Downloaded from YTS.MX
Η ταινια προβαλλει αληθινα γεγονοτα.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Συνισταται γονικη συναινεση
Ήταν μια όμορφη μέρα.
Ένιωθες τη ζέστη απ' το ηφαίστειο.
Ένιωθες ότι το έδαφος ήταν ζεστό.
Είχε αυτό το πανέμορφο κίτρινο χρώμα.
Και σκούρο πορτοκαλί.
Υπήρχαν χρώματα παντού.
Ατμός έβγαινε απ' το έδαφος.
Ήταν ένα συναρπαστικό θέαμα.
Σαν να ήσουν στον Άρη.
Είχε πολύ περισσότερο ατμό απ' όσο νόμιζα.
Ήξερες ότι ήταν κάτι
όμορφο και τρομερό, και ήθελες να το δεις.
Οι ξεναγοί μας είπαν "Μην πάτε στην άκρη του κρατήρα".
Είχα αρχίσει να αγχώνομαι,
μίλησα σε έναν ξεναγό μας
και τον ρώτησα "Τι κάνουμε, αν γίνει έκρηξη;
Γιατί έχω αρχίσει και αγχώνομαι".
Αγαπώ πολύ τη γυναίκα μου,
αλλά συνηθίζει να αγχώνεται.
Οπότε δεν της έδωσα πολύ σημασία.
Της είπα κιόλας "Δεν θα γίνει έκρηξη".
ΤΟ ΗΦΑΊΣΤΕΙΟ: ΔΙΆΣΩΣΗ ΑΠΌ ΤΟ ΓΟΥΑΚΆΡΙ
ΒΟΡΕΙΟ ΝΗΣΙ, ΝΕΑ ΖΗΛΑΝΔΙΑ
Ως νεαρός Νεοζηλανδός,
πού καλύτερα να μεγαλώσω;
Υπάρχουν οι λόφοι, το κυνήγι και το ψάρεμα.
Κι ο ωκεανός για κολύμπι.
Δεν υπάρχει κάτι καλύτερο.
Το Γουακατάνε είναι ωραία κοινότητα, περιπετειώδης.
Γεωγραφικά, είμαστε στην ανατολική ακτή του Βόρειου Νησιού.
Το Ώκλαντ είναι εδώ.
Πιο κάτω βρίσκεται το Γουακατάνε.
Ο κόσμος το λέει "Γουακατέιν" ή "Φεκατάνι",
ή "Γουοκατάνι".
ΧΑΙΡΕΤΕ ΓΟΥΑΚΑΤΑΝΕ
Είναι μια μικρή κοινότητα, γεμάτη αγάπη.
Στο Γουακατάνε ζουν 38.000 άτομα.
Το 51% δεν είναι Μαορί.
Το 48% είναι Μαορί.
Οι κοινότητές μας αλληλοστηρίζονται.
Μαζί, έχουμε μια όμορφη περιοχή,
που περιλαμβάνει το εν ενεργεία ηφαίστειο,
το Γουακάαρι, στα αγγλικά "Λευκό νησί".
Το Λευκό Νησί απέχει 48 χλμ. από την ακτή του Γουακατάνε.
Όταν οδηγείς παραλιακά,
βλέπεις απέναντι
τον ορίζοντα και τα μεγάλα
σύννεφα λευκού καπνού που βγαίνουν απ' τον κρατήρα.
Εντελώς υπέροχο, η άγρια ομορφιά της φύσης.
Στην παράδοσή μας, προερχόμαστε απ' τα βουνά.
Είμαστε απόγονοι του Γουακάαρι.
Και είμαστε προστάτες του νησιού.
Έχει τη δική του ενέργεια και δύναμη.
Αποτελεί ξεχωριστό τουριστικό προορισμό.
ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΓΟΥΑΚΑΤΑΝΕ
ΞΕΝΑΓΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΛΕΥΚΟ ΝΗΣΙ
Ο κόσμος λατρεύει το Λευκό Νησί.
Και πολλοί συνεργάζονται με τις Ξεναγήσεις στο Λευκό Νησί.
Τα εστιατόριά μας…
ΚΑΦΕΤΕΡΙΑ ΛΕΥΚΟ ΝΗΣΙ
…τα ξενοδοχεία μας,
τα πάντα, τα μαγαζιά, τα καταστήματα…
ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΩ
…όλοι βασίζονται στους τουρίστες που έρχονται εδώ.
ΤΣΑΡΛΣΤΟΝ, ΝΟΤΙΑ ΚΑΡΟΛΙΝΑ
Ο γάμος μας ήταν
η πιο τέλεια, μαγική μέρα.
Δεν έχω χαμογελάσει τόσο σε όλη μου τη ζωή.
Αναζητώ την περιπέτεια.
Εκείνη είναι το εντελώς αντίθετο.
Είμαι πιο χαλαρή τύπισσα,
μ' αρέσει να αράζω στην παραλία.
Για τον μήνα του μέλιτος, κοιτάζαμε κρουαζιέρες.
Βρήκαμε αυτή στη Νέα Ζηλανδία. Το κοιτάξαμε
"Είναι τέλειο! Η Νέα Ζηλανδία έχει υπέροχα τοπία
και αξιοθέατα, είναι τέλεια".
Η αδερφή μου κι εγώ
ψάχνουμε ό,τι έχει αδρεναλίνη, κι εγώ
μας έβαλα σε ένα διασκεδαστικό ρίσκο.
Πηδήξαμε από τον Πύργο του Ώκλαντ.
Κάναμε ράφτινγκ σε μαύρο νερό.
Οι γονείς μας είχαν ξαναπάει σε κρουαζιέρες
και τους άρεσε, και μας πρότειναν
την ιδέα να πάμε κρουαζιέρα στη Νέα Ζηλανδία.
Εκεί, μας έδωσαν την επιλογή να κάνουμε χερσαίες εκδρομές.
Διάλεγα μια εκδρομή τη μια μέρα
κι ο Ματ διάλεγε την επόμενη.
Στις 9 Δεκεμβρίου ήταν η σειρά του Ματ να διαλέξει.
Μ' αρέσει η φυσική και ακούστηκε πολύ ενδιαφέρον.
Θα πηγαίναμε να δούμε ένα αληθινό ηφαίστειο.
ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΟ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ
Το Λευκό Νησί ήταν κάτι διαφορετικό
που κανονικά δεν θα έβλεπες,
γιατί είναι από τα πιο ενεργά ηφαίστεια.
ΖΗΣΤΕ ΔΡΑΜΑΤΙΚΑ
Στην περιγραφή φαινόταν σαν μια εύκολη πεζοπορία.
Δεν ήθελες εξοπλισμό αναρρίχησης, για να ανέβεις.
Θα περπατάγαμε ως τον κρατήρα και θα βλέπαμε το ηφαίστειο.
ΛΙΜΝΗ ΜΕ ΟΞΙΝΟΥΣ ΑΤΜΟΥΣ
Το παρουσίαζαν συναρπαστικό, όχι επικίνδυνο.
Είπα "Εντάξει, καλό φαίνεται".
Κοιτάξαμε την περιγραφή και συμφωνήσαμε.
Ζούμε στο Χάμιλτον της Νέας Ζηλανδίας
και είμαι πάστορας στην εκκλησία.
Η κόρη μου διάβαζε γεωλογία και ηφαιστειακή δραστηριότητα,
και της είπα "Ας πάμε όσο έχουμε την ευκαιρία".
Για τα πεντηκοστά γενέθλιά μου,
μου έκανε δώρο εισιτήρια για το Γουακάαρι.
9 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2019
Τη Δευτέρα το πρωί έχει ησυχία.
Δεν έχει πολύ κίνηση.
Πήγαμε στο τουριστικό πρακτορείο και διαβάσαμε
κάποια έγγραφα για την ασφάλεια, μας ζήτησαν
στοιχεία επικοινωνίας και συγγενών.
ΠΕΡΙΗΓΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΛΕΥΚΟ ΝΗΣΙ
Ξέρω ότι υπάρχει ρίσκο, έχω έρθει με την κόρη μου,
δεν θα τη βάλω σε κίνδυνο.
Αλλά σε καμία στιγμή δεν φοβήθηκα αυτό που θα κάναμε.
Καλημέρα!
Εκείνη την ημέρα έκαναν κι άλλα σκάφη περιήγηση στο Νησί,
εμείς ήμασταν στον Φοίνικα.
Αποπλεύσαμε απ' την εξέδρα,
ταξιδέψαμε στον ποταμό για δέκα λεπτά.
Περάσαμε το όριο προς τον ανοιχτό ωκεανό.
Από εκεί, πορεία προς το Λευκό Νησί.
Κατεβήκαμε από το κρουαζιερόπλοιο στις 9 π.μ.
Κάναμε μια ώρα να πάμε στο Γουακατάνι με πούλμαν,
στο λιμάνι απόπλου μαζί με άλλους 40 τουρίστες.
Ανεβήκαμε στο Τε Πόια,
ο ξεναγός είπε ότι ήταν νέο σκάφος.
Το είχαν πάρει εκείνο το έτος.
Υπήρχαν τέσσερεις ξεναγοί στο Τε Πόια.
Ήταν ντόπιοι στο Γουακατάνι
κι ανυπομονούσαν να μας πουν την ιστορία του Λευκού Νησιού.
Το πρωί της 9ης Δεκεμβρίου,
ήταν ο Χέιντεν, ο Τίπενι, ο Τζέικ κι εγώ ως ξεναγοί.
Ετοιμάσαμε το σκάφος και φύγαμε, όπως κάθε άλλη φορά.
Κοντά στην ακτή, θα περιηγηθούμε στην εσωτερική πλευρά του κρατήρα.
Αυτό θα διαρκέσει περίπου μιάμιση ώρα.
Ο μικρός αδερφός μου, Χέιντεν, λατρεύει την ύπαιθρο
και παθιαζόταν με το καλοκαίρι.
Το 2009 ξεκίνησε να δουλεύει ξεναγός στο Γουακάαρι.
Ο Χέιντεν διατηρούσε ημερολόγιο κάθε περιήγησης στο Νησί
και είχε πάει 1.111 φορές.
Είναι απίστευτο.
Δεν ήξερα ότι ήταν η 1.111 φορά του στο Νησί.
Ο Χέιντεν είναι ο μακροβιότερος ξεναγός.
