1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:07,382 --> 00:00:11,094
(ภาพยนตร์นี้มีเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับ
เหตุสะเทือนใจที่เกิดขึ้นในชีวิตจริง)

3
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

4
00:00:11,177 --> 00:00:14,014
(โปรดใช้วิจารณญาณในการรับชม)

5
00:00:59,976 --> 00:01:01,728
วันนั้นเป็นวันที่สวยงาม

6
00:01:03,188 --> 00:01:06,066
คุณรู้สึกได้ถึงความร้อนจากภูเขาไฟ

7
00:01:07,108 --> 00:01:09,611
รู้สึกได้เลยว่าพื้นดินอุ่น

8
00:01:12,989 --> 00:01:15,533
คุณได้เห็นภาพดินสีเหลืองสวย

9
00:01:15,617 --> 00:01:17,494
และสีส้มเข้มด้วยเช่นกัน

10
00:01:18,578 --> 00:01:20,830
คือมันมีแต่สีสันเต็มไปหมด

11
00:01:22,332 --> 00:01:24,542
ไอน้ำพุ่งออกมาจากพื้นดิน

12
00:01:26,419 --> 00:01:29,088
เป็นภาพที่งดงามจนแทบลืมหายใจ

13
00:01:32,550 --> 00:01:34,928
เหมือนกับที่นี่เป็นดาวอังคารหรืออะไรสักอย่าง

14
00:01:38,848 --> 00:01:42,852
มีไอน้ำมากกว่าที่ฉันคิดเอาไว้

15
00:01:45,605 --> 00:01:47,148
คุณรู้ว่าต้องมีอะไรสักอย่าง

16
00:01:47,899 --> 00:01:51,319
ที่ทั้งสวยงามและน่ากลัว และคุณอยากเห็นมัน

17
00:01:52,695 --> 00:01:57,325
แต่ไกด์ของเราบอกว่า
“อย่าเข้าใกล้ปล่องภูเขาไฟ”

18
00:02:04,040 --> 00:02:05,875
ฉันเริ่มกระวนกระวายใจ

19
00:02:05,959 --> 00:02:07,836
และฉันคุยกับไกด์ของเรา

20
00:02:07,919 --> 00:02:11,965
และฉันถามเขาว่า
“เราจะทำยังไงถ้ามันปะทุขึ้นมา

21
00:02:12,048 --> 00:02:14,509
เพราะฉันชักกังวลใจแล้วตอนนี้”

22
00:02:16,803 --> 00:02:18,096
ผมรักภรรยาที่สุดในโลก

23
00:02:18,179 --> 00:02:21,057
แต่การรู้สึกกระวนกระวายใจ
ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเธอ

24
00:02:21,141 --> 00:02:24,769
ส่วนใหญ่แล้วผมเลยแค่ฟังผ่านๆ ไป

25
00:02:26,646 --> 00:02:30,150
ผมยังบอกด้วยว่า “ไม่ปะทุหรอกน่า”

26
00:02:36,948 --> 00:02:43,496
(The Volcano: กู้ภัยจากวากาอาริ)

27
00:02:53,256 --> 00:02:58,469
(เกาะเหนือ ประเทศนิวซีแลนด์)

28
00:03:01,306 --> 00:03:02,432
ในฐานะเด็กหนุ่มชาวกีวี

29
00:03:02,515 --> 00:03:04,183
จะมีที่ไหนที่ดีไปกว่านี้ให้เราเติบโตขึ้นมา

30
00:03:06,436 --> 00:03:11,149
เรามีทั้งภูเขา มีการล่าสัตว์ ตกปลา

31
00:03:17,363 --> 00:03:18,907
และมีทะเลให้ลงไปแหวกว่าย

32
00:03:21,242 --> 00:03:23,995
คือมัน… ไม่มีที่ไหนดีกว่านี้อีกแล้ว

33
00:03:27,999 --> 00:03:31,336
ฟาคาทานีเป็นชุมชนที่สวยงาม
มีที่ให้ผจญภัยมากมาย

34
00:03:39,886 --> 00:03:44,682
ทางด้านภูมิศาสตร์
เราอยู่ฝั่งตะวันออกของเกาะเหนือ

35
00:03:45,767 --> 00:03:47,018
โอ๊กแลนด์อยู่ตรงนี้

36
00:03:49,103 --> 00:03:52,440
และทางใต้ของชายฝั่งคือฟาคาทานี

37
00:03:53,524 --> 00:03:58,446
คนมักอ่านว่า “ว็อคอะเทน” หรือ “เฟคาทานี”

38
00:03:58,529 --> 00:04:00,323
หรือ “ว็อคอะทานี” อะไรแบบนั้น

39
00:04:01,616 --> 00:04:02,784
สวัสดี ฟาคาทานี

40
00:04:02,867 --> 00:04:07,247
แต่ที่นี่คือชุมชนเล็กๆ
ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักในหัวใจ

41
00:04:16,256 --> 00:04:19,550
มีประชากร 38,000 คนอาศัยอยู่ในฟาคาทานี

42
00:04:20,051 --> 00:04:24,889
และมี 51 เปอร์เซ็นต์ที่ไม่ใช่เมารี

43
00:04:24,973 --> 00:04:27,850
อีก 48 เปอร์เซ็นต์เป็นชาวเมารี

44
00:04:30,353 --> 00:04:32,981
และคนในชุมชนสนับสนุนกันและกัน

45
00:04:36,567 --> 00:04:40,655
ด้วยความร่วมมือ เราจึงได้พื้นที่ที่สวยงาม

46
00:04:40,738 --> 00:04:45,493
ซึ่งมีภูเขาไฟที่ยังคุกรุ่นไม่หลับใหล

47
00:04:45,576 --> 00:04:49,831
ฟาคารี เรียกเป็นภาษาอังกฤษว่าเกาะไวท์

48
00:04:53,876 --> 00:04:59,340
เกาะไวท์อยู่ห่างจากชายฝั่งวาคาทานี
ออกไปราวๆ 48 กิโลเมตร

49
00:05:00,717 --> 00:05:02,802
เวลาขับรถไปตามชายฝั่ง

50
00:05:02,885 --> 00:05:04,595
คุณมองไปที่

51
00:05:04,679 --> 00:05:07,849
เส้นขอบฟ้าก็จะเห็น

52
00:05:07,932 --> 00:05:10,184
กลุ่มควันสีขาวขนาดใหญ่
พวยพุ่งออกมาจากปล่องภูเขาไฟ

53
00:05:12,437 --> 00:05:17,817
งดงามมากๆ นี่ถือเป็นความงาม
แบบที่ไม่ได้ปรุงแต่งของธรรมชาติ

54
00:05:21,696 --> 00:05:25,283
ตามความเชื่อพื้นบ้าน พวกเรามาจากภูเขา

55
00:05:25,950 --> 00:05:27,952
จริงๆ แล้วเราสืบเชื้อสายมาจากฟาคารี

56
00:05:29,287 --> 00:05:32,665
และเราเป็นผู้พิทักษ์ดินแดนแห่งนี้

57
00:05:33,249 --> 00:05:38,713
ดินแดนที่มีพลังงานอันน่ายำเกรง
และพลังที่เป็นของมันเอง

58
00:05:40,798 --> 00:05:44,093
แต่ก็ยังมีความพิเศษมากในด้านการท่องเที่ยวด้วย

59
00:05:44,177 --> 00:05:45,303
(ทางสู่เกาะไวท์
สนามบินฟาคาทานี)

60
00:05:45,386 --> 00:05:47,722
(ทัวร์เกาะไวท์)

61
00:05:48,598 --> 00:05:50,641
ผู้คนรักเกาะไวท์

62
00:05:50,725 --> 00:05:53,436
และมีคนจำนวนมากที่เกี่ยวข้องกับทัวร์เกาะไวท์นี้

63
00:05:54,812 --> 00:05:56,522
มีร้านอาหาร

64
00:05:56,606 --> 00:05:57,482
(ร้านกาแฟเกาะไวท์)

65
00:05:57,565 --> 00:05:59,025
โรงแรม

66
00:05:59,525 --> 00:06:02,111
ทุกอย่างเลย ทั้งร้านค้า ร้านเสื้อผ้า…

67
00:06:02,195 --> 00:06:03,112
(ฉันอยากสำรวจ
อยากสัมผัสประสบการณ์ ฉันอยากค้นพบ)

68
00:06:04,781 --> 00:06:09,911
สิ่งเหล่านี้พึ่งพิงผู้คน
ที่แอดเวนเจอร์ทัวริสซึมพามาที่เมือง

69
00:06:14,373 --> 00:06:19,295
(ชาร์ลสตัน รัฐเซาท์แคโรไลนา)

70
00:06:19,378 --> 00:06:21,464
งานแต่งงานของเรา

71
00:06:21,547 --> 00:06:25,384
เป็นวันที่วิเศษที่สุด

72
00:06:25,468 --> 00:06:28,679
ฉันว่าวันนั้นเป็นวันที่ฉันยิ้มแย้มที่สุดในชีวิต

73
00:06:35,978 --> 00:06:37,396
ผมเป็นคนแสวงหาการผจญภัย

74
00:06:37,480 --> 00:06:40,399
และเธอไม่ใช่พวกแสวงหาการผจญภัยเลยสักนิด

75
00:06:40,483 --> 00:06:44,195
ฉันเป็นพวกชอบทำอะไรตามแผน

76
00:06:44,278 --> 00:06:47,907
อย่างไปพักผ่อนที่ชายหาดอะไรแบบนั้น

77
00:06:48,616 --> 00:06:51,494
ดังนั้นตอนฮันนีมูน
เราเลยเริ่มจากมองหาเรือสำราญ

78
00:06:51,577 --> 00:06:54,288
แล้วก็เจอแห่งหนึ่งในนิวซีแลนด์ และพอดูข้อมูล

79
00:06:54,372 --> 00:06:58,167
“โอ้ ยอดไปเลย
นิวซีแลนด์มีภูมิประเทศและที่ท่องเที่ยว

80
00:06:58,251 --> 00:07:01,546
ที่น่าทึ่งครบเลย ดูเพอร์เฟกต์มาก”

81
00:07:04,090 --> 00:07:05,550
ผมกับน้องสาว

82
00:07:05,633 --> 00:07:08,719
เราชอบกิจกรรมที่เรียกอะดรีนาลีนได้เยอะๆ

83
00:07:08,803 --> 00:07:12,014
ประมาณว่าให้เราได้สนุกกับความเสี่ยง

84
00:07:13,975 --> 00:07:15,393
วู้!

85
00:07:16,394 --> 00:07:18,271
เราจึงเคยกระโดดจากโอ๊กแลนด์ทาวเวอร์

86
00:07:18,354 --> 00:07:19,397
วู้!

87
00:07:21,065 --> 00:07:23,276
เราไปล่องแก่งในถ้ำ

88
00:07:25,194 --> 00:07:28,781
พ่อแม่ของผมเคยไปล่องเรือสำราญมาบ้าง

89
00:07:28,865 --> 00:07:31,868
และพวกท่านก็ชอบมากเลยเอามาบอกพวกเรา

90
00:07:31,951 --> 00:07:36,998
คือผมกับน้อง เรื่องล่องเรือไปนิวซีแลนด์

91
00:07:37,081 --> 00:07:41,294
และในการล่องเรือนั้น
เราได้รับตัวเลือกให้ไปเที่ยวบนแผ่นดินใหญ่

92
00:07:42,587 --> 00:07:44,964
ฉันเป็นคนเลือกกิจกรรมเที่ยวหนึ่งวัน

93
00:07:45,047 --> 00:07:48,092
และแมตต์เป็นคนก็เลือก
กิจกรรมเที่ยวของวันต่อมา

94
00:07:48,176 --> 00:07:53,890
วันที่ 9 ธันวาคมเป็นวันที่แมตต์ได้เลือกที่เที่ยว

95
00:07:54,474 --> 00:07:58,769
ผมชอบทุกอย่างที่เป็นวิทยาศาสตร์
และมันฟังดูน่าสนใจมากๆ

96
00:07:58,853 --> 00:08:02,064
อย่างภูเขาไฟจริงๆ
ที่คุณเดินขึ้นไปและมองลงไปได้

97
00:08:02,148 --> 00:08:03,483
(ชมภูเขาไฟเกาะไวท์
ล่องเรือและสำรวจโดยมีผู้นำทาง)

98
00:08:03,566 --> 00:08:05,109
เกาะไวท์แตกต่างจากที่อื่น

99
00:08:05,193 --> 00:08:07,278
มันมีสิ่งที่ตามปกติแล้วคุณจะทำไม่ได้

100
00:08:07,361 --> 00:08:11,282
ที่นี่เป็นหนึ่งในภูเขาไฟที่ยังคุกรุ่นที่สุดในโลก

101
00:08:11,365 --> 00:08:13,117
(เข้าใกล้ความเร้าใจ)

102
00:08:13,201 --> 00:08:15,453
คือจากคำบรรยาย
มันเป็นการปีนเขาที่ง่ายๆ สบายๆ

103
00:08:15,536 --> 00:08:18,748
คุณไม่ต้องใช้อุปกรณ์ปีนเขา
และอะไรอื่นๆ เพื่อจะขึ้นไปที่นั่น

104
00:08:18,831 --> 00:08:23,753
ก็แค่เดินไปที่ปล่องแล้วมองลงไป
ก็จะเห็นภูเขาไฟที่น่าทึ่งนี้

105
00:08:23,836 --> 00:08:25,296
(ทะเลแห่งกรดพวยพุ่งอันน่าทึ่ง)

106
00:08:25,880 --> 00:08:28,633
พวกเขาทำให้มันฟังดูน่าตื่นเต้น
ไม่ได้ทำให้ฟังดูอันตราย

107
00:08:29,634 --> 00:08:31,594
และฉันก็คิดว่า “โอเค ก็ดูใช้ได้”

108
00:08:31,677 --> 00:08:34,347
คือเราดูคำบรรยายและคิดว่า “เอาสิ”

109
00:08:45,316 --> 00:08:47,818
บ้านเราอยู่ที่ฮามิลตันในนิวซีแลนด์

110
00:08:47,902 --> 00:08:51,822
ผมเป็นนักบวชประจำที่โบสถ์

111
00:08:52,698 --> 00:08:58,579
และลูกสาวของผมเรียนเรื่องธรณีวิทยา
และกิจกรรมภูเขาไฟที่โรงเรียน

112
00:08:58,663 --> 00:09:03,209
ผมบอกเธอว่า “เราน่าจะไปดูตอนที่ยังมีโอกาส”

113
00:09:05,253 --> 00:09:07,797
ดังนั้นตอนวันเกิดปีที่ 50 ของผม

114
00:09:07,880 --> 00:09:12,677
ลูกก็เซอร์ไพรส์ผมด้วยตั๋วไปฟาคารี

115
00:09:14,011 --> 00:09:16,847
(วันที่ 9 ธันวาคม 2019)

116
00:09:16,931 --> 00:09:19,267
เช้าวันจันทร์ บรรยากาศเงียบสงบ

117
00:09:19,350 --> 00:09:21,435
แถวนั้นมีรถไม่ค่อยเยอะ

118
00:09:22,186 --> 00:09:27,066
เราไปถึงที่บริษัททัวร์และอ่าน

119
00:09:27,942 --> 00:09:33,197
เอกสารความปลอดภัยสองสามชุด
และเขาก็ขอให้เราเซ็น

120
00:09:33,281 --> 00:09:35,866
รายละเอียดผู้ติดต่อและญาติใกล้ชิด

121
00:09:35,950 --> 00:09:37,868
(ทัวร์เกาะไวท์)

122
00:09:37,952 --> 00:09:41,038
ผมรู้ว่ามีความเสี่ยง และผมไปที่นั่นกับลูกสาว

123
00:09:41,122 --> 00:09:43,082
ผมจะไม่ทำให้เธอตกอยู่ในอันตราย

124
00:09:43,165 --> 00:09:47,420
แต่ไม่มีตอนไหนที่ผมรู้สึกกลัวสิ่งที่เรากำลังทำอยู่

125
00:09:50,756 --> 00:09:52,300
ไง สวัสดีค่ะ

126
00:09:52,383 --> 00:09:57,096
วันนั้นมีเรือสองสามลำที่ออกไปทัวร์เกาะ

127
00:09:57,179 --> 00:09:58,973
และเราขึ้นเรือฟินิกซ์

128
00:10:02,518 --> 00:10:03,978
เราออกจากท่าเรือ

129
00:10:04,061 --> 00:10:08,399
และล่องไปตามแม่น้ำประมาณห้าหรือสิบนาที

130
00:10:09,692 --> 00:10:13,738
ต้องข้ามริเวอร์บาร์ มุ่งหน้าไปสู่ทะเลเปิด

131
00:10:15,239 --> 00:10:18,451
และจากที่นั่นก็ต่อไปยังเกาะไวท์

132
00:10:26,792 --> 00:10:31,547
เราออกจากเรือสำราญหลักประมาณเก้าโมงเช้า

133
00:10:32,048 --> 00:10:35,926
เรานั่งรถบัสหนึ่งชั่วโมงไปยังฟาคาทานี

134
00:10:36,010 --> 00:10:41,057
ไปที่ท่าเรือซึ่งเราจะนั่งเรือ
ไปกับนักท่องเที่ยวอีกประมาณ 40 คน

135
00:10:42,308 --> 00:10:46,103
เราทุกคนขึ้นเรือเทปุยยา

136
00:10:46,187 --> 00:10:47,938
และไกด์ก็บอกว่าเรือลำนี้ใหม่เอี่ยม

137
00:10:48,022 --> 00:10:49,732
ผมคิดว่าพวกเขาเพิ่งซื้อมาปีนั้นเอง

138
00:10:51,400 --> 00:10:54,195
บนเรือเทปุยยามีไกด์สี่คน

139
00:10:54,278 --> 00:10:56,530
เป็นคนท้องถิ่นในฟาคาทานี

140
00:10:56,614 --> 00:11:00,409
และพวกเขาตื่นเต้นมาก
ที่จะได้เล่าประวัติของเกาะไวท์ให้เราฟัง

141
00:11:02,662 --> 00:11:05,039
เช้าวันที่ 9 ธันวาคม

142
00:11:05,623 --> 00:11:10,878
มีเฮย์เดน ทิเพนี เจค และฉันเป็นไกด์

143
00:11:11,754 --> 00:11:16,467
เราเตรียมเรือและออกเดินทางเหมือนวันอื่นๆ

144
00:11:17,093 --> 00:11:20,805
ใกล้ๆ กับชายฝั่ง เราจะพาคุณชม
บริเวณปล่องภูเขาไฟด้านใน

145
00:11:20,888 --> 00:11:24,183
และจะใช้เวลาประมาณ
หนึ่งชั่วโมงหรือชั่วโมงครึ่ง

146
00:11:24,266 --> 00:11:26,435
เฮย์เดน น้องชายผมชอบกิจกรรมกลางแจ้ง

147
00:11:27,019 --> 00:11:29,605
และเขาหลงใหลช่วงฤดูร้อน

148
00:11:31,023 --> 00:11:35,528
ในปี 2009 เขาเริ่มเป็นไกด์นำเที่ยวในฟาคารี

149
00:11:36,362 --> 00:11:40,533
เฮย์เดนบันทึกรายละเอียด
ทุกทริปที่เขาขึ้นไปอยู่บนเกาะ

150
00:11:40,616 --> 00:11:43,702
และเขาออกทัวร์มาแล้ว 1,111 ครั้ง

151
00:11:45,037 --> 00:11:46,414
น่าทึ่งมากๆ

152
00:11:46,497 --> 00:11:52,002
ผมไม่รู้เลยว่านั่นเป็นทริปไปเกาะ
ครั้งที่ 1,111 ของเฮย์เดน ไม่รู้เลย

153
00:11:54,547 --> 00:11:57,675
เฮย์เดนอาจเป็นหนึ่งใน
ไกด์ที่ทำงานมายาวนานที่สุด

154
00:11:58,592 --> 00:12:01,429
เขาช่วยฝึกฉันที่ทำงาน แล้วก็

155
00:12:01,512 --> 00:12:04,807
หลังเลิกงานเรามักจะไป
สโมสรตกปลาใกล้บ้านด้วยกัน

156
00:12:06,183 --> 00:12:10,771
หรือไม่ก็ไปเที่ยวน้ำตกทาราเวรา

157
00:12:12,231 --> 00:12:13,774
เขาพร้อมไปผจญภัยเสมอ

158
00:12:16,277 --> 00:12:19,905
เขาเกิดความหลงใหลในสิ่งแวดล้อมทั้งหมด

159
00:12:21,115 --> 00:12:23,242
ไม่ใช่แค่ฟาคารี และไม่ใช่แค่ภูเขาไฟ

160
00:12:27,121 --> 00:12:29,039
(เทปุยยา)

