Downloaded from YTS.MX
(ภาพยนตร์นี้มีเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับ เหตุสะเทือนใจที่เกิดขึ้นในชีวิตจริง)
Official YIFY movies site: YTS.MX
(โปรดใช้วิจารณญาณในการรับชม)
วันนั้นเป็นวันที่สวยงาม
คุณรู้สึกได้ถึงความร้อนจากภูเขาไฟ
รู้สึกได้เลยว่าพื้นดินอุ่น
คุณได้เห็นภาพดินสีเหลืองสวย
และสีส้มเข้มด้วยเช่นกัน
คือมันมีแต่สีสันเต็มไปหมด
ไอน้ำพุ่งออกมาจากพื้นดิน
เป็นภาพที่งดงามจนแทบลืมหายใจ
เหมือนกับที่นี่เป็นดาวอังคารหรืออะไรสักอย่าง
มีไอน้ำมากกว่าที่ฉันคิดเอาไว้
คุณรู้ว่าต้องมีอะไรสักอย่าง
ที่ทั้งสวยงามและน่ากลัว และคุณอยากเห็นมัน
แต่ไกด์ของเราบอกว่า “อย่าเข้าใกล้ปล่องภูเขาไฟ”
ฉันเริ่มกระวนกระวายใจ
และฉันคุยกับไกด์ของเรา
และฉันถามเขาว่า “เราจะทำยังไงถ้ามันปะทุขึ้นมา
เพราะฉันชักกังวลใจแล้วตอนนี้”
ผมรักภรรยาที่สุดในโลก
แต่การรู้สึกกระวนกระวายใจ ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเธอ
ส่วนใหญ่แล้วผมเลยแค่ฟังผ่านๆ ไป
ผมยังบอกด้วยว่า “ไม่ปะทุหรอกน่า”
(The Volcano: กู้ภัยจากวากาอาริ)
(เกาะเหนือ ประเทศนิวซีแลนด์)
ในฐานะเด็กหนุ่มชาวกีวี
จะมีที่ไหนที่ดีไปกว่านี้ให้เราเติบโตขึ้นมา
เรามีทั้งภูเขา มีการล่าสัตว์ ตกปลา
และมีทะเลให้ลงไปแหวกว่าย
คือมัน… ไม่มีที่ไหนดีกว่านี้อีกแล้ว
ฟาคาทานีเป็นชุมชนที่สวยงาม มีที่ให้ผจญภัยมากมาย
ทางด้านภูมิศาสตร์ เราอยู่ฝั่งตะวันออกของเกาะเหนือ
โอ๊กแลนด์อยู่ตรงนี้
และทางใต้ของชายฝั่งคือฟาคาทานี
คนมักอ่านว่า “ว็อคอะเทน” หรือ “เฟคาทานี”
หรือ “ว็อคอะทานี” อะไรแบบนั้น
สวัสดี ฟาคาทานี
แต่ที่นี่คือชุมชนเล็กๆ ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักในหัวใจ
มีประชากร 38,000 คนอาศัยอยู่ในฟาคาทานี
และมี 51 เปอร์เซ็นต์ที่ไม่ใช่เมารี
อีก 48 เปอร์เซ็นต์เป็นชาวเมารี
และคนในชุมชนสนับสนุนกันและกัน
ด้วยความร่วมมือ เราจึงได้พื้นที่ที่สวยงาม
ซึ่งมีภูเขาไฟที่ยังคุกรุ่นไม่หลับใหล
ฟาคารี เรียกเป็นภาษาอังกฤษว่าเกาะไวท์
เกาะไวท์อยู่ห่างจากชายฝั่งวาคาทานี ออกไปราวๆ 48 กิโลเมตร
เวลาขับรถไปตามชายฝั่ง
คุณมองไปที่
เส้นขอบฟ้าก็จะเห็น
กลุ่มควันสีขาวขนาดใหญ่ พวยพุ่งออกมาจากปล่องภูเขาไฟ
งดงามมากๆ นี่ถือเป็นความงาม แบบที่ไม่ได้ปรุงแต่งของธรรมชาติ
ตามความเชื่อพื้นบ้าน พวกเรามาจากภูเขา
จริงๆ แล้วเราสืบเชื้อสายมาจากฟาคารี
และเราเป็นผู้พิทักษ์ดินแดนแห่งนี้
ดินแดนที่มีพลังงานอันน่ายำเกรง และพลังที่เป็นของมันเอง
แต่ก็ยังมีความพิเศษมากในด้านการท่องเที่ยวด้วย
(ทางสู่เกาะไวท์ สนามบินฟาคาทานี)
(ทัวร์เกาะไวท์)
ผู้คนรักเกาะไวท์
และมีคนจำนวนมากที่เกี่ยวข้องกับทัวร์เกาะไวท์นี้
มีร้านอาหาร
(ร้านกาแฟเกาะไวท์)
โรงแรม
ทุกอย่างเลย ทั้งร้านค้า ร้านเสื้อผ้า…
(ฉันอยากสำรวจ อยากสัมผัสประสบการณ์ ฉันอยากค้นพบ)
สิ่งเหล่านี้พึ่งพิงผู้คน ที่แอดเวนเจอร์ทัวริสซึมพามาที่เมือง
(ชาร์ลสตัน รัฐเซาท์แคโรไลนา)
งานแต่งงานของเรา
เป็นวันที่วิเศษที่สุด
ฉันว่าวันนั้นเป็นวันที่ฉันยิ้มแย้มที่สุดในชีวิต
ผมเป็นคนแสวงหาการผจญภัย
และเธอไม่ใช่พวกแสวงหาการผจญภัยเลยสักนิด
ฉันเป็นพวกชอบทำอะไรตามแผน
อย่างไปพักผ่อนที่ชายหาดอะไรแบบนั้น
ดังนั้นตอนฮันนีมูน เราเลยเริ่มจากมองหาเรือสำราญ
แล้วก็เจอแห่งหนึ่งในนิวซีแลนด์ และพอดูข้อมูล
“โอ้ ยอดไปเลย นิวซีแลนด์มีภูมิประเทศและที่ท่องเที่ยว
ที่น่าทึ่งครบเลย ดูเพอร์เฟกต์มาก”
ผมกับน้องสาว
เราชอบกิจกรรมที่เรียกอะดรีนาลีนได้เยอะๆ
ประมาณว่าให้เราได้สนุกกับความเสี่ยง
วู้!
เราจึงเคยกระโดดจากโอ๊กแลนด์ทาวเวอร์
วู้!
เราไปล่องแก่งในถ้ำ
พ่อแม่ของผมเคยไปล่องเรือสำราญมาบ้าง
และพวกท่านก็ชอบมากเลยเอามาบอกพวกเรา
คือผมกับน้อง เรื่องล่องเรือไปนิวซีแลนด์
และในการล่องเรือนั้น เราได้รับตัวเลือกให้ไปเที่ยวบนแผ่นดินใหญ่
ฉันเป็นคนเลือกกิจกรรมเที่ยวหนึ่งวัน
และแมตต์เป็นคนก็เลือก กิจกรรมเที่ยวของวันต่อมา
วันที่ 9 ธันวาคมเป็นวันที่แมตต์ได้เลือกที่เที่ยว
ผมชอบทุกอย่างที่เป็นวิทยาศาสตร์ และมันฟังดูน่าสนใจมากๆ
อย่างภูเขาไฟจริงๆ ที่คุณเดินขึ้นไปและมองลงไปได้
(ชมภูเขาไฟเกาะไวท์ ล่องเรือและสำรวจโดยมีผู้นำทาง)
เกาะไวท์แตกต่างจากที่อื่น
มันมีสิ่งที่ตามปกติแล้วคุณจะทำไม่ได้
ที่นี่เป็นหนึ่งในภูเขาไฟที่ยังคุกรุ่นที่สุดในโลก
(เข้าใกล้ความเร้าใจ)
คือจากคำบรรยาย มันเป็นการปีนเขาที่ง่ายๆ สบายๆ
คุณไม่ต้องใช้อุปกรณ์ปีนเขา และอะไรอื่นๆ เพื่อจะขึ้นไปที่นั่น
ก็แค่เดินไปที่ปล่องแล้วมองลงไป ก็จะเห็นภูเขาไฟที่น่าทึ่งนี้
(ทะเลแห่งกรดพวยพุ่งอันน่าทึ่ง)
พวกเขาทำให้มันฟังดูน่าตื่นเต้น ไม่ได้ทำให้ฟังดูอันตราย
และฉันก็คิดว่า “โอเค ก็ดูใช้ได้”
คือเราดูคำบรรยายและคิดว่า “เอาสิ”
บ้านเราอยู่ที่ฮามิลตันในนิวซีแลนด์
ผมเป็นนักบวชประจำที่โบสถ์
และลูกสาวของผมเรียนเรื่องธรณีวิทยา และกิจกรรมภูเขาไฟที่โรงเรียน
ผมบอกเธอว่า “เราน่าจะไปดูตอนที่ยังมีโอกาส”
ดังนั้นตอนวันเกิดปีที่ 50 ของผม
ลูกก็เซอร์ไพรส์ผมด้วยตั๋วไปฟาคารี
(วันที่ 9 ธันวาคม 2019)
เช้าวันจันทร์ บรรยากาศเงียบสงบ
แถวนั้นมีรถไม่ค่อยเยอะ
เราไปถึงที่บริษัททัวร์และอ่าน
เอกสารความปลอดภัยสองสามชุด และเขาก็ขอให้เราเซ็น
รายละเอียดผู้ติดต่อและญาติใกล้ชิด
(ทัวร์เกาะไวท์)
ผมรู้ว่ามีความเสี่ยง และผมไปที่นั่นกับลูกสาว
ผมจะไม่ทำให้เธอตกอยู่ในอันตราย
แต่ไม่มีตอนไหนที่ผมรู้สึกกลัวสิ่งที่เรากำลังทำอยู่
ไง สวัสดีค่ะ
วันนั้นมีเรือสองสามลำที่ออกไปทัวร์เกาะ
และเราขึ้นเรือฟินิกซ์
เราออกจากท่าเรือ
และล่องไปตามแม่น้ำประมาณห้าหรือสิบนาที
ต้องข้ามริเวอร์บาร์ มุ่งหน้าไปสู่ทะเลเปิด
และจากที่นั่นก็ต่อไปยังเกาะไวท์
เราออกจากเรือสำราญหลักประมาณเก้าโมงเช้า
เรานั่งรถบัสหนึ่งชั่วโมงไปยังฟาคาทานี
ไปที่ท่าเรือซึ่งเราจะนั่งเรือ ไปกับนักท่องเที่ยวอีกประมาณ 40 คน
เราทุกคนขึ้นเรือเทปุยยา
และไกด์ก็บอกว่าเรือลำนี้ใหม่เอี่ยม
ผมคิดว่าพวกเขาเพิ่งซื้อมาปีนั้นเอง
บนเรือเทปุยยามีไกด์สี่คน
เป็นคนท้องถิ่นในฟาคาทานี
และพวกเขาตื่นเต้นมาก ที่จะได้เล่าประวัติของเกาะไวท์ให้เราฟัง
เช้าวันที่ 9 ธันวาคม
มีเฮย์เดน ทิเพนี เจค และฉันเป็นไกด์
เราเตรียมเรือและออกเดินทางเหมือนวันอื่นๆ
ใกล้ๆ กับชายฝั่ง เราจะพาคุณชม บริเวณปล่องภูเขาไฟด้านใน
และจะใช้เวลาประมาณ หนึ่งชั่วโมงหรือชั่วโมงครึ่ง
เฮย์เดน น้องชายผมชอบกิจกรรมกลางแจ้ง
และเขาหลงใหลช่วงฤดูร้อน
ในปี 2009 เขาเริ่มเป็นไกด์นำเที่ยวในฟาคารี
เฮย์เดนบันทึกรายละเอียด ทุกทริปที่เขาขึ้นไปอยู่บนเกาะ
และเขาออกทัวร์มาแล้ว 1,111 ครั้ง
น่าทึ่งมากๆ
ผมไม่รู้เลยว่านั่นเป็นทริปไปเกาะ ครั้งที่ 1,111 ของเฮย์เดน ไม่รู้เลย
เฮย์เดนอาจเป็นหนึ่งใน ไกด์ที่ทำงานมายาวนานที่สุด
เขาช่วยฝึกฉันที่ทำงาน แล้วก็
หลังเลิกงานเรามักจะไป สโมสรตกปลาใกล้บ้านด้วยกัน
หรือไม่ก็ไปเที่ยวน้ำตกทาราเวรา
เขาพร้อมไปผจญภัยเสมอ
เขาเกิดความหลงใหลในสิ่งแวดล้อมทั้งหมด
ไม่ใช่แค่ฟาคารี และไม่ใช่แค่ภูเขาไฟ
(เทปุยยา)
(ฟินิกซ์ ฟาคารี/เกาะไวท์)
ลมแรงพัดเข้ามา และคลื่นก็ค่อนข้างใหญ่
ผู้โดยสารที่น่าสงสารจำนวนมาก
ถูกย้ายไปอยู่ท้ายเรือเทปุยยา
เพราะพวกเขาเมาคลื่น
ผมนั่งอยู่กับครอบครัว และเราก็…
