Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Londra, 2021
Hükümetin
tavsiyesini
dinledim ve...
Ne diyorlardı?
- Yeniden eğitim. - Yeniden eğitim.
Seramikçi olmak için yeniden eğitim aldım çünkü
hükümete göre müzisyenlerin mesleklerini yapmaları pandemide mümkün değilmiş.
- Turne yapan sanatçıların. - Turne sanatçılarının.
Menajerimi dehşete düşürerek
seramikçilik mesleğine geçmiş bulunmaktayım.
Bunlar Staffordshire heykelleri.
Orijinal eserler.
Harika.
Arkası düz.
- Esasında biblo bunlar. - Üretim bandında yapılmışlar.
Ve çocuklar yapmış.
- Öyle mi? - Evet.
Viktorya Dönemi'nde fabrikaların üretim bandında çalışan çocuklar yapmış.
Küçük elleriyle ve...
Şu çok güzel.
Şuradaki ise ilk yaptığım.
Kazanda kaynatılan bir azizin figürüydü.
Anladım.
Ama yanlış sırlama işlemi yapmıştık ve doğru renkleri bulamamıştık.
Pek başarılı olamamıştık yani.
Bunu yaptıktan sonra
"Göründüğü kadar kolay değilmiş." diye düşündüm.
Evet.
Orijinal çizim bu.
Ever, orijinal çizim o.
- Nick mi çizdi? - Evet.
Bu şekilde yapmak istemiştim.
Kazanda kaynatılan bir aziz figürü olsun istemiştim.
Her neyse, başlayalım mı?
Evet, Şeytan'ın hayatında tura çıkar bizi.
Tamam, bekleyin.
O zaman, şöyle yapabilirim...
18 adet figürde
Şeytan'ın hikâyesi anlatılıyor.
Reçineden yapılmış bir figür bu.
Bunların hiçbirine sırlama işlemi yapılmadı.
Burada Şeytan,
bebek hâlinde.
Bu figürün ismi "Şeytan Uyanıyor".
Tayın yanına sokulmuş.
Bunun ismi ise "Dünya, Şeytan'a Miras Kalıyor".
Artık ufak bir oğlan olmuş.
Şeytan burada çocuk hâlinde.
Ve yanında küçük bir maymun var.
Küçük, kahverengi bir maymun.
Şeytan, denizciyle birlikte.
Bu Şeytan'ın ilk aşkı.
Büyüyor ve cüretkâr, tehlikeli şeyler yapıyor.
Şeytan savaşa gidiyor burada.
İsmi "Şeytan Savaşa Gidiyor".
Gördüğünüz bu küçük tavşanların hepsine
altın yaldızlama yapılacak.
Artık genç bir adam.
Savaşa giden genç bir adam.
Evet.
Bunun ismi, "Şeytan Savaştan Geri Dönüyor".
Artık farklı biri.
Boynuzları daha büyük.
Aldığı madalyalarla savaştan geri dönüyor.
Edindiği savaş deneyimiyle yüreklenmiş, güçlenmiş hâlde
kafataslarıyla dolu bir tarladan geçiyor.
Burada "Şeytan Evleniyor"
Kadın elinde küçük bir tavşan tutuyor.
Tavşanlar, figürlerde arada bir kendini gösteriyor.
Çıplak.
Pekâlâ...
Ve Şeytan...
Bunun adı ise "Şeytan İlk Çocuğunu Öldürüyor".
Ve "Şeytan Çocuğu Kurban Ediyor".
Şeytan burada
dünyayla olan bağını
işlediği günahlar aracılığıyla koparmış.
Burada
dünya normal şekilde işliyor.
Tavşanlar.
Çocuklar.
Hayat devam ediyor
ve Şeytan dünyayla ilgili düşüncelere dalıyor.
Bunun adı "Şeytan Vicdan Azabı Çekiyor".
İşlediği...
Yalnız ve dünyadan bağı kopmuş hâlde.
Ve kafataslarının arasında diz çöküyor.