161
00:12:32,001 --> 00:12:38,883
(ฟินิกซ์
ฟาคารี/เกาะไวท์)

162
00:12:38,966 --> 00:12:42,428
ลมแรงพัดเข้ามา และคลื่นก็ค่อนข้างใหญ่

163
00:12:42,511 --> 00:12:45,890
ผู้โดยสารที่น่าสงสารจำนวนมาก

164
00:12:45,973 --> 00:12:48,767
ถูกย้ายไปอยู่ท้ายเรือเทปุยยา

165
00:12:48,851 --> 00:12:50,436
เพราะพวกเขาเมาคลื่น

166
00:12:51,479 --> 00:12:53,230
ผมนั่งอยู่กับครอบครัว และเราก็…

167
00:12:54,565 --> 00:12:56,942
ไม่ได้จะล้อพวกเขา แต่ก็หัวเราะกันนิดหน่อย

168
00:12:57,026 --> 00:12:59,945
ยิ้มกับตัวเอง พวกเราชอบการได้ล่องเรือมาก

169
00:13:00,029 --> 00:13:02,948
และเราก็สนุกที่มีคลื่นกระแทก

170
00:13:04,867 --> 00:13:08,078
เราไม่รู้เลยว่าทะเลจะมีคลื่นลมมากขนาดไหน

171
00:13:08,829 --> 00:13:11,832
เราอยู่ในเรือนั่นประมาณ 90 นาทีได้

172
00:13:11,916 --> 00:13:15,461
และมีผู้โดยสารอย่างน้อย
เจ็ดหรือแปดคนที่อาเจียน

173
00:13:16,045 --> 00:13:19,507
เพราะเรือทั้งลำมันเหวี่ยงขึ้นเหวี่ยงลง

174
00:13:19,590 --> 00:13:23,886
และคุณจะได้เห็นทะเลแล้วก็ท้องฟ้าสลับกันไป

175
00:13:25,012 --> 00:13:26,805
ฉันเกือบอาเจียนแล้ว

176
00:13:26,889 --> 00:13:29,808
ฉันจับท้องตัวเองไว้แบบนี้เลยค่ะ

177
00:13:33,729 --> 00:13:36,357
เรือแล่นไปชั่วโมงครึ่งและกลับอีกชั่วโมงครึ่ง

178
00:13:37,316 --> 00:13:39,693
บางวันก็ออกเรือไปโดยมีคลื่นลมแรง

179
00:13:39,777 --> 00:13:42,988
อาจถึงขั้นเลวร้าย
และถ้าคุณไม่ชินกับการนั่งเรือเป็นชั่วโมง

180
00:13:43,656 --> 00:13:45,324
คุณจะเมาคลื่นอย่างรวดเร็ว

181
00:13:48,244 --> 00:13:49,745
ดังนั้น จึงมีอีกหนึ่งทางเลือกให้

182
00:13:49,828 --> 00:13:53,040
คุณอาจเลือกนั่งเฮลิคอปเตอร์
โดยใช้เวลา 20 นาที

183
00:13:55,501 --> 00:13:56,794
ตอนตื่นขึ้นมาในเช้าวันนั้น

184
00:13:56,877 --> 00:13:59,547
ผมค่อนข้างกระวนกระวายและเครียดนิดหน่อย

185
00:14:00,673 --> 00:14:06,262
นั่นเป็นวันแรกที่ผมได้รับอนุญาต
ให้ขับพาผู้โดยสารขึ้นบินเองคนเดียว

186
00:14:10,057 --> 00:14:13,477
ตอนแรกผมไปที่นิวซีแลนด์เพื่อสอบใบอนุญาต

187
00:14:15,187 --> 00:14:17,439
แค่มองหาที่เหมาะๆ จะฝึกบิน

188
00:14:21,068 --> 00:14:22,027
ในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส

189
00:14:22,111 --> 00:14:24,947
ถ้าคุณบินขึ้นจากแผ่นดินใหญ่ก็จะเห็นเกาะไวท์ได้

190
00:14:25,656 --> 00:14:27,116
คุณจะสามารถบินตรงไปที่นั่นได้เลย

191
00:14:30,035 --> 00:14:35,040
และสภาพอากาศวันนั้น
เป็นสภาพอากาศที่สมบูรณ์แบบมาก

192
00:14:44,675 --> 00:14:48,679
เมื่อเรือฟินิกซ์เข้าใกล้เกาะ

193
00:14:48,762 --> 00:14:52,600
ลูกเรือก็เตรียมพร้อมให้เราลงจากเรือ

194
00:14:53,893 --> 00:14:57,813
และลูกสาวผมบอกว่า “ไปกันเถอะค่ะพ่อ
หนูอยากขึ้นเกาะเป็นคนแรก”

195
00:15:14,622 --> 00:15:16,790
ทัวร์เริ่มต้น และ…

196
00:15:16,874 --> 00:15:18,834
เราเดินกันไปอย่างช้าๆ

197
00:15:20,544 --> 00:15:22,880
มีไกด์สองคน คนหนึ่งจะเดินขึ้นไปก่อน

198
00:15:22,963 --> 00:15:27,092
อีกคนจะเดินปิดท้าย
และลูกทัวร์เดินระหว่างสองคนนั้น

199
00:15:39,730 --> 00:15:42,107
เหมือนเป็นฉากจากเรื่องจูราสสิคพาร์ค

200
00:15:42,191 --> 00:15:43,651
เมื่อคุณเข้าไปใกล้ๆ

201
00:15:49,114 --> 00:15:52,993
ตอนผมลงจอดบนเกาะไวท์ครั้งแรก
มันเหมือนลงจอดบนดวงจันทร์

202
00:15:53,077 --> 00:15:56,080
เพราะสภาพแวดล้อมที่นั่นเหมือนเป็นความฝัน

203
00:16:04,171 --> 00:16:06,590
หลังลงจอด ผมแนะนำ
เรื่องความปลอดภัยให้พวกเขาสั้นๆ

204
00:16:07,800 --> 00:16:10,719
แล้วเริ่มเดินไปที่ปล่องภูเขาไฟ

205
00:16:10,803 --> 00:16:15,557
(ไบรอัน
ทะเลสาบปล่องภูเขาไฟ)

206
00:16:18,894 --> 00:16:21,438
ส่วนใหญ่ของภูเขาไฟจะอยู่ใต้น้ำ

207
00:16:21,522 --> 00:16:23,691
ดังนั้นคุณจะเห็นได้แค่ส่วนยอด

208
00:16:24,858 --> 00:16:27,569
เกาะไวท์เป็นกรวยภูเขาไฟสลับชั้น

209
00:16:27,653 --> 00:16:32,032
เมื่อปะทุขึ้นมา มักจะไม่มีลาวาไหล
เหมือนภูเขาไฟในฮาวาย

210
00:16:33,492 --> 00:16:36,078
ลาวาจะไหลไปขึ้นไปเป็นชั้นหิน

211
00:16:36,161 --> 00:16:39,373
และขี้เถ้า แล้วก่อตัวขึ้นไปด้วยวิธีนั้น

212
00:16:53,178 --> 00:16:55,431
เมื่อเรือเทปุยยาไปถึงเกาะ

213
00:16:56,015 --> 00:16:57,891
เราต้องนั่งเรือเล็กที่เรียกว่าเรือโซดิแอค

214
00:16:57,975 --> 00:17:00,561
ซึ่งเป็นเรือยางเป่าลม

215
00:17:00,644 --> 00:17:03,480
สามารถเดินทางไปที่เกาะได้รวดเร็วมาก

216
00:17:03,564 --> 00:17:05,315
ค่ะ ประมาณหนึ่งหรือสองนาที

217
00:17:07,026 --> 00:17:12,031
และพวกเขาก็ไปถึง
ท่าเทียบเรือซีเมนต์ที่จวนจะพัง

218
00:17:12,114 --> 00:17:15,200
ซึ่งมีบันไดเหล็กขึ้นสนิมติดอยู่

219
00:17:19,621 --> 00:17:23,625
คุณจะได้ยินเสียงคลื่นกระทบชายหาด

220
00:17:23,709 --> 00:17:28,047
ซัดขึ้นมาบนฝั่งซึ่งทำให้มีลมกลิ่นทะเลเค็มๆ

221
00:17:29,465 --> 00:17:30,674
และก็ยังมี

222
00:17:30,758 --> 00:17:35,220
กลิ่นที่เหมือนกลิ่นเหม็นของกำมะถัน

223
00:17:36,513 --> 00:17:40,059
ไม่มีต้นไม้ ไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิต

224
00:17:42,102 --> 00:17:45,481
ตอนเราเดินออกไปจากท่าจอด
และได้เหลือบมองที่นี่เป็นครั้งแรก

225
00:17:46,231 --> 00:17:49,026
ผมมีภาพในใจว่าภูเขาไปควรจะหน้าตาเป็นยังไง

226
00:17:49,109 --> 00:17:50,152
และไม่ใช่แบบนั้นเลย

227
00:17:51,361 --> 00:17:54,406
ไม่มีลาวา มีแต่ไอน้ำเป็นจำนวนมาก

228
00:17:55,908 --> 00:17:57,868
มันสวยมากๆ

229
00:17:58,577 --> 00:18:03,290
แต่ฉันรู้สึกว่าเราอยู่ในที่ที่ห่างไกลจากทุกอย่าง

230
00:18:15,260 --> 00:18:18,138
จากตรงนั้นเราแบ่งกลุ่มกัน

231
00:18:18,222 --> 00:18:21,517
ไกด์บนเกาะของผมชื่อเฮย์เดนและทิเพนี

232
00:18:22,643 --> 00:18:27,022
ผมคิดว่าทิเพนีกำลังฝึกหัด เฮย์เดนให้เขาดูเชือก

233
00:18:28,607 --> 00:18:30,692
ทิเพนีเป็นคนอยากรู้อยากเห็นมาก

234
00:18:31,610 --> 00:18:33,612
เขาจะถามคำถามอยู่ตลอด

235
00:18:35,572 --> 00:18:37,116
เขาภูมิใจที่เป็นชาวเมารี

236
00:18:39,701 --> 00:18:42,037
เขาตื่นเต้นที่ได้งานนั้น

237
00:18:42,913 --> 00:18:47,251
เขาชอบมาก ได้นั่งเรือออกไป
ได้เจอผู้คนหลากหลาย

238
00:18:47,334 --> 00:18:49,378
เขาชอบเล่าเรื่องต่างๆ ให้คนเหล่านั้นฟัง

239
00:18:50,129 --> 00:18:51,964
อย่างพวกนิทานและตำนานของชาวเมารี

240
00:18:54,091 --> 00:18:56,593
จริงๆ วันนั้นไม่ใช่วันที่เขาต้องไปทำงาน

241
00:18:57,636 --> 00:18:58,804
เราว่าจะไปซื้อของกัน

242
00:19:00,472 --> 00:19:03,934
แต่เขาถูกโทรตามให้ไป
ทำงานแทนบางคน เขาก็เลยไปทำงาน

243
00:19:07,855 --> 00:19:10,524
ไกด์ นักบิน และผู้นำทีมเหล่านี้

244
00:19:10,607 --> 00:19:14,027
พวกเขารู้จักเกาะดีมาก รู้จักหินแทบทุกก้อน

245
00:19:15,445 --> 00:19:18,031
พวกเขารู้จักฟาคารีดีกว่าใครๆ

246
00:19:18,115 --> 00:19:20,450
โอเค ทุกคน ยินดีต้อนรับสู่เกาะไวท์

247
00:19:20,534 --> 00:19:23,662
ผมจะเป็นไกด์ของคุณในการทัวร์เกาะวันนี้

248
00:19:23,745 --> 00:19:26,456
พวกเขาให้เราสวมหมวกแข็งที่มีสายคาดตรงคาง

249
00:19:26,540 --> 00:19:29,251
และให้หน้ากากป้องกันก๊าซพิษ

250
00:19:29,334 --> 00:19:32,921
ดังนั้นที่เราจะทำคือมุ่งหน้าไปตามด้านนี้

251
00:19:33,005 --> 00:19:34,923
ขึ้นไปที่ปล่องภูเขาไฟหลัก

252
00:19:35,007 --> 00:19:36,884
และหยุดชมบางจุดที่น่าสนใจระหว่างทาง

253
00:19:36,967 --> 00:19:39,094
ผมจะบอกข้อมูลเกี่ยวกับเกาะนี้ให้

254
00:19:39,178 --> 00:19:41,972
ครับ ถ้าทุกคนพร้อมแล้ว

255
00:19:42,055 --> 00:19:43,807
เราจะเริ่มทัวร์เลย ไปกันได้

256
00:19:48,061 --> 00:19:50,189
กลุ่มแรกออกเดินทางทันที

257
00:19:50,272 --> 00:19:52,316
หลังรับฟังข้อมูลความปลอดภัยสั้นๆ

258
00:19:53,734 --> 00:19:56,820
เรายังคงรวบรวมคนในกลุ่มอยู่

259
00:19:58,238 --> 00:19:59,656
นี่เอาไว้ทำอะไรคะ

260
00:19:59,740 --> 00:20:00,991
คุณต้องเอาไว้ดูด

261
00:20:01,074 --> 00:20:02,534
จะช่วยให้มีน้ำลาย

262
00:20:02,618 --> 00:20:07,414
เพื่อให้อาการระคายเคืองที่เกิดจากไอน้ำ

263
00:20:07,497 --> 00:20:10,375
จะบรรเทาลงได้ คุณจะได้ไม่ไอหนัก

264
00:20:15,672 --> 00:20:21,094
เส้นทางบนเกาะเป็นเส้นทางวนรอบเดียว
ที่คุณเริ่มจากชายหาด

265
00:20:21,178 --> 00:20:22,387
(ท่าเทียบเรือ ฟินิกซ์ เทปุยยา)

266
00:20:22,471 --> 00:20:23,764
เมื่อไปถึงปล่องภูเขาไฟแล้ว

267
00:20:23,847 --> 00:20:26,642
คุณก็หันกลับและเดินเลาะเกาะไปอีกทาง

268
00:20:26,725 --> 00:20:27,851
(ทะเลสาบปล่องภูเขาไฟ)

269
00:20:27,935 --> 00:20:30,938
แล้วเดินกลับไปที่ปากทางตรงทางเข้า

270
00:20:31,021 --> 00:20:32,689
(เฮลิคอปเตอร์)

271
00:20:34,691 --> 00:20:37,444
บนเกาะมีก๊าซที่พยายามหาทางพุ่งออกมาอยู่บ้าง

272
00:20:37,527 --> 00:20:42,032
ก๊าซนั่นเป็นสิ่งที่ต้องทะลุผ่านสารที่หนืด

273
00:20:42,115 --> 00:20:43,325
และเป็นโคลน

274
00:20:43,909 --> 00:20:46,995
จึงได้ยินเป็นเสียงดังบุ๋งๆ อยู่ตลอด

275
00:20:50,999 --> 00:20:53,460
สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือกำมะถันขึ้นมากับไอน้ำด้วย

276
00:20:53,543 --> 00:20:56,463
มันตกผลึกแล้วร่วงลงไปทับถมตรงที่มันพุ่งขึ้นมา

277
00:20:56,546 --> 00:20:59,758
แล้วก็ก่อตัวเป็นโครงสร้าง
คล้ายปล่องไฟเหมือนที่อยู่ตามบ้าน

278
00:20:59,841 --> 00:21:01,551
เราจึงเรียกว่าบริเวณปล่องกำมะถัน

279
00:21:03,720 --> 00:21:08,892
ภูมิทัศน์ที่นี่มีแต่หิน เถ้า และโคลน

280
00:21:10,560 --> 00:21:13,897
แต่ที่กระจายอยู่ท่ามกลาง

281
00:21:13,981 --> 00:21:17,567
ฝุ่นสีเทาเหล่านี้คือตะกอนกำมะถัน

282
00:21:17,651 --> 00:21:20,237
ที่เป็นผลึกสีเหลืองสว่าง

283
00:21:20,821 --> 00:21:25,200
และขาวสว่างสวยงาม
ที่ระยิบระยับอยู่กลางแสงแดด

284
00:21:28,036 --> 00:21:31,915
คุณจะรู้สึกได้ถึงความกว้างใหญ่

285
00:21:31,999 --> 00:21:34,751
และพลังของสิ่งที่คุณกำลังก้าวล้ำเข้าไป

286
00:21:41,383 --> 00:21:43,969
เป็นภาพของธรรมชาติ

287
00:21:44,052 --> 00:21:48,348
ในยามที่งดงามที่สุดแต่ก็อันตรายที่สุดเช่นกัน

288
00:21:55,355 --> 00:22:01,653
ไกด์บอกว่าปกติแล้วทะเลสาบ
จะเป็นสีเขียวอมฟ้าสวยงาม

289
00:22:01,737 --> 00:22:05,699
และวันนั้นมันเป็นสีขาว อาจจะเพราะเมื่อคืน

290
00:22:05,782 --> 00:22:09,036
มีกิจกรรมบางอย่าง

291
00:22:09,119 --> 00:22:12,539
ที่ทำให้มีขี้เถ้าตกลงไปในทะเลสาบ

292
00:22:14,750 --> 00:22:16,585
ผมคิดว่ามันเกิดขึ้นค่อนข้างบ่อย

293
00:22:16,668 --> 00:22:19,963
และผมมองว่าพวกไกด์ดูไม่กังวล
ผมก็เลยไม่กังวล

294
00:22:24,217 --> 00:22:26,553
เราจึงเริ่มเดินขึ้นไปทางปล่องภูเขาไฟ

295
00:22:26,636 --> 00:22:31,850
เราแวะถ่ายรูปทุกสองสามเมตร

296
00:22:31,933 --> 00:22:35,187
และฉันได้คุยกับไกด์ ฉันถามเขาว่า

297
00:22:35,270 --> 00:22:37,939
“มันระเบิดครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่คะ”

298
00:22:38,023 --> 00:22:41,359
เพราะฉัน… คือฉัน “ฉันชักกังวลนิดหน่อย”

299
00:22:41,443 --> 00:22:45,322
เขาบอกว่าเคยระเบิดครั้งหนึ่งในปี 2013
และอีกครั้งปี 2016

300
00:22:45,405 --> 00:22:50,118
ฉันคิดว่า “นี่ก็จะสิ้นปี 2019 แล้ว
ทีนี้ฉันเริ่มกังวลขึ้นมาจริงๆ แล้วสิ”

301
00:22:50,202 --> 00:22:53,413
เฮย์เดนบอกว่าเกาะนี่อยู่ที่ความเสี่ยงระดับสอง

302
00:22:53,497 --> 00:22:56,458
ตอนนั้นเขาไม่ได้บอกว่าหมายความว่ายังไง

303
00:22:56,541 --> 00:23:02,881
แต่เขาบอกว่าถือเป็นระดับที่เสี่ยง
จะเกิดกิจกรรมสูง ซึ่งทำให้ผมกังวล

304
00:23:04,800 --> 00:23:07,177
ระดับหนึ่ง ระดับสอง ไม่ได้มีความหมายมากนัก

305
00:23:07,761 --> 00:23:12,432
ระดับหนึ่งไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก
ระดับสองมีกิจกรรมเพิ่มขึ้น

306
00:23:12,516 --> 00:23:14,935
พอระดับสามก็คือการระเบิด คุณจึงรู้ว่า…

307
00:23:16,895 --> 00:23:19,981
ช่วงของระดับหนึ่งและสามห่างกันเยอะ

308
00:23:27,280 --> 00:23:30,951
เราเดินกลับลงมายังที่ที่ขึ้นฝั่งมา

309
00:23:31,993 --> 00:23:37,249
เราขึ้นเรือฟินิกซ์และเตรียมจะออกเดินทาง

310
00:23:40,085 --> 00:23:43,130
เราเริ่มคุยกับไกด์คนหนึ่ง

311
00:23:43,213 --> 00:23:44,464
ว่ากิจกรรม

312
00:23:44,548 --> 00:23:48,468
ภูเขาไฟทั้งหมดที่เกาะไวท์นี่
เกิดขึ้นในช่วงกลางคืน

313
00:23:48,552 --> 00:23:49,719
หรือเมื่อไม่มีใครอยู่ที่นั่น

314
00:23:49,803 --> 00:23:53,306
(กล้องบันทึกภูเขาไฟจีโอเน็ต
วันที่ 7 สิงหาคม 2012)

315
00:23:53,390 --> 00:23:58,478
ดังนั้นแทบเรียกได้ว่า
ภูเขาไฟเอื้อต่อการให้คนไปเยี่ยมชม

316
00:24:01,606 --> 00:24:04,901
เหมือนกับ “ฉันจะระเบิดตอนเธอไม่อยู่”
อะไรแบบนั้น

