Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ładnie pachnie.
Idę.
Mogę?
OK.
Zbieram się.
Lowell i Monette, wasze przysięgi.
Jakiekolwiek wyzwania rzuci nam los,
stawimy im czoła razem.
Nie wierzyłem, że znajdę swoją drugą połówkę.
To dopiero początek naszej wspólnej podróży.
Bardzo cię kocham.
A ja ciebie.
Ogłaszam was mężem i żoną.
Możecie się pocałować.
Dawaj, stary!
Rodzina Mercado! Czas na zdjęcia.
Na pozycje.
Chodźcie, szybko.
Chodźcie, dzieci.
Stary, uważaj.
- Gotowi? - Tak.
Zostało nam dwoje uczestników!
Dalej.
Kto wygra?
Zwycięzcą jest…
Pani burmistrz!
Dobra robota!
W porządku, Dennis. Załóż jej podwiązkę. Pasuje?
Proszę bardzo.
Wyżej! Wyżej!
Mogę?
Fajna dziewczyna.
Umów się z nią.
Mam wziąć pierwszą lepszą, mamo?
Jeśli się nie pospieszysz, prędzej ja sobie kogoś znajdę.
Wiesz co, mamo?
To może przystopujmy z naszym czekoladowym interesem.
Jak myślisz?
Praca zawsze staje na drodze miłości, co?
Mamo, jestem szczęśliwy. Przyrzekam.
Oczywiście.
Nie to miałam na myśli.
Chodź, zatańczymy.
Jasne, mamo.
- Później. - No chodź!
Za chwilę.
Halo, Lowell?
Złapałem gumę. Muszę zmienić koło.
Długo to potrwa? Zadzwoń do mamy.
Wszyscy tam jesteście?
- Tak. - Postaram się pospieszyć.
Dobra, załóżcie kamizelki ratunkowe.
Przepraszam, potrzymasz mi torbę?
Jasne.
A więc teraz pokażę wam…
- Najpierw azjatycki przysiad… - Wepnij.
- Dzięki. - Proszę.
Oprzyjcie plecy o zagłówek.
Dziękuję panu.
Mówisz po tagalsku?
- Tylko troszkę. - Troszkę.
Znałam kogoś z Filipin.
Fajnie.
- Fajnie. - Jakieś pytania?
- Ostrożnie. - Dzięki.
Mam na imię Dennis.
Oksana.
- Miło mi, partnerze. - Cześć.
Partnerko.
Ostrożnie.
Oksana?
Z jakiego jesteś kraju?
Z Francji?
Norwegii?
Wyglądam na Francuzkę?
Jestem z Rosji.
Rosji?
Marzę o podróży do Rosji.
- Naprawdę? - Mój dziadek kiedyś tam pracował.
Asystent z mojej kawiarni też.
- Jej. - Ano.
Powinieneś przylecieć.
Po prostu to zrób.
A co ty robisz na Filipinach?
Podróżuję samotnie od siedmiu, ośmiu miesięcy.
To mój ostatni przystanek przed powrotem do domu.
Fajnie.
Próbujesz się odnaleźć?
Nie mogę zaprzeczyć.
A ty? Też podróżujesz solo?
Nie, mam tu rodzinę.
Popłynęli wcześniej.
Znasz jakiś skrót?
Powinniśmy przyspieszyć.
Cholera!
W porządku?
Ale czad!
Katia, tu jestem!
Udało mi się.
„Katia”?
Moja starsza siostra.
Planowałyśmy wspólną podróż.
Niestety umarła, zanim udało nam się to zrobić.
Przykro mi.
- Przykro mi. - Nie.
W porządku.
Cieszę się, że w jakimś sensie robię to dla niej.
Tak bardzo chciała odwiedzić Filipiny.
Uważaj, ślisko.
- Nie bałaś się? - Nie.
- Widzę, że się śmiejesz. - Było super.
Synu!
Mamo.
Mamo, to Oksana.
Moja partnerka z grupy.
Jest z Rosji.
Oksana, to moja mama, Thelma.
- Witam panią. - Cześć.
Musisz poznać rodzinę.
Chłopcy!
- Ostrożnie. - Popatrzcie!
Moi bracia. Lowell…
Przestańcie.
Lowell, Gilbert.
Ich żony, Monette i Christine.
- Cześć! - Jak leci? Miło mi was poznać.
Miło nam poznać ciebie, słonko.
Nie żartujcie z niej, rozumie nas.
Przy okazji, mój brat Lowell…
Właśnie się pobrali.
Zorganizowali ten wypad
dzień przed wyjazdem na miesiąc miodowy.
Dokąd jedziecie?
Chcemy wspiąć się na szczyt Makiling na wyspie Luzon.
Jest tam super.
- Fajnie! - Mamo.
- Zróbmy zdjęcie. - Jasne! Gdzie aparat?
- Zrobimy zdjęcie. - Pewnie!
- Proszę, mamo. - Piękna jest!
- Słonko, zrobisz? - Oczywiście.
- Proszę. - Dzięki, Oksana.
- Ostrożnie. - Dalej.
Gotowi? Raz, dwa, trzy.
A teraz śmieszne!
Róbcie głupie miny!
Śmieszne foto!
Raz, dwa, trzy!
To ma być szalone?
- Było szalone. - Pokaż.
Ładne, dziękuję.
Dziękujemy.
Gdzie czekolada?
Proszę, mamo.
- Spróbuj. - Najlepsza.
- Tak! - Spróbuj.
Jest najlepsza.
Uwielbiam czekoladę.
- Najlepsza na Filipinach. - Najlepsza.
- Nie wątpię. - Czekaj.
Poczekaj.
Jesteś ranna.
- Oksana… - Pewnie po upadku.
Chodźmy do punktu pierwszej pomocy.
Dobrze.
- Idziemy. - Idźcie!
Kaka!
- Nania? - Kaka!
Hej, nianiu Blessie.
Kaka!
Co się stało?
To tylko zadrapanie.
- Denden… - Znacie się?
Nocuje u mnie. Mówiłam ci o niej. To nią opiekowałam się w Rosji.
To jest Kaka.
Kaka, to mój szef, o którym ci opowiadałam. Denden.
„Denden”?
Zdrobnienie od „Dennis”.
Tak samo jak od Oksany „Kaka”.
Denden, Kaka. To samo imię!
Znałam cię, zanim cię poznałam.
Przystojny, co?
Niezły.
Kaka, na pewno cię nie boli?
Nic mi nie jest.
Cholera!
Klnie jak szewc.
Czego się spodziewałeś?
Ma to po mnie.
Prawie cały czas byłyśmy razem.
Kaka i Katia są dla mnie jak własne dzieci.
Och, nianiu.
Jeden uścisk ode mnie.
Moja córeczko.
I jeden od Katii.
No już, dziecinko.
Widzisz, Den,
ich ojciec zawsze był w pracy.
Zajęty.
Później jej siostra, Katia, też była zajęta - baletem.
Zawsze zajęta, co?
