy schodzić, żeby podnosić ciężary.
Potem jedliśmy śniadanie i szliśmy na trening.
Kobe był najlepszym zawodnikiem,
ale doganiali go LeBron James i Carmelo Anthony.
Jak sobie z tym radzić?
Jak poprowadzić drużynę, gdy jesteś samcem alfa?
W tamtym okresie
wszyscy dyskutowali o tym, kto jest najlepszym zawodnikiem.
W tym roku dominował LeBron.
Dominujący zawodnik.
- Komu podalibyście na końcu meczu? - Zdecydowanie Kobemu.
Ja LeBronowi.
Kto ma więcej asyst na mecz? Więcej zbiórek i przechwytów?
- Spójrz na jego statystyki. - Wygoogluj „MVP”.
Tych dwóch od liceum nazywano wielkimi.
W mediach często zestawiano ich ze sobą.
„Który jest najlepszy?”
Wiem, co mówią. To ekscytujące.
Będąc dzieciakiem, chciałem widzieć takie zestawienia.
Magic kontra Bird. Michael przeciw Magicowi.
To było interesujące.
Kto jest najlepszy na świecie? Kobe? A może Bron?
Też się nad tym zastanawiałem.
Samce alfa zawsze myślą o tym, że chcą uchodzić za najlepszego gracza.
Ich relacje musiały być dobre,
bo w przeciwnym razie
nie byłoby dobrej gry.
Trener K dopilnował, by była rywalizacja,
ale miała granice.
Trzeba rozdzielić barany.
Żeby trening był dobry, trzymajmy byki oddzielnie.
Wydawać by się mogło, że będą sobie skakać do oczu,
ale byli niesamowici, gdy chodzi o tworzenie relacji.
Ważną rolę odegrało poczucie humoru.
To ty, numer dziesięć,
z FIladelfii i Włoch.
Kobe bardzo poważnie podchodzi do pracy,
ale też chciał się uśmiechnąć i czuć akceptację.
Snajper Mamba Kobe!
Tak jest!
Nie uważam się za komika,
ale on zawsze trzyma gardę.
To była ulga dla drużyny,
gdy zobaczyli go w innym świetle.
Jeden Chorwat mówił mi, że jeśli Dwight przyjedzie do Atlanty, dostanie w pysk.
Zabawny jest.
Nie przestaje żartować, czaisz?
Czas na mecz!
Fajnie być tu i widzieć taki entuzjazm.
Łączy nas wspólna pasja, tylko inaczej ją okazujemy.
Zasłona po prawej!
Jestem głośny, a Kobe nie bardzo.
Nic nie mówię.
Zwykle to ja gadam, a on siedzi cicho.
Ale takie połączenie jest zagrożeniem dla przeciwnika.
Jesteś sam, Mike!
Wiecie, co potrafi na boisku.
Kryj go!
Wspaniale ze sobą grali.
Mieliśmy dwóch samców alfa u szczytu kariery
i nie obchodziło ich, kto dominuje.
To rzadkie.
Brawo, Bron!
Wymiatasz.
Wiedzieli, że kluczem do sukcesu tej drużyny
będą ich wzajemne relacje i to, jak inni je widzą.
I o to chodzi.
Będą na was patrzeć ludzie z 50 stanów.
To będą dzieci, ludzie, którzy chcą być z was dumni.
To nie będą kibice Lakersów czy Cavaliersów.
To fani amerykańskiej koszykówki.
Zrozumcie, jaka to odpowiedzialność.
Za cholerę nie przegram.
Za nic.
Nie kiedy noszę to. Nie w tym momencie kariery.
Trzeba by mnie zastrzelić.
Chcę, żebyście tak właśnie grali.
Jestem dziadkiem. Mam pięcioro wnucząt.
Kiedyś może będziecie mieli sztuczne biodra czy kolana
albo wyłysiejecie.
Wyskoczy wam brzuszek.
Na waszych kolanach usiądzie wnuk i powie:
„Dziadziu” albo „Dziadku”.
- „Tak?” - „Byłeś na olimpiadzie?”
- „Tak”. - „I co tam zrobiłeś?”
„Przegraliśmy z pieprzoną Grecją, wnusiu”.
„Gdzie babcia?”
Las Vegas, miasto świateł.
Dziesięć drużyn przybywa tu, licząc na coś więcej niż łut szczęścia.
Szukają czegoś cennego i wyczekują następnego lata.
Stawką są dwa miejsca w nadchodzących igrzyskach olimpijskich.
Dziś jest pierwszy mecz.
Pierwszy krok na drodze do celu.
Jesteśmy gotowi. To początek długiej drogi.
- Na trzy. - USA!
Idziemy.
Myślę, że LeBron… Mój Boże!
Kobe Bryant!
Młynek.
Co za blok LeBrona Jamesa!
Jason Kidd w szybkim ataku.
- Odbija piłkę od tablicy… - A LeBron James wykańcza akcję!
Świetna zespołowa akcja ze wsadem!
Kobe Bryant trafia!
Ma szansę na trzypunktową akcję!
Daje nie lada popis!
- Kontrolujemy mecz. Nie odpuszczajmy. - Dziesięć minut!
