Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
OSOBLIWOŚĆ
Witajcie.
To jest początek.
Początek filmu Osobliwość.
Ludzie, których poznacie,
bohaterowie,
głęboko wierzą w swoje historie.
Bez historii jesteśmy niczym,
więc zachęcamy was do uwierzenia w naszą.
Jest rok 1862.
Udajemy się z Anglii do Irlandii.
Wciąż odczuwalne są skutki wielkiego głodu,
a Irlandczycy za tę klęskę obarczają Anglię.
Tam siedzi pielęgniarka.
Angielska pielęgniarka.
Odbywa samotną podróż.
Właśnie od niej zaczniemy.
Zapewne pielęgniarka.
To widać?
Spodziewam się też zakonnicy, a pani nią nie jest.
Nie.
Maggie!
Myślałam, że zatrzymam się u dziewczyny. Z rodziną O’Donnellów.
Zawiodła się pani.
Nie, ja tylko…
Nie mają gdzie pani umieścić. O’Donnellowie mieszkają za wioską.
Zamieszka tu pani razem z zakonnicą.
Po co tu zakonnica?
Witamy w Irlandii.
Pani pokój.
Śniadanie jest o ósmej.
Dzień dobry.
Będzie pani robić eksperymenty na Annie?
Nie. Znacie ją?
Wszyscy się tu znają, pani Wright.
Siedziałam z nią w ławce.
Tak?
Bóg obdarzył panią wieloma córkami.
Tylko ta jest moja. Pozostałe są po pierwszej pani Ryan.
Dałam się podejść.
Pani Wright, komisja czeka.
Daj jej zjeść.
Proszę.
Dziękuję.
- Czuwanie będzie trwać dwa tygodnie. - Tak ustalono.
- To za długo. - Trzeba to gruntownie zbadać.
Do wioski zjeżdżają gapie, żeby tylko zobaczyć dziecko.
I te gazety.
Ile będą się z nas wyśmiewać przez czyjeś dziennikarskie ambicje?
- To był artykuł medyczny. - W krajowej gazecie.
Mogę o coś spytać?
Nikt mi nie powiedział, co dolega tej dziewczynce.
Nic.
Dobrze.
Wrócę do swojej pracy w Anglii.
Anna O’Donnell nie je.
Jeśli pacjent w szpitalu odmawia jedzenia, używamy siły.
Nie można jej zmuszać.
Ani zadręczać pytaniami.
Ale nie wolno jej też odmówić jedzenia, jeśli o nie poprosi.
Dziewczynka w cudowny sposób żyje bez jedzenia
od jedenastych urodzin.
To nie ma nic wspólnego z cudem.
Celem czuwania jest ustalenie,
jak Anna O’Donnell funkcjonuje bez jedzenia.
- Mamy nad nią czuwać? - Tak.
Proponujemy ośmiogodzinne zmiany.
Od piątej rano,
od trzynastej i od dziewiątej wieczorem.
Odpowiada wam to?
Nie będziecie się naradzały.
Czternastego dnia
każda z was przedstawi własne świadectwo.
Ile dokładnie czasu minęło od jej ostatniego posiłku?
Cztery miesiące.
To niemożliwe.
Czemu nie dwie pielęgniarki, doktorze McBrearty?
Siostra Michael jest drugą pielęgniarką.
Rodzina O’Donnellów czerpie pociechę z obecności zakonnicy,
podobnie jak mniej naukowo myślący członkowie komisji.
Zakładam, że jest przykuta do łóżka?
Lepiej nic nie zakładać.
Jesteśmy.
- Dzień dobry, doktorze. - Witaj, Rosaleen.
Dzień dobry.
- Doktorze. - Dziękuję.
Mogę poznać historię pani córki, pani O’Donnell?
Jaką historię może mieć dziecko?
Nie je od czterech miesięcy. Zgadza się?
Tak.
Czy córka cieszy się zdrowiem?
Jest nieco delikatna.
Ale nigdy nie narzeka.
A jej apetyt?
Nie jest łakoma.
Mogę ją zobaczyć?
W tej chwili ma gości.
Gości.
Cały czas.
Zewsząd.
Panie O’Donnell, jak się pan miewa?
Doktorze.
To pani Wright.
Jest pani mile widziana.
Dziękuję.
Myślę…
że lepiej byłoby
czuwać przy niej w szpitalu.
