Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪สวัสดีทุกคน
‪ราเกล อ่านเรื่องของเธอให้เราฟังหน่อยสิ
‪ไม่ หนูยังไม่ได้เขียนเลย
‪จะสมัครเข้าเวิร์กช็อปไปทำไมถ้าจะไม่เขียน
‪เธอเขียนแล้วแอบไว้ต่างหาก
‪มันอยู่ตรงนั้น
‪นั่นอะไร
‪- อะไรคะ ‪- กระดาษนั่น
‪- ไม่มีอะไรค่ะ ‪- มีสิ
‪ไม่มีอะไร!
‪มีใครอยากอ่านของตัวเองบ้างไหม
‪ถ้าคุณอยากเล่าเรื่อง แค่รู้วิธีเขียนยังไม่พอ
‪คุณยังต้องกล้าพอที่จะเขียนด้วย
‪ซึ่งเป็นเหตุผลที่เรื่องนี้ไม่ได้เริ่มต้นที่นี่
‪ฉันว่ามันน่าจะเริ่มต้นที่บ้านฉัน
‪(บ้านฉัน)
‪บ้านธรรมดาๆ ที่ถูกล้อมไว้ด้วย ‪อาณาจักรที่อยู่รอบๆ
‪(คฤหาสน์อิดัลโก)
‪คฤหาสน์อิดัลโก
‪ถึงเราจะเป็นเพื่อนบ้านกัน ‪แต่ครอบครัวนั้นเหมือนมาจากโลกอื่น
‪นั่นเป็นเพราะพวกอิดัลโก ‪เป็นเจ้าของบริษัทอัลฟ่าเตรส
‪หนึ่งในบริษัทชั้นนำของประเทศ
‪สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในอาคาร ‪ที่สูงที่สุด เงาวับที่สุด
‪สง่างามที่สุดในบาร์เซโลนา
‪อัลฟ่าเตรส ก็เหมือนทายาทสามคนของอาณาจักร
‪สามพี่น้องอิดัลโก
‪อาร์เตมิส อิดัลโก พี่ชายคนโต
‪อาโปโล อิดัลโก น้องชายคนเล็ก
‪และคนโปรดของฉัน เทพเจ้ากรีกที่ตกลงมาสู่โลก
‪อาเรส อิดัลโก
‪สมาชิกที่ลึกลับและเข้าใจยากที่สุด ‪ในกลุ่มสามทวยเทพนี้
‪เอาเป็นว่าฉันหมกมุ่นกับอาเรสหนักมาก
‪ฮาร์ดไดรฟ์ของคอมพิวเตอร์ของฉัน ‪เป็นเครื่องยืนยันได้
‪โอลิมปัสปั้นเทพเจ้าออกมาได้ดีงามจริงๆ
‪ดีงามเกินกว่าจะเมินหน้าหนี
‪ฉันไม่เคยคุยกับอาเรสสักคำ
‪เขาไม่รู้เลยว่าฉันมีตัวตน
‪แต่ฉันรู้ทุกอย่างที่เขาทำ ‪ออกกำลังกายเมื่อไหร่ ไปไหน…
‪จะพูดว่าฉันเก็บข้อมูลนิดหน่อยก็ได้
‪ก็ไม่นิดหรอก
‪ข้อมูลอย่างเพียบเลย
‪หรืออย่างน้อยฉันก็เก็บข้อมูลจนเกิดเรื่องไวไฟขึ้น
‪(การเชื่อมต่อไม่เสถียร)
‪เห็นได้ชัดว่าเราเตอร์ของฉัน ‪ตัดสินใจวางแผนต่อต้านฉัน
‪แผนชั่วร้ายที่กำลังจะแสดงให้ฉันเห็น
‪ว่ารหัสผ่านที่แข็งแกร่งของฉัน ‪ไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่คิด
‪และการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต ‪ความเร็วสูงของฉันจะโจมตีฉัน
‪มากกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีก
‪หวัดดี
‪ขอบใจที่ให้รหัสผ่านไวไฟนะ
‪สัญญาณไปไม่ถึงข้างใน ‪แต่ข้างนอกสัญญาณแรงมาก
‪ฉันชื่ออาโปโล
‪อาเรสพี่ชายฉันบอกว่าเธอให้รหัสผ่านไวไฟเขา
‪อะไรนะ
‪ไม่ใช่เหรอ
‪แต่นั่นแหละ แล้วเจอกันนะ
‪ถึงจะฟังดูไม่น่าเชื่อ ‪แต่ทุกอย่างเริ่มต้นจากรหัสผ่านไวไฟ
‪(อ71รส 1ทพ1จ้7 กรีก)
‪นายใช้ไวไฟฉันอยู่เหรอ
‪ใช่
‪โดยที่ฉันไม่ได้อนุญาตเนี่ยนะ
‪ก็ไวไฟฉันมันพัง ฉันเลยใช้ไวไฟเธอ
‪- พูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาเลยนะ ‪- ความซื่อสัตย์เป็นหนึ่งในข้อดีของฉัน
‪งี่เง่าชะมัด
‪เธอรู้จักฉันดีเลยใช่ไหมล่ะ
‪แต่ฉันก็รู้เรื่องที่ไม่ควรรู้ของเธอ ‪หลายเรื่องเหมือนกัน
‪ราเกล
‪เลิกใช้ไวไฟของฉันแล้วปิดเพลงซะ
‪ไม่งั้นทำไม
‪ฉันจะใช้ไวไฟของเธอต่อไป ‪และเธอก็ห้ามฉันไม่ได้
‪ราตรีสวัสดิ์ ยัยแม่มด
‪แม่มดเหรอ
‪หาเรื่องเพื่อนบ้านผิดคนแล้ว
‪ดูเขาแต่งตัวสิ
‪ดูเหมือนนายจะตัดสินใจ ‪อย่างเป็นทางการแล้วว่าจะไม่ผูกมิตรกับใคร
‪เราจะได้ไม่ต้องเชิญคน ‪มางานแต่งของเราเยอะๆ ไง
‪จะแต่งตัวแบบนี้ในพิธีจบการศึกษาด้วยรึเปล่า
‪ถ้ามีเรียนว่ายน้ำ ก็อาจจะใช่
‪ฉันว่าสมาคมผู้ปกครองคงไม่ยอมรับ ‪ความสัมพันธ์ของครูกับนักเรียนหรอกนะ
‪ความสัมพันธ์อะไร โยชิ
‪- แล้วฆาวีล่ะ ‪- ฆาวี ไอ้กระจอกนั่นจูบไม่ได้เรื่อง
‪มีเหตุผล
‪เงียบไปเลย
‪แล้วเจอกันนะ
‪น้ำลายยืดแล้วนายน่ะ
‪เลิกทำเป็นเล่นแล้วบอกนางไปซะทีได้ไหม ‪ว่าชีวิตนี้นายขาดนางไม่ได้
‪เลิกทรมานแบบนี้ซะทีเถอะ
‪เร็วเข้า!
‪ใช่
‪แบบนี้ใช่ไหม
‪ลุยเลย ทุกคน!
‪ดูสิ
‪เร็วเข้า ลุยเลย!
‪หุ่นแซ่บมาก!
‪เร็วเข้าทีม!
‪เฮ้ย!
‪อาเรส ทำอะไรน่ะ ‪เดี๋ยวพวกเราขับรถไปส่ง เราจะออกไปข้างนอก
‪ไม่เป็นไร
‪- จะเดินตากฝนแบบนี้เหรอ ‪- จะบ้ารึไง
‪- อาเรส ขึ้นรถ ‪- เจอกันพรุ่งนี้นะ
‪ไปเลย! เย่!
‪- ต่อยเก่งนะเธอ ‪- ทำอะไรอยู่น่ะ
‪สูบบุหรี่ในที่เงียบๆ
‪แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่
‪ไม่มีอะไร
‪ตามฉันมาที่นี่ทำไม
‪ฉันมีสิทธิ์จะเดินไปไหนก็ได้
‪โอเค งั้นบอกหน่อยได้ไหม ‪ว่าทำไมถึงเลือกเดินตามฉัน
‪ฉันไม่ได้เดินตามนายซะหน่อย
‪คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าเธอหมกมุ่นเรื่องฉัน
‪ฉันไม่รู้ว่านายพูดเรื่องอะไร
‪"อ.อ่าง เจ็ด หนึ่ง ร.เรือ ส.เสือ"
‪หนึ่ง ท.ทหาร
‪พ.พาน หนึ่ง จ.จาน ไม้โท เจ็ด กรีก"
‪นี่รหัสใช่ไหม รหัสผ่านไวไฟของเธอ
‪ซึ่งตลกดี เพราะอ่านแล้วเหมือน ‪"อาเรส เทพเจ้ากรีก" เลย
‪- โลกไม่ได้หมุนรอบตัวนายนะ ‪- โลกอาจจะไม่
‪แต่โลกของเธอ…
‪ฉันต้องแฮกเข้าคอมพิวเตอร์เธอเพื่อขโมยไวไฟ
‪ฉันเจออะไรในนั้นเยอะมาก
‪การค้นหา
‪รูปถ่าย…
‪เรื่องราว
‪ไม่รู้รึไงว่าการแฮกเป็นอาชญากรรม
‪ถึงเธอจะเขียนเรื่องของฉันงั้นเหรอ
‪นายอ่านอะไรไป
‪ทำไมถึงเขียนเรื่องฉัน
‪ยังดูไม่ออกอีกเหรอ
‪เพราะฉันชอบนายไง
‪ฉันไม่รู้ ฉันนึกว่าเธอเป็นแค่ ‪ผู้หญิงเก็บตัวเงียบๆ คนนึง
‪- แต่เธออาจเป็นมากกว่านั้น ‪- มากกว่านั้นเหรอ
‪ฉันเป็นผู้หญิงที่น่าสนใจที่สุดที่นายเคยเจอไง
‪แล้วผู้หญิงที่น่าสนใจคนนี้ต้องการอะไรจากฉัน
‪นายเดาไม่ออกเหรอ
‪อยากเห็นห้องนอนฉันไหม
‪แล้วตื่นมาตอนเช้า ‪แบบไม่มีศักดิ์ศรีน่ะเหรอ ไม่ละ ขอบใจ
‪แล้วเธอต้องการอะไร
‪ต้องการให้นายตกหลุมรักฉัน
‪เธอเลยมาที่นี่งั้นเหรอ เธอไม่ใช่สเปคฉันหรอก
‪เดี๋ยวก็รู้
‪ฉันมาที่นี่เพราะฉัน ‪ไม่กล้าเดินกลับคนเดียวต่างหาก
‪เดินไปส่งฉันที่ทางออกหน่อยสิ
‪ถ้าฉันเดินไปส่งเธอที่บ้าน ก็ต้องมีค่าตอบแทนนะ
‪ค่าตอบแทนเหรอ
‪- เธอต้องยอมให้ฉันจูบเธอทุกที่ที่ฉันต้องการ ‪- ค่าตอบแทนสูงเหมือนกันนะ
‪งั้นก็เดินในความมืดให้สนุกละกัน
‪ไปสิ
‪ก็ได้
‪ไปกันเถอะ
‪(มานูเอล อิดัลโก ‪ปี 1936 - 2019)
‪ขอบใจสำหรับไวไฟนะ ยัยแม่มด
‪ไวไฟของฉัน กฎของฉัน
‪นายทุเรศมาก นายจะทำให้โทรศัพท์พัง
‪- หล่อขั้นเทพ ดูเขาสิ ‪- ขอดูหน่อยว่าฉันดูเป็นไง
‪เฮ้ย พวกเราดูดีว่ะ
‪(จากแม่ ‪ซุปของลูกจะเย็นแล้วนะ)
‪อะไร
‪ซุปน่ะ
‪ตากฝนมาแบบนี้ ดื่มซุปแล้วดีนะ
‪- เพื่อนบ้านดูน่ารักดีนะ ‪- แม่!