"Şeytan Yaşlandı".
Ve "Şeytan'ın Son Dansı".
Bu figürün adı ise "Şeytan Ölüyor".
Ölüyor.
İki denizcinin kollarında ölüyor,
kanaması devam ederken Şeytan'ı tutuyorlar.
Kanı aşağıdaki büyük bir göle akıyor.
Kanının aktığı gölde iki beyaz kuğu...
Kuğuluk yapıyorlar işte.
İki tane keçi benzeri canlı ve meşale tutan iki kadın var.
Ve son figür...
Bu son figür.
Reçine kalıp, başka bir şey yapılmadı.
Bitince çok güzel olacak.
Şeytan, bir yere atılmış.
Bedeni ölmeye ve çürümeye terk edilmiş.
Ve bir çocuk diz çöküp
affediciliğinin göstergesi olarak elini Şeytan'a uzatmış.
Çok ama çok güzel olacak.
Adı ne Nick?
Adı "Şeytan Affedildi".
Başlıyoruz.
Marianne, koltuğa geçmek mi istersin yoksa orada kalmak mı?
- Koltuğa geçeyim. - Tamam.
- Alalım mı şimdi? - Evet.
Tamam.
Bunu bırakmalıyım.
- Hazır mısın? - Evet.
Şuradan geçelim.
Tamam.
Umarım bu hâllerimi çekmiyorsunuzdur.
Ama kesin çekiyorlar.
Her zaman çekiyoruz Marianne.
Eyvah...
Ama anlaşma yapalım, beğenmezsen...
Hayır, aylardır ne kadar hasta olduğumu düşünmen lazım.
Şu an da hasta olduğumu da
Şundan kurtulalım, pekâlâ.
Sözler nerede?
- Tamam. - Pekâlâ.
Disiplinli olmalıyız
çünkü zor nefes alıyorum.
Sen "Şimdi başla." de, ben de başlarım.
- Tamam. - Ve oksijenimi çıkarmam gerekecek.
Tamam.
- Anladın mı? - Anladım.
Güzel.
Waz, bilgisayarın tamam mı? Hazır mısın?
- Warren? - Evet?
Az önce "Waz" mı dedi sana?
- Evet Marianne. - Waz.
Lakabın bu mu?
Evet...
Çok kötü!
Basit ama.
- Waz mı? - Lakabı, evet.
Waz.
Çok şaşırdım.
Neden?
- Bilmiyorum, şaşırdım işte. - Tipik Avustralyalılar.
Böyle huyları var.
Ne?
Avustralyalıların böyle huyları var.
Evet, galiba öyle.
Warren'a Waz, Barry'ye Baz diyoruz.
Anladım.
Senin lakabın ne?
- Andrew. - Pekâlâ.
Gördün mü bak?
Marianne'i de kimse kısaltamaz.
- Öyle mi? - Evet.
Lakabın olmadı mı hiç?
- Hiç olmadı. - "Faithfull" değil miydi?
"Faithless" daha doğru.
Hazır mıyız?
- Hazır mısın Chris? - Evet.
- Amy? - Evet, buradayım.
Neler olduğunu söyleyin.
Flaşlar hazır mı?
"Hazır mısınız?" dediğinde "Evet." demeniz beklenir.
Flaşlar hazır mı?
- Hazır. - Evet, hazır.
- Tamam o zaman. - Tamam.
Pekâlâ.
- Hazırız Marianne. - Tamam.
Oksijenini çıkarabiliriz.
Çıkarabilir misin?
Pekâlâ.
Yanağıma biraz daha sürüver çabucak.
- Tamam, pekâlâ. - Tamamdır.
Evet.
Tamam.
- Herkes hazır mı? - Evet.
Işığı alalım.
- Evet. - Motor!
Senin sıran Chris.
"İşten Önce Dua
Yüce, Çetin
uzak yıldızların rotalarını berraklaştıran sen,
şimdi bu ruhu uçur.
Mutlak, soyutlanmış acısını dindir.