To, jak razem grają, ten brak egoizmu, doskonałe podania…
Są nie do zatrzymania.
Skończyli z rekordem mistrzostw Ameryki.
Już po wszystkim. Złote medale dla Amerykanów.
Powinni być szczęśliwi i dumni.
Osiągnęli to, co chcieli. Jadą do Pekinu.
Świecie, uważaj, bo USA dają znak.
Dobra robota.
Brawo, panowie. Jedziemy do Chin.
Odnajdują właściwy rytm.
Utrzymanie tego tempa przez rok będzie kluczowe.
Są też znaki zapytania.
Kto tam pojedzie, kogo może zabraknąć.
Nie wiadomo, kto będzie miał problemy fizyczne.
Mogą się one niestety przytrafić podczas długiego sezonu NBA.
KWIECIEŃ 2008 ROKU MIAMI, FLORYDA
Rusza!
Kolejne dwa punkty Dwyane’a Wade’a.
Zdobył ich już 55!
Co za zagranie!
Wtedy Kobe, LeBron i ja byliśmy najlepszymi zawodnikami w NBA.
Biegnie!
- O tak! - Znów to zrobił!
Czy to Wade?
Widzimy, jak wygięło się jego ramię.
Kara Lawson jest przy boisku i opowie nam o kontuzji.
Złapałem poważną kontuzję
i chwilę trwało, nim się odbudowałem
i wróciłem do dawnej formy, w co wielu wątpiło.
Nikt nie myślał, że będę w drużynie,
bo nie wracałem do zdrowia tak, jak powinienem.
Potem miałem problem z kolanem i je też mi zoperowano.
Wade rehabilituje operowane lewe kolano w rodzinnym Chicago.
Ćwiczenia są proste, a trening siłowy intensywny.
Dwyane był dla mnie kluczowy.
Wade z mistrza NBA stał się zawodnikiem, który prawie nie gra.
Teraz nie tylko chce wrócić na boisko.
Wade walczy o miejsce w drużynie na igrzyska olimpijskie.
Trener K chciał mnie w zespole.
Ale Jerry Colangelo miał wątpliwości.
Przekazałem im swoje przemyślenia.
Mówiłem o tym, jak wszedł do ligi.
Był głodny gry i wyrobił sobie renomę.
Ale obserwując sytuację z dystansu, miałem wrażenie, że tego brakuje.
Nie był tym samym facetem.
Pniesz się na szczyt, a tu kontuzja. Bądźmy szczerzy.
Rok wcześniej Heat byli do niczego.
Dwa lata wcześniej też.
Mieli ciężki okres.
Musieli przyjechać do Chicago zobaczyć, jak trenuję i ćwiczę.
Pogadać z moim trenerem.
Rozumiałem, ale byłem wkurzony, bo to taka moja niekończąca się historia.
To wieczne uczucie bycia niedocenianym.
Zapomniano o tobie.
Kolejny raz ta sama historia.
Podstawówka? Liceum? To samo. NBA? Identycznie.
W kółko to samo.
Starałem się pozbierać i wrócić do formy.
Ale po cichu głowiłem się, czy jeszcze tam pasuję.
LIPIEC 2008 ROKU LAS VEGAS, NEVADA
MIESIĄC DO IGRZYSK W PEKINIE
Nie sądziłem, że D Wade zagra.
A on zjawił się z dziewiątką i ogoloną głową.
Pomyślałem: „Spoko. Więc tak to wygląda?”.
CI ludzie chcieli być w drużynie i poświęcili się jej od początku.
To drużyna, która tam pojedzie.
Dzięki której USA wrócą na szczyt.
Spójrzcie tutaj.
Musicie znać swój cel.
Czasem musicie go zobaczyć i patrzeć na niego codziennie.
Rozdamy wam notatniki.
Na pierwszej stronie znajdziecie taki obrazek.
Złoty medal.
To nasz cel.
Złoto.
- Ktoś chce coś dodać? - Nie możemy mieć wymówek.
Wiem, że czasem sam to robię.
Siedzę i myślę:
„Gdybym miał Dwighta Howarda albo Carlosa Boozera w ekipie,
a Chris Paul był moim rozgrywającym, zdobyłbym mistrzostwo NBA”.
Mam ich w tej drużynie. Jaką mam teraz wymówkę?
Nie mamy żadnego usprawiedliwienia.
Mamy wszystko, o czym marzyliśmy.
Mamy najlepszych graczy i wygramy.
Nie mam teraz wymówki.
Nikt z nas nie ma.
Igrzyska i koszykówka były dla mnie zawsze bardzo ważne
z powodu tego, co przeżył tata w 1972 roku.
Gdy dorastałem, co cztery lata wracał temat
meczu w Monachium.
Jest 49 do 48. Na zegarze trzy sekundy.
Doug Collins ma dwa rzuty osobiste.
Tłum szaleje.
Doug Collins być może przypieczętował wygraną.
Co za końcówka! Amerykanie zdobywają ósmy złoty medal z rzędu.
Dostajemy sygnał, że na tablicy wyników jest błąd.
Z trybun zszedł jakiś facet i kazał dodać czas.
Zostały kolejne trzy sekundy.
