Downloaded from YTS.MX
DEZE FILM BEVAT MATERIAAL OVER EEN WAARGEBEURDE TRAUMATISCHE GEBEURTENIS
Official YIFY movies site: YTS.MX
VOORZICHTIGHEID VAN DE KIJKER IS GEBODEN
Het was een mooie dag.
Je voelde de hitte van de vulkaan.
Je voelde dat de grond warm was.
Je zag prachtige gele kleuren.
En donkeroranje kleuren.
Alles was zo kleurrijk.
Stoom steeg uit de grond op.
Het was een adembenemend schouwspel.
Het leek wel alsof we op Mars stonden.
Er was veel meer stoom dan ik verwacht had.
Je voelde dat er daar iets was…
…dat tegelijk geweldig en vreselijk was, en dat lokte je.
Maar onze gidsen zeiden: 'Blijf bij de rand van de krater vandaan.'
Ik werd erg zenuwachtig.
Ik vroeg aan onze gids:
'Wat moeten we doen als hij uitbarst?
Want ik begin een beetje nerveus te worden.'
Ik ben dol op mijn vrouw,
maar zenuwachtig zijn overkomt haar wel vaker.
Dus negeerde ik het grotendeels.
Ik zei zelfs: 'Hij gaat niet uitbarsten.'
NOORDEREILAND, NIEUW-ZEELAND
Voor een kiwi is dit…
…de ideale plek om op te groeien.
Heuvels, jacht, visvangst.
En de oceaan om in te zwemmen.
Beter kan gewoon niet.
Whakatāne is een prachtige gemeenschap vol avontuur.
Geografisch gezien bevinden we ons aan de oostkust van het Noordereiland.
Dit is Auckland.
En Whakatāne ligt wat verder langs de kust.
Mensen spreken de naam van onze stad vaak verkeerd uit.
HALLO WHAKATĀNE
Het is een kleine en liefhebbende gemeenschap.
Whakatāne telt 38.000 inwoners.
51% van de inwoners zijn geen Māori.
En 48% Māori.
En onze gemeenschappen ondersteunen elkaar.
We wonen samen in een prachtige omgeving…
…met onder andere een levende, actieve vulkaan,
Whakaari of White Island genaamd, wat het Witte Eiland betekent.
White Island ligt zo'n 48 kilometer van de kust van Whakatāne af.
Als je langs de kust rijdt…
…en naar de horizon kijkt,
zie je de grote witte rookwolken die uit de krater opstijgen.
Echt geweldig. Het is de ruwe schoonheid van de natuur.
Volgens onze folklore komen wij uit de bergen,
zijn wij feitelijk afstammelingen van Whakaari.
En zijn wij de beschermers van het eiland zelf.
Ze bezit een enorme energie en kracht.
Maar ze is ook erg bijzonder op het gebied van toerisme.
LUCHTHAVEN 200 METER
De mensen zijn dol op White Island.
En zoveel mensen hier werken voor of met White Island Tours.
Onze restaurants,
onze motels,
onze boetieks en winkels,
ONTDEKKEN EN ERVAREN
alles is afhankelijk van de mensen die hier aan avontuurlijk toerisme komen doen.
Onze bruiloft was…
…de mooiste en meest perfecte dag ooit.
Ik geloof dat ik in mijn hele leven nooit zoveel heb geglimlacht.
Ik hou van avontuur.
Zij is dat absoluut niet.
Ik hou het veel liever rustig,
op het strand liggen zonnen of zo.
Voor onze huwelijksreis gingen we op zoek naar cruises.
We vonden er een in Nieuw-Zeeland. We bekeken hem…
…en vonden hem prachtig. Nieuw-Zeeland had fantastische landschappen…
…en attracties. Het was perfect.
Mijn zus en ik…
…zijn dol op alles dat adrenaline opwekt…
…en ons een soort van plezierig risico bezorgt.
We zijn van de Auckland Tower gesprongen.
We hebben aan raften gedaan in het donker.
Mijn ouders hadden al een paar cruises gedaan.
Zij hadden er erg van genoten, en dus stelden ze…
…mijn zus en mij voor een cruise in Nieuw-Zeeland te doen.
Tijdens de cruise had je de mogelijkheid om excursies op het vasteland te doen.
Ik koos een excursie voor een dag…
…en Matt koos dan weer een excursie voor een andere dag.
Op 9 december was het Matts beurt om een excursie uit te kiezen.
Ik ben dol op wetenschap, en het klonk boeiend.
Een echte vulkaan betreden en bekijken.
WHITE ISLAND VULKAANERVARING VERKENNING MET GIDS
White Island was iets…
…dat je niet zo vaak tegenkomt.
Het is een van 's werelds meest actieve vulkanen.
MAAK HET SCHOUWSPEL VAN DICHTBIJ MEE
Volgens de omschrijving was het een leuke wandeling.
Je had geen uitrusting nodig om de berg op te klimmen of zo.
Het was gewoon naar de krater lopen en een vulkaan in actie zien.
SPECTACULAIR MEER VAN STOMEND ZUUR
Het werd omschreven als spannend, niet gevaarlijk.
En ik zei: 'Ok, dat… ziet er goed uit.'
We lazen de omschrijving en ik stemde toe.
Wij wonen in Hamilton in Nieuw-Zeeland.
Ik ben dominee in een kerk.
Mijn dochter leerde op school over geologie en vulkanen…
…en ik zei tegen haar: 'Laten we gaan zolang we de kans hebben.'
En voor mijn 50e verjaardag…
…verraste ze me met kaartjes naar Whakaari.
9 DECEMBER 2019
Het was een rustige maandagochtend.
Er was niet veel verkeer.
We kwamen aan op het kantoor van de excursie,
lazen enkele veiligheidsdocumenten en moesten onze contactgegevens geven,
alsook die van onze naaste familie.
Ik weet dat er een risico bestaat en ik ben met mijn dochter.
Ik ga haar niet in gevaar brengen.
Maar op geen enkel moment was ik bang voor wat we gingen doen.
Hallo, goedemorgen.
Op die dag voeren er enkele boten naar het eiland.
Wij zaten in de Phoenix.
We verlieten de kade…
…en voeren vijf of tien minuten de rivier uit.
Eens voorbij de River Bar zit je op de open oceaan.
En van daaruit vaar je naar White Island.
We verlieten het cruiseschip rond 9 uur 's morgens.
We namen een bus en reden een uurtje naar Whakatāne,
naar de haven vanwaar we met zo'n 40 andere toeristen zouden vertrekken.
We gingen aan boord van de Te Puia, en de gids zei…
…dat het een gloednieuw schip was.
Ze hadden het dat jaar aangeschaft.
Er waren vier gidsen op de Te Puia.
Zij leefden in Whakatāne.
Ze waren erg blij ons over de geschiedenis van White Island te vertellen.
Op de ochtend van 9 december…
…waren Hayden, Tipene, Jake en ik aanwezig als gidsen.
We maakten de boot klaar en voeren net als op elke andere dag uit.
Eens op het eiland nemen we jullie mee op een rondleiding rond de krater.
Dit zal ongeveer een uur of anderhalf uur duren.
Mijn jongere broer Hayden is altijd dol geweest…
…op de openlucht en de zomer.
In 2009 begon hij te werken als gids op Whakaari.
Hayden hield een gedetailleerd dagboek bij van iedere reis naar het eiland.
Hij was er 1.111 keer geweest.
Dat is ongelooflijk.
Ik wist niet dat het op die dag Haydens 1.111e reis naar het eiland was. Nee.
Hayden is waarschijnlijk een van de gidsen die al het langst dienst doet.
Hij hielp me in mijn opleiding…
…en na het werk gingen we naar de plaatselijke vissersclub…
…of naar de watervallen bij Tarawera Falls.
Hij was altijd klaar voor avontuur.
Hij ontwikkelde een grote passie voor de hele omgeving,
niet alleen voor Whakaari en de vulkaan.
De wind blies tamelijk hard, de deining vrij hoog.
Een aantal van de arme passagiers werden…
…naar de achtersteven van de Te Puia gebracht…
…omdat ze zeeziek waren.