Με εκπαίδευε στη δουλειά
και μετά πηγαίναμε στην τοπική λέσχη ψαρέματος
ή στους καταρράκτες Ταραγουέρα.
Ήταν πάντα έτοιμος για περιπέτειες.
Είχε μεγάλο πάθος με το περιβάλλον.
Όχι μόνο με το Γουακάαρι και το ηφαίστειο.
ΤΕ ΠΟΪΑ
ΦΟΙΝΙΚΑΣ ΓΟΥΑΚΑΑΡΙ / ΛΕΥΚΟ ΝΗΣΙ
Είχε πολύ άνεμο και κύμα.
Πολλοί επιβάτες έπρεπε
να μεταφερθούν στην πρύμνη,
γιατί ένιωθαν ναυτία.
Καθόμουν με την οικογένειά μου και…
δεν τους κοροϊδεύαμε, αλλά γελάγαμε λίγο,
μεταξύ μας. Μας άρεσε η θάλασσα.
Και διασκεδάζαμε που είχε κύμα.
Δεν ξέραμε πόσο άγρια θα ήταν η θάλασσα.
Ήμασταν στο σκάφος 90 λεπτά.
Τουλάχιστον επτά ή οκτώ άτομα ξέρναγαν,
το σκάφος μια ανέβαινε και μια κατέβαινε,
έβλεπες των ωκεανό, μετά τον ουρανό και μετά πάλι ωκεανό.
Παραλίγο να ξεράσω.
Κρατούσα το στομάχι μου έτσι.
Θέλει μιάμιση ώρα να πας κι άλλη τόση να γυρίσεις.
Ενίοτε, όταν πας έχει άσχημο καιρό,
είναι απαίσιο. Αν δεν έχεις συνηθίσει να είσαι σε σκάφος μια ώρα,
γρήγορα σε πιάνει ναυτία.
Γι' αυτό, υπάρχει κι άλλη επιλογή.
Πας με ελικόπτερο, η πτήση είναι 20 λεπτά.
Όταν ξύπνησα εκείνη τη μέρα,
ένιωθα ανήσυχος, αγχωμένος.
Ήταν η πρώτη μέρα που μου επέτρεψαν να κάνω πτήση μόνος μου.
Αρχικά, πήγα στη Νέα Ζηλανδία για την άδειά μου.
Ψάχνω ένα καλό μέρος να μάθω να πετάω.
Με αίθριο καιρό,
αν απογειωθείς από την ενδοχώρα, βλέπεις το Λευκό Νησί.
Πετάς κατευθείαν προς τα εκεί.
Οι συνθήκες εκείνη την ημέρα ήταν τέλειες.
Καθώς ο Φοίνικας φτάνει στο Νησί,
το πλήρωμα ξεκινά την απόβίβασή μας.
Η κόρη μου είπε "Πάμε, μπαμπά, θέλω να πατήσω πρώτη στο Νησί".
Η περιήγηση ξεκίνησε και…
περπατάγαμε αργά.
Με τους δυο ξεναγούς, έναν μπροστά,
ο άλλος στο τέλος και εμείς ως ομάδα ανάμεσά τους.
Σαν σκηνή από το Jurassic Park,
όταν το προσεγγίζεις.
Η πρώτη μου προσγείωση στο Λευκό Νησί ήταν σαν προσγείωση στο φεγγάρι,
το τοπίο είναι σουρεαλιστικό.
Αφού προσγειωθήκαμε, τους ενημέρωσα για την ασφάλεια.
Άρχισα να περπατάω προς τον κρατήρα.
ΜΠΡΑΪΑΝ ΛΙΜΝΗ ΚΡΑΤΗΡΑ
Το μεγαλύτερο μέρος του ηφαιστείου είναι υποθαλάσσιο,
βλέπουμε μόνο την κορυφή του.
Το Λευκό Νησί είναι στρωματοηφαίστειο.
Όταν εκρήγνυται, δεν ρέει λάβα όπως στη Χαβάη.
Συσσωρεύει στρώματα πετρωμάτων
και στάχτη προς τα πάνω.
Όταν το τε Πόια έφτασε στο Νησί,
μπήκαμε σε λέμβους Zodiac.
Είναι φουσκωτές βάρκες από καουτσούκ.
Για ένα γρήγορο ταξίδι στο Νησί.
Διήρκεσε δυο λεπτά.
Έφτασαν σε μια χαλασμένη τσιμεντένια προβλήτα
με μια σκουριασμένη σκάλα.
Τα κύματα έσκαγαν στη ακτή,
δίνοντας στον αέρα τη μυρωδιά του αλατιού.
Και υπήρχε
η έντονη μυρωδιά του θειαφιού.
Έμοιαζε έρημο, χωρίς ζωή.
Όταν φύγαμε απ' την προβλήτα και ρίξαμε μια ματιά,
είχα στο μυαλό μου την ιδέα ενός ηφαιστείου
και δεν ήταν έτσι.
Δεν υπήρχε λάβα, μόνο πολύς ατμός.
Ήταν πανέμορφα,
αλλά ένιωθα ότι ήμασταν στη μέση του πουθενά.
Φτιάξαμε ξεχωριστές ομάδες.
Οι ξεναγοί μου στο Νησί ήταν ο Χέιντεν και ο Τίπενι.
Ο Τίπενι μάθαινε. Ο Χέιντεν του έδειχνε τα σχοινιά.
Ο Τίπενι ήταν πολύ περίεργος.
Έκανε συνέχεια ερωτήσεις.
Ένας περήφανος Μαορί.
Ήταν ενθουσιασμένος με τη δουλειά.
Του άρεσε να βγαίνει με το σκάφος, να γνωρίζει κόσμο.
Του άρεσε να αφηγείται ιστορίες,
μύθους και θρύλους των Μαορί.
Δεν θα δούλευε εκείνη τη μέρα.
Θα πηγαίναμε για ψώνια.
Αλλά του ζήτησαν να αναπληρώσει κάποιον και πήγε για δουλειά.
Αυτοί οι ξεναγοί, οι πιλότοι και οι σκίπερ
ξέρουν το Νησί πολύ καλά, κάθε βράχο του.
Ξέρουν το Γουακάαρι πιο πολύ από τον καθένα.
Λοιπόν, καλώς ήρθατε στο Λευκό Νησί.
Θα είμαι ο ξεναγός σας στην περιήγηση.
Μας έδωσαν ένα σκληρό καπέλο με δέστρα στο πηγούνι
κι έναν αναπνευστήρα.
Θα πάμε από αυτήν την πλευρά
προς τον κεντρικό κρατήρα.
Θα σταματήσουμε σε ενδιαφέροντα σημεία.
Θα σας δώσω πληροφορίες για το Νησί.
Αν είμαστε όλοι έτοιμοι,
ξεκινάμε την περιήγηση.
Η πρώτη ομάδα έφυγε γρήγορα,
μετά την ενημέρωση για την ασφάλεια.
Η δική μας ομάδα ακόμα μαζευόταν.
Αυτά για τι είναι;
Θα τα γλείφετε,
για να παράγετε σάλιο.
Αν υπάρξει ερεθισμός από τον ατμό,
θα τον κατευνάσει, για να μη βήχετε.
Το μονοπάτι του Νησιού είναι ένας κύκλος που ξεκινά απ' την παραλία.
ΠΡΟΒΛΗΤΑ, ΦΟΙΝΙΚΑΣ, ΤΕ ΠΟΪΑ
Όταν φτάσεις στον κρατήρα,
γυρνάς και περπατάς γύρω απ' το Νησί.
ΛΙΜΝΗ ΚΡΑΤΗΡΑ
Κι επιστρέφεις στην είσοδο.
ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ
Το Νησί έχει πολύ ατμό που θέλει να βγει έξω,
περνάει μέσα από ιξώδες,
λασπωτό υλικό.
Εξού και οι φυσαλίδες, ο ήχος που κάνουν.
Το θειάφι ανεβαίνει μαζί με τον ατμό.
Κρυσταλλοποιείται, πέφτει πάνω στον εαυτό του
και δημιουργεί δομές σαν καμινάδες.
Είναι η "περιοχή με θειούχες καμινάδες".
Το τοπίο αποτελείται από βράχια, στάχτη, λάσπη.
Αλλά διάσπαρτα ανάμεσα
στα γκρι είναι αποθέματα θειαφιού
που έχουν πανέμορφους φωτεινούς, κίτρινους
και λευκούς κρυστάλλους που λάμπουν στον ήλιο.
Έχεις την αίσθηση της απεραντοσύνης
και της ισχύς που παραβιάζεις.
Η λάμψη της Μητέρας Φύσης,
πανέμορφη, αλλά και θανατηφόρα.
Ο ξεναγός μάς είπε ότι συνήθως η λίμνη έχει γαλαζοπράσινο χρώμα,
εκείνη τη μέρα ήταν λευκή, ίσως γιατί το βράδυ
θα υπήρξε δραστηριότητα
που έριξε στάχτη στη λίμνη.
Νομίζω ότι συμβαίνει συχνά,
οι ξεναγοί δεν είχαν πρόβλημα, άρα ούτε κι εγώ.
Αρχίσαμε να περπατάμε προς τον κρατήρα.
Σταματάγαμε να τραβήξουμε φωτογραφίες
και ρώτησα τον ξεναγό μας
"Πότε έγινε η τελευταία έκρηξη;
Γιατί αρχίζω και αγχώνομαι λίγο".
Απάντησε ότι έγινε μία το 2013 και μία το 2016.
Λέω "Έχουμε τέλος του 2019 και αγχώνομαι".
Ο Χέιντεν είπε ότι το Νησί ήταν στην κατηγορία κινδύνου δυο.
Δεν ανέλυσε τότε τι σήμαινε αυτό.
Αλλά είπε ότι υπήρχε υψηλός κίνδυνος, οπότε ανησύχησα.
Τα επίπεδα ένα και δυο δεν σημαίνουν πολλά.
Στο επίπεδο ένα δεν συμβαίνει τίποτα, στο επίπεδο δυο υπάρχει δραστηριότητα
και στο επίπεδο τρία έκρηξη, οπότε…
Υπήρχε τεράστια απόσταση μεταξύ επιπέδου ένα και τρία.
Γυρίσαμε πίσω, εκεί όπου είχαμε φτάσει.
Ανεβήκαμε στον Φοίνικα κι ετοιμαζόμασταν να επιστρέψουμε.