‪ลูกน่าจะชวนเขาไปดื่มหรืออะไรสักหน่อย
‪เราแค่บังเอิญเจอกัน ‪หนูไม่รู้จักอีตาไฮโซนั่นหรอก
‪เพื่อนบ้านอะนะ
‪เขาคือตระกูลอิดัลโก
‪เขาคือตระกูลอิดัลโก แล้วไง
‪แปลว่าเราไม่มีอะไรเหมือนกันเลยน่ะสิ
‪อะไรคะ
‪ไม่ฮาเลยนะแม่
‪ลูกน่ารักมากนะ เวลาที่ลูกร้อนตัว
‪หนูเกลียดแม่
‪ออกไปนะ ไม่งั้นฉันจะทุบหัวแก!
‪ทำอะไรน่ะ
‪กำลังเชื่อมต่อไวไฟใหม่ ‪ดูเหมือนจะมีคนถอดปลั๊กออก
‪ขอถามได้ไหมว่าทำไมนายถึงคิดว่า ‪นายเป็นเจ้าของอินเทอร์เน็ตของฉัน
‪อ่านอะไรอยู่เหรอ วิหาร
‪ฉันแจ้งความนายข้อหาบุกรุกได้นะ
‪ฉันรู้
‪แต่เธอไม่แจ้งหรอก
‪ทำไมถึงมั่นใจนัก
‪ปกติพวกที่สะกดรอยตามคนอื่น ‪จะไม่แจ้งความจับคนที่พวกเขาตาม
‪ใช่ไหม มันต้องเป็นอีกฝ่ายแจ้ง
‪การปีนเข้ามาทางหน้าต่างห้องฉัน ‪ก็ถือว่าสะกดรอยตามเหมือนกัน
‪ไม่เหมือนกันหรอก
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะเธอชอบฉันไง
‪แต่ฉันไม่ได้ชอบเธอ
‪ทำอะไรน่ะ
‪เธอไว้ใจฉันไหม
‪อยากให้ฉันทำต่อไหม
‪อยาก
‪แต่เธอน่าจะเก็บกวาดห้องบ่อยๆ หน่อยนะ ‪ไม่ได้ยากขนาดนั้นหรอก
‪ฉันเรียนหนังสือทั้งอาทิตย์ ‪และทำงานช่วงสุดสัปดาห์ ไม่เหมือนบางคน
‪ทำงานที่ไหนเหรอ
‪ที่ไหนสักแห่งที่น่าสนใจมาก
‪- อ่านหนังสือให้สนุกนะ ยัยแม่มด ‪- อย่าเรียกฉันแบบนั้น
‪หวีผมบ่อยๆ หน่อยสิ แล้วจะเลิกเรียก
‪สวัสดีครับ ผมเอาซูชิมาส่งครับ
‪- ฉันไม่ได้สั่งอะไรเลย ‪- แน่ใจเหรอครับ
‪คงเข้าใจผิดแล้วละ พ่อหนุ่ม
‪ผมให้คุณดูคำสั่งซื้อได้นะครับ ‪และเราตรวจสอบได้
‪ดูสิครับ มันเขียนไว้ตรงนี้ ‪โรงเรียนวัลเยเดลเตนัส
‪คนที่ทำงานกะกลางวันสั่งรึเปล่า
‪บางครั้งที่อยู่จากคำสั่งก่อนหน้าก็โผล่มาน่ะครับ
‪คุณโทรหาพวกเขาได้ไหม ‪เดี๋ยวอาหารของพวกเขาเย็นหมด
‪ปาโก นายสั่งอาหารรึเปล่า
‪(สระว่ายน้ำ)
‪เพราะมีเด็กคนนึงมาที่นี่…
‪โอเค
‪- ไม่ได้สั่ง ‪- ไม่เหรอ
‪งั้นนี่ครับ
‪ไม่คิดเงิน โชคดีนะครับ
‪(โรงเรียนวัลเยเดลเตนัส)
‪- ทายสิว่าเราไปไหนกันได้ ‪- ไปไหน
‪อีกแล้วเหรอ เอาจริงดิ
‪- ฉันเบื่อหน้านายจะแย่แล้ว ‪- แป๊บเดียวครับ
‪ไม่ พวกเรางานยุ่งมาก ถ้าไม่สั่งอะไรกินก็ไปซะ
‪ฉันมาแล้ว การ์ล่า
‪ไอศกรีมหนึ่งโคน
‪ขี้เหนียวอีกต่างหาก
‪นั่นเพื่อนบ้านเธอไม่ใช่เหรอ
‪น่าสนใจดี
‪รู้นะว่าอยู่ตรงนั้น ยัยแม่มด
‪ฉันก้มลงไปหยิบของน่ะ
‪เราคุยกันได้ไหมหรือเธอจะหลบอีก
‪นี่โยชิ เพื่อนสนิทฉัน
‪เพื่อนสนิทและสามีในอนาคต
‪พี่ชายฉันจะเปิดคลับและจะมีงานเปิดตัวคืนนี้
‪ฉันอยากชวนเธอไป
‪เพื่อชดเชยค่าไวไฟ
‪ฉันจะใส่ชื่อเธอในรายชื่อแขกนะ
‪อยากพาใครไปด้วยก็ได้นะ
‪ฉันนึกว่าเขาจะตัวสูงกว่านี้และนิสัยดีกว่านี้ซะอีก
‪อยากไปกับฉันไหม
‪เธอจะไปเหรอ
‪ว้าว!
‪คนสวยๆ หล่อๆ เพียบเลยเนอะ
‪ฉันชอบราเกลคนใหม่คนนี้จัง
‪ที่ไปปาร์ตี้และกระทบไหล่พวกไฮโซ
‪ฉันเกิดมาเพื่อเป็นคนรวย ‪แต่มีบางอย่างผิดพลาดน่ะ
‪- อยากดื่มไหม ฉันหิวน้ำมาก ‪- เอาสิ ไปสั่งเลย
‪ฉันจะหาอะไรแรงๆ ให้เธอดื่มนะ
‪นี่พื้นที่วีไอพี
‪ขอเข้าไปได้ไหม
‪เพื่อนฉันอยู่ข้างใน ‪เขาบอกให้เข้าไปหาเข้าในนั้น
‪คิดว่าฉันจะเชื่อเหรอ
‪ไง นี่มันสาวน้อยไวไฟนี่
‪ให้เธอเข้าไปเถอะนะ
‪รหัสผ่านไม่ถูกต้อง
‪ฉันต้องเข้าไป
‪เธอเป็นแขกพิเศษ
‪ถ้าเธอเป็นคนพิเศษ ฉันต้องรู้ว่าเธอเป็นใครสิ
‪และฉันไม่รู้จักเธอหรือนายเลย
‪จริงเหรอ ไม่รู้ว่าฉันเป็นใครเหรอ
‪โทษนะ
‪เขาเป็นน้องชายฉันเอง
‪- อย่าให้เขาเข้ามา ‪- อาร์เตมิส ไม่เอาน่า!
‪หลบฉันเหรอ
‪ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอมาแล้ว
‪ดูเหมือนนายกำลังหนีนะ
‪ถ้าฉันหนีก็แปลว่าฉันกลัวเธอ ว่าไหม
‪นายก็ควรจะกลัวนะ
‪จริงเหรอ
‪อาจจะ
‪นี่ฉันตกอยู่ในอันตรายรึเปล่า
‪นายมีข้อมูลเกี่ยวกับฉันเยอะมาก ‪แต่นายก็ยังแปลกใจอยู่ดี
‪ทำอะไรน่ะ ยัยแม่มด
‪บอกว่าอย่าเรียกฉันแบบนั้นไง
‪กรรมมันติดจรวดน่ะ เทพเจ้ากรีก
‪ขอน้ำเปล่าขวดนึงค่ะ
‪เธอโอเคไหม เหงื่อท่วมตัวเลย
‪ฉันร้อนนิดหน่อยน่ะ
‪ฉันบอกให้อาร์เตมิสเร่งแอร์แล้ว แต่เขาไม่ฟัง
‪ขัดกันตามประสาพี่น้องสินะ
‪เขาไม่ยอมให้ใครเสิร์ฟเหล้าให้ฉัน ไหวปะล่ะ
‪ขอวอดก้ากับมะนาวโซดาค่ะ
‪- เขาดื่มไม่ได้ ‪- ฉันสั่งให้เพื่อนอีกคน
‪- เพื่อนเธอชื่ออะไรเหรอ ‪- ดาเนียลล่า
‪อย่าบอกพี่นายนะ
‪ไม่ต้องห่วง ฉันรู้ว่าฉันทำอะไรอยู่
‪พวกเธอต้องไม่เชื่อแน่ๆ
‪แต่คลับกำลังเล็กลงเรื่อยๆ…
‪นึกว่าเราจะออกมาเที่ยว ‪ไม่ใช่มาเลี้ยงเด็กซะอีก
‪อย่างน้อยเราก็แอบพาเขาออกมาได้
‪- เล็กจังเลย ‪- นั่งลงซะทีเถอะ
‪และหุบปากซะ
‪นี่ฉันอยู่บนสวรรค์เหรอ
‪นายอยู่ระหว่างทางกลับบ้านจ้ะที่รัก
‪- เราจะไปบ้านเธอกันเหรอ ‪- ไม่ บ้านนาย
‪ไม่ได้เด็ดขาด
‪โอเค เราจะไปถึงใน 12 นาที เพราะงั้น…
‪- ไม่ไปบ้านฉัน! ‪- โทรศัพท์!