Ik zat bij mijn familie.
We lachten hen niet uit, maar we vonden het wel grappig.
We grijnsden er wat over. Wij vonden het heerlijk op het water.
En we vonden de woelige rit best fijn.
We hadden geen idee hoe woelig de zee zou zijn.
De rit duurde ongeveer 90 minuten.
En ik denk dat er zeker zeven of acht mensen overgegeven hebben.
Het hele schip kantelde omhoog, dan weer omlaag.
Je zag de oceaan, dan de lucht, dan weer de oceaan…
Ik gaf ook bijna over.
Ik hield letterlijk mijn maag vast.
Het was anderhalf uur heen en anderhalf uur weer terug.
Op sommige dagen kan het zeer woelig zijn,
echt vreselijk. En als je niet gewend bent een uur op een boot te zitten,
dan word je al gauw ziek.
Daarom was er nog een optie.
Je kon met de helikopter gaan, dat duurde slechts 20 minuten.
Die dag…
…was ik een beetje zenuwachtig.
Het was de eerste dag dat ik alleen met passagiers mocht vliegen.
Ik ben naar Nieuw-Zeeland gekomen om mijn vliegbrevet te halen.
Ik zocht een goede plek om te leren vliegen.
Op een heldere dag…
…kun je vanaf het vasteland White Island zien.
Je vliegt er rechtstreeks heen.
En op die dag waren de weersomstandigheden gewoon uitstekend.
Toen de Phoenix het eiland naderde,
maakte de bemanning alles klaar om ons aan wal te brengen.
Mijn dochter zei: 'Kom op, papa, ik wil als eerste op het eiland zijn.'
De rondleiding begon…
…en we wandelden rustig.
Een van de gidsen ging voorop,
de andere achterop, en de groep liep in het midden.
Het was net een scene uit Jurassic Park…
…wanneer je naderde.
De eerste keer was het net alsof ik op de maan landde,
zo surrealistisch was de omgeving.
Eens geland legde ik de veiligheidsinstructies uit.
Toen begon ik in de richting van de krater te lopen.
KRATERMEER
Het grootste deel van de vulkaan bevindt zich onder water,
dus je ziet alleen de top.
White Island is een stratovulkaan.
Wanneer hij uitbarst, heeft hij meestal niet zulke lavastromen als op Hawaï.
Hij spuwt meestal lagen rots en as uit…
…die de vulkaan stukje bij beetje opbouwen.
Toen de Te Puia op het eiland aankwam,
stapten we in zogeheten zodiacs.
Het zijn gewoon opblaasbare rubberboten.
De tocht tot aan het eiland was zeer kort.
Ja, een minuut of twee.
We bereikten een erg gammele cementen steiger…
…met een geroeste metalen ladder.
Je hoorde de golven breken op het strand,
met die zoute zeegeur.
En je rook…
…een sterke en onwelriekende zwavelgeur.
Het zag er onvruchtbaar uit. Geen tekens van leven.
Toen we van die steiger afliepen en een eerste blik op de vulkaan wierpen,
had ik een zeker beeld van hoe een vulkaan eruitzag.
En het was heel anders.
Geen lava. Alleen een hoop stoom.
Het was erg mooi,
maar ik had het gevoel dat we heel erg in het midden van nergens waren.
Toen werden we in groepen opgedeeld.
Mijn gidsen op het eiland waren Hayden en Tipene.
Tipene was nog aan het leren, geloof ik. Hayden leidde hem op.
Tipene was erg nieuwsgierig.
Hij stelde altijd veel vragen.
Hij was trots een Māori te zijn.
Hij was blij die baan te hebben.
Hij vond het fijn met de boot uit te varen en mensen te ontmoeten.
Hij hield ervan hun verhalen te vertellen.
Legendes van de Māori.
Hij moest die dag eigenlijk niet werken.
We zouden gaan winkelen.
Maar hij werd opgeroepen om iemand te vervangen, en dus ging hij werken.
De gidsen, piloten en skippers…
…kennen het eiland zeer goed. Iedere rots ervan.
Zij kennen Whakaari beter dan wie ook.
Welkom allemaal op White Island.
Ik ben uw gids en neem u mee voor een rondleiding van het eiland.
Ze gaven ons een helm met een kinband…
…en ze gaven ons een ademhalingstoestel.
We lopen langs deze kant in de richting van de hoofdkrater.
Onderweg zien we wat bezienswaardigheden.
Ik zal jullie vertellen over het eiland.
Als iedereen klaar is,
kunnen we met onze rondleiding beginnen.
De eerste groep vertrok vrij snel,
na een samenvatting van de veiligheidsregels.
Onze groep moest nog verzamelen.
Waar is dit voor?
Je kunt erop zuigen, dat helpt om speeksel aan te maken.
Dat helpt om irritatie van de stoom…
…te verzachten. Dan hoest je minder.
Het circuit van het eiland is een lus die begint bij het strand.
STEIGER
Bij de krater…
…ga je terug de andere kant op en loop je rond het eiland.
KRATERMEER
Zo kom je terug bij het punt van aankomst.
HELIKOPTER
Er ontsnapt vrij veel gas uit het eiland.
Dat gas werkt zich omhoog door lagen…
…modderige substantie.
Zodoende hoor je allerlei bubbelende geluiden.
De zwavel stijgt met de stoom op.
Hij kristalliseert en valt op zichzelf neer.
Zo vormt hij een structuur dat op een schoorsteen lijkt.
Daarom heten ze zwavelschoorstenen.
Het landschap is rots, as en modder.
Maar tussen al dat grijs…
…zie je zwavelafzettingen…
…van een prachtig gele kleur.
En spierwitte kristallen die in de zon lijken te schitteren.
Je begint te beseffen…
…hoe geweldig, hoe machtig deze plaats is.
Een glimpje van Moeder Natuur…
…op haar mooist, maar ook op haar dodelijkst.
Onze gids zei dat het meer meestal prachtig blauwgroen was,
maar die dag was het wit, waarschijnlijk omdat er tijdens de nacht…
…activiteit was geweest…
…waardoor as terug in het meer was gevallen.
Dat zal wel vaker gebeuren…
…en de gidsen keken er niet van op, dus ik ook niet.
We liepen in de richting van de krater.
Om de paar meter stopten we om foto's te maken.
En ik vroeg aan onze gids:
'Wanneer was de laatste uitbarsting?
Want ik begin een beetje nerveus te worden.'
Hij zei dat er een in 2013 was geweest, toen een in 2016.
Dat maakte me alleen maar zenuwachtiger, want het was eind 2019.
Hayden zei dat we risiconiveau twee hadden op het eiland.
Hij zei er op dat moment niet bij was dat betekende.
Maar hij zei dat er een hoger risico op activiteit was. Dat was verontrustend.
Niveau een of twee, dat betekende weinig voor mij.
Een betekent dat er weinig gebeurt, twee dat de activiteit versterkt…
…en drie dat er een uitbarsting is.
Tussen niveaus een en drie zit zo'n enorm verschil.
We liepen terug naar ons aankomstpunt.
We voeren terug naar de Phoenix en maakten ons klaar om te vertrekken.
We begonnen met een van onze gidsen te praten…
…over het feit dat…
…de vulkanische activiteit van het eiland altijd 's nachts gebeurd was…
…of wanneer er niemand was.
GEONET VULKAANCAMERA 7 AUGUSTUS 2012
Alsof de vulkaan zo aardig was ons te laten bezichtigen.
Alsof hij zei: 'Ik barst wel uit wanneer jullie er niet zijn.'
Terwijl we wegvoeren, keek ik om naar de krater.
Ik kon de groep van de andere boot zien.
NA HET VERTREK VAN DE PHOENIX WAREN ER NOG 47 MENSEN OP HET EILAND.
Het is altijd leuk de krater te bereiken…
…en iedereen horen roepen van:
'Wauw!' en 'O mijn God, dit is ongelooflijk.'
En iedereen foto's te zien maken.
Soms komen er geologen die de vulkaan serieus komen bestuderen.