Αρχίσαμε να συζητάμε με έναν ξεναγό
για το πώς
η ηφαιστειακή δραστηριότητα συνέβη τη νύχτα
ή όταν δεν υπήρχε κανείς.
ΚΑΜΕΡΑ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟΥ 7 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2012
Σαν να ήταν ευγενικό με τους επισκέπτες.
Σαν να έλεγε "Θα εκραγώ, όταν δεν είναι κανείς".
Καθώς επιστρέφαμε απ' το νησί, κοίταξα πίσω στον κρατήρα
κι έβλεπα την περιήγηση του άλλου σκάφους.
ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΠΟΠΛΟΥ ΤΟΥ ΦΟΙΝΙΚΑ, 47 ΑΤΟΜΑ ΠΑΡΕΜΕΙΝΑΝ ΣΤΟ ΝΗΣΙ
Ήταν ωραίο να πηγαίνεις στον κρατήρα
και να ακούς όλους να λένε
"Θεέ μου, είναι υπέροχο",
και να βγάζουν φωτογραφίες.
Έρχονταν γεωλόγοι να το δουν.
Από την άλλη, έρχονταν και κάποιοι που έλεγαν
"Θέλω φωτογραφία του κρατήρα για το Instagram".
Φτάσαμε στην κορυφή του κρατήρα
γύρω στις δυο το απόγευμα.
Κοιτάς αυτήν την απύθμενη τρύπα με ατμό.
Είναι τρομακτικό θέαμα.
Μας έδωσαν την ευκαιρία
να βγάλουμε φωτογραφίες μπροστά στον κρατήρα.
Είδα ότι ο Φοίνικας είχε φύγει από το Νησί
και καθίσαμε εκεί λίγα λεπτά ακόμη,
μετά αρχίσαμε να κατεβαίνουμε.
Σκεφτόμουν "Ωραία, κατεβαίνουμε.
Η περιήγηση τελειώνει". Ένιωθα πολύ καλύτερα.
Επειδή έρχονταν από κρουαζιερόπλοιο,
δεν είχαμε πολλά χρονικά περιθώρια.
Κινούμασταν αρκετά γρήγορα. Επιστρέφαμε στην προβλήτα.
Η άλλη ομάδα ήταν δέκα λεπτά πίσω μας,
φεύγαμε από τον κρατήρα και ο Χέιντεν ανέβαινε προς τα εκεί.
Από τον κρατήρα κάνεις κύκλο προς τα πίσω
και είναι 500 μέτρα, μέχρι την παραλία.
Είχα τέσσερεις επιβάτες εκείνη τη μέρα, δυο ζευγάρια.
Τότε τους προσπεράσαμε με το σκάφος,
τις ομάδες που πήγαιναν στον κρατήρα.
Αναγνώρισα τον Χέιντεν και τον χαιρέτισα,
ενώ ανέβαινε στον κρατήρα με την ομάδα του.
Πήγαμε μέχρι την όξινη λίμνη.
Βλέπαμε τις φυσαλίδες μέσα από τα σύννεφα ατμού
που μας περικύκλωναν.
Ο Χέιντεν μας είπε ότι μπορούσαμε να μείνουμε για τρία λεπτά,
να τα δούμε και να βγάλουμε φωτογραφίες, επειδή
τα χημικά που απελευθερώνονταν
ήταν πολύ βλαβερά.
Όλοι έσπευσαν να βγάλουν φωτογραφίες.
Ήταν ώρα να φύγουμε, σε σειρά.
Η αδερφή μου ήταν μπροστά με τον Χέιντεν.
Εγώ ήμουν με τους γονείς μας στη μέση της ομάδας.
Στη μέση της απόστασης προς την προβλήτα, υπήρχαν δυο ρυάκια νερού
που έρχονταν από διαφορετικά σημεία του Νησιού.
Οι ξεναγοί μας σταμάτησαν
και βάλαμε τα χέρια στο νερό, να δοκιμάσουμε.
Γευόσουν τα διαφορετικά μεταλλικά στοιχεία.
Είχα δοκιμάσει το νερό, πλάτη στον κρατήρα,
και ακούω έναν τουρίστα να λέει "Κοιτάξτε εκεί".
Γύρισα και είδα ένα μαύρο σύννεφο να βγαίνει από το ηφαίστειο.
Δεν έδειχνε τρομακτικό. Το έβγαλα και φωτογραφία.
2:11 Μ.Μ.
Ήταν σαν καπνός από καμινάδα. Χωρίς ήχο.
Γυρίσαμε όλοι να δούμε τον μαύρο καπνό, σαν πυροτέχνημα
ή σαν παράφρονας του Χάρι Πότερ με μακριά, μαύρη ουρά.
Βγάλαμε τα κινητά μας και τραβάγαμε φωτογραφίες.
Σύντομα, έγινε μεγαλύτερη έκρηξη,
που έστειλε μεγαλύτερες πέτρες στον αέρα
κι άρχιζε να αυξάνει σε ένταση και μέγεθος.
Κατάλαβα αμέσως
ότι κάτι κακό συνέβαινε. Έπρεπε να τρέξουμε.
Γύρισα και είδα στη στήλη καπνού.
Ήταν ήδη ψηλότερη απ' το Λευκό Νησί.
Κατάλαβα αμέσως τι συνέβαινε.
Το μυαλό μου υπερφορτώθηκε,
σκεφτόμουν γρήγορα τι έπρεπε να κάνουμε.
Πίσω μου,
ακούω την Κέλσι να φωνάζει "Τρέξτε!" κι έτσι άρχισε.
-Πάμε! -Φύγαμε!
Άννι!
ΠΛΑΝΑ ΑΠΟ ΚΙΝΗΤΟ ΔΙΑΣΩΘΕΝΤΑ
Εκείνη τη στιγμή, τρελάθηκα. Ζούσα τον χειρότερο εφιάλτη μου.
Ακούμε τον Χέιντεν μπροστά να φωνάζει να τρέξουμε,
τότε υπήρξε πανικός
κι αρχίσαμε να τρέχουμε για τη ζωή μας.
Οι γονείς μου ήταν από πίσω μου.
Ένιωθες τη σκιά της έκρηξης να ανεβαίνει πίσω μας.
Καταφέραμε να τρέξουμε και να κρυφτούμε πίσω
από κάτι μεγάλους βράχους, πριν μας σκεπάσει η στάχτη.
Ήταν ένα μαύρο κενό.
Άκουγες μόνο τον ήχο του βουητού και του ορυμαγδού.
Εκείνη τη στιγμή, δεν μπορούσα να κάνω τίποτε.
Πηγαίναμε στον επόμενο κόλπο, γύρω από τον βράχο,
και τότε εξερράγη.
Θεέ μου. Όχι.
Το βλέπω να εκρήγνυται και είναι πανέμορφα.
Το λευκό ήταν καθαρό, το μαύρο κατασκότεινο.
Ήταν μια υπέροχη στιγμή.
Σε δευτερόλεπτα, το όμορφο έγινε εφιάλτης.
Το σύννεφο στάχτης άρχισε να κατεβαίνει.
Το πλήρωμα καταλαβαίνει τι συμβαίνει.
Το σκάφος επιταχύνει πολύ.
Εμείς είμαστε έξω. Το πλήρωμα μας καλεί να μπούμε μέσα.
Όλοι μέσα τώρα!
-Μέσα γρήγορα! -Πάμε!
Θεέ μου!
ΠΡΟΒΛΗΤΑ ΜΠΡΑΪΑΝ
Περπατάγαμε προς την ακτή κι ένας επιβάτης με ρωτά
"Να τρέξουμε;" Κοιτάω πίσω απ' τον ώμο μου και
τότε είδα την τεράστια έκρηξη.
Θυμάμαι να κοιτάω προς τα πίσω και να βλέπω
βλήματα να έρχονται προς τα εμάς.
Μου φαινόταν ότι ανέβαινε πολλά χιλιόμετρα
και δεν είχε τέλος.
Κοίταξα προς το ελικόπτερο,
απείχε 400 μέτρα από μένα.
Δεν υπήρχε αυτή η επιλογή.
Η άλλη επιλογή ήταν να πάμε στο νερό.
Τους είπα να τρέξουν στη θάλασσα.
Όταν έφτασα στην προβλήτα, βούτηξα μέσα.
Βούτηξα στο νερό και κράτησα την αναπνοή μου όσο μπορούσα.
Όλα μαύρισαν.
ΗΧΗΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΔΙΑΣΩΘΕΝΤΑ
Θυμάμαι να με χτυπάνε πέτρες στο κράνος μου.
Ήταν ό,τι πιο σκοτεινό έχω δει στη ζωή μου.
Πιο σκοτεινό και από τη νύχτα, κατράμι.
Αν έχεις διαβάσει για τις πυροκλαστικές ροές,
ο άνθρωπος δεν επιζεί.
Ήξερα ότι δεν μπορούσαμε να ξεφύγουμε,
έπρεπε να καλυφθούμε και να ελπίσουμε για το καλύτερο.
Κράταγα σφιχτά τα γυαλιά μου και την αντιασφυξιογόνα μάσκα.
Άκουγα τους άλλους να ουρλιάζουν.
Ήταν απαίσιο.
Θυμάμαι έντονα ότι ένιωθα ότι η πλάτη μου καίγεται.
Τα χέρια και τα πόδια μου κάηκαν γρήγορα, δεν τα ένιωσα.
Άκουσα τον Ματ να λέει "Συγγνώμη, Λόρεν".
Αυτό μου ράγισε την καρδιά.
Έπιασα το χέρι του, γιατί σκέφτηκα
"Θα πεθάνουμε σήμερα, θέλω να μας βρουν μαζί".
Η μυρωδιά ήταν συγκλονιστική.
Η ζέστη ήταν αβάσταχτη.
Ο υπερθερμασμένος ατμός με έκαιγε ζωντανό.
Έκανα ό,τι μπορούσα, για να μην αναπνέω.
Είχα το στόμα και τα μάτια μου κλειστά.
Μαζεύτηκα σε εμβρυακή θέση, έτσι η πλάτη μου καιγόταν.
Υποθαλάσσια, δεν υπάρχει ήχος.
Περιμένεις να φανεί κάποιο φως.
Νιώθεις ότι δεν ξέρεις πότε θα τελειώσει,
γιατί δεν υπάρχει φως, τίποτα.