317
00:24:07,320 --> 00:24:13,285
ขณะที่เราออกจากเกาะและมุ่งหน้ากลับ
ผมหันกลับไปมองปล่องภูเขาไฟ

318
00:24:14,035 --> 00:24:17,038
ผมเห็นทัวร์จากเรืออีกลำ

319
00:24:18,206 --> 00:24:24,462
(หลังจากเรือฟินิกซ์แล่นออกไป
ยังเหลือ 47 คนอยู่บนเกาะ)

320
00:24:26,131 --> 00:24:28,216
มันเจ๋งดีที่ได้ขึ้นไปที่ปล่องภูเขาไฟ

321
00:24:28,300 --> 00:24:30,510
และได้ยินทุกคนอ้าปากค้างและบอกว่า

322
00:24:30,594 --> 00:24:33,221
“ว้าว” และ “พระเจ้า นี่สวยจริงๆ”

323
00:24:33,305 --> 00:24:35,098
และทุกคนก็เริ่มถ่ายรูป

324
00:24:36,933 --> 00:24:42,647
มีนักธรณีวิทยาหลายๆ คนมาสำรวจดูภูเขาไฟ

325
00:24:44,566 --> 00:24:46,818
และในทางตรงกันข้ามก็มีพวก

326
00:24:46,902 --> 00:24:50,030
“ฉันแค่อยากได้ภาพปล่องภูเขาไฟ
ฉันอยากได้ภาพลงอินสตาแกรม”

327
00:24:52,407 --> 00:24:53,825
เราไปถึงด้านบนของปล่องภูเขาไฟ

328
00:24:53,909 --> 00:24:56,703
น่าจะประมาณบ่ายสอง

329
00:24:58,246 --> 00:25:01,917
เราได้แต่มองลงไปยัง
หลุมไอน้ำที่น่าทึ่งและไม่มีที่สิ้นสุด

330
00:25:02,667 --> 00:25:04,586
เป็นภาพที่ทำให้รู้สึกกลัว

331
00:25:06,963 --> 00:25:08,548
พวกเขาให้โอกาสเราอีกครั้ง

332
00:25:08,632 --> 00:25:11,551
ที่จะได้ถ่ายรูปคู่หน้าปล่องภูเขาไฟ

333
00:25:12,260 --> 00:25:16,473
ผมเห็นว่าเรืออีกลำ คือเรือฟินิกซ์
เพิ่งแล่นออกจากเกาะ

334
00:25:16,556 --> 00:25:18,850
แล้วเราก็อยู่บนนั้นกันอีกสองสามนาที

335
00:25:18,934 --> 00:25:20,685
แล้วเริ่มเดินกลับลงไป

336
00:25:21,686 --> 00:25:24,147
ฉันคิดว่า “โอเค เรากำลังลงไปแล้ว

337
00:25:24,856 --> 00:25:30,737
ทัวร์นี้ใกล้จะจบแล้ว” และฉันก็รู้สึกดีขึ้นนิดหนึ่ง

338
00:25:34,199 --> 00:25:35,909
เพราะพวกเขามาจากเรือสำราญ

339
00:25:35,992 --> 00:25:37,911
เราเลยมีเวลาค่อนข้างกระชั้นชิด

340
00:25:37,994 --> 00:25:42,958
เราเดินทางกันค่อนข้างไว
และกำลังกลับไปที่ท่าเทียบเรือ

341
00:25:44,751 --> 00:25:48,755
ทัวร์อีกคณะอยู่หลังเราไปประมาณสิบนาที

342
00:25:48,838 --> 00:25:53,927
เรากำลังออกจากปล่องภูเขาไฟ
และเฮย์เดนก็กำลังขึ้นมาที่ปล่อง

343
00:25:55,470 --> 00:25:57,472
จากปล่องภูเขาไฟเป็นทางวนกลับไป

344
00:25:57,555 --> 00:26:00,183
จึงต้องเดินอีก 500 เมตรไปที่ชายฝั่ง

345
00:26:01,226 --> 00:26:04,312
วันนั้นผมมีผู้โดยสารสี่คน เป็นคู่รักสองคู่

346
00:26:04,396 --> 00:26:06,773
และตรงจุดนั้นเราเดินผ่านพวกที่มากับเรือ

347
00:26:06,856 --> 00:26:09,567
เป็นกลุ่มที่กำลังเดินไปยังปล่องภูเขาไฟ

348
00:26:11,653 --> 00:26:14,531
ผมจำเฮย์เดนได้จึงทักเขา และ…

349
00:26:14,614 --> 00:26:18,243
ตอนที่เขาเดินขึ้นไปที่ปล่องภูเขาไฟกับพวกลูกทัวร์

350
00:26:20,370 --> 00:26:22,539
เรากำลังเดินขึ้นไปที่บ่อกรด

351
00:26:24,124 --> 00:26:27,377
เรามองเห็นฟองผุดขึ้นมาระหว่างกลุ่มไอน้ำ

352
00:26:27,460 --> 00:26:29,921
ซึ่งลอยขึ้นมาที่ใบหน้าเรา

353
00:26:31,256 --> 00:26:34,384
เฮย์เดนบอกเราว่าเราอยู่ที่นั่นได้แค่
ประมาณสองสามนาที

354
00:26:35,010 --> 00:26:39,139
แค่มีเวลาพอจะเห็นได้ชัดๆ และถ่ายภาพ

355
00:26:39,222 --> 00:26:43,685
เพราะสารเคมีที่ปล่อยออกมาจากด้านบน

356
00:26:43,768 --> 00:26:46,688
มีอันตรายมากกว่า

357
00:26:47,564 --> 00:26:50,900
ทุกคนรีบถือโอกาสถ่ายภาพ

358
00:26:54,279 --> 00:26:58,199
ได้เวลาที่ต้องเดินเรียงแถวกันไป

359
00:26:58,283 --> 00:27:00,577
น้องสาวผมอยู่ด้านหน้ากับเฮย์เดน

360
00:27:01,578 --> 00:27:05,498
ผมอยู่กับพ่อแม่ตรงกลางๆ กลุ่ม

361
00:27:10,670 --> 00:27:14,466
ราวๆ ครึ่งทางก่อนไปถึงท่าเทียบเรือ
มีธารน้ำสองสาย

362
00:27:14,549 --> 00:27:17,886
และมาจากคนละส่วนของเกาะ

363
00:27:17,969 --> 00:27:19,429
และไกด์ก็บอกให้เราหยุดเดิน

364
00:27:19,512 --> 00:27:21,389
แล้วเอานิ้วจุ่มลงไปในน้ำ และลองชิมดู

365
00:27:22,307 --> 00:27:24,976
คุณจะได้รสชาติของแร่ธาตุต่างๆ ได้เลย

366
00:27:26,144 --> 00:27:29,647
ผมเพิ่งจะเริ่มชิมน้ำโดยหันหลังให้ปล่องภูเขาไฟ

367
00:27:30,231 --> 00:27:33,985
แล้วก็ได้ยินเสียงลูกทัวร์อีกคน
ร้องว่า “เฮ่ ดูนั่นสิ”

368
00:27:34,069 --> 00:27:38,323
คุณหันไปมอง และเห็นเมฆดำก้อนเล็กๆ
ขึ้นมาจากภูเขาไฟ

369
00:27:38,406 --> 00:27:42,452
มันดูไม่ได้น่ากลัวเลย ผมถ่ายรูปไว้ด้วยซ้ำ

370
00:27:42,535 --> 00:27:43,995
(14.11 น.)

371
00:27:44,079 --> 00:27:48,166
มันเหมือนควันจากปล่องไฟที่ลอยขึ้นมา ไม่มีเสียง

372
00:27:49,042 --> 00:27:52,253
เราทุกคนหันไปมองสิ่งที่เหมือนพลุสีดำ

373
00:27:52,337 --> 00:27:55,256
หรือเหมือนผู้คุมวิญญาณ
ในเรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์ซึ่งมีหางยาวๆ

374
00:27:55,340 --> 00:27:59,636
เราทุกคนเลยรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพ

375
00:28:00,261 --> 00:28:03,556
หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีการระเบิดที่ใหญ่กว่าเดิม

376
00:28:04,557 --> 00:28:09,813
ตามด้วยกลุ่มหินขนาดใหญ่กว่าเดิม
ที่ลอยขึ้นไปในอากาศ

377
00:28:09,896 --> 00:28:15,276
แล้วค่อยๆ เพิ่มความหนาแน่นและขนาด

378
00:28:16,611 --> 00:28:18,696
ฉันรู้ได้ทันที

379
00:28:18,780 --> 00:28:22,784
นี่เป็นข่าวร้าย เราต้องรีบวิ่งแล้ว

380
00:28:24,077 --> 00:28:27,122
ฉันหันกลับไปและเห็นกลุ่มควัน

381
00:28:27,205 --> 00:28:29,624
ตอนนั้นมันขึ้นสูงกว่าเกาะไวท์แล้ว

382
00:28:30,667 --> 00:28:33,253
ฉันรู้ได้ในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

383
00:28:34,003 --> 00:28:36,798
สมองฉันทำงานอย่างหนักหน่วง

384
00:28:36,881 --> 00:28:40,176
และพยายามคิดให้เร็วที่สุด
เพื่อหาทางว่าจะทำยังไงดี

385
00:28:40,760 --> 00:28:42,095
ที่ด้านหลังผม

386
00:28:42,178 --> 00:28:47,976
ผมได้ยินเคลซีย์ตะโกนว่า “วิ่ง!”
และมันก็เริ่มขึ้น

387
00:28:50,270 --> 00:28:52,355
- ไปๆ
- ไป!

388
00:28:52,439 --> 00:28:54,190
- แอนนี่!
- แอนนี่!

389
00:28:54,274 --> 00:29:00,947
(ภาพจากกล้องผู้รอดชีวิต)

390
00:29:01,781 --> 00:29:06,453
ตอนนั้นฉันสติแตก
สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดกำลังเกิดขึ้นกับฉันจริงๆ

391
00:29:08,538 --> 00:29:12,208
เราได้ยินเสียงเฮย์เดน
ตะโกนอยู่ที่ด้านหน้าว่าให้วิ่ง

392
00:29:12,292 --> 00:29:14,502
ตอนนั้นเองก็เกิดความแตกตื่น

393
00:29:14,586 --> 00:29:17,297
และเราทุกคนก็วิ่งเอาชีวิตรอด

394
00:29:18,298 --> 00:29:20,383
พ่อแม่ผมวิ่งตามมาติดๆ

395
00:29:21,384 --> 00:29:26,014
คุณรู้สึกถึงเงาของการระเบิด
พุ่งขึ้นจากด้านหลังได้เลย

396
00:29:28,975 --> 00:29:31,019
เราวิ่งไปหลบอยู่ด้านหลัง

397
00:29:31,102 --> 00:29:37,650
หินก้อนใหญ่มากที่ยื่นออกมา
ก่อนที่กลุ่มขี้เถ้าจะกลืนเราไปได้พอดี

398
00:29:46,993 --> 00:29:48,995
นั่นเป็นความว่างเปล่าที่มืดมิด

399
00:29:49,078 --> 00:29:54,501
คุณได้ยินแค่เสียงดังครืนและเสียงคำราม

400
00:29:54,584 --> 00:29:57,212
ตอนนั้นไม่มีอะไรที่ผมจะทำได้

401
00:30:07,388 --> 00:30:12,519
เรากำลังไปที่อ่าวถัดไปซึ่งอยู่อีกด้านของหน้าผา

402
00:30:13,019 --> 00:30:14,479
และตอนนั้นเองที่มันระเบิด

403
00:30:17,565 --> 00:30:21,528
โอ้ พระเจ้า ไม่นะ

404
00:30:23,363 --> 00:30:27,450
ผมดูมันพุ่งขึ้นไป และมันสวยมาก

405
00:30:28,493 --> 00:30:31,371
สีขาวนั้นขาวบริสุทธิ์ สีดำก็มืดสนิท

406
00:30:31,454 --> 00:30:34,457
เป็นช่วงเวลาที่สวยงามจริงๆ

407
00:30:36,918 --> 00:30:42,465
ภายในไม่กี่วินาที สิ่งที่สวยงาม
ก็กลายเป็นความเลวร้ายชวนขนลุก

408
00:30:43,007 --> 00:30:48,304
กลุ่มเถ้าภูเขาไฟเริ่มม้วนตัวลงเหนือหน้าผา

409
00:30:49,681 --> 00:30:52,767
พวกลูกเรือรู้ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น

410
00:30:52,851 --> 00:30:56,479
เรือเริ่มเร่งเครื่องอย่างเต็มที่

411
00:30:57,522 --> 00:31:01,317
เรายังอยู่ด้านนอก
ลูกเรือเรียกให้ทุกคนเข้าไปในห้อง

412
00:31:02,569 --> 00:31:03,987
ทุกคนเข้าข้างในเดี๋ยวนี้ครับ

413
00:31:05,071 --> 00:31:10,702
- เร็ว รีบเข้าไป
- ไปเลยๆ

414
00:31:10,785 --> 00:31:12,287
พระเจ้า

415
00:31:12,370 --> 00:31:15,665
(ท่าเทียบเรือ ไบรอัน)

416
00:31:15,748 --> 00:31:19,669
ตอนนั้นเรากำลังเดินไปที่ชายฝั่ง
และผู้โดยสารคนหนึ่งถามผมว่า

417
00:31:20,378 --> 00:31:23,715
“เราควรวิ่งไหม” และผมมองข้ามไหล่ตัวเองไป

418
00:31:23,798 --> 00:31:26,009
แล้วตอนนั้นเองที่ผมเห็นการระเบิดขนาดมหึมาขึ้น

419
00:31:26,593 --> 00:31:28,553
ผมยังจำได้ว่ามองข้ามไหล่ซ้ายไปและได้เห็น

420
00:31:28,636 --> 00:31:31,598
เถ้าภูเขาไฟพุ่งโค้งลงมาหาเราพอดี

421
00:31:32,891 --> 00:31:34,851
ผมว่าเหมือนมันพุ่งขึ้นไปเป็นพันๆ ฟุต

422
00:31:34,934 --> 00:31:36,436
และมันไม่ยอมหยุด

423
00:31:37,687 --> 00:31:39,314
ผมมองไปที่เฮลิคอปเตอร์

424
00:31:39,397 --> 00:31:42,734
ซึ่งน่าจะอยู่ห่างออกไปราว 300-400 เมตร

425
00:31:42,817 --> 00:31:45,236
ดังนั้น นั่นก็ไม่ใช่ตัวเลือกเช่นกัน

426
00:31:46,070 --> 00:31:49,574
ตัวเลือกสองคือไปหาแหล่งน้ำ

427
00:31:49,657 --> 00:31:51,868
ผมเลยบอกพวกเขาให้วิ่งไปที่น้ำ

428
00:31:54,329 --> 00:31:56,873
พอไปถึงสะพานผมก็กระโดดลงไปเลย

429
00:32:00,251 --> 00:32:03,463
ผมจำได้ว่าลงไปในน้ำและพยายาม
กลั้นหายใจให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้

430
00:32:03,963 --> 00:32:05,673
ทุกอย่างมืดไปหมด

431
00:32:09,427 --> 00:32:14,933
(เสียงจากโทรศัพท์ของผู้รอดชีวิต)

432
00:32:21,189 --> 00:32:24,901
ผมจำได้ว่าโดนหินกระแทก
และมันร่วงกราวมาโดนที่หมวกแข็ง

433
00:32:26,027 --> 00:32:29,948
นั่นเป็นความมืดที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาในชีวิต

434
00:32:30,657 --> 00:32:35,328
มืดกว่าคืนไหนๆ ที่ผมเคยพบ มันมืดสนิท

435
00:32:39,207 --> 00:32:43,461
ถ้าคุณเคยอ่านหนังสือเรื่องกระแสไพโรคลาสติก

436
00:32:43,544 --> 00:32:44,963
ก็จะรู้ว่าไม่มีใครรอดออกมาได้ง่ายๆ

437
00:32:45,964 --> 00:32:49,509
ฉันรู้ว่าโอกาสที่เราจะรอดออกมา
มีน้อยแค่ไหน ก็นั่นละ

438
00:32:49,592 --> 00:32:52,887
เราได้แต่หาที่กำบังและสวดมนต์เท่านั้น

439
00:32:52,971 --> 00:32:58,810
ฉันกดแว่นกันแดดและหน้ากากกันก๊าซพิษ
ไว้กับหน้าไม่ยอมปล่อย

440
00:33:03,564 --> 00:33:06,109
ฉันได้ยินเสียงคนอื่นร้องตะโกน

441
00:33:06,943 --> 00:33:08,528
มันน่ากลัวมาก

442
00:33:09,904 --> 00:33:14,701
ผมยังจำความรู้สึกได้ชัดเจน
ว่าเหมือนหลังตัวเองกำลังถูกเผา

443
00:33:15,910 --> 00:33:20,415
แขนและขาผมไหม้อย่างรุนแรง
และรวดเร็วจนผมไม่รู้สึกเลยด้วยซ้ำ

444
00:33:22,000 --> 00:33:24,419
ฉันได้ยินแมตต์บอกว่า “ผมขอโทษนะ ลอเรน”

445
00:33:24,502 --> 00:33:26,087
และหัวใจฉันสลาย

446
00:33:27,588 --> 00:33:33,219
ฉันจับมือเขาไว้แน่น เพราะแน่ใจว่า

447
00:33:33,302 --> 00:33:39,809
“วันนี้เราต้องตายแน่
และฉันอยากให้ศพของเราถูกพบด้วยกัน”

448
00:33:41,519 --> 00:33:43,688
กลิ่นมันรุนแรงมาก

449
00:33:43,771 --> 00:33:47,734
แค่ความร้อนอย่างเดียวก็ทำให้ทนไม่ไหว

450
00:33:47,817 --> 00:33:51,696
ไอน้ำร้อนยวดยิ่งลวกผมทั้งเป็น

451
00:33:52,447 --> 00:33:55,158
ผมพยายามสุดความสามารถ
ที่จะไม่หายใจเข้าไปเลย

452
00:33:55,241 --> 00:33:58,369
พยายามปิดปากปิดตาไว้

453
00:33:58,453 --> 00:34:04,917
ผมพยายามลงไปนั่งกอดเข่าก้มหน้า
แผ่นหลังจึงรับแรงกระทบอย่างหนัก

454
00:34:11,340 --> 00:34:12,759
ที่ใต้น้ำไม่มีเสียงอะไรเลย

455
00:34:12,842 --> 00:34:16,429
และคุณได้แต่รอให้มีแสงปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง

456
00:34:17,180 --> 00:34:20,600
เป็นความรู้สึกราวกับคุณไม่รู้เลย
ว่าเมื่อไหร่เรื่องจะจบ

457
00:34:21,184 --> 00:34:23,561
เพราะไม่มีแสง ไม่มีอะไรเลย

458
00:34:25,063 --> 00:34:27,815
ถึงจุดหนึ่งก็มีแสงขึ้นมาเล็กน้อย
ผมจำได้ว่ามองไปที่แสง

459
00:34:27,899 --> 00:34:29,358
และคิดว่า “ขอบคุณสวรรค์”

460
00:34:29,442 --> 00:34:31,652
และเริ่มว่ายไปหาแสง แต่แล้วมันก็หายไปอีก

461
00:34:36,074 --> 00:34:41,037
ฉันบอกแมตต์ว่าฉันรักเขา
ฉันตะโกนออกไปทุกสองวินาที

462
00:34:41,120 --> 00:34:43,039
“ฉันรักคุณๆ

463
00:34:43,122 --> 00:34:48,002
ฉันรักคุณ” และฉันได้ยินแต่เสียงเขา
กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

464
00:34:49,295 --> 00:34:51,547
ฉันไม่เคยได้ยินเสียงเขา
ตะโกนแบบนั้นมาก่อนเลย

465
00:34:53,549 --> 00:34:59,305
ความเจ็บปวดมันรุนแรงมาก
ไอน้ำลวกผิวฉันผ่านเสื้อผ้า

466
00:35:01,557 --> 00:35:03,726
เหตุระเบิดเกิดขึ้นสองสามนาที

467
00:35:03,810 --> 00:35:08,606
นั่นเป็นสองนาทีที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตผม

468
00:35:09,398 --> 00:35:11,109
ผมคิดว่า “จบสิ้นแล้ว

469
00:35:11,609 --> 00:35:16,239
นี่คือวันสุดท้ายของผมบนโลก
เราจะตายกันตอนมาฮันนีมูน”

470
00:35:22,411 --> 00:35:25,623
ผมจำได้ว่ามองออกไปนอกหน้าต่าง

471
00:35:25,706 --> 00:35:31,546
และตอนนั้นมองไม่เห็นเกาะเลย มันหายไป

472
00:35:38,386 --> 00:35:41,389
ผมรู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปช้าลง