En aan de andere kant heb je de toeristen…
…die gewoon een foto van de krater willen voor Instagram.
We bereikten de top van de krater rond twee uur 's middags.
Je kijkt neer op een oneindige stomende put.
Het is een beangstigend schouwspel.
We kregen de tijd…
…om foto's te maken voor de krater.
Ik zag het andere schip, de Phoenix, het eiland verlaten.
We bleven nog enkele minuten bij de krater…
…en begonnen toen aan de afdaling.
Ik dacht: 'We lopen terug.
De rondleiding is bijna afgelopen.' Ik begon me iets beter te voelen.
De mensen kwamen van een cruiseschip,
dus was de tijd beperkt.
Daarom liepen we vrij snel terug naar de steiger.
De andere groep zat wellicht tien minuten achter ons.
Wij liepen de krater af terwijl Hayden er naartoe liep.
Vanaf de krater loop je in een cirkel terug.
Dan heb je iets van 500 meter te gaan tot aan het strand.
Ik had die dag vier passagiers, twee stellen.
Op dat moment kwamen we de groep van de boot tegen,
de groep die naar de krater liep.
Ik herkende Hayden en groette hem…
…terwijl hij met zijn groep de krater opliep.
We bereikten het meer van zuur.
We zagen de bubbels tussen de stoomwolken…
…die in ons gezicht bliezen.
Hayden had gezegd dat we slechts twee of drie minuten konden blijven.
Net genoeg tijd om rond te kijken en wat foto's te maken…
…omdat de chemische stoffen aan de top…
…veel gevaarlijker waren.
Iedereen snelde naar voren om een foto te maken.
Toen liepen we in een rij verder.
Mijn zus liep vooraan, bij Hayden.
Mijn ouders en ik liepen in het midden van de groep.
Halverwege kwamen we twee beekjes tegen,
elk afkomstig van een verschillend deel van het eiland.
We mochten onze vingers…
…in het water steken en proeven.
Je kon de mineraalinhoud daadwerkelijk proeven.
Ik had het water net geproefd en stond met mijn rug naar de krater…
…toen ik een andere toerist hoorde zeggen: 'Kijk daar eens!'
Ik keerde me om en zag een kleine zwarte wolk uit de vulkaan opstijgen.
Het zag er niet beangstigend uit. Ik nam er zelfs nog een foto van.
Het was net opstijgende schoorsteenrook. Zonder enig geluid.
We draaien ons allemaal om en zien iets als zwart vuurwerk…
…of als een dementor uit Harry Potter met een lange zwarte staart.
Iedereen haalde zijn telefoon tevoorschijn en begon foto's te maken.
Vlak daarop hoorden we een grotere knal,
gevolgd door een nog grotere rotsmassa die de lucht inschoot…
…en die langzaam in intensiteit en afmetingen begon toe te nemen.
Ik besefte ogenblikkelijk…
…dat dit ernstig was en dat we moesten rennen.
Ik keerde me om en zag de rookpluim.
Het was al hoger dan White Island zelf.
Ik begreep meteen wat er gebeurde.
Mijn hersenen draaiden op volle toeren.
Ik probeerde zo snel mogelijk te bepalen wat we moesten doen.
Achter me…
…hoorde ik Kelsey roepen: 'Rennen!' En toen begon het.
Vooruit! -Snel!
Annie!
SMARTPHONE VIDEO VAN EEN OVERLEVENDE
Ik word uitzinnig. Ik beleef mijn ergste nachtmerrie.
We horen Hayden vooraan roepen dat we moeten rennen…
…en de paniek begon.
Iedereen rende voor zijn leven.
Mijn ouders renden vlak achter me.
We voelden de schaduw van de ontploffing boven ons opstijgen.
Al rennend konden we dekking zoeken…
…achter grote uitstekende rotsen, vlak voordat de aswolk ons inhaalde.
En toen werd alles zwart.
Je hoorde alleen gebrul en gedonder.
Ik kon helemaal niets doen.
We voeren naar de volgende baai, aan de andere kant van de klif,
toen de vulkaan uitbarstte.
O, mijn God. Nee!
Ik zag het majestueus opstijgen.
De witte rook was spierwit, de zwarte rook inktzwart.
Het was echt een adembenemend zicht.
Maar in een paar seconden werd dat prachtige schouwspel onheilspellend.
Een aswolk begon over de klif omlaag te rollen.
De bemanning besefte wat er gebeurde.
De boot versnelde aanzienlijk.
Wij waren nog steeds buiten en de bemanning riep iedereen naar binnen.
Iedereen naar binnen, nu!
Snel naar binnen. -Vooruit!
Jezus!
STEIGER
We liepen in de richting van de kust toen een van mijn passagiers vroeg:
'Moeten we rennen?' Ik keek over mijn schouder…
…en zag een enorme uitbarsting.
Over mijn linkerschouder zag ik…
…projectielen op ons neerkomen.
Het leek kilometers hoog,
er scheen geen einde aan te komen.
Ik keek naar de helikopter…
…die zo'n drie- of vierhonderd meter verder stond.
Dat was dus geen optie.
De andere mogelijkheid was het water opzoeken.
Ik zei hen naar het water te rennen.
Toen ik de steiger bereikte, sprong ik meteen het water in.
Ik weet nog hoe ik mijn adem zo lang mogelijk probeerde in te houden.
Alles werd donker.
SMARTPHONE AUDIO VAN EEN OVERLEVENDE
Ik weet nog dat rotsen op mijn helm neerregenden.
Het was donkerder dan ik ooit heb meegemaakt.
Donkerder dan de nacht. Gewoon pikdonker.
Als je dingen leest over pyroclastische stromen, weet je…
…dat je daar niet uitloopt.
Ik wist wat de kansen waren als we het afwachtten,
dus konden we ons slechts verschuilen en hopen.
Ik hield mijn zonnebril en mijn gasmasker tegen mijn gezicht en liet ze niet los.
Ik hoorde andere mensen schreeuwen.
Het was verschrikkelijk.
Ik weet nog goed dat het voelde alsof het vel van mijn rug afgebrand werd.
Mijn armen en benen waren zo snel zo erg verbrand dat ik het niet eens voelde.
Ik hoorde Matt zeggen: 'Het spijt me, Lauren.'
Dat brak mijn hart.
Ik hield zijn hand stevig vast, want ik was er zeker van…
…dat we zouden sterven, en ik wilde dat onze lijken samen gevonden zouden worden.
De geur was overweldigend.
De hitte was ondraaglijk.
Ik kookte levend in de oververhitte stoom.
Ik deed mijn uiterste best om helemaal niet te ademen.
Om mijn ogen en mond dicht te houden.
Ik ging in foetale positie, zodat mijn rug het grootste deel van de kracht opving.
Onderwater is er geen lawaai.
Je wacht gewoon totdat er wat licht verschijnt.
Je weet gewoon niet wanneer het zal eindigen…
…want er is helemaal geen licht.
Op een gegeven moment was er even licht. Ik keek ernaar.
Ik dacht: 'Godzijdank.'
Ik zwom ernaartoe, maar het verdween weer.
Ik zeg tegen Matt dat ik van hem hou. Ik roep het om de twee seconden.
'Ik hou van je.'
'Ik hou van je.' En ik hoor hem schreeuwen van de pijn.
Nooit had ik hem zo horen schreeuwen.
De pijn was ondraaglijk. De brandwonden trokken door mijn kleren heen.
De hele uitbarsting duurde twee of drie minuten.
Verreweg de vreselijkste twee minuten van mijn hele leven.
Ik dacht: 'Het is voorbij.
'Dit is mijn laatste dag op aarde. We gaan sterven op onze huwelijksreis.'
Ik keek uit het raam…
…en kon het eiland niet meer zien. Het was volledig verdwenen.
Het leek alsof de tijd langzamer ging.
Ik heb altijd gezegd: 'Als er me ooit iets overkomt,
vind ik dat ik voor mijn leeftijd een mooi, vol leven heb gehad.
Ik ben tevreden met wat ik bereikt heb.'
Maar op dat moment besefte ik: 'Nee, ik ben nog niet bereid dit op te geven.
