Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
FILM INSPIROWANY PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI
ATLANTYK, MARZEC 1996 ROKU
WYSTĘPUJĄ
NA PÓŁNOC
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ, ALGECIRAS, POŁUDNIOWA HISZPANIA
Iwanow do Sirakowa, Sirakow szuka wolnego kolegi.
Podaje z lewej do Stoiczkowa!
Ten przejmuje piłkę,
podaje...
i gol!
Cóż za mecz w wykonaniu Bułgarii!
Gol! Do domu, Bułgario!
Rumunia do dupy!
Patrz teraz.
- Ładnie. - Do Ameryki.
Raz, dwa, trzy.
Ja kupuję konia.
Georgi kowboj. Z koniem.
Jadę tam i znajduję ranczo.
Jak w "Dallas" w telewizji.
Ja jadę do Nowego Jorku.
Koń i gwiazdy...
nie dla mnie.
Zarabiam.
Georgi, czekamy.
Nie zobaczą nas.
Ty idziesz pierwszy, a ja po tobie.
Ja pierwszy.
Płyniemy.
Ruszyliśmy.
Statek się rusza, czujesz?
Płyniemy. Ameryka.
Dwie godziny.
Ja po tobie.
Przyjaciel.
Wracajcie do kajut.
Tutaj.
Pan jest kapitanem?
Ja dobry człowiek.
Praca.
Płynę do Ameryki.
Zdobędę konia.
Georgi kowboj.
Daj mu wodę i coś do jedzenia.
Dziękuję.
Dobre.
Dziękuję.
Wyjdź.
Już!
Wstawaj.
Spokojnie.
Jazda!
- Spokojnie. - Tędy.
Idź.
W lewo.
Przyjacielu.
Pomocy. Proszę.
Odejdź. Już.
Tu niedobrze.
Proszę.
Nie tutaj. Słyszysz?
Przyjaciel.
Jeśli Tajwańczycy cię zobaczą, zabiją cię.
Tajwańczycy cię zabiją.
Posłuchaj mnie. Słuchaj.
Twój przyjaciel nie żyje.
Przykro mi.
Tajwańczycy źli, bardzo źli.
My, Filipińczycy, dobrzy.
Mój przyjaciel nie żyje?
Przykro mi.
Nie tutaj.
Gdzie kryjówka? Gdzie?
Gdzie?
Zaczekaj, proszę.
Ty czekaj. Rozumiesz?
Myliliśmy się za pierwszym razem.
Teraz to co innego.
Powiedzą, że kłamiemy.
Nie mamy dowodów.
Oskarżą nas o kłamstwo i stracimy pracę.
Allan.
Byliśmy za słabi.
Posłuchaj ich.
Myślą, że nas uciszyli.
Bosmanie, byłem tam. Pamiętasz?
Nabijają się z nas.
Co oni sobie myślą? Że są naszymi właścicielami?
Bo są.
Nieprawda.
Ma przy sobie Biblię.
Nie chcę wiedzieć, gdzie jest.
Na wypadek, gdyby ktoś się dowiedział.
Wtedy nic nikomu nie powiem.
A więc tylko ja będę do niego chodził.
Kto jeszcze wie?
Lou. Będę potrzebował wody
i jedzenia.
Jeżeli któryś z was chce postąpić inaczej, niech powie mi teraz.
Muszę wiedzieć.
Jesteście wolni.
Chodź.
Jedzenie i woda.
Chodź.
Już!
Bezpiecznie.
Kanada.
Ameryka.
Ten statek, Kanada.
Kanada, dobrze.
Ja Rumun. Rumunia.
Joel.
Dumitru.
Kanada. Cztery dni.
Mniej więcej cztery dni.
Przyjacielu.
Nie wychodzisz. Rozumiesz, przyjacielu?
Zostajesz tutaj.
Biblia.
Na szczęście w Ameryce.
Od człowieka. Ja mu budować dom w Hiszpanii.
Modlisz się.
Tak.
Muszę już iść.
Dziękuję panu.
Lepiej bez światła. Światło nie.
I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
I nie wódź nas na pokuszenie,
ale nas zbaw ode złego.
"Pozdrowienia w imię Jezusa Chrystusa.
Jeżeli oczy i uszy są pierwszymi doradcami człowieka,
to mówią mi, że znajdujemy się w niebezpieczeństwie".
A rodzina?
Dobrze.
Dzwoniłem z Hiszpanii, żona dobrze.
Małe dziecko ma problem. Gorączka.
Małe?
Dwa lata.
Dwa?
Rodzina ważna. Bardzo ważna.
Co dzień tęsknię za domem.
U kapitana troje dzieci, wiesz?
Tak, troje dzieci, a ma 34 lata.
Odważny.
Troje dzieci, a on na morzu. Cały rok.
Rodzina najważniejsza.