Katia miała wielki talent.
Jesteśmy w domu.
Moje wnuczęta!
Babciu!
Błogosławię was.
- Bardzo dobrze. - Pobłogosław.
Idźcie do wujka.
Błogosławię was.
Zabierają dzieciaki do Manili, bo niedługo zaczyna się szkoła.
No to spokojnie.
Weź jutro wolne, zajmij się gościem.
Jesteś taki troskliwy.
Dziękuję bardzo, Den.
- To nic. - Zostań na kolacji. Późno już.
Nie trzeba. Muszą się o mnie martwić.
Dobra. Kaka…
- Idę. - OK.
Oksana.
Miło było cię poznać.
Ciebie też, partnerze.
Dzięki za dzisiaj.
Baw się dobrze
w Dipolog, dobra?
- OK, pa. - Dobranoc.
Pa! Dobranoc.
Miłego wieczoru.
Milo! Tu jesteś.
Jak mój piesek?
Dobry piesek. Tęskniłeś?
Jutro pójdę z nim na spacer.
Biedaczek się tu zanudzi.
Nudzi ci się tutaj?
Zabiorę go do kawiarni, mamo.
Jak tam dziewczyna, z którą byłeś?
Odwiozłem je do domu.
Wiedziałaś, że nocuje u niani Blessie?
- Naprawdę? - Tak.
Piękna jest.
I znowu to samo.
To wspaniałe, że mówi po tagalsku.
Tak, mówi.
Umów się z nią.
Jesteś taka uparta.
Idę spać. Dobranoc.
- Zrób to! - Chodź, Milo.
Chodź, piesku.
To najlepsze kakao w Dipolog.
Jest bardzo…
- Oksana. - Cześć, bracie.
Dzięki Bogu, kończy mi się zasób słownictwa.
Nie znam więcej angielskiego.
Oksana, przepraszam. Muszę posprzątać.
- Pewnie, dzięki. - Bracie.
- Cześć. - Cześć.
Nie wiedziałam, że zbierasz misie.
Tak.
Mój tata poluje na niedźwiedzie.
Jest też najlepszy w strzelaniu do ptaków. Nie, żebym to pochwalała.
To prawda.
Twój tata brzmi jak z bajki.
Chyba jest.
Przepraszam, muszę iść do pracy.
- Pewnie. - W porządku?
Jasne.
Żebyś się nie nudziła.
- Dziękuję. - Baw się dobrze.
Ty też.
Proszę chwilkę zaczekać, wytrę stolik.
Poproszę kawałek ciasta red velvet i gorącą czekoladę.
Ile?
- Nie płacisz. - Proszę.
Zobacz, Denden. Grozi, że zapłaci.
- Zapłacę. - Oksana, nie trzeba.
Stawiamy.
Na pewno?
Tak. My stawiamy.
Usiądź tam.
- OK, dziękuję. - Możesz usiąść.
Dziękuję bardzo.
Nianiu, jesteś taka uparta.
Mówiłem ci, nie musisz dziś przychodzić.
Denden, to Kaka kazała mi przyjść do pracy.
Posiedzi w kawiarni, nie będzie nam przeszkadzać.
Nie martw się o dniówkę, nianiu.
Oprowadź ją.
Mówię ci, Denden, nawet gdybym mogła,
nie miałabym odwagi nie przyjść do pracy.
Nie wiem nic o kajakach.
Tym się ona interesuje.
Potykam się na schodach. Jak miałabym wspinać się po górach?
Dobrze, dobrze.
Więc gdzie byłaś?
Na mieście.
Ale siedzisz tak sama.
- Tak. - Jesteś tu sama?
- To nic. - Jadłaś?
Poczekaj chwilę.
Synu.
- Hej, mamo. - Ona jest sama!
Zaniosę jej to.
Oksana, na koszt firmy.
To twoja woda.
A to najlepsza czekolada w Dipolog. Obiecuję.
Dziękuję.
- Proszę. - Dobrze.
Jak długo jeszcze zostajesz w Dipolog?
Za pięć dni lecę do domu.
Pięć dni?
To jeszcze sporo czasu.
Co jeszcze masz w planach? Co masz na liście?
Jakie plany?
Niewiele. Rzeczy w plenerze.
Tak jak wczoraj, co?
- Tak. - Mój brat!
Mój brat może iść z tobą!
Wygłupiają się.
Nie martw się.
- Nalegamy. - Mamo…
Pójdzie z tobą.
- O tak. - Nie narzucajcie się.
- Idź z nią. - Dobrze.
Przepraszam.
Mogę ci towarzyszyć?
Będzie fajnie, obiecuję.
Dobrze wykorzystamy twoje pięć dni.
- Dobrze? - Jasne!
- Tak! - Szczęśliwa?
Dobra robota, bracie!
Chodźmy.
Dziękuję. Wybacz.
Wypili za dużo czekolady.
Nie, to bardzo dobre.
Tak się cieszę!
Byłeś tu kiedyś?
Dzień dobry, partnerze.
Miałem trochę papierkowej roboty do załatwienia.
- Papierkowej? - Tak, przepraszam.
Myślałam, że masz wolne.
Musiałem coś załatwić.
W porządku, odpręż się. Zajmę się tobą.
Odpręż się.
Ale przyjemnie.
Oksana, jesteś pewna?
Tak!
Dziękuję.
Jestem gotowy.
- Dzięki. - Do dzieła.
Przed tą wycieczką ostatni raz byłam nad morzem
w dziesiąte urodziny.
Trzynaście godzin jazdy.
Kiedy mój tata jeszcze żył,
zawsze rozmawialiśmy o Rosji.
Łączyło nas podróżowanie.
Rosja miała być naszą pierwszą zagraniczną wycieczką.
Chcesz lecieć sam?
Nie miałem okazji.
Twój tata na pewno
byłby dumny z tego, co osiągnąłeś.
Ale na pewno cieszyłoby go,
gdybyś robił to, co kochasz.
Toast?
Mam wznieść toast?
Nie jestem w tym dobry…
Nie mogę.
Mam słabą głowę.
Dobrze, wypij wodę.
Dobra.
Teraz to najlepszy moment…
aby złapać życie za rogi!
Daj sobie pożyć! Zaryzykuj.
Skocz na głęboką wodę.
Na zdrowie.
Dzięki.
Szlag.
Jesteśmy tak wysoko.
O to ci chodziło z tym ryzykiem?
Tak!
Tak?
OK.
Hej.
Damy radę.
Prawda? Poradzimy sobie.
Dobra.
- Tak. - W porządku.
Chodźmy!
Jazda!
Nieźle!
Podobało ci się?
- To na pewno ostatnia rzecz? - Tak, ostatnia.
Bo chętnie zrobię coś jeszcze, jeśli masz ochotę.
- Masz coś na myśli? - Nie chcę zabierać ci czasu.
Twoja dziewczyna może być zła.
Co?
Skąd ci to przyszło do głowy?
Nie mam dziewczyny.
Jesteś zbyt przystojny, by nie mieć.