Ik ga mijn best doen…
…om hier levend uit te komen.'
De as begon op het water te rusten…
…en er kwam weer licht door. Toen ben ik naar boven gekomen.
Ik keek naar het eiland achter me.
Er hing nog een kleine hoeveelheid as in de lucht…
…die naar het eiland viel.
Het eerste dat ik deed, was Laurens naam roepen.
Ik was zelf zo erg toegetakeld dat ik vreesde dat zij gestorven was.
Ik herinner me nog hoe bang ik was.
Het is voorbij.
Uiteindelijk…
…zag ik haar bewegen. Ze zei 'Ik ben hier', geloof ik.
Dat was de grootste opluchting die ik ooit heb meegemaakt.
Mijn ergste nachtmerrie was dat ik had overleefd en zij niet.
Dat was erger geweest dan wat ook.
Dat had ik niet kunnen verdragen.
Toen de uitbarsting voorbij was,
ben ik in shock opgestaan en heb een paar meters gelopen.
We waren een kleine afstand verwijderd van het zure meer.
Ik hoorde roepen, schreeuwen, huilen.
Ik zag mensen op de grond rollen…
…van de pijn. Dat was verschrikkelijk om te zien.
Het werd geleidelijk minder, en uiteindelijk stopte het.
Alles werd rustig en stil. Dus dacht ik:
'Het is nu of nooit.'
Dus ik stond op, riep aan iedereen dat ze me moesten volgen…
…en begon naar de steiger te lopen.
Lichamelijk was ikzelf prima in orde.
Maar niet degenen die zich op het eiland bevonden tijdens de uitbarsting.
Niemand was aan de stoom ontsnapt.
Het was stoom met een temperatuur rond 200º Celsius.
Je komt eruit als een gekookte kip…
…om het botweg te zeggen.
Ik keek naar mijn arm…
…en zag er een hele laag vel van afhangen.
Ik wist dat ik toegetakeld was, en ik wist dat zij toegetakeld was.
Het enige waar ik aan dacht was: 'We moeten nu dit eiland verlaten.'
Ren! Ren, alsjeblieft!
Ik had moeite om te lopen.
Ik viel een paar keer.
Matt was veel erger verbrand dan ik…
…omdat hij minder kleren droeg. Maar hij hielp me.
Ik liep enkel nog op adrenaline.
Ik wist min of meer waar de steiger was en liep die kant op.
Toen zag ik een van de groepen naar de steiger lopen.
Ze kwamen allemaal bij de steiger samen.
Zo'n twintig mensen die op hulp wachtten.
Ik wist niet dat we dit gingen doen,
maar de skipper keerde terug…
…naar waar we vandaan waren gekomen.
En terwijl we terugvoeren,
doken we de schaduw van de aswolk in en werd alles donker.
Lieve hemel.
Kustwacht van Whakatāne, dit is de Phoenix, hoort u mij?
DRIE MINUTEN NA DE UITBARSTING
Ik hoorde de radio-oproep van de skipper, die ik kende.
Hij klonk erg angstig.
'Er zijn mensen op het eiland en hij barst uit.'
En je kon aan zijn stem horen dat het menens was.
KUSTWACHT
Al mijn telefoons begonnen te rinkelen.
Ik rende de parkeerplaats over, vanwaar ik White Island kon zien.
En ik zag inderdaad een grote wolk boven het eiland…
…en het hield niet op.
Hemeltjelief.
Amper vijf minuten later…
…belde hij opnieuw om te vragen waar de hulp bleef.
Dat benadrukte hoe erg ze van streek waren.
Ze vroegen om hulp en vroegen een paar minuten later al waar die bleef.
POLITIE
Vlak na twee uur kwam iemand het politiebureau in…
…en zei dat Whakaari uitbarstte.
Wij zien Whakaari niet direct, maar boven de heuvels…
…konden we een indrukwekkende wolk zien.
Een personeelslid zei: 'Er zijn daar camera's.
Laten we op de camera's kijken.'
En we zagen kleine zwarte stippen…
en we wisten dat het mensen waren.
Op dat moment werd het ons duidelijk dat er mensen aanwezig waren.
We waren aan het werk.
We hadden een deadline.
Plots hoorden we de sirenes en dachten we: 'Wat is er aan de hand?'
Ik reed naar het Mataatua-reservaat,
parkeerde mijn auto en rende over het gras naar de zee toe.
We wisten dat er iets mis was.
De rookwolk was groter dan normaal.
De mensen staarden allemaal naar de uitbarsting van Whakaari.
Ik was thuis en zag het nieuws.
Mensen kwamen me thuis opzoeken en…
Ik was nog volop…
…aan het proberen het in mezelf op te nemen, snap je?
Ik zat vol vraagtekens.
Ik was op een Māori-begrafenis…
…en ik voelde aan de energie…
…van mijn toespraak dat er iets niet in orde was.
Toen ik ging kijken, zag ik de rook opstijgen.
Het was geen normale rookwolk boven Whakaari,
het was erg donker en dicht.
Toen ik besefte dat het echt was, zakte in ineen en begon te huilen.
POLITIE
In het begin was er nogal wat verwarring omtrent de toeristen…
…die naar het eiland waren…
…en wie hen ernaartoe had gebracht.
Maar we waren er zeker van…
…dat er nog mensen op het eiland waren toen de vulkaan uitbarstte.
We zetten de kustwacht van Whakatāne in…
…en ze voeren meteen uit naar White Island.
Maar dat is anderhalf uur varen.
Het was erg frustrerend…
…want eer onze boten er zouden zijn…
Dat ging een poosje duren.
Ook reddingshelikopters vlogen vanuit Auckland naar White Island.
Ambulance-helikopters.
Westpac-reddingshelicopters.
Zoek- en reddingexperts…
…met alle nodige uitrusting en hulpmiddelen.
Maar ook zij waren zeker een uur van het eiland verwijderd.
Er staan daar mensen. -Kijk naar de boot.
Toen we terug de baai invoeren,
was alles bedekt door grijze as.
Je hersenen kunnen gewoon niet bevatten wat je ziet.
De helikopter trok mijn aandacht.
Verdorie, kijk naar die helikopter.
Ik kon duidelijk zien dat hij achteruit was geduwd.
Hij was half van zijn landingsplaats afgeduwd en zijn rotors waren gebogen.
Toen besefte ik pas…
…welke krachten aanwezig waren geweest tijdens de uitbarsting.
Ik herinnerde me dat ik vier of vijf foto's had genomen…
…terwijl we afvoeren.
Als je goed kijkt,
kun je mensen zien op de krater.
Mijn groep was nog dichtbij de krater.
We waren allemaal zo'n 100 of 150 meter…
…van het punt van uitbarsting verwijderd.
Links zag ik mijn ouders.
Mijn vader zat op de grond, hij had moeite met zijn gasmasker.
Mijn zus zag ik op dat moment niet.
Ik zag mijn moeder…
Zij lag op de grond. Ze bewoog niet echt,
communiceerde helemaal niet.
Er zijn zoveel mensen.
Het eiland blijft stoom uit het kratermeer spuwen.
En we zien mensen bij de steiger.
Ik tel er minstens 16.
Verdorie, ze zitten onder de as.
Lieve hemel, kijk daar.
Zodra we zagen hoe erg de uitbarsting was geweest,
veranderde ons doel.
Nu moesten we mensen helpen.
Ik moest een beslissing nemen.
Naar de boot zwemmen en mezelf in veiligheid stellen…
…of terug naar de kant zwemmen en proberen te helpen?
Dit is een moment waarin je op de proef gesteld wordt en doet wat je kunt.
Ik zwom terug naar de steiger en begon mensen de rubberboten op te helpen.
Iedereen wilde zo vlug mogelijk op de zodiac.
Er kon nog een grotere uitbarsting volgen.
Dus het was totale chaos op de steiger. We moesten van het eiland af.
Ik ga springen.
Wacht! -Wacht even!
Help! -Wacht even!
We wilden in de eerste boot klimmen…
…die bij de steiger aankwam, maar sommige mensen drongen voor.