Jesteśmy tu dla nich.
Świat nie wie.
Życie marynarza trudne.
My tu, rodzina tam.
Musimy dbać o rodzinę. Patrz.
Kapitan na morzu, nie w domu z dziećmi i żoną.
Z nami.
Rozmawiasz z żoną o morzu?
Tutaj?
Tak. O nas, o tym, co na morzu.
Czasami.
Ja nigdy.
Nigdy o morzu.
Ani z żoną, ani z kolegami.
Ani z dziećmi.
Dom to dom, a morze jest tutaj.
W ten sposób rodzina zadowolona.
Powiedz żonie, że dziecko będzie zdrowe.
Witaj, przyjacielu.
Wróciłem.
Dziękuję.
Woda.
Powoli.
Cała twoja.
Jedzenie.
Bardzo... ostre.
Jesteś odważny.
Bóg dodaje ci odwagi.
Rozumiesz?
Tak, odważny.
Gdzie twoja Biblia?
Mogę?
Tak.
Dziewczyna?
Moja kobieta, tak.
To nasz ulubiony fragment.
Nas, marynarzy.
Ale skoro jesteś tutaj, z nami,
to także twój fragment.
"Mówię do Pana: «Ucieczko moja i Twierdzo,
mój Boże, któremu ufam».
W nocy nie ulękniesz się strachu
ani za dnia -
lecącej strzały,
ani zarazy,
co idzie w mroku, ni moru, co niszczy w południe.
Ja go wybawię,
bo przylgnął do Mnie.
Osłonię go,
bo uznał moje imię.
Będzie Mnie wzywał, a Ja go wysłucham
i będę z nim w utrapieniu,
wyzwolę go i sławą obdarzę.
Nasycę go długim życiem
i ukażę mu
moje zbawienie".
Dumitru.
Bóg wskaże ci wyjście.
Tak.
Ile masz lat?
Dwa, cztery.
Młody.
Tak.
Pracuję dla rodziny.
Ty dobry człowiek, Dumitru.
Dziękuję.
Tu nie ma powietrza.
Musisz mi wierzyć.
Ty z nami.
Filipińczycy dobrzy?
Filipińczycy - tak.
Ale bądź cicho.
Cisza.
Jeśli inni cię znajdą,
zabiją.
Wtedy Filipińczycy w kłopotach
z Tajwańczykami.
Kilka dni dobrze?
Ty zostajesz tutaj.
Tak.
Do modlenia. Biblia.
Proszę pana.
Proszę. Światło.
Nie. Bardzo niebezpiecznie.
Są chwile...
kiedy znajdujemy się w ciemności.
Ciemności tak głębokiej, że nie można nic zobaczyć
ani nawet poczuć własnego serca.
Ale wtedy jasne światło
przebija mrok.
A my mówimy:
"Oddaj mi moje ciemności".
Jutro tu wracam.
Pamiętasz tego filipińskiego księdza z Algeciras?
Ojca Pedro?
"Drogi ojcze Pedro.
Pozdrowienia w imię Jezusa Chrystusa.
Jeżeli oczy i uszy są pierwszymi doradcami człowieka,
to mówią mi,
że znajdujemy się w niebezpieczeństwie".
Dwunastego marca nasi oficerowie
wyrzucili do oceanu dwóch pasażerów, którzy zakradli się na statek.
Uważamy, że nie żyją.
Następnie, dwa dni temu, następny pasażer na gapę zniknął z pokładu.
Przypuszczamy, że został zabity.
Jest jeszcze jeden nielegalny pasażer,
którego ukryliśmy, żeby uniknąć podobnej tragedii.
Prosimy ojca o pomoc. Nie wiemy, co robić.
Już za dużo krwi przelano na tym statku.
Bosmanie...
Potrzebujemy dowodu. Nikt nam nie uwierzy.
Dowodu?
Na to, co tu się stało i co widzieliśmy.
Ta historia może mieć dwa zakończenia.
Pierwsze - w porcie pomożemy mu zejść z pokładu
i nikt poza nami się o nim nie dowie.
Albo...
znajdą go.
I będą wiedzieli, kto mu pomógł.
Nie wygramy z nimi.
To oni mają pieniądze.
Kto w porcie będzie chciał wysłuchać czterech filipińskich marynarzy?
Ale ufam ojcu Pedro.
Wysłuchają duchownego.
Stracimy pracę.
Wszystko stracimy.
Allan.
Pamiętam, że jako dziecko chodziłem z matką do kościoła,
gdzie za każdym razem słyszałem:
"Bóg jest większy niż całe zło świata".
Wyobrażałem sobie, że zło to coś ogromnego,
jak wielka mgła, która wszystko ogarnia i odwraca nas od Boga.
Ale myliłem się.
To mnóstwo drobnych rzeczy,
które łączą się ze sobą.