Nie.
Nie zabierze mi pani córeczki.
Dziękuję.
Za fatygę.
To żaden kłopot.
Dla dziewczynki.
Na biednych, jeśli pan nalega.
Ona jest skarbem.
Cudem.
Dziękuję, doktorze.
To ja dziękuję, siostro.
…Krzyżu najdroższy,
delikatnymi członkami Pana, Zbawiciela mego, przyozdobiony
i krwią jego przenajświętszą zroszony.
Witaj, Anno.
Dzień dobry.
Nazywam się Elizabeth Wright. Mów mi pani Wright. Mogę?
Otwórz buzię.
Podnieś ręce.
Opuść.
Odwróć się.
Jeszcze raz.
Otwórz szeroko oczy.
Wydajesz się zdrowa.
Denerwujesz się?
Ale czym?
Przychodzą nieznajomi, tacy jak ja.
Wiesz, po co tu jestem?
Żebym nie zjadła.
Mam nad tobą czuwać.
A nie zabraniać ci jeść.
Wiesz, czym grozi przedłużony post?
Nie muszę jeść.
Żyję manną.
Z nieba.
Jakie to uczucie?
Sytości.
Pańskiego syna nie ma w domu.
Pat nas opuścił, niech Bóg ma go w opiece.
Pani nie ma dzieci?
Nie.
Jestem wdową.
Byłam zamężna niecały rok.
Wielbię cię, Krzyżu najdroższy,
delikatnymi członkami Pana, Zbawiciela mego, przyozdobiony
i krwią jego przenajświętszą zroszony.
Amen.
- Witam siostrę. - Dobry wieczór.
No i?
Przebyłam taki szmat drogi…
- Nikt pani nie zmuszał. Kolejny? - Jeszcze dwa.
- Żeby wydać fachową opinię… - Mnie ją wydaj.
Fachową opinię o dziewczynie,
której być może potajemnie podają jedzenie.
To by miało sens.
Jaka zacofana wieś sprowadza pielęgniarkę
do czegoś takiego?
„Zacofana wieś”. Opatrywała pani żołnierzy na Krymie.
W tym cała rzecz. To nie ma związku z pielęgniarstwem.
Płacą pani za siedzenie na tyłku przez dwa tygodnie.
- Usiądź na moim… - Ostrzegam cię!
Niech pani udowodni, że to brednie, a potem się stąd wynosi.
Kazałam domalować mu oczy.
Później.
Źle zrozumiałam.
Myślałam, że pani syn wyemigrował.
Potrzebuję dzieci blisko.
Przykro mi.
Najlepsi
zostają wcześnie jego aniołami.
Wracamy?
Nie.
Świeże powietrze służy płucom.
Masz duże buty.
Należały do brata.
Jesteś głodna?
Chcesz wody?
Dziękuję.
- Jeszcze? - Nie, dziękuję.
Kto to?
Święta Cecylia.
Jest patronką muzyki.
Słyszała ją w swoim sercu.
Szczęściara z niej.
Święta Łucja.
Patronka niewidomych i wzroku.
Święta Agnieszka. Czystość i niewinność.
Masz ulubioną?
Tę tutaj.
Mistyczne zaślubiny Świętej Katarzyny i Dzieciątka Jezus.
Dał jej obrączkę, ale tylko ona ją widziała.
Każdy może być wybrańcem.
Święty czy grzesznik.
Elżbieta z Turyngii.
Była wdową.
Najgorszy z grzechów.
Wcale nie.
Nie o to mi chodziło.
Wiem.
Twoja rodzina mówi na ciebie Elizabeth?
Czy Eliza?
A może Betty?
Nic nie mówią.
Nie mam już rodziny.
Przykro mi.
Nie wygląda, jakby nie jadła od czterech miesięcy, nieprawdaż?
Owszem.
Jak wielka jest moc siły życiowej.
Dobrze się czujesz, Anno?
Bardzo dobrze, ojcze, dziękuję.
Grzeczna dziewczynka.
Nie ruszaj się.
Raz,
dwa,
trzy,
cztery…
A jeśli Anna czerpie
z jakiejś odżywczej siły, której jeszcze nie rozumiemy?
Na przykład?
Magnetyzmu?
Cząsteczek zapachowych?
Ciągle zawracają jej głowę goście.