Toen de volgende boot kwam, pakte ik de ladder…
…en plofte gewoon in de boot neer.
Ok, mensen.
Raak me niet aan.
Het was echt chaos.
Mensen wilden in de boot springen,
dus moesten we hen een beetje tegenhouden.
Ik nam mensen bij de hand om hen in de boot te helpen…
…en hun vel bleef gewoon aan mijn handen plakken.
Het was net een oorlogsfilm.
O, mijn God.
Kom op.
Help! -Help!
De rubberboot kwam terug naar de Phoenix…
…en een van de gidsen haalde drie of vier EHBO-dozen.
Ik zag dat ze in paniek was.
Ik was niet ver van haar en zei:
'Mijn dochter en ik hebben een EHBO-opleiding.
Kunnen wij helpen?'
En ze antwoordde: 'We hebben alle hulp nodig die we krijgen kunnen.'
Dus ik pakte die EHBO-doos…
…en liep naar de achtersteven.
De eerste overlevenden…
…kwamen aan boord.
We deelden hen in…
…en lieten hen gaan zitten. We probeerden zo goed mogelijk…
…de pijn van de brandwonden te verzachten met fris water.
Ze riepen: 'Haal me hier weg.'
De boot is klaar om te vertrekken.
O, mijn God. -De motor staat aan.
De mensen waren 45% tot 80% verbrand, sommige zelfs volledig verbrand.
De kansen op overleving dalen snel als je meer dan 45% verbrand bent.
Dus je weet dat je voor mensen zorgt…
…die binnen het uur zullen sterven, tijdens de rit.
De situatie was echt dringend.
En op dat ogenblik zat de boot vol.
We moesten zo snel mogelijk terug naar de kust.
VERSCHILLENDE BEMANNINGSLEDEN BODEN AAN OP HET EILAND TE BLIJVEN…
…OM NAAR OVERLEVENDEN TE ZOEKEN
DE BOOT BEGON ZIJN OVERTOCHT VAN 90 MINUTEN NAAR HET VASTELAND
DERTIG MINUTEN NA DE UITBARSTING
Mijn vrouw belde me…
…en vroeg: 'Ik zie enorm veel rook opstijgen boven Whakaari.
Is alles in orde?'
Ik zei: 'Ik neem aan van wel. Ik heb niets gehoord, ik denk…
…dat Hayden ons wel zou bellen…
…als er iets was.'
Ik keek naar de oceaan en…
…zag die enorme rookwolk opstijgen.
Ik reed langs de kust…
…en zag plots een zeer grote rookwolk,
groter en duidelijk donkerder dan normaal.
Ik keek ernaar en dacht: 'Er gebeurt iets.'
Volcanic Air kreeg bericht van een uitbarsting.
Ik kon het zien op een camera die op de vulkaan gericht was,
langs de kust van Whakatāne.
GEONET VULKAANCAMERA 9 DECEMBER 2019
Het werd al gauw duidelijk…
…dat niets doen geen optie was.
Er waren mensen op het eiland.
Wij hadden de middelen om te proberen hen te helpen.
We moesten het gewoon doen, en dat deden we ook.
Het is altijd zo,
als je beslissingen moet nemen en dingen moet doen,
doe je het of doe je het niet. Dus ik deed het.
Ik belde Tim en zei: 'Ik ga.'
En hij zei: 'Goed, tot zo.'
Ik belde twee ervaren piloten op die voor me werkten.
Ik zei: 'Maak een helikopter klaar,
pak wat spullen mee die we nodig kunnen hebben,
neem extra maskers en water.'
En ze vlogen weg. -Enkele minuten later steeg ik op.
VEERTIG MINUTEN NA DE UITBARSTING
Er was veel communicatie via de radio…
…en toen hoorde ik de stem van John Funnell.
Ik was op dat moment aan het vliegen…
…rond Whakatāne in mijn vliegtuig.
Ik was nieuwe uitrusting aan het uittesten.
Toen hoorde ik Mark Law op de radio om een vliegtuig vragen.
We hadden iemand nodig die boven kon rondcirkelen als relaisstation…
…om de communicaties door te zenden.
Er is namelijk zeer weinig mobiel bereik op White Island.
Er is daar geen vast radiosysteem.
Ik bood aan te helpen.
Ik had meer dan genoeg brandstof, ik kon er heen vliegen.
Ik overwoog niet eens om niet te gaan.
De slachtoffers lagen overal op de boot.
Vooraan, achteraan.
We namen allemaal onze rol op om hen te helpen.
Ik denk dat iedereen op die boot best wel geholpen heeft.
Ze hadden handen, benen, gezichten zonder vel,
maar de brandwonden waren nog veel erger.
Ik weet nog goed dat moment waarop ik dacht:
'Wat kan je door je kleding verbranden…
…zonder de kleding zelf te verbranden?'
Ik besefte dat de stoom veel ergere schade had aangericht die we niet konden zien.
We hadden geen plaats in de cabine.
We moesten op de boeg zitten,
in de zon en de koude wind, en we werden nat van het zeewater.
Het was een vreselijke rit.
Ik tuurde steeds naar de horizon:
'Hoe kan het dat we er nog niet zijn? We zijn vast al uren onderweg.'
Maar ja, je kon horen dat de boot op volle toeren draaide.
En ik dacht: 'Vooruit, boot. Zet hem op, Phoenix.'
De Phoenix had 26 gewonden of zwaargewonden…
…aan boord.
Toen besefte ik…
…dat er nog een hele groep mensen ontbrak.
21 MENSEN WAREN NOG OP DE RAND VAN DE KRATER, VLAKBIJ HET PUNT VAN UITBARSTING
Ik was dichtbij het zure meer.
Ik zat daar gewoon te woelen van de pijn.
Mijn hele lichaam tintelde. Ik kon zien dat mijn armen…
…door grijze as waren bedekt.
Ik dacht alleen: 'Ik ga hier sterven. Ik ga eraan, het is voorbij.'
Ik zat te midden van zo'n vijf of zes mensen…
…die dood of stervende waren.
De stemmen begonnen geleidelijk te verdwijnen.
Het geschreeuw werd minder.
Het gehuil werd zachter.
Ik wist dat je, bij welk soort trauma ook, de beste overlevingskansen had…
…als je binnen het uur medische hulp kreeg.
Nadat ik daar een half uur had gezeten,
besefte ik dat er niemand kwam.
En toen klikte er iets in mij.
'Sta op en ga hulp zoeken.'
Opstaan en van mijn ouders weglopen…
…was waarschijnlijk het moeilijkste dat ik ooit gedaan heb.
En zelfs toen ik die kracht in me vond, was het minder lopen…
…dan strompelen. Ik deed gewoon mijn uiterste best om te blijven lopen.
Na vijftien of twintig minuten varen,
begonnen er plots mensen te roepen:
'Ik heb water nodig!'
We deden wat we konden voor Matt en Lauren.
En de andere mensen vooraan.
De inhoud van de EHBO-doos…
…was veel minder belangrijk dan de doos zelf.
Ik gooide alles eruit en begon de doos met water te vullen.
We goten koud water over hun handen,
over de verbrande delen die we konden zien.
Iedereen schreeuwde in zekere zin van opluchting.
Ik denk dat we alles gedaan hebben wat we konden.
Mij werd een paar keer gezegd:
'Je moet gaan zitten,
je hebt vast veel as en zo ingeademd.'
Maar het is erg moeilijk om in zo'n situatie te gaan zitten.
Dus blijf je gewoon je best doen.
Ze wikkelden me in een deken om me warm te houden.
Geoff Hopkins kwam ook tegen me aan zitten om me warm te houden.
Ze zei tegen me: 'Ik haal het niet.
Ik ga het niet halen.'
'Jawel, je haalt het wel. Dit is niet het einde van je leven.
Je hebt nog vele jaren voor je.'
Ze vroeg of ik haar hand kon vasthouden…
…en dat ging niet, hij was te erg verbrand.
Ik ben niet echt gelovig, maar ik herinner me dat ik tot God bad,
dat Hij mijn leven tot een einde zou brengen…
…opdat ik de pijn niet meer zou voelen. En toen verloor ik het bewustzijn.