Zegar pokazuje trzy sekundy.
Rosjanie zdążą podać do rosłego Aleksandra Biełowa.
Spróbują to zrobić.
Aleksandr Biełow!
Tym razem to koniec.
Trener K poprosił tatę, żeby porozmawiał z drużyną.
Wiedział, że nikt tak jak on
nie wytłumaczy chłopakom, co znaczyła gra na igrzyskach.
Gdy wszedłem do sali, serce mi waliło. Denerwowałem się.
Coś tam słyszałem,
ale nie znałem całej historii o tym, jak nas oszukano.
Szczerze opowiedziałem o swoich doświadczeniach z 1972 roku.
Powiedziałem: „Chcę, żebyście posłuchali hymnu.
Niech to będzie ostatni utwór.
Chcę, żebyście weszli na podium po złote medale.
Tej chwili nie zapomnicie do końca życia.
Na zawsze będziecie połączeni radością.
Moją drużynę połączył ból i nie chcę, żebyście czuli to samo”.
Gdy ktoś dzieli się swoim bólem, powstaje więź.
Wiemy, co przeszedł i z czym musiał żyć.
Ta sytuacja nie zniknęła, nie zapomniał o niej.
Myślał o tym codziennie.
Z wieloma z tych chłopaków miałem jakieś powiązania.
Komentowałem pierwsze mecze LeBrona w NBA.
Grałem z tatą Kobego Bryanta.
Zrobiłem zdjęcie księgi pamiątkowej z sezonu 1978-1979,
gdzie widać, jak Kobe siedzi tacie na kolanach.
Moja córka jest jego rówieśniczką.
Coś mnie z nimi łączyło.
Dla mnie było to coś osobistego.
DWA TYGODNIE DO IGRZYSK W PEKINIE
Panowie.
Chcę wam coś pokazać.
To będzie nasz utwór.
W 1983 roku zaśpiewał go jeden z największych artystów.
Trener K powiedział, żebyśmy posłuchali hymnu.
…powiedz, czy widzisz
Wykonywał go Marvin Gaye.
W pierwszym
Świetle świtu
Dla mnie to najlepsza wersja hymnu narodowego.
Wszyscy dostaliśmy gęsiej skórki. Nie zapomnę tego.
Gwiaździsty sztandar
Młodzi koszykarze
nie do końca rozumieją historię.
Jako Afroamerykanie musimy wiedzieć, ile nas kosztowało, by się tu znaleźć.
Ojczyzną
Musimy też zrozumieć ludzi, którzy złożyli za nas ofiarę.
Dzielnych ludzi
Zaczynamy. Jeszcze raz.
- Na trzy. - USA!
PEKIN, 2008 ROK
Witamy w Pekinie na ceremonii otwarcia letnich igrzysk olimpijskich w 2008 roku.
Nadeszła ta chwila.
Uwaga Chin i całego świata skupia się na Stadionie Narodowym.
Słychać gromkie brawa, którymi witani są Amerykanie.
Kobe Bryant, gwiazda NBA, chce przewodzić Drużynie Odkupienia.
Przed nim idzie Dwyane Wade z Miami Heat.
Pamiętam, jak szliśmy.
Wszyscy krzyczeli, a my staraliśmy się machać.
Kobe wciąż robił coś takiego…
Zazwyczaj cała drużyna olimpijska była oklaskiwana.
Niektórzy są popularniejsi, ale wszyscy jesteśmy olimpijczykami.
W Chinach było zupełnie inaczej.
Wciąż tylko było słychać: „Kobe”.
- Twój ulubieniec? - Kobe.
Kobe Bryant.
Jest najlepszy.
Kobe był gwiazdą niczym Michael Jackson, gdy ten był na szczycie.
Jakaś dziewczyna zemdlała, próbując do niego podejść.
Kobe!
Trochę mnie to przytłacza i zawstydza.
Próbuję się wmieszać w tłum i chowam głowę,
bo chcę być tylko członkiem grupy, ale jest to coś wyjątkowego.
Pod hotelem czekały tysiące fanów.
Kobe!
Nie mogli się zbliżyć, ale czekali, żeby sfotografować nasz autobus,
bo wiedzieli, że jest w nim Kobe.
Kobe!
MVP!
Oszaleli na jego punkcie. Chińczycy go kochali.
Zrozumiał, że ma obowiązki nie tylko wobec Lakersów,
nie tylko wobec NBA, ale wobec ojczyzny.
Kobe Bryant, LeBron James i drużyna USA zmierzą się z Grecją.
Mecz ma dodatkowy smaczek, bo w 2006 roku w półfinale
Grecy bardzo zasmucili Amerykanów.
Musieli zadowolić się brązowym medalem.
Wielu zawodników sporo wycierpiało, gdy pokonali nas dwa lata wcześniej.
Nazywano nas „Drużyną Odkupienia”. Odkupmy więc tamte winy.
Możemy zaczynać.
Grecy grają ze sobą od wielu lat, przez co stali się świetnym zespołem.
Świetnie Spanoulis. Jest leworęczny, ale zagrywa prawą.
Dobry początek Grecji.
Podanie pod kosz i Fotsis kończy akcję.