Do poważnego badania potrzebna jest cisza i izolacja.
Doktorze.
Je pani za siebie i za pacjentkę?
To nie było miłe.
Przepraszam.
Will Byrne, Daily Telegraph.
Z Londynu.
Tak jak pani.
Liczyłem na wywiad z cudowną dziewczynką.
Nie przyjmuje gości.
Zalecenie lekarza.
A jemu kto to zalecił?
Ten dobry doktor sam to zapoczątkował.
Piszę o niej artykuł.
Wykonuję swoją pracę.
A ja swoją.
To może przeprowadzę wywiad z panią?
Nightingale czuwająca nad dzieckiem.
Nie rozmawiam o pacjentach.
- A już na pewno nie z dziennikarzem. - Pisuję do wielu gazet.
Za szylinga napisze pan wszystko.
Co jeszcze sprowadziło tu panią, żeby niewolić to dziecko?
Kitty.
Jaki był ostatni posiłek Anny?
Pamiętasz?
Ciało naszego Zbawiciela.
Jej urodziny i komunia wypadły tego samego dnia.
Błogosławionego dnia.
Czyli woda i pszenica?
Nie, droga pani. To ciało i krew Chrystusa.
Według pewnej historii. Ja szukam faktów.
Przepraszam.
Nie chciałam…
Po to tu jestem. Żeby oddzielić…
Ja wydobywam torf, a pani prawdę.
Zgadza się.
Pani też potrzebuje swoich historii.
Zapisuje je w swoim notatniku.
Dziękuję.
Całkiem niezła biblia.
Witajcie ponownie.
Mówiłam wam.
Bez historii jesteśmy niczym.
Przyniósł ją ojciec Tadeusz.
Mówił, że prosiłaś o lampę.
Owszem.
- Blask świec jest za słaby. - Słodkich snów, skarbie.
Musimy być czujne, siostro.
To lampa olejowa.
Śpij spokojnie.
Knot musi być przycięty.
- Dobranoc, mamo. - Poradzę sobie.
Dobranoc, Kitty.
Zaśniesz przy świetle?
Tak, dziękuję, pani…
Betsy?
Siostro Wright, panienko.
- Ma siostra coś? - Żadnych narad.
Dobranoc, Anno.
Dobranoc, siostro.
…i krwią jego przenajświętszą zroszony.
Amen.
Dzień dobry.
Dzień dobry…
Lily?
Bo ja też zacznę wymyślać dla ciebie imiona.
Dzień dobry,
Lizzie.
Mam ci mówić Annie?
Annabelle?
Może Hannah?
Ale wtedy byłabym kimś innym. Nie sobą.
Nancy.
Albo Nan.
Nan. Podoba mi się.
Dobrze, Nan.
Jestem ci winna przeprosiny.
Wczoraj wieczorem…
przewróciłam jeden z twoich skarbów.
To pukiel włosów twojego brata?
Na pewno tęsknisz.
Twojej mamie bardzo go brakuje.
Smutek to boski szpadel.
To znaczy?
Przygotowuje grunt.
Mogę ci coś powiedzieć?
Mama nazywała mnie Lib.
Lib.
Pani Lib.
Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą.
Błogosławionaś Ty między…
Widziała coś siostra?
Nie ma nic do zobaczenia.
Słusznie.
Dzień dobry, skarbie.
Aniele Boży, stróżu mój, Ty zawsze przy mnie stój…
Pani Lib?
Tak?
Była pani na wojnie?
Tak. Odwróć się. Usiądź, proszę.
Jak było?
Ciężko.
Opiekowałam się żołnierzami.
Którzy widzieli okropne rzeczy.
Robili okropne rzeczy.
Byli bardzo chorzy?
Niektórzy tak.
Ale…
to wielki zaszczyt.
Być z ludźmi w chwili ich śmierci.
Otwierają się.
Opowiadają swoje historie.
Otwórz oczy.
Dusze w czyśćcu przez jakiś czas płoną,
żeby się oczyściły.
Ale dusze w piekle płoną wiecznie.
Twój brat na pewno jest w niebie.
Tego nie wiemy.
Myślałam, że jest pan w drodze do Londynu.
Chciałbym.
Mój wydawca domaga się codziennych depesz w tej ważkiej sprawie.
Na razie mogę tylko kąśliwie spekulować.
Usilnie proszę o pomoc.