Huzursuz, sessiz,
net bir nota gibi ses,
flüt gibi saf, güçlü
doğruluk ver.
Çetin, Yüce
lütfunla değişmez şarkıyı
çürüyen akciğerden çıkaran sen,
mutlak bir biçim ver ona."
Dostum!
Çok güzel.
Bu bitti.
Buzdan heykel işine geri dönüş.
Bu da bitti.
"Waiting For You" bitti.
"Bright Horses" bitti.
"Hollywood" kaldı.
Hadi bakalım!
Başlayalım.
Gel.
Yaklaşık bir hafta önce ayrıldım ve geri geldiğimde ise...
Televizyon yerde yatıyordu resmen.
Üzerine bir şey düşmüştü.
Her yer bok içindeydi resmen.
Sanki televizyon parti vermiş gibiydi.
Kendini dışarı...
Kendini camdan dışarı atmış.
"Sikerler!" deyip partilemişti sanki televizyon.
Çok komikti.
Bunu gördün mü?
Cidden çok güzel.
Bu bir herbaryum. Röprodüksiyon.
İnanılmaz bir şey.
Şair Emily Dickinson, evet.
Onun herbaryumu mu?
14 yaşında yapmıştı bu bitki koleksiyonunu.
Daha sonra...
Sanırım dünyanın en narin kitabı.
Orijinalinin fotoğraflarını çekip kopyasını yaptılar.
Çok güzel.
Dün geceki kayıtları gözden geçirmek eğlenceliydi.
Hatırladığım kadarıyla...
Şuna bir baksana.
Hasiktir be! Masaüstüne bak Robbie.
Kâbus gibi lan!
Aradığın şeyi nasıl buluyorsun?
Mükemmeliyet budur işte, değil mi?
Herkesin masaüstü böyle değil midir zaten?
Biçim ve düzen algısına sahip olduğumu söyleyemem.
Daha sonra da yapabilme şansımız var ama
asıl mesele, anı tam anlamıyla yaşayabilmek.
Anda olanları görebilmek.
Serbest atış yapıyoruz, öylece oturup çalmaya başlıyoruz yani.
Saatlerce ve saatlerce müzik yapıp
o anları bulmaya çalışıyoruz.
Hayır, aslında şarkılar hazırdı.
Şarkı sözleri hazırdı ama tecrübelerimden biliyorum ki
muhtemelen o şarkılardan tatmin olmazdık.
Nick'le çalışmanın en güzel yanı
her şeyi denemeye hazır biri olması.
Gittikçe daha fazla şey deneyebilmesi.
Warren neredeyse her zaman gönderici rolünde.
Alıcı rolünde olmadığını söyleyebilirim.
Bu durumu kendisi için adaletsiz ve yanlış olarak görme hakkı olmasına rağmen.
Ghosteen albümünün yapıyorduk ve ilk kayıt seansının son gününe yaklaşmıştık
Nick ayağa kalktı ve dışarı çıkarken
"Pedalının sesine daha fazla dayanamayacağım!" dedi.
Sürekli aynı ses çalıyordu.
30 dakika boyunca aynı tonda çaldım.
Oturup şarkı yazmam ve şarkıları stüdyoya götürmem anlamsız diyebilirim çünkü...
Warren'ın yüzünü tutup
"Warren, şimdi bir şarkı yapacağım.
Benim yazdığım bir şarkı.
Bunlar da akorları." dersem durum farklı olur tabii...
Neden bilmiyorum ama bir şeyi kafaya koyduğumda
o işten bir daha uzaklaşamıyorum.
Farklı bir durum.
Bir ton sorun yaşıyoruz.
Warren ile aynı odaya girince bir ton sorun yaşıyoruz.
Ama öyle anlar var ki...
Tuhaf bir ruh hâline giriyoruz.
O an neler olduğunu anlayamıyoruz.
İşte o zaman bir şeyler üretiyoruz.
Benim için olağanüstü bir deneyime dönüşüyor.