‪ฉันไม่ได้เป็นคนแบบนั้นนะ ‪มันเป็นเพราะฤทธิ์เหล้าน่ะ
‪นี่…
‪ดาเนียลล่ามีแฟนรึยังอะ
‪เธอว่าดาเนียลล่าจะชอบผู้ชายแบบฉันไหม
‪หัวเราะน่ารักมากเลย
‪เอาเหล้าให้เขาดื่มใช่ไหม
‪- ถ้านายบุกเข้ามาในบ้านฉันอีก… ‪- ถามว่าใช่ไหม
‪- รู้ได้ไงว่าพวกเราอยู่ที่นี่ ‪- ดาเนียลล่า…
‪มีคนเห็นพวกเธอออกมาด้วยกัน
‪และอาโปโลก็รู้จักพ่อฉันดีพอๆ กับฉัน
‪เขาไม่มีวันเสี่ยงเมากลับบ้านหรอก
‪นายเล่นเป็นหมอเนียนดีนะ
‪ปู่ฉันตายโดยที่ไม่มีใครช่วยเขาได้
‪ฉันเลยเริ่มศึกษาเรื่องการแพทย์
‪เขาตายเพราะอะไร
‪แอนาฟิแล็กซิส
‪เวลาออกซิเจนเข้าไม่ถึงเลือด ‪เลือดก็จะเต็มไปด้วยคาร์บอนไดออกไซด์
‪- รู้สึกเหมือนถูกฝังทั้งเป็น ‪- อาเรส
‪ไง
‪แต่มันคืออะไร ภูมิแพ้เหรอ
‪สมมติว่าโลกนี้คือเขตทุ่นระเบิด ‪และเท้าของเราเหมือนบิ๊กฟุต
‪นายก็เป็นภูมิแพ้เหมือนกันเหรอ
‪แพ้เธอ และคลอรีน
‪โกหก วันก่อนฉันเห็นนายว่ายน้ำในสระว่ายน้ำ
‪มันน่าเบื่อจนเธออ่านไม่จบเลยเหรอ
‪ไม่ยุ่งเรื่องชาวบ้านสักเรื่องได้มะ
‪กี่โมงแล้ว
‪หกโมง
‪โอเค
‪พ่อฉันกำลังจะตื่นไปทำงาน
‪แต่เราจะเข้าบ้านไม่ได้ ‪จนกว่าเขาจะออกจากบ้าน
‪เพราะฉะนั้นฉันต้องอยู่ที่นี่
‪นี่ เขยิบไปหน่อยสิ
‪ใครอนุญาตให้นายนอนบนเตียงฉันไม่ทราบ
‪ขออนุญาตนะ
‪แล้วไง เธอจะไม่นอน ‪และอ่านหนังสือหรือจะมานอน
‪อาเรส
‪แล้วไงต่อ เล่าอีกสิ
‪ฉันเคยเห็นเขาพาสาวๆ ‪เข้าไปในห้องเขาเป็นพันคน
‪แต่คราวนี้เขาขึ้นไปนอนบนเตียงเธอใช่ไหมล่ะ
‪เราอยู่ในห้องราเกลด้วยกันตั้งหลายครั้ง ‪แต่ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นเลย
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอต้องการสัญญาณอะไรอีก
‪เขาจะอยู่ต่อก็ได้ แต่เขาไม่อยู่
‪พวกเธอกินตับกัน ‪ตอนที่น้องชายเขาหลับอยู่ข้างเธอเลยนะ
‪แค่คิดก็น้ำเดินแล้วเนี่ย
‪เปล่านะ เราไม่ได้มีอะไรกัน
‪ก็แค่สัมผัสกัน
‪ก็นั่นแหละ
‪มันชัดเจนมากว่าเขาชอบเธอ
‪และฉันไม่รู้จริงๆ ว่านั่นเป็นเรื่องดีรึเปล่า
‪ฉันไปก่อนนะ แล้วเจอกัน
‪ขอกินชิ้นนึงสิ
‪ถ้าเก่าขนาดนั้น ‪ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเรียกมันว่านวนิยม
‪นายไม่ได้อ่านข้อความด้วยซ้ำใช่ไหมเนี่ย
‪เธอจะเรียนปรัชญานะ ‪ฉันจะเชื่อในปัญญาของเธอ
‪หน้าไม่อาย
‪เราจะติวหนังสือกันตรงไหนดี
‪พอติวเสร็จ ฉันมีเรื่องอยากจะบอกเธอ
‪ใครส่งมาให้เหรอ
‪อาเรสเหรอ
‪อยู่นี่นะ เดี๋ยวฉันมา
‪- ให้ไปด้วยไหม ‪- ไม่
‪อ่านหนังสือไป
‪สวัสดีค่ะ นั่นใครคะ
‪ฉันเอาของมาคืนอาเรสค่ะ
‪เข้ามาได้
‪หวัดดีค่ะ
‪หวัดดี
‪ฉันชื่อคลาวเดีย
‪- ช่วยบอกเขาได้ไหม… ‪- เขารออยู่ในห้องเกม ตามฉันมา
‪ห้องเกมอยู่บนนั้น ทางขวามือ
‪โชคดีนะ
‪แล้วเธอคิดว่าแฟนเธอจะชอบไหม
‪ตลกมากนะ นายทำอะไรอยู่เหรอ
‪อ่านหนังสือสอบอยู่
‪แล้วเมื่อไหร่เราจะไปเที่ยวกัน
‪- ฉันไม่รู้ เธอบอกฉันสิ ‪- เมื่อวันก่อนเราสนุกกันใช่ไหม
‪ใช่
‪อยากรู้ไหมว่าฉันไปเจาะตรงไหนเพิ่มมา
‪ฉันว่าเธอไม่บอกฉันทางโทรศัพท์หรอก
‪ใช่ นายต้องมาดูเอง
‪แค่นี้ก่อนนะ
‪รู้ใช่ไหมว่าการปฏิเสธของขวัญมันเสียมารยาท
‪โทรศัพท์ฉันใช้งานได้ หน้าจอแตกแต่ก็ยังใช้ได้
‪น้องชายฉันทำมันพัง
‪ฉันบอกเขาแล้วว่าอย่าคิดมาก มันก็แค่โทรศัพท์
‪รับเครื่องใหม่ไปเถอะ อย่าหยิ่งนักเลย
‪นี่นายอ่อยฉันเล่นเหรอ
‪ฉันแค่พยายามทำดีด้วย
‪ดีกับฉันและสาวๆ อีกเพียบ
‪ไม่พอใจเหรอ
‪ขอบใจนะ แต่ฉันไม่อยากได้โทรศัพท์นั่น
‪รู้ไหมว่าเธอมันดื้อกว่าผู้หญิงคนอื่นๆ มาก
‪และมีความเป็นแม่มดมากกว่าด้วย
‪จะทำอะไร
‪ฉันมีเรื่องจะถาม
‪ฉันต้องไปแล้ว
‪ขอจูบได้ไหม
‪เยี่ยมเลย
‪อยากทำไหม
‪เคยทำแบบนี้มาก่อนรึเปล่า
‪แน่ใจนะ
‪จัดมาเลย
‪ข้าวเย็นจะเสร็จแล้วนะ
‪ราเกลไปไหนล่ะ
‪เธอต้องกลับไปที่โรงเรียนน่ะครับ ‪เธอลืมสมุดจดไว้
‪- อยากอยู่กินข้าวเย็นไหม ‪- มีอะไรกินครับ
‪เอาโทรศัพท์ไปเถอะ
‪เธอรู้ว่าจะหาฉันได้ที่ไหน
‪ไอ้เวร
‪- หวัดดี โย… ‪- หนูไม่หิวค่ะแม่
‪- ราเกล ‪- และฉันไม่อยากติวหนังสือด้วย
‪- ราเกล ‪- แล้วสมุดจดของลูกล่ะ เกิดอะไรขึ้น
‪ค่อยติวกันวันอื่นนะ โยชิ ‪ขอโทษที่ทำให้เสียเวลา
‪ราเกลไม่ได้ไปโรงเรียนมาใช่ไหม
‪เหมือนคนทั้งเมืองร่วมมือกัน ‪ขัดขวางการเคลื่อนไหวของการ์ล่ากันหมด
‪เธอมาสายเป็นครั้งที่ร้อยแล้ว ‪"ยิ่งคุณหิวมากเท่าไหร่…"
‪(จากดาเนียลล่า ‪ว้าว แน่ใจเหรอว่าไม่ได้ฝันไป)
‪(บางทีฉันก็ฝันว่าได้อึ๊บนะ)
‪(ฮ่าๆๆ)
‪เขาคงจะกระเดาะลิ้นและคิดว่า…
‪(นึกว่าเธอจะซิงไปจนตายแล้วซะอีก ‪เป็นห่วงแทบแย่)
‪แต่ที่จริงเธอไม่ได้มาสายเหมือนเคย ‪เธอสายกว่านั้นอีก
‪(เห็นไหม ฉันดูแลตัวเองได้)
‪มือข้างนึงถือกระเป๋า และอีกข้างถือแจ็กเก็ต
‪เธอวิ่ง คิดถึงพ่อเธอ…
‪(เข้าไปหาปัญหามันง่าย แต่ออกยาก)
‪ราเกล
‪เมื่อมาถึงช้า ‪เขาบอกว่าเขารู้อยู่แล้วว่าเธอจะสาย
‪ด้วยภาพทั้งหลายที่อยู่ในหัวเธอ
‪การ์ล่าเลือกทางออกวงเวียน ‪ที่ตรงไปยังโรงพยาบาล
‪เธอใช้เวลาวันอังคาร วันพฤหัส ‪และวันเสาร์บนถนนเส้นนั้นนานแค่ไหนแล้วนะ
‪มันกลายเป็นส่วนหนึ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ‪ของชีวิตเธอนานแค่ไหนแล้ว
‪เรื่องทั้งหมดนี่สะท้อนไปทั่วเซลล์สมองของเธอ
‪ตอนที่เธอได้รับสายจากพ่อของเธอ
‪เสียง "กริ๊งๆ" นั้น ‪ได้กลายเป็นธรรมเนียมไปแล้ว
‪มากพอๆ กับหรือมากกว่า…
‪ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอเธออีก
‪เธอมุ่งมั่นดีนะ
‪ฉันแค่มาเอาของ แล้วก็จะกลับค่ะ
‪อืม
‪จริงเหรอ ไม่มีทาง
‪พวกเขาอยู่ตรงนี้
‪ซามี!