Stany Zjednoczone już w pierwszej kwarcie mają problemy w obronie.
Wchodzi Chris Bosh.
Musiałem jakoś dowieść swojej wartości dla tej drużyny.
Włożyłem więcej wysiłku w bycie obrońcą.
Doskonała obrona Bosha. Wymusza stratę.
Paul markuje podanie. Pięknie!
Stany Zjednoczone wyrównują.
Ich gra w obronie tworzy okazje do ataku.
Przechwyt Wade’a.
LeBron James… i wsad!
Spanoulis… Blok Bosha!
Spanoulis… James blokuje!
Zbiórka Zisisa, ale blok Bosha!
James znów blokuje rzut!
James znajduje Bosha…
Trafia i jest faulowany!
Kolejny przechwyt Wade’a.
Doskonała obrona.
Co za podanie Dwyane’a Wade’a, które na punkty zamienia Kobe Bryant!
To zagranie turnieju.
Stany Zjednoczone zdają pierwszy poważny test w Pekinie.
Zdecydowane zwycięstwo nad bardzo dobrą drużyną Grecji.
Celem było zdobycie szacunku naszych rodaków
i całego świata.
Nie chcieliśmy być paskudnymi Amerykanami.
Trzeba szanować rywala.
Chcemy pokonywać innych, ale nie ich zawstydzać.
To by był brak szacunku.
To idealne miejsce, by pokazać światu, czym jest piękna gra.
Nie ma sensu wdawać się w konfrontacje.
Dwie drużyny grały twardo, robiąc to, co potrafią najlepiej.
To sedno igrzysk.
Tym razem byliśmy w wiosce olimpijskiej.
Stołówka była ogromna.
Widziałeś tam najlepszych zawodników w swoich dyscyplinach.
Dla mnie to było coś bardziej wyjątkowego
niż widok sław spacerujących po LA,
bo wszyscy byliśmy sportowcami.
Wiem, ile musieli trenować, żeby tu być.
Szanujemy się nawzajem i podziwiamy.
- Dzięki. - Nie ma za co.
W 2004 roku byliśmy pod kloszem.
Nie poczuliśmy atmosfery igrzysk.
Teraz gdy była okazja, oglądaliśmy każde zawody.
Chcieliśmy wyjść do ludzi. To był kolejny punkt do odhaczenia.
Musieliśmy zmienić to, jak nas postrzegają.
Szliśmy całą drużyną albo pojedynczo, żeby tylko być blisko innych sportowców.
USA!
Też jesteśmy kibicami. Dopingujemy naszych.
Nie ma lepszego uczucia.
Fajnie było oglądać inne dyscypliny.
„Idę zobaczyć, jak pływa Phelps”.
Oglądanie, jak Michael Phelps pływa i dominuje, było niesamowite.
Chcieliśmy wsparcia ludzi.
Chcieliśmy zrobić to samo.
Stworzyć koleżeńskie relacje w amerykańskiej ekipie.
Oglądanie znakomitego sportowca w danej dyscyplinie
daje szansę na zobaczenie kogoś wielkiego.
Dzięki temu nasz zespół był lepiej przygotowany do rywalizacji.
Czas na mecz. I to jaki!
Jutro o 16.15 w RTVE starcie tytanów. Najlepszych drużyn koszykówki.
Hiszpania kontra USA.
Bronią tytułu mistrzowskiego. Obie drużyny są niepokonane.
Każdy chce zobaczyć ten mecz.
A co z tobą i Pau?
Jakie są wasze relacje?
Jesteśmy ze sobą blisko jak bracia.
Cieszę się, że dobrze mu idzie.
Jesteśmy bardzo zżyci. Ciężko grać przeciw niemu.
Tuż przed meczem Kobe odwiedził mnie w wiosce.
Doskonale to pamiętam.
Mój starszy brat przyszedł do mnie i moich kolegów,
a wszyscy mówili: „Kobe jest u nas. Ale super”.
To mógł być element jego strategii,
żeby mnie zmiękczyć.
Czas na bitwę Stanów Zjednoczonych
z Hiszpanią, uważaną za ich największego wroga na IO.
Obie drużyny wygrały wszystkie trzy mecze i są faworytami do złota.
Kob chciał nadać ton na samym początku gry.
Powiedział nam: „Rozjadę Pau”.
„Rozjadę go od pierwszej zagrywki”. Totalnie nas wmurowało.
„Stary, to twój klubowy kolega. Nie możesz odwalić czegoś takiego”.
A on na to: „Wiem, jak planują zacząć”.
Wiedział, że Pau będzie ostatnią zasłoną. „Rozjadę tego zasrańca”.
I gdy tylko gra ruszyła…
Szybko! Dajesz, Kob!
Zamurowało nas.
„O w mordę”.
Przywalił mi prosto w klatę, by minąć mnie i wysłać wiadomość innym.
Nie tylko mnie, ale też kolegom z drużyny.
„To mój brat, gramy razem i przyjaźnimy się,
ale dziś zależy mi tylko na zwycięstwie”.
Stałem obok niego, gdy to się stało.
Chciał pokazać, że to nie kolega klubowy.
„Walić to i działamy”.
Takiej energii potrzebowaliśmy.