Ik had erg veel moeite om te ademen.
Mijn benen waren loodzwaar.
Iedere stap voorwaarts kostte me enorm veel moeite.
Tijdens de veiligheidsinstructies had Hayden gezegd te proberen…
…de beek te volgen naar het strand.
Ik kwam bij een bocht waar ik de beek over moest steken.
Hij was gloeiend heet en ik moest er overheen springen.
Ik wilde niets liever dan weer gaan zitten.
Maar ik wist dat als ik ging zitten, ik niet meer overeind zou komen.
Toen ik het eiland bereikte, zag ik…
…dat het nog steeds veel stoom uitspuwde.
Een indrukwekkende wolk as en stoom.
Ik dacht: 'Ik moet rondkijken.'
Ik vloog de krater in.
Ik keek rond en dacht: 'Verdorie, dat lijkt wel een mens.
En dat zijn er anderen.
Er zit daar iemand op de grond.'
En toen zag ik dat er een heleboel andere waren.
Ik probeerde te vliegen met radio's en mobiel in mijn handen.
Ik bleef aan een kant van de aswolk, tegen de wind in…
…en vloog heen en weer.
Ik wist dat we de overheid informatie moesten geven…
…over de ernst van de situatie, zodat ze…
…indien nodig meer hulp konden sturen.
Ik zei tegen Mark: 'We moeten het aantal doden…
…en het aantal gewonden kennen.'
Ik probeerde te landen, maar het was erg stoffig.
Ik zag een van mijn houten landingsplatformen…
…en dook erheen.
Ik vloog er recht op af, zo goed het ging.
Ik pakte mijn masker en rende de helikopter uit.
Ik vond voetsporen bij de kreek.
Ik was geconcentreerd op mijn benadering.
Het was erg stoffig…
…dus moesten we goed geconcentreerd zijn op de landing.
Oorspronkelijk vergat ik mijn masker. En nog vlakbij de helikopter…
…merkte ik al dat het moeilijk ademen was.
Echt moeilijk. Een masker was noodzakelijk.
Ik zag een persoon, toen nog een.
Ik zag een groepje wat verderop.
Amper bij bewustzijn.
Sommigen schreeuwden harder dan anderen.
Ik begon een beeld te krijgen van de situatie daar beneden.
We vonden steeds meer mensen die hulp nodig hadden…
…en al gauw begreep ik duidelijk…
…dat het om een enorme ramp ging.
Ik belde de jongens…
…en vatte de toestand samen. 'Er zijn hier veel mensen.
Een aantal zijn dood.
Een aantal zijn nog in leven en we gaan hen allen helpen.'
We gaven de informatie door aan de luchtverkeersleiders.
Zodat ze de Westpac-reddingshelikopters naar White Island zouden sturen.
Ik zei: 'We hebben hier mensen die onuitstaanbaar lijden…
…en we hebben geen medische uitrusting.
We hebben geen helikopters met brancards.
We hebben jullie hier op het eiland nodig.'
Ze antwoordden onmiddellijk.
'We komen meteen.'
Ik belde Mark en zei: 'De hulp is onderweg.
Het zal spoedig beter gaan.'
In de tussentijd deden we wat we konden…
…voor alle mensen op de grond.
Luchtwegen vrijmaken,
neuzen vrijmaken, mensen in stabiele zijligging leggen,
gasmaskers opnieuw toepassen…
…en betten met water waar mogelijk.
We bleven doorgaan totdat we verdere hulp zouden krijgen.
Er bleef as op ons vallen.
En nu en dan hoorden we…
…grote knallen terwijl er in de wolk dingen gebeurden.
Hoe dan ook, we bleven doorwerken.
De kustwacht van Whakatāne kwam de Phoenix halverwege tegen…
…en kwam langszij.
De skipper gaf aan dat verschillende mensen in kritische toestand verkeerden.
Dus besloot men dat de ambulanciers…
…op de Phoenix zouden overstappen om hen te helpen tijdens de overvaart.
Er sprongen paramedici aan boord, en we voeren weer door.
Ik dacht: 'De ambulanciers zullen het nu wel overnemen.'
Maar hoewel ze een boel spullen bijhadden,
was er in feite niets bij dat de slachtoffers kon helpen.
Dus zeiden ze: 'Blijf doen waar je mee bezig bent.
Blijf hen geruststellen. We kunnen verder niets doen.'
Er waren een hoop mensen aan de waterkant verzameld,
langs de riviermonding.
Ik zag een boel ambulances, politie.
Het leek alsof alle mensen…
…die voor noodsituaties instonden, aanwezig waren.
Toen we vernamen dat er boten op de weg terug waren,
begon ik de kade leeg te maken.
Ik wist dat ze naar de eerste kade zouden varen.
We waren bezig te bepalen…
…waar we de triage van de slachtoffers gingen opzetten.
Ik was wat ongelovig, ik ontkende het een beetje.
Ik dacht: 'Weet je wat? Ik bel Hayden snel even op.'
En ik kreeg geen antwoord.
In een kleine gemeenschap…
…heb je al gauw een netwerk van relaties,
dus belde mijn vrouw een vriendin van de familie.
Ze vroeg haar of alles in orde was.
En ze zei: 'De toestand is verontrustend.'
Ik haalde de kinderen op en raasde naar de stad.
We reden naar Whakatāne,
rechtstreeks naar White Island Tours.
Overal zagen we ambulances en politie.
De hele familie was er. We wachtten op nieuws.
Ik bereikte de top van een rots…
…en zag het water voor me. Ik dacht:
'Het is me gelukt.' En toen zag ik recht voor me uit…
…een van de bemanningsleden van de Phoenix.
Hij had een radio…
…en zei iets van: 'Volgens mij moeten we het afronden.'
Toen ik dat hoorde, riep ik met de energie die ik nog overhad.
Het was meer een schreeuw.
Hij keerde zich met grote ogen om…
…en riep verbijsterd: 'Verdorie nog aan toe!'
En hij zei meteen: 'Ik heb een overlevende.'
'Kom mee.'
En toen ik mijn armen over zijn schouders sloeg,
zei ik: 'Mijn gezin.'
Ik wilde hem leiden naar de plaats…
…waar de anderen waren.
Hij zei: 'Het is in orde, we brengen je naar het schip.'
We klommen aan boord van de Te Puia en voeren weg.
Ik had geen besef meer van de tijd, ik had het te druk…
…met de communicatie met de luchtverkeersleiders.
'We hebben dringend hulp nodig, we vinden steeds meer overlevenden…
…en hebben hulp nodig.'
Zo'n vijf minuten later belden ze me terug…
…en zeiden: 'Het Communicatiecentrum verbiedt ons…
…naar het eiland te gaan.'
Hogerop werd er…
…een vliegverbod beslist.
Omdat de omgeving rond het eiland gevaarlijk was.
Tamelijk giftig, zuur en gevaarlijk voor hulpkrachten.
En er bestond een hoog risico op een andere uitbarsting.
Het is te gevaarlijk voor politie…
…en reddingsdiensten om naar het eiland te gaan.
Het eiland is momenteel bedekt door as en vulkanische substanties.
Wij raadplegen experts omtrent de veiligheid van een reddingspoging.
Ik belde het team van Mark op de grond en zei:
'Je zult het moeten doen met wat je kunt.
Je staat alleen.'
En hij zegt: 'Ze komen niet.'
Ik zei: 'O nee? Nou, ok.'
Dus gingen we direct over op plan B.
Het zelf doen, dus.
TACHTIG MINUTEN NA DE UITBARSTING
Mark en zijn team bevonden zich in een verschrikkelijke situatie,
met verschillende patiënten met ernstige brandwonden.
Een ware nachtmerrie.
We verzamelden iedereen…
…en samen probeerden we de overlevenden te identificeren…
…en aan boord van de helikopters te hijsen.
Het ging er nu om iedereen die nog leefde, het eiland af te krijgen.
Toen we de gewonden begonnen verplaatsen, beseften we pas hoe erg hun wonden waren.