Dziękuję.
Dzięki, ale…
Kiedyś chodziłem na randki.
Miałem dziewczyny, ale…
Nie rozumiały mnie. Są takie same.
Była jedna taka, która chodziła ze mną
tylko dla darmowych napojów w kawiarni.
Bezwstydnica!
„Wyjaśnisz to na posterunku!”
Blessie sporo cię nauczyła!
Czego ona cię uczy.
Nie toleruje kiepskich wymówek.
Dzięki za dziś, partnerze.
Nie…
Nie, proszę.
To ja dziękuję.
To było wspaniałe doświadczenie.
Zawsze chciałem polatać z tatą na paralotni.
Wiesz, to zabawne. Na weselu Lowella i Monette
przebrałem się za paralotniarza.
Wiem, partnerze.
Niania pokazała mi zdjęcia.
Stąd zgadłam, że możesz mieć na to ochotę.
Niania Blessie…
Szczerze to lot nie był na mojej liście.
Bardzo się bałam.
Chciałam tylko, żebyś spełnił swoje marzenie.
Twój tata by tego pragnął.
Makiling jest pełen pijawek zwanych alimátok.
Mam złe przeczucia co do tej historii.
Alimátok przyssał mu się do pupy.
Ale nie chcieliśmy robić sceny.
Dlatego dyskretnie odeszliśmy na stronę.
Złapałam za zapalniczkę…
Podpaliłam ją.
Pokażę wam strupa.
- Nie ma potrzeby! - Nie chcemy.
Chyba czeka nas sukob.
Brat Monette się żeni?
Nie, głuptasie.
Chodziło mi o ciebie.
Czym jest sukob?
To nic.
W kulturze Filipin wierzy się,
że rodzeństwo nie powinno brać ślubu w tym samym roku.
Więc dziewczyna naszego Dennisa
będzie musiała poczekać.
Nie masz co robić? Zajmij się pracą.
Zostaw ich. Może się polubią.
Żartuję!
Chętnie poczekam.
Żartuję tylko!
Złoto, nie dziewczyna! Kogo obchodzą przesądy?
- Mówiła, że żartuje. - Moja Rosjanka!
Założę fanklub.
„Ka-Den”.
Synu.
Oksana odlatuje,
więc lepiej się pospiesz.
O czym ty mówisz?
Do roboty!
Dobrze.
Nianiu, jutro idziemy popływać.
- My obie? - Tak.
Dobrze. Poczekamy.
Jutro.
Przestań, nianiu.
Poczekamy.
Ała.
Jak dobrze.
Chodźcie jeść!
Bardzo dziękuję.
Kaka, wychodź z wody. Jedzenie.
W porządku? Chodź.
Taka jesteś piękna, kochanie.
Chodź. Załóż koszulkę.
Denden, spójrz.
Siostry!
JESTEM Z ROSJI JESTEM Z FILIPIN
Pasuje wam!
Chodźmy. Umieram z głodu.
Teraz użyjemy rąk. Powiedz „kinamot”.
„Kamot” albo „kamay” znaczy ręka.
To prawda. Jemy rękami.
To krewetki.
Zjedz.
Denden.
Dzięki za to.
Nie zapomnę tego, Den.
Nianiu, nie wygłupiaj się.
- Tak tęskniłam… - Ja też.
Już dobrze.
Nianiu, to nic.
Spędźcie ze sobą więcej czasu.
Moje słonko.
Zjedz więcej. Bardzo dobre.
Jedz, nie dramatyzuj.
Spróbuj trochę mango. Słodziutkie.
- Dobrze. - O tak.
Nigdy nie zapomnę tego dnia.
Nie przesadzaj!
Jak cudnie. Pięknie!
Dobrze się bawiłaś przez te pięć dni?
Oczywiście.
Ze wszystkich miejsc, które odwiedziłam, Dipolog jest najlepsze!
Świetnie się bawiłam.
Dobrze, ja też.
Tak dobrze się bawiłem…
W sumie od dawna się tak nie bawiłem.
Zrobiliśmy razem tyle nowych rzeczy.
Tak.
Co zamierzasz zrobić po powrocie do Rosji?
Pewnie poszukać pracy.
Cóż,
w końcu
podróże kosztują.
Tak.
Prawda.
A ty?
Ja? Z powrotem na pole i do kawiarni.
Nuda. To, co zawsze.
Wiesz, ciężko będzie…
wrócić do codzienności.
Prawda.
- Będę tęsknić. - Ja też.
- Gdzie twoja kurtka? - W domu.
Przyniosę ci. Den!
Den, poczekaj. Idę po jej kurtkę.
Oksana.
Ja i moja rodzina…
Życzymy ci szczęścia.
Dziękuję.
Nie chcę wracać, wiesz?
Będę bardzo tęsknić za Filipinami.
Za nianią.
Za tobą.
Za mną?
Bardzo będę za tobą tęsknił.
Przyleć do Rosji.
Oprowadzę cię. Będę twoją przewodniczką.
Może. Chciałbym.
Myślisz, że mamy szanse?
To chyba zależy od nas.
Może jeśli znów się zobaczymy.
Dobrze.
Do zobaczenia, panterko.
To znaczy, partnerko…
Do zobaczenia, partnerko.
„Partnerko”, nie „panterko”.
Partnerko.
Pa, panterko.
Twój dziadek kolekcjonował je w Rosji.
Twój tata je odziedziczył.
Wiesz, że marzył, by odwiedzić z tobą Rosję.
A ty?
Nie chcesz polecieć tam za Oksaną?
Mamo…
Synu.
Pierwszy raz widzę cię tak szczęśliwym.
Jeśli to jej zasługa,
jak możesz pozwolić jej odejść?
Dzień dobry. Jak się spało?
Naprawdę dobrze.
Znam kogoś,
kto nadaje się do tej pracy.
Potrafi zasnąć dosłownie wszędzie.
Nawet na łódce. Wyobrażasz sobie?
Naprawdę?
Kto?
Dennis!
Oksana!
Co robisz w Moskwie?
- Dla ciebie. - Dziękuję.
Ale dopiero co SMS-owaliśmy wczoraj.
Niespodzianka.
Co za podstęp! Mogłeś mi powiedzieć.
Dostałem wizę turystyczną o wiele szybciej, niż myślałem.
Mama i bracia zaoferowali,
że zajmą się kawiarnią.
- I były tanie loty… - Wyjaśnisz to na posterunku.
Chciałem jak najszybciej
się z tobą zobaczyć.
Więc oto jestem.
Jak długo zostajesz?
Około dwóch tygodni.
Wykorzystajmy je w pełni. Wezmę wolne. Co ty na to?
Dobrze.
Stwierdziłam, że chciałbyś to zobaczyć.
Są takie jak moje.
Mój tata chciałby je zobaczyć.
Wejdźmy do środka.
Pięknie, prawda?
Tak…
Bardzo pięknie.
Ale…
nic nie jest…
piękniejsze od ciebie.
Oksana, jesteś tak piękną osobą.