473
00:35:41,472 --> 00:35:44,725
และผมมักพูดเสมอว่า “นี่ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับผม

474
00:35:44,809 --> 00:35:48,938
ผมรู้สึกว่าสำหรับคนอายุเท่านี้
ผมได้ใช้ชีวิตดีๆ จนเต็มที่

475
00:35:49,021 --> 00:35:52,316
และผมพอใจกับสิ่งที่มีแล้ว”

476
00:35:52,942 --> 00:35:58,030
แต่ตอนนั้นผมได้รู้ว่า
“ไม่ ผมยังไม่พร้อมจะจากไป

477
00:35:58,114 --> 00:36:01,325
ผมว่าผมอดทนต่อ

478
00:36:01,409 --> 00:36:03,578
และพยายามรอดออกไปจากสถานการณ์นี้
แบบเป็นๆ ดีกว่า”

479
00:36:05,580 --> 00:36:08,416
ขี้เถ้าเริ่มปกคลุมบนผิวน้ำ

480
00:36:08,499 --> 00:36:11,794
เริ่มมีแสงขึ้นอีกครั้ง และตอนนั้นเอง
ที่ผมกลับขึ้นไป

481
00:36:18,509 --> 00:36:21,679
ผมหันหลังมองไปที่เกาะ

482
00:36:21,762 --> 00:36:25,224
คุณจะเห็นได้ว่ายังมีขี้เถ้าจำนวนมากอยู่ในอากาศ

483
00:36:25,308 --> 00:36:27,560
และเริ่มตกลงมาบนเกาะ

484
00:36:41,532 --> 00:36:44,243
อย่างแรกที่ผมทำคือตะโกนเรียกชื่อลอเรน

485
00:36:49,207 --> 00:36:52,543
ตอนนั้นสภาพผมแย่มาก
และผมกลัวว่าเธอจะตายไปแล้ว

486
00:36:53,711 --> 00:36:55,922
ผมจำได้แค่ว่ากลัวมากๆ

487
00:36:59,592 --> 00:37:00,885
ไม่เป็นไร

488
00:37:04,764 --> 00:37:05,932
ไม่เป็นไรค่ะ

489
00:37:10,978 --> 00:37:12,396
ดังนั้น ในที่สุด…

490
00:37:14,732 --> 00:37:18,069
ผมก็เห็นเธอขยับตัว
ผมคิดว่าเธอบอกว่า “ฉันอยู่นี่ๆ”

491
00:37:18,152 --> 00:37:22,907
ผมโล่งใจที่สุดในชีวิตเมื่อเธอตอบรับ

492
00:37:22,990 --> 00:37:25,868
นั่นเป็นสิ่งที่ผมกลัวที่สุด ถ้าผมรอดแต่เธอไม่รอด

493
00:37:25,952 --> 00:37:28,663
นั่นจะเลวร้ายกว่าอะไรทั้งหมด

494
00:37:28,746 --> 00:37:30,957
ผมคงทนอยู่ไม่ได้แน่

495
00:37:33,876 --> 00:37:36,545
เมื่อการระเบิดสิ้นสุดลง

496
00:37:36,629 --> 00:37:41,133
คงจะด้วยอาการช็อก ผมลุกขึ้นยืน
และเดินไปข้างหน้าสองสามเมตร

497
00:37:42,635 --> 00:37:46,055
เราอยู่ห่างจากทะเลสาบกรดอีกไม่ไกล

498
00:37:47,306 --> 00:37:52,770
มีเสียงกรีดร้อง เสียงตะโกน และเสียงร้องไห้

499
00:37:53,271 --> 00:37:58,317
ผมเห็นบางคนกลิ้งตัวอยู่บนพื้น กำลังดิ้นรน

500
00:37:58,401 --> 00:38:02,238
ด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส
เป็นภาพที่น่ากลัวมากๆ

501
00:38:04,573 --> 00:38:07,785
มันค่อยๆ ปะทุเบาลงแล้วก็หยุด

502
00:38:07,868 --> 00:38:10,288
และมันสงบนิ่ง เงียบ ฉันคิดว่า

503
00:38:10,371 --> 00:38:12,915
“ถ้าไม่ไปตอนนี้ก็ไม่ได้ไปแล้ว”

504
00:38:12,999 --> 00:38:16,168
ฉันเลยลุกขึ้นแล้วเริ่มตะโกนเรียก
ให้ทุกคนตามฉันไป

505
00:38:16,252 --> 00:38:19,338
แล้วก็ลุกขึ้นและเริ่มมุ่งหน้าไปที่ท่าเทียบเรือ

506
00:38:21,966 --> 00:38:24,969
สำหรับผมเองนั้น ร่างกายผมไม่เป็นอะไรเลย

507
00:38:26,345 --> 00:38:30,391
แต่คนที่อยู่บนเกาะตอนภูเขาไฟระเบิด
ไม่มีใครที่ไม่บาดเจ็บ

508
00:38:30,474 --> 00:38:32,601
ไม่มีใครหนีพ้นจากไอน้ำนั่นได้

509
00:38:32,685 --> 00:38:35,980
ไอน้ำนั่นร้อนประมาณ 200 องศาเซลเซียส

510
00:38:36,063 --> 00:38:38,858
นั่นจึงเหมือนคุณรอดมาในสภาพเหมือนไก่ต้ม

511
00:38:38,941 --> 00:38:40,443
ถ้าให้อธิบายแบบโหดๆ นะ

512
00:38:41,027 --> 00:38:42,320
ผมมองลงไปที่แขน

513
00:38:42,403 --> 00:38:44,947
และผิวหนังทั้งแผ่นมันห้อยหล่นลงไป

514
00:38:46,157 --> 00:38:49,660
คือผมรู้ว่าตัวเองอาการหนัก
และรู้ว่าเธออาการหนัก

515
00:38:49,744 --> 00:38:53,664
สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวผมคือ
“เราจะต้องออกไปจากเกาะนี่ตอนนี้”

516
00:38:54,332 --> 00:38:59,462
วิ่งเลยค่ะ วิ่งเลย วิ่งเลย!

517
00:38:59,545 --> 00:39:01,380
ฉันเดินได้ลำบากมาก

518
00:39:02,631 --> 00:39:04,216
ล้มลงไปสองสามครั้ง

519
00:39:05,509 --> 00:39:08,637
แมตต์ถูกลวกหนักกว่าฉัน

520
00:39:08,721 --> 00:39:13,934
เพราะเขาสวมเสื้อผ้าน้อยชิ้นกว่าฉัน
แต่เขาก็ช่วยฉัน

521
00:39:16,729 --> 00:39:18,356
ผมวิ่งไปด้วยอะดรีนาลีนล้วนๆ

522
00:39:19,315 --> 00:39:23,027
ผมรู้คร่าวๆ ว่าท่าเทียบเรืออยู่ไหน
และผมจะไปที่นั่น

523
00:39:29,825 --> 00:39:34,497
และถึงตอนนั้น ผมมองเห็นคนกลุ่มหนึ่ง
กำลังเดินไปที่สะพาน

524
00:39:34,580 --> 00:39:37,083
และพวกเขาก็เริ่มรวมกลุ่มกันที่สะพาน

525
00:39:37,166 --> 00:39:40,920
คนประมาณ 20 คนกำลังรอรับความช่วยเหลือ

526
00:39:54,225 --> 00:39:56,018
ผมไม่รู้เลยว่าเราจะทำแบบนี้

527
00:39:56,102 --> 00:39:58,813
แต่กัปตันเรือพาเรือกลับไป

528
00:39:59,688 --> 00:40:01,857
ยังที่ที่เราเพิ่งออกมา

529
00:40:04,235 --> 00:40:07,363
และเมื่อเรามุ่งหน้ากลับไปที่นั่น

530
00:40:08,489 --> 00:40:11,784
เราก็เข้าไปในเงาของเถ้าภูเขาไฟ
และมันก็มืดมิด

531
00:40:11,867 --> 00:40:13,911
โอ้ พระเจ้า

532
00:40:20,918 --> 00:40:23,546
เฮ่ ยามชายฝั่งฟาคาทานี นี่ฟินิกซ์ คุณได้ยินไหม

533
00:40:23,629 --> 00:40:24,922
(สามนาทีหลังการระเบิด)

534
00:40:25,005 --> 00:40:29,343
ผมได้ยินเสียงเรียกผ่านวิทยุสื่อสาร
ของกัปตันที่ผมรู้จัก

535
00:40:29,427 --> 00:40:31,387
เสียงเขาฟังดูร้อนรนใจมาก

536
00:40:32,471 --> 00:40:34,682
“มีคนอยู่บนเกาะ และภูเขาไฟกำลังระเบิด”

537
00:40:36,350 --> 00:40:39,937
คุณรับรู้ถึงความร้อนรนใจผ่านน้ำเสียงของเขา
และนี่เป็นเรื่องร้ายแรงมาก

538
00:40:40,020 --> 00:40:42,356
(ยามชายฝั่ง)

539
00:40:42,440 --> 00:40:44,942
ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์ของผมก็เริ่มดัง

540
00:40:46,861 --> 00:40:52,950
ผมวิ่งข้ามไปที่ลานจอดรถตรงแม่น้ำ
ที่สามารถมองเห็นเกาะไวท์

541
00:40:54,618 --> 00:40:57,955
และผมก็ได้เห็นเมฆก้อนใหญ่ปกคลุมเหนือเกาะ

542
00:40:58,038 --> 00:40:59,415
และมันยังไม่หยุด

543
00:41:08,090 --> 00:41:09,467
พระเจ้าช่วย

544
00:41:11,218 --> 00:41:12,511
นั่นผ่านไปห้านาที

545
00:41:12,595 --> 00:41:15,139
เขาถามมาอีกครั้งว่าทีมช่วยเหลือมาถึงไหนแล้ว

546
00:41:15,222 --> 00:41:17,308
ยิ่งตอกย้ำถึงความตึงเครียดที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่

547
00:41:17,391 --> 00:41:18,809
พวกเขากำลังขอความช่วยเหลือ

548
00:41:18,893 --> 00:41:20,936
อีกสองสามนาทีต่อมาก็ถามว่า
“ผู้ช่วยเหลือมาถึงไหนแล้ว”

549
00:41:21,020 --> 00:41:23,898
(ตำรวจ)

550
00:41:23,981 --> 00:41:26,317
มีคนเข้ามาที่สถานีตำรวจหลังบ่ายสอง

551
00:41:26,400 --> 00:41:28,903
และบอกเราว่าฟาคารีกำลังระเบิด

552
00:41:29,820 --> 00:41:35,075
เรามองไม่เห็นฟาคารีตรงๆ แต่เหนือภูเขา

553
00:41:35,159 --> 00:41:37,369
เราเห็นกลุ่มเมฆที่ดูแล้วน่าตกใจ

554
00:41:38,704 --> 00:41:42,082
เจ้าหน้าที่อีกคนบอกว่า “อ้อ มีกล้องนี่

555
00:41:42,166 --> 00:41:44,376
ไปดูกล้องกันดีกว่า”

556
00:41:44,460 --> 00:41:50,257
และเราเห็นสิ่งที่เป็นจุดดำเล็กๆ

557
00:41:51,091 --> 00:41:53,469
แต่เรารู้ว่าจุดเหล่านั้นคือคนและตอนนั้นเอง

558
00:41:53,552 --> 00:41:56,889
ที่เราตระหนักได้ว่ามีผู้คนอยู่บนนั้น

559
00:41:56,972 --> 00:41:59,183
(บีคอน)

560
00:41:59,266 --> 00:42:00,643
ตอนนั้นเรากำลังทำงานอยู่

561
00:42:00,726 --> 00:42:02,561
เรามีเส้นตาย

562
00:42:02,645 --> 00:42:06,357
และเราเริ่มได้ยินสัญญาณเตือน
เราคิดว่า “เกิดอะไรขึ้นเนี่ย”

563
00:42:07,483 --> 00:42:09,735
ฉันขับรถไปที่เขตสงวนมาทาทัว

564
00:42:10,361 --> 00:42:14,532
จอดรถแล้ววิ่งขึ้นไปด้านบน
วิ่งข้ามผืนหญ้าขนาดใหญ่ไป

565
00:42:15,699 --> 00:42:17,409
เรารู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

566
00:42:17,993 --> 00:42:20,496
กลุ่มควันใหญ่กว่าปกติ

567
00:42:20,579 --> 00:42:25,501
ผู้คนกำลังจ้องมองการระเบิดของฟาคารี

568
00:42:27,920 --> 00:42:30,339
ฉันอยู่ที่บ้านและเห็นข่าวด่วน

569
00:42:31,340 --> 00:42:34,093
ผู้คนเริ่มมาที่บ้านฉันและ…

570
00:42:35,094 --> 00:42:36,637
ให้ตายสิ ฉันยัง

571
00:42:36,720 --> 00:42:39,765
พยายามคิดและทำความเข้าใจ

572
00:42:42,851 --> 00:42:44,186
ยังสงสัย…

573
00:42:52,861 --> 00:42:55,739
ตอนนั้นผมอยู่ที่งานศพของชาวเมารี

574
00:42:57,324 --> 00:42:59,952
และผมรู้สึกได้ผ่านพลังงาน

575
00:43:00,035 --> 00:43:03,080
ในการพูดของผมที่นั่นว่ามีบางอย่างผิดปกติ

576
00:43:05,040 --> 00:43:09,295
ผมเลยไปดู และเห็นควันลอยขึ้นมา

577
00:43:09,378 --> 00:43:14,174
และนั่นไม่ใช่เมฆเหนือภูเขาไฟฟาคารีธรรมดาๆ

578
00:43:14,258 --> 00:43:16,051
มันมืดและหนาแน่นมาก

579
00:43:17,553 --> 00:43:22,391
ตอนที่รู้ว่านั่นของจริง ผมถึงกับร้องไห้ออกมา

580
00:43:23,475 --> 00:43:26,186
(ตำรวจ)

581
00:43:28,105 --> 00:43:32,192
ตอนแรกมีความสับสนว่าใครคือนักท่องเที่ยว

582
00:43:32,276 --> 00:43:33,652
ที่ขึ้นไปบนเกาะนั้น

583
00:43:33,736 --> 00:43:36,488
และใครที่พาพวกเขาไปที่นั่น

584
00:43:38,032 --> 00:43:40,284
แต่เราแน่ใจ

585
00:43:40,367 --> 00:43:44,622
ว่ามีคนอยู่บนเกาะนั้นตอนภูเขาไฟระเบิด

586
00:43:46,248 --> 00:43:48,751
เราประกาศขอความช่วยเหลือไปที่ยามฝั่ง

587
00:43:49,376 --> 00:43:51,837
และพวกเขาเร่งออกไปที่เกาะไวท์

588
00:43:52,838 --> 00:43:55,507
แต่ต้องใช้เวลาเดินทางในทะเล
นานถึงชั่วโมงครึ่ง

589
00:43:56,091 --> 00:43:58,761
ซึ่งน่าโมโหมาก เพราะเราต้อง…

590
00:43:58,844 --> 00:44:01,055
คือการที่เรือเราจะไปไกลขนาดนั้น

591
00:44:01,138 --> 00:44:03,849
จะต้องมีการรอสักพักเสมอ

592
00:44:06,226 --> 00:44:10,856
และแล้วเฮลิคอปเตอร์กู้ภัยจากโอ๊กแลนด์
ก็มุ่งหน้าไปที่เกาะไวท์

593
00:44:14,985 --> 00:44:17,154
มีเฮลิคอปเตอร์พยาบาล

594
00:44:17,237 --> 00:44:19,156
เฮลิคอปเตอร์กู้ภัยเวสต์แพค

595
00:44:19,782 --> 00:44:22,034
พวกเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการค้นหาและกู้ภัย

596
00:44:22,117 --> 00:44:25,079
มีอุปกรณ์และทรัพยากรที่ต้องใช้

597
00:44:25,162 --> 00:44:29,583
แต่พวกเขาก็อาจจะอยู่ห่างจากเกาะ
ไปอีกเป็นชั่วโมง

598
00:44:35,464 --> 00:44:37,257
- พระเจ้า มีคนอยู่บนนั้นด้วย
- ดูที่เรือสิ

599
00:44:40,219 --> 00:44:42,721
ตอนแรกที่เรากลับไปที่อ่าว

600
00:44:42,805 --> 00:44:46,141
เราเห็นทุกอย่างถูกปกคลุมด้วยขี้เถ้าสีเทา

601
00:44:47,142 --> 00:44:51,063
สมองคุณประมวลผลสิ่งที่เห็นอยู่ไม่ได้

602
00:44:52,272 --> 00:44:57,027
สิ่งหนึ่งที่เตะตาผมคือเฮลิคอปเตอร์

603
00:44:57,820 --> 00:45:01,281
ให้ตาย ดูเฮลิคอปเตอร์นั่นสิ ดู

604
00:45:03,867 --> 00:45:09,790
และผมเห็นชัดเจนว่าตอนนั้นมันถูกพัดไปด้านหลัง

605
00:45:09,873 --> 00:45:13,544
มันหล่นจากแท่นจอดไปครึ่งลำแล้วและใบพัดก็งอ

606
00:45:16,088 --> 00:45:20,926
นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมเริ่มคิดถึง

607
00:45:21,009 --> 00:45:25,514
พลังที่เกิดขึ้นในระหว่างการระเบิด

608
00:45:29,393 --> 00:45:32,229
จำได้ว่าผมถ่ายรูปไว้สองสามรูป

609
00:45:32,312 --> 00:45:35,732
หลังจากที่เราออกมาจากท่าเทียบเรือ

610
00:45:37,025 --> 00:45:39,027
ถ้าคุณมองดูใกล้ๆ

611
00:45:40,195 --> 00:45:45,576
จะเห็นว่ามีผู้คนเป็นจุดเล็กๆ
อยู่บนปากปล่องภูเขาไฟ

612
00:45:48,328 --> 00:45:51,373
กลุ่มของผมยังอยู่ใกล้ปล่องภูเขาไฟ

613
00:45:51,457 --> 00:45:54,877
เราอยู่ห่างไปประมาณ 100-150 เมตร

614
00:45:54,960 --> 00:45:58,005
จากจุดที่เกิดการระเบิด

615
00:46:00,883 --> 00:46:03,177
ทางด้านซ้ายผมเห็นพ่อแม่

616
00:46:08,891 --> 00:46:13,645
พ่อลุกขึ้นนั่งและกำลังวุ่นวายอยู่กับหน้ากากกันก๊าซ

617
00:46:17,065 --> 00:46:18,984
ตอนนั้นผมไม่เห็นน้องสาว

618
00:46:20,819 --> 00:46:22,654
ผมเห็นแม่…

619
00:46:26,241 --> 00:46:30,120
นอนอยู่ตรงนั้น ไม่ได้เคลื่อนไหว

620
00:46:31,205 --> 00:46:33,457
หรือพูดสื่อสารอะไรเลย

621
00:46:38,879 --> 00:46:42,216
ตอนนั้นมีคนอยู่เยอะเลย…

622
00:46:42,299 --> 00:46:46,929
เกาะนั้นยังคงปล่อยไอน้ำออกมาจาก
ทะเลสาบปล่องภูเขาไฟ

623
00:46:48,347 --> 00:46:52,559
และเรายังคงเห็นคนตรงท่าเทียบเรือ

624
00:46:52,643 --> 00:46:54,520
ผมเห็นอย่างน้อย 16 คน

625
00:46:54,603 --> 00:46:57,189
พระเจ้า พวกเขาเปื้อนขี้เถ้าเต็มไปหมด

626
00:46:57,272 --> 00:46:59,441
พระเจ้า ตรงนั้น

627
00:46:59,525 --> 00:47:03,362
ทันทีที่เราเห็นว่าการระเบิดร้ายแรงแค่ไหน

628
00:47:04,238 --> 00:47:07,074
นั่นเปลี่ยนจุดประสงค์ของเรา

629
00:47:07,157 --> 00:47:11,036
ตอนนี้กลายเป็นความจำเป็นที่ต้องช่วยเหลือคน

630
00:47:14,540 --> 00:47:17,042
ณ จุดนั้นผมต้องตัดสินใจ

631
00:47:17,668 --> 00:47:21,922
ว่าจะว่ายไปที่เรือให้แน่ใจว่าตัวเองปลอดภัย

632
00:47:22,005 --> 00:47:24,591
หรือว่าจะกลับไปพยายามช่วยพวกเขาดี

633
00:47:27,886 --> 00:47:32,641
นี่เป็นเวลาที่คุณจะถูกทดสอบ
และต้องพยายามเต็มที่

634
00:47:35,227 --> 00:47:39,982
ผมว่ายไปที่ท่าเทียบเรือ
และเริ่มช่วยคนให้ขึ้นเรือยาง

635
00:47:42,276 --> 00:47:45,862
ทุกคนแตกตื่น วิ่งแข่งกันขึ้นไปบนเรือโซดิแอค

636
00:47:46,488 --> 00:47:50,534
เราไม่รู้ว่านั่นเป็นการระเบิดก่อน
จะระเบิดจริงหรือเปล่า

637
00:47:51,118 --> 00:47:56,415
ดังนั้นบนท่าเทียบเรือจึงโกลาหลไปหมด
เราต้องออกไปจากเกาะนี้

638
00:47:56,498 --> 00:47:57,666
ฉันอาจจะกระโดด

639
00:47:57,749 --> 00:47:58,750
- เดี๋ยวก่อน
- เดี๋ยว!

