Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪สวัสดี บ็อบครับ
‪ผมยุ่งอยู่ ไม่สามารถรับสายได้ ‪ฝากข้อความไว้นะครับ
‪สวัสดีที่รัก ฉันทำวิจัยเสร็จแล้ว
‪ฉันได้มาแล้ว มันสวยมากเลย
‪ฉันจะเอามันไปที่ห้องแล็บ แล้วจะรีบกลับบ้านนะ
‪ฉันคิดถึงคุณ
‪คุณช่วยชาร์จโทรศัพท์ซะทีสิ บายค่ะ
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ขอบคุณ โชคดีครับ
‪- บายครับ ‪- บาย โชคดีค่ะ
‪ฮัลโหล
‪คุณคาเชีย…
‪แค่แป๊บเดียว
‪โทรเรียกตำรวจเร็ว
‪- รถพยาบาลด้วย ‪- ได้
‪ที่รัก!
‪บ็อบ
‪เคท
‪คุณรับโทรศัพท์ไม่ได้ ‪เพราะคุณมัวยุ่งกับอะไรอยู่ฮึ
‪ผมอธิบายได้
‪คุณจะอธิบายอะไร
‪ไอ้คนเจ้าชู้สารเลว
‪เคท อย่าทำนะ
‪ไอ้สารเลวขี้ตอแหล
‪- เคท อย่า… ‪- ทำได้ยังไง ฮึ
‪อย่าทำนะ
‪ไอ้คนโกหก!
‪ที่รัก ขอละ
‪ให้ตายสิ ฉันไม่อยากเชื่อจริงๆ
‪ฟังนะ อย่า…
‪- ไอ้ปลิงดูดเลือด ไอ้ขี้เกียจ ‪- ไม่ เคท
‪- ทำงี้ได้ไง ‪- มันไม่ใช่อย่างนั้น…
‪ฉันยุ่งทำวิจัย แต่แกมั่วกับผู้หญิง
‪เคท ไม่นะ เคท
‪- อะไร ‪- ขอภาษาอังกฤษ นะ
‪ไอ้สารเลว ไอ้คนโกหก
‪- หยุดนะ ‪- ใจเย็นครับคุณผู้หญิง ใจเย็นๆ
‪ไปกันได้แล้ว เร็ว
‪ใจเย็นๆ นะ
‪ไป
‪ไปสิ ไป
‪ปล่อยฉันนะ
‪เธอมาจากไหน
‪- จากแถวบ้านฉัน ‪- คุณอยู่แถวไหน
‪นรกเหรอ
‪แย่กว่านั้นอีก
‪ซาโกปาเน
‪เรากะจะช่วยโลกด้วยกันแท้ๆ
‪แต่ล้มเหลวซะแล้ว
‪ได้เวลากลับบ้านแล้วนะ
‪สามปีก่อนเราได้ชื่อว่า
‪เป็นบริษัทที่เติบโตเร็วที่สุด ‪ในกลุ่มธุรกิจเฟอร์นิเจอร์
‪สองปีก่อน เฟอร์นิเจอร์เรา ‪ได้รางวัลเหรียญทองจากงานเอ็กซ์โปที่มิลาน
‪ปีที่แล้ว…
‪คุณอกาทา ผมเข้าใจแล้ว ‪ว่าคุณประสบความสำเร็จต่อเนื่อง
‪คุณพูดเหมือนนายกฯ ตอนออกทีวีเลย
‪นั่นละค่ะเหตุผลที่เราต้องการวงเงินก้อนใหม่
‪เพื่อลงทุนเพิ่ม ท่านประธาน
‪ผมเข้าใจ แต่…
‪ผมเกรงว่าถ้าผมก้าวขาออกไปด้านนอก
‪ผมคงไม่เห็นรถบรรทุก ‪เข้าแถวรอขนเฟอร์นิเจอร์ไปส่งอยู่ใช่ไหม นั่นละ
‪น่าเสียดายที่เรือแสนสวยลำนี้ของคุณ ‪จะเหมือนเรือไททานิก
‪มีแต่ปาฏิหาริย์เท่านั้นที่จะช่วยมันได้
‪นั่นละคือสิ่งที่ฉันอยากคุยด้วย
‪คุณนี่ดื้อจริงๆ
‪นี่คือ…
‪ไม่ๆ เป็นไปไม่ได้
‪แต่ก็เป็นไปแล้ว
‪ไม่มั้ง ทรัพยากรทางธรรมชาติ ‪เก่าแก่ขนาดนี้หายากกว่า…
‪เพชรอีกมั้ง ไม่รู้สิ
‪แต่อย่างที่คุณเห็น หนึ่งในนั้นเป็นของฉันแล้ว
‪แปลว่าคุณเจอสมบัติที่ถูกฝังไว้ล่ะสิ
‪ดูไบคอลเลคชั่น
‪คำสั่งซื้อมูลค่า 15 ล้านยูโร
‪- จากใคร ‪- ลูกค้าจากตะวันออกกลาง
‪ที่มีสองชื่อที่เราต่างก็รู้จัก
‪แน่นอนว่าฉันไปหานักลงทุนได้
‪แต่พ่อที่เสียไปแล้วของฉัน ‪ไว้ใจธนาคารคุณตลอดมา
‪พ่อของคุณเป็น…
‪นักธุรกิจที่เก่งมาก เป็นคนมีวิสัยทัศน์
‪ถ้างั้น คุณอกาทา
‪อีกคำถามหนึ่ง
‪ครึ่งหนึ่งของบริษัทนี้เป็นของ
‪ถ้าพูดอย่างเกรงใจก็…
‪น้องชายที่ไม่ค่อยเอาไหนของคุณใช่ไหม
‪เพื่อน ฉันไม่รู้ว่านายเป็นใครหรือต้องการอะไร
‪แต่นายเข้าใจผิดแล้ว
‪ก็ได้ เท่าไร
‪หมื่น สองหมื่นเหรอ หรือสามหมื่น
‪ว้ากๆ อย่าตื่นเต้นดิ
‪อย่าจริงจังนักสิ ก็ได้ สามหมื่น
‪ฉันจะจ่ายทุกบาททุกสตางค์
‪- สิบ ‪- หา
‪ฉันไม่เคยติดหนี้ใครถึงล้านสักคน
‪นี่เรื่องโมร็อกโกเหรอ
‪แต่ฉันจ่ายเป็นงวดๆ แล้วนะ
‪อาจจะไม่เป๊ะนะ แต่ไม่ใช่ล้านแน่ๆ
‪- หนึ่งสัปดาห์ ‪- สอง
‪สิบล้าน
‪- หนึ่งสัปดาห์ ‪- ครับๆ
‪สวัสดี พี่สาว
‪ผมกลับมาแล้ว
‪หมายความว่าไง "ทำไม" ก็ผมคิดถึงพี่ไง
‪มาเจอกัน คุยกันหน่อยได้ไหม
‪แต่ผมแวะไปได้ เมื่อไหร่ก็ได้
‪รักพี่นะ
‪นรกเอ๊ย!
‪ใส่ชุดอะไรน่ะ
‪ทำไม มีแขกคนสำคัญจะมาหาไง
‪ฉันก็ต้องแต่งให้หรูหน่อยสิ
‪โรงแรมริตซ์ที่ปารีสต่างหากที่หรู
‪ฉันรับรองได้ว่าเขาไม่ยอม ‪ให้คนที่ใส่ชุดแบบนั้นเข้าไปพักแหง
‪ผู้เชี่ยวชาญ… ด้านแต่งตัวหรูอยู่ตรงนี้แล้ว
‪ถ้าฉลาดนักละก็
‪ทำไมไม่ไปเสิร์ฟซุปกะหล่ำปลีดองที่ปารีสล่ะ
‪- เพราะสงสารไง ‪- โอ้ เพราะสงสาร
‪ใช่ คนอื่นไม่มีใครทนอยู่ ‪ในกระท่อมโทรมๆ นี่กับนายได้หรอก
‪พูดอีกสิ พูดอีก
‪โอ๊ะ แขกสำคัญมาแล้ว
‪แกจอดตรงนี้เหรอ
‪หัวอยู่ไหน
‪จะที่ไหนล่ะ ก็ข้างหลังไง
‪หัวไปอยู่ข้างหลังเนี่ยนะ
‪ใส่หัวซะแล้วไปจอดที่อื่น
‪พ่อ หนูกับฟราเน็กอยากคุยกับพ่อก่อนไปทำงาน
‪ได้ลูก หลังเลิกงานนะ
‪พ่อ นี่…
‪พ่อบอกแล้วไง หลังเลิกงาน
‪เธอมาแล้ว
‪ฟราเน็ก เร็วเข้า ทุกคนประจำตำแหน่ง
‪เร็วเข้า ประจำที่
‪ฉันจะบอกให้นะเยดรุส พอฉันต้มยัยคนกรุงนั่นแล้ว
‪นายจะขอบใจฉันไปชั่วชีวิตและถอนคำพูดเมื่อกี้แน่
‪ยินดีต้อนรับ ขอต้อนรับสู่ที่พักของเรา
‪- สวัสดี ‪- เชิญเลยครับ ยินดีต้อนรับอย่างยิ่ง
‪เชิญครับท่านประธาน ยินดีต้อนรับจากใจ
‪เราจะคุยกันที่นี่เหรอ
‪สนามบินที่กรุงเทพฯ ยังเงียบกว่านี้เลย
‪สำหรับแขกวีไอพี เรามีห้องวีไอพี
‪ทางนี้ครับท่านประธาน เชิญทางนี้
‪ท่านประธาน สวัสดีครับ
‪- ผมมาแล้ว มีตราประทับและแบบฟอร์มมาด้วย ‪- ไอ้ขี้เมานี่มาทำอะไรที่นี่
‪การดูหมิ่นเจ้าหน้าที่รัฐมีโทษหนักนะ
‪เยดรุส ช่างเถอะ
‪เขาจะดูแลเรื่องระเบียบปฏิบัติ ‪คุณจะได้รู้ว่าฉันไม่ได้จะโกงคุณ
‪โกงเหรอ ท่านประธาน
‪คนที่นี่ไม่เคยโกงใคร
‪เชิญครับคุณผู้หญิง
‪เยี่ยมมาก ทางนี้ครับ
‪เชิญครับ
‪(สถานีรถไฟ)
‪รอเดี๋ยว เดี๋ยวฉันมานะ
‪สวัสดี ให้ผมช่วยยกกระเป๋า ‪ให้พาไปส่งที่ไหนดีครับ
‪- ไม่ต้อง ขอบคุณ ‪- ผู้หญิงสวยๆ ไม่ควรหิ้วของหนักๆ นะ
‪ให้เราพาคุณไปที่ที่คุณจะไป หาที่พักให้คุณเถอะ
‪- ไม่แพงหรอก วันนี้เรามีส่วนลด ‪- ไอ้นั่นเอาไว้พูดกับคนกรุงเถอะ
‪ไอ้! ไอ้คนกรุง!
‪หัดดูคนด้วยสิ นี่ซาโกปาเนนะ ไม่ใช่ทางหลวง
‪เกือบฆ่าฉันแล้วไง
‪นี่คือหุบเขาที่คุณจะขายให้ฉัน
‪ใช่ครับ ท่านประธาน
‪ทั้งหมดนี่เลย
‪ตามโฉนดที่ดินเลขที่ 567/89
‪/45/36 ลงวันที่…
‪- ถูกต้อง ‪- อย่าเพิ่ง!