Bo jesteś sobą.
Nie musisz się starać.
Zainspirowałaś mnie…
bym przemógł strach.
I odżył.
Dennis…
Dlatego tu jestem.
Przebyłem 8953 kilometry
od Dipolog do Moskwy.
Bo do nikogo nie żywiłem takich uczuć
jak do ciebie.
Dlatego chciałem poznać twojego ojca.
Chciałem poprosić o pozwolenie.
Oksana, mahal kita.
Kocham cię.
Bądź moją dziewczyną.
Oczywiście!
Da!
- Tak? - Tak!
Tak!
Tak.
Więc mogę…
Mówić ci „panterko”.
Właściwie to ja pierwsza tak cię nazwałam.
W Dipolog.
Tak.
Kocham cię.
Ja też cię kocham. Mahal kita.
Tak, kotku.
Podoba ci się?
- Umiem pozować. - Pięknie.
Nie mam dobrej strony, ale umiem pozować. Pachy!
O Boże, co za sesja!
- Poczekaj chwilę. - Tak!
- Zrób głupią minę! - Hej!
Jeszcze jedno!
Proszę bardzo.
Wreszcie ktoś, kto mówi po tagalsku! Mam tu prawdziwe problemy z językiem.
Ciężko ich zrozumieć.
Dennis.
Georgina.
Georgina. Gorgeous.
- Kto to? - Znów jesteś zazdrosny?
To Dennis. Jest z Filipin.
Tak jest. Z Filipin.
Miło mi cię poznać.
- „Gorgeous”? - No co? To takie dziwne?
Ciesz się moim szczęściem. Tak mnie nazywa. „Gorgeous”.
Prawda?
Przy okazji, to jest Siergiej,
mój mąż.
Niemożliwe.
- To twój mąż? - Tak. A co?
Nie widać, że to robimy?
Zawsze i wszędzie. Prawda?
To niesamowite.
Nie rób takiej miny!
Codziennie to robimy w tej alejce.
Cześć. Oksana.
Ale masz lalę.
Miło cię poznać.
- Jest jak lalka. - Chodźmy.
- Porobimy zdjęcia. - Teraz? Nago?
- Co ty robisz? - Chodźmy!
- Pa, Gorgeous! - Zatrzymaj samochód!
Panterko?
- Tak, panterko? - Co tam robisz?
Dobrze mi tu.
Chodź do łóżka.
Tutaj mi dobrze.
- Będziesz spał na podłodze? - Jest OK.
Jest OK.
Panterko, mogę poznać twojego ojca?
Będę z tobą szczera.
Od mojego powrotu do Moskwy jeszcze się z nim nie widziałam.
Naprawdę? Musi za tobą tęsknić.
W wielu sprawach się nie zgadzamy.
Wątpię, by cię polubił.
Panterko,
sporo razem przeszliśmy.
Niczego się nie boję.
OK.
Zadzwonię do taty.
Dziękuję. Salamat.
Ale wielkie. I piękne.
Witaj w moich stronach.
Poszukajmy taksówki.
- Nie trzeba. - Nie?
- Czemu? - Mamy brykę.
Panterko?
Witaj, księżniczko.
Nie nazywaj mnie tak. Mów po angielsku, mamy gościa.
Panterko?
Oksana?
Dennis? Chodź.
Chodź!
Daj mu swój bagaż.
To Maksimow. Maksimow, to jest Dennis.
Miło pana poznać. Dziękuję.
Panterko, nie wiedziałem, że jesteś bogata.
Ja nie jestem, ale mój tata owszem.
Wsiadaj.
Tak jest. Bardzo pan wysoki.
Dennis.
Jesteśmy na miejscu.
Obudź się, Dennis.
To mój dom.
Jaki wielki dom.
Dowódco.
Witamy w domu.
Pamiętasz?
Tata poluje na niedźwiedzie
i…
jest najlepszy w całej Rosji w strzelaniu do ptaków?
Teraz masz dowód.
To waza mojej mamy.
Zrobiła ją w prezencie dla taty.
Pokażę ci jej zdjęcie.
Jest bardzo piękna.
Dziękuję.
- Co to? - Pewnie tata.
Chodź, poznacie się.
To jego znak firmowy. Rzut przez ramię.
Cześć!
Kogo my tu mamy!
Tato…
Księżniczko, wychudłaś.
Nie wydaje mi się.
- Jak się masz, tato? - Dobrze.
Ale za długo się nie widzieliśmy.
Tak… Dennis?
Tato, to mój chłopak, Dennis.
Poznaliśmy się na Filipinach. Dennis, to mój tata, Fiodor.
To zaszczyt, proszę pana.
Sambo.
Może później.
- Podano do stołu. - Dobrze.
Jedzmy!
Jak tobie? Dmitri?
Dennis Mercado z Filipin, proszę pana.
Dziękuję.
Przypomnij mi…
Co tutaj robisz?
Tato.
Dzwoniłam do ciebie, pamiętasz?
Chciał cię poznać.
To od niego.
To nasza marka czekolady.
- Proszę spróbować. - Nieźle.
Niania Blessie!
Ponoć kiedyś u pana pracowała.
Tak!
Teraz pracuje u nas w Dipolog.
Dobrze!
Po śmierci taty przejąłem interes.
Zrozumiałe.
Oksana…
Powiedziała, że sprzedaje pan wódkę.
Tak!
Wódka!
Przynieście wódkę.
Proszę pana…
W porządku.
To nasza marka, Poczet. To znaczy „honor”.
Wygląda znajomo.
Sprzedawana jest w Moskwie i Wołogdzie.
To dlatego.
Pijesz?
Nie, proszę pana.
Tak, ale…
Tylko troszeczkę.
Trochę.
To jest trochę?
Może później.
Zjedzmy najpierw.
Może później.
W tym kraju nikt nie odmawia wódki.
Patrz.
O cholera.
Dobra, nie?
Przygotowaliśmy dla ciebie tę ucztę.
Dziękuję, tato.
- Jedzmy! - Ile jedzenia.
Nałóż sobie więcej.
- Nie podoba ci się nasze jedzenie? - Tato.
A ryba?
Lubisz ryby?
Tak, proszę pana.
W takim razie jutro
idziemy na ryby.
Czy to Katia?
Tak.
Wygląda bardzo dostojnie, prawda?
Prawdziwa księżniczka. Pokażę ci jej zdjęcie.
To moja Katia.
Panterko, jeśli mogę…
Jak zginęła?
Pociąg się wykoleił.
Jechała do Moskwy tańczyć w balecie dla Teatru Bolszoj.
Tata był temu przeciwny.
Chciała mieszkać w Moskwie.
Ze swoim chłopakiem.
Nie podobało mu się to.
Ale postawiła na swoim.
Na dzień przed jej wyjazdem napiłyśmy się razem.
Pamiętasz, jak napiłam się przy wodospadzie w Dipolog?
Tak.
To była butelka, której nie dokończyła.
Zastanawiałem się, jak przekonałaś ojca do swojej podróży.