‪- ไม่เอาน่า ‪- เราจะเล่นเกมฉันไม่เคยกัน
‪จริงเหรอ วู้!
‪ราเกล มาทำอะไรที่นี่ เห็นไหม
‪ดูสาวผมบลอนด์นั่นสิ โคตรเซ็กซี่เลย
‪- ทุกคน นี่ราเกล ‪- ทุกอย่างโอเคไหม
‪เพื่อนบ้านที่ดีที่สุด
‪โอ้!
‪- หวัดดี ‪- เรากำลังจะเล่นเกมฉันไม่เคยกัน
‪ทุกคนเล่นเป็นใช่ไหม
‪แม่เจ้า
‪- โคตรสวยเลยพวก ‪- เอานั่นมานี่หน่อย
‪- ดูตาคู่นั้นสิ ‪- นี่ไม่ใช่เกมของเด็กๆ นะ
‪เขาอยากดื่มก็ช่างเขาเถอะ
‪เขาโตแล้ว
‪ได้ยินไหม อาโปโล
‪เอาไงกันดี
‪เอาเลย ใครจะเริ่มก่อน
‪ถ้าเธอกล้าก็เริ่มก่อนเลย
‪- ฉันไม่เคย… หนีออกจากบ้าน ‪- ส่งมาตรงนี้
‪โอเค เริ่มได้ไม่เลว
‪- เหมือนคนส่วนใหญ่ ‪- นั่งลง
‪- ซามีกับมาร์โกสก็หนีออกจากบ้านตลอด ‪- ดื่ม
‪พระเจ้าช่วย
‪ฉันไม่เคย… หักอกใคร
‪- เธอคิดว่าไง ซามี ‪- ฉันหักอกนายเหรอ
‪ฉันไม่รู้
‪- เธอก็บอกฉันสิ ‪- ดื่ม
‪ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ‪เราจะเมากันหมดยกเว้นสองคนนี้
‪- อาจเป็นเพราะฉันไม่งี่เง่ามั้ง ‪- เลิกกวนโอ๊ยได้แล้ว
‪ไปได้แล้ว ไอ้ตัวป่วน
‪ฉันไม่เคยสอดแนมใคร
‪- คืออะไร ‪- อะไร
‪ไม่รู้สิพวก
‪ฉันไม่เคย
‪มีอะไรกับใครในวงสนทนานี้เลย
‪นายควรจะดื่มนะ
‪- พวกอิดัลโกนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ ‪- ตลอดๆ
‪ฉันไม่เคยใช้ปากกับผู้หญิงเลย
‪เอาละ ขอดื่มให้หนุ่มๆ ทุกคน
‪- ดูนั่นสิ อาเรส อิดัลโก ‪- นายไม่เคยใช้ปากกับผู้หญิงเหรอ
‪- เขาโกหก ‪- ฉันว่ามันเป็นอะไรที่ส่วนตัวมาก
‪- ก็จริง ‪- พ่อคนโชคดี นายส่วนตัว
‪ฉันไม่เคย…
‪ขอแบบอึ้งๆ นะ
‪โดดลงสระน้ำตอนเมา
‪ไปเลย!
‪ซามี จับมาร์โกสที
‪- นี่มันน้ำเค็มนี่ ‪- ฉันไม่ได้โกหกเรื่องแพ้คลอรีน
‪ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อว่ายน้ำ สร้อยคอฉันอยู่ไหน
‪ข้างบน
‪นั่นนายเหรอ
‪กับปู่ฉัน รูปเก่าน่ะ
‪ฉันจะหาเสื้อผ้าแห้งๆ ให้เธอนะ เดี๋ยวมา
‪ใส่นี่เป็นกระโปรงชุดก็ได้
‪อาเรส
‪นายรู้สึกยังไงกับฉัน
‪ทุกอย่างอร่อยขึ้นเมื่อใส่เกลือ
‪โทษที
‪นี่เหรอ
‪- อรุณสวัสดิ์ค่ะ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪น้ำผลไม้ไหมคะ
‪เป็นไงบ้าง
‪เอาจานของอาเรสไปเก็บ ‪เขาจะกินมื้อเช้าทีหลัง
‪พี่ทำอะไรน่ะ
‪ช่วยนายหนีไง
‪คลาวเดีย
‪(โยชิ)
‪เอ่อ…
‪อาเรสต้องออกไปข้างนอกน่ะ
‪เขาจะกลับมาเมื่อไหร่คะ
‪สายๆ
‪- เขาขอให้คุณมาบอกฉันเหรอ ‪- อยากให้ฉันตอบคำถามนั้นเหรอ
‪เธอดื่มกาแฟใส่นมรึเปล่า
‪โชคดีนะ
‪(ถ้าเธออยากคุยเรื่องอาเรสก็คุยได้นะ)
‪(ฉันมันงี่เง่า ขอบใจที่ทนฉันนะ)
‪(รักนาย)
‪(รักเธอเหมือนกัน)
‪(ดูจากข้างล่างนี่ ห้องเธอก็ดูสะอาดดีนะ)
‪ไม่รู้ว่าเธอพร้อมจะชิม ‪เครื่องดื่มวิเศษที่ฉันทำให้รึยัง
‪แด่เรา
‪เฮ้ย! อย่าดื่มให้ลืมความเศร้าทั้งหมด ‪ในรวดเดียวสิ
‪หาเหล้าเจอกันแล้วสินะ
‪มาได้จังหวะตลอดเวลานะ ดาเนียลล่า
‪ปาร์ตี้สนุกไหม
‪ขอบคุณที่ชวนพวกเรานะ
‪ตามหลักแล้วพวกเธอชวนตัวเองมาต่างหาก แต่…
‪ไปให้พ้นเลย
‪- อะไรนะ ‪- ฉันบอกว่าเป็นปาร์ตี้ที่เจ๋งมาก
‪ไปให้พ้น
‪ดาเนียลล่า
‪ไง ทุกคน
‪- นี่นัดกันมาเดตเหรอ ‪- เปล่าซะหน่อย
‪- ขอเวลาพวกเราแป๊บ ‪- ฉันจะไม่ทำโทรศัพท์พังอีกแล้ว
‪- ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‪- ฉันรู้ ขอเวลาพวกเราแป๊บนึง
‪ฉันไม่รู้จะบอกเธอว่าไงดี
‪ไม่เป็นไร เขาอาจจะไม่มาด้วยซ้ำ
‪เรามาที่นี่เพื่อสนุกกันนะ โอเคไหม
‪- โอเค ‪- ไปกันเถอะ
‪งั้นก็ไปกันเถอะ
‪ไง ดานี่
‪แล้วเจอกันนะ นายดัชนีอรหันต์
‪(โรงเรียนวัลเยเดลเตนัส)
‪โยชิ!
‪ใครจะไปคิดว่านายจะเป็นคนที่ช่วยให้คืนนี้สนุกขึ้น
‪ขอบอกไว้เลยนะว่างานเลี้ยงยังไม่เลิกรา
‪ฉันมีเซอร์ไพรส์ให้พวกนาย!
‪วู้!
‪ฉันไม่คิดว่าคืนนี้จะจบแบบนี้เลยจริงๆ
‪ที่เหลือแต่ชุดชั้นในน่ะเหรอ
‪ฟองสบู่ออกมารึยัง
‪ยัง
‪รอแป๊บนะ เกือบได้แล้ว
‪ตรงนี้ดีนะ มีแค่เราสองคน
‪ถ้าเธออยากมาอีก ‪ฉันจะใส่ชื่อเธอในรายชื่อแขกนะ
‪งั้นเหรอ
‪ฉันมีสาวๆ เข้าแถวรออีกเพียบเลยนะ
‪สมัยนี้การที่ยังซิงตอนอายุ 18 ‪เป็นเรื่องแปลกใหม่
‪แหม ฉันเป็นผู้หญิงที่โชคดีสินะ
‪เธอโชคดีที่วันนี้ฉันใส่กางเกงใน
‪เรามาคุยกันแบบจริงจังได้ไหมโยชิ
‪ขึ้นอยู่กับว่านี่เป็นการเดตแบบคนรักรึเปล่า
‪ถ้าคนอื่นรู้ว่านายเจ๋งแค่ไหน ‪คนครึ่งโรงเรียนต้องตามกรี๊ดนายแน่
‪ขอแค่เธอรู้ก็พอแล้วละ
‪นายเป็นคนวางแผนเก่งที่สุดเท่าที่ฉันรู้จัก
‪- นายโอเคไหม ‪- โอเค
‪แน่ใจนะ
‪โยชิ!
‪นายยังใส่แว่นอยู่เลยนะ
‪โยชิ ขึ้นมานะ!
‪โยชิ! เร็วเข้า! ขึ้นมา! เร็วเข้า!
‪- ขี้ทั้งนั้นเลย! ‪- เร็วเข้า!