Odsyłam do zakonnicy.
Jeśli mnie zobaczy, obłoży rózgami. Za bardzo grzeszyłem. To widać.
Ale to byłaby dobra historia.
Zarabiają na niej?
Wszystko idzie na ubogich.
Pieniądze dla Kościoła?
Nie tyle, by były warte takiego zachodu.
Doktor szuka sławy?
Nie. Podziwia jej siłę życiową.
A Flynn? Jest właścicielem ich domu i najżarliwszym z nich.
Ma obsesję na punkcie cudownego dziecka.
Akurat nigdy tam nie bywa.
To wszystko, co ona robi?
Wpatrywałam się w nią, aż piekły mnie oczy.
Odkąd tu jestem,
nie tknęła niczego prócz wody.
Jest aktorką.
Teraz idę w swoje łoże.
Spokojnie zmrużę moje oczy, wstąpię na wieczności drogę.
W każdej godzinie niech mię śmierć zaskoczy,
chętnie ją przyjmę, pójdę w wieczność błogę.
Od dziś się do niej nie zbliżacie.
Oprócz mnie i siostry Michael nikt jej nie tknie.
- Odejdźcie. - Tak nie można.
Takie są wymogi czuwania.
- Życzyliśmy jej dobrej nocy. - Róbcie to ze schodów.
- Siostro Michael? - Tak kazał doktor McBrearty?
- Tutaj. - Pocałunek matki jest święty.
Dobrej nocy.
Już niedługo.
Jakim prawem ta obca rozdziela rodzinę?
Nie ma gulaszu.
Nie szkodzi.
- Zobaczę, co mam. - Dziękuję.
To ta pielęgniarka.
Dziękuję za pomoc.
Jak tam mała oszustka?
Źle się czuje.
Ale nie pada z głodu.
Oczywiście, że nie, jest karmiona.
Zna dobre sztuczki. Czyim jest pionkiem?
Szybko wywiodła panią w pole.
Jest szczera.
Proszę.
Chcę ją poznać.
Świeże spojrzenie.
Wydobędę prawdę z tej świętoszki w niecały kwadrans.
Jaka bije z pana pewność.
Zabroniłam się do niej zbliżać,
więc prawda wyjdzie na jaw.
Bez rodziny przestanie być karmiona.
Historia poszczącej dziewczynki stanie się prawdą.
Może umrzeć.
Albo się przyznają.
Wtedy zostaną wygnani z domu,
ekskomunikowani
i zaciągnięci przed sąd za kłamstwo, zatajenie prawdy
i spisek w celu oszustwa.
Tyle czasu pani u nich była. Pani zdaniem dobrze to zniosą?
Dziękuję, Maggie.
- Witaj, skarbie. - Matuś.
Witaj, Anno.
Idź na górę.
- No już. - W porządku, kochanie.
Pani Wright, Rosaleen mówi,
że zakazano jej przebywać z własnym dzieckiem.
Przykro mi.
Ale to konieczne do obiektywnej oceny.
Nigdy pani nie zrozumie.
Moim jedynym zmartwieniem, jako proboszcza,
jest to, żeby zaznali spokoju.
Dlatego pochwala ksiądz tę głupotę?
Nie siostry zadaniem jest nas osądzać.
Ma pani tylko obserwować.
To mi pozwólcie.
Wielbię cię, Krzyżu najdroższy,
delikatnymi członkami Pana, Zbawiciela mego, przyozdobiony
i krwią jego przenajświętszą zroszony.
Amen.
Spójrz w górę.
Spójrz na mnie.
Otwórz buzię.
Wypluj.
No dalej. Wypluj.
Proszę pozdrowić ode mnie Willa.
Pana Byrne’a? Znasz go?
Z dzieciństwa.
Potem poszedł do szkoły…
a ja nie.
Teraz jest dziennikarzem.
Jego rodzina zamknęła się w chacie.
Po jego odejściu.
Gdy nadszedł głód,
zabili drzwi od środka.
Dlaczego?
Dla prywatności.
Żeby oszczędzić sobie wstydu i nie paść trupem na ulicy.
Nie.
Proszę go pozdrowić.
Pani Wright.
Co się stało?
Kitty powiedziała mi o pana rodzinie. Nie wiedziałam. Przykro mi.
Ale co?
Tę drastyczną część.
Nie było pana tutaj.