Benen zaten onder de blaren. Je probeerde iemand op te tillen…
…en pelde hun vel eraf.
Hun vel kleefde aan je kleren en zo.
Maar je kon niet talmen.
Uiteindelijk moest je doorzetten en tegen de mensen praten.
Zeggen wat je gaat doen.
'Goed, je gaat nu de helikopter in.'
'We gaan je nu optillen.'
'Over 20 minuten ben je bij een ziekenhuis.'
En wanneer mensen halfdood en amper bij bewustzijn zijn,
hebben woorden een ongelooflijke kracht.
We hadden geen tijd om de stoelen uit te klappen.
We moesten hen gewoon rechtop zetten.
We maakten gebruik van de riemen om hen rechtop te houden.
We kregen er vijf in de eerste helikopter en hij steeg op.
Toen de mijne was volgeladen, steeg ik ook op.
Ik had er een aan boord…
…en we kregen er nog een bij.
Meer mensen pasten er niet in mijn helikopter.
Dus vertrok ik met die twee.
Ik wenste vurig dat mijn helikopter sneller zou kunnen vliegen…
…en mijn gedachten gingen uit…
…naar de mensen achterin.
We gaven hen water om te proberen hen wat te helpen.
Je weet wel. Maar ja…
Ze hebben een reusachtige inspanning geleverd.
Veel meer hadden ze niet kunnen doen.
Er waren geen overlevenden meer over.
De enige mensen die nog op het eiland waren, waren de overledenen.
12 GEWONDEN WERDEN IN DRIE HELIKOPTERS NAAR HET VASTELAND VERVOERD
ACHT OVERLEDENEN BLEVEN OP HET EILAND ACHTER
TWEE UUR NA DE UITBARSTING
Toen we de kust naderden, zei Mike, de skipper:
'Hou je vast, we varen er met volle snelheid door.'
De boot stopte niet toen hij voorbij de River Bar voer.
Hij raasde verder de rivier op.
Zoiets hadden we nog nooit gezien.
Ik dacht: 'Er is een reden dat die boot zo snel komt aanvaren.'
Er stond een rij paramedici, een rij politiemensen,
een rij brandweermensen.
Ze keken allemaal met grote ogen toe…
…en probeerden in zich op te nemen wat ze zagen.
GEMEENTELIJKE PATROUILLE
Geschokt, bijna.
Dat was het moment dat we de slachtoffers voor het eerst zagen.
Ik had nog nooit… een menselijk lichaam gezien…
…na een uitbarsting. Dus ik wist niet zo zeker hoe het…
…eruit zou zien.
Ik herinner me…
…een politieagent die kwam aanlopen met huishoudfolie.
Ze gebruikten alles wat ze konden vinden…
…om de brandwonden te bedekken.
Ik hoorde Geoff tegen de paramedici roepen:
'Zorg eerst voor haar. Ze is in kritische toestand.'
Matt stapte zelf van de boot. Ik stond versteld.
Het was duidelijk dat ik niet van haar gescheiden wilde worden.
Dus lieten ze me met haar ambulance meerijden.
Ik hield me met drie mensen bezig.
Op een gegeven moment plofte er een min of meer…
…op me neer.
En…
Op dat moment had ik…
…een moment van helderheid.
POLITIE
Ik stond op, haalde diep adem,
keek naar de overkant van de rivier, en toen ik me weer omdraaide,
was me volkomen duidelijk wat we moesten doen.
Er stonden ambulances, brandweer, politie.
En op de een of andere manier slaagde ik erin in die menigte…
…mijn moeder en zus te vinden.
En ik dacht: 'Ze mogen me zo niet zien.'
Ik stond op, maar ik kon mijn ledematen niet echt strekken.
Dus strompelde ik naar de kant van de boot…
…en ging ik direct een ambulance in…
…omdat ik niet wilde dat ze me met zulke pijn zagen.
De eerste slachtoffers van een vulkaanuitbarsting…
…worden met ernstige brandwonden naar het ziekenhuis vervoerd.
Een aantal mensen zijn echter nog niet gevonden.
Volgens onze informatie zijn twintig mensen zwaargewond.
Ik raas de stad in.
Mijn ouders waren er.
Een skipper zei: 'Hayden is niet teruggekomen.
Hij is niet teruggekomen.'
Maar hij was er niet zeker van waar hij was.
We zeiden: 'Dat kan niet. Hoe…?'
Hij zei dat hij niet zeker wist of hij in de helikopter zat of niet.
We vlogen zo snel als we konden.
Wellicht zo'n 220 km/uur.
De reddingsdienst had ons bevolen…
…alle patiënten naar de luchthaven te brengen.
Maar ik zei: 'Nee, dat gaan we niet doen. We gaan naar het ziekenhuis.'
ZIEKENHUIS VAN WHAKATĀNE
Het zou gewoon tijdsverlies geweest zijn.
En de reddingsdienst had ons al in de steek gelaten, vond ik.
Het ziekenhuis zou niet hetzelfde doen, want we zouden er ineens aankomen.
We zouden hen ineens…
…naar het ziekenhuis brengen, waar men voor hen kon zorgen.
Ik dacht op een gegeven moment: 'Mijn moeder zal zich afvragen…
…wat er gebeurd is als we haar geen nieuws geven.'
Ik had mijn mobiel nog bij me. Ik vroeg aan een van de mensen om me heen…
…om mijn moeder te bellen. Ik kon het niet zelf, ik had…
…geen vingerafdrukken meer.
Hoi, mam. Ik ben het. Ik wilde je even laten weten,
en dit is geen grap,
dat de vulkaan is uitgebarsten toen we er waren.
We zitten nu in het ziekenhuis in Nieuw-Zeeland.
Ik weet niet voor hoe lang…
…maar ik doe mijn best om je op de hoogte te houden.
Toen werden we uit elkaar gehaald.
Ik besefte niet echt in welke toestand ik verkeerde.
Ik verwachtte in ieder geval niet dat ik…
…meer dan een maand in coma zou liggen.
Ze sneden mijn trouwring door, en ik smeekte hen…
…dat niet te doen, omdat ik net getrouwd was.
Ik was diepbedroefd en ik kon niet kijken toen ze hem doorsneden.
Je zit in een noodsituatie…
…tot plots de nood ophoudt.
En het is pas op dat moment,
toen wat we deden overgenomen werd…
…door vakmensen,
dat het tot ons door begon te dringen wat er nu precies was gebeurd.
Ik belde mijn vrouw op.
Toen ze antwoordde, kon ik geen woord uitbrengen.
De tranen begonnen zomaar zonder waarschuwing.
Iedereen was toen…
…geestelijk en lichamelijk uitgeput.
Mijn vriendin Jolene kwam me ophalen,
ik kon haar omhelzen en zo.
Ik geloof dat dat het moment was dat alle emoties in me opwelden.
We hoorden van de politie dat er nog acht mensen op het eiland waren.
Op Whakaari, overleden.
Tipene was een van hen.
Ik viel neer op mijn knieën.
Ik kon niet geloven wat ik hoorde.
Wij noemen dat parekura. Een tragedie.
Toen we vernamen dat de laatste helikopter geland was,
belde ik Mark Law op om hem om nieuws te vragen.
Als hun vriend moest ik…
…het hen gewoon laten weten,
zo snel mogelijk.
'Ik was daar met Hayden en hij is ongetwijfeld overleden.'
Hij had Hayden gezien, en…
Hij had hem daar gezien en zei dat hij het niet overleefd had.
Mark zei dat hij voetsporen in de as had gezien.
En ze denken dat ze van Hayden en Tipene waren, die probeerden te zorgen…
…voor de laatste overlevenden.
Hen te helpen in hun laatste ogenblikken.
Ik weet dat Tipene en Hayden allebei altijd eerst aan anderen dachten.
Maar hij zou niet meer terugkomen.
Het is nu duidelijk dat er twee groepen op het eiland waren.
Een groep die geëvacueerd kon worden…
…en een groep die dichtbij de uitbarsting was.
Aan hen die familie of vrienden verloren hebben, wil ik zeggen:
'Wij delen in uw onmetelijke rouw in deze droevige tijd.