Κάποια στιγμή, εμφανίστηκε φως. Θυμάμαι που το είδα.
Σκέφτηκα "Δόξα τω Θεώ".
Άρχισα να κολυμπάω προς τα εκεί, αλλά έσβησε πάλι.
Είπα στον Ματ ότι τον αγαπώ. Του το φώναζα κάθε δυο δεύτερα.
"Σ' αγαπώ.
Σ' αγαπώ". Το μόνο που άκουγα ήταν να ουρλιάζει από τον πόνο.
Δεν τον έχω ξανακούσει να ουρλιάζει έτσι.
Ο πόνος ήταν ανυπόφορος. Τα εγκαύματα διαπέρασαν τα ρούχα μου.
Η έκρηξη διήρκεσε δυο με τρία λεπτά.
Ήταν το πιο τρομακτικό δίλεπτο της ζωής μου.
Σκέφτηκα "Αυτό ήταν.
Η τελευταία μου μέρα στον πλανήτη. Θα πεθάνουμε στον μήνα του μέλιτος".
Θυμάμαι να κοιτάω από το παράθυρο
και δεν έβλεπα πια το Νησί, είχε χαθεί.
Ο χρόνος για μένα πέρναγε πιο αργά.
Πάντα έλεγα "Αν μου συμβεί κάτι,
νιώθω ότι θα έχω ζήσει μια καλή ζωή για την ηλικία μου
και θα είμαι ικανοποιημένος".
Αλλά τότε συνειδητοποίησα "Όχι, δεν είμαι έτοιμος να φύγω ακόμα.
Θα συνεχίσω να κάνω
ό,τι μπορώ, για να ξεφύγω ζωντανός".
Η στάχτη άρχισε να πέφτει στην επιφάνεια του νερού,
ξαναβγήκε το φως και τότε βγήκα στην επιφάνεια.
Κοίταξα πίσω μου προς το νησί.
Υπήρχε ακόμη πολλή στάχτη στον αέρα
που έπεφτε στο νησί.
Το πρώτο που έκανα ήταν να φωνάξω τη Λόρεν.
Ήμουν σε άσχημη κατάσταση, φοβόμουν ότι είχε πεθάνει.
Θυμάμαι ότι φοβήθηκα τόσο πολύ.
Όλα καλά.
Όλα είναι καλά.
Οπότε, τελικά…
όταν την είδα να κουνιέται, είπα "Εδώ είμαι".
Ένιωσα τη μεγαλύτερη ανακούφιση, όταν μου απάντησε.
Ο χειρότερος εφιάλτης μου θα ήταν να επιζούσα κι εκείνη να πέθαινε.
Θα ήταν ό,τι χειρότερο.
Δεν θα μπορούσα να ζήσω με τον εαυτό μου.
Όταν η έκρηξη σταμάτησε,
μάλλον από το σοκ, σηκώθηκα και περπάτησα μερικά μέτρα.
Ήμασταν κοντά στην όξινη λίμνη.
Άκουγα ουρλιαχτά, κραυγές, κλάμα.
Κάποιοι κυλιόντουσαν στο έδαφος
με οξείς πόνους, ήταν ένα απαίσιο θέαμα.
Σταδιακά υποχώρησε, μετά σταμάτησε
και έπεσε ησυχία. Τότε σκέφτηκα
"Ή τώρα ή ποτέ".
Σηκώθηκα κι άρχισα να φωνάζω να με ακολουθήσουν,
για να πάμε στην προβλήτα.
Προσωπικά, σωματικά ήμουν μια χαρά.
Αλλά όσοι ήταν στο νησί τη στιγμή της έκρηξης, είχαν τραυματιστεί.
Κανείς δεν απέφυγε τον ατμό.
Ο ατμός είχε θερμοκρασία 200 βαθμών Κελσίου.
Βγαίνεις σαν βρασμένο κοτόπουλο,
για να το πω ωμά.
Κοίταξα το χέρι μου
και το δέρμα είχε ξεκολλήσει.
Ήξερα ότι και οι δυο ήμασταν σε άσχημη κατάσταση.
Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν "Πρέπει να φύγουμε απ' το νησί".
Σας παρακαλώ, τρέξτε!
Πάλευα να περπατήσω.
Έπεσα κάποιες φορές.
Ο Ματ ήταν πιο καμένος από μένα,
γιατί φόραγε λιγότερα ρούχα, αλλά με βοηθούσε.
Κινούμουν από την αδρεναλίνη.
Ήξερα περίπου πού ήταν η προβλήτα, εκεί θα πήγαινα.
Τότε, είδα μια ομάδα να έρχεται προς την προβλήτα,
άρχισαν να μαζεύονται εκεί.
Περίπου 20 άτομα περίμεναν βοήθεια.
Δεν ήξερα ότι θα το κάναμε,
αλλά ο σκίπερ γύρισε το σκάφος
προς τα εκεί από όπου ήρθαμε.
Καθώς κατευθυνόμασταν πίσω,
μπήκαμε σε νέφος στάχτης, όλα σκοτείνιασαν.
Θεέ μου.
Ακτοφυλακή Γουακατάνι, εδώ Φοίνικας, λαμβάνεις;
ΤΡΙΑ ΛΕΠΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΚΡΗΞΗ
Άκουσα την κλήση από τον ασύρματο του σκίπερ που γνώριζα,
ακουγόταν πολύ ανησυχητικό.
"Υπάρχει κόσμος στο Νησί και εκρήγνυται".
Από την ανησυχία στη φωνή του καταλάβαινες τη σοβαρότητα.
ΑΚΤΟΦΥΛΑΚΗ
Αμέσως, άρχισαν να χτυπάνε τα τηλέφωνα.
Έτρεξα στο πάρκινγκ έξω, από όπου έβλεπα το Λευκό Νησί.
Υπήρχε ένα μεγάλο σύννεφο από πάνω
και δεν σταματούσε.
Θεέ μου.
Πέντε λεπτά αργότερα
ρωτά ξανά για τη βοήθεια,
έδωσε έμφαση στο πόσο δύσκολη ήταν η κατάσταση.
Ζητούν βοήθεια
και λίγο μετά ρωτούν "Πού είναι η βοήθεια;"
ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ
Κάποιος ήρθε μετά τις δύο
και μας είπε ότι το Γουακάαρι εξερράγη.
Δεν βλέπουμε το Γουακάαρι απευθείας, αλλά από τους λόφους
φαινόταν ένα εντυπωσιακά μεγάλο σύννεφο.
Κάποιος αξιωματικός είπε "Υπάρχουν οι κάμερες.
Ας τις ελέγξουμε".
Είδαμε μικρές, μαύρες κηλίδες,
αλλά καταλάβαμε ότι ήταν άνθρωποι και τότε
καταλάβαμε τι υπήρχε κόσμος εκεί.
ΜΠΙΚΟΝ
Δουλεύαμε.
Είχαμε μια προθεσμία.
Ακούσαμε τις σειρήνες και είπαμε "Τι συμβαίνει;"
Οδήγησα μέχρι το καταφύγιο Ματαάτουα,
σταμάτησα, έτρεξα στο γρασίδι.
Ξέραμε ότι κάτι συνέβαινε.
Η στήλη καπνού ήταν μεγαλύτερη.
Ο κόσμος κοίταγε την έκρηξη του Γουακάαρι.
Ήμουν στο σπίτι και άκουσα τα νέα.
Άρχισε να έρχεται κόσμος στο σπίτι μου και…
εγώ ακόμη
προσπαθούσα να το συνειδητοποιήσω.
Αναρωτιόμουν…
Ήμουν σε μια κηδεία Μαορί
και ένιωθα την ενέργεια,
καθώς μιλούσα, ότι κάτι συνέβαινε.
Όταν πήγα να δω, είδα τον καπνό να ανεβαίνει
και δεν ήταν το συνηθισμένο σύννεφο πάνω απ' το Γουακάαρι,
ήταν πολύ σκούρο και πυκνό.
Όταν κατάλαβα τι συνέβη, κατέρρευσα και άρχισα να κλαίω.
ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ
Αρχικά, υπήρχε μπέρδεμα για το ποιοι ήταν οι τουρίστες
που πήγαν στο Νησί
και ποιος τους είχε πάει εκεί.
Αλλά ήμασταν σίγουροι
ότι υπήρχαν άνθρωποι στο Νησί τη στιγμή της έκρηξης.
Στείλαμε σήμα βοηθείας στην Ακτοφυλακή
και βγήκαν προς το Λευκό Νησί.
Αλλά η διαδρομή είναι μιάμιση ώρα.
Ήταν απογοητευτικό, επειδή…
για να φτάσουν τα σκάφη τόσο μακριά,
θα έπαιρνε κάποιον χρόνο.
And then from Auckland, rescue helicopters also headed out to White Island.
Ήταν αεροασθενοφόρα.
Ελικόπτερα της Γουέστπακ Ρέσκιου.
Είναι ειδικοί αναζήτησης και διάσωσης
με τον κατάλληλο εξοπλισμό,
αλλά απείχαν μια ώρα απ' το Νησί.
-Θεέ μου, έχει κόσμο. -Κοίτα το σκάφος.
Όταν επιστρέψαμε στον κόλπο,
όλα ήταν καλυμμένα με γκρίζα στάχτη.
Το μυαλό δεν μπορεί να επεξεργαστεί αυτό που βλέπεις.
Αυτό που μου τράβηξε την προσοχή ήταν το ελικόπτερο.
Γαμώτο, κοίτα το ελικόπτερο.
Φαινόταν ξεκάθαρα ότι είχε γείρει πίσω.
Το μισό ήταν στην εξέδρα και οι έλικες είχαν λυγίσει.
Ήταν η πρώτη φορά που άρχισα να σκέφτομαι
τις δυνάμεις που είχαν ασκηθεί κατά την έκρηξη.
Θυμάμαι ότι τράβηξα τρεις, τέσσερεις φωτογραφίες
αφού φύγαμε απ' την προβλήτα.
Αν δεις προσεκτικά,
φαίνονται οι άνθρωποι στον κρατήρα.
Η ομάδα μου ήταν κοντά στον κρατήρα.
Απείχαμε περίπου 150 μέτρα
από το σημείο της έκρηξης.
Στα αριστερά, έβλεπα τους γονείς μου.