Pomógłby im pan, gdyby tu był.
Dziękuję.
Nie, proszę. To ja dziękuję.
Myślałam, że mnie nie lubisz.
Lubię, kogo lubię.
Urodziłam dziecko.
Żyła trzy tygodnie i dwa dni.
Przykro mi.
A twój mąż?
Zniknął kilka dni później.
Równie dobrze mógł umrzeć.
Wielbię cię, Krzyżu najdroższy,
delikatnymi członkami Pana, Zbawiciela mego, przyozdobiony
i krwią jego przenajświętszą zroszony.
Amen.
To ojciec Tadeusz każe ci to powtarzać?
Nie on.
Trzydzieści trzy razy.
Dlaczego tyle?
Wiek naszego Pana. Powstał po trzech dniach.
Trójka to święta liczba.
Czy to gość, pani Lib?
Nie, to mój przyjaciel.
Dzień dobry, Anno.
Jestem Will. A to Barry.
„Nie ma królestwa, którego bym nie przebył,
i czy to w dzień, czy w nocy, przechodzę niezauważony.
Czym jestem?”
Ktoś niewidzialny,
kto wszędzie krąży.
- Albo coś? - Nie naprowadzaj jej.
Wiatr?
Pan Byrne podróżował do wielu królestw.
Pisał o Rosji, Pendżabie, Egipcie.
Widział pan sfinksa z Gizy?
Siedziałem mu na grzbiecie.
Ma dwadzieścia metrów.
Proszę.
Co to jest?
Nazywa się taumatrop.
Obracasz sznurkiem między kciukiem a palcem wskazującym.
Jest uwięziony czy wolny?
Ty decydujesz.
W środku. Na zewnątrz.
Wewnątrz. Poza.
- Wewnątrz. Poza. - „I zaś…
w skórę moję
oble…”
Obleczon będę.
„…obleczon będę
i w…”
Ciele mojem.
„…w ciele mojem oglądam Boga mego.
Którego
ujrzeć mam ja isty”.
Pani O’Donnell.
Gołym okiem widać, że Anna słabnie.
Jest blada i zmęczona.
Nic jej nie było,
dopóki jej pani od nas nie odsunęła.
Panie O’Donnell,
chce pan, żeby córka wyzdrowiała?
Najbardziej na świecie.
To poproście ją, żeby jadła.
Kazała mi przysiąc.
W jej urodziny.
Kazała mi przysiąc,
że więcej jej o to nie poproszę.
Za moją żonę…
i moje dzieci.
To mój mały rytuał.
Żeby ich pamiętać.
Czyli…
skarży się na ból?
Wie pan, że nigdy nie narzeka.
A jeśli ma zdolność do przekształcania światła słonecznego w energię,
jak robią to rośliny?
Jest w niebezpieczeństwie.
Wielkie odkrycia naukowe,
od Archimedesa do Newtona,
zawsze wydawały się czarną magią, prawda, siostro?
To nie nauka, tylko brednie. Przerwijmy czuwanie.
- Pani Wright. - Anemia, puchlina, szkorbut, pelagra…
Jest pani pielęgniarką.
Proszę nie stawiać diagnozy.
Płacą pani za czuwanie, a nie ingerowanie.
Nie jest pani jej matką ani jej lekarzem.
Zapędziła się pani.
Jeśli Anna nie zje, może umrzeć.
Proszę robić swoje.
Mogę dostać coś do jedzenia?
Niedługo będzie posiłek.
Jeśli chce coś zjeść, to proszę.
Na kredensie jest zupa.
Zupa będzie w sam raz.
- Nie jest gorąca. - Nie szkodzi.
Dziękuję, Kitty.
Pani Lib?
Otwórz buzię.
Nie chcesz jeść, więc użyję siły.
Pani Lib, nie.
- Nie, proszę. - Otwórz usta.
Inaczej będzie bolało.
- Otwórz usta. - Nie.
- Proszę. - Nie ruszaj się!
Otwórz usta.
Anno, otwieraj!
Otwórz.
Przepraszam.
Wybacz mi.
Anno?
Wszystko w porządku?
Wszystko dobrze.
Dobrze się czujesz?
- Zawróćmy. - Nie.
- Muszę coś pokazać. - Innym razem.
Nie pani.
Jemu.
Uważaj, Anno.
Święta studnia.