Zrobił to koledze z klubu?
„O Boże, nie możemy przegrać. Musimy załatwić Hiszpanów na amen”.
Kobe Bryant.
Otwarta trójka.
Alley oop do Jamesa.
Ładne podanie! Paul do Howarda
i przypieczętowują tę wspaniałą wygraną.
W wielkim pojedynku dwóch czołowych drużyn bezapelacyjnie wygrywają Amerykanie.
ĆWIERĆFINAŁY
Stany Zjednoczone przeciw Argentynie.
Czeka na nas nie lada para. Mamy tu element zemsty.
W 2004 roku Stany Zjednoczone przegrały z Argentyną w półfinale.
Amerykanie nie zdobędą w Atenach złota.
Ależ są rozczarowani.
Argentyna awansuje do meczu o złoty medal.
Stany Zjednoczone zagrają o brąz.
Nasza czwórka czekała na ten mecz.
Ja, D Wade, Bron i Melo chcieliśmy z nimi grać,
zdominować ich za wszelką cenę.
Chcieliśmy ich zgnieść. Musieliśmy się odpłacić Argentynie.
Dostałem raport o przeciwniku.
Usiadłem i go studiowałem. Pojawiło się nazwisko Manu Ginóbiliego.
W 2008 roku zdaniem mediów
mógł być najlepszym rzucającym obrońcą świata.
Przed meczem Trener K puścił nam film
z najlepszymi zagraniami Ginóbiliego.
Manu mija zasłonę i rusza na Skinnera. Rzut lewą ręką o tablicę.
Świetnie Ginóbili!
Nęka prawą stronę. Trójka Manu!
Ginóbili umie zdobyć punkty. Co za wsad!
„Człowieku, wyłącz to”. Nie chcieliśmy tego oglądać.
Znowu Manu!
Trener K wydrukował kartki i położył nam na siedzeniach.
To były cytaty z różnych osób na temat Ginóbiliego.
Na mojej napisano: „Manu Ginóbili, drugi najlepszy SG w NBA’.
Straciłem to miano.
Mogłem odpuścić Kobemu, ale nie Manu.
Potrzebowałem się z nim zmierzyć.
Na miejscu Kobego leżał cytat,
który głosił, że Ginóbili to najlepszy rzucający obrońca świata.
Kobe Bryant w jednej chwili zmienił się w Czarną Mambę.
Stłoczyliśmy się, a on mówi: „Zajmę się Ginóbilim.
Skończymy z tym dzisiaj”.
W tym meczu byliśmy przygotowani.
A najbardziej gotowy był Kobe.
Świetna obrona Kobego Bryanta.
To dodatkowy pojedynek.
Jason Kidd rzuca. Jeszcze nie spudłował.
James wchodzi pod kosz i rzuca lewą ręką. Dobre zagranie.
Carmelo Anthony idzie jak burza.
Roznosiliśmy ich w pył.
Kobe Bryant rzuca z przetrzymaniem.
Ginóbiliemu coś się stało.
To bardzo zły znak do Argentyny.
Ginóbili schodzi do szatni.
Zamiast iść za ciosem, myśleliśmy, że sprawa jest rozstrzygnięta.
Gra stała się wyrównana.
- Delfino do Scoli. - A ten zdobywa punkty!
Sześć punktów straty.
Byliśmy tak nakręceni na punkcie Manu.
Gdy wypadł z gry…
uszło z nas powietrze.
W drugiej kwarcie przegrywali 21 punktami.
Od tamtej chwili grając bez Ginóbiliego
wygrywają z USA 27 do 12.
Nie chcieliśmy, żeby Manu złapał kontuzję.
Chcieliśmy zdominować ich na parkiecie, ale gdy byli w najsilniejszym składzie.
Doskonałe podanie!
Anthony pudłuje. Bosh poprawia.
Paul pod kosz, a Dwyane Wade kończy akcję.
Trzymają poziom, choć Argentyna dzielnie walczy,
by odrobić straty.
Za 36 godzin zagrają o spełnienie swoich marzeń,
czyli o złoty medal.
23 SIERPNIA 2008 ROKU WIECZÓR PRZED MECZEM O ZŁOTY MEDAL
Zaczynamy. Kobe Bryant kończy dziś 30 lat.
Zaśpiewamy mu „Sto lat”.
Kobe wciąż mówił, żebyśmy nic nie robili.
„Wiem, że coś planujecie”.
Raz, dwa, trzy.
Sto lat
Niech żyje, żyje nam
Mamba!
Niech żyje nam!
Dzięki.
Zawsze trzymał dystans do ludzi.
Ze wszystkimi rywalizował.
Widać było, jak się cieszy z tego, co zrobiliśmy.
„Naprawdę się na mnie otworzyli”.
Te urodziny to umocniły.
PÓŁFINAŁ ARGENTYNA – USA
MECZ O ZŁOTY MEDAL HISZPANIA – USA
Witamy ponownie, nadeszła ta chwila.
Za chwilę początek meczu o złoty medal.
Stany Zjednoczone zmierzą się z Hiszpanią.
Raz, dwa, trzy.
- USA! - Idziemy.
Witamy.
Dziś poznamy nowych mistrzów olimpijskich w koszykówce.