Nie ma wielkiego zła.
Tworzy je dużo małych rzeczy.
Allan.
Chcę wiedzieć, czy mogę ci zaufać.
Możesz.
Powiem kapitanowi, że musisz zadzwonić do domu.
W Kanadzie ty i Bernardo zaniesiecie list na pocztę.
Joel?
Przyjacielu?
Bosmanie, mamy problem. Idź do maszynowni.
Skąd wiesz, że nie kłamie?
Dobrze się znamy.
Długo ma to trwać?
Tajwańczyk mówi, że jedną noc.
Wiedzą o nim.
Chcą mieć czas, żeby go znaleźć przed Kanadą.
Grają na zwłokę.
Tak sądzisz?
Nie wiem.
To nie jedyny problem.
Główny inżynier zmienił dyżury. W nocy zastąpi mnie Tajwańczyk.
Będzie patrzył, czy idziesz z jedzeniem.
Wiedzą.
Jeden z nas powiedział Tajwańczykom.
Bosmanie!
Podejdź.
Bosman!
Wszystko gra?
Tak.
Praca skończona?
Tak.
Teraz kawa?
Kawa.
My też na kawie. Z Allanem.
Ja i dwóch Filipińczyków.
Allan świetny muzyk.
Śpiewa jutro na przyjęciu. Wiesz?
Tak.
Zanim przyszedłeś, poprosiłem Allana, żeby zaśpiewał.
Nie chce.
Ale nie odejdę, jeśli Allan nie zaśpiewa.
Wiesz?
Poprosiłem Allana o kasetę z muzyką z Manili.
Słuchałem i znalazłem jedną piosenkę.
Piękną piosenkę. Piękną, tak?
Bardzo dobrą.
Chcesz jej posłuchać, bosmanie?
Tak.
Co za piosenka! Trochę jak Beatlesi.
- Wspaniale! Pięknie śpiewasz! - Pierwszy oficerze.
Co?
Przepraszam.
Jedno pytanie.
Jutro się zatrzymujemy?
Tak, w Nowym Jorku.
W nocy na kilka godzin?
Dlaczego?
Kapitan wie.
Pieniądze, właściciel, coś tam.
Nie poinformowano mnie.
Już wiesz.
Ale skoro się zatrzymujemy, mamy zwłokę.
Kapitan wie. Właściciel wie.
Mam coś zrobić?
W Nowym Jorku?
Tak.
Nie.
Jutro impreza.
Allan śpiewa. Nic nie robimy.
Idziesz z nim, on śpiewa. Bawimy się.
Jeśli powiemy o tym w Kanadzie, oświadczą, że kłamiemy.
Musisz to zrobić podczas postoju w Nowym Jorku.
Przynajmniej będzie dowód, że próbowaliśmy coś zrobić.
Gdzie ten list?
Dam ci go.
Co z Allanem?
Pójdziesz sam.
Bernardo dobry człowiek?
Tak.
- Dużo dzieci? - Dwoje.
A ten problem?
Młodsze dziecko.
Bernardo chce zadzwonić do domu.
Żona była dziś u lekarza.
Mój syn marynarz.
Ale nie taki jak ja.
Jest za miękki.
Tutaj.
Za miękki.
A marynarz nie może być miękki.
Czasem to dobrze, czasem nie.
Można stracić kontrolę.
A jak tracisz kontrolę nad statkiem, tracisz wszystko.
Rozumiesz, bosmanie?
Tak.
Czasem to źle, bo na statku wszystko musi być dobrze.
Ludzie muszą być dobrzy.
Uważasz, że jestem dobrym człowiekiem?
- Jak Bernardo? - Tak, jak Bernardo.
Kłamiesz.
Wy, Filipińczycy, dobrzy ludzie. Ale kłamiecie.
Kapitan zawsze wie, kiedy załoga kłamie.
Teraz kłamiesz.
Kapitan nie musi być dobry, kapitan musi być sprawiedliwy.
Dobry i sprawiedliwy to nie to samo. Co sądzisz?
Myślę, że jeśli człowiek chce być dobry,
może postępować dobrze i być sprawiedliwy.
Albo być sprawiedliwy, a i tak dobry dla innych.
Wy sądzicie, że Tajwańczycy są źli.
My jesteśmy bogaci, wy biedni.
Nie zależy nam. Czy tak?
Ale my, Tajwańczycy, jesteśmy sprawiedliwi.
Nie dobrzy, ale sprawiedliwi.
Zależy nam na całej załodze, tajwańskiej i filipińskiej.
Przykład.
Załóżmy,
że znajdujemy pasażera na gapę.
Kapitan ma dwa wyjścia.
Pierwsze - nic nie robić. Zabrać go do portu.
Drugie - znaleźć inne rozwiązanie.
Niedobre rozwiązanie.
Które jest lepsze?