640
00:47:58,834 --> 00:48:01,253
- ช่วยด้วย!
- รอก่อน!

641
00:48:01,336 --> 00:48:02,921
เราพยายามจะขึ้นไปบนเรือลำแรก

642
00:48:03,005 --> 00:48:06,425
ที่จอดตรงท่าเทียบเรือ แต่คนดันกันขึ้นไปก่อนเรา

643
00:48:06,508 --> 00:48:12,222
เราจึงขึ้นไม่ได้ ดังนั้นพอถึงลำถัดไป
ผมจึงจับบันไดไว้เพื่อจะปีนขึ้น

644
00:48:12,306 --> 00:48:14,766
แล้วผมก็ทิ้งตัวลงในเรือเลย

645
00:48:16,435 --> 00:48:17,853
โอเค ทุกคน

646
00:48:22,149 --> 00:48:23,692
อย่าแตะตัวฉัน โอ๊ย

647
00:48:23,775 --> 00:48:26,194
อย่าแตะตัวฉัน

648
00:48:28,238 --> 00:48:29,948
ตอนนั้นมันค่อนข้างสับสนวุ่นวาย

649
00:48:30,032 --> 00:48:31,700
คนพยายามกระโดดลงไป

650
00:48:31,783 --> 00:48:34,703
และคุณต้องกันพวกเขาไว้
ต้องดันพวกเขากลับไปหน่อย

651
00:48:34,786 --> 00:48:37,831
และผมจำได้ว่าจับมือพวกเขาไว้
เพื่อช่วยให้ขึ้นมาบนเรือ

652
00:48:37,914 --> 00:48:40,709
แล้วผิวหนังพวกเขาก็หลุดติดมือมา

653
00:48:40,792 --> 00:48:45,589
ดังนั้นนี่จึงเป็นเหมือนสถานการณ์
ในหนังสงคราม ประมาณนั้น

654
00:48:48,091 --> 00:48:49,259
พระเจ้าช่วย

655
00:48:49,343 --> 00:48:53,722
- โอ๊ยตาย
- ไปเร็ว

656
00:48:53,805 --> 00:48:56,433
- ช่วยด้วย!
- ช่วยด้วย!

657
00:49:02,773 --> 00:49:05,734
เรือยางแล่นกลับไปที่เรือฟินิกซ์

658
00:49:07,736 --> 00:49:11,990
และไกด์คนหนึ่งก็เอา
กล่องปฐมพยาบาลออกมาสามสี่กล่อง

659
00:49:12,074 --> 00:49:15,827
และผมเห็นว่าเธอกังวลใจมาก

660
00:49:15,911 --> 00:49:19,498
ผมค่อนข้างอยู่ใกล้ เลยบอกเธอไปว่า

661
00:49:20,082 --> 00:49:23,168
“ทั้งลูกสาวและผมฝึกปฐมพยาบาลมา

662
00:49:23,251 --> 00:49:25,295
ให้เราช่วยไหม”

663
00:49:25,379 --> 00:49:29,341
เธอบอกว่า “เราต้องการ
ความช่วยเหลือทั้งหมดที่เราจะมีได้”

664
00:49:30,676 --> 00:49:32,928
ผมเลยหยิบกล่องปฐมพยาบาลนั้นออกไป

665
00:49:33,011 --> 00:49:34,596
เดินไปที่ท้ายเรือ

666
00:49:35,597 --> 00:49:37,641
ผู้รอดชีวิตชุดแรก

667
00:49:37,724 --> 00:49:39,351
กำลังขึ้นมาบนเรือ

668
00:49:41,978 --> 00:49:44,398
เราตั้งจุดคัดแยก

669
00:49:45,107 --> 00:49:49,444
เราให้พวกเขานั่งลงและพยายามบรรเทา

670
00:49:49,528 --> 00:49:52,197
ความเจ็บปวดจากแผลไหม้ด้วยน้ำเย็นๆ

671
00:49:53,657 --> 00:49:58,120
พวกเขาได้แต่ตะโกน
“พาฉันออกไปจากที่นี่ พาฉันไปให้ไกลจากที่นี่”

672
00:49:58,203 --> 00:50:00,997
เรือมาแล้ว เรือมาถึงแล้ว!

673
00:50:01,081 --> 00:50:03,792
- พระเจ้าช่วย
- เครื่องยนต์คุณติดแล้ว

674
00:50:04,668 --> 00:50:10,215
พวกเขาถูกไหม้ราวๆ 45-80 เปอร์เซ็นต์
หรือแม้แต่ไหม้ไปหมดทั้งตัว

675
00:50:11,049 --> 00:50:15,095
อัตราการรอดชีวิตจะลดน้อยลงมากๆ
สำหรับผู้ที่มีแผลไหม้ 45 เปอร์เซ็นต์ขึ้นไป

676
00:50:15,178 --> 00:50:17,931
คุณจึงรู้ว่ากำลังเจอกับผู้คนที่

677
00:50:19,558 --> 00:50:24,312
กำลังจะตายภายในราวๆ หนึ่งชั่วโมง
ระหว่างเดินทางกลับเข้าฝั่ง

678
00:50:28,150 --> 00:50:30,527
นั่นเป็น… สถานการณ์ที่เลวร้ายมาก

679
00:50:32,195 --> 00:50:35,240
และณ จุดนั้น เรือก็บรรทุกคนจนเต็มอัตรา

680
00:50:36,158 --> 00:50:40,287
เราจึงต้องรีบกลับเข้าฝั่งให้เร็วที่สุด

681
00:50:42,247 --> 00:50:46,001
(ลูกเรือฟินิกซ์หลายคนอาสาอยู่บนเกาะ)

682
00:50:46,084 --> 00:50:48,253
(เพื่อค้นหาผู้รอดชีวิต)

683
00:50:48,336 --> 00:50:53,341
(เรือออกเดินทางโดยใช้เวลา 90 นาที
เพื่อกลับไปยังแผ่นดินใหญ่)

684
00:50:54,968 --> 00:50:59,181
(สามสิบนาทีหลังการระเบิด)

685
00:51:06,730 --> 00:51:08,940
ผมได้รับโทรศัพท์จากภรรยา

686
00:51:09,024 --> 00:51:11,818
เธอว่า “มีควันจำนวนมากออกมาจากฟาคารี

687
00:51:12,569 --> 00:51:13,445
ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม”

688
00:51:14,029 --> 00:51:17,240
ผมบอกว่า “น่าจะเป็นอย่างนั้น”
ผมว่า “ผมไม่ได้ข่าวอะไรเลย

689
00:51:17,324 --> 00:51:18,992
แต่ผมว่า เอาน่า

690
00:51:19,075 --> 00:51:20,118
เฮย์เดนน่าจะบอกเราแหละ”

691
00:51:21,703 --> 00:51:23,955
และผมมองผ่านออกไปที่ทะเล

692
00:51:24,039 --> 00:51:27,834
ให้ตายสิ มันมีควันกลุ่มใหญ่ลอยขึ้นมา

693
00:51:33,799 --> 00:51:36,676
ผมกำลังขับรถไปที่ชายฝั่ง

694
00:51:36,760 --> 00:51:40,555
และนั่นคือตอนที่ผมสังเกตเห็นควันกลุ่มใหญ่

695
00:51:40,639 --> 00:51:42,933
ใหญ่กว่าปกติ และดำมืดกว่าปกติด้วย

696
00:51:46,937 --> 00:51:51,858
ผมมองไปที่ควันและคิดว่า
“นั่น… ต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่”

697
00:51:55,779 --> 00:51:59,157
โวลคานิคแอร์ส่งข้อความ
บอกว่าเกิดการระเบิดขึ้น

698
00:51:59,741 --> 00:52:04,538
ผมได้ดูกล้องภูเขาไฟกล้องหนึ่ง

699
00:52:04,621 --> 00:52:06,790
ซึ่งอยู่บริเวณชายฝั่งที่ฟาคาทานี

700
00:52:06,873 --> 00:52:09,584
(กล้องภูเขาไฟจีโอเน็ต
วันที่ 9 ธันวาคม 2019)

701
00:52:09,668 --> 00:52:11,670
ผมคิดว่าเห็นได้ชัดเจนเลยว่า

702
00:52:11,753 --> 00:52:15,048
เราจะนั่งเฉยๆ โดยไม่ทำอะไรไม่ได้แล้ว

703
00:52:15,632 --> 00:52:17,259
เรารู้ว่าบนเกาะมีคนอยู่

704
00:52:17,342 --> 00:52:21,179
เรามีหนทางและความสามารถ
พอที่จะพยายามช่วยได้

705
00:52:21,263 --> 00:52:24,432
นั่นเป็นสิ่งที่ถูกต้อง และนั่นคือสิ่งที่เราทำ

706
00:52:25,725 --> 00:52:27,227
เช่นเดียวกับทุกๆ อย่าง

707
00:52:27,310 --> 00:52:30,814
เมื่อต้องตัดสินใจและมีเรื่องเกิดขึ้น

708
00:52:31,314 --> 00:52:34,568
คุณก็แค่ทำหรือไม่ทำ ผมจึงทำ

709
00:52:36,862 --> 00:52:39,614
ผมโทรหาทิมและบอกว่า “ผมจะไปนะ”

710
00:52:39,698 --> 00:52:42,033
และเขาบอกว่า “ได้ เจอกันบนฟ้านะ”

711
00:52:43,618 --> 00:52:46,413
ผมโทรหาสองคนที่มีประสบการณ์สูง
ซึ่งทำงานให้ผม

712
00:52:46,496 --> 00:52:49,624
ผมบอกว่า “เอาเครื่องออกมาเตรียมพร้อมไป

713
00:52:49,708 --> 00:52:53,753
เติมน้ำมัน แล้วหยิบอุปกรณ์
ที่คุณคิดว่าเราอาจต้องใช้

714
00:52:53,837 --> 00:52:56,214
หยิบหน้ากากสำรองและเอาน้ำไปด้วย”

715
00:52:58,008 --> 00:53:03,221
แล้วพวกเขาก็ขึ้นบิน
อีกสองสามนาทีต่อมาผมก็เอาเครื่องขึ้น

716
00:53:06,516 --> 00:53:10,729
(สี่สิบนาทีหลังการระเบิด)

717
00:53:12,105 --> 00:53:14,441
คุณได้ยินเสียงคนคุยกันในวิทยุ

718
00:53:15,400 --> 00:53:17,944
และนั่นคือตอนที่ผมได้ยินเสียงจอห์น ฟันเนล

719
00:53:23,283 --> 00:53:25,201
ตอนนั้นผมกำลัง

720
00:53:25,785 --> 00:53:28,872
ขับเครื่องบินของผมอยู่เหนือฟาคาทานี

721
00:53:28,955 --> 00:53:31,041
แค่ไปทดลองอุปกรณ์ใหม่

722
00:53:32,417 --> 00:53:38,131
แล้วผมก็ได้ยินมาร์ค ลอว์พูดในวิทยุ
เรียกเครื่องบินปีกตรึง

723
00:53:40,675 --> 00:53:44,638
เราต้องการคนบินวนด้านบน
เหมือนเป็นสถานีถ่ายทอด

724
00:53:44,721 --> 00:53:48,016
หรือหนทางที่จะสื่อสาร

725
00:53:48,099 --> 00:53:52,646
เพราะบนเกาะไวท์มีสัญญาณโทรศัพท์จำกัด

726
00:53:54,356 --> 00:53:59,527
ที่นั่นไม่มีวิทยุความถี่ประจำหรือระบบวิทยุเลย

727
00:54:02,739 --> 00:54:04,908
ผมอาสาไปช่วย

728
00:54:07,869 --> 00:54:11,247
ผมมีน้ำมันเยอะ
และมีความสามารถพอจะไปที่นั่นได้

729
00:54:12,040 --> 00:54:15,919
และผมไม่ได้คิดลังเลเลย

730
00:54:44,447 --> 00:54:46,908
ผู้บาดเจ็บทุกคนนอนอยู่ทั่วเรือ

731
00:54:46,992 --> 00:54:48,660
ทั้งหัวเรือ ท้ายเรือ

732
00:54:48,743 --> 00:54:51,413
กลายเป็นว่าเราทุกคนมีหน้าที่ของตัวเอง
คือช่วยเหลือผู้คน

733
00:54:51,496 --> 00:54:54,124
ผมคิดว่าเราทุกคนบนเรือนั้นได้มีส่วนช่วย

734
00:54:57,127 --> 00:55:00,046
เราต้องเจอกับสภาพมือ

735
00:55:00,130 --> 00:55:05,427
ขาและใบหน้าที่เป็นแผลเปิด
แต่แผลไหม้เลวร้ายกว่านั้นมาก

736
00:55:07,679 --> 00:55:10,765
ผมจำได้ว่าตอนนั้นเป็นตอนสำคัญ ซึ่งผมคิดว่า

737
00:55:10,849 --> 00:55:15,061
“อะไรกันที่เผาคุณผ่านเสื้อผ้าได้

738
00:55:15,145 --> 00:55:17,272
โดยที่เสื้อผ้าไม่ไหม้”

739
00:55:19,065 --> 00:55:25,822
ผมได้รู้ว่าที่จริงแล้วไอร้อนทำให้บาดเจ็บ
ได้รุนแรงกว่ามากโดยที่เรามองไม่เห็น

740
00:55:27,991 --> 00:55:29,492
ไม่มีที่ในห้องโดยสารให้เรา

741
00:55:29,576 --> 00:55:32,871
ที่จริงเราต้องนั่งบนหัวเรือ

742
00:55:32,954 --> 00:55:36,583
โดนน้ำเค็มๆ สาด
ในอากาศหนาวเย็นและแสงอาทิตย์

743
00:55:36,666 --> 00:55:39,377
เป็นการเดินทางกลับที่เลวร้ายมาก

744
00:55:48,178 --> 00:55:50,722
ฉันได้แต่มองไปที่ขอบฟ้าและคิดว่า

745
00:55:51,306 --> 00:55:54,434
“ทำไมเรายังไปไม่ถึงสักที
นี่น่าจะหลายชั่วโมงแล้ว”

746
00:55:54,517 --> 00:55:59,439
แต่นั่นละค่ะ คุณก็ได้ยินว่าเรือแล่นเต็มกำลังแล้ว

747
00:55:59,522 --> 00:56:04,360
และใช่ มันเหมือนกับ
“ไปต่อเถอะเจ้าเรือ ไปต่อเลยฟินิกซ์”

748
00:56:12,160 --> 00:56:14,829
บนเรือฟินิกซ์มีคน 26 คนที่บาดเจ็บ

749
00:56:14,913 --> 00:56:17,332
หรือบาดเจ็บสาหัส

750
00:56:20,376 --> 00:56:22,420
ตอนนั้นเองที่ผมคิดว่า

751
00:56:22,504 --> 00:56:27,884
“เวร มีเรือที่บรรทุกคนเต็มลำที่ยังต้องดูแลอีก”

752
00:56:28,551 --> 00:56:35,308
(ยังเหลือคนอีก 21 คนใกล้ปากปล่องภูเขาไฟ
ซึ่งอยู่ใกล้จุดเกิดการระเบิดที่สุด)

753
00:56:39,854 --> 00:56:42,190
ผมอยู่ใกล้กับบ่อกรด

754
00:56:42,273 --> 00:56:47,320
ผมได้แต่นั่งตัวสั่นด้วยความเจ็บปวดอยู่ที่นั่น

755
00:56:49,322 --> 00:56:53,952
ทุกอย่าง ทั้งร่างของผมเจ็บแปลบๆ
ผมมองเห็นว่าตามแขน

756
00:56:54,536 --> 00:56:56,204
เต็มไปด้วยเถ้าสีเทา

757
00:57:00,583 --> 00:57:04,045
ผมคิดว่า “ผมต้องตายที่นี่แน่
ผมต้องตาย ไม่รอดแน่แล้ว”

758
00:57:06,047 --> 00:57:10,677
ผมนั่งอยู่กลางกลุ่มคน
ราวๆ หกคนหรือมากกว่านั้น

759
00:57:11,177 --> 00:57:12,637
กลุ่มคนที่ตายไปแล้ว หรือกำลังจะตาย

760
00:57:14,556 --> 00:57:18,601
ในตอนนั้น คุณจะได้ยินเสียงค่อยๆ แผ่วลง

761
00:57:19,477 --> 00:57:21,896
เสียงร้องเริ่มถี่น้อยลง

762
00:57:22,647 --> 00:57:27,986
เสียงร้องไห้ก็เบาลง

763
00:57:29,362 --> 00:57:33,116
ผมรู้ว่าคุณมีโอกาสรอดสูงสุด

764
00:57:33,199 --> 00:57:37,036
จากแผลบาดเจ็บใดๆ
ถ้าได้รับการรักษาภายในชั่วโมงแรก

765
00:57:39,873 --> 00:57:42,000
หลังจากนั่งอยู่ที่นั่นครึ่งชั่วโมง

766
00:57:42,083 --> 00:57:44,419
ผมก็ตระหนักว่าไม่มีใครจะมา

767
00:57:47,088 --> 00:57:49,174
และก็คิดได้ขึ้นมาทันที

768
00:57:51,217 --> 00:57:55,096
“ลุกขึ้นแล้วไปหาคนมาช่วยเถอะ”

769
00:57:58,975 --> 00:58:01,769
การลุกขึ้นยืนและเดินห่างไปจากพ่อแม่

770
00:58:01,853 --> 00:58:06,149
นั่นเป็น… ผมต้องบอกว่านั่นเป็น
เรื่องที่ยากที่สุดที่ผมเคยต้องทำ

771
00:58:11,404 --> 00:58:16,284
แต่เมื่อผมได้พลังมาแล้ว
มันไม่ค่อยเหมือนการเดิน

772
00:58:16,367 --> 00:58:22,457
เหมือนโซเซไปมากกว่า ผมมีพลังที่จะ
ผลักดันตัวเองให้เดินต่อไปเรื่อยๆ

773
00:58:32,342 --> 00:58:34,844
เมื่อเดินทางกลับไปได้สัก 15-20 นาที

774
00:58:35,553 --> 00:58:38,014
นั่นเป็นตอนที่มีคนเริ่มตะโกนออกมา

775
00:58:38,097 --> 00:58:40,391
บอกว่า “ฉันต้องการน้ำ”

776
00:58:43,311 --> 00:58:46,981
เราทำเท่าที่ทำได้เพื่อแมตต์และลอเรน

777
00:58:47,065 --> 00:58:48,399
และคนอื่นๆ ที่ด้านหน้า

778
00:58:50,735 --> 00:58:52,320
สิ่งที่อยู่ในกล่องปฐมพยาบาลของผม

779
00:58:52,904 --> 00:58:56,407
มีค่าน้อยกว่าตัวกล่องอีก

780
00:58:58,660 --> 00:59:04,791
ผมเททุกอย่างออกไปจากกล่องปฐมพยาบาล
และเริ่มเติมน้ำเข้าไป

781
00:59:07,544 --> 00:59:11,965
เราเริ่มราดน้ำเย็นๆ ลงบนมือพวกเขา

782
00:59:12,549 --> 00:59:14,968
ตรงที่เราเห็นว่าเป็นแผลเปิด

783
00:59:18,346 --> 00:59:21,599
ทุกคนร้องเพื่อเป็นวิธีคลายความเจ็บปวด

784
00:59:21,683 --> 00:59:23,977
ผมว่าเราทุกคนทำสิ่งที่ทำได้ในตอนนั้น

785
00:59:25,478 --> 00:59:27,397
มีคนบอกผมอยู่สองสามครั้ง

786
00:59:27,480 --> 00:59:28,606
ว่า “คุณต้องนั่งลง

787
00:59:28,690 --> 00:59:31,359
คุณอาจสูดขี้เถ้าและอะไรอื่นๆ มากเกินไป”