Musiał bardzo się o ciebie bać.
Właściwie to go nie pytałam.
Po prostu wyjechałam.
Panterko, i jak?
Jak się czujesz?
Dawno cię tu nie było.
Tak.
Powracają wspomnienia.
Ale cieszę się, że ci o tym mówię.
To część mnie.
Cieszę się, że jestem tu z tobą.
Panie Dennis, zapraszam do pana pokoju.
Chodźmy.
Idź do swojego pokoju.
Dennis Mercado ma słabą głowę.
TO NIE MĘŻCZYZNA. NIE JE NORMALNEGO JEDZENIA. NIE UMIE PIĆ.
Wyglądasz na zmęczonego.
Nic mi nie jest.
Muszę się przyzwyczaić do pokoju.
Nie podejrzewałabym cię o problemy ze snem.
Ale korek.
Zupełnie jak na Filipinach.
Tęsknię za Filipinami.
Był pan kiedyś na Filipinach?
Nie.
Tato, Dipolog jest piękne.
Tyle tam atrakcji.
Można zwiedzać wyspy, iść na piękną plażę.
Można nurkować.
Ale lot paralotnią? O Boże.
Jest najlepszy.
Polecieliśmy tak wysoko. Byłam przerażona.
Gdyby nie Dennis, nigdy bym nie poleciała.
Bo miała listę marzeń i spełnialiśmy wszystkie po kolei.
Co ma na liście marzeń? Przedwczesną śmierć?
Pierwsza zdobycz. Niezła, co?
Dobra robota.
Zobaczymy się na obiedzie.
- Nieźle, proszę pana. - Dobra.
- Proszę, tato. - Dzięki, słonko.
No dobra.
Dennis.
Twoja kolej.
OK.
- Bierze? - Bierze?
Dobra robota! Szybko.
Możemy upiec na grillu. Tylko może być ciężkostrawna.
To chyba duża.
No proszę.
Rękawice, okulary.
Do kompletu.
To moje!
Teraz na pewno coś mam.
Wiesz, Dennis, chylę ci czoła.
Jesteś wyjątkowy.
Przepraszam.
Tato, nie ma się co denerwować.
Nie przeżyjesz z nim w głuszy.
Będę mieć to na uwadze,
jeśli postanowię zamieszkać w lesie.
Nowe napary Poczet.
Nowe napary?
Pracowałem nad nimi od twojego odlotu.
Nasiona lnu i cynamon.
Daj mu mały kieliszek. On mało pije.
Nalej mi tyle samo.
Poradzę sobie.
Zdrowie moich córek.
Katia lubiła len, Oksana lubi cynamon.
Chcę, byście obie czuły się częścią rodzinnej tradycji.
Nie wiedziałem, że lubisz cynamon.
Bo nie lubię, tato.
Pomyliło ci się. Nie znoszę cynamonu.
Zapomniałeś?
Ale jest…
To miła niespodzianka. Jest bardzo dobra.
Pyszna.
Przepraszam, księżniczko. Twój ojciec się starzeje.
Pamięć mu szwankuje.
Proszę pana,
może czekolady?
Proszę spróbować.
Oksana na pewno by tego chciała.
To pyszna cynamonówka!
- Mogę prosić więcej? - Weź moją.
Daj mu, ile zechce.
Wszystkie butelki.
Panterko?
Dziękuję.
Wszystko w porządku?
Przepraszam za to nieporozumienie.
To nie twoja wina. Przepraszam, że cię w to wciągnęłam.
Chcę trochę pobyć sama, dobrze?
OK.
Czy to danie filipińskie?
Tak!
Wieprzowina i ryba. Ciekawe. Co to?
Tajemnica.
Później ci powiem.
OK.
Zostawię cię samego.
Mam pytanie.
Czy twój ojciec lubi papryczki?
O tak. Suszoną paprykę.
Bardzo ją lubi.
Dodaj jej dużo.
Dobrze.
Do zobaczenia. Będę gotować, dobrze?
OK.
Oby nas nie otruł.
Nie, on dobrze gotuje, tato.
Podano do stołu!
- Wygląda przepysznie! - Tak.
To specjalność mojego taty.
Wieprzowina z rusztu i ceviche.
Nazywamy to sinuglaw.
Obiecuję, jest pyszne.
W porządku, tato?
Proszę pana?
W porządku?
Poproszę szklankę wody.
Proszę pana!
Wszystko OK?
Czego dodałeś?
Pieprzu cayenne, papryczki chili i ghost pepper.
- Co? - Proszę dać mu wody.
Mówiłaś, że twój tata lubi papryczki.
Suszoną paprykę, nie ostre papryczki.
- Spróbuję. - Proszę oddychać.
Za ostre!
Proszę mleko. Szybko!
To był twój pomysł?
Nie, proszę pana!
Przepraszam.
Proszę o wybaczenie.
Chciałem tylko…
przeprosić…
za to, co zaszło.
Mieliśmy z Oksaną…
małe nieporozumienie.
To nie jego wina, tato.
Może napijemy się teraz.
Pokażę ci, jak się pije w Rosji.
Pijemy duszkiem.
Na zdrowie.
Dobrze!
Tak się to robi.
Tak jest.
Ale wiesz, jak mówią.
„Nie można latać na jednym skrzydle”.
Pijemy jeszcze raz.
Nie wygrasz w piciu z tatą.
Nigdy się nie upija. Nie dotrzymasz mu tempa.
Nie martw się.
Poradzę sobie.
Ostrzegam cię.
Księżniczko, może pozwól mężczyznom porozmawiać sam na sam.
Bawcie się dobrze.
Panterko.
Do dna, Dennis.
Moja szkoła.
Jest i inne powiedzenie.
O nie.
„Do trzech razy sztuka”.
Tyle powiedzonek.
Ale mocne.
Bardzo dobre. Dziękuję.
- I lecimy. - Dobrze.
Raz, dwa, trzy.
Zaczynasz łapać.
Bardzo mocne.
To najważniejszy kieliszek.
Dobre, co?
Przerwa.
Przyzwyczaisz się do tego w Rosji.
Będę z panem szczery.
Na początku…
Bałem się pana, tak.
Byłem przerażony.
Ale widzi pan?
Kiedy tu wszedłem,
zobaczyłem trofea, zdjęcia.
To bardzo onieśmielające.
Tak.
Ale widzę też to.
Tutaj. Tę wazę.
Nie pasującą do reszty wazę.
To pamiątka po mojej zmarłej żonie.
Zawsze jej dawałem bukiety z 51 róż.
Sama ją zrobiła, by mieć gdzie je włożyć.
Widzi pan?
Wiedziałem.
Wiedziałem. Widzę to w panu.
Ma pan miękkie serce.
Jest w panu delikatność.
Jak w tej pięknej wazie z różowymi kwiatami.
Proszę pana…
Kocham Oksanę.
Przyrzekam, kocham pana córkę.
Kocham ją.
Proszę nam tego nie utrudniać.