Uw dierbaren zijn verdwenen,
alsook kiwi's die hen ontvangen hadden. Wij rouwen met u en met hen mee.'
Het aantal slachtoffers van de vulkaanuitbarsting…
…in Nieuw-Zeeland is nu officieel acht.
De dood van negen mensen is nu bevestigd.
De laatsten zijn broers…
Het dodental van de ramp van maandag is nu gestegen tot minstens 15.
De dood van 16 mensen…
Hij was een toegewijde ambtenaar…
Haar man Gavin en haar 15-jarige dochter Zoe…
…behoren tot de 21 slachtoffers.
Drie weken lang wist ik niet echt wat er gebeurd was.
Niemand had me nog iets verteld.
Maar een vriendin van me kwam me opzoeken in het ziekenhuis…
…en ik zei: 'Hoe maakt Hayden het? Ik heb hem nog niet gezien.'
En ze keek naar mijn familie en iedereen begon te huilen.
Zo heb ik het vernomen.
Ik ontwaakte op 17 december.
Mijn opa was degene die me het verschrikkelijke nieuws vertelde.
Mark Law had mijn vader in alle haast naar het ziekenhuis gevlogen…
…waar hij helaas aan zijn verwondingen overleed.
Mijn moeder was op het eiland zelf overleden.
Haar lichaam werd enkele dagen later…
…door het leger van Nieuw-Zeeland teruggehaald.
En ze weten niet zeker waar mijn zus was of wat er met haar lichaam was gebeurd.
Volgens de legendes zou de geest van de voorvader Tītahi,
toen hij stierf,
een van de beschermers van de zee zijn geworden.
De overledenen zijn nu net als de voorvader Tītahi.
Whakaari heeft haar goedkeuring, haar toestemming gegeven…
…om van hen voor eeuwig kaitiaki, beschermers, te maken.
Zij hebben hun plaats gevonden in de tijd en zullen nooit worden vergeten.
ACHTTIEN MAANDEN NA DE UITBARSTING
Er zijn goede en slechte dagen,
als ik heel eerlijk moet zijn.
Ik weet dat mensen naar me kijken. Ze kijken naar mijn handen.
Dat vind ik niet leuk.
Ik heb altijd de indruk dat ik vooraf moet uitleggen…
…hoe ik hieraan ben gekomen.
Sommige dagen vind ik het makkelijker dan anderen.
Goed. Spruitjes aan de ene kant,
appels en zoete aardappelen aan de andere kant.
Mijn man en ik zijn aan het trainen voor een halve marathon, dus…
…op dagen waarop ik geconcentreerd ben op het rennen of zo,
dan valt het wel mee en kan ik me een toekomst inbeelden…
…met gelukkige dagen, waarin ik voorbij die vulkaan kijk.
Maar ja, op andere dagen is het echt moeilijk.
Ja.
De ringvinger van mijn dominante hand…
…werkt niet zo goed meer, en dat is wel vervelend.
We worden nog steeds eens per maand geopereerd.
De genezing van brandwonden duurt gewoon heel erg lang.
De uitbarsting duurde twee minuten, maar de gevolgen duren jarenlang.
Ik begrijp dat niemand de natuur beheerst,
maar ik wil wel een kans hebben om een welingelichte beslissing te nemen.
Als ik toen had geweten wat ik nu weet,
dan had ik nooit van mijn leven een voet op dat eiland gezet.
Ik was verbrand vanaf de bovenkant van mijn laarzen…
…tot aan mijn korte broek. De achterkant van mijn knieën…
…was echter gespaard gebleven omdat ik gehurkt had gezeten.
Dat had de achterkant van mijn knieën beschermd. Dat was een geluk.
Ik kende de risico's.
Maar je denkt nooit dat het jou zal overkomen.
Dit heeft niets veranderd aan de manier waarop ik met de natuur om wil gaan.
Ik ga niet in een gewatteerde kamer leven…
…want dat is ook geen leven.
Ik weet nu dat ik alles kan doorstaan…
en dat is toch wel belangrijk.
Misschien niet voor anderen, maar voor mij wel.
Tijdens mijn hele verblijf in het ziekenhuis…
…stond ik erop dat we om de twee dagen een foto van me zouden maken,
zodat ik later kon terugkijken op de weg die ik afgelegd heb.
Ik ben 17 keer geopereerd geweest.
Ze zeiden dat ik een jaar in het ziekenhuis zou blijven.
Maar ik kan met trots zeggen dat ik uiteindelijk iets minder…
…dan twee maanden gebleven ben.
Ik ben een hardnekkig joch.
Ik geef niet op, ik zet altijd door.
En ik hou nooit op, hoe moeilijk het ook wordt.
Ik hou nog steeds van risico's.
Maar ik moet er wel bij zeggen: berekende risico's.
Ze hadden er niet moeten zijn. Men zou er nooit heen moeten gaan.
Ik zie Whakaari van mijn huis.
Ik zie haar in alle vertrekken van mijn huis.
Hoe minder ik ervan zie, des te beter, om eerlijk te zijn.
Dus dan trek je de gordijnen dicht en laat je het rusten.
Je zegt een gebedje.
De volgende dag doe je hetzelfde, en de dag daarop weer…
Tja.
Ik denk dat we het eiland…
…in zekere zin begrepen.
Het was een onbekend gegeven.
Moeder Natuur doet wat ze wil.
Maar er is ook de menselijke natuur.
Bij tegenslag zit het in ons…
…om te helpen.
Gewone mensen die hun leven riskeren om anderen te helpen.
Dat is wat de goede mensen in de wereld maakt tot wie ze zijn.
Deze vreselijke gebeurtenis heeft veel positiefs met zich meegebracht.
De steun van de gemeenschap was overweldigend.
Ik heb vriendschappen die ik voor geen goud zou opgeven.
Je moet iets positiefs…
…aan dat alles onttrekken, anders zal die wolk je heel je leven achtervolgen.
Mijn sportschool en mijn collega's,
mijn vrienden, mijn familie,
iedereen helpt me om door te gaan.
Ze zetten me ertoe aan mijn best te doen.
Vooral mijn opa, mijn rots.
Hij heeft me vanaf het begin bijgestaan.
Ik zou het nooit zo ver gebracht hebben zonder zijn liefde en zijn steun.
Ik heb een volledig onverbrande plek op mijn pols.
Dat is precies de plek waar haar hand zat.
Ik had hem zo vast.
En dat is waarom deze hand veel beter is dan de andere.
Met deze kan ik niet eens een vuist maken.
Met deze gaat dat moeiteloos.
Ik zal altijd bij hem blijven.
Ik hou zo veel van hem, en ik denk dat dit ons nog dichter bij elkaar heeft gebracht.
Ik probeer hem om de paar maanden bij het eiland op te zoeken.
Haydens lievelingsdrank was Steinlager,
een echt kiwi-bier.
Ik neem er een twaalftal mee, ik ga hier zitten. Ik drink wat…
…met degenen die met me meekomen, en we gieten er altijd een in zee.
Ik verspil niet graag bier, maar we trakteren hem altijd op een biertje.
Je zoekt van die kleine momentjes, je let op kleine tekens…
…om je weg vooruit te vinden.
Tegenover Moeder Natuur en alles wat ze ons kan aandoen,
moeten we nooit vergeten dat wij mensen altijd elkaar zullen hebben.
DE UITBARSTING VAN WHAKAARI / WHITE ISLAND KOSTTE UITEINDELIJK 22 MENSEN HET LEVEN
GEEN ENKELE PARTIJ OF INDIVIDU AANVAARDDE VERANTWOORDELIJKHEID…
…VOOR DE OPGELOPEN VERWONDINGEN EN DE VERLOREN LEVENS
HET EILAND BLIJFT VOOR BEZOEKERS GESLOTEN
GEBASEERD OP HET OUTSIDE MAGAZINE ARTIKEL
HET WARE VERHAAL VAN DE UITBARSTING VAN WHITE ISLAND, DOOR ALEX PERRY
Ondertiteling: Stefan Engels