‪- 16 ธันวาคม… ‪- พ่อ
‪- คุยได้ยัง ‪- ตอนนี้ยังไม่ได้
‪หุบเขานี้…
‪ฉันพูดว่าถูกต้องไปแล้วไม่ใช่รึไง
‪ผมยังไม่ได้ยืนยันเลย
‪ระวังหน่อย ไม่งั้นฉันจะยันนาย
‪- ถูกต้องหรือไม่ถูก ‪- คือว่า…
‪ท่านประธาน นั่งก่อนครับ
‪วันนี้เราเซ็นสัญญากันได้เลย
‪ไม่ได้
‪ฉันไม่ขายอะไรทั้งนั้น
‪- อะไรนะ ‪- ตามนั้นแหละ
‪เมื่อเช้านายยังจะขายอยู่เลย ‪ตอนนี้กลับมีปัญหาเหรอ อะไรกัน
‪แม่ฉันคลอดฉันบนที่ดินผืนนี้ ฉันสะท้อนใจ
‪นายเกิดที่โรงพยาบาล ‪ที่ซาโกปาเนต่างหาก เจ้าโง่
‪ขอโทษครับท่านประธาน รอสักครู่นะ
‪นายโง่เหรอ เห็นราคาไหม ‪เลขศูนย์ยาวจากนี่ไปโซพ็อตเลยนะ
‪ฉันไม่สน ฉันไม่ชอบผู้หญิงคนนั้น
‪เธอไร้มารยาท ‪ฉันจะไม่คุยหรือขายอะไรให้เธอทั้งนั้น
‪พ่อ เราคุยกันได้หรือยัง
‪เงียบไปเลย
‪มีสิทธิ์อะไรมาบอกลูกฉันว่าทำอะไรได้หรือไม่ได้
‪ตกลงเราคุยกันได้หรือไม่ได้
‪- ได้ ‪- ไม่ได้!
‪ฉันรู้ว่านี่มันเรื่องอะไร
‪นายโกรธว่าฉันจะได้เยอะกว่า ‪เพราะส่วนของฉันมันเยอะกว่า
‪ของนายอาจจะเยอะกว่า ‪แต่ถ้าไม่มีของฉันก็ไร้ความหมาย
‪หนูท้องค่ะ
‪- ไม่ได้! ‪- พ่อ
‪ตอนนี้พ่อทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ
‪- กับใคร ‪- กับเขา
‪ฉันไม่เห็นด้วย
‪ฉันเห็นด้วย
‪แกจะแต่งงานกับไอ้คนถังแตกนั่นไม่ได้
‪อย่ามาว่าเขาแบบนั้นนะ
‪ชีวิตหนู หนูจะแต่งกับใครก็เรื่องของหนู
‪ต่อให้พ่อเผาโปทาเลไปครึ่งเมืองก็เถอะ ‪นี่ไม่ได้แช่งนะ นรกเอ๊ย!
‪ฟราเน็ก เราไปกันเถอะ
‪แต่…
‪สายเลือดของฉัน
‪เหมือนของฉันมากกว่า
‪เหมือนของแม่เธอมากกว่า
‪แล้วลูกชายฉันก็ไม่ใช่คนถังแตก
‪แต่เป็นหนุ่มโปทาเลเนื้อหอม
‪นายคอยดูเถอะ
‪ท่านประธาน
‪ฉันเข้าใจว่าสถานการณ์เปลี่ยนแล้ว ‪และคุณตัดสินใจขาย
‪- ทุกอย่างเลย ใช่ครับ ‪- แล้วตัวน้องสาวก็คิดเหมือนกันด้วยไหม
‪น้องสาวใคร
‪- ของเขา ‪- เขาไม่มีน้องสาว
‪หมายความว่ายังไง
‪ที่ดินกับบ้านของคุณเยเดรจ์เป็นของเธอครึ่งหนึ่ง
‪ไม่ใช่แล้วตั้งแต่เธอจากไป
‪- มีน้องสาวเหรอ ‪- ไม่มี
‪- เธออยู่ที่ชิคาโก ‪- แต่เธอก็ยังเป็นเจ้าของที่ดินอยู่ดี
‪ไม่ เธอไม่มีสิทธิ์ออกเสียง
‪- แต่เอกสารไม่บอกไว้อย่างนั้น ‪- แต่ฉันบอกไง
‪ใช่แล้ว วาชุสเป็นพยานได้ ‪ที่ดินกับบ้านเป็นของผม
‪ด้วยเกียรติของผมท่านประธาน ‪ทุกอย่างเป็นของเขา
‪ที่ดินไหน บ้านไหน
‪คาชกา
‪ผู้หญิงคนนั้นเป็นปลาเงินปลาทองตัวใหญ่นะ
‪ปลาวาฬทองเลยก็ว่าได้
‪โอกาสครั้งมโหฬาร
‪ถ้าไม่ฉวยโอกาสไว้คงน่าเสียดายตายเลย
‪เป็นโอกาสที่ดีมาก
‪ใช่ คงน่าเสียดาย
‪นึกแล้วว่าเราต้องตกลงกันได้ตามประสาพี่น้อง
‪ใครว่าล่ะ
‪- กุญแจ ‪- ฉันไม่มี
‪- ปกติมันอยู่ตรงนี้ ‪- ตอนนี้ไม่แล้ว
‪คาชกา เธอบอกว่าจะไม่กลับมาอีกไง
‪แต่ฉันกลับมาแล้ว
‪ดีใจจังที่พี่มีความสุข ขอตัวนะ
‪- คาชกา ‪- บอกแล้วไง
‪ถึงจะใช้โคคาโคล่า ‪ก็ล้างความเป็นสาวโกรัลไม่ได้
‪คุณมีเวลาหนึ่งสัปดาห์
‪ถ้าคุณขายทั้งหุบเขาให้ฉันไม่ได้
‪ฉันก็จะไม่ซื้อเลย
‪คุณผู้หญิง ใครบอกว่าเราจะไม่ขาย
‪ถ้าจำเป็นเราจะขายทั้งครูโปว์สกีให้ด้วย
‪- โอกาสดีหลุดไปแล้ว ‪- ก็ครอบครัวนายไง ของนาย
‪จะบ้าตายกับยัยนั่น
‪บ้าเอ๊ย
‪(กำลังต่อสาย: บ็อบ)
‪ขี่รถดูทางบ้างสิ
‪ใจเย็น ไม่มีใครเป็นอะไรนี่
‪ไม่มีเหรอ
‪แล้วกระเป๋าเดินทางล่ะ
‪กระเป๋าพังดีกว่าศพเละๆ บนถนนนะ
‪แล้วพวกคุณทำไมถึงชอบเดินกลางถนนกันจัง
‪เกือบทำผมตายแล้วไหมล่ะ
‪แต่ฉันเปล่า
‪คุณไม่เป็นไรนะ
‪การบาดเจ็บหลังเจออุบัติเหตุแบบนั้น ‪ผ่านไปสักพักอาจกลายเป็นปัญหาได้
‪แต่เราไปตรวจกันได้นะ
‪ตอนกินกาแฟดีไหม
‪ได้ไหม
‪เอาน่า
‪ไม่ได้เหรอ
‪ก็ตามใจ
‪สบายๆ และงดงามเช่นเคย
‪พอเถอะ
‪คำหวานนายใช้กับฉันไม่ได้หรอก
‪ไอ้บ้านี่
‪แต่ก็เป็นไอ้บ้าที่รักของพี่
‪คราวนี้เท่าไรล่ะ
‪พี่
‪พูดงี้โกรธนะ
‪นายซวยมาอีกแล้วล่ะสิ
‪เรียกว่าข้อเสนอที่ดีที่สุดในชีวิตดีกว่า
‪อีกแล้วเหรอ
‪คราวนี้มันไม่เหมือนกัน รับรองได้เงินเยอะแน่ๆ
‪แต่อย่างที่พี่พูด ซึ่งผมเรียนมาจากคนที่เก่งที่สุด
‪เราต้องให้ก่อนถึงจะได้
‪เท่าไร
‪- สิบ ‪- หมื่นนึงเหรอ
‪สิบล้าน
‪ล้อเล่นรึไง
‪เชื่อผมเถอะพี่ นี่ไม่ตลกเลยล่ะ
‪ฉันไม่มีหรอก สิบล้านน่ะ
‪ผมมั่นใจว่าพี่หาได้
‪ฉันต้องการหลักประกัน
‪หุ้นของนายในบริษัท โอนมาให้ฉัน
‪ล้อเล่นเหรอ
‪นี่ไม่ตลกเลยล่ะ
‪นายจะไปหาเงินมา จ่ายหนี้ แล้วก็เอาหุ้นคืนไป
‪ฉันไม่ได้จะปล้นนายนะ ฉันอยากช่วยนาย
‪เอกสาร เซ็นซะ
‪นายจะได้เงิน…
‪หลังทำเรื่องนึงให้ฉันแล้ว
‪อะไร
‪ฉันอยากซื้อที่ดินที่นี่ จะสร้างบ้าน
‪แม่สาวโกรัลคนหนึ่งกำลังสร้างปัญหาให้ฉัน ‪ต้องมีคนไปกล่อมเธอหน่อย
‪พี่อยากซื้อที่ดินที่นี่เหรอ สร้างบ้านเหรอ
‪พี่เกลียดภูเขา
‪คนเราเปลี่ยนกันได้
‪ภูเขาและหุบเขาทั้งหลายเอย ‪ฉันจะปิดทองให้เจ้า
‪ถ้าเพียงแต่เจ้ายอม
‪มอบวัยเยาว์คืนให้แก่ฉัน
‪ฉันหวังว่าจะได้
‪คาชกาของฉันกลับมา
‪ยายสาวบ้านนอก
‪ทั้งโปทาเลเม้ากันให้แซดว่าเธอกลับมาแล้ว
‪แถมโวยซะบ้านเกือบแตกไปรอบแล้วด้วย
‪แต่ก็ยังไม่มาหาฉันอีก ยัยสาวบ้านนอกนี่น้า
‪นิสัยไม่ดี นิสัยไม่ดี
‪ดีใจจังที่ได้เจอคุณ
‪พอแล้ว พอได้แล้ว น้ำลายเลอะหน้าฉันหมดแล้ว
‪มา ขอฉันดูเธอชัดๆ หน่อยซิ
‪โตขึ้นแล้วนี่
‪แต่ผอมมากไปนะ
‪อย่างที่คิดไว้เลย
‪ฉันตามหาของที่เธอชอบอยู่สองวันเชียวนะ
‪คุณรู้ได้ยังไงคะ
‪ของแบบนี้ใครๆ ก็รู้ได้เองจ้ะ
‪ฉันเอาซินทิคามาให้
‪แล้วก็ยังมีอย่างอื่นอีก
‪ที่เธอชอบและรับรองว่าที่อเมริกาไม่มีแน่
‪นั่นไง ดื่มให้หมดนะ
‪ซินทิคาของคุณอร่อยมาก
‪แน่นอนอยู่แล้ว
‪ว่าไง
‪บอกแล้วไง ว่าเธอจะเผ่นไป ‪เร็วกว่าตอนมาซะอีก
‪เธอเบื่อแล้วล่ะสิ
‪เออมั้ง หน้าแบบนั้นเบื่อไหมล่ะ ดูสิ
‪ดูอยู่
‪พระเจ้า ฉันคิดถึงอะไรแบบนี้จัง
‪ต้องขอบอกว่าเฝ้ารอมาหลายปี
‪แต่ในที่สุดเธอก็มาแล้ว
‪แล้วตอนนี้จะเอายังไงต่อฮึ ยัยสาวบ้านนอก
‪ฉันจะเริ่มต้นใหม่ค่ะ
‪ฉันจะสร้างสวนผึ้ง
‪จากแค่รังผึ้งเก่าสองรังนั่นน่ะนะ
‪นั่นแค่จุดเริ่มต้นค่ะ
‪จุดเริ่มต้นของสวนผึ้งดิจิทัลขนาดใหญ่
‪- อะไรนะ ‪- สวนผึ้งดิจิทัล
‪เธอ…
‪เธอจะฝังชิปในก้นของผึ้งพวกนั้นเหรอ
‪ในรังผึ้งค่ะ
‪ฉันวิจัยเรื่องนี้อยู่ที่อเมริกา
‪เซนเซอร์จะบันทึกความชื้น อุณหภูมิ สภาพ เสียง
‪และการเคลื่อนไหวของฝูงผึ้ง
‪แล้วมันก็จะส่งข้อมูลไปที่คลาวด์เพื่อวิเคราะห์
‪คนละแวกนี้จะมาร่วมกับฉัน
‪แล้วต่อไปก็ทั้งโปทาเล ‪แล้วฉันจะเป็นคนคุมศูนย์ควบคุม
‪มีคนดูหนังไซไฟอเมริกันมากไปแล้วเนี่ย
‪แล้วไอ้เจ้า…
‪ศูนย์ควบคุมอะไรของเธอนั่นน่ะ ฮูสตัน…
‪จะไปอยู่ที่ไหน ในเพิงเก่าๆ นั่นน่ะเหรอ
‪ใช่ ฉันจะเดินสายไฟฟ้าและเชื่อมต่อกับเว็บ
‪ใช้ได้เยี่ยมแน่
‪ก็อาจจะมั้ง นี่
‪เอาไป
‪ฉันยกม้าเหล็กของฉันให้
‪เพราะถ้าต้องมัวแต่เดิน ‪คงจะสร้างศูนย์ฮูสตันไม่ได้แน่
‪เธอเอาจริงแฮะ
‪นรกเอ๊ย!