788
00:59:31,943 --> 00:59:37,448
แต่มันยากที่จะนั่งลงในสถานการณ์แบบนั้น

789
00:59:37,532 --> 00:59:39,284
จึงได้แต่ทำต่อไป

790
00:59:43,329 --> 00:59:47,083
พวกเขาห่อตัวฉันด้วยผ้าห่มเพื่อทำให้ร่างกายอุ่น

791
00:59:47,166 --> 00:59:53,089
และเจฟฟ์ ฮอปกินส์ก็ทำกระทั่ง
ให้ความอบอุ่นฉันด้วยร่างกายของเขาเอง

792
00:59:55,842 --> 00:59:58,553
เธอบอกผมว่า “ฉันไม่รอดแน่

793
00:59:58,636 --> 01:00:00,305
ฉันไม่รอดแน่”

794
01:00:04,309 --> 01:00:10,773
“ต้องรอดสิ ชีวิตคุณไม่จบแค่นี้หรอก

795
01:00:13,526 --> 01:00:15,820
คุณยังต้องอยู่ไปอีกหลายปี”

796
01:00:19,407 --> 01:00:23,286
เธอถามว่าให้ผมจับมือเธอไว้ได้ไหม

797
01:00:23,369 --> 01:00:28,082
และผมจับไม่ได้
เพราะมือของเธอไหม้รุนแรงมาก

798
01:00:30,376 --> 01:00:34,297
ปกติฉันไม่ใช่คนเคร่งศาสนา
แต่ฉันจำได้ว่าได้สวดอ้อนวอนต่อพระเจ้า

799
01:00:34,380 --> 01:00:37,467
ให้พระองค์จบชีวิตฉันสักที

800
01:00:38,217 --> 01:00:45,058
ฉันจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดอีก
และตอนนั้นฉันก็หมดสติไป

801
01:00:53,483 --> 01:00:55,401
ผมหายใจได้ลำบากมาก

802
01:00:56,611 --> 01:00:59,697
ขาก็ไม่มีเรี่ยวแรง

803
01:01:01,949 --> 01:01:06,245
ทุกก้าวต้องใช้ความพยายามอย่างมาก
เพื่อที่จะก้าวไปข้างหน้าได้

804
01:01:10,166 --> 01:01:14,837
ผมจำได้ว่าเฮย์เดนบอกเราไว้
ตอนอธิบายเรื่องความปลอดภัยว่า

805
01:01:14,921 --> 01:01:17,423
ให้เดินตามลำธารไปจนถึงชายหาด

806
01:01:19,092 --> 01:01:22,929
ผมเดินอ้อมไปตามทางโค้ง
ซึ่งผมจะต้องข้ามลำธารนั้นไป

807
01:01:24,472 --> 01:01:30,228
น้ำมันร้อนจนลวก และผมต้องกระโดดข้าม

808
01:01:32,605 --> 01:01:36,693
ตอนนั้นผมอยากแค่ได้นั่งลงอีกครั้ง

809
01:01:37,944 --> 01:01:43,991
แต่ผมรู้ว่าถ้าผมหยุดพักและนั่งลงไป
ผมจะลุกขึ้นมาไม่ได้อีก

810
01:01:48,246 --> 01:01:50,540
พอไปถึงเกาะ คุณก็ได้เห็น

811
01:01:50,623 --> 01:01:53,793
ว่ายังมีเถ้าเต็มไปหมด มีเยอะมาก

812
01:01:54,669 --> 01:01:57,714
มีเถ้าเป็นแนวสูงและมีไอน้ำ

813
01:01:59,382 --> 01:02:02,301
ผมเลยคิดว่า “โอเค ฉันต้องดูรอบๆ”

814
01:02:04,178 --> 01:02:06,514
ผมจึงบินเข้าไปหาปล่องภูเขาไฟ

815
01:02:08,182 --> 01:02:11,561
ผมจำได้ว่ามองลงไปและคิดว่า
“พระเจ้า นั่นดูเหมือนคนเลย

816
01:02:11,644 --> 01:02:12,854
เหมือนจะมีมากกว่าหนึ่งคนแฮะ

817
01:02:14,105 --> 01:02:15,898
ไม่ ดูเหมือนเป็นคนนั่งอยู่”

818
01:02:17,191 --> 01:02:20,111
แล้วผมก็คิดว่า “เดี๋ยวสิ ยังมีอีกเยอะ”

819
01:02:23,239 --> 01:02:26,367
ผมพยายามบินโดยใช้ทั้งวิทยุและมือถือ

820
01:02:27,618 --> 01:02:31,831
ผมพยายามบินไปจุดเหนือลมของกลุ่มขี้เถ้า
และบินไปทางด้านหนึ่ง

821
01:02:31,914 --> 01:02:33,750
แค่บินไปๆ กลับๆ

822
01:02:36,169 --> 01:02:40,506
ผมรู้ว่าเราต้องได้ข้อมูลไปบอกเจ้าหน้าที่

823
01:02:41,090 --> 01:02:44,010
ว่าสถานการณ์เลวร้ายแค่ไหน
พวกเขาจะได้วางแผน

824
01:02:44,093 --> 01:02:46,345
และเพิ่มทรัพยากรหากจำเป็น

825
01:02:47,305 --> 01:02:50,183
ผมบอกมาร์คว่า “เราต้องรู้จำนวนผู้เสียชีวิต

826
01:02:50,266 --> 01:02:51,684
และจำนวนของผู้ได้รับบาดเจ็บ”

827
01:02:55,313 --> 01:02:58,274
ผมพยายามลงจอดสองสามที่แต่ก็มีฝุ่นหนาเกินไป

828
01:02:58,357 --> 01:03:03,070
และผมเจอแท่นจอดเฮลิคอปเตอร์ไม้หนึ่งแท่น

829
01:03:03,154 --> 01:03:04,071
และมุ่งไปที่นั่นทันที

830
01:03:04,155 --> 01:03:07,158
ผมบินตรงเข้าไปเลย
เข้าไปในที่ที่เหมือนกับไฟฟ้าดับ

831
01:03:09,660 --> 01:03:15,708
ผมติดเครื่องค้างไว้
หยิบหน้ากากแล้วกระโดดลงไป

832
01:03:18,961 --> 01:03:21,339
จากนั้นผมก็เห็นรอยเท้าตามลำธาร

833
01:03:26,761 --> 01:03:29,680
และผมพุ่งสมาธิทั้งหมด
ไปที่การวางแผนเข้าไปยังเกาะ

834
01:03:30,431 --> 01:03:32,558
มันมีแต่ฝุ่นเต็มไปหมด

835
01:03:33,142 --> 01:03:36,312
เราเลยต้องมุ่งมั่นกับการลงจอดจริงๆ

836
01:03:38,856 --> 01:03:44,487
ตอนแรกผมลืมหน้ากาก
และไปได้ไม่ไกลจากเฮลิคอปเตอร์

837
01:03:44,570 --> 01:03:47,657
ก่อนจะรู้ตัวว่าข้างนอกนั่นหายใจลำบาก

838
01:03:47,740 --> 01:03:49,826
มันยากมาก เราต้องสวมหน้ากากไว้

839
01:03:55,873 --> 01:03:58,167
ผมเห็นคนหนึ่ง แล้วก็เห็นอีกคน

840
01:03:59,126 --> 01:04:01,212
ผมเห็นคนเป็นกลุ่มอยู่เหนือขึ้นไป

841
01:04:02,129 --> 01:04:04,841
ยังรู้สึกตัว แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

842
01:04:05,633 --> 01:04:09,428
บางคนร้องออกมาดังกว่าคนอื่น

843
01:04:14,267 --> 01:04:17,603
ผมนึกภาพออกเลยว่าเกิดอะไรขึ้นที่ด้านล่างนั่น

844
01:04:19,480 --> 01:04:22,900
เราพบคนที่ต้องการความช่วยเหลือมากขึ้นๆ

845
01:04:22,984 --> 01:04:27,154
และผมเห็นชัดได้อย่างรวดเร็วว่า

846
01:04:27,238 --> 01:04:30,074
เรากำลังรับมือกับเหตุการณ์ที่เลวร้ายมาก

847
01:04:34,787 --> 01:04:36,414
ผมโทรหาคนในทีม

848
01:04:36,497 --> 01:04:39,375
และสรุปข้อมูลให้พวกเขาฟัง
ผมบอกว่า “ฟังนะ มีคนจำนวนมากอยู่ที่นี่

849
01:04:40,293 --> 01:04:41,460
หลายคนตายไปแล้ว

850
01:04:41,544 --> 01:04:45,131
มีคนจำนวนมากยังรอดชีวิต
และเราจะไปหาพวกเขาทุกคน”

851
01:04:48,551 --> 01:04:52,179
เราส่งข้อมูลผ่านไปให้
ศูนย์ควบคุมการจราจรทางอากาศ

852
01:04:53,514 --> 01:04:58,686
พวกเขาจะได้บอกทางให้เฮลิคอปเตอร์
กู้ชีพของเวสต์แพคทั้งสองลำให้ไปที่เกาะไวท์

853
01:05:02,189 --> 01:05:06,193
ผมบอกว่า “เรามีคนที่กำลังเจ็บหนักมากที่นี่

854
01:05:06,277 --> 01:05:09,280
และเราไม่มีอุปกรณ์แพทย์เลย

855
01:05:09,363 --> 01:05:11,908
เราไม่มีเฮลิคอปเตอร์ที่มีเปลหาม

856
01:05:11,991 --> 01:05:15,453
เราต้องขอให้คุณมาที่เกาะนี้”

857
01:05:18,998 --> 01:05:20,291
พวกเขาตอบรับทันที

858
01:05:20,374 --> 01:05:21,918
“เราจะตรงไปเลย”

859
01:05:22,710 --> 01:05:25,338
ผมจึงโทรหามาร์คและบอกว่า
“ความช่วยเหลือกำลังไปแล้ว

860
01:05:25,421 --> 01:05:28,257
เดี๋ยวมันจะดีขึ้น”

861
01:05:29,884 --> 01:05:32,637
ในตอนนั้นเราก็เริ่มจัดการ

862
01:05:32,720 --> 01:05:34,513
กับคนที่อยู่บนพื้น

863
01:05:34,597 --> 01:05:36,599
โดยทำให้พวกเขาหายใจได้โล่ง

864
01:05:36,682 --> 01:05:40,728
ทำให้หายใจทางจมูกได้
และจัดให้บางคนอยู่ในท่าพักฟื้น

865
01:05:40,811 --> 01:05:43,814
เอาหน้ากากกันก๊าซพิษสวมกลับไปให้

866
01:05:43,898 --> 01:05:45,775
และเอาน้ำแตะๆ ตรงที่เราทำได้

867
01:05:46,651 --> 01:05:49,362
และทำต่อไปจนกว่าจะมีความช่วยเหลือมาเพิ่ม

868
01:05:50,404 --> 01:05:52,073
ขี้เถ้ายังร่วงใส่เรา

869
01:05:52,156 --> 01:05:53,908
และบางครั้งบางคราวเราจะได้ยิน

870
01:05:53,991 --> 01:05:57,244
เสียงตูมดังลั่นเมื่อมีอะไรเกิดขึ้นในกลุ่มควัน

871
01:05:59,872 --> 01:06:01,749
ยังไงก็ต้องรีบทำต่อไป

872
01:06:10,883 --> 01:06:14,136
เรือยามฝั่งฟาคาทานีเจอเรือฟินิกซ์กลางทาง

873
01:06:14,220 --> 01:06:17,181
ระหว่างกลับไปฟาคาทานี ทั้งสองลำจอดคู่กัน

874
01:06:17,264 --> 01:06:20,935
กัปตันบอกให้รู้ว่ามีคนเจ็บหนัก
อยู่บนเรือเป็นจำนวนมาก

875
01:06:21,018 --> 01:06:23,270
จึงตกลงกันว่าจะให้หน่วยกู้ชีพ

876
01:06:23,354 --> 01:06:27,400
ขึ้นไปบนเรือฟินิกซ์เพื่อช่วยพวกเขาดูแล
ระหว่างทางแล่นกลับไป

877
01:06:27,483 --> 01:06:30,361
หน่วยกู้ชีพกระโดดขึ้นมา
แล้วทันใดนั้นเราก็ออกเรืออีกครั้ง

878
01:06:33,739 --> 01:06:38,327
ผมคาดหวังไว้ว่า
“เอาละ หน่วยกู้ชีพจะเข้ามาดูแลเอง”

879
01:06:38,911 --> 01:06:44,125
แต่ในความเป็นจริงคือ
ถึงแม้กระเป๋าพวกเขาจะใหญ่มาก

880
01:06:44,208 --> 01:06:47,044
แต่ในกระเป๋านั้นไม่มีอะไรช่วยได้เลย

881
01:06:48,212 --> 01:06:51,215
และหน่วยกู้ชีพก็บอกว่า
“ทำสิ่งที่คุณทำอยู่ต่อไปก็แล้วกัน

882
01:06:51,298 --> 01:06:53,801
ทำให้อุ่นใจเข้าไว้ เราทำอย่างอื่นไม่ได้แล้ว”

883
01:07:04,020 --> 01:07:07,106
ผู้คนเริ่มมารวมกันที่ริมฝั่ง

884
01:07:07,189 --> 01:07:08,566
ตามปากแม่น้ำ

885
01:07:08,649 --> 01:07:12,111
ฉันเห็นรถพยาบาลหลายคันและตำรวจจำนวนมาก

886
01:07:13,863 --> 01:07:16,490
รู้สึกเหมือนทุกคน

887
01:07:16,574 --> 01:07:20,327
ที่เป็นเจ้าหน้าที่ฉุกเฉินแนวหน้าไปอยู่ที่นั่นกันหมด

888
01:07:22,913 --> 01:07:25,374
พอเราได้รู้ว่าเรือกำลังกลับมา

889
01:07:25,458 --> 01:07:28,461
ตอนนั้นผมก็ไปเคลียร์ท่าเรือให้พวกเขา

890
01:07:28,544 --> 01:07:31,672
เพราะผมรู้ว่าพวกเขาจะจอดที่ท่าแรก
และนำคนลงจากเรือ

891
01:07:35,926 --> 01:07:38,054
เราอยู่กันแถวนั้น พยายามตั้ง

892
01:07:38,137 --> 01:07:41,599
จุดที่เราจะทำเป็นจุดคัดกรองคนที่ลงมาจากเรือ

893
01:07:46,395 --> 01:07:49,690
ผมปฏิเสธความจริงอยู่หน่อยๆ แอบไม่เชื่อเล็กๆ

894
01:07:51,108 --> 01:07:54,403
ผมคิดว่า “รู้อะไรไหม
ผมน่าจะโทรไปหาเฮย์เดนหน่อย”

895
01:07:54,487 --> 01:07:57,531
และผมพยายามโทรหาเขา แต่ไม่มีคนรับสาย

896
01:07:58,741 --> 01:08:01,118
ผมว่าการที่ชุมชนนี้มันเล็ก

897
01:08:01,202 --> 01:08:04,205
เครือข่ายความสัมพันธ์จะขยายไปไกลกว่าปกติ

898
01:08:04,288 --> 01:08:06,999
ภรรยาผมจึงโทรหาเพื่อนของครอบครัว

899
01:08:08,209 --> 01:08:10,377
และถามว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม

900
01:08:10,461 --> 01:08:12,546
เธอบอกว่า “ไม่ดีเลย”

901
01:08:17,426 --> 01:08:19,720
ผมไปรับลูกๆ และรีบเข้าไปในเมือง

902
01:08:23,099 --> 01:08:25,309
เราขับรถไปที่ฟาคาทานี

903
01:08:25,392 --> 01:08:27,645
ตรงไปที่สำนักงานทัวร์เกาะไวท์

904
01:08:28,813 --> 01:08:33,275
เราเห็นรถพยาบาลและตำรวจเต็มไปหมด

905
01:08:33,359 --> 01:08:39,406
มีครอบครัวอยู่รอบตัว เราทุกคนกำลังรอข่าว

906
01:08:50,376 --> 01:08:53,170
ผมไปถึงแหลมหินจนได้

907
01:08:53,921 --> 01:08:57,007
จากตรงนั้นผมมองเห็นทะเล และผมร้องว่า

908
01:08:57,591 --> 01:09:00,136
“ฉันทำได้แล้ว” และจากนั้นตรงหน้าผม

909
01:09:00,219 --> 01:09:03,222
ก็คือลูกเรือคนหนึ่งของฟินิกซ์

910
01:09:04,348 --> 01:09:06,851
เขากำลังแนบวิทยุกับปาก

911
01:09:06,934 --> 01:09:10,980
กำลังพูดว่า “แค่นี้แหละ คงได้เวลาจบงานแล้ว”

912
01:09:12,773 --> 01:09:16,610
ทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น ผมก็ตะโกนออกไป
ด้วยพลังทั้งหมดที่ยังเหลือ

913
01:09:17,444 --> 01:09:18,821
เป็นเสียงเหมือนกรีดร้องมากกว่า

914
01:09:20,531 --> 01:09:24,577
แล้วเขาก็หันกลับมาพร้อมกับเบิกตากว้าง

915
01:09:25,369 --> 01:09:29,123
เหมือนกำลังช็อกและสีหน้าเขา
เหมือนกำลังร้องว่า “ให้ตายสิวะ”

916
01:09:30,291 --> 01:09:32,877
และเขาก็พูดทันทีว่า “ผมเจอผู้รอดชีวิต”

917
01:09:32,960 --> 01:09:35,838
เอ่อ… “ไปกันเถอะ”

918
01:09:36,547 --> 01:09:39,717
และตอนนั้นเองที่ผมเหวี่ยงแขนไปโอบบ่าเขา

919
01:09:39,800 --> 01:09:42,636
และจำได้ว่าผมพูดว่า “ครอบครัวผม”

920
01:09:42,720 --> 01:09:48,851
ตลอดเวลามานี่ ผมแค่อยากพาเขากลับไป

921
01:09:48,934 --> 01:09:50,102
ยังที่ที่คนอื่นๆ อยู่

922
01:09:52,021 --> 01:09:56,442
เขาบอกว่า “ไม่เป็นไร
เราจะพาคุณกลับขึ้นเรือเดี๋ยวนี้เลย”

923
01:09:58,527 --> 01:10:02,406
เราจึงขึ้นเรือเทปุยยาแล้วแล่นออกไป

924
01:10:14,084 --> 01:10:18,714
ผมไม่ทันดูเวลาเพราะกำลังวุ่นอยู่กับ

925
01:10:19,298 --> 01:10:22,509
การพยายามติดต่อ
จนท.ควบคุมการจราจรทางอากาศ

926
01:10:23,219 --> 01:10:27,389
“เราต้องการความช่วยเหลือที่นี่ด่วน
เราพบผู้รอดชีวิตมากขึ้นเรื่อยๆ

927
01:10:27,473 --> 01:10:28,599
และต้องการความช่วยเหลือเพิ่ม”

928
01:10:32,478 --> 01:10:34,939
พวกเขาเรียกกลับมาในอีกราวๆ ห้านาที

929
01:10:35,022 --> 01:10:39,443
และบอกว่า “เราได้รับคำสั่งจากศูนย์การสื่อสาร

930
01:10:39,526 --> 01:10:40,903
ว่าไม่ให้ไปที่เกาะนั้น”

931
01:10:45,783 --> 01:10:48,911
เป็นการตัดสินใจจากระดับสูง

932
01:10:48,994 --> 01:10:52,581
ว่ามีคำสั่งให้ที่นั่นเป็นเขตห้ามบิน

933
01:10:53,207 --> 01:10:58,587
เนื่องจากสภาพแวดล้อมที่อันตรายรอบๆ เกาะ

934
01:10:59,171 --> 01:11:04,718
ค่อนข้างเป็นพิษ เป็นกรด
และค่อนข้างอันตรายกับเจ้าหน้าที่กู้ภัย

935
01:11:05,386 --> 01:11:08,973
และมีความเสี่ยงสูงว่าจะเกิดระเบิดอีกครั้ง

936
01:11:12,434 --> 01:11:14,186
ในตอนนี้ มันอันตรายเกินไปสำหรับ

937
01:11:14,270 --> 01:11:16,480
ตำรวจและเจ้าหน้าที่กู้ภัยที่จะไปที่เกาะ

938
01:11:17,356 --> 01:11:21,193
ขณะนี้เกาะถูกปกคลุมไปด้วยเถ้า
และสารจากภูเขาไฟ

939
01:11:21,277 --> 01:11:25,322
เรารับคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญ
ด้านความปลอดภัยในการกู้ชีพแบบต่างๆ

940
01:11:33,956 --> 01:11:37,710
ผมโทรกลับไปหาทีมของมาร์ค
ที่ภาคพื้นดินอีกครั้งและบอกว่า

941
01:11:37,793 --> 01:11:40,921
“คุณต้องทำเท่าที่ทำได้ด้วยสิ่งที่มี

942
01:11:42,840 --> 01:11:44,258
ตอนนี้คุณต้องพึ่งตัวเองแล้ว”