Przychodziliśmy tu, gdy…
„Odwróć kamyk w…”
Bullaunie.
„Bullaunie”.
„Potrzyj szmatką to, co boli, i przywiąż ją do głogu”.
Tak.
„Zanim zgnije,
twój ból zniknie”.
Wysłałem mój artykuł.
„Stopniowe morderstwo”.
Spróbuj z innymi członkami komisji.
- Ona umrze. - Przestań.
Anno?
Jestem tutaj.
Daj mi ją. Nie możesz jej zanieść.
- To się musi skończyć. - Chodź.
Anno!
Już idziemy.
To tylko omdlenie, matuś.
Czy jest coś…
co mogę dla ciebie zrobić?
Nic?
Zupełnie nic, Anno?
Tylko się trochę prześpię, matuś.
A potem się obudzę.
Obudzisz się.
Jak się czuje?
„Mała Anna O’Donnell,
ostatnie żyjące dziecko skromnego wydobywcy torfu,
wydaje się za jedyne pożywienie mieć powietrze”.
Najlepsza nauczycielka.
Dlaczego jest na wózku?
Dr McBrearty go przyniósł.
Pożyczył od sir Otwaya.
Dopóki Anna nie stanie na nogi.
Pochyl się.
Wdech.
Jeszcze raz.
Wewnątrz.
Poza.
Wewnątrz.
Poza.
Usiądź.
Ściśnij moje ramię. Ściskaj.
- Dziękuję, siostro. - Trochę za wcześnie.
- Anno. - Do widzenia.
- Dziękuję. - Miłego dnia.
„Manna z nieba”.
Żywiłaś się nią.
„Pocałunek matki jest święty”.
Nie rozumie nas pani.
Nie, ale…
wiem, że twoja matka wypluwała przeżute jedzenie…
Manna z nieba.
- Ze swoich ust. - Od Boga.
- Żeby utrzymać cię przy życiu. - Manna.
Jedzenie, Anno.
To była święta tajemnica.
Misterium.
Anno.
Muszę to zgłosić.
Muszę.
Jestem tu po to, żeby poznać prawdę.
To jedz.
A gdyby matka znów cię całowała?
A gdyby…
Bóg znów
zsyłał ci mannę?
Czemu nie jesz, Anno?
Wielbię cię,
Krzyżu najdroższy,
delikatnymi członkami Pana,
Zbawiciela mego, przyozdobiony…
Twoja modlitwa?
Trzydzieści trzy razy.
Zachowując post.
Ale w jakim celu, Anno?
Jedna dusza zostanie uwolniona.
Uwolniona?
Z piekła.
Twój brat?
Pewnie jest bardzo blisko.
Anno.
Post to pominięcie jednego posiłku, nie wszystkich.
Ale to pokuta.
Muszę go uratować
przed wieczną męką.
Cały czas płonie.
Nie.
Nie, pani Lib.
Takie jest piekło.
- Nie. - Nieustające.
On był tylko chłopcem.
Był tylko dzieckiem. Czemu miałby płonąć?
Co takiego zrobił?
Mówił, że jest podwójna.
Podwójna?
Podwójna miłość.
Siostra…
i żona.
A ja…
Ile miałaś lat?
Dziewięć.
Tylko raz?
Miłość jest wieczna.
Opowiedział mi to jak historię.
Pobraliśmy się w nocy.
A potem zachorował.
To nie było święte. Został ukarany.
I…
matuś powiedziała, że…
- To moja wina, że odszedł. - Nie.
Nie. To nieprawda.
To nieprawda.
Nie.
Też go kochałam.
Ma pani pilne informacje dotyczące czuwania?
Tak.
Słuchamy.
Anna O’Donnell umiera.
- Pani Wright… - Ledwo stoi.
Ledwo się rusza.
Ma gorączkę i coraz większe tętno.
Jeśli obawia się pani o zdrowie pacjentki,
proszę przyjść do mnie, a nie wzywać wszystkich…
Czuwanie udaremniło proceder utrzymujący ją przy życiu.
Słuchamy.
Matka Anny, pani O’Donnell,
podawała jej jedzenie z własnych ust.
Obejmowała jej twarz i całowała rano i na dobranoc,
karmiąc córkę każdym pocałunkiem.
Jak ptak.