‪นึกแล้วเชียว
‪ว่าผู้หญิงครอบครัวนายนี่ไม่น่ารัก
‪ผู้หญิงครอบครัวฉันไม่น่ารักเหรอ
‪หรือว่าของฉันล่ะ
‪เดี๋ยวนะ เดี๋ยว
‪ขอโทษที ฉันลืม
‪แฟนนายหนีไปกับใครนะ
‪พ่อครัวเหรอ
‪บริกรโว้ย
‪นั่นแย่กว่าอีก
‪อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้ ‪หนีไปอเมริกาเหมือนน้องสาวนาย
‪เธออาจหนีไปอเมริกาก็ได้
‪แต่นี่ไม่ใช่เรื่องของนาย ดังนั้นไม่ต้องมายุ่ง
‪นายๆ นายหาเรื่องฉันเหรอไอ้บ้า
‪เดี๋ยวก็เตะให้…
‪ฉันจะตื้บนายให้เละเป็นโจ๊กเลย
‪ปัญญาอ่อน กางเต็นท์ตรงนั้นได้ไง
‪นี่!
‪- คุณเองเหรอ ‪- คุณเองเหรอ
‪คุณมาทำอะไรที่นี่
‪ฉันเหรอ คุณเป็นคนที่มากางเต็นท์ในที่ของฉันนะ
‪นี่เป็นที่ดินส่วนบุคคล
‪ขึ้นรถแล้วออกไปจากที่นี่ซะ
‪มอเตอร์ไซค์ผมพัง
‪ตอนเช้าผมจะซ่อมแล้วรีบไป
‪แล้วคุณตั้งใจจะนอนในไอ้นั่นทั้งคืนเหรอ
‪มันช่วยชีวิตผมมาหลายครั้งแล้ว
‪ที่อะแลสกา กรีนแลนด์ ภูเขาที่ปากีสถาน
‪ขอเดานะ ไปพิชิตเขานังกาล่ะสิ
‪ผมคือเจ้าแห่งการเอาตัวรอด
‪- ไม่นะ ‪- ไม่!
‪ก็ได้
‪มาบ้านฉันก็ได้ บ้านฉันไม่มีอะไรเลยนะ
‪แต่คุณยังพอจะตากข้าวของ ‪แล้วโทรหาคนมาช่วยตอนเช้าได้
‪ขอบคุณครับ
‪แต่นอนใต้ดวงดาวนี่เยี่ยมที่สุดแล้ว
‪โดยเฉพาะกับหมี
‪ที่นี่มีหมีด้วยเหรอ
‪สิบหกตัว
‪ฝูงเล็กใกล้จะสูญพันธุ์แล้ว ‪คงจะหิวน่าดูหลังหน้าหนาวแบบนี้
‪รอด้วย
‪นี่
‪โทรมซะไม่มี
‪หมายถึง… ตกแต่งเรียบง่ายดีจัง
‪ขอเบอร์ติดต่อคนออกแบบให้ผมด้วยนะ
‪หวังว่าคงไม่มีหนุ่มโกรัลขึ้หึง ‪เอาขวานมาไล่จามผมออกไปนะ
‪ถอดเสื้อผ้าซะ
‪ไม่อารัมภบทเลยเหรอ
‪ไม่งั้นจะมานี่ทำไมล่ะ
‪ย่อมได้
‪คุณต้องทำให้ร่างกายอบอุ่นก่อน
‪- ผมรู้วิธีอบอุ่นแบบไหนดีที่สุด ‪- ฉันก็เหมือนกัน
‪มัวรออะไรอยู่ล่ะ
‪คงอึ้งเพราะเจอความหน้ามืดของผู้หญิงน่ะ
‪ถอดเสื้อผ้าซะ
‪เราคุยกันก่อนดีไหม
‪ไม่
‪ก็ได้
‪ข้ามการเล้าโลมไปเลยก็ได้
‪ผมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว
‪ได้อยู่แล้ว
‪หุ่นผมตอนนี้อาจไม่เป๊ะนะ
‪แต่ข้างล่างนี่รับรองเด็ดสุดๆ
‪ถอดออกให้หมด
‪ร้อนแรงแบบสาวโกรัล เยี่ยม
‪ผมชอบ
‪ถ้าคุณต้องการผม ผม…
‪พร้อมแล้วนะ
‪ใส่ซะ
‪ชอบแนวคอสเพลย์เหรอ
‪อยากให้ผมเป็นยาโนชิกให้เหรอ
‪ได้เลย จัดไป ยาโนชิก
‪นี่
‪ว่าไง
‪- คุณโทรหรือยัง ‪- หาใคร
‪ก็จะใครล่ะ
‪- คนที่จะพาคุณกับไอ้ขยะนั่นของคุณไปไง ‪- อย่างแรกเลย มันไม่ใช่ขยะ
‪อย่างที่สอง ผมไม่มีทางเลือกมากนัก
‪และสาม มือถือผมแบตต์หมด
‪ไอ้นี่ไปภูเขาที่ปากีสถานกับคุณด้วยเหรอ
‪ใช่เลย ไปด้วยกันสองสามครั้ง
‪ผมใช้มันโทรตามเฮลิคอปเตอร์กู้ภัยมาสามครั้ง
‪พวกอังกฤษ พวกนี้ไม่เคยเตรียมพร้อมเลย
‪ไม่มีสัญญาณ
‪เอาน่า ตอนเช้าผมจะซ่อมมอเตอร์ไซค์
‪แล้วก็จะไป
‪คุณอยู่ที่นี่คนเดียวไม่กลัวเหรอ
‪มีอะไรต้องกลัว
‪ว่าคืนหนึ่งฉันจะโดนคนที่ยกหางตัวเอง ‪ว่าเป็นนักปีนเขาจากวอร์ซอรบกวนเหรอ
‪อีกอย่าง ฉันจำไม่ได้ว่า ‪ฉันเคยบอกว่าฉันอยู่คนเดียวนะ
‪แหมๆ
‪ผมก็ดันนึกว่าผู้หญิงแบบนี้ไม่มีอีกแล้ว
‪สวย
‪พึ่งพาตัวเองได้
‪ที่ไม่กลัวหมี
‪น่าจะทำเหล้าได้อร่อยด้วย
‪เหล้าควินซ์เหรอ
‪แองเจลิก้า
‪ผลิตในโกรัล สูตรของย่า
‪เหมาะเอาไว้ใช้อุ่นเท้าที่สุด
‪ขวดนี้เลยที่ย่าฉันใช้ก่อนตาย
‪แล้วทำไมไม่บอกผม
‪- มีถ่านกัมมันต์ล้างพิษไหม ‪- ใจเย็นๆ
‪คุณไม่ใช่คนแรกที่โดนมันล่อให้อยากดื่ม
‪มีคนอื่นอีกเหรอ
‪พวกเขาไม่ตายเหรอ
‪ส่วนใหญ่
‪ไม่สิ มีสองคนตาบอด
‪แต่แค่เดือนเดียว
‪ที่ด้านหลังมีเพิงอยู่
‪เราต้องการฟืนมาใส่เตาผิง
‪- เดี๋ยว ไหวไหมเนี่ย ‪- จับดีๆ
‪- หยุดก่อน ให้ตาย หนักชิบ ‪- พร้อมกัน
‪- จะไปไหนน่ะ ‪- เดี๋ยว
‪นรกเอ๊ย ไม่ใช่ทางนั้น
‪ไปตรงนั้น นายจะไปไหนฮึ
‪- นี่ ‪- ไอ้โง่ รอด้วยสิ
‪ระวังลม
‪จะไปไหน
‪ยกดีๆ
‪ทำอะไรกันน่ะ
‪นี่!