Ο πατέρας μου ήταν καθιστός, πάλευε με την αντιασφυξιογόνα μάσκα.
Την αδερφή μου δεν την έβλεπα.
Έβλεπα τη μητέρα μου…
να κείτεται κάτω. Δεν κουνιόταν
και δεν επικοινωνούσε.
Υπήρχαν τόσοι πολλοί άνθρωποι…
Το Νησί συνεχίζει να βγάζει ατμό από τη λίμνη του κρατήρα.
Βλέπαμε τον κόσμο στην προβλήτα.
Βλέπω τουλάχιστον 16.
Θεέ μου, είναι καλυμμένοι με στάχτη.
Θεέ μου, εκεί.
Μόλις είδαμε την έκταση της έκρηξης,
άλλαξε τα σχέδιά μας.
Έπρεπε να βοηθήσουμε τους ανθρώπους.
Εκείνη τη στιγμή, έπρεπε να πάρω μια απόφαση.
Να κολυμπήσω προς το σκάφος και τη σωτηρία
ή να γυρίσω πίσω και να βοηθήσω;
Είναι μια στιγμή δοκιμασίας και κάνεις ό,τι καλύτερο.
Κολύμπησα προς την αποβάθρα και άρχισα να βάζω κόσμο στις λέμβους.
Όλοι έτρεχαν να ανέβουν στις λέμβους.
Δεν ξέραμε αν ήταν προ-έκρηξη, πριν το κύριο γεγονός.
Στην προβλήτα έγινε πανδαιμόνιο. Έπρεπε να φύγουμε απ' το Νησί.
Ίσως πηδήξω.
-Περίμενε! -Περίμενε!
-Βοήθεια! -Περίμενε!
Πήγαμε να ανέβουμε στην πρώτη λέμβο,
που ήταν στην προβλήτα, αλλά ο κόσμος έσπρωχνε
και δεν ανεβήκαμε. Στη δεύτερη λέμβο, έπιασα τη σκάλα, για να ανέβω,
και έσκασα μέσα στη λέμβο.
Λοιπόν, παιδιά.
Μη με ακουμπάς,
μη με ακουμπάς.
Εκείνη τη στιγμή υπήρχε ένα χάος,
ο κόσμος προσπαθούσε να ανέβει
και έπρεπε να τους κρατάμε σε σειρά.
Τους έπιανα από το χέρι, για να ανέβουν στη λέμβο,
και το δέρμα τους έμενε στα χέρια σου.
Ήταν σαν πολεμική ταινία.
Θεέ μου!
-Αμάν… -Έλα.
-Βοήθεια! -Βοήθεια!
Η λέμβος γύρισε στον Φοίνικα
κι μία ξεναγός έβγαλε κουτιά πρώτων βοηθειών,
έβλεπα ότι ήταν συγχυσμένη,
ήμουν κοντά της και της είπα
"Η κόρη μου κι εγώ ξέρουμε πρώτες βοήθειες,
να βοηθήσουμε;"
Απάντησε "Θέλουμε όση βοήθεια γίνεται".
Πήρα το κουτί πρώτων βοηθειών
στην πρύμνη του σκάφους.
Οι πρώτοι διασωθέντες
ανέβαιναν στο σκάφος.
Στήσαμε μια ομάδα διαλογής,
τους καθίζαμε. Προσπαθούσαμε να ανακουφίσουμε
τον πόνο των εγκαυμάτων με κρύο νερό.
Εκείνοι ούρλιαζαν "Πάρτε μας από δω".
Ήρθαν τα σκάφη τώρα!
-Θεέ μου! -Η μηχανή δουλεύει.
Είχαν καεί από 45% ως 80%, κάποιοι εντελώς.
Τα ποσοστά επιβίωσης πάνω από το 45% μειώνονται σημαντικά.
Άρα, υπήρχαν άτομα που…
θα πέθαιναν, μέχρι να βγαίναμε στην ακτή.
Ήταν μια φρικτή κατάσταση.
Εκείνη τη στιγμή, το σκάφος ήταν πλήρες.
Έπρεπε να γυρίσουμε στην ακτή όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Πληρωμα του φοινικα προσφερθηκε να μεινει στο νησι
Προς αναζητηση διασωθεντων.
Το σκαφος ξεκινησε το ταξιδι 90 λεπτων προς την ενδοχωρα.
Μιση ωρα μετα την εκρηξη
Με πήρε η γυναίκα μου
και μου είπε "Βγαίνει πολύ καπνός απ' το Γουακάαρι,
είναι όλα καλά;"
και της είπα "Έτσι νομίζω, δεν άκουσα κάτι,
αλλά πιστεύω
ότι ο Χέιντεν θα έλεγε".
Κοίταξα προς τον ωκεανό και
υπήρχε μια στήλη καπνού που έφτανε ψηλά.
Οδηγούσα στην παραλιακή
και τότε πρόσεξα τη μεγάλη στήλη καπνού,
ήταν πιο μεγάλη και πιο σκούρα απ' ό,τι συνήθως.
Την κοίταγα και σκεφτόμουν "Κάτι συμβαίνει".
Η Βολκάνικ Έαρ δέχτηκε μήνυμα ότι έγινε έκρηξη.
Είδα μία από τις κάμερες του ηφαιστείου,
που ήταν στην ακτή του Γουακατάνε.
ΚΑΜΕΡΑ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟΥ 9 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2019
Έγινε αρκετά προφανές
ότι η απραξία δεν ήταν επιλογή.
Ξέραμε ότι υπήρχε κόσμος στο Νησί.
Είχαμε τα μέσα και την ικανότητα να βοηθήσουμε,
ήταν το σωστό να κάνουμε και το κάναμε.
Όπως σε όλες τις καταστάσεις,
όταν φτάνει η ώρα της απόφασης για πράξη,
το κάνεις ή δεν το κάνεις. Εγώ το έκανα.
Πήρα τον Τιμ και είπα "Θα πάω".
Απάντησε "Ναι, τα λέμε εκεί".
Πήρα δυο έμπειρα άτομα που δούλεψαν για μένα.
Είπα "Ετοιμάστε το ελικόπτερο,
βάλτε καύσιμα, πάρτε εξοπλισμό,
επιπλέον μάσκες και νερό".
Μετά, απογειώθηκαν. Σύντομα, απογειώθηκα κι εγώ.
40 ΛΕΠΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΚΡΗΞΗ
Άκουγες τις συνομιλίες στον ασύρματο
και τότε άκουσα τη φωνή του Τζον Φανέλ.
Εγώ
πετούσα στο Γουακατάνε με το αεροπλάνο μου,
δοκίμαζα νέο εξοπλισμό.
Τότε άκουσα τον Μαρκ Λο στον ασύρματο να ζητάει σκάφος με σταθερά πτερύγια.
Θέλαμε κάποιον να περιπολεί στον αέρα, να αναμεταδίδει
ή να βοηθά στην επικοινωνία,
επειδή στο Λευκό Νησί τα κινητά δεν πιάνουν σήμα.
Δεν υπήρχε σταθερή ραδιοζεύξη εκεί.
Προσφέρθηκα να βοηθήσω.
Είχα πολλά καύσιμα, μπορούσα να πάω εκεί.
Δεν είχα αμφιβολίες, για να πάω.
Όλα τα θύματα βρισκόντουσαν στο σκάφος,
μπροστά και πίσω.
Όλοι αναλάβαμε έναν ρόλο, να βοηθάμε.
Όλοι στο σκάφος βοηθήσαμε πολύ.
Υπήρχαν εκτεθειμένα χέρια,
πόδια, πρόσωπα, αλλά τα εγκαύματα ήταν χειρότερα.
Ήταν ένα κρίσιμο σημείο που σκέφτηκα
"Τι καίει κάτω από τα ρούχα,
αλλά όχι τα ρούχα;"
Συνειδητοποίησα ότι ο ατμός δημιούργησε βλάβες χειρότερες απ' αυτές που φαίνονταν.
Δεν υπήρχε χώρος στην καμπίνα.
Καταλήξαμε στην πλώρη του σκάφους,
να μας χτυπάει το θαλασσινό νερό, ο αέρας και ο ήλιος.
Ήταν ένας απαίσιος γυρισμός.
Έβλεπα τον ορίζοντα και σκεφτόμουν
"Γιατί δεν φτάσαμε ακόμα; Έχουν περάσει ώρες".
Αλλά το σκάφος έπλεε με πλήρη ταχύτητα.
Σκεφτόσουν "Συνέχισε, σκάφος, συνέχισε, Φοίνικα".
Ο Φοίνικας μετέφερε 26 τραυματισμένους
και σοβαρά τραυματισμένους εν πλω.
Τότε σκέφτηκα
"Γαμώτο, ένα σκάφος γεμάτο κόσμο που πρέπει να ταυτοποιηθεί".
21 Ατομα παρεμειναν στον κρατηρα, κοντα στο σημειο εκρηξης.
Ήμουν κοντά στην όξινη λίμνη.
Καθόμουν εκεί και πόναγα.
Όλο μου το σώμα με έκαιγε. Έβλεπα τα χέρια μου,
καλυμμένα με γκρι στάχτη.
Σκεφτόμουν "Θα πεθάνω εδώ, αυτό ήταν".
Καθόμουν ανάμεσα σε περίπου έξι άτομα.
Άτομα που ήταν νεκρά ή πέθαιναν.
Τότε, οι φωνές άρχισαν να σβήνουν.
Τα ουρλιαχτά άρχισαν να καταλαγιάζουν.
Το κλάμα άρχισε να σβήνει.
Ξέρω ότι έχεις μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης
από τραύμα, αν λάβεις ιατρική φροντίδα μέσα στην πρώτη ώρα.
Αφού κάθισα εκεί για μισή ώρα,
συνειδητοποίησα ότι δεν θα ερχόταν κανείς.
Τότε, μου ήρθε η επιφοίτηση.
"Σήκω και βρες βοήθεια".
Το να σηκωθώ και να απομακρυνθώ απ' τους γονείς μου
ήταν ό,τι πιο δύσκολο έχω κάνει.
Αλλά όταν βρήκα τη δύναμη, δεν περπάτησα,
αλλά παραπατούσα. Πίεζα τον εαυτό μου να συνεχίσει να κινείται.
Στα 20 λεπτά της επιστροφής,
ο κόσμος άρχισε να ουρλιάζει
"Θέλουμε νερό!"