USA nie przegrały jeszcze w Pekinie.
Średnio wygrywali mecz 30 punktami.
Aby miało to znaczenie, muszą pokonać Hiszpanię,
uważaną za drugą najlepszą drużynę.
Wielu hiszpańskich graczy ma doświadczenie z gry w NBA,
na czele z Pau i Markiem Gasolem.
Mamy szansę, więc z niej skorzystajmy.
To kwestia bycia agresywnym,
atakowania i zepchnięcia ich do obrony.
W poprzednim meczu tych drużyn
Pau Gasol został powalony przez Kobego Bryanta
już w pierwszej minucie.
Tą tanią zagrywką Kobe pokazał gotowość do rywalizacji
i dziś może zrobić to samo.
Wiedzieliśmy, że będzie ostra walka, bo w pierwszym meczu spuściliśmy im łomot.
Musieliśmy być bardzo skupieni.
Dla tej chwili poświęcaliśmy się przez trzy lata.
LeBron James rozpoczyna rzutem za trzy.
Rubio cudownie dogrywa do Gasola.
Hiszpania na prowadzeniu.
Jiménez faulowany pod koszem.
Drugi faul LeBrona Jamesa.
Pamiętajmy, że można mieć ich tylko pięć.
LeBron James łapie dwa szybkie faule.
Rozmawialiśmy o tym, że jest motorem obrony drużyny.
Emocjonalnym przywódcą.
Mike Krzyzewski nieco ryzykuje.
Pozwoli grać dalej LeBronowi.
Kobe fauluje gracza rzucającego za trzy. To jego drugie przewinienie.
Dwaj liderzy drużyny amerykańskiej mają na koncie po dwa faule.
Kiepski początek dla Amerykanów.
Dwaj liderzy lądują na ławce.
Pierwsza połowa była chaotyczna z powodu kłopotów z faulami.
Pozostało jeszcze dużo czasu gry i zawodnicy mieli różne role.
Dwyane Wade i Deron Williams wchodzą wcześniej, niż się spodziewano.
Czasem masz wrażenie déjà vu.
Wiedziałem, że zagram wielki mecz. Ruszyłem do akcji.
Wade wchodzi pod kosz. Doskonałe posunięcie.
Przechwyt Wade’a.
Faule moje i Kobego przygotowały grunt dla D Wade’a.
Wade trafia za trzy!
Kolejny przechwyt Wade’a.
Świetne przewidywanie i sam kończy kontratak.
Wszedł z ławki i zdobył 18 punktów.
Jeśli D Wade wchodzi z ławki,
to masz najlepszą drużynę narodową.
Pomogłem drużynie olimpijskiej podtrzymać nadzieję na złoto,
aż nasi liderzy mogli wrócić na boisko.
Paul podaje do przodu. Kobe skacze i są punkty!
Cudowne podanie i doskonałe wykończenie.
Dawaliśmy im popalić.
Ale się nie poddawali.
Fernandez trafia za trzy.
Zostały dwie minuty. Fernandez…
Jak on to zrobił? Dryblował w akcji jeden na jednego
i piłka wpadła do kosza.
Tak się niepokoi rywala.
Trafiając rzuty za trzy, które nie mają prawa wpaść,
zdobywając punkty po poprawkach i wywierając presję na USA.
Sportowcy uwielbiają takie chwile i takie mecze.
Wade za trzy… I znów trafia!
I tak kończy się szalona pierwsza połowa.
Punkty Dwyane’a pomogły nam pozostać w grze.
W mieczu międzypaństwowym lepiej szybko odskoczyć przeciwnikom.
Z nimi nam się to nie udawało.
Amerykanie prowadzą z Hiszpanią 69 do 61.
Próbują się odbić po rozczarowujących igrzyskach w 2004.
To było drugie największe rozczarowanie dla koszykarzy w historii.
Pierwszym pozostają igrzyska w Monachium.
Doug, grałeś w drużynie, która walczyła z ZSRR o złoto.
Kilku zawodników z obecnej drużyny chce wygrać dla niej i dla ciebie.
Twój syn Chris to asystent trenera.
LeBron James powiedział wczoraj,
że rozmawiałeś z drużyną, co znaczy reprezentować kraj
i być olimpijczykiem. Mówił, że chce wygrać dla ciebie.
Miło z jego strony. Tak, rozmawiałem z nimi.
Są 20 minut od dokonania tego.
Amerykanie wychodzą na boisko. Czuć to napięcie.
Znają stawkę.
Gasol przeciw Howardowi.
Pięć sekund na rzut.
Gasol lewą ręką…
Tracą już tylko cztery punkty.
Gdy zbliża się koniec meczu i różnica nie jest duża, masz szansę.
Czujesz, że możesz wygrać.
Podkręciliśmy tempo.
Navarro wbiega w pole trzech sekund.
Jeszcze raz Navarro i znowu trafia.
Hiszpanie mają 60% skuteczności i znów tracą tylko cztery punkty!
Przez cały mecz miałem poczucie, że mamy szansę.
Każdy to widział.
Amerykanie pozwalają na dużo pewnym siebie Hiszpanom
i dali się zepchnąć do obrony.