‪อะไร จะขโมยบ้านหมาเหรอ
‪บ้านหมาอะไร
‪- ไอ้นี่คือรังผึ้ง โง่ชะมัด ‪- รู้จักเขาเหรอ
‪- ออกไปซะ ‪- เขามีขวาน รีบเผ่นกันเหอะ
‪คุณจะบ้าเหรอ
‪ทำอะไรน่ะ
‪- ไม่ใช่ผมนะ ‪- งั้นใครล่ะ
‪ผีป่ารึไง
‪คุณผู้หญิง ผมปกป้องทรัพย์สินให้คุณนะ
‪ผมอุตส่าห์ต่อสู้กลางฝนฟ้าและพายุให้
‪ของของคุณแห้งแล้ว
‪ออกไปจากที่นี่ซะ
‪ไปซะ
‪ไปให้พ้น
‪(ศูนย์อนามัย)
‪เขาขับเลี้ยวมาจากหัวมุมถนนอย่างกับไอ้บ้า
‪แต่ฉันดูแล้วมันเหมือนเขาแพะนะ
‪ควาย
‪บนฝากระโปรงรถผมน่ะ ‪นึกออกไหม แบบรถกึ่งรถเทรลเลอร์น่ะ
‪ผมเคยขับตีคู่คล้ายๆ แบบนี้ตอนไปอะแลสกา
‪- อะแลสกา ‪- กับแคนาดา
‪ไม่นะ นั่นอะไรน่ะ
‪นั่นอะไร
‪- อะไร ‪- นี่ไง นี่มันอาการแพ้
‪ตรงนี้ไง นี่อาจจะร้ายแรงได้นะ
‪ฉันขอแนะนำให้สังเกตอาการสัก 24 ชั่วโมง
‪ฉันจะเลิกงานแล้ว เราจะได้…
‪แต่ผมไม่ได้
‪พรุ่งนี้ผมต้องปีนเขามนิค
‪ต้องไปตรวจสอบอุปกรณ์
‪- งั้นก็… ‪- ขอบคุณนะครับ
‪งั้นเราก็ไปปีนด้วยกันก็ได้
‪ขอบคุณครับ
‪น่าหม่ำสุดๆ
‪อ้าว
‪สวัสดีค่ะ ฉันกำลังจะปิดแล้วแต่เข้ามาก่อนสิ
‪จะบอกให้นะ
‪เราต้องหาแฟนให้เธอ
‪เขาจะได้ทิ้งเธอไปเหมือนเจ้าร็อบคนอเมริกันนั่น
‪บ็อบ
‪บ็อบ ร็อบ อะไรก็ช่าง
‪ประเด็นคือพอเขาทำให้เธอของขึ้นสุดๆ ‪เธอก็จะไม่อยากอยู่โปทาเล
‪เธอจะทนดูที่ดินสวยๆ นี่ไม่ได้ ‪แล้วเธอก็จะจากไปอีก
‪เยี่ยม แต่ดูเหมือนเธอจะเจอใครเข้าแล้วนะ
‪และเขาไล่เรา ไม่ได้ไล่เธอ
‪เพราะเขาไม่ใช่คนของเราไง เขาเป็นคนนอก
‪ต้องเป็นคนสโลวักแน่เลย
‪สโลวักอะไร
‪หมายความว่าไง จากสโลวาเกียไง
‪ฉันจะบอกให้นะ
‪เราต้องหาหนุ่มบ้านเรามาให้เธอ
‪เขาจะกำจัดเจ้าสโลวักนั่นไป
‪จีบเธอ แล้วก็ทิ้งเธอ
‪แผนเยี่ยมมาก
‪แต่เราจะหาหนุ่มกามิกาเซ่แบบนั้นได้ที่ไหน
‪เพื่อเงินแล้ว
‪แม้แต่แบรด พิตต์ก็ยังยอมมาเลย
‪หัวหน้า
‪ขอกาแฟให้เราหน่อย
‪อะไร เช้านี้เจอมาหนักเหรอ
‪เช้า กลางวัน เย็น ไม่ง่ายทั้งนั้น
‪นรกถัดจากที่นี่ ก็คือการไปพักที่เชียโคชีเน็ก
‪อย่างน้อยที่นี่ก็วิวสวยนะ
‪อาจจะ แต่ภูเขามาขวางทางอยู่
‪ผมจะบอกให้ ไปจากที่นี่ซะ
‪นี่คือความเห็นจากคนที่รู้จักพวกโกรัลและที่นี่ดี
‪หัวหน้า
‪ว่าไง อีกกรึ๊บมั้ย
‪ฉันขอบอกไว้เลยนะ… นี่…
‪งานนี้ไม่ง่ายแน่
‪พูดอะไรน่ะ
‪ง่าย…
‪มาก
‪ขอบอกเลยนะ ‪ไม่มีใครมาสั่งฉันได้ว่าต้องทำไง
‪มาคอยคุมก็ไม่ได้
‪ฉันจะทำอะไรก็เรื่องของฉัน
‪แปลว่านายตกลงใช่ไหม
‪ไม่
‪หมายความว่าไง แต่นายเพิ่งจะ… ทำไมล่ะ
‪เพราะว่า
‪- น้องสาวฉัน คาชกา ใช่ ‪- น้องสาวเยดรุส คาชกาจากอเมริกา
‪- คาชกาเหรอ ‪- ใช่
‪นี่เกี่ยวกับคาชกาเหรอ
‪ผมเคยจีบเธอสามครั้งตอนม.ปลาย
‪สองครั้งผมเกือบต้องเรียกรถพยาบาล
‪ส่วนครั้งที่สาม…
‪คุณไม่อยากรู้หรอก
‪มีแต่คนโกหกกับพวกต้มตุ๋น
‪มีผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ที่นี่ มารีลา ‪บอกว่าเธอหากินด้วยการทำห้องเช่า
‪แต่เธอไม่มีนักท่องเที่ยวมาเป็นปีแล้ว แล้วไง
‪คิดว่าผมไม่รู้เหรอ
‪คิดว่าผมไม่รู้เหรอว่าเธอทำอะไร
‪เหล้าเถื่อนไม่มีใบอนุญาตไง
‪และผมช่วยเดินเรื่องให้ได้ แล้วไง เธอไม่สน
‪แต่ที่แย่ที่สุดนะ
‪ที่แย่ที่สุด…
‪คือโปโลดิสโก้โกรัล
‪คนมาฉลองปีใหม่
‪พวกนั้นเอาแต่ตะโกนว่า ‪"ซาโกปาเน เรามาแล้ว" งั้นก็มาเลยสิ
‪แต่มันจะจบลง ‪พวกเขาจะมาหาผม แล้วอะไรรู้มั้ย
‪"โวลเด็ค ช่วยเราหน่อยสิ"
‪แล้วสองคนนั้นล่ะ พวกเขาเป็นใคร
‪ไอ้หัวแหลมสองคนนั่น
‪พวกนั้นกำลังหาผู้ชาย ‪ไปปราบพยศน้องสาวคนที่มีหนวด
‪เพราะเธอขวางการขายที่ดินผืนนี้
‪คาชกาไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาเข้าใจไหม ‪ไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา
‪ได้ยินว่าคุณหามือฉมังอยู่เหรอ
‪นรกเอ๊ย
‪- เจ้าสโลวัก ‪- เจ้าสโลวัก
‪สโลวักเหรอ
‪เข้าใจแล้ว พวกคุณไม่สนใจ
‪เดี๋ยวก่อนสิ
‪ใครบอกว่าเราไม่สนล่ะ
‪นั่งสิ
‪งั้นนายก็เป็น…
‪นักท่องเที่ยวเหรอ
‪มาที่นี่โดยบังเอิญเหรอ
‪คนพเนจร เรียกงั้นก็ได้
‪แล้วคาชกาก็ยอมให้นาย ‪เข้าบ้านเธอง่ายๆ เลยเหรอ
‪เธอใจอ่อนกับผมน่ะ
‪ไร้สาระ เธอไม่มีทางใจอ่อนกับใครแน่
‪เขาโกหกหน้าซื่อตาใสอยู่เห็นๆ เขาเป็นไส้ศึก
‪กามิกาเซ่ของเราต่างหาก
‪- งั้นก็ช่างเถอะ ‪- นายจะรับงานนี้หรือเปล่า
‪ก็แล้วแต่
‪เท่าไร
‪ให้เวลาแค่ไหนล่ะ หนึ่งสัปดาห์เหรอ
‪เวลา… คิดเงินเท่าไรบอกมา
‪ข้อเสนอพิเศษให้คุณเลย ไม่คิดเงิน
‪แต่ต้องทำตามวิธีผม
‪ต้องไม่มีใครรู้ว่าเราเกี่ยวข้องกัน ‪และคุณต้องบอกผมทุกอย่าง
‪ไม่มีการหลอกกัน
‪ฝันไปเถอะ
‪เดี๋ยวก่อน
‪นายจะได้รู้เท่าที่จำเป็นต้องรู้
‪คนโกรัลไม่มีวันพูดหมดเปลือกกับคนกรุง
‪นี่คือเงื่อนไขของเรา
‪เอาเลย
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- อรุณสวัสดิ์ เอาเลย
‪แค่นั้นละ หยุด
‪- ฉันต้องการไม้มามุงหลังคา ‪- ไม่ เราไม่มีไม้
‪- ได้ไง ‪- เราไม่มี
‪- กองอยู่เต็มไปหมดนั่นไง ‪- มีคนซื้อไปแล้ว
‪คุณแนะนำช่างซ่อมหลังคาให้หน่อยได้ไหม
‪ช่างเหรอ ไม่ได้
‪ช่างทุกคนถูกจองตัวเต็มหมด ‪จนถึงมกราคมปีหน้าโน่น
‪พี่ชายฉันมาที่นี่เหรอ
‪คุณมีพี่ชายด้วยเหรอ
‪พี่ชายอะไร
‪รู้แล้วยังมาถามอีก
‪นี่คืออนาคตของการเลี้ยงผึ้ง
‪ฉันทำวิจัยเรื่องนี้ในอเมริกา
‪ของแบบนี้คือเครื่องมือของพวกอเมริกัน
‪นั่นเป็นของเรา คนโปแลนด์ ‪เป็นผู้คิดค้นของพวกนั้นที่ซิลิคอนแวลลีย์
‪รังผึ้งอัจฉริยะพวกนั้นจะช่วยไม่ให้ผึ้งสูญพันธุ์
‪ฟังนะ ผมไม่เคยยอมให้ผู้หญิงหน้าไหน
‪มาบอกผมว่าผมควรจะเลี้ยงผึ้งยังไง
‪คุณไปทำของคุณเอง
‪ฉันทำแน่ แล้วอย่าแปลกใจล่ะ ‪ฉันเอารังผึ้งพวกนี้ ทั้งหมดเลย
‪พวกนี้ขายไปหมดแล้ว
‪เข้าใจแล้ว
‪อะไร ล้อเล่นเหรอ
‪ขออีกร้อยนึงสิ
‪นายจะปล้นพวกเดียวกันเหรอ
‪ก็ค่าจองไง
‪มีสักร้อยนึงไหม
‪มีร้อยนึงไหม
‪อะไรนะ
‪ช่างเถอะ เอ้านี่
‪ขอบคุณ
‪ฉันสาบานว่าถ้าฉันเจอคุณที่นี่อีก
‪ฉันจะไปขอใบอนุญาตครอบครองปืน
‪โปทาเลไม่ใช่ตะวันตกแดนเถื่อน ‪ที่จะยิงก่อนแล้วค่อยถามทีหลังนะ
‪แล้วคุณจะประหลาดใจ
‪คุณไปเอาพวกนั้นมาจากไหน
‪คุณชอบไหม
‪ไม่
‪คุณภาพแย่ ไม้ไม่ดี
‪คุณชอบจริงๆ ด้วย
‪นี่เป็นของขวัญขอยุติความขัดแย้ง
‪เพื่อทดแทนของที่คุณเสียไป
‪งั้นก็เป็นฝีมือคุณสินะ
‪ผมไม่ได้พูดแบบนั้น
‪คุณจะทำอะไรน่ะ
‪ลงมา
‪ใจเย็นๆ ผมเคยทำงานช่างไม้
‪ผมเคยสร้างสะพาน ‪ข้ามแม่น้ำเชี่ยวกรากในแอลเบเนียมาแล้ว
‪ฉันจ้างมืออาชีพแล้ว เขาจะมาอาทิตย์นี้
‪แค่เหวี่ยงค้อนไม่กี่ที ตะปูสองสามตัวก็เสร็จแล้ว
‪ผมไม่ยอมให้ฝนตกใส่หัวสวยๆ ของคุณ ‪ไปอีกอาทิตย์นึงหรอก
‪พยากรณ์อากาศบอกว่าอากาศอาทิตย์นี้ดี
‪เลิกได้แล้ว
‪ว่าไงนะ
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪ขึ้นอยู่กับคุณจะยอมช่วยเป่าปากให้ผมมั้ย
‪- คุณไม่เป็นไร ลุก! ‪- ผมหายใจไม่ออก
‪เป็นอะไรไป
‪พระเจ้า
‪ตาผม…
‪เริ่มเบลอแล้ว
‪อย่าขยับ อาจเป็นที่กระดูกสันหลัง ‪ฉันจะเรียกรถพยาบาล
‪ไม่ ผมบอบช้ำทางใจหลังเกิดอุบัติเหตุ
‪- ผมกลัวรถพยาบาล ‪- อะไรนะ
‪ก็ได้ ผมไม่มีประกัน
‪คุณอยากจ่ายให้เหรอ ก็ได้
‪ทั้งหลังคา บันได และลูกจ้างเป็นของคุณนี่นะ