Κάναμε ό,τι μπορούσαμε με τον Ματ και τη Λόρεν.
Και όσους ήταν μπροστά.
Το κουτί πρώτων βοηθειών
είχε λιγότερα πράγματα από το κοντέινερ.
Άδειασα το κουτί πρώτων βοηθειών και το γέμισα με νερό.
Ρίχναμε κρύο νερό στα χέρια τους,
σε όποιο σημείο είχε εκτεθεί.
Όλοι ούρλιαζαν για μία κάποια ανακούφιση.
Κάναμε ό,τι μπορούσαμε εκείνη τη στιγμή.
Μου είπαν πολλές φορές
"Πρέπει να καθίσεις,
θα έχεις εισπνεύσει πολύ στάχτη και άλλα".
Αλλά είναι δύσκολο να καθίσεις σε τέτοια κατάσταση,
απλά συνεχίζεις.
Με τύλιξαν με μια κουβέρτα, για να ζεσταθώ,
ακόμη και ο Τζεφ Χόπκινς χρησιμοποίησε το σώμα του.
Μου λέει "Δεν θα τα καταφέρω.
Δεν θα τα καταφέρω".
"Θα τα καταφέρεις. Δεν τελειώνει εδώ η ζωή σου.
Έχεις πολλά χρόνια μπροστά σου".
Μου ζήτησε να της κρατήσω το χέρι
και δεν μπορούσα, επειδή ήταν πολύ καμένο.
Συνήθως δεν είμαι θεοσεβούμενη, αλλά προσευχόμουν στον Θεό
να μου πάρει τη ζωή,
για να μην πονάω άλλο. Τότε έχασα τις αισθήσεις μου.
Μου ήταν πολύ δύσκολο να αναπνεύσω.
Ένιωθα βαριά τα πόδια μου.
Έκανα μεγάλη προσπάθεια σε κάθε βήμα.
Θυμάμαι τον Χέιντεν να μας λέει στην ενημέρωση
να ακολουθήσουμε το ρυάκι προς την παραλία.
Πήρα μια στροφή, όπου έπρεπε να διασχίσω το ρυάκι.
Ήταν πολύ καυτό, έκαιγε κι έπρεπε να πηδήξω απέναντι.
Το μόνο που ήθελα ήταν να ξανακάτσω.
Αλλά ήξερα ότι αν καθόμουν, δεν θα σηκωνόμουν ξανά.
Καθώς πήγαινα στο Νησί, έβλεπα
ότι ακόμα έβγαζε πολλή στάχτη.
Μια μεγάλη στήλη στάχτης και ατμού.
Σκέφτηκα "Θα ρίξω μια ματιά τριγύρω".
Πέταξα προς τον κρατήρα.
Κοίταξα κάτω και είπα "Θεέ μου, υπάρχουν άνθρωποι.
Είναι αρκετοί.
Όχι, είναι κάποιος που κάθεται".
Και μετά σκέφτηκα "Κάτσε, υπάρχουν κι άλλοι".
Πετούσα με τον ασύρματο και το κινητό.
Πέταγα κόντρα στο σύννεφο στάχτης και από τη μία πλευρά,
πηγαινοερχόμουν.
Ήξερα ότι έπρεπε να πληροφορήσουμε τις αρχές
για τη σοβαρότητα της κατάστασης, για να σχεδιάσουν
τους απαιτούμενους πόρους.
Είπα στον Μαρκ "Πρέπει να μάθουμε πόσοι νεκροί
και πόσοι τραυματίες υπάρχουν".
Προσπάθησα να προσγειωθώ σε σημεία με πολλή σκόνη,
οπότε βρήκα ένα ξύλινο ελικοδρόμιο
και το προσέγγισα,
πέταξα προς τα εκεί με συσκότιση.
Άφησα τη μηχανή αναμμένη. Πήρα τη μάσκα μου και βγήκα έξω.
Είδα πατημασιές στο ρυάκι.
Ήμουν εστιασμένος στην προσέγγισή μου στο Νησί,
υπήρχε πάρα πολλή σκόνη.
Η προσγείωση απαιτούσε συγκέντρωση.
Αρχικά, ξέχασα τη μάσκα μου και δεν είχα φτάσει μακριά,
όταν κατάλαβα ότι δεν μπορώ να αναπνεύσω.
Ήταν πολύ δύσκολα. Έπρεπε να φοράς μάσκα.
Είδα ένα άτομο, μετά και άλλο.
Είδα μερικούς άλλους πιο πάνω.
Ίσα που είχαν τις αισθήσεις τους.
Κάποιοι έκλαιγαν πιο δυνατά από άλλους.
Σχημάτισα μια εικόνα του τι συνέβαινε εκεί κάτω.
Βρίσκαμε συνεχώς κόσμο που ήθελε βοήθεια
και κατάλαβα πολύ γρήγορα
ότι αντιμετωπίζαμε μεγάλη συμφορά.
Κάλεσα τους άλλους
και τους ενημέρωσα. Είπα "Υπάρχει πολύς κόσμος εκεί.
Αρκετοί έχουν πεθάνει.
Υπάρχουν πολλοί ζωντανοί και πρέπει να τους σώσουμε".
Δώσαμε τις πληροφορίες στον έλεγχο εναέριας κυκλοφορίας,
για να κατευθύνουν τα ελικόπτερα διάσωσης στο Λευκό Νησί.
Είπα "Υπάρχουν άνθρωποι που πονάνε πολύ
και δεν έχουμε ιατρικό εξοπλισμό.
Τα ελικόπτερα δεν έχουν φορεία.
Σας θέλουμε εδώ στο Νησί".
Ανταποκρίθηκαν αμέσως.
"Ερχόμαστε αμέσως".
Πήρα τον Μαρκ και του είπα "Έρχεται βοήθεια.
Τα πράγματα καλυτερεύουν".
Τότε, αρχίσαμε να εξετάζουμε
τον κόσμο επί τόπου,
καθαρίζαμε αναπνευστικές οδούς,
μύτες, τους βάζαμε σε θέση ανάρρωσης,
τους βάζαμε αντιασφυξιογόνες μάσκες
και ρίχναμε νερό όπου μπορούσαμε.
Συνεχίζαμε, μέχρι να έρθει άλλη βοήθεια.
Η στάχτη συνέχιζε να πέφτει πάνω μας.
Πού και πού ακούγαμε
μεγάλες εκρήξεις από τη στήλη ατμού.
Να σκάνε.
Το σκάφος της ακτοφυλακής συναντά τον Φοίνικα στη μέση της διαδρομής
προς το Γουακατάνε, το πλευρίζει.
Ο σκίπερ είπε ότι υπήρχαν βαριά τραυματισμένοι στο σκάφος.
Οπότε, ανέβασαν τους διασώστες
στον Φοίνικα, για να τους φροντίσουν.
Ήρθαν οι διασώστες αρχίσαμε να φεύγουμε.
Περίμενα ότι θα αναλάμβαναν οι διασώστες.
Αλλά παρόλο που είχαν αρκετό εξοπλισμό,
δεν ήταν κατάλληλος για την κατάσταση.
Οι διασώστες είπαν "Συνεχίστε ό,τι κάνατε.
Να τους ηρεμείτε. Δεν γίνεται κάτι άλλο".
Κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται στην προκυμαία,
στην εκβολή του ποταμού.
Έβλεπα πολλά ασθενοφόρα, αστυνομία.
Ένιωθα ότι κάθε άτομο
που εργαζόταν ως προσωπικό έκτακτης ανάγκης ήταν εκεί.
Όταν μάθαμε ότι τα σκάφη επέστρεφαν,
άδειασα την αποβάθρα,
γιατί ήξερα ότι θα έρθουν αν ξεφορτώσουν.
Προσπαθούσαμε να ορίσουμε
πού θα γίνει η διαλογή των ατόμων που θα έβγαιναν από τα σκάφη.
Είχα άρνηση, δεν το πίστευα.
Σκέφτηκα "Ας πάρω γρήγορα τον Χέιντεν".
Τον πήρα, αλλά δεν απάντησε.
Είμαστε μικρή κοινότητα,
και όλοι γνωριζόμαστε.
Πήρε η γυναίκα μου μια οικογενειακή φίλη
και ρώτησε αν είναι όλα καλά,
και εκείνη απάντησε "Όχι".
Πήρα τα παιδιά κι έτρεξα στην πόλη.
Οδηγήσαμε ως το Γουακατάνε,
στο γραφείο περιηγήσεων.
Βλέπαμε ασθενοφόρα και αστυνομία παντού.
Όλη η οικογένεια ήταν εκεί, περιμέναμε νέα.
Ανέβηκα σε μια βραχώδη προεξοχή
και είδα τη θάλασσα, και σκέφτηκα
"Τα κατάφερα". Τότε, μπροστά μου,
είδα ένα μέλος του Φοίνικα.
Είχε τον ασύρματο
κι έλεγε "Αυτό ήταν, ίσως είναι ώρα να φύγουμε".
Μόλις το άκουσα, του φώναξα με όση δύναμη μου είχε απομείνει.
Ήταν σαν κραυγή.
Γύρισε με ορθάνοιχτα μάτια,
σε σοκ, σαν να σκεφτόταν "Παναγία μου".
Είπε αμέσως "Έχω έναν επιζώντα.
Πάμε".
Όταν τον αγκάλιασα από τους ώμους,
θυμάμαι να λέω "Η οικογένειά μου".
Το μόνο που ήθελα ήταν να τον πάω πίσω
εκεί που ήταν οι υπόλοιποι.
Είπε "Όλα καλά, σε βάλουμε στο σκάφος τώρα".
Επιβιβαστήκαμε στο Τε Πόια και φύγαμε.
Είχα χάσει την αίσθηση του χρόνου, επειδή προσπαθούσα
να επικοινωνήσω με τον έλεγχο εναέριας κυκλοφορίας.
"Χρειαζόμαστε επειγόντως βοήθεια, βρίσκουμε συνέχεια επιζώντες
και θέλουμε βοήθεια".
Επικοινώνησαν μετά από πέντε λεπτά
και είπαν "Μας είπαν από το κέντρο επικοινωνιών
να μην πάμε στο Νησί".
Η απόφαση πάρθηκε στο υψηλότερο επίπεδο,
ανακοίνωσαν παύση πτήσεων.
Λόγω του επικίνδυνου περιβάλλοντος γύρω από το Νησί.