ไม่ได้จะล้อพวกเขา แต่ก็หัวเราะกันนิดหน่อย
ยิ้มกับตัวเอง พวกเราชอบการได้ล่องเรือมาก
และเราก็สนุกที่มีคลื่นกระแทก
เราไม่รู้เลยว่าทะเลจะมีคลื่นลมมากขนาดไหน
เราอยู่ในเรือนั่นประมาณ 90 นาทีได้
และมีผู้โดยสารอย่างน้อย เจ็ดหรือแปดคนที่อาเจียน
เพราะเรือทั้งลำมันเหวี่ยงขึ้นเหวี่ยงลง
และคุณจะได้เห็นทะเลแล้วก็ท้องฟ้าสลับกันไป
ฉันเกือบอาเจียนแล้ว
ฉันจับท้องตัวเองไว้แบบนี้เลยค่ะ
เรือแล่นไปชั่วโมงครึ่งและกลับอีกชั่วโมงครึ่ง
บางวันก็ออกเรือไปโดยมีคลื่นลมแรง
อาจถึงขั้นเลวร้าย และถ้าคุณไม่ชินกับการนั่งเรือเป็นชั่วโมง
คุณจะเมาคลื่นอย่างรวดเร็ว
ดังนั้น จึงมีอีกหนึ่งทางเลือกให้
คุณอาจเลือกนั่งเฮลิคอปเตอร์ โดยใช้เวลา 20 นาที
ตอนตื่นขึ้นมาในเช้าวันนั้น
ผมค่อนข้างกระวนกระวายและเครียดนิดหน่อย
นั่นเป็นวันแรกที่ผมได้รับอนุญาต ให้ขับพาผู้โดยสารขึ้นบินเองคนเดียว
ตอนแรกผมไปที่นิวซีแลนด์เพื่อสอบใบอนุญาต
แค่มองหาที่เหมาะๆ จะฝึกบิน
ในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส
ถ้าคุณบินขึ้นจากแผ่นดินใหญ่ก็จะเห็นเกาะไวท์ได้
คุณจะสามารถบินตรงไปที่นั่นได้เลย
และสภาพอากาศวันนั้น เป็นสภาพอากาศที่สมบูรณ์แบบมาก
เมื่อเรือฟินิกซ์เข้าใกล้เกาะ
ลูกเรือก็เตรียมพร้อมให้เราลงจากเรือ
และลูกสาวผมบอกว่า “ไปกันเถอะค่ะพ่อ หนูอยากขึ้นเกาะเป็นคนแรก”
ทัวร์เริ่มต้น และ…
เราเดินกันไปอย่างช้าๆ
มีไกด์สองคน คนหนึ่งจะเดินขึ้นไปก่อน
อีกคนจะเดินปิดท้าย และลูกทัวร์เดินระหว่างสองคนนั้น
เหมือนเป็นฉากจากเรื่องจูราสสิคพาร์ค
เมื่อคุณเข้าไปใกล้ๆ
ตอนผมลงจอดบนเกาะไวท์ครั้งแรก มันเหมือนลงจอดบนดวงจันทร์
เพราะสภาพแวดล้อมที่นั่นเหมือนเป็นความฝัน
หลังลงจอด ผมแนะนำ เรื่องความปลอดภัยให้พวกเขาสั้นๆ
แล้วเริ่มเดินไปที่ปล่องภูเขาไฟ
(ไบรอัน ทะเลสาบปล่องภูเขาไฟ)
ส่วนใหญ่ของภูเขาไฟจะอยู่ใต้น้ำ
ดังนั้นคุณจะเห็นได้แค่ส่วนยอด
เกาะไวท์เป็นกรวยภูเขาไฟสลับชั้น
เมื่อปะทุขึ้นมา มักจะไม่มีลาวาไหล เหมือนภูเขาไฟในฮาวาย
ลาวาจะไหลไปขึ้นไปเป็นชั้นหิน
และขี้เถ้า แล้วก่อตัวขึ้นไปด้วยวิธีนั้น
เมื่อเรือเทปุยยาไปถึงเกาะ
เราต้องนั่งเรือเล็กที่เรียกว่าเรือโซดิแอค
ซึ่งเป็นเรือยางเป่าลม
สามารถเดินทางไปที่เกาะได้รวดเร็วมาก
ค่ะ ประมาณหนึ่งหรือสองนาที
และพวกเขาก็ไปถึง ท่าเทียบเรือซีเมนต์ที่จวนจะพัง
ซึ่งมีบันไดเหล็กขึ้นสนิมติดอยู่
คุณจะได้ยินเสียงคลื่นกระทบชายหาด
ซัดขึ้นมาบนฝั่งซึ่งทำให้มีลมกลิ่นทะเลเค็มๆ
และก็ยังมี
กลิ่นที่เหมือนกลิ่นเหม็นของกำมะถัน
ไม่มีต้นไม้ ไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิต
ตอนเราเดินออกไปจากท่าจอด และได้เหลือบมองที่นี่เป็นครั้งแรก
ผมมีภาพในใจว่าภูเขาไปควรจะหน้าตาเป็นยังไง
และไม่ใช่แบบนั้นเลย
ไม่มีลาวา มีแต่ไอน้ำเป็นจำนวนมาก
มันสวยมากๆ
แต่ฉันรู้สึกว่าเราอยู่ในที่ที่ห่างไกลจากทุกอย่าง
จากตรงนั้นเราแบ่งกลุ่มกัน
ไกด์บนเกาะของผมชื่อเฮย์เดนและทิเพนี
ผมคิดว่าทิเพนีกำลังฝึกหัด เฮย์เดนให้เขาดูเชือก
ทิเพนีเป็นคนอยากรู้อยากเห็นมาก
เขาจะถามคำถามอยู่ตลอด
เขาภูมิใจที่เป็นชาวเมารี
เขาตื่นเต้นที่ได้งานนั้น
เขาชอบมาก ได้นั่งเรือออกไป ได้เจอผู้คนหลากหลาย
เขาชอบเล่าเรื่องต่างๆ ให้คนเหล่านั้นฟัง
อย่างพวกนิทานและตำนานของชาวเมารี
จริงๆ วันนั้นไม่ใช่วันที่เขาต้องไปทำงาน
เราว่าจะไปซื้อของกัน
แต่เขาถูกโทรตามให้ไป ทำงานแทนบางคน เขาก็เลยไปทำงาน
ไกด์ นักบิน และผู้นำทีมเหล่านี้
พวกเขารู้จักเกาะดีมาก รู้จักหินแทบทุกก้อน
พวกเขารู้จักฟาคารีดีกว่าใครๆ
โอเค ทุกคน ยินดีต้อนรับสู่เกาะไวท์
ผมจะเป็นไกด์ของคุณในการทัวร์เกาะวันนี้
พวกเขาให้เราสวมหมวกแข็งที่มีสายคาดตรงคาง
และให้หน้ากากป้องกันก๊าซพิษ
ดังนั้นที่เราจะทำคือมุ่งหน้าไปตามด้านนี้
ขึ้นไปที่ปล่องภูเขาไฟหลัก
และหยุดชมบางจุดที่น่าสนใจระหว่างทาง
ผมจะบอกข้อมูลเกี่ยวกับเกาะนี้ให้
ครับ ถ้าทุกคนพร้อมแล้ว
เราจะเริ่มทัวร์เลย ไปกันได้
กลุ่มแรกออกเดินทางทันที
หลังรับฟังข้อมูลความปลอดภัยสั้นๆ
เรายังคงรวบรวมคนในกลุ่มอยู่
นี่เอาไว้ทำอะไรคะ
คุณต้องเอาไว้ดูด
จะช่วยให้มีน้ำลาย
เพื่อให้อาการระคายเคืองที่เกิดจากไอน้ำ
จะบรรเทาลงได้ คุณจะได้ไม่ไอหนัก
เส้นทางบนเกาะเป็นเส้นทางวนรอบเดียว ที่คุณเริ่มจากชายหาด
(ท่าเทียบเรือ ฟินิกซ์ เทปุยยา)
เมื่อไปถึงปล่องภูเขาไฟแล้ว
คุณก็หันกลับและเดินเลาะเกาะไปอีกทาง
(ทะเลสาบปล่องภูเขาไฟ)
แล้วเดินกลับไปที่ปากทางตรงทางเข้า
(เฮลิคอปเตอร์)
บนเกาะมีก๊าซที่พยายามหาทางพุ่งออกมาอยู่บ้าง
ก๊าซนั่นเป็นสิ่งที่ต้องทะลุผ่านสารที่หนืด
และเป็นโคลน
จึงได้ยินเป็นเสียงดังบุ๋งๆ อยู่ตลอด
สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือกำมะถันขึ้นมากับไอน้ำด้วย
มันตกผลึกแล้วร่วงลงไปทับถมตรงที่มันพุ่งขึ้นมา
แล้วก็ก่อตัวเป็นโครงสร้าง คล้ายปล่องไฟเหมือนที่อยู่ตามบ้าน
เราจึงเรียกว่าบริเวณปล่องกำมะถัน
ภูมิทัศน์ที่นี่มีแต่หิน เถ้า และโคลน
แต่ที่กระจายอยู่ท่ามกลาง
ฝุ่นสีเทาเหล่านี้คือตะกอนกำมะถัน
ที่เป็นผลึกสีเหลืองสว่าง
และขาวสว่างสวยงาม ที่ระยิบระยับอยู่กลางแสงแดด
คุณจะรู้สึกได้ถึงความกว้างใหญ่
และพลังของสิ่งที่คุณกำลังก้าวล้ำเข้าไป
เป็นภาพของธรรมชาติ
ในยามที่งดงามที่สุดแต่ก็อันตรายที่สุดเช่นกัน
ไกด์บอกว่าปกติแล้วทะเลสาบ จะเป็นสีเขียวอมฟ้าสวยงาม
และวันนั้นมันเป็นสีขาว อาจจะเพราะเมื่อคืน
มีกิจกรรมบางอย่าง
ที่ทำให้มีขี้เถ้าตกลงไปในทะเลสาบ
ผมคิดว่ามันเกิดขึ้นค่อนข้างบ่อย
และผมมองว่าพวกไกด์ดูไม่กังวล ผมก็เลยไม่กังวล
เราจึงเริ่มเดินขึ้นไปทางปล่องภูเขาไฟ
เราแวะถ่ายรูปทุกสองสามเมตร
และฉันได้คุยกับไกด์ ฉันถามเขาว่า
“มันระเบิดครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่คะ”
เพราะฉัน… คือฉัน “ฉันชักกังวลนิดหน่อย”
เขาบอกว่าเคยระเบิดครั้งหนึ่งในปี 2013 และอีกครั้งปี 2016
ฉันคิดว่า “นี่ก็จะสิ้นปี 2019 แล้ว ทีนี้ฉันเริ่มกังวลขึ้นมาจริงๆ แล้วสิ”
เฮย์เดนบอกว่าเกาะนี่อยู่ที่ความเสี่ยงระดับสอง
ตอนนั้นเขาไม่ได้บอกว่าหมายความว่ายังไง
แต่เขาบอกว่าถือเป็นระดับที่เสี่ยง จะเกิดกิจกรรมสูง ซึ่งทำให้ผมกังวล
ระดับหนึ่ง ระดับสอง ไม่ได้มีความหมายมากนัก
ระดับหนึ่งไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก ระดับสองมีกิจกรรมเพิ่มขึ้น
พอระดับสามก็คือการระเบิด คุณจึงรู้ว่า…
ช่วงของระดับหนึ่งและสามห่างกันเยอะ
เราเดินกลับลงมายังที่ที่ขึ้นฝั่งมา
เราขึ้นเรือฟินิกซ์และเตรียมจะออกเดินทาง
เราเริ่มคุยกับไกด์คนหนึ่ง
ว่ากิจกรรม
ภูเขาไฟทั้งหมดที่เกาะไวท์นี่ เกิดขึ้นในช่วงกลางคืน
หรือเมื่อไม่มีใครอยู่ที่นั่น
(กล้องบันทึกภูเขาไฟจีโอเน็ต วันที่ 7 สิงหาคม 2012)
ดังนั้นแทบเรียกได้ว่า ภูเขาไฟเอื้อต่อการให้คนไปเยี่ยมชม
เหมือนกับ “ฉันจะระเบิดตอนเธอไม่อยู่” อะไรแบบนั้น
ขณะที่เราออกจากเกาะและมุ่งหน้ากลับ ผมหันกลับไปมองปล่องภูเขาไฟ
ผมเห็นทัวร์จากเรืออีกลำ
(หลังจากเรือฟินิกซ์แล่นออกไป ยังเหลือ 47 คนอยู่บนเกาะ)
มันเจ๋งดีที่ได้ขึ้นไปที่ปล่องภูเขาไฟ
และได้ยินทุกคนอ้าปากค้างและบอกว่า
“ว้าว” และ “พระเจ้า นี่สวยจริงๆ”
และทุกคนก็เริ่มถ่ายรูป
มีนักธรณีวิทยาหลายๆ คนมาสำรวจดูภูเขาไฟ