‪ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะคิดให้ดี
‪อือ ผมแค่จะขอ
‪นอนตรงนี้สักพัก
‪แป๊บเดียวผมก็หายแล้ว
‪ถึงนอนในบ้านจะสบายกว่า แต่ก็นะ
‪นั่นละ หายใจเข้า หายใจออก หายใจเข้า…
‪มาเถอะ ค่อยๆ นะ
‪ช้าๆ
‪ตรงนั้น
‪คุณนอนลงเองได้ไหม
‪แต่ผมอยาก…
‪ก็ได้ๆ ผมแค่ล้อเล่น
‪แต่จริงนะ แค่โซฟาธรรมดาก็ใช้ได้แล้ว
‪ให้ตายสิ
‪ก็ได้ ฉันจะเอาหมอนมาให้
‪ดีๆ
‪คุณจะต้องอ้อนวอนให้ผมอยู่
‪คุณจะต้องอ้อนวอน
‪ให้ฉันโทรเรียกรถพยาบาล
‪นี่คุณ
‪มาช่วยผมหน่อยสิ
‪นี่
‪ฉันกลับมาแล้ว
‪ฉันกำลังคิดอยู่ว่า…
‪อะไรนะที่จะดีต่อคุณ
‪งั้นเหรอ
‪ที่จริงคือ…
‪ใครต่างหาก
‪ผมพอจะคิดออกสองสามอย่าง
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪ฉันมาแล้ว
‪หมอนี่เหรอ
‪งั้นก็ถอดเสื้อผ้าออก
‪กางเกงด้วย แล้วขึ้นไปบนโต๊ะ
‪เราจะใช้พิษงู
‪ขี้ม้า
‪กับ…
‪เปลี่ยนอุปกรณ์กันหน่อย
‪ร้องออกมาเลย
‪นั่นละ ใช่ๆๆ
‪เอาอีก อีกๆ
‪เอาเลย นี่แน่ะ นี่ๆ
‪จะไปไหน ฉันยังไม่เสร็จเลย
‪กลับขึ้นมาบนโต๊ะซะ
‪ขอบคุณมากครับ ไม่ต้องแล้วล่ะ
‪ผมหายแล้ว
‪ผมไม่เจ็บแล้ว
‪ขอบคุณค่ะ
‪ด้วยความยินดี
‪ฉันไม่ได้สนุกแบบนี้มานานแล้ว
‪หนุ่มหล่อนะเนี่ย
‪เขากางเต็นท์หน้าบ้านเธอเหรอ
‪ใช่ค่ะ นักปีนเขาจากวอร์ซอ
‪คราวนี้คงไม่กลับมาอีกแล้ว
‪เอาละ เก็บของกันเถอะ
‪ค่ะท่านประธาน เราพร้อมจะเริ่มผลิตแล้ว
‪เราแค่ต้องการ…
‪สัญญาเพิ่มวงเงินกู้อยู่บนโต๊ะผมแล้ว
‪เยี่ยมเลยค่ะ
‪คุณจะให้เงินได้เมื่อไหร่คะ
‪ทันทีที่คุณเซ็นสัญญา ‪ซื่อที่ดินนั่นมาได้แล้ว คุณอกาทา
‪- อีกแค่ไม่กี่วันค่ะ ‪- ดี
‪เอาละ ผมรออยู่นะ ผมลาละ
‪สวัสดีค่ะ
‪แพทริค
‪ธุระเราไปถึงไหนแล้ว
‪ว่าไงนะ
‪ฉันให้เวลานายสามวัน
‪ภายในสามวันฉันต้องได้ที่ดินนั่น
‪ให้ตายสิ
‪เย็นไว้นะ
‪เย็นไว้นะ นะ
‪ขอเดานะ ค้างแรมในป่าเหรอ
‪ผมไม่มีอะไรจะเล่า
‪เรื่องตามประสาผู้ชายน่ะ
‪งั้นเหรอ
‪แม้แต่กับคนที่ผิวบางงั้นเหรอ
‪เหนียวเหมือนเนื้อวัวตากแห้งมากกว่า
‪ฉันได้บอกรึเปล่าว่า ‪ฉันจบปริญญาเอกด้านภูมิแพ้ ฉันสามารถ…
‪ด้วยความยินดี แต่ไว้คราวหลังนะ
‪เหรอ เมื่อไหร่
‪- แต่… แล้วจะ… ‪- ผมไปนะ
‪ที่นี่มีประตูหลังไหม
‪ประตูหลังเหรอ ฉันไม่รู้
‪อะไร จะปีนหน้าต่างเหรอ
‪แต่… แล้ว…
‪นี่มัน…
‪คิดว่าตัวเองเป็นซอร์โรรึไง
‪เล่นมายั่วให้อยากแล้วจากไปนี่
‪อ้าว อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪เข้ามาสิ
‪ไม่ต้องอาย คุณมาที่นี่เป็นครั้งที่สองแล้วนี่นะ
‪เข้ามา นั่นละ มาเลยๆ
‪นั่นละ
‪แล้วก็นั่งลง
‪ทีนี้ มีอะไรให้ฉันช่วยคะ
‪เจอกันที่ที่มันหวาดเสียวน้อยกว่านี้ไม่ได้รึไง
‪พอแล้วๆ
‪เป็นยังไงบ้าง
‪ก็อย่างที่คุยกันไว้
‪มีอะไรในกอไผ่แล้วล่ะสิ จู้ฮุกกรูกันแล้วเหรอ
‪เป็นไงล่ะ
‪น้องสาวฉันเหรอ ฉันจะเล่น…
‪- เพิ่งจะนึกถึงเธอขึ้นมาได้รึไง ‪- สุภาพบุรุษ
‪ผมทำ
‪เกือบสำเร็จแล้ว
‪แต่ติดขัดอะไรอยู่นิดหน่อย
‪- นึกแล้วเชียว เธอไล่เขาออกมาอีกแล้ว ‪- แล้วมาคุยว่าเป็นมือฉมังจากวอร์ซอ
‪- พาผู้หญิงขึ้นเตียงก็ยังไม่ได้ ‪- อะไรก็ใช้ไม่ได้ผลกับเธอเลย
‪เธอไม่เหมือนคนอื่น
‪ไม่เหมือน…
‪ใครเลย
‪- ใช่สิ สายเลือดเดียวกับฉันนี่ ‪- แล้วเรื่องของเราล่ะเจ้าโง่
‪คุณบอกว่าพรุ่งนี้เธอจะไปไหนนะ
‪ไปบ้านมารีลา พวกเขาจะไปเจอกันที่นั่น
‪เทศบาลเมืองนี้อยู่ที่ไหน
‪- นั่นไง ‪- นั่นไง
‪อะไรของนาย ตรงนั้น
‪คุณทำให้โรงกลั่นคุณถูกกฎหมายได้นะ
‪โรงกลั่นอะไร
‪นี่ไม่ใช่โรงกลั่นเหล้า
‪แค่ผลิตเหล้าแองเจลิก้าแบบดั้งเดิมไว้กินเอง
‪เอาละ มาดื่มกันเถอะ นี่
‪ฉันควรต้องจ่ายภาษีไอ้เจ้านี่เหรอ
‪ทำไมล่ะ บรัสเซลส์ให้สูตรฉันมารึไง
‪นี่เหล้าของฉัน ไม่ได้ไปหนักหัวใคร ไชโย
‪มาดื่มกัน
‪- คาชกา ‪- ยาโกดกา
‪โตขึ้นเยอะเลยนะ
‪ฉันมาแล้วค่ะ
‪- จ้ะ ‪- ขอโทษนะ
‪แวะฉี่ตั้ง 16 ครั้ง
‪กระเพาะปัสสาวะจะกลับมาเป็นปกติ ‪แต่ที่เหลืออาจแย่ลง
‪มารีลาบอกว่าเธออาจต้องการคนเก่งด้านไอที
‪ฉันเรียนที่คราโควมาสามปี ฉันคิดว่าฉันทำได้
‪ฉันจะเขียนโค้ดให้รังผึ้งพวกนั้น
‪แบบที่ธิดาบาบีลอนอายเลย ถ้าเธอแค่
‪เล่ามาให้หมดเรื่องพ่อจอมโจรรัตติกาลของเธอ
‪ใครนะ
‪- อะไร ‪- สิงห์มอเตอร์ไซค์สุดหล่อไง
‪ขอละ เขาไม่ได้หล่อขนาดนั้น ‪แล้วก็ไม่มีอะไรให้เล่า
‪แต่เขาก็ไม่ได้ขี้เหร่
‪เธอรู้ได้ยังไง
‪เขามาหาฉัน
‪นาย ผมผู้โดดลงจากจุดสูงสุดของโลก
‪แล้วว่ายน้ำกับโลมาที่คอสตาริกา
‪- คนนั้นเหรอ ‪- คนนั้นแหละ
‪ไม่มีคนที่สองแน่
‪คาชกาไล่เขาออกจากบ้าน
‪ยังไม่จบเรื่องนี้อีกเหรอ
‪ฉันไม่อยากยุ่งกับผู้ชายอีกแล้ว
‪ฉันเข้าใจ
‪ฉันเคยเป็นแบบเธอ
‪จนกระทั่งฉันเก็บแต้ม ‪ผู้ชายที่ฮ็อตบึ้กที่สุดในโลกนี้ได้สำเร็จ
‪- ฉันขอฟังหน่อยดิ ‪- นี่ๆ
‪อะไร ผู้หญิงท้องควรได้ฟังเรื่องแซ่บๆ สิ
‪ผู้ชายแบบนี้ใกล้สูญพันธุ์แล้ว ฉันไม่แบ่งให้หรอก
‪เขาต้องการอะไร
‪- สวัสดี ‪- สวัสดีๆ
‪อรุณสวัสดิ์
‪- จะไม่เชิญเราเข้าไปเหรอ ‪- ไม่เชิญ
‪คุณควรต้อนรับแขกดีๆ ไม่ใช่เหรอ
‪ระวังด้วย ไม่งั้น ‪ฉันจะบอกบ้างว่านายควรทำยังไง
‪หรือว่าคุณกำลังทำอะไรผิดกฎหมายอยู่
‪- ผิดกฎหมายเหรอ นี่มันแค่… ‪- ชั้นเรียนก่อนคลอด
‪ใช่
‪- เรากำลังฝึกหายใจตอนมดลูกหดตัว ‪- ใช่ โดยมีหมอกำกับ
‪สวัสดี สุขภาพเป็นยังไงบ้าง
‪จริงด้วย ผู้ชายคนนี้กำลังหาห้องพักครับคุณมารีลา
‪ส่วนคุณทำห้องเช่า
‪ผมเลยพาลูกค้ามาให้ แล้วก็ถือโอกาส ‪ตรวจสอบห้องพักในฐานะเจ้าหน้าที่ด้วยเลย
‪หยุด ห้ามใครก้าวเข้ามา
‪ไปหาที่พักที่อื่นไป
‪แต่เราหามาหมดแล้ว
‪ไม่มีที่ไหนว่างเลย
‪บ้านฉันว่าง
‪ฉันมีห้องว่าง
‪ใช่
‪ข้อเสนอคุณทำให้ผมแปลกใจ
‪ฉันขอบอกนะ ค่าเช่าไม่ถูก
‪ผมเข้าใจ วิธีเดิมๆ ของพวกโกรัลไว้ต้มคนกรุง
‪อย่างมากผมตัดฟืนให้คุณอีกก็ได้
‪แล้วก็ขอบอกให้รู้อีกอย่าง
‪ฉันจะไม่นอนกับคุณ
‪ก็ได้
‪อาหารเช้ากี่โมงเหรอ
‪นี่ สาวสวย
‪ฉันถึงต้องการเงินก้อนนั้นไง
‪ใช่ ฉันรู้ว่าฉันพูดว่าทั้งโปทาเล
‪มันจะเป็นรูปแบบสหกรณ์ ‪มีสวนผึ้งสองสามสวน แต่ตอนนี้มีแค่ของฉัน
‪อีกแบบฟอร์มนึงเหรอ
‪เงินน้อยลงเหรอ ให้ตายสิ
‪ถ้าฉันไม่ต้องใช้เงินนั่นก็คงไม่ติดต่อคุณหรอก
‪ฮัลโหล
‪เยี่ยม
‪ขอบคุณ เกรงใจจัง
‪ถ้าคุณต้องการคนช่วยเจรจานะ
‪ใครๆ ก็ชอบผม
‪เพราะคุณปากกับใจไม่ตรงกันเหรอ
‪คุณจะเพาะผึ้งตรงนี้เหรอ
‪ผึ้งเพาะไม่ได้
‪พวกมันมาของมันเอง
‪ได้ยินว่านี่เป็นงานที่ดีที่สุด
‪คุณพักผ่อนไป พวกผึ้งงานหาน้ำผึ้งมาป้อนคุณ ‪แล้วคุณก็ทำให้พวกมันท้อง
‪แล้วพอคุณหมดหน้าที่แล้ว
‪พวกมันจะกัด
‪ดึงปีกคุณทิ้ง และเตะคุณออกจากรัง
‪ไม้ที่ต้องผ่าอยู่หลังบ้าน
‪- ไปเลยหนุ่มๆ ‪- เวลามีน้อย
‪เร็วเข้า
‪- เอาเลยเยดรุส ‪- เอาเลย
‪เยดรุส นายไปตรงนั้น ฉันจะมาตรงนี้
‪หลบไป
‪หลบไปซะไอ้งั่ง ไม่งั้นฉันจะผ่านายแทน
‪หลีกไป
‪อะไร ไม่เคยเห็นขวานที่วอร์ซอรึไง
‪ทุกคน ผ่าท่อนไม้แล้วเรียงซ้อนไว้
‪นั่นแหละ ระวังนิ้วด้วย
‪คุณน่าจะบอกว่างานนี้แค่ชั่วโมงเดียวก็เสร็จสิ
‪ผมซ่อมรั้วด้านหลังแล้วด้วย
‪- ฉันมีรั้วเหรอ ‪- ตอนนี้มีแล้ว
‪ก๊อกน้ำเหรอ เยี่ยม
‪ประปา ชื่อกลางผมเอง
‪กระโดด!