Büyüleniyorum.
Büyüleniyorum...
O anda değil,
gerçi o anın büyüsüne kapılıyorum ama
ansızın o sesleri duyunca afallıyorum.
Ama aslında bir saçmalık okyanusundaki parçacıklar gibiler.
Anlatabildim mi?
Şu an sadece oyalanıyoruz.
- Şimdi başlıyor. - Evet.
Performansı sergilemek de zor çünkü koduğumun akordunu bekliyorum.
Anormal bir yavaşlık seziyorum.
Bir de diğer türlü deneyelim.
Tamam, senin sesi halletmeliyiz.
- Yapabilir miyiz şu an? - Evet.
Evet.
Bu kadarına gerek yok.
Mick ve Blixa varken Bad Seeds'e katılması nasıl oldu?
Yan rol üstlendi.
Yapılan şeylere ufak dokunuşlar katıyordu sadece.
Ve sonra yavaş yavaş bütün Bad Seeds üyelerinin işini bitirdi.
Kendine dikkat etsen iyi olur dostum.
Sadece ben ve Waz kalmış olabiliriz.
Evet, biliyorum.
Sıradaki hedef olduğumu biliyorum.
Daha çok şarkı söylemeye başladı, fark ettim.
Evet.
- Hazır mıyız? - Evet.
- Beklemede kalın. - İyi şanslar!
Binlerce soru var.
Binlerce ve binlerce.
38.065 tane soru var.
Hepsini size okumayacağım.
E tabii.
Ama göz atıp aralarından birkaç tanesini seçebilirim.
"Ağabeyim David, iki yıl önce öldü.
Sadece 24 yaşındaydı, bense 19'dum.
Herkesin hayatına devam edip onu unuttuğunu hissediyorum.
Öfkemi salıvermekten korkuyorum.
Ya öfkem olmadan kendimi tanıyamazsam?
Kederim, ayrılmaz bir parçam oldu uzun süredir.
Allison."
The Red Hand Files projesinin en sevdiğim yanı
ve aslında projeyi ruhani bir iş olarak görmemin sebebi
bu soruların üzerinde bir süre düşünmem gerekmesi,
ve hemen cevap verememem.
Hemen cevap verdiğimde
tabiatımın daha iyi tarafıyla cevap veremiyorum diyebilirim.
- Mantıklı geldi mi? - Evet.
Kişinin ne söylediğini düşünmek için
soruyu içselleştirebilmek ve
soran kişinin hâlini anlayabilmek için birkaç gün düşünmek gerekiyor.
Kolayca yapabildiğim bir şey değil.
Bu yüzden The Red Hand Files, tabiatımın daha iyi tarafında kalmamı sağlıyor.
İskoçya'dan Billy.
"Karım beni evden kovdu.
İşten atıldım. Hepsi bir hafta içinde oldu.
İntihar fikri aklımdan çıkmıyor.
İnsan, hayatı üzerinde hiçbir kontrolü olmaması fikriyle nasıl başa çıkabilir?"
Bu da çok güzel bir soru.
Ve çok dokunaklı.
Bu sorular çok etkileyici çünkü
Aslında...
İnsanın başına bir iş geldiğinde
ilk işi buraya yazmak olmaz.
Danışabileceği hiç kimsesi olmayan çaresiz insanlardan gelen sorular bunlar.
Bu soruları gönderdikleri yer...
- Boşluk. - Evet, boşluğa gönderiyorlar.
Sevgili Billy,
çeşitli biçimlerde The Red Hand Files'a gelen mektupların çoğu
esasında aynı soruyu soruyor.
Senin sorduğun soruyu.
Nasılsın Corin?
İyiyim, çok iyiyim.
Dünden beri görüşmedik.
Hayatım üzerinde hiçbir kontrolüm olmaması fikriyle nasıl başa çıkabilirim?
Bu soruya çoğu zaman ihanet, öfke, içerleme ve
umutsuzluk duyguları eşlik eder.