และในทางตรงกันข้ามก็มีพวก
“ฉันแค่อยากได้ภาพปล่องภูเขาไฟ ฉันอยากได้ภาพลงอินสตาแกรม”
เราไปถึงด้านบนของปล่องภูเขาไฟ
น่าจะประมาณบ่ายสอง
เราได้แต่มองลงไปยัง หลุมไอน้ำที่น่าทึ่งและไม่มีที่สิ้นสุด
เป็นภาพที่ทำให้รู้สึกกลัว
พวกเขาให้โอกาสเราอีกครั้ง
ที่จะได้ถ่ายรูปคู่หน้าปล่องภูเขาไฟ
ผมเห็นว่าเรืออีกลำ คือเรือฟินิกซ์ เพิ่งแล่นออกจากเกาะ
แล้วเราก็อยู่บนนั้นกันอีกสองสามนาที
แล้วเริ่มเดินกลับลงไป
ฉันคิดว่า “โอเค เรากำลังลงไปแล้ว
ทัวร์นี้ใกล้จะจบแล้ว” และฉันก็รู้สึกดีขึ้นนิดหนึ่ง
เพราะพวกเขามาจากเรือสำราญ
เราเลยมีเวลาค่อนข้างกระชั้นชิด
เราเดินทางกันค่อนข้างไว และกำลังกลับไปที่ท่าเทียบเรือ
ทัวร์อีกคณะอยู่หลังเราไปประมาณสิบนาที
เรากำลังออกจากปล่องภูเขาไฟ และเฮย์เดนก็กำลังขึ้นมาที่ปล่อง
จากปล่องภูเขาไฟเป็นทางวนกลับไป
จึงต้องเดินอีก 500 เมตรไปที่ชายฝั่ง
วันนั้นผมมีผู้โดยสารสี่คน เป็นคู่รักสองคู่
และตรงจุดนั้นเราเดินผ่านพวกที่มากับเรือ
เป็นกลุ่มที่กำลังเดินไปยังปล่องภูเขาไฟ
ผมจำเฮย์เดนได้จึงทักเขา และ…
ตอนที่เขาเดินขึ้นไปที่ปล่องภูเขาไฟกับพวกลูกทัวร์
เรากำลังเดินขึ้นไปที่บ่อกรด
เรามองเห็นฟองผุดขึ้นมาระหว่างกลุ่มไอน้ำ
ซึ่งลอยขึ้นมาที่ใบหน้าเรา
เฮย์เดนบอกเราว่าเราอยู่ที่นั่นได้แค่ ประมาณสองสามนาที
แค่มีเวลาพอจะเห็นได้ชัดๆ และถ่ายภาพ
เพราะสารเคมีที่ปล่อยออกมาจากด้านบน
มีอันตรายมากกว่า
ทุกคนรีบถือโอกาสถ่ายภาพ
ได้เวลาที่ต้องเดินเรียงแถวกันไป
น้องสาวผมอยู่ด้านหน้ากับเฮย์เดน
ผมอยู่กับพ่อแม่ตรงกลางๆ กลุ่ม
ราวๆ ครึ่งทางก่อนไปถึงท่าเทียบเรือ มีธารน้ำสองสาย
และมาจากคนละส่วนของเกาะ
และไกด์ก็บอกให้เราหยุดเดิน
แล้วเอานิ้วจุ่มลงไปในน้ำ และลองชิมดู
คุณจะได้รสชาติของแร่ธาตุต่างๆ ได้เลย
ผมเพิ่งจะเริ่มชิมน้ำโดยหันหลังให้ปล่องภูเขาไฟ
แล้วก็ได้ยินเสียงลูกทัวร์อีกคน ร้องว่า “เฮ่ ดูนั่นสิ”
คุณหันไปมอง และเห็นเมฆดำก้อนเล็กๆ ขึ้นมาจากภูเขาไฟ
มันดูไม่ได้น่ากลัวเลย ผมถ่ายรูปไว้ด้วยซ้ำ
(14.11 น.)
มันเหมือนควันจากปล่องไฟที่ลอยขึ้นมา ไม่มีเสียง
เราทุกคนหันไปมองสิ่งที่เหมือนพลุสีดำ
หรือเหมือนผู้คุมวิญญาณ ในเรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์ซึ่งมีหางยาวๆ
เราทุกคนเลยรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพ
หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีการระเบิดที่ใหญ่กว่าเดิม
ตามด้วยกลุ่มหินขนาดใหญ่กว่าเดิม ที่ลอยขึ้นไปในอากาศ
แล้วค่อยๆ เพิ่มความหนาแน่นและขนาด
ฉันรู้ได้ทันที
นี่เป็นข่าวร้าย เราต้องรีบวิ่งแล้ว
ฉันหันกลับไปและเห็นกลุ่มควัน
ตอนนั้นมันขึ้นสูงกว่าเกาะไวท์แล้ว
ฉันรู้ได้ในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
สมองฉันทำงานอย่างหนักหน่วง
และพยายามคิดให้เร็วที่สุด เพื่อหาทางว่าจะทำยังไงดี
ที่ด้านหลังผม
ผมได้ยินเคลซีย์ตะโกนว่า “วิ่ง!” และมันก็เริ่มขึ้น
- ไปๆ - ไป!
- แอนนี่! - แอนนี่!
(ภาพจากกล้องผู้รอดชีวิต)
ตอนนั้นฉันสติแตก สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดกำลังเกิดขึ้นกับฉันจริงๆ
เราได้ยินเสียงเฮย์เดน ตะโกนอยู่ที่ด้านหน้าว่าให้วิ่ง
ตอนนั้นเองก็เกิดความแตกตื่น
และเราทุกคนก็วิ่งเอาชีวิตรอด
พ่อแม่ผมวิ่งตามมาติดๆ
คุณรู้สึกถึงเงาของการระเบิด พุ่งขึ้นจากด้านหลังได้เลย
เราวิ่งไปหลบอยู่ด้านหลัง
หินก้อนใหญ่มากที่ยื่นออกมา ก่อนที่กลุ่มขี้เถ้าจะกลืนเราไปได้พอดี
นั่นเป็นความว่างเปล่าที่มืดมิด
คุณได้ยินแค่เสียงดังครืนและเสียงคำราม
ตอนนั้นไม่มีอะไรที่ผมจะทำได้
เรากำลังไปที่อ่าวถัดไปซึ่งอยู่อีกด้านของหน้าผา
และตอนนั้นเองที่มันระเบิด
โอ้ พระเจ้า ไม่นะ
ผมดูมันพุ่งขึ้นไป และมันสวยมาก
สีขาวนั้นขาวบริสุทธิ์ สีดำก็มืดสนิท
เป็นช่วงเวลาที่สวยงามจริงๆ
ภายในไม่กี่วินาที สิ่งที่สวยงาม ก็กลายเป็นความเลวร้ายชวนขนลุก
กลุ่มเถ้าภูเขาไฟเริ่มม้วนตัวลงเหนือหน้าผา
พวกลูกเรือรู้ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
เรือเริ่มเร่งเครื่องอย่างเต็มที่
เรายังอยู่ด้านนอก ลูกเรือเรียกให้ทุกคนเข้าไปในห้อง
ทุกคนเข้าข้างในเดี๋ยวนี้ครับ
- เร็ว รีบเข้าไป - ไปเลยๆ
พระเจ้า
(ท่าเทียบเรือ ไบรอัน)
ตอนนั้นเรากำลังเดินไปที่ชายฝั่ง และผู้โดยสารคนหนึ่งถามผมว่า
“เราควรวิ่งไหม” และผมมองข้ามไหล่ตัวเองไป
แล้วตอนนั้นเองที่ผมเห็นการระเบิดขนาดมหึมาขึ้น
ผมยังจำได้ว่ามองข้ามไหล่ซ้ายไปและได้เห็น
เถ้าภูเขาไฟพุ่งโค้งลงมาหาเราพอดี
ผมว่าเหมือนมันพุ่งขึ้นไปเป็นพันๆ ฟุต
และมันไม่ยอมหยุด
ผมมองไปที่เฮลิคอปเตอร์
ซึ่งน่าจะอยู่ห่างออกไปราว 300-400 เมตร
ดังนั้น นั่นก็ไม่ใช่ตัวเลือกเช่นกัน
ตัวเลือกสองคือไปหาแหล่งน้ำ
ผมเลยบอกพวกเขาให้วิ่งไปที่น้ำ
พอไปถึงสะพานผมก็กระโดดลงไปเลย
ผมจำได้ว่าลงไปในน้ำและพยายาม กลั้นหายใจให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้
ทุกอย่างมืดไปหมด
(เสียงจากโทรศัพท์ของผู้รอดชีวิต)
ผมจำได้ว่าโดนหินกระแทก และมันร่วงกราวมาโดนที่หมวกแข็ง
นั่นเป็นความมืดที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาในชีวิต
มืดกว่าคืนไหนๆ ที่ผมเคยพบ มันมืดสนิท
ถ้าคุณเคยอ่านหนังสือเรื่องกระแสไพโรคลาสติก
ก็จะรู้ว่าไม่มีใครรอดออกมาได้ง่ายๆ
ฉันรู้ว่าโอกาสที่เราจะรอดออกมา มีน้อยแค่ไหน ก็นั่นละ
เราได้แต่หาที่กำบังและสวดมนต์เท่านั้น
ฉันกดแว่นกันแดดและหน้ากากกันก๊าซพิษ ไว้กับหน้าไม่ยอมปล่อย
ฉันได้ยินเสียงคนอื่นร้องตะโกน
มันน่ากลัวมาก
ผมยังจำความรู้สึกได้ชัดเจน ว่าเหมือนหลังตัวเองกำลังถูกเผา
แขนและขาผมไหม้อย่างรุนแรง และรวดเร็วจนผมไม่รู้สึกเลยด้วยซ้ำ
ฉันได้ยินแมตต์บอกว่า “ผมขอโทษนะ ลอเรน”
และหัวใจฉันสลาย
ฉันจับมือเขาไว้แน่น เพราะแน่ใจว่า
“วันนี้เราต้องตายแน่ และฉันอยากให้ศพของเราถูกพบด้วยกัน”
กลิ่นมันรุนแรงมาก
แค่ความร้อนอย่างเดียวก็ทำให้ทนไม่ไหว
ไอน้ำร้อนยวดยิ่งลวกผมทั้งเป็น
ผมพยายามสุดความสามารถ ที่จะไม่หายใจเข้าไปเลย
พยายามปิดปากปิดตาไว้
ผมพยายามลงไปนั่งกอดเข่าก้มหน้า แผ่นหลังจึงรับแรงกระทบอย่างหนัก
ที่ใต้น้ำไม่มีเสียงอะไรเลย
และคุณได้แต่รอให้มีแสงปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง
เป็นความรู้สึกราวกับคุณไม่รู้เลย ว่าเมื่อไหร่เรื่องจะจบ
เพราะไม่มีแสง ไม่มีอะไรเลย
ถึงจุดหนึ่งก็มีแสงขึ้นมาเล็กน้อย ผมจำได้ว่ามองไปที่แสง
และคิดว่า “ขอบคุณสวรรค์”
และเริ่มว่ายไปหาแสง แต่แล้วมันก็หายไปอีก
ฉันบอกแมตต์ว่าฉันรักเขา ฉันตะโกนออกไปทุกสองวินาที
“ฉันรักคุณๆ
ฉันรักคุณ” และฉันได้ยินแต่เสียงเขา กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
ฉันไม่เคยได้ยินเสียงเขา ตะโกนแบบนั้นมาก่อนเลย
ความเจ็บปวดมันรุนแรงมาก ไอน้ำลวกผิวฉันผ่านเสื้อผ้า
เหตุระเบิดเกิดขึ้นสองสามนาที
นั่นเป็นสองนาทีที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตผม
ผมคิดว่า “จบสิ้นแล้ว
นี่คือวันสุดท้ายของผมบนโลก เราจะตายกันตอนมาฮันนีมูน”
ผมจำได้ว่ามองออกไปนอกหน้าต่าง
และตอนนั้นมองไม่เห็นเกาะเลย มันหายไป
ผมรู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปช้าลง
และผมมักพูดเสมอว่า “นี่ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับผม
ผมรู้สึกว่าสำหรับคนอายุเท่านี้ ผมได้ใช้ชีวิตดีๆ จนเต็มที่
และผมพอใจกับสิ่งที่มีแล้ว”
แต่ตอนนั้นผมได้รู้ว่า “ไม่ ผมยังไม่พร้อมจะจากไป
ผมว่าผมอดทนต่อ
และพยายามรอดออกไปจากสถานการณ์นี้ แบบเป็นๆ ดีกว่า”
ขี้เถ้าเริ่มปกคลุมบนผิวน้ำ
เริ่มมีแสงขึ้นอีกครั้ง และตอนนั้นเอง ที่ผมกลับขึ้นไป
ผมหันหลังมองไปที่เกาะ
คุณจะเห็นได้ว่ายังมีขี้เถ้าจำนวนมากอยู่ในอากาศ
และเริ่มตกลงมาบนเกาะ
อย่างแรกที่ผมทำคือตะโกนเรียกชื่อลอเรน
ตอนนั้นสภาพผมแย่มาก และผมกลัวว่าเธอจะตายไปแล้ว
ผมจำได้แค่ว่ากลัวมากๆ
ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไรค่ะ
ดังนั้น ในที่สุด…
ผมก็เห็นเธอขยับตัว ผมคิดว่าเธอบอกว่า “ฉันอยู่นี่ๆ”
ผมโล่งใจที่สุดในชีวิตเมื่อเธอตอบรับ
นั่นเป็นสิ่งที่ผมกลัวที่สุด ถ้าผมรอดแต่เธอไม่รอด
นั่นจะเลวร้ายกว่าอะไรทั้งหมด
ผมคงทนอยู่ไม่ได้แน่
เมื่อการระเบิดสิ้นสุดลง
คงจะด้วยอาการช็อก ผมลุกขึ้นยืน และเดินไปข้างหน้าสองสามเมตร
เราอยู่ห่างจากทะเลสาบกรดอีกไม่ไกล
มีเสียงกรีดร้อง เสียงตะโกน และเสียงร้องไห้
ผมเห็นบางคนกลิ้งตัวอยู่บนพื้น กำลังดิ้นรน
ด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส เป็นภาพที่น่ากลัวมากๆ
มันค่อยๆ ปะทุเบาลงแล้วก็หยุด
และมันสงบนิ่ง เงียบ ฉันคิดว่า
“ถ้าไม่ไปตอนนี้ก็ไม่ได้ไปแล้ว”
ฉันเลยลุกขึ้นแล้วเริ่มตะโกนเรียก ให้ทุกคนตามฉันไป
แล้วก็ลุกขึ้นและเริ่มมุ่งหน้าไปที่ท่าเทียบเรือ
สำหรับผมเองนั้น ร่างกายผมไม่เป็นอะไรเลย
แต่คนที่อยู่บนเกาะตอนภูเขาไฟระเบิด ไม่มีใครที่ไม่บาดเจ็บ
ไม่มีใครหนีพ้นจากไอน้ำนั่นได้
ไอน้ำนั่นร้อนประมาณ 200 องศาเซลเซียส
นั่นจึงเหมือนคุณรอดมาในสภาพเหมือนไก่ต้ม
ถ้าให้อธิบายแบบโหดๆ นะ
ผมมองลงไปที่แขน
และผิวหนังทั้งแผ่นมันห้อยหล่นลงไป
คือผมรู้ว่าตัวเองอาการหนัก และรู้ว่าเธออาการหนัก
สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวผมคือ “เราจะต้องออกไปจากเกาะนี่ตอนนี้”
วิ่งเลยค่ะ วิ่งเลย วิ่งเลย!
ฉันเดินได้ลำบากมาก
ล้มลงไปสองสามครั้ง
แมตต์ถูกลวกหนักกว่าฉัน
เพราะเขาสวมเสื้อผ้าน้อยชิ้นกว่าฉัน แต่เขาก็ช่วยฉัน
ผมวิ่งไปด้วยอะดรีนาลีนล้วนๆ
ผมรู้คร่าวๆ ว่าท่าเทียบเรืออยู่ไหน และผมจะไปที่นั่น
และถึงตอนนั้น ผมมองเห็นคนกลุ่มหนึ่ง กำลังเดินไปที่สะพาน
และพวกเขาก็เริ่มรวมกลุ่มกันที่สะพาน
คนประมาณ 20 คนกำลังรอรับความช่วยเหลือ
ผมไม่รู้เลยว่าเราจะทำแบบนี้
แต่กัปตันเรือพาเรือกลับไป
ยังที่ที่เราเพิ่งออกมา
และเมื่อเรามุ่งหน้ากลับไปที่นั่น
เราก็เข้าไปในเงาของเถ้าภูเขาไฟ และมันก็มืดมิด
โอ้ พระเจ้า
เฮ่ ยามชายฝั่งฟาคาทานี นี่ฟินิกซ์ คุณได้ยินไหม
(สามนาทีหลังการระเบิด)
ผมได้ยินเสียงเรียกผ่านวิทยุสื่อสาร ของกัปตันที่ผมรู้จัก
เสียงเขาฟังดูร้อนรนใจมาก
“มีคนอยู่บนเกาะ และภูเขาไฟกำลังระเบิด”
คุณรับรู้ถึงความร้อนรนใจผ่านน้ำเสียงของเขา และนี่เป็นเรื่องร้ายแรงมาก
(ยามชายฝั่ง)
ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์ของผมก็เริ่มดัง
ผมวิ่งข้ามไปที่ลานจอดรถตรงแม่น้ำ ที่สามารถมองเห็นเกาะไวท์
และผมก็ได้เห็นเมฆก้อนใหญ่ปกคลุมเหนือเกาะ
และมันยังไม่หยุด
พระเจ้าช่วย
นั่นผ่านไปห้านาที
เขาถามมาอีกครั้งว่าทีมช่วยเหลือมาถึงไหนแล้ว
ยิ่งตอกย้ำถึงความตึงเครียดที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่
พวกเขากำลังขอความช่วยเหลือ
อีกสองสามนาทีต่อมาก็ถามว่า “ผู้ช่วยเหลือมาถึงไหนแล้ว”
(ตำรวจ)
มีคนเข้ามาที่สถานีตำรวจหลังบ่ายสอง
และบอกเราว่าฟาคารีกำลังระเบิด
เรามองไม่เห็นฟาคารีตรงๆ แต่เหนือภูเขา
เราเห็นกลุ่มเมฆที่ดูแล้วน่าตกใจ
เจ้าหน้าที่อีกคนบอกว่า “อ้อ มีกล้องนี่
ไปดูกล้องกันดีกว่า”
และเราเห็นสิ่งที่เป็นจุดดำเล็กๆ
แต่เรารู้ว่าจุดเหล่านั้นคือคนและตอนนั้นเอง
ที่เราตระหนักได้ว่ามีผู้คนอยู่บนนั้น
(บีคอน)
ตอนนั้นเรากำลังทำงานอยู่
เรามีเส้นตาย
และเราเริ่มได้ยินสัญญาณเตือน เราคิดว่า “เกิดอะไรขึ้นเนี่ย”
ฉันขับรถไปที่เขตสงวนมาทาทัว
จอดรถแล้ววิ่งขึ้นไปด้านบน วิ่งข้ามผืนหญ้าขนาดใหญ่ไป
เรารู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
กลุ่มควันใหญ่กว่าปกติ
ผู้คนกำลังจ้องมองการระเบิดของฟาคารี
ฉันอยู่ที่บ้านและเห็นข่าวด่วน
ผู้คนเริ่มมาที่บ้านฉันและ…
ให้ตายสิ ฉันยัง
พยายามคิดและทำความเข้าใจ
ยังสงสัย…
ตอนนั้นผมอยู่ที่งานศพของชาวเมารี
และผมรู้สึกได้ผ่านพลังงาน
ในการพูดของผมที่นั่นว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ผมเลยไปดู และเห็นควันลอยขึ้นมา
และนั่นไม่ใช่เมฆเหนือภูเขาไฟฟาคารีธรรมดาๆ
มันมืดและหนาแน่นมาก
ตอนที่รู้ว่านั่นของจริง ผมถึงกับร้องไห้ออกมา
(ตำรวจ)
ตอนแรกมีความสับสนว่าใครคือนักท่องเที่ยว
ที่ขึ้นไปบนเกาะนั้น
และใครที่พาพวกเขาไปที่นั่น
แต่เราแน่ใจ
ว่ามีคนอยู่บนเกาะนั้นตอนภูเขาไฟระเบิด
เราประกาศขอความช่วยเหลือไปที่ยามฝั่ง
และพวกเขาเร่งออกไปที่เกาะไวท์
แต่ต้องใช้เวลาเดินทางในทะเล นานถึงชั่วโมงครึ่ง
ซึ่งน่าโมโหมาก เพราะเราต้อง…
คือการที่เรือเราจะไปไกลขนาดนั้น
จะต้องมีการรอสักพักเสมอ
และแล้วเฮลิคอปเตอร์กู้ภัยจากโอ๊กแลนด์ ก็มุ่งหน้าไปที่เกาะไวท์
มีเฮลิคอปเตอร์พยาบาล
เฮลิคอปเตอร์กู้ภัยเวสต์แพค
พวกเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการค้นหาและกู้ภัย
มีอุปกรณ์และทรัพยากรที่ต้องใช้
แต่พวกเขาก็อาจจะอยู่ห่างจากเกาะ ไปอีกเป็นชั่วโมง
- พระเจ้า มีคนอยู่บนนั้นด้วย - ดูที่เรือสิ
ตอนแรกที่เรากลับไปที่อ่าว
เราเห็นทุกอย่างถูกปกคลุมด้วยขี้เถ้าสีเทา
สมองคุณประมวลผลสิ่งที่เห็นอยู่ไม่ได้
สิ่งหนึ่งที่เตะตาผมคือเฮลิคอปเตอร์
ให้ตาย ดูเฮลิคอปเตอร์นั่นสิ ดู
และผมเห็นชัดเจนว่าตอนนั้นมันถูกพัดไปด้านหลัง
มันหล่นจากแท่นจอดไปครึ่งลำแล้วและใบพัดก็งอ
นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมเริ่มคิดถึง
พลังที่เกิดขึ้นในระหว่างการระเบิด
จำได้ว่าผมถ่ายรูปไว้สองสามรูป
หลังจากที่เราออกมาจากท่าเทียบเรือ
ถ้าคุณมองดูใกล้ๆ
จะเห็นว่ามีผู้คนเป็นจุดเล็กๆ อยู่บนปากปล่องภูเขาไฟ
กลุ่มของผมยังอยู่ใกล้ปล่องภูเขาไฟ
เราอยู่ห่างไปประมาณ 100-150 เมตร
จากจุดที่เกิดการระเบิด
ทางด้านซ้ายผมเห็นพ่อแม่
พ่อลุกขึ้นนั่งและกำลังวุ่นวายอยู่กับหน้ากากกันก๊าซ
ตอนนั้นผมไม่เห็นน้องสาว
ผมเห็นแม่…
นอนอยู่ตรงนั้น ไม่ได้เคลื่อนไหว
หรือพูดสื่อสารอะไรเลย
ตอนนั้นมีคนอยู่เยอะเลย…
เกาะนั้นยังคงปล่อยไอน้ำออกมาจาก ทะเลสาบปล่องภูเขาไฟ
และเรายังคงเห็นคนตรงท่าเทียบเรือ
ผมเห็นอย่างน้อย 16 คน
พระเจ้า พวกเขาเปื้อนขี้เถ้าเต็มไปหมด
พระเจ้า ตรงนั้น
ทันทีที่เราเห็นว่าการระเบิดร้ายแรงแค่ไหน
นั่นเปลี่ยนจุดประสงค์ของเรา
ตอนนี้กลายเป็นความจำเป็นที่ต้องช่วยเหลือคน
ณ จุดนั้นผมต้องตัดสินใจ
ว่าจะว่ายไปที่เรือให้แน่ใจว่าตัวเองปลอดภัย
หรือว่าจะกลับไปพยายามช่วยพวกเขาดี
นี่เป็นเวลาที่คุณจะถูกทดสอบ และต้องพยายามเต็มที่
ผมว่ายไปที่ท่าเทียบเรือ และเริ่มช่วยคนให้ขึ้นเรือยาง
ทุกคนแตกตื่น วิ่งแข่งกันขึ้นไปบนเรือโซดิแอค
เราไม่รู้ว่านั่นเป็นการระเบิดก่อน จะระเบิดจริงหรือเปล่า
ดังนั้นบนท่าเทียบเรือจึงโกลาหลไปหมด เราต้องออกไปจากเกาะนี้
ฉันอาจจะกระโดด
- เดี๋ยวก่อน - เดี๋ยว!