‪เร็วเข้า
‪เกิดอะไรขึ้น
‪โทษทีฉัน แค่อยากใส่ฟองสบู่ลงไปในน้ำ
‪โทษที! วิ่งเร็ว!
‪- พาเธอไปส่งที่บ้านนะ ‪- อะไรนะ
‪ไม่อยากให้ฉันขึ้นห้องนายเหรอ
‪ฉันอยากขึ้นไปนะ
‪โทษที
‪(แฮกโก)
‪(ถอดรหัสผ่าน)
‪(ไ0ส7ร1ลว)
‪(ฉันเกลียดเธอเพราะเธอทำให้ฉันหวั่นไหว)
‪(และฉันไม่อยากหวั่นไหว)
‪กุญแจ… ตรงนี้
‪ฉันเก็บแกไว้ตรงนี้
‪บ้าเอ๊ย
‪ไง เจ้าหญิง อยากให้เราพาไปไหนไหม
‪ขึ้นมาสิ ไม่ต้องเขิน
‪แม่เจ้า นางเมามาก
‪นี่ พวกเราไม่กัดหรอก
‪- ไปเหอะ อย่ายุ่งกับนางเลย ‪- ระวังนะจ๊ะ หนูน้อยหมวกแดง
‪มีหมาป่าด้อมๆ มองๆ อยู่เยอะ
‪ไม่
‪มาทำอะไรที่นี่
‪เป็นไง วันนี้สนุกไหม
‪- ไม่ ‪- มา ไปกันเถอะ
‪- ไม่ ‪- เร็วเข้า
‪- ไม่ ‪- ไปกันเถอะ
‪อาเรส!
‪ฉันต้องลืมนาย ไม่ใช่ว่าฉันอยากลืม โอเคไหม
‪- แต่ฉันต้องลืม ‪- ใช่
‪บอกให้ไปให้พ้นไง
‪โอ๊ย
‪พักผ่อนเถอะ
‪- นอนพักแล้วจะดีขึ้น ‪- ฉันไม่ง่วง
‪งั้นก็นอนเฉยๆ ก็ได้
‪เล่าเรื่องให้ฟังหน่อยสิ
‪เล่าเรื่องให้ฉันฟัง แล้วอย่ากลับมาอีกเลย
‪ฉันสัญญาว่าจะไม่เขียนถึงมัน
‪กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กผู้ชายคนนึง…
‪ที่คิดว่าพ่อแม่ของเขาเป็นคู่รักที่สมบูรณ์แบบ
‪และคิดว่าบ้านของเขาดีที่สุดในโลก
‪แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนั้น
‪พ่อของเด็กคนนั้นเดินทางไปทำงานบ่อย
‪ทิ้งให้ลูกเมียอยู่กันตามลำพัง
‪วันนึง เด็กคนนั้นกลับจากโรงเรียนก่อนเวลา
‪หลังจากได้คะแนนสอบเอลบ
‪พ่อเขาเดินทางไปทำงาน เขาเลยตามหาแม่
‪เขาแค่อยากทำให้เธอภูมิใจ
‪เขาเลยวิ่งเข้าไปในห้องนอนเธอ
‪แล้วพอเขาเข้าไป เธอก็…
‪เธออยู่กับผู้ชายอีกคน
‪เด็กคนนั้นที่กลัว
‪ว่าจะเสียครอบครัวที่เขารักมากไป
‪ไปบอกพี่ชายเขา
‪ถึงแม้เด็กคนนั้นจะอ้อนวอน ‪แต่พี่ชายก็ยังไปบอกพ่อ…
‪แล้วพ่อก็เรียกเด็กคนนั้นไปหาทันที
‪เด็กคนนั้นร้องไห้ไม่หยุด
‪พ่อเขาเลยพาเขาไปข้างๆ
‪และเอารูปผู้หญิงจากทั่วโลก ‪ให้เขาดูแล้วบอกเขาว่า
‪พ่อก็มีอะไรกับคนมากมายเหมือนกัน
‪"มันก็ดีสำหรับทุกคนไม่ใช่เหรอ" พ่อเขาถาม
‪"ความรักทำให้เราอ่อนแอ
‪ลูกถึงได้ร้องไห้อยู่นี่ไง"
‪จบ
‪นายคิดว่าความรักคือความอ่อนแอเหรอ
‪ก็มันจริง
‪นายก็เลยไม่เคยมีความรักใช่ไหม
‪ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น
‪แปลว่าเคยมีเหรอ
‪คิดว่านะ
‪อรุณสวัสดิ์
‪หนังสือจะพังเพราะลูกอ่านมันมากเกินไปนะ
‪ไหวไหมลูก
‪เดี๋ยวค่อยบอกแม่ก็ได้นะ ‪ว่าเมื่อวานเข้าบ้านได้ยังไง
‪- ลูกลืมกุญแจไว้ที่บ้าน ‪- พูดเบาๆ หน่อยก็ได้แม่
‪ลูกรัก นี่เป็นครั้งแรกที่ลูกเมานะ ลูกเมามาก
‪อาหารเช้าอยู่บนโต๊ะนะ ‪แม่จะเอาแอสไพรินมาให้
‪(ข้อความนี้ถูกลบ)
‪(ยัยแม่มด ‪กำลังพิมพ์)
‪(อย่ามายุ่งกับฉัน)
‪(ยัยแม่มด ‪กำลังพิมพ์)
‪(ออนไลน์)
‪เข้ามา
‪- งั้นก็ปล่อยการพยากรณ์ยอดขายไว้ตามนี้นะ ‪- ใช่ สำหรับตอนนี้ นั่งสิ
‪ก่อนหน้านี้พ่อคิดว่าโรงเรียนแก ‪ส่งเกรดของแกมาให้เรา
‪เพื่อย้ำเตือนว่าพวกเขาทำงานได้ดี ‪และเพื่อเก็บค่าเล่าเรียนจากเราไปเรื่อยๆ
‪แต่วันนี้พ่อรู้แล้วว่าไม่ใช่
‪ยังไงโรงเรียนก็ส่งเกรดมาเพื่อเก็บเงินเราอยู่ดี
‪ถึงแม้เราจะทำงาน
‪ถึงแม้เราจะเรียกลูกของเรามาที่ห้องทำงาน
‪และบอกพวกเขาว่าจากเกรดของพวกเขา
‪พวกเขาไม่ดีพอที่จะรับผิดชอบอนาคตตัวเองได้
‪อาเรส แกจะเป็นส่วนหนึ่ง ‪ของคณะกรรมการบริหารอัลฟ่าเตรส
‪และตอนนี้แกจะทำให้เราผิดหวังไม่ได้
‪การเรียนเศรษฐศาสตร์ไม่ใช่เรื่องง่าย ‪ที่สแตนฟอร์ดยิ่งไม่ง่ายแน่ๆ
‪เมื่อหลายปีก่อน แกกับพ่อคุยกัน… เรื่องสำคัญ
‪จำที่เราคุยกันได้ไหม
‪- จำได้ไหมลูก ‪- จำได้ครับ
‪เยี่ยม
‪จะนอนกับผู้หญิงกี่คนก็ได้
‪แต่จงลืมผู้หญิงคนนั้นไปซะ
‪- ไม่ต้อง ฉันจัดการเอง ‪- นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪- ไอ้พวกวัลเยขี้แพ้ ‪- พวกมันไม่มียิมเหรอวะ
‪ยิมของพวกมันมีแต่ขี้ เลยต้องปิดไป
‪- ขี้อะไรวะ ‪- ขี้ที่เป็นขี้จริงๆ น่ะสิ
‪- นายไม่เห็นไอจีพวกมันเหรอ ‪- ทำไมเหรอ
‪- ดูนี่สิ ‪- พวกนายขี้ในสระน้ำหรือไงวะ
‪- หลบไป ไอ้ตัวป่วน ‪- ไอ้โสโครก!
‪ไอ้โสโครก!
‪พวกแม่งโคตรน่าขยะแขยงเลย
‪พวกมันคิดว่าจะยึดสนามของเราเหรอ
‪- ซานเฆร์วาซิโอไม่ใช่บ้านเด็กกำพร้านะ ‪- พวกมันทำซะเละเลย
‪เร็วเข้า ลุยเลย!
‪เตะบอลไป!
‪หันกลับมา!
‪ดีมาก ทำต่อไป
‪- เข้าประจำที่! ‪- เร็วเข้า!
‪- ส่งมา! ‪- เร็วเข้า!
‪ฉันเองๆ!
‪- เข้าไปแล้ว! ‪- เย่!
‪เร็วเข้า!
‪(ยัยแม่มด!)
‪ถ้าเธอไม่ได้เรียนที่นี่ก็เข้าไปไม่ได้
‪ผมแค่อยากคุย ‪กับใครคนนึงแป๊บเดียว แล้วผมจะไป
‪- อย่ารั้นสิ ‪- แป๊บเดียวเองครับ ผมสัญญา
‪- ไม่ยักรู้ว่าเธอมีผู้คุ้มกันส่วนตัว… ‪- ไม่ต้องยกประตูนั้นให้ฉันหรอก
‪- ราเกล ฉันแค่อยากจะ… ‪- ไม่จำเป็นหรอก
‪ฉันคิดมาตลอด
‪ฉันคิดถึงสิ่งที่ฉันทำกับเธอ
‪และฉันคิดว่าฉันทำพลาดไป
‪นี่นายกำลังขอโทษเหรอ
‪ใช่
‪ฉันกำลังบอกว่า… ฉันอยากทำทุกอย่างให้ถูกต้อง
‪- ถ้าเธอต้องการนะ ‪- ทำให้ถูกต้องหมายความว่าไง
‪ชวนเธอออกเดต
‪ชวนฉันออกเดตเหรอ
‪วันเสาร์จะมีปาร์ตี้เครื่องแต่งกาย ‪ฉันคิดว่าเราไปกันได้
‪นายทำกับฉันแย่มาก แล้วอยู่ๆ ก็โผล่มาขอโทษ
‪แล้วนายคิดว่าฉันจะลืมทุกอย่างได้เหรอ
‪- นายคิดว่าฉันโง่เหรอ ‪- เปล่า
‪งั้นคิดว่าอะไร
‪ราเกล
‪ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน
‪และฉันเข้าใจว่าฉันอาจทำให้เธอรู้สึกยังไง
‪ถ้าวันนึง
‪ต่อให้มันจะอีกนานนับจากนี้ ‪ถ้าเธออยากเริ่มต้นกันใหม่…
‪บอกฉันนะ
‪เพราะฉันจะรอเธอ
‪เย็นวันเสาร์นี้ฉันว่าง
‪นายบอกว่าอยากทำทุกอย่างให้ถูกต้องนี่
‪โยชิ!