Teraz, gdy znacie odpowiedź, błagam, byście przerwali czuwanie
i zrobili wszystko, by dziewczynka nie umarła.
Kłamstwa.
Nie kłamię.
Sprowadzenie tu pielęgniarki było strasznym błędem.
Angielskiej pielęgniarki.
Po co miałabym kłamać?
„Stopniowe morderstwo”, pani Wright.
Ten dziennikarz to napisał, a nie ona.
A skąd miałby pojęcie o poszczącej dziewczynce?
Może przepytajcie pana Byrne’a.
Nie dopuściła pani do niej matki i ojca,
a oddała jakiemuś dziennikarzowi.
Robiłam tylko to, o co prosiliście.
Siostro Michael,
widziała siostra tę praktykę między matką a córką?
Ja…
Nie, sir Otwayu.
- Proszę. Kłamstwa. - Nie kłamię.
- Wszystko zmyśliła. - Nie kłamię.
- To był błąd. - Mówię prawdę.
Może zapytajmy Annę.
Dobrze.
Przyprowadźcie ją.
Wejdźcie.
Oto i ona.
Anno.
Pani Wright podzieliła się z nami czymś,
co zaobserwowała
między tobą a twoją matką.
Czy twoja matka cię karmiła, Anno?
Podawała jedzenie z własnych ust do twoich?
Pozwól, że spytam jaśniej, jeśli mogę.
Czy jadłaś coś
w ciągu ostatnich czterech miesięcy?
Mannę z nieba.
Tylko tyle.
Brawo, Anno.
Proszę kontynuować zgodnie z planem.
- Głupcy. - Panie Ryan, dokończymy.
Słyszeliście. Znalazła powód.
Zgodziliśmy się na czuwanie
i doprowadzimy je do końca.
Będę ją pielęgnować, aż umrze.
Jak robiłam już wiele razy.
Ode mnie to wszystko.
Jutro odprawię za ciebie uroczystą mszę.
Pomodlimy się o siłę i nadzieję
oraz o twoje zdrowie, Anno.
Dziękuję, ojcze.
Bardzo ładnie.
Grzeczna dziewczynka.
Już po wszystkim.
Połóż się.
Właśnie tak. Zamknij oczy.
Ona umiera.
Jest wybrańcem.
Nie. Jest dzieckiem.
- Nie znasz nas. - Chwila.
Pod wieloma względami to prawda.
Wielu rzeczy w waszym życiu nie rozumiem.
Ale wiem, co to żałoba
i strata.
Oraz ból po utracie dziecka.
Nie…
Okropieństwem jest skazać Annę na śmierć, gdy mogła pani temu zapobiec.
To dla jej zbawienia.
Może znów ucałuje ją pani na noc?
Albo na dzień dobry.
- Albo na pożegnanie. - To życie jest takie krótkie.
Następne jest na wieki.
Moje dzieci będą w niebie.
To szaleństwo.
- To obłęd, Lib. - Dobrze. Nie pomagaj.
- Nie możesz odebrać dziecka rodzinie. - Nie chcą jej.
Źle zrozumiałaś tych ludzi. Jestem jednym z nich.
On ją kocha.
Miłość wymaga w końcu działania, interwencji.
- Nie przyglądania się. - Wiara i modlitwa są jego działaniem.
- Nie rozumiesz. - Może i tak.
Ale tu nie chodzi o kwestię filozoficzną.
Tylko o życie dziecka, a oni ją zabijają.
Sam tak napisałeś. A może kłamałeś?
- Jej matka i ojciec… - Zawiedli ją.
- To nie… - Pomożesz mi?
Rodzina będzie dziś na mszy. To moja ostatnia szansa, by jej pomóc.
Proszę.
Będziesz u studni o zachodzie słońca?
To może być coś nowego dla nas.
Nowa historia. Nowe życie.
Nie chcę tego.
Nie domagam się twojej miłości.
Proszę cię o pomoc i może…
może o inne życie i znalezienie szczęścia gdzie indziej.
Nie.
Jeśli nie chcesz jechać…
Chciałabym…
żebyśmy wyjechali razem.
Ale jeśli nie, to zabierzesz nas do Dublina?
Tylko tyle.
To nie jest błahostka.
Za porwanie grozi więzienie.
Nie chciałbyś, żeby ktoś ocalił twoją rodzinę?
Przepraszam. Nie chciałam.
Will, nie.