943
01:11:48,929 --> 01:11:50,306
เขาบอกว่า “ไม่ พวกเขาไม่มาแล้ว”

944
01:11:52,141 --> 01:11:55,644
ผมบอกว่า “อ้าวเหรอ เอ่อ… โอเค”

945
01:11:55,728 --> 01:11:59,815
ดังนั้นเราจึงต้องเปลี่ยนไปใช้แผนสอง

946
01:11:59,898 --> 01:12:02,860
ซึ่งก็คือ “เราต้องทำด้วยตัวเองแล้ว”

947
01:12:03,986 --> 01:12:07,823
(แปดสิบนาทีหลังการระเบิด)

948
01:12:07,906 --> 01:12:12,411
มาร์คกับทีมกำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่น่ากลัว

949
01:12:12,494 --> 01:12:16,665
ที่มีผู้ป่วยจำนวนมากมีแผลถูกลวกอย่างรุนแรง

950
01:12:19,752 --> 01:12:22,087
นี่เป็นสิ่งที่เป็นเหมือนฝันร้ายเลย

951
01:12:26,800 --> 01:12:29,219
ถึงตอนนี้ เราให้ทุกคนมารวมกัน

952
01:12:29,303 --> 01:12:34,683
และเราร่วมมือกันในการระบุตัวผู้รอดชีวิต

953
01:12:34,767 --> 01:12:36,977
และเริ่มพาพวกเขาขึ้นเฮลิคอปเตอร์

954
01:12:37,978 --> 01:12:40,856
ก็แค่ว่า “พาทุกคนที่ยังมีชีวิต
ออกไปจากเกาะนี้กัน”

955
01:12:41,482 --> 01:12:45,235
พอเริ่มเคลื่อนย้ายผู้คน
เราก็ได้รู้ว่าอาการบาดเจ็บนั้นรุนแรงแค่ไหน

956
01:12:48,447 --> 01:12:51,950
ขาทั้งขาพุพอง และการพยายามอุ้มคนขึ้นมา

957
01:12:52,034 --> 01:12:53,744
แล้วผิวหนังก็หลุดติดมือเรา

958
01:12:53,827 --> 01:12:55,496
และทั่วเสื้อผ้าเราด้วย อะไรแบบนั้น

959
01:12:57,456 --> 01:13:00,000
แต่เราจะมัวนั่งกังวลเรื่องนั้นไม่ได้

960
01:13:02,419 --> 01:13:05,089
สุดท้ายยังไงก็ต้องเดินหน้าต่อและคุยกับผู้คน

961
01:13:05,839 --> 01:13:06,924
บอกพวกเขาว่าเราจะทำอะไร

962
01:13:08,008 --> 01:13:10,219
“โอเค คุณจะขึ้นไปบนเฮลิคอปเตอร์

963
01:13:11,011 --> 01:13:12,888
เราจะยกตัวคุณขึ้นมานี่

964
01:13:13,931 --> 01:13:16,266
อีก 20 นาที คุณจะไปถึงโรงพยาบาล”

965
01:13:17,768 --> 01:13:21,688
เวลาที่คนหมดหวังและใกล้จะจากไปแล้ว

966
01:13:22,272 --> 01:13:24,441
คำพูดมีพลังมหาศาล

967
01:13:26,902 --> 01:13:29,029
และเราไม่เวลายกที่นั่งขึ้น

968
01:13:29,613 --> 01:13:32,116
เราต้องยกคนขึ้นให้นั่งตรงๆ

969
01:13:33,117 --> 01:13:37,162
ใช้เข็มขัดนิรภัยเพื่อรั้งให้พวกเขานั่งตรงๆ
มากกว่าจะที่จะยึดให้แนบกับที่นั่ง

970
01:13:38,747 --> 01:13:45,045
ในที่สุดเราก็พาห้าคนขึ้นเฮลิคอปเตอร์ลำแรก
แล้วเขาก็ไป

971
01:13:49,049 --> 01:13:53,011
แล้วเราก็พาคนขึ้นลำของผม แล้วผมก็ออกบิน

972
01:13:57,141 --> 01:13:58,767
ผมมีคนหนึ่งอยู่บนเครื่อง

973
01:13:58,851 --> 01:14:00,769
แล้วก็ต้องพาอีกคนขึ้นเครื่อง

974
01:14:02,146 --> 01:14:05,274
เรารับคนเพิ่มที่ด้านหลังของเครื่องผมไม่ได้แล้ว

975
01:14:05,899 --> 01:14:08,569
ดังนั้นผมจึงขึ้นบินโดยมีสองคนนั้น

976
01:14:13,574 --> 01:14:17,327
จำได้ว่าผมคิดอยากให้
เฮลิคอปเตอร์บินได้เร็วกว่านี้

977
01:14:17,411 --> 01:14:21,248
และความคิดเดียวที่ผมมีตอนบินกลับ

978
01:14:21,331 --> 01:14:23,417
อยู่กับคนที่นั่งอยู่หลังเครื่องของผม

979
01:14:25,085 --> 01:14:29,631
เราเอาน้ำให้พวกเขาเพื่อพยายาม… ช่วย

980
01:14:30,549 --> 01:14:34,261
แล้วก็… นั่นละครับ

981
01:14:44,396 --> 01:14:48,567
นั่นเป็นสิ่งที่ต้องใช้ความพยายามอย่างหนัก
และน่ากลัวมากสำหรับพวกเขา

982
01:14:49,776 --> 01:14:52,905
พวกเขาทำอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว

983
01:14:54,114 --> 01:14:56,283
ไม่มีผู้รอดชีวิตเหลืออยู่

984
01:14:57,034 --> 01:15:00,162
คนที่ถูกทิ้งไว้บนเกาะคือคนที่เสียชีวิต

985
01:15:01,747 --> 01:15:08,086
(ผู้ได้รับบาดเจ็บ 12 คนถูกนำตัวกลับไป
ยังแผ่นดินใหญ่โดยเฮลิคอปเตอร์สามลำ)

986
01:15:08,170 --> 01:15:13,175
(ผู้เสียชีวิตแปดรายยังอยู่บนเกาะ)

987
01:15:21,808 --> 01:15:25,562
(สองชั่วโมงหลังการระเบิด)

988
01:15:25,646 --> 01:15:30,108
ขณะเข้าใกล้แผ่นดิน กัปตันไมค์บอกว่า

989
01:15:30,192 --> 01:15:33,612
“จับให้แน่นเพราะเราจะ
แล่นด้วยความเร็วเต็มที่”

990
01:15:37,241 --> 01:15:39,660
เรือลำนั้นไม่หยุด มันแล่นข้ามแนวสันทรายขึ้นมา

991
01:15:39,743 --> 01:15:42,371
และยังคงความเร็วไว้ขึ้นมาทางแม่น้ำ

992
01:15:43,080 --> 01:15:44,831
ซึ่งเราไม่เคยเห็นมาก่อน

993
01:15:46,208 --> 01:15:50,170
จำได้ว่าผมคิดว่า “เรือนี่ต้องมีเหตุ
ให้แล่นเข้ามาด้วยความเร็วขนาดนี้แน่”

994
01:15:54,925 --> 01:15:57,970
มีเจ้าหน้าที่กู้ชีพและตำรวจยืนเรียงกันเป็นแถว

995
01:15:58,053 --> 01:16:00,055
มีแถวเจ้าหน้าที่ดับเพลิง

996
01:16:00,138 --> 01:16:04,643
และพวกเขาได้แต่มองด้วยตาเบิกกว้าง

997
01:16:04,726 --> 01:16:07,437
พยายามทำความเข้าใจสิ่งที่เห็น…

998
01:16:07,521 --> 01:16:10,190
(เจ้าหน้าที่ควบคุมชุมชน)

999
01:16:10,274 --> 01:16:11,733
เรียกได้ว่ามองดูด้วยความช็อก

1000
01:16:15,988 --> 01:16:19,825
นั่นเป็นครั้งแรกที่เราเห็นผู้บาดเจ็บ

1001
01:16:20,784 --> 01:16:26,039
ผมไม่เคยเห็น… ร่างของมนุษย์

1002
01:16:26,123 --> 01:16:30,168
ที่โดนการระเบิดของภูเขาไฟมาก่อน
ดังนั้นผมจึงไม่ค่อยแน่ใจว่า

1003
01:16:32,838 --> 01:16:33,672
มันจะดูเป็นแบบไหน

1004
01:16:38,093 --> 01:16:39,678
ผมจำได้ว่า…

1005
01:16:39,761 --> 01:16:43,223
มีตำรวจคนหนึ่งเดินเข้ามา
ในมือถือฟิล์มห่ออาหารไว้เต็ม

1006
01:16:45,267 --> 01:16:47,436
พวกเขาพยายามหาทุกอย่างที่หาได้

1007
01:16:47,519 --> 01:16:49,813
จากร้านในท้องถิ่นเพื่อปิดแผลถูกลวก

1008
01:16:51,523 --> 01:16:54,234
ผมได้ยินเจฟฟ์ตะโกนบอกเจ้าหน้าที่กู้ชีพว่า

1009
01:16:54,318 --> 01:16:57,279
“พาเธอออกไปก่อน เธอสาหัสมาก”

1010
01:16:58,572 --> 01:17:03,744
แมตต์เดินลงจากเรือ ซึ่งทำให้ผมทึ่งมาก

1011
01:17:04,620 --> 01:17:07,331
ผมแน่ใจมากกว่าจะไม่ยอมแยกจากเธอ

1012
01:17:07,914 --> 01:17:11,460
พวกเขาจึงยอมให้ผมขึ้นรถพยาบาล
ไปโรงพยาบาลกับเธอด้วย

1013
01:17:13,837 --> 01:17:16,673
ตรงที่ผมอยู่ มีสามคนที่ผมดูแล คือ…

1014
01:17:18,759 --> 01:17:22,888
มีตอนหนึ่งที่หนึ่งในนั้นล้มฮวบลงมา

1015
01:17:22,971 --> 01:17:23,972
ล้มลงมาใส่ผมเลย

1016
01:17:24,806 --> 01:17:25,891
และ เอ่อ…

1017
01:17:27,017 --> 01:17:29,102
และผมคิดว่าในขณะนั้นเอง

1018
01:17:29,895 --> 01:17:31,980
ผมได้มีเวลากับตัวเองในช่วงสั้นๆ

1019
01:17:32,064 --> 01:17:33,565
(ตำรวจ)

1020
01:17:34,566 --> 01:17:37,402
จำได้ว่าผมลุกขึ้น สูดลมหายใจ

1021
01:17:38,362 --> 01:17:40,447
หันกลับไปมองอีกด้านของแม่น้ำ

1022
01:17:41,073 --> 01:17:42,199
แล้วหันกลับมา

1023
01:17:42,783 --> 01:17:46,411
และก็รู้ชัดเลยว่าเราต้องทำอะไร

1024
01:17:49,665 --> 01:17:52,084
มีทั้งรถดับเพลิง รถพยาบาล และตำรวจ

1025
01:17:52,167 --> 01:17:55,128
และในหมู่คนทั้งหมดนั่น

1026
01:17:55,212 --> 01:17:57,506
ฉันได้เห็นแม่กับพี่สาว

1027
01:17:57,589 --> 01:18:00,676
จำได้ว่าฉันคิดว่า
“จะให้พวกเขาเห็นฉันสภาพนี้ไม่ได้”

1028
01:18:00,759 --> 01:18:02,928
(เซนต์จอห์น - รถพยาบาล)

1029
01:18:03,011 --> 01:18:06,640
ฉันจึงลุกขึ้นและไม่สามารถยืดแขนขาตรงๆ ได้

1030
01:18:07,224 --> 01:18:11,561
ฉันเลยต้องเดินด้วยท่าทางแปลกๆ ไปข้างๆ เรือ

1031
01:18:13,188 --> 01:18:15,399
ตรงไปยังรถพยาบาล

1032
01:18:15,482 --> 01:18:18,485
เพราะฉันไม่อยากให้
พวกเขาเห็นฉันเจ็บปวดขนาดนั้น

1033
01:18:21,071 --> 01:18:23,407
ผู้บาดเจ็บชุดแรกจากการระเบิดของภูเขาไฟ

1034
01:18:23,490 --> 01:18:27,160
ที่เดินทางมาจากเกาะไวท์ในเปลหาม
เห็นได้ชัดว่ามีแผลไหม้อย่างรุนแรง

1035
01:18:27,244 --> 01:18:29,579
แน่นอนว่ายังมีอีกหลายราย
ที่ยังไม่ทราบชะตากรรม

1036
01:18:29,663 --> 01:18:32,791
มียี่สิบคนที่เราเชื่อว่าบาดเจ็บสาหัส

1037
01:18:39,423 --> 01:18:41,758
ผมรีบเข้าไปในเมือง

1038
01:18:46,722 --> 01:18:48,390
แม่กับพ่ออยู่ที่นั่นแล้ว

1039
01:18:53,729 --> 01:18:56,565
กัปตันคนหนึ่งบอกว่า “เฮย์เดนยังไม่ได้ออกมา

1040
01:18:56,648 --> 01:18:58,650
เขายัง… ยังไม่ได้ออกมา”

1041
01:18:59,234 --> 01:19:01,737
แต่เขาก็ไม่แน่ใจเต็มร้อยว่าเฮย์เดนอยู่ไหน

1042
01:19:01,820 --> 01:19:05,782
และเราบอกว่า “เป็นไปไม่ได้ ได้ยังไงกัน”

1043
01:19:06,783 --> 01:19:11,163
เขาบอกว่าไม่รู้ว่าเฮย์เดน
อยู่บนเฮลิคอปเตอร์หรือเปล่า เขาไม่แน่ใจ

1044
01:19:13,415 --> 01:19:16,334
เราทุ่มสุดตัว ไปเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

1045
01:19:17,502 --> 01:19:19,212
น่าจะอยู่ที่ 120 น็อต

1046
01:19:20,505 --> 01:19:23,884
เราได้คำแนะนำมาจากหน่วยกู้ภัย

1047
01:19:23,967 --> 01:19:26,219
ว่าควรจะบินพาผู้โดยสารทั้งหมดไปที่สนามบิน

1048
01:19:27,220 --> 01:19:29,181
แต่ผมบอกว่า “ไม่ เราจะไม่ทำแบบนั้น

1049
01:19:29,264 --> 01:19:30,307
เราจะไปโรงพยาบาล”

1050
01:19:30,390 --> 01:19:32,184
(โรงพยาบาลฟาคาทานี)

1051
01:19:32,267 --> 01:19:35,896
มันแค่ยืดเวลาออกไป ทำให้เสียเวลา

1052
01:19:36,646 --> 01:19:41,109
ผมรู้สึกว่ากู้ภัยทำให้เราผิดหวังไปแล้ว

1053
01:19:41,193 --> 01:19:44,488
และโรงพยาบาลจะไม่ทำให้ทำเราผิดหวัง
เพราะเราเพิ่งไปถึงที่

1054
01:19:45,781 --> 01:19:47,199
พวกเขาจะไปที่โรงพยาบาลนั้น

1055
01:19:47,282 --> 01:19:49,743
และจะมีคนจำนวนมาก
ที่ดูแลพวกเขาได้อย่างรวดเร็ว

1056
01:19:55,999 --> 01:19:59,127
ผมคิดว่า “แม่ต้องอยากรู้แน่
ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเรา

1057
01:19:59,211 --> 01:20:03,089
เมื่อเราไม่ได้ติดต่อท่านไปเลย”

1058
01:20:03,715 --> 01:20:07,511
และผมยังมีโทรศัพท์อยู่กับตัว
เลยขอให้คนที่อยู่ใกล้ๆ

1059
01:20:07,594 --> 01:20:10,180
ช่วยโทรหาแม่ ผมทำไม่ได้
เพราะต้องใช้ลายนิ้วมือปลดล็อก

1060
01:20:10,263 --> 01:20:11,681
และผมไม่มีลายนิ้วมือเหลือแล้ว

1061
01:20:15,143 --> 01:20:17,312
สวัสดีครับแม่ นี่ผมเอง ผมอยากบอกแม่

1062
01:20:17,395 --> 01:20:18,438
และนี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

1063
01:20:18,522 --> 01:20:22,192
มีภูเขาไฟระเบิดตอนเราอยู่บนเกาะ

1064
01:20:22,275 --> 01:20:25,237
ตอนนี้เราเลยอยู่ที่โรงพยาบาลในนิวซีแลนด์

1065
01:20:25,320 --> 01:20:26,947
ผมไม่รู้ว่าต้องอยู่อีกนานแค่ไหน

1066
01:20:27,030 --> 01:20:29,574
แต่ผมจะพยายามส่งข่าวให้แม่ตลอด

1067
01:20:32,828 --> 01:20:35,497
ในตอนนั้นเราต้องแยกกัน

1068
01:20:35,580 --> 01:20:38,708
ผมไม่ค่อยเข้าใจว่าตัวเองอาการหนักแค่ไหน

1069
01:20:38,792 --> 01:20:41,545
และไม่ได้คาดไว้เลย
ว่าตัวเองจะอยู่ในภาวะโคม่า

1070
01:20:41,628 --> 01:20:44,631
ที่นิวซีแลนด์กว่าหนึ่งเดือนหรือนานกว่านั้น

1071
01:20:44,714 --> 01:20:50,011
พวกเขาตัดแหวนแต่งงานฉันออก
ฉันจำได้ว่าอ้อนวอนพวกเขา

1072
01:20:50,095 --> 01:20:52,973
ว่าอย่าทำอย่างนั้นเพราะฉันเพิ่งแต่งงาน

1073
01:20:54,474 --> 01:20:58,728
ฉันหัวใจสลายและไม่ได้มองตอนพวกเขาตัดแหวน

1074
01:21:03,775 --> 01:21:07,737
คุณเปลี่ยนจากสถานการณ์ฉุกเฉิน

1075
01:21:07,821 --> 01:21:10,949
เป็นจู่ๆ เหตุฉุกเฉินก็หยุดไป

1076
01:21:11,658 --> 01:21:14,661
และ ณ ชั่วขณะนั้นเอง

1077
01:21:14,744 --> 01:21:17,873
เมื่อจู่ๆ สิ่งที่เราทำอยู่ก็ถูกส่งต่อ

1078
01:21:17,956 --> 01:21:18,915
ไปให้มืออาชีพ

1079
01:21:18,999 --> 01:21:23,461
ที่เราเริ่มประมวลผลได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

1080
01:21:25,422 --> 01:21:27,007
ผมโทรหาภรรยา

1081
01:21:27,799 --> 01:21:30,886
ทันทีที่เธอรับสาย ผมพูดไม่ออก

1082
01:21:32,304 --> 01:21:35,807
น้ำตามันไหลออกมาจากไหนไม่รู้

1083
01:21:38,476 --> 01:21:39,477
ในตอนนี้ทุกคน

1084
01:21:39,561 --> 01:21:42,522
อยู่ในสภาพยับเยินทั้งทางร่างกายและจิตใจ

1085
01:21:43,481 --> 01:21:47,277
โจลีนแฟนผมมารับผมกลับ และผมได้

1086
01:21:47,360 --> 01:21:48,945
กอดเธอ และ…

1087
01:21:50,238 --> 01:21:53,533
ผมว่าตอนนั้นคือตอนที่ทุกอย่าง
มันถาโถมเข้ามาในใจเป็นครั้งแรก

1088
01:21:56,620 --> 01:22:01,625
เราได้ข่าวจากตำรวจ
ว่ายังเหลืออีกแปดคนบนเกาะนั่น

1089
01:22:01,708 --> 01:22:04,586
บนฟาคารี พวกเขาเสียชีวิตแล้ว

1090
01:22:05,670 --> 01:22:07,297
ทิเพนีเป็นหนึ่งในนั้น

1091
01:22:08,131 --> 01:22:09,549
ฉันทรุดลงกับพื้น

1092
01:22:11,676 --> 01:22:14,679
ฉันไม่เชื่อเลยว่าตัวเองกำลังได้ยินเรื่อง…

1093
01:22:16,890 --> 01:22:19,225
เราเรียกมันว่า “พาเรคูรา”
แปลว่าโศกนาฏกรรม

1094
01:22:26,316 --> 01:22:30,153
เมื่อได้ข่าวว่าเฮลิคอปเตอร์ลำสุดท้ายลงจอด

1095
01:22:30,654 --> 01:22:34,324
ผมโทรหามาร์ค ลอว์เพื่อถาม
ถึงความคืบหน้าของสิ่งที่เกิดขึ้น