Ήταν πολύ τοξικό, όξινο και επικίνδυνο για τους διασώστες.
Υπήρχε υψηλός κίνδυνος για άλλη έκρηξη.
Σε εκείνη τη φάση, ήταν πολύ επικίνδυνο
για αστυνομία και διασώστες να πάνε στο Νησί.
Το Νησί καλύπτεται από στάχτη και ηφαιστειακό υλικό.
Λαμβάνουμε ειδική καθοδήγηση για την ασφάλεια κάθε απόπειρας διάσωσης.
Κάλεσα την ομάδα του Μαρκ στο έδαφος και είπα
"Κάντε ό,τι μπορείτε με ό,τι έχετε.
Είστε μόνοι σας".
Λέει "Δεν θα έρθουν".
Λέω "Αλήθεια; Εντάξει".
Τότε προχωρήσαμε στο σχέδιο B,
θα το κάνουμε μόνοι μας.
80 ΛΕΠΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΚΡΗΞΗ
Ο Μαρκ και η ομάδα του αντιμετώπιζαν μια φρικτή κατάσταση
με πολλούς ασθενείς με σοβαρά εγκαύματα.
Ήταν εφιαλτικό.
Τότε, μαζευτήκαμε όλοι
και έγινε συντονισμένη προσπάθεια εύρεσης επιζώντων,
για να μπουν στο αεροσκάφος.
"Ας απομακρύνουμε κάθε ζωντανό απ' το Νησί".
Όταν αρχίσαμε να τους μεταφέρουμε, καταλάβαμε πόσο σοβαρά τραύματα είχαν.
Πόδια ήταν γεμάτα φουσκάλες και προσπαθούσες να σηκώσεις τον κόσμο,
το δέρμα έμενε στα χέρια μας,
στα ρούχα μας και παντού.
Αλλά δεν μπορείς να μείνεις άπραγος.
Πρέπει να συνεχίσεις, να μιλήσεις στον κόσμο.
Να πεις τι θα κάνεις.
"Λοιπόν, μπαίνουμε στο ελικόπτερο.
Θα σας ανεβάσουμε από εδώ.
Σε 20 λεπτά θα είστε στο νοσοκομείο".
Όταν ο κόσμος είναι ένα βήμα, πριν τον θάνατο,
οι λέξεις έχουν τρομερή ισχύ.
Δεν είχαμε χρόνο να σηκώσουμε καθίσματα.
Έπρεπε να ανεβάσουμε τον κόσμο ψηλά.
Με τις ζώνες κρατάγαμε τον κόσμο όρθιο.
Βάλαμε πέντε άτομα στο πρώτο ελικόπτερο κι έφυγε.
Φορτώσαμε το δικό μου κι έφυγα.
Έβαλα έναν στο σκάφος,
μετά άλλον έναν.
Δεν χώραγαν άλλοι στο αεροσκάφος.
Απογειώθηκα μ' αυτούς τους δυο.
Θυμάμαι ότι ευχόμουν το ελικόπτερο να πήγαινε πιο γρήγορα
και το μόνο που σκεφτόμουν στον γυρισμό
ήταν τα άτομα στο αεροσκάφος μου.
Τους δώσαμε νερό, προσπαθήσαμε να βοηθήσουμε.
Για να… ναι.
Ήταν μια απίστευτη προσπάθεια εκ μέρους τους.
Έκαναν ό,τι μπορούσαν.
Δεν υπήρχαν άλλοι επιζώντες.
Όσοι έμειναν στο νησί, είχαν πεθάνει.
12 Τραυματιες μεταφερθηκαν στην ενδοχωρα με τρια ελικοπτερα.
Οκτω νεκροι παρεμειναν στο νησι.
ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΚΡΗΞΗ
Καθώς προσεγγίζαμε τη στεριά, ο Μάικ ο σκίπερ είπε
"Κρατηθείτε, πάμε με μέγιστη ταχύτητα".
Το σκάφος δεν σταμάτησε στον φάρο.
Συνέχισε σ' αυτήν την ταχύτητα στο ποτάμι,
δεν είχε ξαναγίνει.
Θυμάμαι ότι σκεφτόμουν "Το σκάφος έρχεται με ταχύτητα, κάτι συμβαίνει".
Υπήρχαν διασώστες, αστυνομία,
πυροσβεστική,
όλοι με ορθάνοιχτα μάτια
να συνειδητοποιούν το βλέπουν.
ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΟΛΟΣ
Σχεδόν σε σοκ.
Τότε είδαμε πρώτη φορά τις απώλειες.
Δεν είχα ξαναδεί ανθρώπινο σώμα
μετά από έκρηξη, οπότε δεν ήμουν σίγουρος…
πώς έδειχνε αυτό.
Θυμάμαι…
έναν αστυνομικό να έρχεται με μεμβράνες.
Πήραν όσες υπήρχαν
από τα τοπικά μαγαζιά, για να καλύψουν τα εγκαύματα.
Άκουσα τον Τζεφ να φωνάζει στους διασώστες
"Πάρτε αυτήν πρώτα, είναι σε κρίσιμη κατάσταση".
Ο Ματ βγήκε από το σκάφος, εξεπλάγην.
Ήμουν ξεκάθαρος ότι δεν θα χωριζόμασταν,
οπότε με άφησαν να μπω στο ασθενοφόρο προς το νοσοκομείο.
Εκεί που ήμουν, είχα τρία άτομα,
και κάποια στιγμή ένας τους σωριάστηκε,
σωριάστηκε πάνω μου.
Και…
εκείνη τη στιγμή,
ένιωσα κάτι πολύ ιδιαίτερο.
ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ
Θυμάμαι ότι σηκώθηκα, πήρα μια ανάσα,
γύρισα και είδα την άλλη πλευρά του ποταμιού,
και μετά ξανακοίταξα πίσω
με πλήρη διαύγεια για το τι πρέπει να γίνει.
Υπήρχε πυροσβεστική, ασθενοφόρο και αστυνομία.
Κάπως, μέσα στο πλήθος,
εντόπισα τη μαμά και την αδερφή μου
και θυμάμαι ότι σκεφτόμουν "Να μη με δουν έτσι".
ΑΣΘΕΝΟΦΟΡΟ
Σηκώθηκα, αλλά δεν μπορούσα να τεντώσω τα άκρα μου.
Περπάτησα περίεργα στο πλάι του σκάφους,
κατευθείαν προς το ασθενοφόρο,
γιατί δεν ήθελα να με δουν σε τόσο πόνο.
Τα πρώτα θύματα της ηφαιστειακής έκρηξης
που μεταφέρθηκαν από το Λευκό Νησί υποφέρουν από εγκαύματα.
Φυσικά, υπάρχουν πολλοί μη ταυτοποιημένοι.
Είκοσι έχουν υποστεί σοβαρά τραύματα.
Έτρεξα στην πόλη.
Οι γονείς μου ήταν εκεί.
Ένας σκίπερ είπε "Ο Χέιντεν δεν ήρθε.
Δεν αποβιβάστηκε".
Αλλά δεν ήταν σίγουρος πού ήταν.
Είπαμε "Πώς είναι δυνατόν;"
Είπε ότι δεν ήταν σίγουρος είχε μπει σε ελικόπτερο.
Πετάγαμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε.
Ίσως στους 120 κόμβους.
Οι διασώστες μας έδιναν οδηγίες,
να πάμε στο αεροδρόμιο με τους ασθενείς,
αλλά είπα "Όχι, δεν θα γίνει αυτό.
Θα πάμε στο νοσοκομείο".
ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΓΟΥΑΚΑΤΑΝΕ
Θα ήταν χάσιμο χρόνου.
Ένιωθα ότι οι διασώστες είχαν ήδη απογοητεύσει.
Το νοσοκομείο δεν θα μας απογοήτευε, μόλις φτάναμε.
Θα πήγαιναν στο νοσοκομείο
και θα τους φρόντιζε πολύς κόσμος γρήγορα.
Σκέφτηκα "Η μαμά μου θα αναρωτιέται τι συνέβη,
αφού σταματήσαμε να επικοινωνούμε μαζί της".
Είχα το κινητό μαζί μου. Ζήτησα από κάποιον διπλανό
να πάρει τη μαμά μου. Το κινητό μου ξεκλείδωνε με αποτύπωμα,
αλλά δεν μου είχε μείνει κανένα.
Γεια, μαμά, εγώ είμαι. Θέλω να σου πω,
και δεν είναι αστείο,
ότι το ηφαίστειο εξερράγη, ενώ ήμασταν εκεί,
και ήρθαμε σε νοσοκομείο της Νέας Ζηλανδίας.
Δεν ξέρω πόσο θα μείνω εδώ,
αλλά θα σε ενημερώνω όσο καλύτερα μπορώ.
Σε εκείνη τη φάση, χωριστήκαμε.
Δεν είχα καταλάβει την άσχημη κατάστασή μου.
Δεν περίμενα να πέσω σε κώμα
στη Νέα Ζηλανδία για πάνω από μήνα.
Έκοψαν τη βέρα και θυμάμαι να ικετεύω
να μην το κάνουν, μόλις είχαμε παντρευτεί.
Ήμουν καταρρακωμένη και δεν έβλεπα που την έκοβαν.
Από μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης
περνάς σε μη έκτακτη κατάσταση.
Μετά από εκείνη τη στιγμή,
όσα κάναμε πέρασαν
στα χέρια ειδικών,
τότε επεξεργαστήκαμε το τι είχε συμβεί.
Πήρα τη γυναίκα μου.
Όταν απάντησε, δεν μπορούσα να μιλήσω.
Άρχισα να κλαίω.
Όλοι ήταν πολύ
συναισθηματικά φορτισμένοι, σωματικά κουρέλια σ' εκείνη τη φάση.
Η κοπέλα μου η Τζολίν ήρθε να με πάρει και μπόρεσα
να την αγκαλιάσω και…
τότε κατέρρευσα συναισθηματικά πρώτη φορά.
Μάθαμε από την αστυνομία ότι παρέμειναν οκτώ άτομα στο Νησί,
στο Γουακάαρι, νεκρά.
Ο Τίπενι ήταν ένας απ' αυτούς.
Κατέρρευσα στο πάτωμα.
Δεν πίστευα αυτό που άκουγα…
Το λέμε παρεκούρα. Τραγωδία.