- ช่วยด้วย! - รอก่อน!
เราพยายามจะขึ้นไปบนเรือลำแรก
ที่จอดตรงท่าเทียบเรือ แต่คนดันกันขึ้นไปก่อนเรา
เราจึงขึ้นไม่ได้ ดังนั้นพอถึงลำถัดไป ผมจึงจับบันไดไว้เพื่อจะปีนขึ้น
แล้วผมก็ทิ้งตัวลงในเรือเลย
โอเค ทุกคน
อย่าแตะตัวฉัน โอ๊ย
อย่าแตะตัวฉัน
ตอนนั้นมันค่อนข้างสับสนวุ่นวาย
คนพยายามกระโดดลงไป
และคุณต้องกันพวกเขาไว้ ต้องดันพวกเขากลับไปหน่อย
และผมจำได้ว่าจับมือพวกเขาไว้ เพื่อช่วยให้ขึ้นมาบนเรือ
แล้วผิวหนังพวกเขาก็หลุดติดมือมา
ดังนั้นนี่จึงเป็นเหมือนสถานการณ์ ในหนังสงคราม ประมาณนั้น
พระเจ้าช่วย
- โอ๊ยตาย - ไปเร็ว
- ช่วยด้วย! - ช่วยด้วย!
เรือยางแล่นกลับไปที่เรือฟินิกซ์
และไกด์คนหนึ่งก็เอา กล่องปฐมพยาบาลออกมาสามสี่กล่อง
และผมเห็นว่าเธอกังวลใจมาก
ผมค่อนข้างอยู่ใกล้ เลยบอกเธอไปว่า
“ทั้งลูกสาวและผมฝึกปฐมพยาบาลมา
ให้เราช่วยไหม”
เธอบอกว่า “เราต้องการ ความช่วยเหลือทั้งหมดที่เราจะมีได้”
ผมเลยหยิบกล่องปฐมพยาบาลนั้นออกไป
เดินไปที่ท้ายเรือ
ผู้รอดชีวิตชุดแรก
กำลังขึ้นมาบนเรือ
เราตั้งจุดคัดแยก
เราให้พวกเขานั่งลงและพยายามบรรเทา
ความเจ็บปวดจากแผลไหม้ด้วยน้ำเย็นๆ
พวกเขาได้แต่ตะโกน “พาฉันออกไปจากที่นี่ พาฉันไปให้ไกลจากที่นี่”
เรือมาแล้ว เรือมาถึงแล้ว!
- พระเจ้าช่วย - เครื่องยนต์คุณติดแล้ว
พวกเขาถูกไหม้ราวๆ 45-80 เปอร์เซ็นต์ หรือแม้แต่ไหม้ไปหมดทั้งตัว
อัตราการรอดชีวิตจะลดน้อยลงมากๆ สำหรับผู้ที่มีแผลไหม้ 45 เปอร์เซ็นต์ขึ้นไป
คุณจึงรู้ว่ากำลังเจอกับผู้คนที่
กำลังจะตายภายในราวๆ หนึ่งชั่วโมง ระหว่างเดินทางกลับเข้าฝั่ง
นั่นเป็น… สถานการณ์ที่เลวร้ายมาก
และณ จุดนั้น เรือก็บรรทุกคนจนเต็มอัตรา
เราจึงต้องรีบกลับเข้าฝั่งให้เร็วที่สุด
(ลูกเรือฟินิกซ์หลายคนอาสาอยู่บนเกาะ)
(เพื่อค้นหาผู้รอดชีวิต)
(เรือออกเดินทางโดยใช้เวลา 90 นาที เพื่อกลับไปยังแผ่นดินใหญ่)
(สามสิบนาทีหลังการระเบิด)
ผมได้รับโทรศัพท์จากภรรยา
เธอว่า “มีควันจำนวนมากออกมาจากฟาคารี
ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม”
ผมบอกว่า “น่าจะเป็นอย่างนั้น” ผมว่า “ผมไม่ได้ข่าวอะไรเลย
แต่ผมว่า เอาน่า
เฮย์เดนน่าจะบอกเราแหละ”
และผมมองผ่านออกไปที่ทะเล
ให้ตายสิ มันมีควันกลุ่มใหญ่ลอยขึ้นมา
ผมกำลังขับรถไปที่ชายฝั่ง
และนั่นคือตอนที่ผมสังเกตเห็นควันกลุ่มใหญ่
ใหญ่กว่าปกติ และดำมืดกว่าปกติด้วย
ผมมองไปที่ควันและคิดว่า “นั่น… ต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่”
โวลคานิคแอร์ส่งข้อความ บอกว่าเกิดการระเบิดขึ้น
ผมได้ดูกล้องภูเขาไฟกล้องหนึ่ง
ซึ่งอยู่บริเวณชายฝั่งที่ฟาคาทานี
(กล้องภูเขาไฟจีโอเน็ต วันที่ 9 ธันวาคม 2019)
ผมคิดว่าเห็นได้ชัดเจนเลยว่า
เราจะนั่งเฉยๆ โดยไม่ทำอะไรไม่ได้แล้ว
เรารู้ว่าบนเกาะมีคนอยู่
เรามีหนทางและความสามารถ พอที่จะพยายามช่วยได้
นั่นเป็นสิ่งที่ถูกต้อง และนั่นคือสิ่งที่เราทำ
เช่นเดียวกับทุกๆ อย่าง
เมื่อต้องตัดสินใจและมีเรื่องเกิดขึ้น
คุณก็แค่ทำหรือไม่ทำ ผมจึงทำ
ผมโทรหาทิมและบอกว่า “ผมจะไปนะ”
และเขาบอกว่า “ได้ เจอกันบนฟ้านะ”
ผมโทรหาสองคนที่มีประสบการณ์สูง ซึ่งทำงานให้ผม
ผมบอกว่า “เอาเครื่องออกมาเตรียมพร้อมไป
เติมน้ำมัน แล้วหยิบอุปกรณ์ ที่คุณคิดว่าเราอาจต้องใช้
หยิบหน้ากากสำรองและเอาน้ำไปด้วย”
แล้วพวกเขาก็ขึ้นบิน อีกสองสามนาทีต่อมาผมก็เอาเครื่องขึ้น
(สี่สิบนาทีหลังการระเบิด)
คุณได้ยินเสียงคนคุยกันในวิทยุ
และนั่นคือตอนที่ผมได้ยินเสียงจอห์น ฟันเนล
ตอนนั้นผมกำลัง
ขับเครื่องบินของผมอยู่เหนือฟาคาทานี
แค่ไปทดลองอุปกรณ์ใหม่
แล้วผมก็ได้ยินมาร์ค ลอว์พูดในวิทยุ เรียกเครื่องบินปีกตรึง
เราต้องการคนบินวนด้านบน เหมือนเป็นสถานีถ่ายทอด
หรือหนทางที่จะสื่อสาร
เพราะบนเกาะไวท์มีสัญญาณโทรศัพท์จำกัด
ที่นั่นไม่มีวิทยุความถี่ประจำหรือระบบวิทยุเลย
ผมอาสาไปช่วย
ผมมีน้ำมันเยอะ และมีความสามารถพอจะไปที่นั่นได้
และผมไม่ได้คิดลังเลเลย
ผู้บาดเจ็บทุกคนนอนอยู่ทั่วเรือ
ทั้งหัวเรือ ท้ายเรือ
กลายเป็นว่าเราทุกคนมีหน้าที่ของตัวเอง คือช่วยเหลือผู้คน
ผมคิดว่าเราทุกคนบนเรือนั้นได้มีส่วนช่วย
เราต้องเจอกับสภาพมือ
ขาและใบหน้าที่เป็นแผลเปิด แต่แผลไหม้เลวร้ายกว่านั้นมาก
ผมจำได้ว่าตอนนั้นเป็นตอนสำคัญ ซึ่งผมคิดว่า
“อะไรกันที่เผาคุณผ่านเสื้อผ้าได้
โดยที่เสื้อผ้าไม่ไหม้”
ผมได้รู้ว่าที่จริงแล้วไอร้อนทำให้บาดเจ็บ ได้รุนแรงกว่ามากโดยที่เรามองไม่เห็น
ไม่มีที่ในห้องโดยสารให้เรา
ที่จริงเราต้องนั่งบนหัวเรือ
โดนน้ำเค็มๆ สาด ในอากาศหนาวเย็นและแสงอาทิตย์
เป็นการเดินทางกลับที่เลวร้ายมาก
ฉันได้แต่มองไปที่ขอบฟ้าและคิดว่า
“ทำไมเรายังไปไม่ถึงสักที นี่น่าจะหลายชั่วโมงแล้ว”
แต่นั่นละค่ะ คุณก็ได้ยินว่าเรือแล่นเต็มกำลังแล้ว
และใช่ มันเหมือนกับ “ไปต่อเถอะเจ้าเรือ ไปต่อเลยฟินิกซ์”
บนเรือฟินิกซ์มีคน 26 คนที่บาดเจ็บ
หรือบาดเจ็บสาหัส
ตอนนั้นเองที่ผมคิดว่า
“เวร มีเรือที่บรรทุกคนเต็มลำที่ยังต้องดูแลอีก”
(ยังเหลือคนอีก 21 คนใกล้ปากปล่องภูเขาไฟ ซึ่งอยู่ใกล้จุดเกิดการระเบิดที่สุด)
ผมอยู่ใกล้กับบ่อกรด
ผมได้แต่นั่งตัวสั่นด้วยความเจ็บปวดอยู่ที่นั่น
ทุกอย่าง ทั้งร่างของผมเจ็บแปลบๆ ผมมองเห็นว่าตามแขน
เต็มไปด้วยเถ้าสีเทา
ผมคิดว่า “ผมต้องตายที่นี่แน่ ผมต้องตาย ไม่รอดแน่แล้ว”
ผมนั่งอยู่กลางกลุ่มคน ราวๆ หกคนหรือมากกว่านั้น
กลุ่มคนที่ตายไปแล้ว หรือกำลังจะตาย
ในตอนนั้น คุณจะได้ยินเสียงค่อยๆ แผ่วลง
เสียงร้องเริ่มถี่น้อยลง
เสียงร้องไห้ก็เบาลง
ผมรู้ว่าคุณมีโอกาสรอดสูงสุด
จากแผลบาดเจ็บใดๆ ถ้าได้รับการรักษาภายในชั่วโมงแรก
หลังจากนั่งอยู่ที่นั่นครึ่งชั่วโมง
ผมก็ตระหนักว่าไม่มีใครจะมา
และก็คิดได้ขึ้นมาทันที
“ลุกขึ้นแล้วไปหาคนมาช่วยเถอะ”
การลุกขึ้นยืนและเดินห่างไปจากพ่อแม่
นั่นเป็น… ผมต้องบอกว่านั่นเป็น เรื่องที่ยากที่สุดที่ผมเคยต้องทำ
แต่เมื่อผมได้พลังมาแล้ว มันไม่ค่อยเหมือนการเดิน
เหมือนโซเซไปมากกว่า ผมมีพลังที่จะ ผลักดันตัวเองให้เดินต่อไปเรื่อยๆ
เมื่อเดินทางกลับไปได้สัก 15-20 นาที
นั่นเป็นตอนที่มีคนเริ่มตะโกนออกมา
บอกว่า “ฉันต้องการน้ำ”
เราทำเท่าที่ทำได้เพื่อแมตต์และลอเรน
และคนอื่นๆ ที่ด้านหน้า
สิ่งที่อยู่ในกล่องปฐมพยาบาลของผม
มีค่าน้อยกว่าตัวกล่องอีก
ผมเททุกอย่างออกไปจากกล่องปฐมพยาบาล และเริ่มเติมน้ำเข้าไป
เราเริ่มราดน้ำเย็นๆ ลงบนมือพวกเขา
ตรงที่เราเห็นว่าเป็นแผลเปิด
ทุกคนร้องเพื่อเป็นวิธีคลายความเจ็บปวด
ผมว่าเราทุกคนทำสิ่งที่ทำได้ในตอนนั้น
มีคนบอกผมอยู่สองสามครั้ง
ว่า “คุณต้องนั่งลง
คุณอาจสูดขี้เถ้าและอะไรอื่นๆ มากเกินไป”
แต่มันยากที่จะนั่งลงในสถานการณ์แบบนั้น
จึงได้แต่ทำต่อไป
พวกเขาห่อตัวฉันด้วยผ้าห่มเพื่อทำให้ร่างกายอุ่น
และเจฟฟ์ ฮอปกินส์ก็ทำกระทั่ง ให้ความอบอุ่นฉันด้วยร่างกายของเขาเอง
เธอบอกผมว่า “ฉันไม่รอดแน่
ฉันไม่รอดแน่”
“ต้องรอดสิ ชีวิตคุณไม่จบแค่นี้หรอก
คุณยังต้องอยู่ไปอีกหลายปี”