Gerçek şu ki, hepimiz hayatımızı tehlike ve risk altında,
faciaların eşiğinde yaşıyoruz.
Düzgün giden hayatını kargaşadan ayıran perdenin incecik olduğunu keşfettin.
Bu durum varoluşun olağan gerçekliği ve hiçbirimiz bu gerçeklikten muaf değiliz.
Zamanla hepimiz kontrolün bizde olmadığını anlarız.
Hiçbir zaman bizde değildi.
Hiçbir zaman da olmayacak.
Ama güçsüz durumda değiliz.
Hayatın bize sunduğu her türlü şeye nasıl tepki vereceğimiz bizim elimizde.
Dibe batabilir ve oradan oraya sürüklenebilirsin.
Yaşadığın talihsizlikler yüzünden hissizleşip hayata küsebilirsin.
Ya da hayatın sunduğu fırsatlara doğru ilerleyebilirsin.
Değişim ve yenilenme fırsatlarına doğru.
Hayat sana daima alternatif bir yol sunacaktır Billy.
O yolu ara ve o yolda ilerle.
O yolu seçmek,
hayatın hepimize yaptığı kötü sürprizlere karşı büyük bir başkaldırma eylemidir.
Sevgiler, Nick.
Bir şey söyle.
Kulak içi kulaklıktan daha mı iyi bunlar?
Kısaltalım Nick.
Evet, kısaltabildiğin kadar kısalt.
- Daha iyi mi? - Sen söyle.
Tutmamı istiyorsan tutabilirim.
Hayır, hayır. Dengesini sağlayalım yeter.
Perdeyi kapatmamız gerek.
- Perdeyi kapatmamız gerek! - Çak.
Teşekkürler.
Bir dakika bekleyelim millet.
Rahatlayalım.
Evet!
Evet, eskisinden çok daha mutluyum.
Bu hiç derdim olmadığı anlamına gelmiyor tabii ki.
Ama benim için en önemli şey mutluluk değil.
Hayatta bir şeyleri anlamlı bulmam önemli.
Buna daha bağlıymışım gibi hissediyorum.
Ve bu beni daha mutlu ediyor.
Hayatımda işimden bağımsız bir anlam bulmak
beni mutlu ediyor.
Yaratıcı hayatıma bağlı olmayan bir anlam bulmak.
Bir şeye doğru ilerliyormuşum gibi hissediyorum,
dünyanın anlamlı bir yer olduğunu hissediyorum.
Dünyanın doğasının anlamlı olduğunu hissediyorum.
Ve insanların anlamlı varlıklar olduğunu.
Hadi.
Gelin.
Bize doğru gelin.
Hepinize teşekkür ederim.
Bizimle ilgilendiğiniz ve yaptığınız her şey için teşekkürler.
Çok güzeldi.
Hepinize teşekkürler.
Şarkıcılar.
Yaylılar.
Sona gelmiş gibi olduk.
- Ve Bayan Covid. - Daha sona gelmedik.
Daha bitmedi
Başa dönelim.
Pekâlâ.
Sona gelmiş olabiliriz.
Tamam.
"Sözlerin ve müziğin için,
müziğin zor zamanlarımda akıl sağlığımı toparladığı için teşekkür ederim.
Merak ediyorum, tüm bunların ardında, müziğin, sözlerin, takım elbiselerin,
kederin, şefkatin, utancın, suçluluğun ve neşenin ardında sen kimsin?
İrlanda'dan Kev."
Nasıl cevap verirdin bu soruya?
Bilmiyorum.
Sanırım birkaç yıl öncesine göre kendimi farklı bir şekilde
tanımlardım.
Önceden kendimi bir müzisyen ya da
yazar olarak tanımlardım.
Mesleğimle ilgili olan bu tanımlardan
uzaklaşmaya çalışıyorum.
Ve kendimi bir insan olarak görüyorum.
Bir eş olarak, bir baba olarak.
Müzik yapan ve bir şeyler yazan
bir eş, baba, arkadaş ve vatandaş olarak görüyorum.