Bo miłość to miłość.
O cholera.
Jesteś nieudacznikiem.
Wszystko, co tutaj zrobiłeś od swojego przybycia, to porażka!
Proszę pana, przepraszam.
Przestań przepraszać.
Wynoś się stąd.
Idź! Wynocha!
Wynoś się!
Hej, kolego…
Co z tobą? Wyglądasz, jakbyś przegrał zakład.
Rodaczka!
George? Co tutaj robisz?
Jestem właścicielką. Dlatego nazywa się Gorgeous.
Gdzie twój mąż? Znowu będzie zazdrosny.
Poszedł polować. Pokłóciliśmy się.
Toast za Filipińczyków o sercach złamanych przez Rosjan.
Wypijmy.
A co z tobą?
O co się pokłóciłeś z Oksaną?
Nie chodzi o nią.
To jej ojciec.
Nic, co robię…
go nie zadowala.
Cały czas coś chrzanię.
Miałem plan, ale nie wypalił.
Potem próbowałem iść na żywca, ale popełniłem błąd.
Nie wiem, jak mu to wynagrodzić.
Ojcowie są surowi.
I Rosjanie, i Filipińczycy.
Żaden facet nie nadaje się dla ich córek.
Żaden. Weźmy mojego ojca.
Powtarzał mi: „Siergiej cię zostawi!”.
Ale zobacz, jak bardzo mnie kocha.
Za bardzo!
Przytłacza mnie.
Ciągle się martwi, że go zdradzam.
Więc mam ochotę dowieść, że ma rację.
Może rzeczywiście go zdradzę.
Nie!
- Czemu? - Nie rób tego!
- O co ci chodzi? - Załóż je.
O co ci chodzi?
Nie chcę ich zakładać! Co ci do tego?
Dość tego!
Widzę, że kręci cię bondage.
Moje słowo bezpieczeństwa to kukurydza.
- Co? - Kukurydza!
Gorgeous!
- Wstawaj! - Jesteś tam?
- Cholera! - Gorgeous!
- Chowaj się! - Gorgeous.
Tutaj! Spodoba ci się!
Tak?
Tak bardzo tęskniłem.
Nie mogę bez ciebie żyć.
Dobrze, wybaczam ci.
Kotku, co ty robisz?
O Boże, tak!
Kotku!
Przenieśmy się pod prysznic!
Dennis! Tak się martwiłam.
Gdzie byłeś?
Przepraszam…
Za dużo wypiłem.
To dla mnie?
Dziękuję.
Możemy porozmawiać?
Dziesięć, 11, 12…
- Przepraszam… - Wiesz co?
Byłyby idealne dla mojej mamy.
W Rosji dajemy nieparzystą liczbę kwiatów żywym,
a parzystą zmarłym.
- Nalejmy trochę wody. - To miłe. Panterko, ja…
Chciałem…
Chciałem tylko powiedzieć…
Powiedzieć ci…
Chcę tylko przeprosić.
Przepraszam za to, co zaszło.
- Przecieka. - Proszę.
Mam chusteczkę.
Co…
Co, u diabła?
Z kim wczoraj byłeś?
Nie wiedziałem, gdzie iść…
- Poszedłem do Gorgeous. - Gorgeous?
George! Ta Filipinka.
Dziewczyna od zdjęć? U niej byłeś?
- Spaliście ze sobą? - Nie!
Nie wiem, oboje byliśmy pijani.
Jak mogłeś? Myślałam, że mnie kochasz.
Kocham cię tak bardzo, panterko!
Ale nie pamiętam nic z zeszłej nocy.
Ale mówiłem jej, że chcę udowodnić
twojemu ojcu, jak bardzo cię kocham.
Powiedziałem to, przyrzekam.
To dowód na to, jak mało mnie kochasz!
Panterko!
Panterko.
Porozmawiajmy, proszę.
Pani ojciec czeka.
Panterko!
Oksana.
Dennis.
Chcę się upewnić, że przyszły mąż mojej córki
potrafi ją obronić.
Więc wyzywam cię.
Wyzywa mnie pan?
Nie, nie chcę z panem walczyć.
O co chodzi? Boisz się staruszka?
Proszę pana…
Proszę, nie chcę walczyć.
Udowodnij tacie, jak bardzo mnie kochasz.
Dennis się z tobą zmierzy.
Zawalczy z tobą, tato.
Do dzieła!
Zaczynajmy!
Oksana!
Twój tata…
Oksana!
Proszę pana, poddaję się!
Proszę pana.
- Nie chcę z panem walczyć. - Chodź.
Proszę pana.
Nie chcę…
Nie chcę walczyć. Proszę.
Oksana!
Proszę pana.
Wystarczy już.
Oksana!
Proszę pana!
Oksana!
Proszę przestać.
Wystarczy!
Kontroluj oddech.
Celujesz…
I…
Strzelasz!
Spróbuj.
Nie załadowałeś.
Spróbuj tą.
Wiesz,
mój ojciec brał mnie na polowania.
Od kiedy miałem 13 lat.
To był taki rytuał inicjacji.
Tradycja.
By udowodnić, że jestem dorosły i potrafię zaopiekować się rodziną.
Ale mniejsza z tym.
Spróbuj ponownie.
Dobrze!
Jeszcze raz.
Lepiej.
Brawo.
A więc…
Dołączysz do mnie jutro?
Na polowaniu na niedźwiedzia?
Będę zaszczycony.
Dobrze.
Załatwię pozwolenie.
Ty się przygotuj.
W Rosji mamy cztery rodzaje niedźwiedzi.
Niedźwiedź kamczacki, brunatny Ussuri, polarny i brunatny zwyczajny.
To tereny łowieckie niedźwiedzia brunatnego zwyczajnego.
To oportunista.
Jest też znany z tego, że atakuje i zabija ludzi.
Będziemy robić zwiady na zmianę.
I damy sygnał, jeśli go zobaczymy.
Pamiętaj, jeśli go zobaczysz, celuj w serce.
I nie chyb.
Niedźwiedzie kamczackie są zabójcze.
Albo my go zabijemy, albo on nas.
Nie mówił pan, że to teren łowiecki
niedźwiedzia brunatnego, a nie tego drugiego?
Tak.
Tak mówiłem.
Proszę pana?
Ty rób zwiad tutaj.
Ja zrobię obchód.
Jest pan pewien?
- Absolutnie. - Może pójdę z panem?
Nie, musimy się wzajemnie wspierać, by odnieść sukces.
Zrobię obchód, a ty czekaj tutaj.
W porządku.
Będę tutaj sam.
Dobrze.
Niech się pan nie oddala.
Jeśli kochacie się z Dennisem, nie będę stać wam na drodze.
Przepraszam.
Nikt się mnie nie oprze.
Całe życie z tym walczę.
To ogromne brzemię.
Nie mogę się przyjaźnić z facetami.
Zawsze się we mnie zakochują.
Dennis zasługuje na szczęście.
Ale Dennis to wyjątek.
Bardzo cię kocha.