1096
01:22:39,204 --> 01:22:42,624
ผมแค่ คือผมรู้สึกว่าในฐานะเพื่อน…

1097
01:22:42,707 --> 01:22:46,378
คือเราต้องบอกให้พวกเขารู้

1098
01:22:46,461 --> 01:22:47,921
โดยเร็วที่สุด

1099
01:22:51,257 --> 01:22:55,762
คือ “ผมอยู่บนนั้นกับเฮย์เดน
และเขาตายไปแล้วแน่ๆ”

1100
01:23:01,309 --> 01:23:04,813
เขาได้เห็นเฮย์เดน และ…

1101
01:23:10,652 --> 01:23:13,446
เขาเห็นเฮย์เดนบนเกาะและบอกว่าไม่รอด

1102
01:23:17,158 --> 01:23:21,705
มาร์คเล่าเรื่องรอยเท้าที่เขาเห็นบนเถ้า

1103
01:23:25,208 --> 01:23:28,503
และพวกเขาเชื่อว่า
เป็นเฮย์เดนและทิเพนีที่เดินไป

1104
01:23:28,586 --> 01:23:31,965
ผมเดาว่าไปช่วยสองสามคนสุดท้าย

1105
01:23:32,757 --> 01:23:35,343
ให้ได้สบายกายใจในช่วงเวลาสุดท้าย

1106
01:23:38,972 --> 01:23:43,476
ทั้งทิเพนีและเฮย์เดนใส่ใจคนอื่นก่อนตัวเอง

1107
01:23:46,771 --> 01:23:49,149
แต่เขาไม่ได้กลับบ้าน

1108
01:23:58,742 --> 01:24:01,286
ตอนนี้ชัดเจนแล้วว่ามีสองกลุ่มบนเกาะ

1109
01:24:01,369 --> 01:24:04,622
คือคนที่ออกมาจากเกาะได้

1110
01:24:04,706 --> 01:24:06,875
และคนที่อยู่ใกล้การระเบิด

1111
01:24:07,459 --> 01:24:11,713
สำหรับผู้ที่สูญเสียคนในครอบครัวและเพื่อนๆ

1112
01:24:11,796 --> 01:24:17,886
เราขอร่วมแบ่งปันความเศร้าสุดพรรณนา
ในช่วงเวลานี้และในความโศกเศร้าของคุณ

1113
01:24:17,969 --> 01:24:19,721
คนที่คุณรักยืนอยู่เคียงข้างชาวกีวี

1114
01:24:19,804 --> 01:24:23,433
ที่เป็นเจ้าภาพอยู่ที่นี่ เราร่วมโศกเศร้า
ไปกับคุณ และโศกเศร้าไปกับพวกเขา

1115
01:24:26,352 --> 01:24:29,314
จำนวนผู้เสียชีวิตอย่างเป็นทางการ
จากการระเบิดของภูเขาไฟนั้น

1116
01:24:29,397 --> 01:24:31,399
ในนิวซีแลนด์ตอนนี้อยู่ที่แปดคน

1117
01:24:31,483 --> 01:24:33,818
เก้าคนได้รับการยืนยันแล้ว

1118
01:24:33,902 --> 01:24:36,613
ล่าสุด พี่น้องชายวัยรุ่น…

1119
01:24:36,696 --> 01:24:40,408
จำนวนผู้เสียชีวิตจากหายนะเมื่อวันจันทร์
ขณะนี้อยู่ที่ 15 คน

1120
01:24:44,204 --> 01:24:46,664
เขาเป็นเจ้าหน้าที่รัฐผู้ทุ่มเท

1121
01:24:48,374 --> 01:24:51,252
เกวิน สามีของเธอ
เป็นหนึ่งในเหยื่อทั้ง 21 ราย

1122
01:24:51,336 --> 01:24:53,713
และโซอี้ ลูกสาววัย 15 ปี

1123
01:25:01,304 --> 01:25:04,808
ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นอยู่สามสัปดาห์

1124
01:25:04,891 --> 01:25:06,476
ยังไม่มีใครบอกอะไรฉัน

1125
01:25:07,185 --> 01:25:10,814
แต่เพื่อนของฉันมาเยี่ยมที่แผนกแผลไฟไหม้

1126
01:25:11,439 --> 01:25:14,984
ฉันถามว่า “อ้อ เฮย์เดนเป็นยังไงบ้าง
ฉันแปลกใจที่ไม่เจอเฮย์เดน”

1127
01:25:15,068 --> 01:25:20,073
และเธอมองครอบครัวฉัน
แล้วทุกคนก็ร้องไห้ออกมา

1128
01:25:27,038 --> 01:25:28,832
นั่นแหละค่ะ ฉันถึงได้รู้

1129
01:25:38,508 --> 01:25:42,387
ผมตื่นมาในวันที่ 17 ธันวาคม

1130
01:25:45,056 --> 01:25:49,185
คุณปู่เป็นคนบอกข่าวร้ายกับผม

1131
01:25:52,939 --> 01:25:56,734
มาร์ค ลอว์รีบพาพ่อไปส่งโรงพยาบาล

1132
01:25:56,818 --> 01:26:01,197
ซึ่งน่าเศร้าที่ท่านทนพิษบาดแผลไม่ไหว

1133
01:26:02,282 --> 01:26:06,452
ส่วนแม่ผมเสียชีวิตอยู่บนเกาะนั่น

1134
01:26:06,536 --> 01:26:09,581
และท่านก็…

1135
01:26:09,664 --> 01:26:14,836
ได้กองทัพนิวซีแลนด์กู้ศพในอีกสองสามวันต่อมา

1136
01:26:18,756 --> 01:26:24,596
และพวกเขายังไม่แน่ใจว่าน้องสาวผมอยู่ไหน
หรือเกิดอะไรขึ้นกับศพเธอ

1137
01:26:32,061 --> 01:26:36,065
เมื่อบรรพบุรุษ ติตาฮิ เสียชีวิตลง

1138
01:26:36,149 --> 01:26:39,152
มีเรื่องเล่าในตำนานพื้นบ้านเราว่าวิญญาณเขา

1139
01:26:39,736 --> 01:26:43,281
กลายเป็นผู้พิทักษ์ท้องทะเลในทุกวันนี้

1140
01:26:45,074 --> 01:26:50,788
ผู้ล่วงลับเองก็จะเหมือนกับบรรพบุรุษติตาฮิ

1141
01:26:52,248 --> 01:26:57,712
ฟาคารีได้อนุญาต ยินยอม

1142
01:26:58,671 --> 01:27:02,800
และรับพวกเขาเป็นผู้พิทักษ์ไคเทียกิชั่วนิรันดร์

1143
01:27:03,885 --> 01:27:09,974
พวกเขาเข้ารับหน้าที่ในเวลาที่พวกเขา
จะไม่มีวันถูกลืมเลือนไป

1144
01:27:22,528 --> 01:27:26,699
(สิบแปดเดือนหลังการระเบิด)

1145
01:27:37,794 --> 01:27:39,796
บางวันก็ดี บางวันก็ไม่ดี

1146
01:27:39,879 --> 01:27:42,590
ถ้าจะให้ฉันพูดความจริงกับคุณ

1147
01:27:44,425 --> 01:27:47,679
ฉันรู้ว่าคนมองฉัน ฉันรู้ว่าคนมองมือฉัน

1148
01:27:49,347 --> 01:27:50,682
ฉันไม่ชอบเลย

1149
01:27:50,765 --> 01:27:53,935
ฉันรู้สึกว่าต้องอธิบายออกไปก่อน

1150
01:27:54,560 --> 01:27:56,437
ว่าแผลนี่ได้มาจากไหน

1151
01:27:58,231 --> 01:28:01,025
บางวันก็ง่ายกว่าวันอื่นๆ

1152
01:28:02,527 --> 01:28:05,363
โอเค วางกะหล่ำดาวไว้ด้านหนึ่ง

1153
01:28:05,446 --> 01:28:07,573
แอปเปิลกับมันหวานวางไว้อีกด้าน

1154
01:28:09,242 --> 01:28:13,663
สามีกับฉันกำลังฝึกวิ่งฮาล์ฟมาราธอน

1155
01:28:13,746 --> 01:28:17,208
บางวันที่ฉันมุ่งความสนใจที่บางเรื่องอย่างการวิ่ง

1156
01:28:17,292 --> 01:28:20,795
ก็จะดี และใช่ค่ะ ฉันมองเห็นอนาคต

1157
01:28:20,878 --> 01:28:25,091
ฉันเห็นวันที่จะมีความสุข
และฉันมองผ่านเรื่องภูเขาไฟไปได้

1158
01:28:26,551 --> 01:28:32,557
แต่คือ… บางวันก็ลำบากมากๆ

1159
01:28:32,640 --> 01:28:33,725
ใช่

1160
01:28:41,149 --> 01:28:44,360
นิ้วนางของผมใช้งานไม่ค่อยได้

1161
01:28:44,444 --> 01:28:48,031
และเป็นอุปสรรคกับมือข้างที่ถนัดของผมมาก

1162
01:28:50,616 --> 01:28:53,828
ตอนนี้เรายังต้องผ่าตัดเดือนละครั้ง

1163
01:28:56,039 --> 01:29:01,461
เวลาที่ใช้ในการฟื้นตัวนี่ยาวนานมาก

1164
01:29:04,005 --> 01:29:09,344
ภูเขาไฟระเบิดแค่สองนาที
แต่เกิดผลตามมาอีกหลายปี

1165
01:29:11,888 --> 01:29:14,766
ผมเข้าใจว่าไม่มีใครควบคุมธรรมชาติได้

1166
01:29:14,849 --> 01:29:19,145
แต่อย่างน้อยก็ต้องให้โอกาสผม
ตัดสินใจอย่างมีข้อมูลพอ

1167
01:29:19,729 --> 01:29:22,357
ถ้าผมรู้อย่างที่รู้ตอนนี้

1168
01:29:23,149 --> 01:29:27,195
ไม่มีทางที่เราจะก้าวเท้า
ขึ้นไปบนเกาะนั่นแน่ ไม่มีวัน

1169
01:29:32,116 --> 01:29:34,994
ค่ะ ฉันโดนลวกตั้งแต่ข้อเท้า

1170
01:29:35,078 --> 01:29:39,165
ไปจนถึงต้นขาและขาด้านหลัง

1171
01:29:39,248 --> 01:29:43,252
ข้อพับหลังเข่าฉันไม่เป็นไร
เพราะตอนนั้นฉันนั่งคุกเข่าลง

1172
01:29:43,336 --> 01:29:46,714
ด้านหลังเข่าจึงถูกปกป้องไว้ ซึ่งเป็นเรื่องดี

1173
01:29:49,050 --> 01:29:51,094
ฉันรู้ว่าข้างนอกนั่นเกิดอะไรได้บ้าง

1174
01:29:52,512 --> 01:29:54,847
แต่คุณไม่เชื่อว่ามันจะเกิดขึ้นกับคุณ

1175
01:29:56,307 --> 01:30:01,312
เหตุการณ์นี้ไม่ได้เปลี่ยนความคิดฉัน
เรื่องการปฏิบัติตัวกับธรรมชาติ

1176
01:30:01,395 --> 01:30:04,524
ฉันจะไม่ใช้ชีวิตโดยเอาแต่
หมกตัวอยู่ในห้องให้ตัวเองปลอดภัย

1177
01:30:04,607 --> 01:30:06,859
ไม่งั้นจะเป็นชีวิตแบบไหนกัน

1178
01:30:10,238 --> 01:30:12,365
ฉันว่าตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า
ตัวเองผ่านเรื่องอะไรก็ได้ทั้งนั้น

1179
01:30:12,448 --> 01:30:14,992
ดังนั้น นั่นก็พอมีค่า

1180
01:30:16,244 --> 01:30:19,372
อาจจะไม่ใช่กับคนอื่น แต่สำหรับฉันมันมีสิ่งที่คุ้มค่า

1181
01:30:23,793 --> 01:30:26,129
ตลอดช่วงที่ผมอยู่ในโรงพยาบาล

1182
01:30:26,212 --> 01:30:30,883
ผมเข้มงวดกับการถ่ายภาพ
ความคืบหน้าเอาไว้ทุกวัน

1183
01:30:31,717 --> 01:30:36,264
เพื่อจะได้มองย้อนกลับไปว่าผมมาไกลแค่ไหน

1184
01:30:38,057 --> 01:30:40,935
ผมผ่าตัด 17 ครั้ง

1185
01:30:42,270 --> 01:30:45,064
พวกเขาบอกว่าผมต้องอยู่โรงพยาบาลหนึ่งปี

1186
01:30:46,816 --> 01:30:49,861
แต่ผมภูมิใจมากที่จะบอกว่าผมอยู่นาน

1187
01:30:49,944 --> 01:30:51,487
แค่ไม่ถึงสองเดือน

1188
01:30:52,864 --> 01:30:54,407
ผมเป็นพวกหัวดื้อ

1189
01:30:54,490 --> 01:30:57,702
ผมไม่ยอมแพ้ ผมจะพยายามอย่างไม่หยุดยั้ง

1190
01:30:57,785 --> 01:31:02,540
และผมจะไม่ยอมเลิก ไม่ว่ามันจะยากแค่ไหน

1191
01:31:05,126 --> 01:31:06,502
ผมยังรักความเสี่ยง

1192
01:31:07,461 --> 01:31:12,466
แต่คงต้องบอกว่าเป็นความเสี่ยง
ที่ผมคิดหน้าคิดหลังไว้แล้ว

1193
01:31:16,929 --> 01:31:18,347
พวกเขาไม่ควรไปที่นั่น

1194
01:31:18,973 --> 01:31:20,349
ไม่ควรไปที่นั่นเลย

1195
01:31:23,144 --> 01:31:25,271
ฉันมองเห็นฟาคารีได้จากที่บ้าน

1196
01:31:25,813 --> 01:31:28,441
เห็นได้จากทุกห้องในบ้านเลย

1197
01:31:30,651 --> 01:31:33,738
ยิ่งเห็นน้อยยิ่งดี บอกตามตรง

1198
01:31:37,783 --> 01:31:41,579
และคุณก็แค่ปิดม่าน ปล่อยมันไป

1199
01:31:42,872 --> 01:31:44,373
สวดมนต์สักเล็กน้อย

1200
01:31:44,957 --> 01:31:48,169
และวันต่อไปก็ทำเหมือนเดิม และ…

1201
01:31:48,920 --> 01:31:49,754
นั่นแหละค่ะ

1202
01:31:53,716 --> 01:31:55,843
ผมคิดว่าในบางแง่

1203
01:31:55,927 --> 01:31:57,762
เราเข้าใจเกาะนั้น

1204
01:31:58,638 --> 01:32:00,014
ว่ามันมีผลที่ไม่รู้

1205
01:32:03,434 --> 01:32:05,686
ธรรมชาติทำตามที่ต้องการ

1206
01:32:07,355 --> 01:32:09,482
แต่มนุษย์ก็มีนิสัยของเรา

1207
01:32:09,565 --> 01:32:11,609
เมื่อต้องเผชิญกับเคราะห์กรรม

1208
01:32:12,360 --> 01:32:13,611
ก็เป็นนิสัยของมนุษย์ที่เข้าไปช่วย

1209
01:32:15,238 --> 01:32:19,659
คนธรรมดาที่ยินดีสละชีวิตช่วยคนอื่น

1210
01:32:21,494 --> 01:32:25,539
นั่นทำให้คนเรา…
คนดีๆ ในโลกเป็นอย่างที่ตัวเองเป็น

1211
01:32:30,086 --> 01:32:36,384
มีเรื่องด้านบวกมากมาย
เกิดขึ้นจากเหตุน่ากลัวครั้งนั้น

1212
01:32:37,426 --> 01:32:41,681
แรงใจจากชุมชนมีเข้ามาอย่างล้นหลาม

1213
01:32:42,723 --> 01:32:45,768
มีมิตรภาพที่ฉันจะไม่ยอมแลก
กับอะไรทั้งสิ้นในโลก

1214
01:32:47,228 --> 01:32:48,437
คุณต้องคิดในแง่บวกบ้าง

1215
01:32:48,521 --> 01:32:52,149
เพราะไม่อย่างนั้น
ความทุกข์นั้นจะติดตามคุณไปตลอด

1216
01:32:55,444 --> 01:32:58,447
ที่ยิมของผม และเพื่อนร่วมงาน

1217
01:32:58,531 --> 01:33:00,616
เพื่อนๆ และครอบครัว

1218
01:33:01,242 --> 01:33:04,829
เป็นกลุ่มคนที่ผลักดันให้ผมเดินหน้าต่อ

1219
01:33:06,163 --> 01:33:09,000
พวกเขาทำให้ผมมีพลังขับเคลื่อน
ให้พยายามอย่างหนักต่อไป

1220
01:33:11,002 --> 01:33:13,754
โดยเฉพาะคุณปู่ซึ่งเป็นที่พึ่งทางใจของผม

1221
01:33:16,924 --> 01:33:18,968
ท่านอยู่กับผมตั้งแต่วันแรก

1222
01:33:20,886 --> 01:33:27,727
และผม… ไม่มีทางมาไกลได้ขนาดนี้
ถ้าปราศจากรักและการสนับสนุนของท่าน

1223
01:33:32,398 --> 01:33:35,401
ผมมีจุดที่ไม่โดนลวกอยู่บนข้อมือ

1224
01:33:35,484 --> 01:33:37,570
นี่เป็นแนวที่มือเธอเคยจับอยู่

1225
01:33:37,653 --> 01:33:39,322
เป็นแบบนี้

1226
01:33:40,323 --> 01:33:44,368
ค่ะ มือนี้ถึงได้ดีกว่ามืออีกข้างเยอะ

1227
01:33:44,452 --> 01:33:46,954
มือข้างนี้ฉันกำไม่ได้ด้วยซ้ำ

1228
01:33:47,038 --> 01:33:49,290
และข้างนี้กำได้เต็มๆ

1229
01:33:49,373 --> 01:33:52,001
ฉันจะอยู่ข้างเขาเสมอ ตลอดไป

1230
01:33:52,084 --> 01:33:56,756
ฉันรักเขามาก และฉันรู้สึกว่า
เรื่องนี้ทำให้เราใกล้ชิดกันขึ้นไปอีก

1231
01:34:03,804 --> 01:34:07,641
ผมพยายามออกไปที่นั่น
ทุกๆ สองสามเดือนเพื่อไปทักทาย

1232
01:34:07,725 --> 01:34:09,602
เครื่องดื่มโปรดของเฮเดนคือเบียร์สไตน์ลาเกอร์

1233
01:34:09,685 --> 01:34:11,896
เป็นเบียร์นิวซีแลนด์ดีๆ น่ะ

1234
01:34:11,979 --> 01:34:16,317
และเราก็เอาไปเป็นโหลเลย
เราจะนั่งกันตรงนั้น ใครก็ตามที่ไปกับเรา

1235
01:34:16,400 --> 01:34:19,820
เราจะดื่มสักขวดสองขวด
แล้วเทขวดหนึ่งลงในทะเล แบบนั้นแหละ

1236
01:34:19,904 --> 01:34:22,448
ถึงผมจะไม่อยากเสียไปเปล่าๆ
แต่เราจะเทขวดนึงลงไปเสมอ

1237
01:34:22,531 --> 01:34:23,407
เพื่อส่งให้เขาดื่ม

1238
01:34:26,744 --> 01:34:29,663
ดังนั้นคุณจะมองหาช่วงเวลาเล็กๆ
มองหาสัญลักษณ์บอก

1239
01:34:29,747 --> 01:34:32,666
คงเพื่อหาหนทางก้าวไปข้างหน้า

1240
01:34:38,422 --> 01:34:42,343
เมื่อต้องเผชิญกับธรรมชาติ
และทุกสิ่งที่ธรรมชาติทำให้เราต้องเจอ

1241
01:34:43,636 --> 01:34:49,558
เรายังต้องจำไว้ว่า
มนุษย์อย่างเราจะมีกันและกันเสมอ

1242
01:35:00,194 --> 01:35:06,283
(การระเบิดของภูเขาไฟฟาคารี/เกาะไวท์
คร่าชีวิตคนไป 22 คน)

1243
01:35:08,869 --> 01:35:12,540
(ไม่มีหน่วยงานหรือบุคคลใดเข้ามารับผิดชอบ)

1244
01:35:12,623 --> 01:35:15,876
(ต่อการบาดเจ็บที่เกิดขึ้นและชีวิตที่เสียไป)

1245
01:35:18,087 --> 01:35:23,676
(เกาะยังคงปิดไม่ให้ใครเข้า)

1246
01:35:39,483 --> 01:35:41,610
(อ้างอิงจากบทความของวารสารเอาท์ไซด์)

1247
01:35:41,694 --> 01:35:43,737
(“เรื่องจริงของการระเบิดบนเกาะไวท์”
โดยอเล็กซ์ แพร์รี่)