Tam tersinden ziyade.
Zaman zaman sinirlensem de bu filmi yapmaktan çok keyif aldım.
Yani aslında...
Film yapma sürecini sevmem.
Kimse sevmez zaten.
Hayır, hayır.
Earl ile konuşuyordum...
Earl ile telefondayım.
Earl'e merhaba diyelim.
Ama...
Filme çekiliyorsun, saklansan iyi olur.
Saklanma Earlie.
Saklanmıyorum, buradayım.
Cenin pozisyonunda yerde yatıyordum odamda...
Aradayken...
Balcony Man şarkısını tekrar çekmemiz gerekiyordu.
İlkini çekerken ne bok yiyordunuz bilmiyorum ama...
Görünce "Mükemmel olmuş!" diyeceksin.
Ve Earl...
"Siktir be! Tekrar çekmemiz gerekiyormuş." deyip sızlanıyordum.
O sırada Belfast'ta bir filmin çekimindeydi.
"Baba, gerçekten zor olduğunu biliyorum.
Film çekmenin çok zor olduğunu biliyorum.
Hiç hazzetmediğini biliyorum ama artık
mızmızlanmayı bırak amına koyayım!" dedi.
"Peki..." dedim.
"Kalk ve git o şarkıyı söyle." dedi.
- Sonra görüşürüz. - Tamam.
- Görüşürüz! - İyi misin? İyi misin orada?
- Evet, evet. - Tamam.
Görüşürüz.
Hoşça kal.
- Evet! - Evet!
Kumbaya'ya katıl!
Kumbaya'yı söylemek zorunda mıyım?
Kaçamazsın dostum.
Dostum.
Tam piyano çaldığında gelen ışık nasıldı Robbie?
İnanılmaz!
Harika.
Tamam, bir sonraki aşamaya geçebiliriz artık.
- Yaşasın! - Çok şükür! Bravo Rob.
Pencereleri kapatın.
Evet.
Orijinalinde ikinci yarıda çalıyor.
İlk dörtlüğün ikinci yarısını çalıyorduk.
Öyle mi?
Evet, ikinci yarısını.
Sönüyor Jake.
Döndürebilirsin.
Ama...
Işıklarla iyi görünmüyor.
- Güçlü görünmüyorlar. - Susie yarın gelmeyecek.
Sönüyor, hâlâ aynı.
Tamam...
Gerçekten hayal kırıklığına uğradım ve üzüldüm.
Geri dönebiliriz.
Aşı olduktan sonra hastalanmış.
- Bugün üçüncü gün. - Evet.
Yarın hâlâ hasta olursa...
Gelemeyeceğini hissediyorum.
Onunla konuşabilirsin.
- Çok, çok uzun zaman önce... - Bilmiyorum.
Merhaba.
Hayır, cidden...
Andrew benim...
Sevgilimle evlendi.
Çocukları oldu.
- Kesme burayı! - Bunun hakkında bir şarkı yazdım.
Sonraki çeyreğe geçelim.
Şarkının adı Deanna. O şarkıyı biliyor musunuz?
Tekrar çekmeliyiz.
Önümüzde 15 dakika var. Hızlı olalım!
- Çekiyoruz. - Onunla evlendi.
Ne yapıyoruz? Hadi! Tekrar!
Nasıl yani?
Her zaman mesafe açısından bakın.
Bir rol alacak mısın?
Kalemi olan var mı?
Kahve alabilir miyiz?
Rachel bana bir Americano getirsin.
Hayır, soğuk sütlü bir fincan kahve sadece.
Zekice.
Hazır mısınız?
Şunu yapalım.
- Kamera kayıtta! - Kamera kayıtta!
Steadicam umarım yetişir.
Çak!
Pardon, pardon.
- Kes! - Pardon.
- Kes! Kes! - Pardon.
Biri koşup...
Tekrardan alalım, tamam mı?
Tek duyabildiğim Andrew'un çığlıkları.
Filmin adı bu.