I nic między nami nie zaszło.
Absolutnie nic.
Kukurydza! To twoje słowo bezpieczeństwa!
Nienawidzę cię.
Grasz trudnego do zdobycia.
Nie mogę.
Kocham Oksanę.
Zabij mnie.
Bo nie chcę jej zranić.
Rosja.
Przyleciałem do Rosji.
Staram się nawet o względy jej ojca.
Oksana, kocham cię. Tak bardzo ją kocham.
Dobrze, dobrze. Znalazłeś prawdziwą miłość.
To szaleństwo.
Zrobiłeś ze mną, co chciałeś i mnie zostawiasz?
Nie udało się.
Moje moce na ciebie nie działają. Jak śmiesz, Dennis?
Ale mnie wykończyłeś.
Że co?
Zasnąłeś? Co, u diabła?
Wstawaj!
Umarł?
Nie, żyje.
Więc nic nie zaszło.
Dennis zasnął. Proszę, uwierz mi.
- Zasnął? - Tak.
- Nie mogłaś go obudzić? - Nie!
Myślałam, że umarł.
Wierzę ci.
Musisz mi uwierzyć.
Proszę pana!
Dennis, mój Boże! Co się stało?
Panterko…
Zaatakował nas niedźwiedź!
Niedźwiedź?
Tak.
Gdzie tata? Nic mu nie jest?
Poczekajmy, co powie lekarz.
- Dobrze? - Mam nadzieję, że jest cały.
Muszę ci coś powiedzieć.
Byłam dziś w Gorgeous
i rozmawiałam z George.
Powiedziała, że nic nie zaszło, przespałeś całą noc.
Naprawdę?
Przepraszam, że zwątpiłam.
Nie ma problemu.
To nic, panterko.
Pani ojciec ma liczne złamania.
Jego stan jest stabilny.
Ale obawiam się,
że nie odzyska pełni sił po tym wypadku.
Tato…
Jeszcze jedno.
W jego aktach medycznych jest informacja, że zdiagnozowano u niego
wczesne stadium alzheimera.
- Alzheimera? - Tak.
Zakaz dużego wysiłku fizycznego. Czy zauważyła pani oznaki zaniku pamięci?
Lub trudności z zapamiętywaniem nowych informacji?
Zapominalstwa?
Tak.
Proszę go trzymać na oku. Przepraszam.
Czemu nie powiedziałeś mi o alzheimerze?
Nie chciałem być problemem.
Podróżowałaś po świecie, szukałaś sensu.
Wyglądałaś na szczęśliwą,
więc nie chciałem cię martwić.
Jestem to winny Katii.
Powinieneś był mi powiedzieć. Wróciłabym wcześniej.
Powinnam była wrócić do domu.
Mam tu lekarzy, wizyty lekarskie.
To nie wystarczy.
Wiesz,
uszanowałem twoją decyzję o wybraniu się w podróż.
Przypominałem ci o jej śmierci, prawda?
Rozumiałem to.
Powinienem był wspierać ją w decyzji o przeprowadzce.
Nigdy nie miałem okazji jej przeprosić.
Przeze mnie zmarła
z ciężkim sercem.
Nie, tato.
Zostawiłam cię samego,
kiedy cierpiałeś o wiele bardziej niż ja.
Przepraszam.
Jestem twoim ojcem.
Nie martw się o mnie.
To raczej ja
powinienem był się martwić o ciebie.
Tato, obiecuję, że już nigdy cię nie zostawię.
Przepraszam, że zawiodłem was obie.
Wiem, że nie potrafię tego okazywać,
ale jestem tylko ojcem, który kocha swoje córki.
Chcę dla nich jak najlepiej.
Księżniczko.
Wszystko będzie dobrze.
Kocham cię, tato.
Już dobrze.
Witaj w domu, tato!
Nareszcie. Miałem już dość szpitala.
Jesteś na warunkowym.
Lekarze zabraniają ci się przemęczać.
Rozumiesz?
Mówię serio. Ktoś dzwoni.
Cześć, ciociu, nianiu.
Cześć!
Dzień dobry.
Kaka! Wreszcie jesteś w domu.
Cześć, Fiodor! Jak się czujesz?
- Dobrze. - Smaruj plecy jodyną, dobrze?
Na ból.
I jedz dużo zupy, pij dużo wody.
- Dobrze. - Wracaj do zdrowia!
Dziękuję.
- Synu! - Mamo!
Jak twoja ręka?
W porządku.
A cóż to za piękna dama?
Twoja siostra?
Nie.
Jestem matką Dennisa. Thelma.
A ty musisz być Fiodor.
Miło mi cię poznać.
Cała przyjemność w tobie.
To znaczy…
Cała przyjemność po mojej stronie. Zdrowia.
- Idź, mamo. - Dobrze, pa.
- Pa, ciociu, nianiu! - Do widzenia.
Mam coś dla pana.
Proszę.
- Proszę bardzo. - Wygląda znajomo.
Jedliśmy to, gdy dziewczynki były małe.
Wziąłem przepis od niani Blessie.
Nie trzeba było, ale dziękuję.
Słyszałem, że czekolada pomaga z alzheimerem.
Całkiem nieźle gotujesz
bez papryczek.
Miło mi to słyszeć.
Przepraszam za wszystko.
Z początku mi się nie podobałeś.
Nie ukrywał pan tego.
To było widać.
Nie byłem gotów powierzyć ci mej córki, ale…
udowodniłeś mi swoją wartość.
Nie poddawałeś się.
Podziwiam cię za to.
Szczerze, proszę pana,
po tym wszystkim, co mi pan zrobił,
łatwo byłoby mi zostawić pana na pastwę niedźwiedzia.
Mimo wszystko
nie potrafię pana nienawidzić.
A teraz wiem czemu.
Widzę w panu mojego ojca.
I…
Bardzo tęsknię za tatą.
Przypomina mi pan go.
Dlatego chciałem, by mnie pan polubił.
Nie chciałem pana zawieść.
Teraz jesteś dla mnie jak syn.
Inaczej nie zabrałbym cię na polowanie.
Poza tym chcę cię prosić tylko o jedno.
Obiecaj mi,
że zaopiekujesz się moją córką.
Tak jest.
Oczywiście.
Też tego pragnę.
Zrobię, co dla niej najlepsze.
I wiem, że najlepiej będzie dla niej
mieć żywego i zdrowego ojca.
Ona pana potrzebuje.
Zabierzesz mnie do środka?
Chciałbym ci coś pokazać.
Dobrze.
Dennis.
Możesz mi coś podać?
Oczywiście.
Podaj mi butelkę wódki Pietrowskaja.
To ta przezroczysta.
- Tak. - Ta?
To ta.
Należała do mojego ojca.
Nie otwierałem jej
przez 50 lat.
Chciałbym ci ją dać.
Nie, proszę pana…
- Czy jest pan… - Pewien.
Otwórz na specjalną okazję.
Dziękuję.
Salamat.
Są głodni.
Proszę.