เธอถามว่าให้ผมจับมือเธอไว้ได้ไหม
และผมจับไม่ได้ เพราะมือของเธอไหม้รุนแรงมาก
ปกติฉันไม่ใช่คนเคร่งศาสนา แต่ฉันจำได้ว่าได้สวดอ้อนวอนต่อพระเจ้า
ให้พระองค์จบชีวิตฉันสักที
ฉันจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดอีก และตอนนั้นฉันก็หมดสติไป
ผมหายใจได้ลำบากมาก
ขาก็ไม่มีเรี่ยวแรง
ทุกก้าวต้องใช้ความพยายามอย่างมาก เพื่อที่จะก้าวไปข้างหน้าได้
ผมจำได้ว่าเฮย์เดนบอกเราไว้ ตอนอธิบายเรื่องความปลอดภัยว่า
ให้เดินตามลำธารไปจนถึงชายหาด
ผมเดินอ้อมไปตามทางโค้ง ซึ่งผมจะต้องข้ามลำธารนั้นไป
น้ำมันร้อนจนลวก และผมต้องกระโดดข้าม
ตอนนั้นผมอยากแค่ได้นั่งลงอีกครั้ง
แต่ผมรู้ว่าถ้าผมหยุดพักและนั่งลงไป ผมจะลุกขึ้นมาไม่ได้อีก
พอไปถึงเกาะ คุณก็ได้เห็น
ว่ายังมีเถ้าเต็มไปหมด มีเยอะมาก
มีเถ้าเป็นแนวสูงและมีไอน้ำ
ผมเลยคิดว่า “โอเค ฉันต้องดูรอบๆ”
ผมจึงบินเข้าไปหาปล่องภูเขาไฟ
ผมจำได้ว่ามองลงไปและคิดว่า “พระเจ้า นั่นดูเหมือนคนเลย
เหมือนจะมีมากกว่าหนึ่งคนแฮะ
ไม่ ดูเหมือนเป็นคนนั่งอยู่”
แล้วผมก็คิดว่า “เดี๋ยวสิ ยังมีอีกเยอะ”
ผมพยายามบินโดยใช้ทั้งวิทยุและมือถือ
ผมพยายามบินไปจุดเหนือลมของกลุ่มขี้เถ้า และบินไปทางด้านหนึ่ง
แค่บินไปๆ กลับๆ
ผมรู้ว่าเราต้องได้ข้อมูลไปบอกเจ้าหน้าที่
ว่าสถานการณ์เลวร้ายแค่ไหน พวกเขาจะได้วางแผน
และเพิ่มทรัพยากรหากจำเป็น
ผมบอกมาร์คว่า “เราต้องรู้จำนวนผู้เสียชีวิต
และจำนวนของผู้ได้รับบาดเจ็บ”
ผมพยายามลงจอดสองสามที่แต่ก็มีฝุ่นหนาเกินไป
และผมเจอแท่นจอดเฮลิคอปเตอร์ไม้หนึ่งแท่น
และมุ่งไปที่นั่นทันที
ผมบินตรงเข้าไปเลย เข้าไปในที่ที่เหมือนกับไฟฟ้าดับ
ผมติดเครื่องค้างไว้ หยิบหน้ากากแล้วกระโดดลงไป
จากนั้นผมก็เห็นรอยเท้าตามลำธาร
และผมพุ่งสมาธิทั้งหมด ไปที่การวางแผนเข้าไปยังเกาะ
มันมีแต่ฝุ่นเต็มไปหมด
เราเลยต้องมุ่งมั่นกับการลงจอดจริงๆ
ตอนแรกผมลืมหน้ากาก และไปได้ไม่ไกลจากเฮลิคอปเตอร์
ก่อนจะรู้ตัวว่าข้างนอกนั่นหายใจลำบาก
มันยากมาก เราต้องสวมหน้ากากไว้
ผมเห็นคนหนึ่ง แล้วก็เห็นอีกคน
ผมเห็นคนเป็นกลุ่มอยู่เหนือขึ้นไป
ยังรู้สึกตัว แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
บางคนร้องออกมาดังกว่าคนอื่น
ผมนึกภาพออกเลยว่าเกิดอะไรขึ้นที่ด้านล่างนั่น
เราพบคนที่ต้องการความช่วยเหลือมากขึ้นๆ
และผมเห็นชัดได้อย่างรวดเร็วว่า
เรากำลังรับมือกับเหตุการณ์ที่เลวร้ายมาก
ผมโทรหาคนในทีม
และสรุปข้อมูลให้พวกเขาฟัง ผมบอกว่า “ฟังนะ มีคนจำนวนมากอยู่ที่นี่
หลายคนตายไปแล้ว
มีคนจำนวนมากยังรอดชีวิต และเราจะไปหาพวกเขาทุกคน”
เราส่งข้อมูลผ่านไปให้ ศูนย์ควบคุมการจราจรทางอากาศ
พวกเขาจะได้บอกทางให้เฮลิคอปเตอร์ กู้ชีพของเวสต์แพคทั้งสองลำให้ไปที่เกาะไวท์
ผมบอกว่า “เรามีคนที่กำลังเจ็บหนักมากที่นี่
และเราไม่มีอุปกรณ์แพทย์เลย
เราไม่มีเฮลิคอปเตอร์ที่มีเปลหาม
เราต้องขอให้คุณมาที่เกาะนี้”
พวกเขาตอบรับทันที
“เราจะตรงไปเลย”
ผมจึงโทรหามาร์คและบอกว่า “ความช่วยเหลือกำลังไปแล้ว
เดี๋ยวมันจะดีขึ้น”
ในตอนนั้นเราก็เริ่มจัดการ
กับคนที่อยู่บนพื้น
โดยทำให้พวกเขาหายใจได้โล่ง
ทำให้หายใจทางจมูกได้ และจัดให้บางคนอยู่ในท่าพักฟื้น
เอาหน้ากากกันก๊าซพิษสวมกลับไปให้
และเอาน้ำแตะๆ ตรงที่เราทำได้
และทำต่อไปจนกว่าจะมีความช่วยเหลือมาเพิ่ม
ขี้เถ้ายังร่วงใส่เรา
และบางครั้งบางคราวเราจะได้ยิน
เสียงตูมดังลั่นเมื่อมีอะไรเกิดขึ้นในกลุ่มควัน
ยังไงก็ต้องรีบทำต่อไป
เรือยามฝั่งฟาคาทานีเจอเรือฟินิกซ์กลางทาง
ระหว่างกลับไปฟาคาทานี ทั้งสองลำจอดคู่กัน
กัปตันบอกให้รู้ว่ามีคนเจ็บหนัก อยู่บนเรือเป็นจำนวนมาก
จึงตกลงกันว่าจะให้หน่วยกู้ชีพ
ขึ้นไปบนเรือฟินิกซ์เพื่อช่วยพวกเขาดูแล ระหว่างทางแล่นกลับไป
หน่วยกู้ชีพกระโดดขึ้นมา แล้วทันใดนั้นเราก็ออกเรืออีกครั้ง
ผมคาดหวังไว้ว่า “เอาละ หน่วยกู้ชีพจะเข้ามาดูแลเอง”
แต่ในความเป็นจริงคือ ถึงแม้กระเป๋าพวกเขาจะใหญ่มาก
แต่ในกระเป๋านั้นไม่มีอะไรช่วยได้เลย
และหน่วยกู้ชีพก็บอกว่า “ทำสิ่งที่คุณทำอยู่ต่อไปก็แล้วกัน
ทำให้อุ่นใจเข้าไว้ เราทำอย่างอื่นไม่ได้แล้ว”
ผู้คนเริ่มมารวมกันที่ริมฝั่ง
ตามปากแม่น้ำ
ฉันเห็นรถพยาบาลหลายคันและตำรวจจำนวนมาก
รู้สึกเหมือนทุกคน
ที่เป็นเจ้าหน้าที่ฉุกเฉินแนวหน้าไปอยู่ที่นั่นกันหมด
พอเราได้รู้ว่าเรือกำลังกลับมา
ตอนนั้นผมก็ไปเคลียร์ท่าเรือให้พวกเขา
เพราะผมรู้ว่าพวกเขาจะจอดที่ท่าแรก และนำคนลงจากเรือ
เราอยู่กันแถวนั้น พยายามตั้ง
จุดที่เราจะทำเป็นจุดคัดกรองคนที่ลงมาจากเรือ
ผมปฏิเสธความจริงอยู่หน่อยๆ แอบไม่เชื่อเล็กๆ
ผมคิดว่า “รู้อะไรไหม ผมน่าจะโทรไปหาเฮย์เดนหน่อย”
และผมพยายามโทรหาเขา แต่ไม่มีคนรับสาย
ผมว่าการที่ชุมชนนี้มันเล็ก
เครือข่ายความสัมพันธ์จะขยายไปไกลกว่าปกติ
ภรรยาผมจึงโทรหาเพื่อนของครอบครัว
และถามว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
เธอบอกว่า “ไม่ดีเลย”
ผมไปรับลูกๆ และรีบเข้าไปในเมือง
เราขับรถไปที่ฟาคาทานี
ตรงไปที่สำนักงานทัวร์เกาะไวท์
เราเห็นรถพยาบาลและตำรวจเต็มไปหมด
มีครอบครัวอยู่รอบตัว เราทุกคนกำลังรอข่าว
ผมไปถึงแหลมหินจนได้
จากตรงนั้นผมมองเห็นทะเล และผมร้องว่า
“ฉันทำได้แล้ว” และจากนั้นตรงหน้าผม
ก็คือลูกเรือคนหนึ่งของฟินิกซ์
เขากำลังแนบวิทยุกับปาก
กำลังพูดว่า “แค่นี้แหละ คงได้เวลาจบงานแล้ว”
ทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น ผมก็ตะโกนออกไป ด้วยพลังทั้งหมดที่ยังเหลือ
เป็นเสียงเหมือนกรีดร้องมากกว่า
แล้วเขาก็หันกลับมาพร้อมกับเบิกตากว้าง
เหมือนกำลังช็อกและสีหน้าเขา เหมือนกำลังร้องว่า “ให้ตายสิวะ”
และเขาก็พูดทันทีว่า “ผมเจอผู้รอดชีวิต”
เอ่อ… “ไปกันเถอะ”
และตอนนั้นเองที่ผมเหวี่ยงแขนไปโอบบ่าเขา
และจำได้ว่าผมพูดว่า “ครอบครัวผม”
ตลอดเวลามานี่ ผมแค่อยากพาเขากลับไป
ยังที่ที่คนอื่นๆ อยู่
เขาบอกว่า “ไม่เป็นไร เราจะพาคุณกลับขึ้นเรือเดี๋ยวนี้เลย”
เราจึงขึ้นเรือเทปุยยาแล้วแล่นออกไป
ผมไม่ทันดูเวลาเพราะกำลังวุ่นอยู่กับ
การพยายามติดต่อ จนท.ควบคุมการจราจรทางอากาศ
“เราต้องการความช่วยเหลือที่นี่ด่วน เราพบผู้รอดชีวิตมากขึ้นเรื่อยๆ
และต้องการความช่วยเหลือเพิ่ม”
พวกเขาเรียกกลับมาในอีกราวๆ ห้านาที
และบอกว่า “เราได้รับคำสั่งจากศูนย์การสื่อสาร
ว่าไม่ให้ไปที่เกาะนั้น”
เป็นการตัดสินใจจากระดับสูง
ว่ามีคำสั่งให้ที่นั่นเป็นเขตห้ามบิน
เนื่องจากสภาพแวดล้อมที่อันตรายรอบๆ เกาะ
ค่อนข้างเป็นพิษ เป็นกรด และค่อนข้างอันตรายกับเจ้าหน้าที่กู้ภัย
และมีความเสี่ยงสูงว่าจะเกิดระเบิดอีกครั้ง
ในตอนนี้ มันอันตรายเกินไปสำหรับ
ตำรวจและเจ้าหน้าที่กู้ภัยที่จะไปที่เกาะ
ขณะนี้เกาะถูกปกคลุมไปด้วยเถ้า และสารจากภูเขาไฟ
เรารับคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญ ด้านความปลอดภัยในการกู้ชีพแบบต่างๆ
ผมโทรกลับไปหาทีมของมาร์ค ที่ภาคพื้นดินอีกครั้งและบอกว่า