‪คุณไม่พักหน่อยเหรอ
‪พอผมเริ่มทำอะไรแล้ว
‪ผมต้องทำให้เสร็จ
‪ผมเป็นแบบนี้แหละ
‪(วาชุส)
‪(เป้าหมายออกจากพื้นที่แล้ว)
‪ไปเที่ยวกันหน่อยไหม
‪รู้สึกลับลมคมในจัง
‪- ไม่ไปเหรอ ตามใจ ‪- นี่
‪ที่จริงผมพอจะ…
‪หาเวลาได้
‪เยี่ยม
‪รอด้วยสิ นี่
‪นี่ พ่อนักปีนเขา
‪คราวหน้าคุณน่าจะจ้างชาวเชอร์ปามาช่วยนะ
‪ถ้ารีบเดินมากไป คุณจะพลาดวิวที่สวยที่สุด
‪คิดถึงวิวนี้จัง
‪สวยจัง
‪มาเถอะ เกือบถึงแล้ว
‪วางไว้ตรงนี้
‪คุณกลัวผึ้งเหรอ
‪ไม่นะแค่… ไม่อยากทำให้มันตกใจ
‪ใส่หมวกสิ
‪ทำไมเหรอ
‪เราจะจับพวกมัน
‪จับพร้อมกันทีเดียวหรือทีละตัว
‪พวกมันจะบินไปทั่ว ดังนั้นพยายามอย่าขยับ
‪ผมไม่ขยับหรอก
‪คุณจะไม่เป็นไร แค่อย่าทำให้พวกมันตกใจ
‪เอาละ
‪ว่ากันว่าผู้หญิงแปดในสิบคนเชื่อว่า ‪จูบแรกจะบอกได้ว่าความสัมพันธ์ในอนาคต
‪จะเป็นยังไง
‪พระธิเบศบอกคุณมารึไง
‪ปกติพวกเขาไม่คุย
‪ควรทำตามอย่างพวกเขา
‪หรือไปหาผู้หญิงแปดคนนั้นซะ
‪ดีมาก
‪ฆ่าฉันซะเลยสิ
‪ตอนแรกก็ส่งคนของเทศบาลมาหาเรื่องฉัน ‪ตอนนี้มาขอให้ฉันช่วยเนี่ยนะ
‪หา
‪แบบนี้ดีแล้วเหรอ
‪- ผมโดนคุณเล่นงานก่อนนะ ‪- นายโชคดีแล้ว
‪ที่คนแถวนี้ไม่เคยปฏิเสธ ‪คนที่ต้องการความช่วยเหลือ
‪พูดแล้วนึกขึ้นมาได้ แล้ว…
‪- แล้วคาชกา… ‪- ไม่มีทาง
‪- แต่ผม… ‪- อย่าเซ้าซี้สิ
‪แต่ผมไม่ใช่ศัตรูของเธอนะ ‪ผมช่วยเธออยู่ ซ่อมโน่นนี่ให้
‪แล้วคิดว่าแค่นั้นพอแล้วเหรอ
‪กางเกงแร่ใยหิน ยาพิษ ถูกฟาด
‪ผมทน… ผมทนกับทุกอย่างนั่น ‪ถ้าผมไม่สนผมจะยอมทนเหรอ
‪ผมไม่เคยพยายามมากขนาดนี้ ‪กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน
‪เพราะนายไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้มาก่อนไง
‪คาชกาเป็นคนพิเศษและไม่เหมือนใคร
‪และผู้หญิงที่พิเศษ
‪ต้องใช้ความพยายามเป็นพิเศษ
‪อย่ามัวแต่เล่น พอได้แล้ว
‪แล้วผมต้องทำยังไง
‪ถามฉันเหรอ
‪ต้องคิดด้วยตัวเองสิ
‪จบการให้คำปรึกษา
‪ไปเลย ไปได้แล้ว
‪- นี่ไม่ใช่ความคิดที่ดี ‪- ไม่มีเวลามาฝึกแล้ว
‪ผมจะปรับตามสถานการณ์
‪(การแข่งนักตัดไม้ประจำปี)
‪เขาจะไหวไหม
‪ไม่มีทาง
‪ทุกท่าน ขอต้อนรับผู้เข้าแข่งขันทุกท่าน
‪สู่งานฉลองนักตัดไม้ตาตรา
‪ขอต้อนรับผู้แข่งขันของเรา
‪ยานก้าอยู่ไหน
‪ยานก้าเหรอ
‪ตั้งแต่คบกับหนุ่มฮ็อตบึ้กลึกลับคนนั้นแล้ว
‪เธอก็หายต๋อมไปเลย ไว้ฉันค่อยมาซื้อเทียนนะ
‪ฉันเป็นห่วงเธอ
‪ห่วงเธอเหรอ ไม่ต้องหรอก
‪เธอจัดการได้น่า
‪ถ้าจะห่วงใครก็ห่วงหนุ่มฮ็อตบึ้กนั่นดีกว่า
‪นี่จะเป็นการแข่งรวมการเลื่อย
‪เขาบ้าไปแล้ว
‪เขาบ้าสุดกู่ไปแล้ว
‪คุณจะบ้าเหรอ
‪เป็นห่วงผมเหรอ
‪ฉันไม่ได้ห่วง ฉันแค่จะหยุดคุณ ‪ไม่ให้ทำเรื่องโง่ที่สุดที่คุณจะทำอยู่นี่
‪เพราะคุณเป็นห่วงผมน่ะสิ ‪แค่นิดหน่อยหรือมากๆ ล่ะ
‪- นี่ไม่ใช่อะไรที่คุณจะแข่งได้ ‪- การแข่งนี่ล่ะเหมาะกับผมเปี๊ยบ
‪พวกเขาตัดไม้มาตลอดชีวิตนะ
‪ถ้าผมชนะ คุณจะไปเดตกับผมไหม
‪ไม่เข้าใจรึไง คุณไม่มีวันชนะหรอก
‪- คุณไม่มีหวังสักนิด ‪- งั้นทำไมไม่ตกลงล่ะ
‪และแพทริค นาวโรต
‪เขาดูไม่เหมือนคนตัดไม้เลยสักนิด
‪แต่เขาใส่หมวกโกรัล ดังนั้นขอเสียงปรบมือด้วย
‪ทุกคนเปิดเลื่อยไฟฟ้าได้
‪สาวๆ ของเราจะได้เห็นว่าพวกคุณมีตอ
‪หนึ่งร้อย 200 300 400 500
‪ควรจะมากกว่านี้สิ
‪แค่นี้แหละพอแล้ว
‪หนึ่งร้อย 200 300 400 500 ขอบใจนะ
‪หนึ่งร้อย 200 300 400 500
‪ทุกคน อย่างที่เราคุยกันไว้ไง
‪ชัยชนะครั้งนี้จะไม่ได้มีเกียรติ แต่มันจะมีกำไร
‪เอ้านี่
‪หนึ่งร้อย 200 300 400 500
‪หนึ่ง สอง สาม สี่… มีสักร้อยนึงไหม
‪- มี ‪- เอามา
‪รับไป
‪เราตกลงกันแล้ว
‪ใช่ แต่ตอนนี้ไม่แล้ว
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะว่า
‪นรกเอ๊ย
‪นี่คือการแข่งขัน…
‪เยี่ยม! ปรบมือ
‪นึกแล้วเชียว น่าจะยอมให้เขามากกว่านี้
‪ไม่ซื้อซะทั้งเกียโวนต์เลยล่ะ
‪นั่นไง ปรบมือ!
‪เดี๋ยว นึกออกแล้ว เราไม่ต้องใช้เงิน…
‪เราใช้แค่เล่ห์ ฉันนึกออกแล้ว
‪มา
‪เก่งมาก แพทริค
‪เขาก็… ทำได้ดีนะ
‪ประมาณนั้น
‪ทุกท่าน เริ่มได้
‪ไปเลย ไปเลย ไปเลย
‪โดนอย่างจัง ให้ตายเถอะ จบแล้วครับ
‪รถฉัน
‪คาเชีย!
‪คาชกา!