Pamiętasz, jak w Dipolog
zapytałam, czy masz dziewczynę?
Tak się denerwowałam! Nie spodziewałam się, że nie masz.
O Boże.
Nie było oczywiste, że mi się podobasz?
No nie wiem.
Jesteś taki przystojny i…
Za bardzo mi schlebiasz.
Może.
Ale wiesz, kiedy zyskałam pewność?
Gdy zobaczyłam cię w Moskwie.
Wiedziałam już wtedy,
w sklepie z materacami.
Że to nie był tylko romans.
Panterko, niedługo opuszczam Rosję.
Dobrze się bawiłeś?
I to jak.
Cieszyłem się każdą chwilą. Nawet nie masz pojęcia.
Dałeś mi tyle szczęścia.
Wiesz, że gdybym mógł, zostałbym tu z tobą.
Teraz najbardziej potrzebujesz pomocy.
Chcę być tu z tobą.
A może weźmy teraz ślub?
Ślub?
Weźmiemy ślub?
Sukob.
- Pamiętasz? - No tak.
Poza tym mam dobre stosunki z twoim tatą.
Nie chcę tego zepsuć.
Wiesz, co musimy zrobić, prawda?
Tak.
Zaangażowanie i poświęcenie.
Tego mnie nauczyłeś.
Ale teraz moja kolej zadbać o ojca i rodzinę.
Tak.
Gdybym był na twoim miejscu, zrobiłbym to samo.
Wiesz, kiedy…
Kiedy umarł mój tata…
Nie miałem okazji powiedzieć mu wszystkiego, co chciałem.
Dlatego codziennie żałuję, że go tu nie ma.
Więc dla tych, których kochamy,
zróbmy wszystko, co możliwe.
Kocham cię.
Oksana, kocham cię.
Przez to jest jeszcze gorzej.
Tato!
Księżniczko.
Co tutaj robisz? Spałeś?
Nie mogę całymi dniami spać.
Musisz odpoczywać.
Myślałem o wielu sprawach.
Ja też.
Tato, Dennis i ja postanowiliśmy…
rozejść się, przynajmniej na razie.
Księżniczko…
Nie chcę, byś traciła czas
i żałowała straconych szans.
Wiesz, że pokocham tego,
kogo ty pokochasz.
Doceniam to, tato, naprawdę.
Dennis również, ale…
Już za późno. Musi wracać na Filipiny.
Dzień dobry.
Dennis.
Chcesz wejść do środka?
Nie, musicie mieć wiele do przegadania.
Zostanę tu jeszcze trochę.
Wejdę do środka.
Znajdę sposób, by wrócić.
OK?
To jeszcze nie jest pożegnanie.
Więc nie powiem: „Pa, panterko”.
Czekajcie. Chodźcie tu oboje.
Proszę pana?
Chciałem…
podziękować panu za wszystko.
Proszę na siebie uważać.
Nie, czekaj.
Podjąłem decyzję.
Więc słuchajcie uważnie.
Dennis, gdybyś mógł,
czy zostałbyś w Rosji z moją córką?
Tak, proszę pana.
Oczywiście.
Dobrze, w takim razie postanowione.
Nagle zwolniła się pozycja zastępcy dyrektora Poczet.
Zatrudniam cię.
Podejrzewam, że masz jakieś doświadczenie z kawiarni.
Resztę ci wyjaśnię
i załatwimy formalności.
Proszę pana, to…
To niesamowita oferta.
- A więc stoi. - Dziękuję.
Dziękuję. Nie zawiodę pana.
Dziękuję.
To jeszcze nie wszystko.
Co?
Lekarz doradził mi odpocząć od interesów.
Skupić się na zdrowiu.
Więc…
Przejdę na emeryturę
i zamieszkam w naszej daczy na wsi.
Nie, to za daleko. Nie możesz żyć tam sam.
Ja i Dennis jesteśmy tutaj. Zajmiemy się tobą.
Nie masz się czym martwić.
Wezmę ze sobą leki i swoich ludzi.
Księżniczko.
Nie zasługujesz na to, by spędzić resztę życia uwiązaną do mnie.
Musisz żyć własnym życiem.
Rób to, co kochasz.
Tak jak chciała twoja siostra.
To mi przypomina o moim prostym dzieciństwie.
Wszystko będzie dobrze.
Tato, zadzwoń tylko, a przyjadę tak szybko, jak to możliwe.
- Będę cię często odwiedzać. - Dobrze!
Proszę pana, to chyba dobra okazja, by to otworzyć.
Tak? Dobrze.
Za Fiodora.
Życzymy panu szczęścia.
Oczywiście zdrowia i długiego życia.
- Nawzajem, moi drodzy. - Na zdrowie!
- Jeszcze? - W porządku?
Bardzo dobra. Jestem teraz Rosjaninem. Więcej!
Dobra.
ZDETERMINOWANY, GODNY ZAUFANIA, BEZINTERESOWNY, KOCHA MOJĄ CÓRKĘ.
Kocha Oksanę.
Uratował mi życie.
To wszystko takie nierealne.
Jakbyśmy byli we śnie.
Wyobrażasz sobie? Mój tata znalazł sposób, byśmy byli razem.
I dlatego…
Jesteśmy mu to winni.
Mam nadzieję, że to właściwa decyzja.
Martwię się o niego.
Ja też.
Ale wszystko, co mogę…
To dotrzymać słowa.
I zaopiekować się tobą.
Operacja zakończona, generale Niedźwiedź?
Tak, zdał test.
Księżniczka jest w dobrych rękach.
Możemy spokojnie kontynuować misję.
Powinniśmy mówić po angielsku.
Przyda ci się do kolejnej misji.
Twój alzheimer był przekonujący.
Niefortunny podstęp.
Ale było to konieczne.
Dobrze, że zneutralizowałeś niedźwiedzia,
bo nie mieliśmy czystego strzału.
Dzięki Bogu ten facet był tak odważny.
Kontynuować nadzór Niedźwiadka i Śpiącego Niedźwiedzia?
Dobrze. To znaczy, tak.
Aha, zastępco.
Jeszcze jedno.
Tak, generale?
Sasza.
Znajdź dobrego dostawcę kwiatów
w Dipolog na Filipinach.
Wysyłam bukiet.
Dziękuję.
Komuś wyjątkowemu.
Oto raport.
Dowódco.
Niedźwiadek ma partnera.
Powtarzam, niedźwiadek ma partnera.
Dowódco.
Niedźwiadek przybył do jaskini.
Rozpocząć operację.
- Co to? - To pewnie tata.
Chodź, poznacie się.
Dowódco, brak widoczności.
Słyszy mnie pan? Dowódco!
„Pani ojciec ma liczne złamania.
Jego stan jest stabilny,
ale obawiam się, że nie odzyska pełni sił po tym wypadku”.
„Pani ojciec ma liczne złamania.
Jego stan jest stabilny,
ale obawiam się, że nie odzyska pełni sił po tym wypadku”.
Napisy: Pola Stawiany