“คุณต้องทำเท่าที่ทำได้ด้วยสิ่งที่มี
ตอนนี้คุณต้องพึ่งตัวเองแล้ว”
เขาบอกว่า “ไม่ พวกเขาไม่มาแล้ว”
ผมบอกว่า “อ้าวเหรอ เอ่อ… โอเค”
ดังนั้นเราจึงต้องเปลี่ยนไปใช้แผนสอง
ซึ่งก็คือ “เราต้องทำด้วยตัวเองแล้ว”
(แปดสิบนาทีหลังการระเบิด)
มาร์คกับทีมกำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่น่ากลัว
ที่มีผู้ป่วยจำนวนมากมีแผลถูกลวกอย่างรุนแรง
นี่เป็นสิ่งที่เป็นเหมือนฝันร้ายเลย
ถึงตอนนี้ เราให้ทุกคนมารวมกัน
และเราร่วมมือกันในการระบุตัวผู้รอดชีวิต
และเริ่มพาพวกเขาขึ้นเฮลิคอปเตอร์
ก็แค่ว่า “พาทุกคนที่ยังมีชีวิต ออกไปจากเกาะนี้กัน”
พอเริ่มเคลื่อนย้ายผู้คน เราก็ได้รู้ว่าอาการบาดเจ็บนั้นรุนแรงแค่ไหน
ขาทั้งขาพุพอง และการพยายามอุ้มคนขึ้นมา
แล้วผิวหนังก็หลุดติดมือเรา
และทั่วเสื้อผ้าเราด้วย อะไรแบบนั้น
แต่เราจะมัวนั่งกังวลเรื่องนั้นไม่ได้
สุดท้ายยังไงก็ต้องเดินหน้าต่อและคุยกับผู้คน
บอกพวกเขาว่าเราจะทำอะไร
“โอเค คุณจะขึ้นไปบนเฮลิคอปเตอร์
เราจะยกตัวคุณขึ้นมานี่
อีก 20 นาที คุณจะไปถึงโรงพยาบาล”
เวลาที่คนหมดหวังและใกล้จะจากไปแล้ว
คำพูดมีพลังมหาศาล
และเราไม่เวลายกที่นั่งขึ้น
เราต้องยกคนขึ้นให้นั่งตรงๆ
ใช้เข็มขัดนิรภัยเพื่อรั้งให้พวกเขานั่งตรงๆ มากกว่าจะที่จะยึดให้แนบกับที่นั่ง
ในที่สุดเราก็พาห้าคนขึ้นเฮลิคอปเตอร์ลำแรก แล้วเขาก็ไป
แล้วเราก็พาคนขึ้นลำของผม แล้วผมก็ออกบิน
ผมมีคนหนึ่งอยู่บนเครื่อง
แล้วก็ต้องพาอีกคนขึ้นเครื่อง
เรารับคนเพิ่มที่ด้านหลังของเครื่องผมไม่ได้แล้ว
ดังนั้นผมจึงขึ้นบินโดยมีสองคนนั้น
จำได้ว่าผมคิดอยากให้ เฮลิคอปเตอร์บินได้เร็วกว่านี้
และความคิดเดียวที่ผมมีตอนบินกลับ
อยู่กับคนที่นั่งอยู่หลังเครื่องของผม
เราเอาน้ำให้พวกเขาเพื่อพยายาม… ช่วย
แล้วก็… นั่นละครับ
นั่นเป็นสิ่งที่ต้องใช้ความพยายามอย่างหนัก และน่ากลัวมากสำหรับพวกเขา
พวกเขาทำอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว
ไม่มีผู้รอดชีวิตเหลืออยู่
คนที่ถูกทิ้งไว้บนเกาะคือคนที่เสียชีวิต
(ผู้ได้รับบาดเจ็บ 12 คนถูกนำตัวกลับไป ยังแผ่นดินใหญ่โดยเฮลิคอปเตอร์สามลำ)
(ผู้เสียชีวิตแปดรายยังอยู่บนเกาะ)
(สองชั่วโมงหลังการระเบิด)
ขณะเข้าใกล้แผ่นดิน กัปตันไมค์บอกว่า
“จับให้แน่นเพราะเราจะ แล่นด้วยความเร็วเต็มที่”
เรือลำนั้นไม่หยุด มันแล่นข้ามแนวสันทรายขึ้นมา
และยังคงความเร็วไว้ขึ้นมาทางแม่น้ำ
ซึ่งเราไม่เคยเห็นมาก่อน
จำได้ว่าผมคิดว่า “เรือนี่ต้องมีเหตุ ให้แล่นเข้ามาด้วยความเร็วขนาดนี้แน่”
มีเจ้าหน้าที่กู้ชีพและตำรวจยืนเรียงกันเป็นแถว
มีแถวเจ้าหน้าที่ดับเพลิง
และพวกเขาได้แต่มองด้วยตาเบิกกว้าง
พยายามทำความเข้าใจสิ่งที่เห็น…
(เจ้าหน้าที่ควบคุมชุมชน)
เรียกได้ว่ามองดูด้วยความช็อก
นั่นเป็นครั้งแรกที่เราเห็นผู้บาดเจ็บ
ผมไม่เคยเห็น… ร่างของมนุษย์
ที่โดนการระเบิดของภูเขาไฟมาก่อน ดังนั้นผมจึงไม่ค่อยแน่ใจว่า
มันจะดูเป็นแบบไหน
ผมจำได้ว่า…
มีตำรวจคนหนึ่งเดินเข้ามา ในมือถือฟิล์มห่ออาหารไว้เต็ม
พวกเขาพยายามหาทุกอย่างที่หาได้
จากร้านในท้องถิ่นเพื่อปิดแผลถูกลวก
ผมได้ยินเจฟฟ์ตะโกนบอกเจ้าหน้าที่กู้ชีพว่า
“พาเธอออกไปก่อน เธอสาหัสมาก”
แมตต์เดินลงจากเรือ ซึ่งทำให้ผมทึ่งมาก
ผมแน่ใจมากกว่าจะไม่ยอมแยกจากเธอ
พวกเขาจึงยอมให้ผมขึ้นรถพยาบาล ไปโรงพยาบาลกับเธอด้วย
ตรงที่ผมอยู่ มีสามคนที่ผมดูแล คือ…
มีตอนหนึ่งที่หนึ่งในนั้นล้มฮวบลงมา
ล้มลงมาใส่ผมเลย
และ เอ่อ…
และผมคิดว่าในขณะนั้นเอง
ผมได้มีเวลากับตัวเองในช่วงสั้นๆ
(ตำรวจ)
จำได้ว่าผมลุกขึ้น สูดลมหายใจ
หันกลับไปมองอีกด้านของแม่น้ำ
แล้วหันกลับมา
และก็รู้ชัดเลยว่าเราต้องทำอะไร
มีทั้งรถดับเพลิง รถพยาบาล และตำรวจ
และในหมู่คนทั้งหมดนั่น
ฉันได้เห็นแม่กับพี่สาว
จำได้ว่าฉันคิดว่า “จะให้พวกเขาเห็นฉันสภาพนี้ไม่ได้”
(เซนต์จอห์น - รถพยาบาล)
ฉันจึงลุกขึ้นและไม่สามารถยืดแขนขาตรงๆ ได้
ฉันเลยต้องเดินด้วยท่าทางแปลกๆ ไปข้างๆ เรือ
ตรงไปยังรถพยาบาล
เพราะฉันไม่อยากให้ พวกเขาเห็นฉันเจ็บปวดขนาดนั้น
ผู้บาดเจ็บชุดแรกจากการระเบิดของภูเขาไฟ
ที่เดินทางมาจากเกาะไวท์ในเปลหาม เห็นได้ชัดว่ามีแผลไหม้อย่างรุนแรง
แน่นอนว่ายังมีอีกหลายราย ที่ยังไม่ทราบชะตากรรม
มียี่สิบคนที่เราเชื่อว่าบาดเจ็บสาหัส
ผมรีบเข้าไปในเมือง
แม่กับพ่ออยู่ที่นั่นแล้ว
กัปตันคนหนึ่งบอกว่า “เฮย์เดนยังไม่ได้ออกมา
เขายัง… ยังไม่ได้ออกมา”
แต่เขาก็ไม่แน่ใจเต็มร้อยว่าเฮย์เดนอยู่ไหน
และเราบอกว่า “เป็นไปไม่ได้ ได้ยังไงกัน”
เขาบอกว่าไม่รู้ว่าเฮย์เดน อยู่บนเฮลิคอปเตอร์หรือเปล่า เขาไม่แน่ใจ
เราทุ่มสุดตัว ไปเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
น่าจะอยู่ที่ 120 น็อต
เราได้คำแนะนำมาจากหน่วยกู้ภัย
ว่าควรจะบินพาผู้โดยสารทั้งหมดไปที่สนามบิน
แต่ผมบอกว่า “ไม่ เราจะไม่ทำแบบนั้น
เราจะไปโรงพยาบาล”
(โรงพยาบาลฟาคาทานี)
มันแค่ยืดเวลาออกไป ทำให้เสียเวลา
ผมรู้สึกว่ากู้ภัยทำให้เราผิดหวังไปแล้ว
และโรงพยาบาลจะไม่ทำให้ทำเราผิดหวัง เพราะเราเพิ่งไปถึงที่
พวกเขาจะไปที่โรงพยาบาลนั้น
และจะมีคนจำนวนมาก ที่ดูแลพวกเขาได้อย่างรวดเร็ว
ผมคิดว่า “แม่ต้องอยากรู้แน่ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเรา
เมื่อเราไม่ได้ติดต่อท่านไปเลย”
และผมยังมีโทรศัพท์อยู่กับตัว เลยขอให้คนที่อยู่ใกล้ๆ
ช่วยโทรหาแม่ ผมทำไม่ได้ เพราะต้องใช้ลายนิ้วมือปลดล็อก
และผมไม่มีลายนิ้วมือเหลือแล้ว
สวัสดีครับแม่ นี่ผมเอง ผมอยากบอกแม่
และนี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น
มีภูเขาไฟระเบิดตอนเราอยู่บนเกาะ
ตอนนี้เราเลยอยู่ที่โรงพยาบาลในนิวซีแลนด์
ผมไม่รู้ว่าต้องอยู่อีกนานแค่ไหน
แต่ผมจะพยายามส่งข่าวให้แม่ตลอด
ในตอนนั้นเราต้องแยกกัน
ผมไม่ค่อยเข้าใจว่าตัวเองอาการหนักแค่ไหน
และไม่ได้คาดไว้เลย ว่าตัวเองจะอยู่ในภาวะโคม่า
ที่นิวซีแลนด์กว่าหนึ่งเดือนหรือนานกว่านั้น
พวกเขาตัดแหวนแต่งงานฉันออก ฉันจำได้ว่าอ้อนวอนพวกเขา
ว่าอย่าทำอย่างนั้นเพราะฉันเพิ่งแต่งงาน
ฉันหัวใจสลายและไม่ได้มองตอนพวกเขาตัดแหวน
คุณเปลี่ยนจากสถานการณ์ฉุกเฉิน
เป็นจู่ๆ เหตุฉุกเฉินก็หยุดไป
และ ณ ชั่วขณะนั้นเอง
เมื่อจู่ๆ สิ่งที่เราทำอยู่ก็ถูกส่งต่อ
ไปให้มืออาชีพ
ที่เราเริ่มประมวลผลได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ผมโทรหาภรรยา
ทันทีที่เธอรับสาย ผมพูดไม่ออก
น้ำตามันไหลออกมาจากไหนไม่รู้
ในตอนนี้ทุกคน
อยู่ในสภาพยับเยินทั้งทางร่างกายและจิตใจ
โจลีนแฟนผมมารับผมกลับ และผมได้
กอดเธอ และ…
ผมว่าตอนนั้นคือตอนที่ทุกอย่าง มันถาโถมเข้ามาในใจเป็นครั้งแรก
เราได้ข่าวจากตำรวจ ว่ายังเหลืออีกแปดคนบนเกาะนั่น
บนฟาคารี พวกเขาเสียชีวิตแล้ว
ทิเพนีเป็นหนึ่งในนั้น
ฉันทรุดลงกับพื้น
ฉันไม่เชื่อเลยว่าตัวเองกำลังได้ยินเรื่อง…
เราเรียกมันว่า “พาเรคูรา” แปลว่าโศกนาฏกรรม
เมื่อได้ข่าวว่าเฮลิคอปเตอร์ลำสุดท้ายลงจอด