‪ว่าไง เจอกันทุ่มนึงนะ มื้อค่ำนะ
‪ผมไปตอนทุ่มครึ่งก็ได้
‪ถ้าคุณต้องการ
‪นายเสียสติไปแล้วเหรอ
‪คุณไม่ได้บอกเองเหรอ ทำให้เธอประทับใจน่ะ
‪เจ้าโง่ คิดซะมั่งสิว่าทำอะไรอยู่
‪คิดให้ดี
‪ถ้าจะเล่นๆ ก็หยุดเถอะ
‪ความรู้สึกไม่ใช่ของเล่นนะ
‪สำหรับแถวนี้ไม่ใช่แน่นอน
‪คาชกา
‪มาคุยกันหน่อย
‪ขอร้องล่ะ
‪คาชกา
‪ไม่มีอะไรต้องคุย
‪ขอแค่ห้านาทีก็ยังดี ขอร้องล่ะ
‪นั่นมันงี่เง่าที่สุด
‪เกือบจะเลือดตกยางออกกันแล้ว
‪มาคุยกันหน่อย
‪ยังไงก็ต้องออกมา
‪จะนั่งตรงนี้อีกนานไหม
‪ถ้าจำเป็น ก็จนถึงเช้า
‪งั้นก็โชคดีนะ
‪ถ้าต้องการผม ผมอยู่ตรงนี้นะ
‪ฮัลโหล
‪ใช่ ฉันเอง
‪ผึ้งมาส่งแล้วเหรอ
‪สองวันแล้วเหรอ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ผึ้งที่ฉันสั่งจากเบลเยียมอยู่ที่ไปรษณีย์ ‪ที่ห่างจากนี่ไปชั่วโมงนึง
‪ราชินีผึ้งที่คุณสั่งไว้ให้สวนผึ้ง ‪ถูกส่งมาทางไปรษณีย์เหรอ
‪ใช่ ถ้าฉันไม่ไปรับมันวันนี้ มันจะตาย
‪ถ้าขี่มอเตอร์ไซค์ไป 15 นาทีก็ถึง มาเถอะ
‪ขึ้นมาสิ
‪ให้ตายสิ
‪เยี่ยมจริงๆ
‪เป็นความคิดที่ดีจริงๆ ที่โยนกุญแจทิ้งเนี่ย
‪- เจอแล้ว ‪- มา
‪(ไปรษณีย์)
‪สายไปแล้ว
‪เลขที่จัดส่ง
‪โอเค รอตรงนี้นะ
‪ผมจะจัดการเอง
‪เชื่อผมสิ
‪คุณครับ
‪คุณต้องการอะไร
‪พัสดุครับ
‪ก็ได้
‪แล้วไง
‪คุณได้มาแล้ว!
‪พวกมันยังไม่ตาย
‪ขอบคุณนะ
‪บอกแล้วไงว่าใครๆ ก็ชอบผม
‪โอเค บรึ่มๆ กันเลยนะ
‪ราชินีต้องมีตัวเดียวนี่
‪ใช่ พวกตัวเล็กๆ นี่เป็นเพื่อนของมัน
‪พวกมันคอยดูแลราชินี คอยป้อนนมให้มัน
‪ดูสิ พวกมันตื่นเต้นกันน่าดูเลย
‪พวกมันได้กลิ่นคุณ
‪พวกมันได้กลิ่นฝูงผึ้งตัวผู้
‪ขายังปกติดี ปีกก็ด้วย
‪เป็นแบบนี้ตลอดเลยเหรอ ‪คุณมักจะรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร
‪ไม่เสมอไป
‪แต่ตอนนี้ฉันรู้ว่านี่คือที่ของฉันบนโลกใบนี้
‪ทุกคนมีกันทั้งนั้น
‪ไม่ทุกคนหรอก
‪คุณอาจจะแค่ยังหาของคุณไม่เจอ
‪ผมมีเรื่องจะบอก
‪เดี๋ยว ผมต้องบอกก่อน
‪คุณหยุดพูดมากซะทีได้ไหม
‪แพทริค
‪เราต้องคุยกัน
‪(พี่สาว)
‪(แพทริค นาวโรต )
‪- พี่สาวเหรอ ‪- ช่วยจับมือฉันที
‪- ท่านประธานเป็นพี่สาวนายเหรอ ‪- ไอ้สารเลว นายจะปล้นเรา
‪ผมเหรอ
‪- คุณต่างหากจะปล้นคาชกา ‪- เราเหรอ
‪ไอ้เวรเอ๊ย
‪เราเหรอ คนที่เริ่มคือนายกับพี่นายต่างหาก
‪- เธอคือคนที่สั่งให้นายมาเข้าหาเรา ‪- จับเขาไว้
‪นรกเอ๊ย นายตายแน่
‪นี่ นายไปตรงนั้น ฉันมาทางนี้
‪ไป
‪ฉันจับเขาได้แล้ว
‪- บอกแล้วใช่ไหมว่าเขาเป็นไส้ศึก ‪- นายบอกรึ ฉันต่างหากที่บอก
‪- นายเหรอ ฉันต่างหาก ‪- ฉันต่างหากที่บอก
‪ฉันเป็นคนบอก
‪คุณครับ
‪ไว้ค่อยเถียงเรื่องนั้นกันทีหลังเถอะ
‪- ไอ้สารเลว ‪- ไอ้ชาติชั่ว
‪- จับเขาไว้ ‪- ก็จับอยู่นี่ไง
‪(ทายาทรับช่วงต่อบริษัทออกแบบนาวโรต)
‪(แพทริคกับอกาทา นาวโรตคุมบังเหียน)
‪ฉันนี่โง่จริงๆ
‪จับไอ้เวรนั่นไว้
‪ขอโทษคาชกาและสารภาพทุกอย่างซะ
‪นายสารภาพสิ นายก็ไม่ได้ดีกว่ากัน
‪จะบอกให้นะเจ้าโง่ ‪พระแม่มารีจะจำนายไม่ได้เลยล่ะ
‪- แต่นั่นเป็นความคิดคุณนะ ‪- ของเราเหรอ
‪นายอยากปีนขึ้นเตียงกับคาชกา
‪แล้วยังอยากได้เงินจากเราอีก
‪คุณครับ
‪เท่าไร
‪ว่าไง
‪เท่าไร
‪ฉันมีราคาเท่าไร
‪คืนนึงกับฉันมีราคาเท่าไรสำหรับค่าตัวคุณ
‪คาเชีย ผม…
‪ขอเดานะ คุณอธิบายได้
‪พี่พูดถูก
‪ฉันไม่น่ากลับมาเลย
‪ที่นี่จะไม่มีวันเป็นบ้านของฉัน
‪คาชกา คาชกา รอก่อนสิ
‪คุณทำลายความฝันของฉัน ‪ภารกิจสำเร็จแล้วไง ควรภูมิใจซะสิ
‪- เชื่อผมนะ ผมไม่… ‪- ฉันไม่มีวันเชื่อคำพูดของคุณ
‪ที่ดินเป็นของคุณแล้ว
‪แล้วไง
‪นรกเอ๊ย
‪นายทำคนครึ่งโปทาเลเป็นศัตรูกันแล้ว พอใจรึยัง
‪ฉันทำเหรอ
‪อาจจะเป็นฉันละมั้ง
‪อาจจะเป็นฉันมั้ง
‪ธุรกิจพังหมดแล้ว
‪แล้วสมบัติล่ะ
‪- สมบัติอะไร ‪- ที่ฝังอยู่ในที่ดินไง
‪ที่ดินใคร
‪นี่คือการลักพาตัวและอาชญากรรม
‪ลักพาตัวอะไร
‪ก็แค่เรื่องที่ทำกันอยู่ทุกวัน ใช่มะ
‪บอกเรามา ทุกอย่างที่นายรู้
‪ผมจะไม่บอกอะไรทั้งนั้น
‪นรกเอ๊ย พวกนายทำอะไรกันฮึ
‪ไม่มีอะไรนี่
‪นี่เรียกว่าไม่มีอะไรเหรอ เงียบๆ
‪เข้าไปในโรงแรม ทุกคนเลย
‪พูดให้เหมือนตอนสารภาพบาป ทีละคน เดี๋ยวนี้
‪- ไม้อะไร ‪- พูดสิ
‪อย่างที่ผมบอกไง ไม้บ็อกวูด
‪ดำอย่างกับไม้มะเกลือหรือถ่านเลย
‪และมันอยู่ในที่ดินของเราเหรอ
‪ไม่มีทาง ถ่านหินที่ว่าน่ะเหรอ
‪ไม่ใช่ถ่านหิน เป็นบ็อกวูด
‪มีอยู่เต็มหุบเขาเลย ‪ส่วนใหญ่อยู่ในส่วนของคาชกา
‪และมันมีค่ามากกว่าเพชรอีก
‪เฟอร์นิเจอร์ไม้บ็อกวูดมีมูลค่ามหาศาล
‪นรกเอ๊ย
‪คาชการู้ไหม
‪เธอต้องอยู่ต่อ
‪ใช่ ต้องอยู่ ต้องอยู่
‪แต่ถ้าฉันพูดเธอคงไม่ฟังฉัน
‪และฉันจะไม่ตามล้างตามเช็ด ‪เรื่องที่พวกนายทำไว้ด้วย
‪ในภูเขามีไอโอดีนน้อย สมองพวกนี้เลยเล็ก
‪แต่นายล่ะ
‪หิวเงินของเธอขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ผมโดนนักเลงตามล่าอยู่
‪ผมติดเงินพวกนั้น ผมก็ไม่รู้ว่าติดค่าอะไร
‪มีคนนึงตามจนมาเจอผมที่นี่
‪ไล่ตามผมไปทั่วศูนย์อนามัยเลย
‪แต่นายผู้น่าสงสารไม่รู้ว่าทำไมงั้นเหรอ
‪อกาทา…
‪เธอหลอกเราทุกคน
‪ฉันจะไม่ขายอะไรให้เธอทั้งนั้น ไม่มีทาง
‪ฉันก็เหมือนกัน ตารางนิ้วเดียวก็ไม่ขาย
‪คุณจะขายสิ
‪คุณจะขายทุกอย่าง
‪ไม่จริงน่า
‪ที่รักของฉัน
‪คุณมาแล้ว คุณต้องกลับบ้านจริงๆ เหรอ
‪ฉันรู้ว่างานคุณที่นี่จะเสร็จแล้ว แต่คุณอยู่ต่อได้มั้ย
‪ไม่ได้ แต่ผมจะกลับมา
‪คนนี้ไง
‪นักเลงที่ว่านั่นน่ะ
‪สลาเวคเซก หมอนั่นพูดถึงนักเลงอะไรเหรอ
‪ก็เขาไง เจ้าบึ้ก เจ้าหมีนั่นน่ะ
‪พี่สาวจอมเจ้าเล่ห์ของหมอนี่จ้างเขามา
‪สลาเวคเซก
‪พี่สาวที่พวกเขาพูดนี่อะไรเหรอ
‪ผมอธิบายทุกอย่างได้
‪ฉันไม่สนคำอธิบายของนาย ‪นายต้องทำตามที่ฉันบอก
‪เป็นไงบ้าง
‪เป็นไปตามแผนครับ
‪แน่ใจนะ
‪โอเค
‪ถ้าต้องใช้นาย ฉันจะโทรไป
‪ได้ครับ
‪ทุกอย่างพร้อมแล้วครับ
‪แค่เซ็นชื่อก็เรียบร้อยแล้ว
‪ยินดีต้อนรับ
‪น้องสาวคุณจะไม่มาขัดจังหวะเราอีกนะ
‪น้องสาวที่ไหนท่านประธาน น้องสาวที่ไหนกัน
‪เข้าไปในห้องวีไอพีกันเถอะ
‪ไปสิ
‪ทางขวาครับท่านประธาน
‪ได้ยินว่านายทำได้ดีนี่
‪ไว้ใจได้เหมือนเคย
‪นี่ของผมเหรอ
‪ทันทีเลยเหรอ
‪มาดื่มฉลองกับฉันก่อนดีไหม
‪นายชอบไอ้นี่นี่
‪ใช่ พี่รู้เสมอว่าผมชอบอะไรที่สุด
‪แต่รู้อะไรไหม
‪พี่พูดถูก มาฉลองกัน