Navarro dogrywa do Gasola pod kosz.
Amerykanie nie mogą zatrzymać Hiszpanów, a Hiszpanie ich.
James… Są punkty i faul!
Szybko pokonał całe boisko.
Co za szalona energia.
Obie drużyny walczą o bezpańskie piłki, a stawką jest złoty medal.
Hiszpania przegrywa sześcioma punktami. Mają szansę.
Ja, Deron i Paul powiedzieliśmy sobie,
że gdy wejdziemy na boisko, odmienimy oblicze drużyny.
Rusza Chris Paul. USA znów próbują wyjść z atakiem.
Wade się obraca. Trudny rzut, ale trafia!
Wade pozwala nam odetchnąć i daje dziesięć punktów przewagi.
Bosh do Williamsa.
Punkty Derona Williamsa!
Nieważne, kto trafiał.
Jeden miał 15 punktów, drugi 12, ale liczyło się tylko zwycięstwo.
Zmartwiony Mike Krzyzewski.
Ostatnia minuta trzeciej kwarty meczu o złoty medal w Pekinie.
Alley oop do Gasola! Co za mecz Navarro!
Anthony rzuca za trzy.
Trafia. Carmelo Anthony pięknie dograł piłkę.
Zaraz koniec trzeciej kwarty.
Williams dobrze blokuje Navarro, ale ten wchodzi pod kosz…
Co za rzut Navarro na zakończenie trzeciej kwarty!
Kazałem im się nie martwić wynikiem i skupić na następnej kwarcie.
„Nie myślcie o tym, tylko o reszcie meczu.
Niech wam się nie wydaje, że Hiszpania przestanie stawiać opór
albo się wycofa”.
Wchodzi Rudy Fernandez, wielka iskra Hiszpanii.
Ma na koncie cztery faule. Kolejny wykluczy go z gry.
Co za podanie!
Gasol kończy akcję i znów mamy pięć punktów różnicy.
Niecelny rzut Carmelo Anthony’ego za trzy.
W drugiej połowie Amerykanie trafiają jeden na siedem rzutów za trzy.
Fernandez za trzy punkty i trafia! Dwa punkty różnicy!
Czas dla Stanów Zjednoczonych, bo Hiszpanie są w natarciu!
Chcieli sprawić, żeby Amerykanie poczuli presję.
Udało im się. Presja jest ogromna.
Dzielą ich dwa punkty.
Chyba nigdy w karierze nie przeżyli takiej chwili napięcia,
jak wtedy na igrzyskach, gdy prowadzili dwoma punktami.
Wydawało się, że świat się na nas wali.
W czasie tej przerwy miałem powiedzieć im parę rzeczy,
ale to zawodnicy zabrali głos.
Kobe, Dwyane i pozostali stwierdzili, że dadzą radę.
Byli przygotowani na tę chwilę.
Hiszpanie nie mają nic do stracenia.
Mogą grać na luzie. To USA muszą się przegrupować
na te ostatnie osiem minut i 13 sekund.
To jeden mecz.
Wielu zawodników się denerwowało
i wiem, że czuli większą presję niż ja. Wiedziałem, że jestem gotowy.
Wade do Kobego Bryanta.
Ten mija obrońców, rzuca z trudnej pozycji i trafia.
Kobe Bean, Pan Fantastyczny, ruszył, by ratować sytuację.
Rubio zabiera piłkę Bryantowi, ale ten ją odzyskuje.
Podaje do Howarda i wsad!
Dziewięć punktów przewagi. Do końca prawie siedem minut.
Kto uczestniczył w tych trzech akcjach? Kobe Bryant.
Trafił ważny rzut i miał dwie asysty.
Siedem punktów z rzędu.
To było jak wielka bitwa.
Moglibyśmy grać całą noc, a i tak byłoby z dziewięć dogrywek.
Zbiórka Reyesa. Podaje do niepilnowanego Fernandeza.
Tym razem trafia!
Ważne punkty Fernandeza dla Hiszpanii!
Nie panowałem nad reakcjami ciała. Denerwowałem się.
I to bardzo.
Kolejne trzy punkty i mamy 98 do 92. Trafił Kobe Bryant!
To był pokaz najlepszej koszykówki na tej planecie.
Fernandez wbiega pod kosz!
Co za wsad! Do tego jest faulowany!
Rudy Fernandez!
Co za zakończenie akcji!
Nie byłem może zdenerwowany, ale na pewno myślałem:
„Te gnojki nie odpuszczą”.
Pięć punktów różnicy, 104 do 99.
Znów obrona strefowa.
Który z Amerykanów zdobędzie punkty?
Gdy zbliżał się koniec meczu, wynik był wyrównany
albo trzeba zdobyć ważne punkty, po prostu się wyłączałem.
Tłum znika.
Wbiegłem pod kosz, podałem do Koba,
on zrobił zwód.
Próbuje za trzy…
Wpadło!
Odwrócił się i zrobił tak.
Kobe powiedział…
To była wspaniała chwila.
Można rozejrzeć się po hali i chłonąć atmosferę.
Cieszyć się tym.
Czy ktoś w NBA kocha takie chwile bardziej niż Kobe Bryant?