ผมโทรหามาร์ค ลอว์เพื่อถาม ถึงความคืบหน้าของสิ่งที่เกิดขึ้น
ผมแค่ คือผมรู้สึกว่าในฐานะเพื่อน…
คือเราต้องบอกให้พวกเขารู้
โดยเร็วที่สุด
คือ “ผมอยู่บนนั้นกับเฮย์เดน และเขาตายไปแล้วแน่ๆ”
เขาได้เห็นเฮย์เดน และ…
เขาเห็นเฮย์เดนบนเกาะและบอกว่าไม่รอด
มาร์คเล่าเรื่องรอยเท้าที่เขาเห็นบนเถ้า
และพวกเขาเชื่อว่า เป็นเฮย์เดนและทิเพนีที่เดินไป
ผมเดาว่าไปช่วยสองสามคนสุดท้าย
ให้ได้สบายกายใจในช่วงเวลาสุดท้าย
ทั้งทิเพนีและเฮย์เดนใส่ใจคนอื่นก่อนตัวเอง
แต่เขาไม่ได้กลับบ้าน
ตอนนี้ชัดเจนแล้วว่ามีสองกลุ่มบนเกาะ
คือคนที่ออกมาจากเกาะได้
และคนที่อยู่ใกล้การระเบิด
สำหรับผู้ที่สูญเสียคนในครอบครัวและเพื่อนๆ
เราขอร่วมแบ่งปันความเศร้าสุดพรรณนา ในช่วงเวลานี้และในความโศกเศร้าของคุณ
คนที่คุณรักยืนอยู่เคียงข้างชาวกีวี
ที่เป็นเจ้าภาพอยู่ที่นี่ เราร่วมโศกเศร้า ไปกับคุณ และโศกเศร้าไปกับพวกเขา
จำนวนผู้เสียชีวิตอย่างเป็นทางการ จากการระเบิดของภูเขาไฟนั้น
ในนิวซีแลนด์ตอนนี้อยู่ที่แปดคน
เก้าคนได้รับการยืนยันแล้ว
ล่าสุด พี่น้องชายวัยรุ่น…
จำนวนผู้เสียชีวิตจากหายนะเมื่อวันจันทร์ ขณะนี้อยู่ที่ 15 คน
เขาเป็นเจ้าหน้าที่รัฐผู้ทุ่มเท
เกวิน สามีของเธอ เป็นหนึ่งในเหยื่อทั้ง 21 ราย
และโซอี้ ลูกสาววัย 15 ปี
ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นอยู่สามสัปดาห์
ยังไม่มีใครบอกอะไรฉัน
แต่เพื่อนของฉันมาเยี่ยมที่แผนกแผลไฟไหม้
ฉันถามว่า “อ้อ เฮย์เดนเป็นยังไงบ้าง ฉันแปลกใจที่ไม่เจอเฮย์เดน”
และเธอมองครอบครัวฉัน แล้วทุกคนก็ร้องไห้ออกมา
นั่นแหละค่ะ ฉันถึงได้รู้
ผมตื่นมาในวันที่ 17 ธันวาคม
คุณปู่เป็นคนบอกข่าวร้ายกับผม
มาร์ค ลอว์รีบพาพ่อไปส่งโรงพยาบาล
ซึ่งน่าเศร้าที่ท่านทนพิษบาดแผลไม่ไหว
ส่วนแม่ผมเสียชีวิตอยู่บนเกาะนั่น
และท่านก็…
ได้กองทัพนิวซีแลนด์กู้ศพในอีกสองสามวันต่อมา
และพวกเขายังไม่แน่ใจว่าน้องสาวผมอยู่ไหน หรือเกิดอะไรขึ้นกับศพเธอ
เมื่อบรรพบุรุษ ติตาฮิ เสียชีวิตลง
มีเรื่องเล่าในตำนานพื้นบ้านเราว่าวิญญาณเขา
กลายเป็นผู้พิทักษ์ท้องทะเลในทุกวันนี้
ผู้ล่วงลับเองก็จะเหมือนกับบรรพบุรุษติตาฮิ
ฟาคารีได้อนุญาต ยินยอม
และรับพวกเขาเป็นผู้พิทักษ์ไคเทียกิชั่วนิรันดร์
พวกเขาเข้ารับหน้าที่ในเวลาที่พวกเขา จะไม่มีวันถูกลืมเลือนไป
(สิบแปดเดือนหลังการระเบิด)
บางวันก็ดี บางวันก็ไม่ดี
ถ้าจะให้ฉันพูดความจริงกับคุณ
ฉันรู้ว่าคนมองฉัน ฉันรู้ว่าคนมองมือฉัน
ฉันไม่ชอบเลย
ฉันรู้สึกว่าต้องอธิบายออกไปก่อน
ว่าแผลนี่ได้มาจากไหน
บางวันก็ง่ายกว่าวันอื่นๆ
โอเค วางกะหล่ำดาวไว้ด้านหนึ่ง
แอปเปิลกับมันหวานวางไว้อีกด้าน
สามีกับฉันกำลังฝึกวิ่งฮาล์ฟมาราธอน
บางวันที่ฉันมุ่งความสนใจที่บางเรื่องอย่างการวิ่ง
ก็จะดี และใช่ค่ะ ฉันมองเห็นอนาคต
ฉันเห็นวันที่จะมีความสุข และฉันมองผ่านเรื่องภูเขาไฟไปได้
แต่คือ… บางวันก็ลำบากมากๆ
ใช่
นิ้วนางของผมใช้งานไม่ค่อยได้
และเป็นอุปสรรคกับมือข้างที่ถนัดของผมมาก
ตอนนี้เรายังต้องผ่าตัดเดือนละครั้ง
เวลาที่ใช้ในการฟื้นตัวนี่ยาวนานมาก
ภูเขาไฟระเบิดแค่สองนาที แต่เกิดผลตามมาอีกหลายปี
ผมเข้าใจว่าไม่มีใครควบคุมธรรมชาติได้
แต่อย่างน้อยก็ต้องให้โอกาสผม ตัดสินใจอย่างมีข้อมูลพอ
ถ้าผมรู้อย่างที่รู้ตอนนี้
ไม่มีทางที่เราจะก้าวเท้า ขึ้นไปบนเกาะนั่นแน่ ไม่มีวัน
ค่ะ ฉันโดนลวกตั้งแต่ข้อเท้า
ไปจนถึงต้นขาและขาด้านหลัง
ข้อพับหลังเข่าฉันไม่เป็นไร เพราะตอนนั้นฉันนั่งคุกเข่าลง
ด้านหลังเข่าจึงถูกปกป้องไว้ ซึ่งเป็นเรื่องดี
ฉันรู้ว่าข้างนอกนั่นเกิดอะไรได้บ้าง
แต่คุณไม่เชื่อว่ามันจะเกิดขึ้นกับคุณ
เหตุการณ์นี้ไม่ได้เปลี่ยนความคิดฉัน เรื่องการปฏิบัติตัวกับธรรมชาติ
ฉันจะไม่ใช้ชีวิตโดยเอาแต่ หมกตัวอยู่ในห้องให้ตัวเองปลอดภัย
ไม่งั้นจะเป็นชีวิตแบบไหนกัน
ฉันว่าตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า ตัวเองผ่านเรื่องอะไรก็ได้ทั้งนั้น
ดังนั้น นั่นก็พอมีค่า
อาจจะไม่ใช่กับคนอื่น แต่สำหรับฉันมันมีสิ่งที่คุ้มค่า
ตลอดช่วงที่ผมอยู่ในโรงพยาบาล
ผมเข้มงวดกับการถ่ายภาพ ความคืบหน้าเอาไว้ทุกวัน
เพื่อจะได้มองย้อนกลับไปว่าผมมาไกลแค่ไหน
ผมผ่าตัด 17 ครั้ง
พวกเขาบอกว่าผมต้องอยู่โรงพยาบาลหนึ่งปี
แต่ผมภูมิใจมากที่จะบอกว่าผมอยู่นาน
แค่ไม่ถึงสองเดือน
ผมเป็นพวกหัวดื้อ
ผมไม่ยอมแพ้ ผมจะพยายามอย่างไม่หยุดยั้ง
และผมจะไม่ยอมเลิก ไม่ว่ามันจะยากแค่ไหน
ผมยังรักความเสี่ยง
แต่คงต้องบอกว่าเป็นความเสี่ยง ที่ผมคิดหน้าคิดหลังไว้แล้ว
พวกเขาไม่ควรไปที่นั่น
ไม่ควรไปที่นั่นเลย
ฉันมองเห็นฟาคารีได้จากที่บ้าน
เห็นได้จากทุกห้องในบ้านเลย
ยิ่งเห็นน้อยยิ่งดี บอกตามตรง
และคุณก็แค่ปิดม่าน ปล่อยมันไป
สวดมนต์สักเล็กน้อย
และวันต่อไปก็ทำเหมือนเดิม และ…
นั่นแหละค่ะ
ผมคิดว่าในบางแง่
เราเข้าใจเกาะนั้น
ว่ามันมีผลที่ไม่รู้
ธรรมชาติทำตามที่ต้องการ
แต่มนุษย์ก็มีนิสัยของเรา
เมื่อต้องเผชิญกับเคราะห์กรรม
ก็เป็นนิสัยของมนุษย์ที่เข้าไปช่วย
คนธรรมดาที่ยินดีสละชีวิตช่วยคนอื่น
นั่นทำให้คนเรา… คนดีๆ ในโลกเป็นอย่างที่ตัวเองเป็น
มีเรื่องด้านบวกมากมาย เกิดขึ้นจากเหตุน่ากลัวครั้งนั้น
แรงใจจากชุมชนมีเข้ามาอย่างล้นหลาม
มีมิตรภาพที่ฉันจะไม่ยอมแลก กับอะไรทั้งสิ้นในโลก
คุณต้องคิดในแง่บวกบ้าง
เพราะไม่อย่างนั้น ความทุกข์นั้นจะติดตามคุณไปตลอด
ที่ยิมของผม และเพื่อนร่วมงาน
เพื่อนๆ และครอบครัว
เป็นกลุ่มคนที่ผลักดันให้ผมเดินหน้าต่อ
พวกเขาทำให้ผมมีพลังขับเคลื่อน ให้พยายามอย่างหนักต่อไป
โดยเฉพาะคุณปู่ซึ่งเป็นที่พึ่งทางใจของผม
ท่านอยู่กับผมตั้งแต่วันแรก
และผม… ไม่มีทางมาไกลได้ขนาดนี้ ถ้าปราศจากรักและการสนับสนุนของท่าน
ผมมีจุดที่ไม่โดนลวกอยู่บนข้อมือ
นี่เป็นแนวที่มือเธอเคยจับอยู่
เป็นแบบนี้
ค่ะ มือนี้ถึงได้ดีกว่ามืออีกข้างเยอะ
มือข้างนี้ฉันกำไม่ได้ด้วยซ้ำ
และข้างนี้กำได้เต็มๆ
ฉันจะอยู่ข้างเขาเสมอ ตลอดไป
ฉันรักเขามาก และฉันรู้สึกว่า เรื่องนี้ทำให้เราใกล้ชิดกันขึ้นไปอีก
ผมพยายามออกไปที่นั่น ทุกๆ สองสามเดือนเพื่อไปทักทาย
เครื่องดื่มโปรดของเฮเดนคือเบียร์สไตน์ลาเกอร์
เป็นเบียร์นิวซีแลนด์ดีๆ น่ะ
และเราก็เอาไปเป็นโหลเลย เราจะนั่งกันตรงนั้น ใครก็ตามที่ไปกับเรา
เราจะดื่มสักขวดสองขวด แล้วเทขวดหนึ่งลงในทะเล แบบนั้นแหละ
ถึงผมจะไม่อยากเสียไปเปล่าๆ แต่เราจะเทขวดนึงลงไปเสมอ
เพื่อส่งให้เขาดื่ม
ดังนั้นคุณจะมองหาช่วงเวลาเล็กๆ มองหาสัญลักษณ์บอก
คงเพื่อหาหนทางก้าวไปข้างหน้า
เมื่อต้องเผชิญกับธรรมชาติ และทุกสิ่งที่ธรรมชาติทำให้เราต้องเจอ
เรายังต้องจำไว้ว่า มนุษย์อย่างเราจะมีกันและกันเสมอ
(การระเบิดของภูเขาไฟฟาคารี/เกาะไวท์ คร่าชีวิตคนไป 22 คน)
(ไม่มีหน่วยงานหรือบุคคลใดเข้ามารับผิดชอบ)
(ต่อการบาดเจ็บที่เกิดขึ้นและชีวิตที่เสียไป)
(เกาะยังคงปิดไม่ให้ใครเข้า)
(อ้างอิงจากบทความของวารสารเอาท์ไซด์)
(“เรื่องจริงของการระเบิดบนเกาะไวท์” โดยอเล็กซ์ แพร์รี่)