‪ยังไงซะ พี่ก็ได้ข้อตกลงดีๆ มานี่
‪ขอให้ของนายก็ประสบความสำเร็จเช่นกัน
‪เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง
‪เรื่องหุ้นของนาย…
‪คือว่าเรื่องนั้นไว้คุยกันทีหลังนะ
‪- มาซะที ฉันจะตกเครื่องแล้วเนี่ย ‪- ผมไม่เกรงใจละนะ
‪ผมจะไม่เอาผึ้งไปสักตัว
‪- ได้ไง ‪- ก็แบบนี้แหละ
‪แต่เรื่องรังผึ้งดิจิทัลอะไรนั่น ‪ผมเอาด้วย คนอื่นๆ ก็ด้วย
‪คนอื่นๆ อะไร
‪ทุกคนเลย ตกลงเราอยากให้ที่นี่ ‪เป็นซิลิคอนแวลลีย์แห่งน้ำผึ้งหรือเปล่า
‪รอเดี๋ยวนะ มาเลย ทุกคน
‪คาชกา
‪บอกมาเลยว่าอยากได้ศูนย์ควบคุมตรงไหน
‪ศูนย์ควบคุมอะไร
‪ทุกคน เอากล่องมาตรงนี้ ไม้ไว้ตรงนั้น
‪ก็ฮูสตันที่มีผึ้งไง
‪ตกลงว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น
‪เธอคิดว่าไงล่ะ
‪พวกเขาฟังเข้าใจแล้ว
‪ก็เลยมาช่วยเธอไง
‪แต่ฉันจะไปแล้ว
‪ได้ไง ไม่มีทาง
‪ใช่
‪เยี่ยม ซ้อนไว้แบบนั้นละ
‪- คุณเป็นคนจัดการเหรอ ‪- ฉันเหรอ
‪ไม่มีทาง
‪เธอคิดว่าพวกนี้ ‪จะยอมฟังผู้หญิงเหรอ ไม่มีวันซะละ
‪อาจเป็นคนอื่นก็ได้
‪คนที่ใส่ใจมากๆ
‪และทำทุกอย่างเพื่อให้เธออยู่ที่นี่
‪และสานความฝันของเธอ
‪นะ
‪เลิกพูดได้แล้ว
‪ได้เวลาทำอาหารให้เยอะๆ แล้ว
‪เพราะเกิดพวกนี้หิวขึ้นมา เดี๋ยวจะเละกันหมด
‪แต่คุณเอาเงินจากไหนมาทำแบบนี้เนี่ย
‪จากสหภาพยุโรป
‪สหภาพยุโรปไงยัยสาวบ้านนอก สหภาพยุโรป
‪คาชกา
‪เราต้องคุยกันจริงจังแล้วนะ
‪จะตกลงกันได้ไหมนี่
‪ก็ดูไม่เหมือนว่าจะฆ่ากันนะ คุยรู้เรื่องแหละ
‪ครอบครัวเดียวกันนี่
‪และครอบครัว
‪ยังไงก็คือครอบครัว ใช่
‪ทุกคน ขนไม้มาเลย
‪ถึงแล้วค่ะ
‪นั่นอะไรน่ะคุณอกาทา ‪คุณซื้อที่เล่นสกีกระโดดไกลมาเหรอ
‪อ้อ ท่านประธาน
‪สวัสดี
‪- บังเอิญจังที่ได้เจอคุณที่นี่ ‪- สวัสดี
‪นี่ธุรกิจใหม่ของพี่เหรอ
‪เยี่ยมเลย ยินดีด้วยนะ
‪- นายมาทำอะไรที่นี่ ‪- บอกแล้วไง ข้อเสนอที่ดีที่สุดในชีวิต
‪ขอต้อนรับสู่ซาโกปาเน
‪คนพวกนี้เป็นใคร
‪พวกนี้เหรอ พวกเขา
‪เป็นเจ้าของแหล่งไม้บ็อกวูด ‪ที่ใหญ่ที่สุดในยุโรปกลาง
‪และเป็นประธานของบริษัทเราด้วย
‪บริษัทอะไร ไอ้เด็กบ้า
‪นายทำลายบริษัทเรา
‪ของเรา ของพี่น่ะเหรอ
‪บริษัทผมชื่อบีแอนด์บ็อกวูด
‪บริษัทโปทาเล-ดูไบ-ปักกิ่ง
‪ไม่จำกัด นานาชาติ
‪เอาละ เราต้องไปแล้ว
‪เดี๋ยวจะเข้าประชุมสายซะ ‪กับลูกค้าจากตะวันออกกลาง
‪ที่มีสองชื่อที่เราต่างก็รู้จักน่ะ
‪ไม่มีทาง ทำงานเหรอ บริษัทเหรอ ‪น้ำหน้าอย่างนายจัดการไม่ไหวหรอก
‪คนเราเปลี่ยนกันได้พี่
‪ท่านประธาน ยินดีต้อนรับนะครับ
‪ขอต้อนรับสู่ที่พักของเรา
‪เชิญเลย มาคุยธุรกิจกัน
‪- โดดขึ้นมาเลย ‪- เชิญครับ
‪ประธานวาชุสครับ ส่วนนี่คือประธาน…
‪- เยดรุสครับ ‪- สวัสดี
‪ไปเลยเยดรุส
‪- ไปกันเลย ไปกัน ‪- กำลังไปอยู่
‪ขึ้นมาสิ
‪พวกเขางดงามมาก
‪วงดนตรี ขึ้นมาเลย ขึ้นมา
‪สิ่งสำคัญคือพวกเขามีความสุข
‪นี่ ยัยสาวบ้านนอก
‪เธอเองก็จะมีความสุขด้วย แน่ๆ
‪วงดนตรีบรรเลงเลย
‪พวกเขากำลังไป…
‪ไปกันเถอะทุกคน
‪ส่วนเราก็เดิน
‪ในวันวิวาห์เธอหยิบ
‪ผ้าคลุมไหล่ไหม…
‪จูบเจ้าสาวสิ
‪เธอเช็ดน้ำตา
‪เงียบ!
‪ฉันจะพูดแล้ว
‪เราดีใจที่ทุกคนมากันวันนี้
‪เพื่อฉลองวันสำคัญของฉันและลูกๆ
‪ด้วยความสุขและความยินดี
‪จากก้นบึ้งของหัวใจ
‪ของนาย
‪ใช่สิ ของฉัน
‪ลูกสาวฉัน ยาโกดกา
‪และตั้งแต่วันนี้ไป ลูกชายฉัน
‪ลูกชายที่ฉันเคยฝันถึง
‪เดี๋ยวนะ นายฝันถึงฟรานุสลูกฉันเหรอ
‪- ใช่แล้ว ‪- เชื่อเขาเลย ไอ้…
‪นายฝันถึงเขาเหรอ
‪ตอนนี้ไง ฉันฝันถึงเขาอยู่ตอนนี้
‪ฉันเป็นคนที่อยากให้พวกเขาแต่งกันก่อน
‪ถ้าไม่ได้ฉัน งานนี้ก็คงไม่เกิดหรอก
‪- ไม่เกิดเหรอ ‪- ใช่สิ
‪ดนตรี เล่นเลย
‪ผมจะบอกให้นะมารีลา
‪คุณ ผม กับเหล้าแองเจลิก้า ‪เราจะขายไปทั่วยุโรป
‪เฮอะ ทั่วทุกมุมโลกเลย
‪แล้วใบอนุญาตล่ะ
‪- กฎระเบียบ สหภาพยุโรป อะไรพวกนั้นล่ะ ‪- กฎอะไร ราชินีของผม
‪ผมนี่แหละกฎระเบียบ
‪ผมคือสหภาพยุโรป
‪คือบรัสเซลส์
‪คนเก็บภาษีของคุณ
‪คนจากอเมริกาจะบินมาเพื่อทองโกรัลของเรานี่
‪ไม่เอาน่า เจ้าโง่นี่
‪ขวดนี้หมดแล้ว ฉันจะไปเอามาอีกขวด
‪มาดื่มฉลองอาณาจักรของเรา
‪นี่ ยัยสาวบ้านนอก
‪ทำไมมานั่งอยู่คนเดียวล่ะ
‪เธอเป็นเพื่อนเจ้าสาวนะ
‪ฉันอยากเห็นเธอบนฟลอร์เต้นรำนะ
‪ใช่
‪แด่คู่รักหนุ่มสาว
‪สนุกไหมครับ
‪คุณพอจะรู้จักที่พักแถวนี้บ้างไหม
‪ว่าไง
‪ตอนนี้เหรอ
‪ทุกที่จองเต็มหมดแล้ว
‪ไม่รู้สิ บ้านส่วนตัวอาจจะว่างมั้ง
‪ผมอยู่กระต๊อบโทรมๆ พอได้
‪คุณแค่ผ่านมา หรือจะอยู่ยาว
‪ผมกำลังหาที่ของผมบนโลกนี้อยู่
‪แล้วไง ยังไม่เจอเหรอ
‪ผมคิดว่าบางที…
‪โอเค ทุกคนพูดอย่างนั้น ก็หนีไปสิ
‪ใจเสาะ
‪ไม่แน่ ฉันอาจพอจะมีที่ให้
‪แต่ค่าเช่าไม่ถูกนะ
‪คุณต้องทำงานเข้าแลก
‪คุณเก่งเรื่องไหนบ้าง
‪เคยเก่ง เรื่องปราบพยศผู้หญิงเจ้าอารมณ์
‪จนถึงจุดหนึ่ง
‪จนผมปราบคนหนึ่งไม่สำเร็จ
‪คุณเจอคู่ปรับแล้วล่ะสิ
‪ก็เธอเจ้าอารมณ์จริงๆ นี่
‪ฉันเคยเห็นมาแล้วทุกอย่าง ‪ที่อเมริกาฉันปาร์ตี้หนักมาก
‪เขาว่านั่นคือแดนสวรรค์ ‪แต่นี่คือชีวิต ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ
‪ช่วงเวลานั้นคือเวลาที่วิเศษ ที่ดีที่สุดในชีวิตเรา
‪จำได้ไหมที่รัก
‪มีแต่ที่โปแลนด์ที่เราจะเจอความรู้สึกเช่นนั้น
‪ความรัก โอ้รักที่ซาโกปาเน
‪ฟองสบู่ไหลรินไปตามเรือนร่างเรา
‪ฉันคืออัศวิน และเธอคือราชินีแห่งค่ำคืนของเรา
‪ความรักลุกโชนในดวงตาเธอ
‪มันช่างเร็วรี่เหมือนมอเตอร์ไซค์
‪ดูสิๆ วาชุส เป็นคู่รักที่น่ารักมาก
‪ฉันแค่… แค่ไม่นานนี้เอง ฟรานุสเพิ่งจะตัวแค่นี้
‪เล็กแค่นี้เอง
‪แล้วยาโกดกาล่ะ
‪ปากนิดจมูกหน่อย
‪- รินมา ‪- ดื่มเลย คุณตา
‪ใครคุณตาฮึ คุณปู่
‪ผมบอกได้เลย
‪ว่าคุณซวยแล้ว
‪สิ่งสำคัญคือต้องแข็งเข้าไว้
‪และก็นุ่มนวล
‪ในเวลาเดียวกัน
‪รุนแรง แต่อ่อนไหว
‪และอย่าทำให้เธอหึง
‪เพราะว่านะ เวลาผู้ชายหึง
‪เขาก็จะแบบ… น่ารัก
‪- น่ารักเหรอ ‪- ใช่ มีเสน่ห์น่ะ
‪อ๋อ มีเสน่ห์
‪ใช่ กระดกเลย
‪แต่ผู้หญิง… เวลานางหึงนะ
‪สงครามโลกครั้งที่สามแหงแซะ
‪- อันนี้จริง ‪- ใช่
‪ให้ตาย นายหายไปไหนมา ‪จบจากแข่งที่ดาการ์แล้วก็หายไปเลย
‪อาดัช! แหม
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪รู้จักกันใช่ไหม นี่อาดัช เพื่อนรักฉัน
‪นักแข่งรถชื่อดังไง
‪คำบรรยายโดย วราภรณ์ วราสภานนท์