Ma szansę na akcję czteropunktową.
Co więcej, z powodu fauli Rudy Fernandez kończy udział w meczu.
Amerykanie mogą odetchnąć, ale nie udało im się uciec Hiszpanii.
Jest 108 do 99.
Do końca meczu trzy minuty.
Navarro znów rzuca i trafia.
W końcówce naprawdę trzeba było użyć strategii.
Musieliśmy dać z siebie wszystko.
Widać było, jak poziom gry rośnie.
Tym razem Navarro oddaje piłkę Jiménezowi.
Może rzucać za trzy punkty… Piłka ląduje w koszu!
Znów cztery punkty różnicy.
Depczą Amerykanom po piętach.
Jesteś pewny siebie, bo wiesz, że nie będziesz idealny,
ale póki się nie boisz, poradzisz sobie.
Dwyane Wade chce wejść pod kosz. Piłka do Paula, ten do LeBrona.
James podaje na obwód do Wade’a, ten rzuca za trzy…
Jest!
Kolejna ważna trójka i jest 111 do 104.
Pamiętam, gdy trafiłem.
To niesamowite uczucie.
USA prowadzą sześcioma punktami, a do końca minuta i 20 sekund.
Hiszpanie nadal bronią strefą.
Paul do Bryanta, który szuka wolnej pozycji.
Wejście pod kosz i są punkty!
Kobe Bryant powiększa przewagę do ośmiu punktów.
W tamtym momencie wygraliśmy. Zdobyliśmy złoto.
Na trybunach hali Wukesong słychać gromkie „USA”.
To chyba jeden z najlepszych meczów w historii.
Świętowanie trwa.
Koszykarze Stanów Zjednoczonych znów ze złotym medalem!
Po tylu rozczarowaniach w 2002, 2004 i 2006 roku.
Zawodnicy biegną uściskać byłego olimpijczyka,
Douga Collinsa, w tej jakże emocjonalnej chwili.
Dodajmy, że jego syn, Chris, jest członkiem sztabu szkoleniowego.
Wyjątkowy dzień dla Collinsów.
I dla całej amerykańskiej koszykówki.
Nie spodziewałem się tego, ale wszyscy podeszli do stolika.
Nieśli kwiaty.
Poprosili, żebym wyszedł i założyli mi złoty medal na szyję.
Zrobiliśmy sobie wspólne zdjęcie.
Niedawno je wyciągnąłem,
bo Kobe stał obok mnie.
Gdzie są te butelki?
No gdzie?
Mamy złoto, Ameryko!
Tak jest!
Dobra robota, CP.
Jesteś wielki!
- Kto to? - Nie!
- Mówiłem! - Oddał ten swój firmowy rzut.
Amerykanie mają opinię supergwiazd, z których każda podąża własną drogą.
Robimy wszystko na pokaz i dla blichtru. Nie umiemy pracować zespołowo.
Dobra robota.
Nagle pojawia się Drużynę Odkupienia, która ma pełne prawo do egoizmu.
To zapewne najwspanialsza drużyna w historii igrzysk olimpijskich.
Stany Zjednoczone!
Stałem na podium i myślałem o drodze, jaką przebyłem.
Nie wiedziałem, ile może znaczyć to złoto.
Ale wtedy wszystkie moje emocje,
każdy moment zwątpienia, kontuzje… To wszystko nie miało znaczenia.
To te rzeczy doprowadziły mnie do tej chwili.
Czułem radość i ulgę.
„No dobra, udało się”. Zebraliśmy się w konkretnym celu.
Nie nosiliśmy klubowych koszulek.
Reprezentowaliśmy USA.
Przez to, co przeszliśmy w latach, gdy przegrywaliśmy,
możliwość bycia na podium ze złotym medalem na szyi
to jedna z najcenniejszych chwil w karierze.
Na nowo ustanowiliśmy standard, co znaczy grać w koszykówkę w USA.
Nie ma lepszego uczucia niż zdobycie złotego medalu.
To twój kraj. To świat.
To igrzyska olimpijskie.
Nie ma wspanialszej chwili.
Pierwszy dzień podróży.
Lecimy do Chin po złoty medal, skarbie.
Trzynaście godzin?
Tyle czasu w samolocie.
Ale lecimy na igrzyska, więc spoko.
Dawaj, Tayshaun!
Zdjęliście piżamki?
Kobe, zdjąłeś?
W życiu nie wyglądałem na takiego silnego.
Piękna. Wyglądam jak Iron Man.
Czaisz?
Jaki masz numer?
- A jaki miałeś dwa lata temu? - 10.
Proszę bardzo.
Filadelfijczyku, idziemy.
To znaczy: „Z drogi”.
Myślałem, że to zagrywka.
Oszukiwałeś mnie przez pięć lat.
Teraz rozumiem. Musisz zmienić sygnał.
I tak go rozgryzę.
Wiele do mnie dziś dotarło. Czuję wielki patriotyzm,
stojąc przed Statuą Wolności.
To droga do złota.
Nie mogę się doczekać złotego medalu.
Widzimy się w następnym odcinku.
Mówił król James. Za mną jest D Wade, który…
Bam!
Żegnamy się z wami.
Napisy: Karol Radomski