‪ฉันต้องอ่านหนังสือ ‪และอยู่ในห้องสมุดฉันไม่มีสมาธิ
‪เป็นอะไรไป
‪เธอจะไปเที่ยวกับเขาเหรอ
‪เขาขอโทษแล้ว
‪แล้วเธอเชื่อเขาเหรอ
‪ฉันจะไม่ยอมให้เขาทำร้ายฉันหรอก
‪ราเกล เขาทำร้ายเธอไปแล้ว
‪ไม่เห็นรึไง
‪เขาหลอกใช้เธอ
‪หลอกใช้ฉันยังไง
‪ฉันชอบเขาและเขาชอบฉัน
‪ฉันควรทำไงเหรอ
‪เธอควรได้คนที่ดีกว่านี้
‪- เขาไม่ดีพอสำหรับเธอ ‪- นายไม่รู้จักเขา
‪แต่ฉันรู้จักเธอ
‪รู้จักดีกว่าที่เขาจะรู้จักเธอเยอะมาก
‪การที่ฉันคบกับเขา ‪ไม่ได้แปลว่าเราจะเป็นเพื่อนกันไม่ได้แล้ว
‪ฟังนะ ราเกล ฉันไม่รู้ว่า ‪เธอกับฉันเคยเป็นเพื่อนกันรึเปล่า
‪ที่ฉันรู้คือการเป็นเพื่อนไม่เคยพอสำหรับฉัน
‪โยชิ
‪แล้วพอเขาทิ้งเธอ เหมือนที่เขา ‪ทำกับผู้หญิงทุกคนที่เคยคบ
‪อย่าหวังว่าฉันจะมาช่วยปลอบใจนะ
‪เพราะมันอาจจะเป็นครั้งแรก ‪ที่ฉันจะไม่อยู่เคียงข้างเธอ
‪(กรรมมันติดจรวดน่ะ เทพเจ้ากรีก)
‪- หนูไปแล้วนะคะ แม่ ‪- ขอให้สนุกนะ
‪ชุดฉันเจ๋งกว่าชุดนายพันเท่า
‪ไปกันเถอะ
‪ขอโทษนะ แต่ต้องไปอีกทางไม่ใช่เหรอ
‪มีการเปลี่ยนแผนน่ะ
‪เปลี่ยนแผนเหรอ แล้วปาร์ตี้ล่ะ
‪ฉันว่าอะไรที่เป็นส่วนตัวกว่านี้น่าจะดีกว่า
‪เป็นส่วนตัวกว่านี้ ‪เช่นในอาคารสำนักงานน่ะเหรอ
‪ก็เป็นได้
‪นายพาคู่เดตมาที่นี่ทุกคนเหรอ
‪ฉันไม่เคยพาใครมาที่นี่เลย
‪บัตรวีไอพีเข้าโอลิมปัส
‪ฉันไม่รู้ว่ามันดีเท่าโอลิมปัสไหม ‪แต่ก็ใกล้เคียงมาก
‪เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ
‪เธอเขียนหนังสือเก่ง ‪ส่วนฉันก็เซอร์ไพรส์เธอเก่ง
‪เธอคิดว่าฉันเขียนดีเหรอ
‪น่าเสียดายที่เธอ ‪ไม่เปิดเผยสิ่งที่เธอเขียนให้โลกเห็น
‪พ่อเธอเขียนเรื่องวิหารใช่ไหม
‪อืม
‪เธออ่านไปกี่รอบแล้ว
‪หลายร้อยรอบ
‪ยังสนุกอยู่ไหม
‪มาก
‪มันควรจะถูกตีพิมพ์
‪ทำไมถึงไม่ได้ตีพิมพ์ล่ะ
‪นายมีแผนอะไรเหรอ
‪มื้อค่ำ
‪แล้วหลังจากนั้นล่ะ
‪หลังจากนั้นก็แล้วแต่เธอเลย
‪อยากไปงานพรอมกับฉันไหม
‪โรงเรียนเธอจัดงานพรอมเหรอ
‪โรงเรียนเราเจ๋งกว่าโรงเรียนนาย
‪โอเค
‪จะถือว่านี่เป็นการตอบตกลงนะ
‪จะบอกเหตุผลที่จะจัดงานเลี้ยง ‪สัปดาห์หน้าให้น้องชายแกฟังไหม
‪ตอนนี้หลิวห่าว ‪เป็นส่วนหนึ่งของผลงานลูกค้าของเรา
‪พวกเขาจะทำให้เรา ‪เพิ่มการลงทุนในปัจจุบันได้สองเท่า
‪งานเลี้ยงจะช่วยให้เราได้ลูกค้าใหม่ ‪เป็นที่รู้จักของสื่อมากขึ้น…
‪รู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪ถ้าฝ่ายบริหารระดับสูงของหลิวห่าวได้รูปพวกนี้ไป
‪พวกเขาอาจมองเราในแง่ดีขึ้น ‪และทำธุรกิจกับเรามากขึ้น
‪ดี นั่นคือสิ่งที่แกอยากทำกับบริษัท
‪เมื่อจบจากสแตนฟอร์ดสินะ
‪เยี่ยม
‪ผมจะไม่ไปอเมริกาครับพ่อ
‪แกไม่รู้หรอกว่า
‪การทำงานหนักเพื่อให้ได้ ‪สิ่งที่แกต้องการมันหมายความว่าไง
‪แกไม่รู้เลยสักนิดเดียว
‪พ่อเข้าใจถูกแล้วละ
‪อาเรส
‪เฮ้ย อย่าแซงแถวสิ
‪ทุกคน เอาของหวานออกมาเรื่อยๆ เลย
‪ฉันยังไม่เลิกงานเลย
‪ฉันมาอยู่ด้วย
‪ฉันมาที่นี่เพื่ออยู่กับเธอ
‪ฉันจะเรียนหมอและจะจ่ายค่าเทอมเอง
‪- เข้าแถวด้วย ‪- ฉันคุยไม่ได้
‪- ฉันไม่ได้มาคุยกับเธอ ‪- แก้วรีไซเคิลรึเปล่า
‪- ฉันมาคุยกับหล่อน ‪- โอเค เกิดอะไรขึ้น
‪ดูไม่เหมือนนาย ‪จะไม่ได้มีประสบการณ์มากอย่างที่บอกนะ
‪- เอาเป็นว่านี่เป็นครั้งแรกที่ฉันทำแบบนี้ ‪- ต้องให้รางวัลเลยไหมเนี่ย
‪คลาวเดีย
‪(ฟาสต์ฟู้ด ลาเอโรปอร์ต ปี 1983)
‪(ฟาสต์ฟู้ด ลาเอโรปอร์ต ปี 1983 ‪โทร)
‪แม่จะไปแล้วนะ ลูกรัก
‪จะไปไหน แต่งตัวสวยเชียว
‪ไปอ่อยหนุ่มๆ ค่ะ
‪- วันนี้แม่ทำงานเหรอ ‪- ใช่ ทำจัดเลี้ยงน่ะ
‪แม่จะกลับดึกนะ ไม่ต้องรอ
‪รักลูกนะ
‪แน่ใจนะว่าอยากทำแบบนี้
‪แน่นอน มันเป็นงานเลี้ยงของครอบครัว ‪และเธอเป็นแฟนฉัน
‪มันคืองานเลี้ยงบริษัทต่างหาก
‪ครอบครัวกับบริษัท ‪คือเรื่องเดียวกันสำหรับพวกเขา
‪พวกเขารู้ไหมว่าฉันจะมา
‪ไม่ต้องกังวลนะ
‪ราเกล
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪ก็สงสัยอยู่แล้วเชียว
‪แม่ครับ พ่อครับ นี่ราเกล แฟนผม
‪- ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะ ‪- งานเลี้ยงดีมากเลยค่ะ
‪นี่คือก้าวสำคัญสำหรับอัลฟ่าเตรส ‪และเราคู่ควรกับอะไรแบบนี้
‪เธอคงคุ้นเคยกับออฟฟิศของเราแล้วสินะ
‪สั่งกาบามาฉลองกันดีไหม
‪อาหารอร่อยมาก แต่บริการ…
‪ไม่ใช่บริษัทจัดเลี้ยงเดิมใช่ไหม
‪- กาบาไหมคะ ‪- แล้วแกชอบไหม
‪ก็ไม่เลวนะครับ
‪เสียงเทเนอร์เยี่ยมมาก
‪- ปิซาโรนีเหรอ ‪- โอเปร่าน่ะ
‪ปัลกาครับ
‪ตอนที่โยฮันเนสควบคุมวง ‪เขาทำให้ปัลกาเปล่งประกายมาก
‪ลิเซวเป็นโรงละครโอเปร่าที่สวยมาก
‪แม่ ไม่ใช่ทุกคนเคยไปดูโอเปร่านะ
‪ไม่เอาน่า
‪เธอไม่เคยไปลิเซวเหรอ
‪- เดี๋ยวฉันมานะ ‪- ระวัง!
‪เป็นอะไรรึเปล่า
‪- โดดแก้วบาดไหม ‪- ลูกรัก
‪- อย่ามายุ่งกับฉัน ‪- อาโปโล ช่างภาพ
‪- บอกวงให้เล่นต่อไป ‪- อาร์เตมิส ไปยืนกับโรดริโกสิ
‪ราเกล เดี๋ยวก่อน!