Όταν μάθαμε ότι προσγειώθηκε το τελευταίο ελικόπτερο,
πήρα τον Μαρκ Λο για ενημέρωση.
Ένιωθα ότι ως φίλοι,
έπρεπε να τους ενημερώσουμε
το συντομότερο δυνατό.
"Ήμουν εκεί με τον Χέιντεν και είναι σίγουρα νεκρός".
Είχε δει τον Χέιντεν και…
Τον είχε δει στο Νησί και είπε ότι δεν τα κατάφερε.
Ο Μαρκ είδε πατημασιές στη στάχτη.
Πιστεύουν ότι ήταν των Χέιντεν και Τίπενι, καθώς κινούνταν,
για να βοηθήσουν τους άλλους,
στις τελευταίες τους στιγμές.
Ξέρω ότι ο Τίπενι κι ο Χέιντεν έβαζαν τους άλλους σε προτεραιότητα.
Αλλά δεν θα επέστρεφε σπίτι.
Είναι ξεκάθαρο ότι υπήρχαν δυο ομάδες στο Νησί,
αυτοί που κατάφεραν να φύγουν
και αυτοί που ήταν κοντά στην έκρηξη.
Σε όσους έχασαν συγγενείς και φίλους,
συμπαραστεκόμαστε στη θλίψη σας.
Οι αγαπημένοι σας ήταν με ντόπιους
που σας φιλοξένησαν και συμπάσχουν μαζί σας.
Ο επίσημος αριθμός νεκρών από την ηφαιστειακή έκρηξη
στη Νέα Ζηλανδία φτάνει τους οκτώ.
Εννιά επιβεβαιωμένοι νεκροί,
οι τελευταίοι, δυο έφηβα αδέρφια…
Ο αριθμός θανάτων από τη Δευτέρα ανέβηκε στους 15.
Ήταν αφοσιωμένος δημόσιος υπάλληλος…
Ανάμεσα στα 21 θύματα και ο σύζυγός της, Γκάβιν,
και η 15χρονη κόρη της, Ζόι.
Δεν είχα καταλάβει τι είχε συμβεί για τρεις βδομάδες.
Κανείς δεν μου είχε πει ακόμη.
Αλλά ήρθε μια φίλη να με επισκεφτεί στην πτέρυγα εγκαυμάτων
και της είπα "Πώς είναι ο Χέιντεν; Περίεργο που δεν τον έχω δει".
Κοίταξε την οικογένειά μου κι έβαλαν όλοι τα κλάματα.
Έτσι το έμαθα.
Ξύπνησα στις 17 Δεκεμβρίου.
Ο παππούς μου μού είπε τα φρικτά νέα.
Ο Μαρκ Λο πήγε τον πατέρα μου στο νοσοκομείο, όπου
δυστυχώς υπέκυψε στα τραύματά του.
Η μητέρα μου πέθανε στο Νησί
και…
η σορός της ανακτήθηκε από τον στρατό λίγες μέρες μετά.
Δεν είναι σίγουροι πού ήταν η αδερφή μου ή τι απέγινε η σορός της.
Όταν ο πρόγονος Τίταχι πέθανε,
ο λαός μας λέει ότι το πνεύμα του
μεταμορφώθηκε σε φύλακα του ωκεανού.
Οι νεκροί έγιναν σαν τον πρόγονο Τίταχι.
Το Γουακάαρι τους προσέφερε άσυλο, συγκατάθεση
να γίνουν φύλακες εκεί για πάντα.
Παίρνουν τη θέση τους στον χρόνο, δεν θα ξεχαστούν ποτέ.
18 ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΚΡΗΞΗ
Κάποιες μέρες είναι καλές, άλλες όχι,
για να είμαι απόλυτα ειλικρινής.
Ξέρω ότι ο κόσμος με κοιτάει, κοιτάνε τα χέρια μου.
Δεν μ' αρέσει.
Νιώθω ότι πρέπει να εξηγώ εκ των προτέρων
από πού προέρχονται.
Κάποιες μέρες είναι ευκολότερο.
Λοιπόν, λαχανάκια Βρυξελλών στο πλάι,
μήλα και γλυκοπατάτες από την άλλη.
Ο άντρας μου κι εγώ προπονούμαστε για τον μισό μαραθώνιο,
κάποιες μέρες εστιάζω στο τρέξιμο,
είμαι καλά και οραματίζομαι το μέλλον,
προσβλέπω σε χαρούμενες μέρες και ξεχνάω το ηφαίστειο.
Άλλες μέρες είναι πολύ δύσκολες.
Ναι.
Ο παράμεσός μου δεν λειτουργεί καλά,
αυτό εμποδίζει τη λειτουργία του κυρίαρχου χεριού μου.
Τώρα, κάνουμε ένα χειρουργείο τον μήνα.
Ο χρόνος της ανάρρωσης είναι πολύ μακρύς.
Η έκρηξη διήρκεσε δυο λεπτά, οι συνέπειες διαρκούν πολλά χρόνια.
Κατανοώ ότι η φύση δεν ελέγχεται,
αλλά πρέπει να έχω ευκαιρία να πάρω πληροφορημένη απόφαση.
Αν ήξερα ό,τι ξέρω τώρα,
δεν υπήρχε περίπτωση να πάταγα στο Νησί.
Κάηκα από τα παπούτσια
μέχρι τους μηρούς και στο πίσω μέρος των ποδιών,
όχι πίσω από τα γόνατα, γιατί ήμουν καθισμένη,
προστατεύτηκαν πολύ καλά.
Ήξερα τι μπορεί να συμβεί εκεί.
Αλλά δεν πιστεύεις ότι θα συμβεί σε σένα.
Δεν άλλαξε η γνώμη μου για την επαφή μου με τη φύση.
Δεν θα μείνω μέσα στο σπίτι,
τι ζωή θα ήταν αυτή;
Τώρα ξέρω ότι μπορώ να αντιμετωπίσω τα πάντα,
κάτι αξίζει αυτό.
Όχι για τους άλλους, αλλά για μένα αξίζει.
Όσο παρέμεινα στο νοσοκομείο,
έβαλα αυστηρό στόχο να τραβάω φωτογραφίες με την πρόοδο κάθε μέρα.
για να βλέπω πόσο πολύ προχώρησα.
Έκανα 17 χειρουργεία.
Μου είπαν ότι θα έμενα έναν χρόνο στο νοσοκομείο.
Αλλά υπερήφανα δηλώνω ότι έμεινα
λιγότερο από δυο μήνες.
Είμαι ένας πεισματάρης μπάσταρδος.
Αρνούμαι να τα παρατήσω. Θα συνεχίσω να προσπαθώ.
Και αρνούμαι να τα παρατήσω, όσο δύσκολο και αν είναι.
Ακόμη αγαπάω τις περιπέτειες.
Μάλλον πρέπει να το, το υπολογισμένο ρίσκο.
Δεν έπρεπε να είναι εκεί.
Δεν έπρεπε να πάνε εκεί.
Βλέπω το Γουακάαρι από το σπίτι μου.
Από κάθε δωμάτιο του σπιτιού. Ναι.
Όσο λιγότερο το βλέπω, τόσο καλύτερα.
Κλείνεις τις κουρτίνες και τελειώνει.
Λες μια μικρή προσευχή.
Κάνεις το ίδιο και την επόμενη και…
Ναι.
Υπό μία έννοια
καταλάβαμε το Νησί,
ότι έχει άγνωστο αποτέλεσμα.
Η Μητέρα Φύση κάνει ό,τι θέλει.
Αλλά υπάρχει και η ανθρώπινη φύση.
Μπροστά στις αντιξοότητες,
είναι ανθρώπινο να βοηθάς.
Συνηθισμένοι άνθρωποι δίνουν τη ζωή τους για τους άλλους.
Αυτό προσδιορίζει τους καλούς ανθρώπους στον κόσμο.
Πολλά θετικά βγήκα από το φρικτό γεγονός.
Η στήριξη της κοινότητας ήταν ανεπανάληπτη.
Έκανα φιλίες που δεν αλλάζω με τίποτα στον κόσμο.
Πρέπει να δεις τα θετικά,
αλλιώς αυτό το σύννεφο θα σ' ακολουθεί πάντα.
Οι συναθλητές, οι συνάδελφοι,
οι φίλοι μου, οι συγγενείς,
όλοι με πίεσαν να συνεχίσω.
Μου έδωσαν το κίνητρο να δουλέψω σκληρά.
Ειδικά ο παππούς μου, ο βράχος μου.
Ήταν μαζί μου απ' την αρχή.
Δεν θα έφτανα ως εδώ χωρίς την αγάπη και τη στήριξή του.
Έχω ένα μη καμένο σημείο στον καρπό μου.
Είναι το περίγραμμα του χεριού της.
Τον έπιανα έτσι.
Ναι. Εξού και αυτό το χέρι είναι καλύτερα από το άλλο.
Δεν μπορώ να κάνω καν γροθιά,
ενώ μ' αυτό κάνω.
Θα είμαι πάντα στο πλευρό του,
τον αγαπώ πολύ κι αυτό μας έφερε ακόμη πιο κοντά.
Πηγαίνω εκεί συχνά, για να τους τιμήσω.
Το αγαπημένο ποτό του Χέιντεν ήταν η μπίρα,
η τοπική μπίρα.
Ερχόμαστε δώδεκα άτομα, καθόμαστε και όποιος είναι μαζί μας,
πίνει και ρίχνουμε μία στον ωκεανό.
Αν και δεν θέλω να χύνεται, ρίχνουμε μία και…
πίνει κι εκείνος.
Ψάχνεις μικρές στιγμές και σημάδια,
για να βρεις τρόπους να προχωρήσεις.
Μπροστά στη Μητέρα Φύση και στις δυνάμεις της,
πρέπει να θυμόμαστε ότι ως άνθρωποι θα έχουμε πάντα ο ένας τον άλλον.
Η εκρηξη στο γουακααρι στοιχισε τη ζωη σε 22 ατομα.
Κανενα μερος δεν ανελαβε την ευθυνη
Για τους τραυματιες και τους νεκρους.
Το νησι παραμενει κλειστο για τους επισκεπτες.
Βασισμενο στο αρθο του outside magazine
"Η αληθινη ιστορια της εκρηξης στο λευκο νησι"
Υποτιτλισμός: Κατερίνα Ζαρογιαννοπούλου