Proszę cię. Wybacz.
Anno.
Obudź się, proszę.
Anno.
Czy ja przechodzę na stronę Boga?
Tak.
Już prawie czas.
Anna idzie do Boga.
Anna umrze.
A jeśli…
gdy Anna umrze,
ty się obudzisz.
Nowa dziewczynka.
Dziewięcioletnia.
Której nigdy nic się nie stało.
Jak by się nazywała?
Co?
Nan.
Oczywiście.
Anna umrze.
Tak.
Anna umrze,
ale Nan będzie żyć.
Czas iść do Boga, Anno.
Nie bój się.
Jestem przy tobie.
Zamknij oczy.
No dalej.
Zamknij.
Właśnie tak.
Bardzo dobrze.
Żegnaj, Anno.
Nan?
Obudź się już, Nan.
Nan?
Jestem Nan?
Tak.
Jesteś.
Wszystko jest tutaj.
„Godzina 20.22. Poważne przekrwienie płuc.
20.43. Delirium.
20.49. Zaburzenia oddychania.
Nieregularne tętno.
Godzina 20.57.
Zgon”.
Zastanawia mnie, jak to się stało,
że chata spłonęła,
pani Wright?
Przyznaję…
że kiedy umarła, straciłam rozum.
Gdy próbowałam ją odratować,
moja sp…
Lampa.
Musiałam ją przewrócić.
Miała jej pani doglądać, a zostawia za sobą pogorzelisko.
Nie udało się znaleźć nawet kości?
- Trudności spotęgowane przez ulewy. - Niewiarygodne.
Ruiny staną się świątynią.
Nie pleć bredni, Flynn.
Nie można otworzyć ciała,
ale było zagłodzone na śmierć.
Zobaczyłbyś tam tylko świętość.
Nasza pierwsza święta od średniowiecza.
- Ojcze, na miłość boską. - Nic nie udowodniono, Flynn.
Taka jest prawda.
Bo ta kobieta zniszczyła wszelkie dowody cudu,
paląc dom.
Chryste.
To oskarżenie?
Oczywiście.
- To sprawa dla policji. - Wystarczy.
Najpilniejsze pytanie,
tak jak ja to widzę,
to w jakim stopniu można obarczyć winą pielęgniarkę
będącą na usługach
tej komisji?
Pozostanie pani tutaj,
dopóki naczelnik policji pani nie zwolni.
Chyba nie muszę dodawać,
że nie dostanie pani zapłaty.
Boli?
Okropność.
Tak długo na to zezwalali.
Skazując dziecko na śmierć.
Co za ludzie.
Mogę…
o coś spytać?
Zanim siostrę wczoraj znalazłam,
wydaje mi się, że miałam wizję.
Byłam zbyt niespokojna, by zostać do końca mszy.
W drodze do domu
widziałam…
anioła
na koniu,
odjeżdżającego z Anną.
Czy trafiła do lepszego miejsca?
Może mi pani to obiecać?
Obiecuję.
„Z powodu braku ciała
słynna poszcząca dziewczynka
została uznana za zmarłą in absentia.
Nie można nikogo winić.
Nie przypisuje się winy
ojcu i matce,
którzy pozwolili dziecku
zemrzeć.
Nie postawiono też zarzutów
sędziwemu lekarzowi,
który łudził się,
że odkrył Fontannę Młodości.
Tak samo samozwańcza komisja
nie musi wyjaśniać, dlaczego nadzorowała głodzenie
kolejnego irlandzkiego dziecka.
Może nie jest to problem jednej wioski, która zbiera się, by opłakiwać stratę
i żałować za grzechy zaniechania,
ani też jednego narodu.
Czy w całym imperium
nie pozostawia się dzieci na śmierć w rowach i rynsztokach
każdej nocy w roku?
Ten cały smutny świat
jest zbyt głodny, by dostrzec cud
w każdym zwykłym dziecku”.
Pani Lib?
Pasażerowie statku SS Northumberland płynącego do Sydney.
Otwierać.
- Imię i nazwisko? - Elizabeth Cheshire.
C-H-E-S-H-I-R-E.
Wilkie Cheshire.
A ty?
Powiedz, kochanie.
Nan Cheshire.
- Dobrze. Tędy proszę. - Dziękuję.
Następny.
Wewnątrz. Poza.
Napisy: Anna Samoń