‪- เดี๋ยวก่อน ‪- นายอยากทำให้ฉันขายหน้าเหรอ
‪ราเกล
‪เป็นอะไรไป
‪พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันจะมา ‪นายพาฉันมาที่นี่ทำไม
‪ฉันไม่รู้ว่าแม่เธอจะอยู่ที่นี่
‪นายรักฉันไหม
‪เป็นอะไรรึเปล่า
‪- นายชอบเธอจริงๆ เหรอ ‪- ผมไม่ต้องการให้พี่ช่วย
‪ถ้านายชอบเธอจริง ‪นายจะไม่พาเธอมางานเลี้ยงพวกนี้หรอก
‪นายแค่อยากอวดถ้วยรางวัล ‪ของลูกจอมกบฏต่อหน้าพ่อ
‪ราเกลไม่ใช่ถ้วยรางวัล
‪พวกพี่บังคับให้ผมมาที่นี่และผมอยากอยู่กับเธอ
‪พวกเราบังคับให้นายมาเหรอ
‪ไหนนายบอกว่าจะใช้ชีวิตตามใจตัวเองไง
‪นายพาเธอมาทั้งที่รู้ว่าจะทำให้เธอเสียใจ
‪- ผมน่าจะปรึกษาพี่ก่อน ‪- นายกำลังทำให้ตัวเองขายหน้า
‪- ผมทำผิดทุกอย่างเลยใช่ไหม ‪- นายไปทอดเฟรนช์ฟรายส์
‪นายคิดจริงๆ เหรอ ‪ว่าจะใส่ชุดทำงานของนายหลอกใครได้
‪มันแทบจะทุเรศเลยละ
‪เราคืออัลฟ่าเตรส
‪อาร์เตมิส อาโปโล และนาย อาเรส
‪การปฏิเสธว่านายเป็นใครมันไร้สาระ
‪แล้วพี่กับคลาวเดียล่ะ
‪พี่คบกับเธอเพื่อกบฏหรือเพราะพี่รักเธอจริงๆ
‪พี่เลิกกับคลาวเดียแล้ว
‪หวัดดี
‪แม่เอาอาหารค่ำมาฝาก
‪ลูกคงไม่ได้กินอะไรเลย
‪อร่อยทุกอย่างเลยนะ
‪เร็วเข้าสิ ของเหลือเพียบเลยนะ
‪คืนนี้ลูกสวยมากนะ
‪ดูจากสีหน้าแล้ว งานเลี้ยงคงไปได้สวยสินะ
‪ช็อกโกแลตร้อนสักแก้วไหม
‪ผมจะชงสองแก้วเลย
‪- เธอสอบตกเหรอ แปลกนะเนี่ย ‪- ฉันเจอเรื่องแย่มายิ่งกว่านี้อีก
‪ดูฉันสิ
‪ดูสิ
‪- โห ได้เอเลย ‪- ใช่
‪หวัดดีค่ะครู
‪ทำอะไรของเขาน่ะ
‪บ้าไปแล้วเหรอ
‪อยากไปงานพรอมกับฉันไหม
‪ฉันจะเป็นแฟนที่เธอคู่ควร
‪อย่าไร้เดียงสานักเลย อาโปโล ‪นายเด็กเกินไปสำหรับฉัน
‪เราก็แค่กิ๊กกันน่ะไอ้น้อง ตื่นได้แล้ว
‪(ลาเอโรปอร์ต)
‪ฉันยังเหลือเวลาพักอีกสี่นาที
‪ฉันพักไปแล้วสักพัก
‪อันเดรอาโกรธแน่ถ้าเห็นนายที่นี่
‪ขอโทษเรื่องวันก่อนนะ
‪ฉันก็ขอโทษที่ตบนาย
‪อยากทำอะไรหลังเลิกงานไหม
‪หรือพรุ่งนี้
‪พรุ่งนี้มีงานพรอม
‪ฉันไปได้ไหม
‪ถ้าไม่อยากให้ไป ฉันจะไม่ไป แต่ฉันอยากไปนะ
‪บอกตามตรงว่าฉันไม่อยากให้นายไป
‪โอเค
‪เธอจะไปกับโยชิเหรอ
‪ฉันคิดว่าเขาชอบเธอนะ
‪ฉันต้องกลับเข้าไปข้างในแล้ว ‪นายจะอยู่ตรงนี้เหรอ
‪ไม่ ฉันว่าจะกลับบ้าน
‪อยากลาออกจากงานได้ง่ายๆ แบบนี้บ้างจัง
‪ราเกล
‪อะไร
‪ฉันต้องไปแล้ว ‪อยากให้ฉันบอกอะไรอันเดรอาไหม
‪ไม่ ฉันจะโทรหาหล่อนทีหลัง
‪แล้วเจอกัน
‪- หวัดดี มาส่งเค้กใช่ไหมจ๊ะ ‪- หวัดดีครับ ใช่
‪รอเดี๋ยวนะ ฉันจะไปเอาเงินมาให้
‪คณะกรรมการพอใจอาร์เตมิสมาก
‪ลูกค้ามองครอบครัวเป็นทรัพย์สิน ‪แกจะเข้าใจเมื่อได้ค้าขายกับพวกเขา
‪ใช่ครับ แต่ยังอีกนาน
‪ที่สแตนฟอร์ดเวลาผ่านไปเร็วมากนะ ‪ถามพี่ชายแกดูสิ
‪เป็นความคิดที่ดีนะที่ลูกจะดูแลเรื่องงานเลี้ยง
‪ลูกรับมือเรื่องการจัดเลี้ยงกับสื่อได้ดีมาก
‪โรดริโกพอใจมาก
‪โรดริโกชอบกินกานาเป้ครับ ง่ายๆ แค่นั้นเลย
‪ทำดีแบบนี้ต่อไป แล้วเราจะไม่มีปัญหา ‪ในการพาอาเรสเข้ามา
‪สามทุ่มแล้วนะ
‪หนูทำอาหารเย็นให้ก็ได้นะ
‪แล้วงานพรอมล่ะ
‪ขอโทษค่ะ แม่
‪ไม่เป็นไรนะ ลูกรัก
‪หนูขอโทษเรื่องวันก่อน หนูทำตัวงี่เง่า
‪ไม่เป็นไรจ้ะ
‪เป็นสิคะ หนูปล่อยให้ตัวเองถูกหลอก
‪ใครหลอกลูก อาเรสเหรอ
‪ไม่ใช่ค่ะ หนูหลอกตัวเอง ‪เพราะคิดว่าอาจจะไปกันรอด
‪แล้วไม่รอดเหรอ
‪ไม่ค่ะ
‪รู้ไหมว่าทำไมพ่อไม่เคยตีพิมพ์นิยายของเขา
‪เพราะไม่มีใครอยากตีพิมพ์
‪เขาไม่เคยเอาไปให้สำนักพิมพ์ต่างหาก
‪ไม่จริง
‪เขาไม่เคยมีความกล้า
‪แม่โกหก
‪เขาเป็นนักเขียนที่เก่งมาก
‪แต่เขาคิดอยู่ตลอดว่าเขาไม่เก่งพอ
‪แม่คิดถึงพ่อของลูกมากนะ
‪แต่ขอร้อง อย่าเดินตามรอยเท้าเขาเลย
‪ถ้าลูกชอบอาเรส ก็เลิกหาข้ออ้างแล้วบอกเขาซะ
‪เรานัดใครไว้อีกเหรอ
‪ไม่ได้ เวลานี้ไม่เหมาะ
‪- ฉันต้องคุยกับอาเรส ‪- ราเกล
‪ฉันจัดการเอง
‪ฮวน เสิร์ฟให้เราหน่อยได้ไหม
‪โทษที
‪- เรากินมื้อค่ำอยู่ มีอะไร ‪- ขอเข้าไปได้ไหม
‪เสียเวลาเปล่า กลับบ้านไปซะ
‪อาเรส!
‪และของหวาน
‪ไม่ต้องห่วงนะ คลาวเดีย ฮวนจะจัดการเอง
‪ฉันขอโทษที่พูดแบบนั้น
‪วันนี้เป็นวันฉลอง
‪อาร์เตมิส ใครมาเหรอ
‪คุยถึงไหนแล้วนะครับ
‪(อ71รส ‪ฉันต้องการเธอ ราเกล)
‪(ฉันจะรอเธอที่งานพรอม)
‪เรายังกินมื้อค่ำไม่เสร็จเลยนะ
‪อาโปโล
‪- ดื่ม ‪- ดื่ม
‪แด่สิ่งดีๆ ที่จะเกิดขึ้น
‪แด่สิ่งดีๆ
‪(ในที่สุดเราก็จะออกจากที่นี่)
‪(ยินดีต้อนรับสู่งานพรอม)
‪- ดาเนียลล่า เห็นอาเรสไหม ‪- ไม่เห็นเลย ที่รัก
‪- เป็นอะไรไป ‪- ฉันมีแฟนแล้ว
‪หมายความว่าไง
‪เขาหล่อกว่าเยอะ ‪ฉลาดกว่าเยอะ และทุกอย่างเลย
‪- แล้วเขาอยู่ไหน ‪- ฉันไม่รู้ว่าฉันมาทำอะไรที่นี่
‪งานพรอมอยู่ที่ไหนครับ
‪ขอบคุณ
‪โยชิ
‪เพื่อนสนิทและสามีในอนาคตใช่ไหม
‪ราเกลโชคดีที่มีเพื่อนแบบนายนะ
‪ฉันไม่เคยมีเลย
‪ราเกลเป็นแค่การกิ๊กอีกคนของนายใช่ไหม
‪นายฟันเธอ นายสนุก แล้วนายก็จะหายไป
‪ฉันไม่อยากเถียงด้วย
‪คิดจะหักอกเธอกี่ครั้งเหรอ
‪- ฉันมาหาเธอ ‪- กี่ครั้ง
‪- ฉันต้องคุยกับราเกล ‪- แล้วถ้าไม่ได้คุยจะทำไง
‪ต่อยหน้าฉันเหรอ
‪หรือนายอาจจะซื้อโทรศัพท์ให้ฉันแล้วก็ทิ้งฉัน
‪แล้วก็จะชวนฉันไปเที่ยว บอกว่านายเป็นคนใหม่
‪บอกว่านายเปลี่ยนไปและนายอ่อนไหวแล้ว
‪จากนั้น… นายก็จะหายหัวไป
‪นั่นคือสูตรของนาย และนายจะทำ ‪แบบนั้นต่อไปที่สแตนฟอร์ด ใช่ไหม
‪เฮ้ย!