Pierwsze tak? Widzisz?
Filipińczyk mówi pierwsze. Tajwańczyk też, zgadzamy się.
Ale to niedobre rozwiązanie.
Ten ktoś może mieć broń.
My mamy tylko kapitański pistolet.
On może mieć nóż.
Bombę.
Może wszystkich zabić.
Ale może to dobry człowiek.
Więc zabieramy go do portu.
A co w porcie?
Zabiera go policja.
My tracimy pracę za złe środki bezpieczeństwa.
Nie pływamy. Może nigdy.
Kapitan nie ryzykuje życia załogi dla jednego pasażera na gapę.
Widzisz, bosmanie?
Czasem dobre nie jest dobre dla każdego.
Ale sprawiedliwe jest sprawiedliwe dla wszystkich.
Bosmanie!
Pierwszy oficerze.
Impreza jest tutaj.
Pięć minut i przyjdę.
Kapitan chce cię widzieć.
Chodź.
Nawet kapitan przyszedł. Jestem szczęśliwy.
Jestem ojcem, mam syna.
Napijmy się, będziemy bohaterami miasta!
Ty?
Nie.
Nie?
- Nie. - A kto?
Ty tutaj wczoraj?
Ja wczoraj?
Nie.
Ty nie?
Ty schodzisz.
Jesteś wolny.
Wolny?
Schodzisz w Nowym Jorku.
Nie Kanada?
Nowy Jork. Wielkie Jabłko, Ameryka.
Co ty pieprzysz?
Moja torba.
Nie przyda się.
Skacz. Skacz!
Dumitru.
Nowy Jork!
Tam Nowy Jork. To twoja ostatnia szansa.
Zginę.
Nie ma mowy. Kanada, pamiętasz?
Nie rozumiesz.
Cztery dni, pamiętasz?
Już ci nie pomogę.
Nasze życie jest w niebezpieczeństwie, moje też.
A moje?
Płyń.
Płyń!
Jesteś głupcem, Bosmanie.
Robić nam coś takiego dla nieznajomego.
Dla kogoś, kto nigdy nie dzielił się z tobą chlebem.
Uderzył mnie w głowę i uciekł.
Zgubiłem go.
My go zgubiliśmy, bosmanie.
Ty go znalazłeś, ukryłeś, nakarmiłeś, ale to my go zgubiliśmy.
Rozdzielmy się i poszukajmy.
A jak znajdziemy, to co?
Co z nim zrobimy, bosmanie?
Co się stało?
Bernardo!
W porządku, bosmanie? Co się stało?
Bosmanie. Kapitan cię wzywa.
Tak jest.
Mamy problem.
Ktoś jest na statku.
Marynarz coś zauważył.
Na pokładzie.
Nowego człowieka.
Zniknął.
Marynarz nie wie gdzie.
Zgłosił to pierwszemu oficerowi.
My się tym zajmiemy.
Ty, ja i twój asystent,
ten śpiewak.
Sprawdź kontenery.
Niech nikt nie wychodzi.
Bosmanie!
Sznur! Zrób coś!
Rusz się, do cholery!
Odłóż to.
Odłóż.
Tajwańczyk?
Filipińczyk?
Filipińczyk, tak?
Filipińczyk?
Twój przyjaciel chciał mnie zabić.
Twój przyjaciel niedobry człowiek.
Ten statek. Kanada. Kiedy?
Dziś.
Czekamy tutaj.
Jak przyjaciele.
Joel...
Nie wiesz?
Przyjaciel jest przyjacielem na zawsze.
Nigdy nie odchodzi. Zawsze pomaga.
Nie jesteś moim przyjacielem.
Ale jestem człowiekiem.
Osobą.
Módl się za przyjaciela.
Cały czas. Nie tak mówiłeś?
Kiedy byłem twoim przyjacielem.
Módl się.
Za filipińskiego przyjaciela.
Bohater ma swój cel.
Diabeł ma swój cel.
Między nimi
leży mój brak celu.
Jakże wielki jest mój brak celu.
Jaki czysty jest jego powód.
Pomiędzy...
mną a moim celem...
kwitnie...
Bóg sądzący, nieznający praw.
Ty też tu umrzesz.
Nie.
Nie umrę tu.
Dziś przybywam.
Wynoszę się stąd.
Od razu.
Zjem coś.
Mięso, hamburger.
Napiję się czegoś. Czegoś mocnego.
Whiskey czy co tam mają.
Potem zadzwonię do domu.
Porozmawiam ze wszystkimi.
Z kobietą, mamą, tatą.
Powiem im, że mam się dobrze.
Że mi się udało.
Co potem?
Poszukam mieszkania.
Pracy.
Zarobię.
Ale nie umrę tutaj.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Fragmenty psalmu 91. za Biblią Tysiąclecia
Tekst: Artur Wierzchowski