‪ทำอะไรน่ะ เฮ้ย
‪ถ้านายห่วงเธอ ‪ก็ควรอยู่ห่างๆ เธอและหยุดทำร้ายเธอ
‪นายพูดถูก
‪ฉันมันงี่เง่า
‪แต่ฉันเดินหนีไปเฉยๆ ไม่ได้
‪เวลาไม่อยู่กับเธอ มันเหมือนฉันหายใจไม่ออก
‪อืม
‪ฉันไม่สนหรอกว่าฉันจะหายใจออกไหม ‪ขอแค่เธอหายใจออกก็พอ
‪ต่อยฉันสิ
‪เอาสิ เราจะได้หายกัน
‪เอาสิ
‪(20.57 น. ‪วันพฤหัสบดีที่ 29 เมษายน)
‪ราเกล
‪โยชิ!
‪นายพูดถูก
‪ขอโทษสำหรับสองสามอาทิตย์ที่ผ่านมานะ
‪นายเป็นคนเดียวที่อยู่เคียงข้างฉันมาตลอด
‪และฉันไม่เห็นเอง
‪ราเกล ฉันมีเรื่องจะบอก
‪อาเรสมาแล้ว
‪เขามาแล้ว เราเจอกันที่ทางเข้า
‪เราทะเลาะกันและเขาก็ตกลงไปในสระ
‪- สระว่ายน้ำเหรอ ‪- เขาไม่เป็นไร
‪อาเรส!
‪หายใจสิ
‪หายใจสิ ช่วยด้วย!
‪ช่วยด้วย!
‪- โยชิ ‪- จับแน่นๆ นะ
‪สวัสดีทุกคน นี่แฟนฉัน อาโปโล ‪ขอแนะนำให้รู้จักนะ
‪เขาอายุน้อยกว่าฉัน ‪แต่พอฉันแก่ มันจะดีสำหรับฉัน
‪เธอจะเป็นคุณยายที่สวยที่สุดในโลก
‪(รถพยาบาล)
‪ไปกันเถอะ
‪ตั้งแต่เธอเข้ามาในชีวิตเขา ทุกอย่างก็แย่ลง
‪ลูกสาวฉันรักลูกชายคุณค่ะ คุณอิดัลโก
‪- ถ้าคุณไม่รู้ว่าความรักคืออะไร… ‪- คุณเป็นใครถึงมาบอกผม
‪ฮวน! หยุดพูดได้แล้ว
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะ ครอบครัวอิดัลโกใช่ไหมคะ
‪ฉันหมอเซร์รา จากทีมที่รักษาลูกชายคุณ
‪อาเรสมีอาการช็อกจากภูมิแพ้อย่างรุนแรง
‪ตอนนี้เขาอยู่ในห้องไอซียู
‪(ทุกอย่างเริ่มต้นจากรหัสผ่านไวไฟ)
‪(ฉันต้องเลิกหลอกตัวเอง…)
‪มีคนบอกว่าความรักมีกลิ่นเหมือนกุหลาบ ‪แต่กลายเป็นว่ากลิ่นของมันเหมือนคลอรีน
‪และเหมือนโรงพยาบาลและความกลัว
‪และความโกรธ และความไร้อำนาจ
‪ถึงอย่างนั้น ฉันก็ลืมทุกอย่าง ‪ที่เราเคยเจอมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ไม่ได้
‪ทุกช่วงเวลา
‪ทุกมุม
‪หน้าต่างทุกบาน
‪ตื่นขึ้นมาและให้ฉันได้สัมผัสนาย ‪ในอ้อมแขนฉันอีกครั้งเถอะนะ
‪ให้ฉันได้ลูบไล้ผิวนาย…
‪จูบริมฝีปากนาย
‪มีใครอยากอ่านเรื่องของตัวเองไหม
‪- มาดูกัน… ‪- เดี๋ยวก่อน ราเกล
‪ลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับความกลัวด้วยกันเถอะ
‪- แต่ไม่ได้… ‪- เราต้องคุยกันค่ะ
‪เพราะนาย ฉันถึงเชื่อในความรัก
‪ตอนนี้ฉันแค่ต้องการให้ความรักเชื่อในตัวเรา
‪เอายาอะไรให้ฉันกินน่ะ ยัยแม่มด
‪อาเรส
‪หวังว่ามันจะไม่มีผลข้างเคียงนะ
‪เป็นไงบ้าง
‪ฉันรักเธอ ราเกล
‪ตอนนี้ใครหัวเราะดังกว่าล่ะ เทพเจ้ากรีก
‪อาเรสอยู่โรงพยาบาลเพื่อสังเกตอาการ ‪อีกสองสัปดาห์แล้วก็กลับบ้าน
‪ที่บ้าน เราร่วมรักกัน
‪เดี๋ยวก็สายกันหรอก!
‪บนเตียง ในห้องน้ำ ในครัว
‪กำลังจะไปครับ
‪และที่ร้านฟาสต์ฟู้ดและบนชายหาด
‪เราใช้เวลาช่วงฤดูร้อนโอบกอดกันและกัน
‪และวันสุดท้าย เราบอกลากันนานมาก
‪ไปกันเถอะ
‪- ไปกันเถอะ ‪- ไปกันเถอะ
‪สิ่งที่เกิดขึ้นในสระว่ายน้ำวันนั้น ‪ไม่ได้ส่งผลต่ออาเรสคนเดียวเท่านั้น
‪การที่เกือบเสียลูกชายไป ‪ทำให้กฎของบ้านอิดัลโกเปลี่ยนไป
‪พี่มันงี่เง่า
‪ลำดับความสำคัญของพวกเขาเปลี่ยนไป
‪และอัลฟ่าเตรสกับครอบครัวก็เริ่มแยกจากกัน
‪เดี๋ยวสายนะ
‪พ่อครับ
‪แม่ วางนี่ไว้ตรงนี้เลย
‪หลังจากความกลัวและการมาเยือนของฉัน
‪พวกเขาก็ยอมรับที่อาเรสจะเรียนแพทย์
‪เขาไม่อยากไปเลย
‪แต่ฉันโน้มน้าวเขาว่า ‪ตอนนี้ครอบครัวก็อุตส่าห์ยอมรับแล้ว
‪เขาควรเรียนที่โรงเรียนแพทย์ที่ดีที่สุดในโลก
‪เดินทางปลอดภัยนะ
‪เราทุกคนก็อยากให้ ‪โรงเรียนนั้นอยู่ในบาร์เซโลนา
‪แต่น่าเสียดายที่มันอยู่ในสตอกโฮล์ม
‪ดังนั้น หลังจากเกิดเรื่องทุกอย่างขึ้น
‪อาเรสก็ต้องเดินทางไปไกลถึง 3,000 กม. ‪เพื่อเรียนสิ่งที่เขาใฝ่ฝันมาตลอด
‪โทษที
‪วันที่เราบอกลากันที่สนามบิน ‪ฉันได้รู้ว่าเรื่องราวนี้ เรื่องราวของเรา
‪เริ่มต้นเร็วกว่าที่ฉันคิดไว้
‪- ฉันมีเรื่องต้องสารภาพ ‪- เขาบอกฉัน
‪ตอนนี้เหรอ
‪ฉันจงใจทำไวไฟพัง ฉันจะได้คุยกับเธอ
‪อะไรนะ
‪เขาบอกฉันแบบนั้น
‪เขาบอกความจริงกับฉันเป็นของขวัญ
‪แล้วเราก็จูบกัน แล้วเขาก็ไป
‪เร็วเข้า เครื่องบินไม่รอนะ
‪เดี๋ยวฉันก็กลับมาแล้ว ยัยแม่มด
‪ฉันเห็นเขาเดินจากไป ‪หายตัวไปท่ามกลางนักเดินทางคนอื่นๆ
‪นั่นคือตอนที่ฉันรู้ว่าความรักเชื่อในตัวเรา
‪มันเชื่อในสิ่งที่อาเรสกับฉันสร้างไว้ด้วยกันมาก
‪จนมันสอนให้เราปล่อยวาง
‪ฉันให้ของขวัญชิ้นสุดท้ายกับเขาด้วย
‪เป็นของที่ตรงไปตรงมากว่า
‪ของที่ระลึกเล็กๆ น้อยๆ
‪สุดท้ายแล้ว ในตอนนั้น เราทั้งคู่ก็รู้ว่า
‪บางครั้งการรักใครสักคน ‪ก็หมายถึงการรู้จักปล่อยเขาไปด้วย
‪การละทิ้งบางอย่างเป็นส่วนหนึ่งของความรัก ‪เหมือนกับที่ความรักเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต
‪อาเรสพูดเสมอว่าฉันเป็นคนสอนให้เขารัก
‪แต่เขาสอนฉันเรื่องที่สำคัญกว่า
‪อาเรสสอนให้ฉันเชื่อมั่นในตัวเอง
‪และกล้าพอที่จะลงมือทำ
‪(รักผ่านหน้าต่าง ‪ราเกล เมนโดซ่า)
‪(ฉันจะจูบเธอรัวๆ เลย)
‪(แล้วไงต่อ)
‪ฉันจะถอดเสื้อผ้าเธอออก ‪และวางเธอลงบนเตียง
‪(ฉันกำลังเปลือยและนอนอยู่บนเตียง)
‪นึกภาพว่าฉันอยู่ตรงนั้นสิ
‪นึกภาพว่าฉันอยู่ข้างๆ เธอ
‪ฉันเริ่มขยับมือขึ้นไปที่ต้นขาเธอ
‪แล้วฉันก็หยุด
‪ฉันสัมผัสเธอเบาๆ
‪ฉันลูบไล้เธอไปมา และค่อยๆ
‪สอดนิ้วเข้าไปในตัวเธอ
‪จากนั้น
‪เราก็ร่วมรักกัน
‪(เราควรจะไม่ได้ใส่เสื้อผ้านะ)
‪นายควรจะอยู่ห่างออกไป 3,000 กิโลเมตรนะ
‪มาทำอะไรที่นี่
‪เอากางเกงในฉันมาคืนเหรอ
‪มาเอาตัวใหม่ไปต่างหาก
‪(ขอบคุณ ความบริสุทธิ์ของซิกซ์แพ็ก)
‪(สร้างจากนิยายของ ‪อาริอาน่า โกดอย)
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล