Downloaded from YTS.MX
Mga binibini at ginoo!
Official YIFY movies site: YTS.MX
Palakpakan para kay Tom Papa!
Maraming Salamat.
Tingnan n'yo kayo
Tingnan n'yo kayo, buhay pa. Magaling.
Ipinagmamalaki ko kayo.
Maraming salamat para riyan.
Napakaganda rito. Magpapakasaya tayo, sana.
Sabi nila nakakapanabik ang mga oras na ito. Tama.
Sabi ng iba nakakatakot. 'Di para sa'kin.
Nakakapanabik ang mga oras na ito.
Binabago nila ang patakaran, puwede na nating gawin ang gusto natin.
Halimbawa, dumukot tayo ng mga bilyonaryo.
Bakit hindi? Marami tayong problema. Limang lalaki ang may pera.
Tara't kunin sila. Sino'ng pipigil sa'tin?
Suportado ko kayo maging bilyonaryo. Magaling.
Pinaghirapan n'yo, binago ang mundo.
Magiging bilyonaryo ka sa loob ng 24 oras.
'Di ka magsisimulang mamigay ng pera sa mga pulubi sa umaga,
pupunta kami para kunin ka.
Naiisip n'yo ba ang isang bilyong dolyar? 'Di ko pinangarap iyon, kayo ba?
Isang bilyong dolyar kada tao.
Dati inaabala ako ng malalaking pangarap at mataas na ekspektasyon.
'Di na ngayon.
Ito na iyon, mga kaibigan. Ito na. Ginagawa na natin.
Nagawa mo. Magaling.
Ito na iyon. Totoo.
Sa'kin, anumang araw na 'di kailangan ng username at password ay maganda.
Napakagandang araw.
Walang mas malala pa sa mundo, pag magsasaya ka pa lang
at haharangin ka ng isang username at password.
Walang mas malala pa.
Ibig kong sabihin, alam kong may digmaan, at may mga nasusunog, pero sa'tin,
para sa atin...
walang mas malala.
'Di parang sa sinaunang mga alamat at mga kwento sa libro,
'pag kailangan ng password, makikipagsapalaran,
may kakaiba kang makukuha rito.
Kailangan ng password para makapasok,
pumunta sa kagubatan, makipagkaibigan sa nagsasalitang uwak,
labanan ang demonyo gamit ang patpat at makukuha mo ang password.
At bubukas ang pinto, at isang unicorn ang magdadala sa'yo
sa mahiwagang salamangkero na magbibigay sa'yo ng mga ginto at seksuwal na pabor.
Wala tayong makukuha kahit ibuhos natin ang puso't kaluluwa natin sa mga gamit
nang tuloy-tuloy na tatlong oras, pinamimigay ang sikreto ng pamilya natin,
pangalan ng nanay sa pagka dalaga, sino'ng nakasiping niya noong hayskul...
tapos lalaruin natin ang "squarey" na laro tila nasa nursery tayo.
May stoplight ba sa parisukat?
Mayroon bang trak ng basura sa parisukat? Pumanaw na lola ko ba ang nasa parisukat?
Nagpapadala sila ng mga code sa email
na wala ka rin namang password.
At sa wakas nakuha mo ang password.
Nakuha ba ang pabor sa mahikero? Hindi.
Ano'ng nakuha natin? Makakaorder tayo sa Pizza hut na app. Yey.
Yehey.
Kung may lakas ng loob sana akong tumawag tatlong oras nang nakalipas...
at nagorder nito.
Pero takot na ako sa mga tao.
'Di ko alam ang itatanong ng 16 anyos na manager
ng Pizza Hut sa akin, pero nakakatakot ito.
Walang takas dito. Lahat tayo ay nagbabago,
kinaladkad sa metaverse, naging mga robot sa puntong ito.
Tanda mo pa ba kung sino ka bago ang mga kagamitang ito?
Nasusulyapan mo ito pag lumabas kang wala ang telepono mo.
Nagawa n'yo, iwan ang telepono n'yo?
Sa pagkakamali, siyempre. 'Di mo sasadyain.
Pero ang buong araw na wala ang telepono mo?
Napakagandang araw.
Kapag nalampasan mo na ang pag-iyak at paghikbi at...
pagyakap sa binti ng ibang tao, humihingi ng tulong.
Kapag nalampasan mo na iyon, maganda na ang araw.
Maglakad ka lang habang nagmumuni-muni, iniisip lang ang mga bagay-bagay.
Wow, ito siguro ang naramdaman ni Benjamin Franklin...
naglalakad lang, nag-iisip tungkol sa saranggola at kendi at sipilis.
Walang likuan dito. Masyadong madali ang mundo rito.
Isipin mo ang maglakbay nang walang telepono?
Aalis bukas, pupunta sa paliparan,
sasakay sa eroplano at aalis nang tatlong araw na walang telepono?
Nakakatakot isipin. Paano ka nakarating sa paliparan?
Magandang tanong. Paano ka nakarating sa paliparan?
Tumutugon na ba ang Uber sa usok na senyas?
Ano'ng mangyayari pag nasa paliparan ka na at nabago ang ruta o pasukan mo?
Paano mo malalaman?
Hindi mo malalaman.
Maglalakad ka na lang sa mga bulwagan ng paliparan hanggang sa mamatay.
Mamamatay ka sa paliparan sa sahig sa labas ng isang Hudson News...
na puno ng mga bagay na kaya kang masalba kung may Apple Pay ka lang sana.
Magandang katapusan iyon sa kuwento.
Talaga ba? Paano pag namatay ka, mapunta sa langit,
Sabihin nila, "'Di ka makakapasok, pero ginawa mo ang makakaya mo."
"Pasok ka na. Welcome sa Langit. Binabati kita."
"Ano'ng username at password mo?"
Wala ako nito.
Tanda n'yo noon, 'di natin puwede makita ang pamilya natin?
Tanda n'yo? Oo. 'Wag mong gawin. 'Wag kang umuwi.
Papatayin mo pamilya mo gamit ng mukha mo.
'Di. Wala kang bakasyon ngayong taon. Sa bahay ka lang.
Papatayin mo ang nanay mo sa hininga mo.
Dalawang taon, walang pamilya. Diyos ko. Iyon ang magagandang nakaraan.
Lahat tayo may pare-parehas na dahilan.
Gusto ko nang umuwi, 'di ako pinayagan.
Mga kaibigan ko lang ang kasama ko sa Thanksgiving at magsaya ngayong taon.
Pare. Biyaya ang mga pamilya.
Isang pagpapala kung kasama ang pamilya, pero nakakainis pa rin sila.
Nakita ko ang magulang ko. Diyos ko. Nagiging pilyo sila.
Binilhan ng tatay ko ang nanay ko ng
mala-armas na jackhammer massage gun.
Nakakita na kayo ng ganoon?
Itong mga gamit pasakit
binibenta nila sa matatanda para subukan sa isa't isa?
Walang background check, walang lisenya walang anumang uri ng pagsasanay.
Tinutok lang ng tatay ko sa balikat ng nanay ko at kinanti ang gatilyo.
Hindi maganda.
Naipon ang balat niya na parang pancake batter.
'Di siya makatakas. 'Di niya ito mapatay.
Mukha siyang Shar Pei na naipit sa car wash.
Oo, nilabas nito ang lamig.
Nilabas din nito ang balagat niya at paypay niya.
At lahat ng laman loob niya ay nasa labas na.
Mahal na mahal ko sila. Oo.
Ano'ng ginagawa natin sa kanila?
Dapat protektahan natin sila. Bakit sinasabi natin sa kanila
marami silang pwede gawin sa pagtanda sila?
Hindi ganoon iyon. 'Wag n'yo na
dagdagan ang bucket list n'yo paglagpas ng 70.
Mga bagay na 'di mo magawa ng 70, 'di mo kailangang gawin.
Nanonood ang nanay ko ng TV, may mga ideya,
nakikita itong mga malalakas na matanda,
Sasabihin "Maglalakbay kami ng tatay mo."
"Lalabas kami ng tatay mo."
"Oras na para maglakbay."
Hindi.
Takot ka sa hagdan.
'Di ito ang oras para maglakbay sa Europa.
Ang bukong-bukong mo ay gawa sa Popsicle.
Inaabot ng tatlong subok ni Papa umakyat sa rampa ng Starbucks,
kumukuha ng tiyempo hanggang sa makapasok siya ng pinto
at malimutan kung nasaan siya.
Minumura ang barista dahil 'di pa handa ang sasakyan niya.
"'Di mo alam. Mahilig kami ng tatay mo sa aktibidad."
"Nagrenta kami ng tandem bike."
"Nagpunta sa otel. Nagrenta ng tandem bike."
'Wag.
Ang tandem bike pag edad ng 70 ay dapat tawaging dobleng pagpapakamatay.
Dalawang taong 'di magkasundo at 'di alam kung saan sila pupunta,
lumiko sa magibang direksyon, 'di dapat nasa tandem bike.
Dapat nasa kariton kayo.
Dapat nasa kariton kayo, at hihilahin namin kayo,
Magpakain ng mga itik.
Iuuwi namin kayo ng alas kuwatro para sa mga programa n'yo.
Pagkatapos magagalit 'pag tinulungan mo sila
at pinayuhan at pinrotektahan.
Nagiging depensibo sila. "'Wag mo kaming turuan."
"Kami ang mga magulang mo."
Sige. Salamat sa pag-imbento sa'kin. Napakaganda noon.
Pero nagbago na ang lahat.
Nagbago nang mga bagay. Buo pa rin ang utak ko.
'Di ako naglagay ng espongha sa toaster kaninang umaga.
Inaabangan kong tulungan ako ng mga anak ko.
May dalawa akong babae na tumutulong sa akin.
Nagpapasalamat ako sa tulong. Madalas ako nagkakamali.
'Di nila kailangang malaman na lasing ako at lutang.
Pero nalilito ako minsan.
"Pa, dapat ba bukas pa ang kalan?"
"Hindi."
"Hindi, nagluto ako ng hapunan isang oras nang nakalipas
"Kailangan ibabad ng matagal ang kalderong iyan."
"Pabulaang maigi. Aasikasuhin nalang sa Miyerkules."
"Pa, babala na tumigil iyon." "Buti na lang mabilis tayo."
"Hawakan mo itong marijuana ko. Iikot ako."
"Wag mong sabihin sa mama mo."
Puwedeng baitan pa nila.
Walang mas masama pa sa isang dalaga na nakasunod sa'yo.
Walang mas masama sa planeta, matalino sila
tuso at nile-laser lang nila ang mga kahinaan mo.
Nakakabagabag talaga.
Pumunta sa kusina ang anak ko.
"Nanonood kami ng pelikula sa kabilang kwarto,
naririnig namin ang hinga mo."
"Sige, ititigil ko nalang iyan."
"Titigil nalang akong huminga at tumira rito, at mamuhay nang sama-sama. okey ba?"
At nagkipag-apir lang siya sa kapatid niya at nanood ulit ng The Avengers.
Ang isa kong anak, 16, nakatitig lang sa'kin habang kumakain.
Sobrang nakakatakot. 'Di niya nagawang titigan ako simula anim siya.
"'Di ko gusto ang pagnguya mo sa granola mo."
"Bakit ganiyan ka ngumuya?" Ano'ng ibig mong sabihin?
Granola ito. Malaki ito at malutong.
Kailangan kong paliitin. O pupunitin nito ang trakea ko.
Paano ka ba kumain ng granola? Nilulunok mo lang ng buo, parang ahas?
Anak ng demonyo?
Ito parin iyong anak kong babae.
na walang pahintulot o kaalaman ko,
sa panahon ng Troubles, ay nag-ampon ng sinalbang pug.
Isang pug! Siya ang nag-ayos ng papeles at umuwi nalang kasama ang pug.
Kung 'di n'yo alam kung ano ang pug, inaanunsyo nila ito bilang isang aso.
'Di ito aso.
Ito ay mataba, bilog, mabalahibo, parang pabo ang katawan,
apat na payat na binti na mukhang 'di kakayanin ang matabang katawan.
May paa ang mga aso.
Ang mga pugs ay may mahabang daliri ng babae na may magarbong kuko.
May apat, may tatlo, may dalawa. Parang paa ng manok.
At ang mukha ay isang 80 taong gulang na lalaki na may arthritis.
Mga mata na parang pag-aari ng magkaibang hayop na pinagsama.
Parang noong ginagawa ito ng Diyos, naubusan ng mata
at sinabi, "Bigyan natin ng mata ng baka. Baka puwede."
Hindi puwede.
Kawawang aso, may dalawang malaking bagay na nakasabit sa bungo niya.
'Di man lang makalampas ang talukap sa bola .
'Di ko pa siya nakitang pumikit sa panahong nasa akin siya.
Nagpupumiglas lang siya at humihilik 24 oras sa isang araw.
"Tulog ba siya ngayon? Naglalakad kami."
Nakakatuwang fact.
Nakakatuwang fact. Pag nahulog ang pug sa pool, lumulubog agad.
Kapag pala gawa sa kongkretong bloke ang ulo mo,
masusubsob ka pala sa pinakailalim.
Humihilik pa rin. May mga bulang lumalabas sa gilid.
Tingin ko nga 'di niya alam na nasa pool siya.
Tingin ko iniisip niya na nasa bakuran pa rin siya
at sumiklab ang glaucoma niya.
Ang pinakamaganda, Frank ang pangalan niya.
Na nakakatawa, sinisigawan mo siya,
para kang nasa pelikula kasama si Sinatra.
"Ano ba, Frank. Bakit ka nagkakaganiyan?"
"Nagbago ka na, Frank. Nagbago ka na."
Gaya ng sabi ko, siya'y purebred-- purebred na sagip na dog.
Natagpuan siya sa mga lansangan ng Downey, California.
'Di n'yo alam ang Downey, parang dito rin, pero medyo mas delikado.
Bakit gumagala lang si Frank sa mga kalye ng Downey, California?
Maaaring may mali sa kaniya, o siya ay pinaghahanap ng batas.
May mali kay Frank. May bagay na sobrang mali kay Frank.
Umiihi si Frank sa kahit saan,
sa loob o labas, saan man niya gusto, umiihi siya.
Nalaman ko ito dahil bumili ako ng blacklight sa Amazon.
Oo. Hindi ko naman siya nahuli sa akto.
Lagi ko siya nakikitang naglalakad sa bulwagan sa magara niyang paa
at may naghihinalang tingin sa mataba niyang mata.
'Di ko siya nahuli, pero may blacklight ako,
at sinuri ko ang bahay ko. Sinira niya ang tahanan ko.
Nasira ito. Lalo na ang opisina ko, sinira niya.
Noong una wala akong sinabi. sabi ko, "Paano kung ako?"
Pagkatapos ng maingat na pagsusuri, si Frank pala. Napakababa nya.
Anong gagawin n'yo? Noong una nagalit ako. "Anong gagawin ko?"
Iwanang bukas ang pinto at tingnan kung gusto niyang lumangoy?
Tapos sinuri ko ang sarili ko.
"Hindi, ipa-check natin siya."
Baka may mali talaga sa kaniya, baka problema sa pantog.
'Di ko alam kung ano'ng tumatakbo sa loob nila maliban sa premyo.
Baka may impeksyon sa ihi.
Dinala ko siya, malusog na anak ng pug.
Lahat ay nasuri.
Walang mali sa daluyan ng ihi niya. Walang impeksyon.
Ano'ng mali, ayon sa beterinaryo,
sa medikal na termino, si Frank ay isang kupal.
Alam niya ang ginagawa niya, at ipagpapatuloy niya ito
habang nakatingin siya mismo sa mukha ko.
Kaya bumalik ako sa Amazon, kung nasaan ang mga sagot,
at gumagawa sila ng dayaper para sa mga pug.
Mabibili n'yo ito sa Amazon.
Alam kong nakakaawa. 'Di nga ito mukhang dayaper.
Parang 'yong Velcro braces na suot ng lalaki sa UPS
sa huling taon niya sa trabaho. Medyo nakabitin lang sa puwitan niya.
Mukhang walang epekto, pero inaabala talaga siya ng siyatika niya.
'Di dayaper ang tawag namin bilang paggalang kay Sinatra. Kundi pantalon.
"Halika, Frank. May bisita tayo. Magsuot ka ng pantalon, puwede ba?"
"Para sa pag-iyak ng malakas."
Aaminin ko kakaiba ang magsuot ng pantalon sa aso.
Parang hindi tama o natural.
Pero naisip ko ang mga nagawa nila sa maikling panahon.
Noong bata pa ako, ang aso ay isang aso.
Nakatira sa bakuran, nakatali sa puno.
Kapag may pinuntahan ka, hihintayin ka nya.
Maaaring isang oras, isang araw, o isang taon.
Hinintay ka ng aso. 'Wag mong sabihin sa tatay mo,
"Pwede bang isama ang aso sa'tin sa bakasyon?"
Itatali ka nila sa kabilang puno.
Tingnan n'yo kung ano'ng narating nila, kung saan-saan ko sila nakikita.
Nakita kong nagchecheck-in sila sa otel ng mag-isa.
Sa mga magagarang restawran, umiinom ng martini,
Sa eroplano papuntang Hawaii.
'Di ko alam kung paano n'yo ginawa, pero nagawa n'yo.
Bahagi na kayo ng mundo ng mga tao. Nagawa n'yo. Binabati ko kayo.
Ngayong nandito ka na, tanggalin mo ang dila mo sa puwit mo at magmasid.
At mapapansin mo na lahat tayo'y nakapantalon,
dahil alam natin ang hitsura ng ari natin at dapat itong takpan.
'Di ko alam kung nakakita ka na ng ari ng pug, ginoo.
Mukha marami kang nakitang bagay noong kabataan mo.
Siguro nakulong ka. 'Di ko alam kung paano ka nabuhay.
'Di n'yo pa nakita, I-Google n'yo pagkatapos.
Kayong lahat, i-Google n'yo mamaya. Pribadong browser.
Makikita n'yo, Kakaiba, mali ang hugis,
natakpan ng makulay na buhok ng kabayo.
Sinusundan ka paikot ng silid kapag dumaan ka.
Parang bagay na gagamitin ng diyablo para kilitiin ka.
Magsuot ng pantalon.
Pero, kasing-kasuklam-suklam man ang pugs, at sila nga, mas malala tayo.
Mas malala ang tao.
Akala ko magiging ayos tayo matapos ang mga nangyari.
Akala ko magiging maarte tayo sa germ, mas magalang. Hindi!
Gaya pa rin ng dati, nakakadiri. Nakakakilabot tayo.
Bumalik na ang ubo. Naglalakad sa paliparan.
Lahat ng mga taong ito naglalakad na parang sea lion.
Walang nagtatakip ng bibig. Nagwiwisik ng buong hanay ng mga tao.
May kasabay ako sa eroplano nagpuputol ng kuko.
Oo. Salamat. Salamat. Bakit?
Bakit may pang hinuko sa bulsa mo?
Sa kabilang bulsa mo? Gamit na dental floss at tisyu?
Ano'ng problema mo?
Dumudura na naman sa kung saan-saan,
Mga malalaking tao na dudura sa daang nilalakaran mo.
Mga malalaki, nakakadiri, mula sa maliit na bituka, windup na dura.
Anim na pulgada ito mula sa labasan sa kabilang daan.
At ang sabi ng lalaking, "Hindi, dito ko gagawin ito."
"Gugustuhin ng mga tao na makita ito."
At dumapo lang ito sa bangketa na parang panubigan ng alien.
May mga mata ito at tibok ng puso at damdamin.
Pumunta sa imburnal at kinopya ang sarili.
At doon nagmula ang COVID.
'Di talaga ako nagbibiro. Doon talaga nanggaling.
Ang mga halimbawang ito ay gawain ng mga lalaki. Ginagawa nila ito.
Kailanman di pa ko nakita ng babae na suminga sa hangin nang walang tisyu.
Mga bagay na ginagawa ng mga lalaki. At alam kong iniisip natin.
Paniki ba? Isang kanggaro ba ito? Lab ba ito?
'Di ko alam. Isang bagay ang sigurado ko.
Kasali ang mga lalaki.
Alam n'yo iyon.
Alam n'yo, alam n'yo may lalaking humamon sa ibang lalaki
para gumawa ng kakaiba sa isang paniki sa halagang $10.
At lumabas sila sa pasilyo katabi ng lab,
pumalibot ang ibang lalaki at naghiyawan.
At ngayon nakasuot nalang tayo ng maskara habambuhay.
'Di namin mapigilan. Mga lalaki. Ang mga lalaki ay kakila-kilabot.
Nakakadiri kami. Bawat lalaki rito umiihi sa sariling bakuran.
Umiihi sa kaniyang-- 'Di ba? Oo.
"Hindi, Tom, 'di ang nobyo ko." Oo, ang nobyo mo.
Ginagarantiya ko, pag 'di ka nakatingin, sa likod ng upuan sa pahingahan, ihawan.
Sa loob ng ihawan, kung naka bukas.
Oo, kasi nakakatuwang ingay iyon.
Isipin mo, anumang perwisyo na mayroon ka sa mundo
ay dahil nandoon ang mga lalaki, gumawa ng masamang bagay
at binago nila ang patakaran.
Bakit 'di ka na lang pumunta sa banyo ng gasolinahan?
Bakit nagbibigay ng susi na nakakadena nakatali sa gulong ng trak?
At kailangang hilahin ito sa paligid ng gusali na parang alipin ng Ehipto.
Bakit? Dahil may mga lalaki sa loob. Gumagawa ng bagay na kakila-kilabot.
Naglalaro sa palikuran na parang paliguan ng ibon.
Nilalagay ang ari nila sa pampatuyo ng kamay.
Oo. Tingin mo noong ang Dyson ay lumabas, 'di iyon ang ginagawa nila?
Iyon ang ginagawa nila.
Alam ko, hindi naiiba ang pambabae.
Pero hindi sa kung ano'ng ginagawa ninyo doon.
Sumisilip ang mga lalaki pag walang nakatingin
at ginagamit din ang pampatuyo ng kamay.
Pero, bilang kasuklam-suklam namin, at walang tatalo sa katotohanang iyon,
mabuti kami para sa inyo.
Mabuti kami para sa inyo. Pinapalakas namin kayo.
Pampalakas kami ng resistensya. Akala mo masama ang mga ito?
Masama sana kung 'di hinahawakan ng mga lalaki
ang mani nila at hahawakan ang bawat pinto sa bayan.
Kaya walang anuman.
Isang bagay na mayroon ang lalaki, at 'di ko maintindihan
bakit wala ang mga babae, parang baliktad
ay ang kakaibang dami ng pagpapahalaga at tiwala sa sarili
na binuo sa ganap na kawalan.
Kung gaano kami katakut-takot, iniisip ng bawat lalaki na gusto siya ng lahat.
Umiihi ang lalaki sa bakuran niya, lalabas ng pinto at iisiping "Gusto niya ako."
Gayon pa man ang mga kababaihan ang pinaka mahiwaga, magandang nilalang sa planeta,
dumadausdos lang sa mundo parang mga diyosa ng koton kendi,
puno lang ng buhay at pagmamahal
at kagandahan at pagdududa sa sarili.
“Mukha ba akong mataba? Matanda? Ayaw ko sa buhok ko, mata ko, puwet ko."
Samantala, naglalakad ka kasama ng alagang oranggutan.
Na 'di man lang tumitingin sa salamin.
Ang epitome ng banidosong lalaki ay sa tag-araw.
Sa tag-araw, sa alinmang bayan, may makikita kang lalaki, 80 taong gulang,
naglalakad sa kalye na nakasando, o mas masahol pa, walang kamiseta.
Naglalakad lang sa bangketa
parang expired na rotisserie chicken.
Walang natitirang kalamnan, dalawang mabutong pakpak ng manok lang.
Ang mga utong na regaliz ay umiindayog sa hangin.
Mga kadena na ginto ay nakabuhol sa nakakatakot niyang balahibo sa katawan.
Na may lakas ng loob na manligaw ng mga dalaga.
Diyos ko, 'di ko alam kung paano n'yo hinahayaang tapakan kayo.
Hindi talaga. Siguradong magiging tomboy ako.
Parehong tuwid ang mga anak ko. Sabi ko, "Pokus, may oras pa."
Hindi mo kailangang gawin ito.
Hindi ako tomboy.
Ako ay isang tuwid, may asawa.
Kasal ako ngayon sa parehong babae sa loob ng 22 taon.
Salamat.
Hindi n'yo alam ang pinagdaraanan ko.
Magaling siya. 22 taon. Pinakamagaling. Mahal na mahal ko siya.
Hindi ko aatakihin ang kasal.
Naniniwala ako sa kasal. Mahirap lampasan ang buhay.
Kung makahanap ka ng iba, Lampasan ninyo ng magkasama,
Mabuti ito. Makakabuti ito sa buhay mo.
Kung mahanap mo ang tamang tao, at babaan ang mga inaasahan mo
sa kung ano ang makukuha mo mula rito, magiging napakasaya mong kasal.
'Di ko nais mangbaba pag sinabi kong babaan mo inaasahan mo.
Tingin ko iyon ang dahilan ng hiwalayan
Masyadong mataas sa pag-asa sa kung ano'ng makukuha nila
mula sa isang relasyon. Hindi ganoon karami.
'Wag masyadong i-presyur ito.
Manatiling bukas ang mata rito. 'Wag kang tanga. Maging matalino.
May kaibigan na pinag-iisipan ang pagpapakasal.
Napakatanga niya. Kung paano siya magsalita.
Limang taon na sila, mga bagay na sinasabi niya,
"Mabait siya, Alam mo, maganda ang pamilya niya."
"Matalino siya, pero 'di ko alam kung maganda siya."
"Ewan ko, pinag-uusapan namin ang pagpapakasal. Maganda ba siya?"
Lutang ka ba? "Maganda?"
Pinag-uusapan ang pagiging kasal habambuhay.
'Wag isipin ang ganda, o kasal sa ganda.
Magpakasal sa matapang. Ayaw mo ng model.
Gusto mo ng taong mabubuhat ang kabilang dulo ng sopa.
Nang 'di inaalis ang sigarilyo sa bibig niya.
Iyan ang pakasalan n'yo.
Hindi. Maganda ito.
Kung kasal ka, nandito ngayon, maganda ang gabi para sa'yo.
Nagsasaya ka. Walang presyur sa'yo. Kasal ka na.
Wala kang pakialam kung masaya ba ang asawa mo ngayon.
'Di iyon ang dahilan kung bakit ka narito. Hayaang iba ang magsalita nang isang oras.
Madali lang.
Kung nakikipagtipan ka, kung narito ka sa isang tipan,
mahirap ang gabing ito para sa'yo.
Matrabaho ito. May pakialam ka sa kalalabasan ng gabing ito.
Gusto mong maging masaya sila. Sobrang presyur.
Ito ang bagay na bumabagabag sa'kin sa pakikipagtipan.
Kung mag-away man kayo sa pag-uwi ngayong gabi,
baka sa kung anumang masabi ko,
kung makikipag-away ka ngayong gabi,
ang buong relasyon ay puwedeng matapos ngayong gabi.
Ngayong gabi. Maaari mong tapusin ito ngayong gabi.
Dahil mayroon kang pagpipilian na ganoon. At nakakakilabot ang ganoong pagpipilian.
Dahil kung aalis ka, kailangan mong kunin
ang laptop mo at lahat ng charger mo.
Magpagupit, bumili ng magandang mga damit, lumabas ulit sa mundo.
Magsinungaling na naman tungkol sa kung gaano ka kahusay.
Puwede kaming mag-away ng asawa ko ngayon sa parehong rason, at 'di maghihiwalay.
Hindi kami aalis, dahil wala kami ng pagpipiliang ganoon.
Puwedeng mag away ng napaka tindi, 'di kami aalis.
Hindi ako aalis. Nakipag-away ako, 'di ako umaalis. Pumupunta ako sa pantry.
Pumupunta ako sa kusina at kumukuha ng biskuwit ng Girl Scout,
At isa-isa ko silang kinakain habang nakatitig sa repleksyon ko sa oven.
Hanggang sa mandiri ako sa sarili ko at patawarin siya,
sa kung ano man ang sinabi niya, dahil alam kong tama siya
dahil kasal siya sa isang halimaw na kumain ng 24 Samoas nang nakatayo.
'Di ko kailangan ng magarang damit, 'di kailangan magpagupit.
Magpagupit pag sinabi niyang, "magpagupit ka."
Kukuha ng damit pag kumukuha siya-- napapaalala na kailangan ko ng damit.
Ganiyan kaya nagiging magkamukha ang mag-asawa.
"Saglit lang ako, kukuha ng sapatos." "Sandali lang."
"Kailangan ko rin ng sapatos."
"Talaga? Gusto mong sumama?" "Oo, gusto kong sumama."
"Tara. Araw ng sapatos!"
At pumunta kami sa Footlocker at umupo kami sa pang mag asawa,
At naglalabas sila ng mga sapatos na 'di ginawa para sa anumang athletic event.
Hindi, malalaki sila at puti at mayroon silang Velcro.
Maganda sila sa pagtayo habang naghihintay sa isa't isa.
"Gusto mo rin ng medyas?" "Nabasa mo ang isip ko."
"Mga medyas, korto at sapatos. 'Wag nang ibalot. Isusuot natin sila."
Maayos ba tayo? Hindi. 'Di kami maayos. 'Di iyon ang punto.
Ang punto ay para gawin ang isa't isa na pinakapangit sa buong mundo.
'Di natin kailangan ng manyak na titingin sa magara mong sapatos
at gagawa ng galaw sa'yo. Sisirain niyan kung ano'ng mayroon tayo.
"Paano naman ang seks, Tom? Paano ang seks?"
Lahat nagtatanong, "Isang tao habambuhay?"
"Paano ang seks?" Umayos ka. Bobong seks.
Ang dahilan ng bawat tanga na desisyon mo?
Iyong seks? Masaya ang seks, ngunit ito ay sakay.
Sa unang beses na pumunta ako sa Space Mountain, oo, nasabik ako.
'Di ko alam na ganoon ang gagawin.
22 taon ko na sinasakyan ang Space Mountain
Alam ko kung paano ito gumagalaw.
Masaya, pero sa huli ay nalilito ka, nasusuka, at inaantok.
Nakatira ako sa New York, ang mga tao sa kwarto
na katabi ko ay nagtatalik.
Napakaingay, napakaritmo, napakasaya. At nagpatuloy ito, 15, 20 minuto.
sabi ko, "Tapos na yata ang pandemya."
Magsaya kayo. Hindi huminto. Nagpatuloy.
25, 30 minutong walang tigil. Walang pahinga.
Tatlumpung minuto. Tinawagan ko ang asawa ko, sabi ko, "Kailangan ko magsorry"
Hindi tumigil doon. 35, 40 minuto. 40 minutong walang tigil na pagkilos.
'Di pa kami umabot ng 40 minuto-- 40 minutong diretso?
Hindi, puwede idagdag ang hapunan. Wala pang 40 minutes.
Ayaw ko sana. 40 minuto? Umalis ka sa'kin. May gagawin ako.
Nasaan ang telepono ko?
Sa isang oras, naglagay ako ng earplugs at umiyak hanggang makatulog.
Ayaw ko malaman na may mga ganitong tao.
Nagising ng 7:00 kinaumagahan, narinig ko pa,
Alas siyete ng umaga! Sabi ko, sandali.
Hindi ito mga tao. Ito ay porno.
Porno ito. Napakagaan ng loob ko.
Pero nagalit ako, sino'ng nandoon sa dulo ng pandemya,
nagwiwisik na katulad ni Frank?
Isang lalaki. Isang nakakadiri na lalaki. Grabe.
Hindi ko kayo huhusgahan, o kung nasaan kayo sa inyong relasyon.
Nag-iisa o may asawa? 'Di ko alam.
Ang mga bagay na ito ay kumplikado at mahirap i-navigate.
Nakakalito, makikipagtalik ka
hindi mo alam, tatagal ka ba?
Magbabago iyan. Magbabago kayo.
Magkakaroon kayo ng libangan, gagawa ng kakaibang bagay.
Magmumukha kayong kakaiba. Magbabago ito.
Malalaman ang mga bagay tungkol sa asawa mo na 'di inaasahan.
Nalaman kong ayaw ng asawa ko kapag nagbabasa ako.
Ayaw niya pag nagbabasa ako ng kahit ano. Isang libro, magazine, kahon ng cereal.
Nakita ni misis, 'di niya iniisip, "Kailangan niya ng tahimik na oras."
Hindi, iniisip niya, "Naiinip siya. Ikukuwento ko ang tungkol sa kapatid ko."
"Nagbabasa siya ng libro. Siguro naiinip na siya."
"Sasabihin ko sa kaniya ang bagong kasunduan sa bahay ng nanay ko."
Sa ibang pagkakataon na gusto niyang makipag-usap ay gabi na.
Sa gabing nakahiga na ako sa kama, nakalagay ang ulo sa unan,
at patay na ang mga ilaw.
Iyon ay kapag may gusto siyang pag-usapan ang tungkol sa cancer,
pagdukot sa mga bata, at ang pagtatapos ng mga araw.
Kahit anong masamang balita na inipon niya sa buong araw,
iwiwisik niya sa gilid ng kama ko.
Hanggang sa magdiskarga siya at magsimulang humilik.
Sa sandaling patayin niya ang ilaw, "Nakausap ko ang mama mo sa telepono."
“Mukhang matanda na talaga siya. Iniisip ko ilang oras pa ang mayroon tayo."
"Hinaplos mo na ba ang pusa kamakailan? May tumor siya sa leeg."
"Nagkatumor ang pusa ni Carol. Napakalaki, parang siyang naka sombrero."
Nabanggit ko bang nakausap ko ang mama mo sa telepono?"
"Sino'ng mas matanda, nanay o tatay mo?"
"Isa sa kanila ay hindi aabot ng Pasko nararamdaman ko."
"'Di ako makapaniwalang malapit na magkolehiyo ang mga anak natin."
"Nakakatakot isipin na lalabas sila sa mundo kasama ang lahat ng lalaki."
"Wala nang mas masama pa sa ginagawa nila
sa kanilang mga silid sa mga telepono, sa ngayon."
"Ang mga anak ni Carol ay kinukuhanan ang kanilang mga ari,
nilalagay sa Internet."
"Sa tingin mo ba ginagawa iyon ng mga anak natin?"
"Dalawampung talampakan mula sa kama natin, sa plano ng pamilya natin?"
"Nakausap ko ang mama mo. Kinausap ko ang mama mo sa..."
At tumitig ako sa kisame ng deretsong anim na oras
naghihintay na lang sa pagsikat ng araw
kaya kumuha ako ng kape, lumayo sa demonyitang katabi ko matulog.
Hindi na dapat pa natutulog sa iisang kama.
Hindi sa lahat ng oras. Minsan nakakatuwa, alam n'yo.
Sana makahanap ka ng pag-ibig.
Sana kasing swerte mo ako.
'Di ibig sabihin na habambuhay sa iisang kama
kasama ang asawa mo habambuhay.
Sinabihan ko s'ya, "May aalis ngayong gabi."
"May kukuha ng unan, siipain ang isa
at aalis sa gitna ng gabi sa galit."
Bakit 'di mo gawin iyon ng alas-diyes na may halik sa pisngi?
"Mahal kita. Kita tayo sa umaga."
'Di niya gagawin iyon. Nakakabitin siya sa kabataan namin.
Kapag nagsimula kayo, dapat nasa iisang kama kayo
Bata ka pa, sekswal, umiibig ka.
Magsiping ng tatlong beses gabi-gabi.
Makakatulog kayong nakapretzel twist, may paa sa mukhang nakalambitin patiwarik
Pero nakakatulog ka ng maayos.
Tulog ka ng solidong walong oras sa ganoong paraan.
At gumising ka sa umaga sobrang presko at umiibig.
Nagkatinginan kayo, "Ulitin natin."
"Mag-morning seks tayo," sabi mo.
'Di namin sinasabi iyan sa lugar namin.
Hindi, masyado kaming abala sa umaga nagtuturuan
at sinisisi ang isa't isa kung sino'ng sumira sa tulog kagabi.
"Ikaw pala. May mali sa iyo."
"Hindi. Kailangan mo ng doktor."
"May nasa loob na sinusubukang kumawala."
At ang katotohanan ay malamang pareho kami dahil 40 na kami.
At kung ikaw ay higit sa 40, mayroon kang 50% na pag-asa
ng magandang tulog ngayong gabi.
Limampung porsyento. Ikaw lang, mag-isa.
Limampung porsyentong pagkakataon,
dahil namamatay ka. Unti-unti kang namamatay.
Sinusubukan ng katawan mong utasin ka at binubuhay ka ng teknolohiya.
50% pag-asa na makakatulog ka nang mahimbing.
At 'di dahil may ginawa kang kabaliwan, parang cocaine bender.
Hindi, may kumain ng biskuwit pagkalipas ng alas sais.
"Si Donna ay may keso sa handaan. Hindi!"
"'Di siya hihinga nang tama nang isang linggo"
"Tatlong serbesa ang ininom ni Bob. Maligayang pagdating sa Kaharian ng Utot."
"Humanda. Walang matutulog ngayong gabi."
Maraming nangyayari sa asawa ko. Nagngangalit siya kahit tulog.
Sobrang galit siya na ginigiling niya ang mga ngipin niya.
Imbes na alamin ang sanhi, iba ang ginagawa nila.
Sa halip ay nagbibigay lang ng mouthpiece na galing sa NFL
at ipinapasok sa bibig niya na parang na laruan galing Petco.
Nakaka tatlo o apat siya sa isang buwan na parang galit na beaver.
Nagising akong may pirasong plastik sa mukha ko.
At ito ay asul at lumiliwanag sa dilim.
Oo, kaya ko nalalaman na may kalokohan ka pag gabi.
Pag may nakita akong asul na ilaw na padating sa kuwarto...
Hindi mangyayari.
'Di ngayong gabi. Inayos lang niya ang gamit niya.
Isuot ang kaniyang headgear at mouthguard at ang kanyang mga eucalyptus na pamahid
umakyat sa kama kasama ang 'di naahit na binti na parang koala.
Parang galit na koala bear sumusubok para sa Packers.
At umiihi sya ng sais, pitong beses kada gabi.
'Di ko alam na posible ang namamagang prostate, pero sa kanya oo .
Pag naglalakad siya, tumutunog ang buol niya.
Maririnig mo!
Hindi mo ito maririnig sa araw kung kailan may mga leaf blower at trak ng basura.
Hindi mo talaga ito maririnig.
Alas tres ng umaga, pinakamalakas na tunog na maririnig mo.
Sinusubukang huminga sa pagitan ng mouthpiece,
Parang nakulong si Darth Vader sa bubble wrap sa kwarto ko.
At kaya dapat magpakasal din kayo.
Kakaiba ang pagiging tao, 'di ba?
Kakaiba ang pinagdadaanan mo.
Alam ko, dahil isa rin ako. Kakaiba ito.
Nandito tayo para makipag konekta sa mga tao.
Gawain natin ito.
Makipagkaibigan, makipagtipan, magpakasal, gumawa ng tao.
Lahat ng taong minahal mo, kumonekta,
mas marami kang dapat alalahanin. Bawat pag-ibig.
Kakaibang paraan ng pamumuhay. Kaya lahat ay naka-droga.
Unang beses kong dinala
ang aking anak Sa doktor noong sanggol pa siya,
"Hindi na ako matutulog ulit."
Hindi pa ako nagmaghal ng sobra at nanghina nang sabay.
Kakaibang pamumuhay. Nakakamangha, ngunit nakakatakot.
Sabi ng doktor, "Lahat ay mahusay, Lahat ay maayos."
"Okey, mabuti."
"Isang bagay." "Tae. Ano iyon?"
Simulang magpawis kaagad.
"'Maliit na bagay, pero ang ulo niya ay nasa ikalimang porsyento."
"Ano'ng ibig sabihin?"
"Ibig sabihin nito 95% ng mga ulo ay mas malaki pa sa ulo niya."
"Ano?" “Oo. 5% lang ng populasyon
ang may kasing liit ng ulo ng anak mo.
"'Di sila nakikita, kumakaway sila sa dilim
kabilaan ng eskinita."
"Ano?"
“'Maliit na bagay. Suriin mo kada anim na buwan."
"Sige."
Inuwi ko siya.
Dinala ko siya sa silid palaruan, hinipan ko ang kaniyang bibig.
"Dali na, lumaki ka."
Nagpanik ng dalawang taon. 'Walang dapat alalahanin. Lalaki din 'yan.
'Di ka makakaranas sa mall, makakita ng may ping pong na ulo
may takip ng bote na sombrero. "Kamusta."
Hindi, maayos ang ulo ng lahat.
Hindi ka dapat tumigil magmahal dahil sa takot.
Mas nagmamahal, mas kaunti ang takot. Patuloy mong gagawin.
Ang mga malapit sa buhay mo, 'di mo alam kung ano'ng ginagawa nila.
May sarili silang sikreto, buhay. Wala kang pananagutan sa kanila.
Pati mga anak mo!
Umuwi ang anak ko mula sa unang taon niya sa kolehiyo,
Sabi ko, "Matanda ka na. Maligayang pagbabalik."
"Gusto mo ba ng alak kasama ng hapunan? Matanda ka na ngayon."
"Gusto mo ng alak?" "Hindi, salamat. Hindi ako umiinom."
"Hindi ako mahilig sa alak."
"Napakabuti kong ama."
Sinabi niya, "Marijuana lang ako."
"Gaano mo na katagal ginagawa 'yan?"
"Simula noong unang taon ko sa hay-iskul."
"Saan?" "Sa kwarto ko" sabi niya.
Apat na taon, matataas ang grado
Lutang na parang saranggola, sa bahay ko. Nagustuhan niya ang marijuana.
Narito ang problema. Mas mahal ko ito.
Apat na taon akong hindi humithit dahil gusto kong maging
magandang halimbawa sa mga bata.
Sa apat na taon, wala akong kinain kundi isang dakot
ng melatonin na gummy para makaramdam ng kakaiba
at tuluyang makatulog.
Gumagawa siya ng bong hits pababa ng bulwagan.
Ang natutunan ko sa pagiging magulang ay gumawa ng mga mabuting tao.
Maraming masasamang tao, maraming mabubuting tao.
'Di natin mababago ang masasamang tao,
Pero puwedeng higitan sila sa paggawa ng mabubuting tao.
Dapat madali.
'Di naman gumagawa ng mabuting bata ang mga masasama. Hindi, masasama din.
Nakikita mo sila roon, nanggugulo sa mga restawran, nahuhulog sa mga balon.
'Di ko alam kung ba't pa natin sila kinukuha.
Sino'ng nahulog sa balon? Hindi matinong bata.
Mahuhulog nanaman sila.
Mukang madali lang baguhin ang masasamang tao, 'di ba?
Dapat madali, sentido komun naman.
Mas gaganda ang buhay mo kung kakalma ka,
at makikisama sa ibang tao.
Wala kang pakialam sa iba, pero gaganda ang buhay mo,
at hindi gaanong stress kung kakalma ka.
'Di kami humihiling nang higit pa.
Bawasan mo lang ang ginagawa mo ngayon.
Magsimula sa maliit.
'Wag maglagay ng mga ari sa likod ng pickup truck mo.
Bakit mo ginagawa iyon?
Ano'ng mali sa'yo? At bakit mo ginagawa iyon?
May minivan ako na puno ng mga bata at matatanda.
'Di namin kailangan ng pagteabag mo sa amin sa daan.
'Di madaling maging mabuti. Mabuti kayong mga tao, nasasabi ko.
Ang mga taong pumupunta sa palabas ko ay mababait.
Lahat kayo ay may sasakyan, kaya alam ko na kupal kayo minsan.
Ang lahat ay nagme-merge, isang magandang araw.
Magugulat ka. Sa isang iglap,
"Hindi ngayon, tanda. Hindi ka sisingit sa harap ko."
"pakiramdam ko nakatingin ka sa'kin. Hindi ako lilingon."
"Hindi ngayon, pasas na mukha. Hindi ngayon."
Saan galing iyon?
Kailangan mo trabahuhin. Maging mabait sa mga nagseserbisyo.
Maging mabait ka. Tingin mo gusto ka nilang hintayin?
Naghihintay ang mga ito-- Hindi ikaw ang reyna
dahil pumasok ka sa isang restawran.
Ayaw ka nilang asikasuhin. Trabaho nila iyon.
Gusto nilang kumita, magbayad ng upa,
bumili ng kokaina pauwi.
At mula sa dating tagalinis,
maging mabait sa mga tagalinis, didilaan nila ang tinapay n'yo.
Maging mabait sa mga nagseserbisyo sa telepono.
Tingin mo gusto ng mga bata sa India tumulong sa'tin?
Hindi, gusto nilang buhayin ang pamilya nila.
Isipin n'yo sasabihin nila na ganito ang trabaho nila.
"May trabaho ako ngayon." "Ano'ng trabaho?"
"Tutulungan ko ang mga Kano ayusin ang kompyuter nila sa telepono."
"Hindi!"
"Wala ka namang kompyuter." "Alam ko."
"Hindi ka marunong mag-Ingles." "Alam ko."
"Papatayin ka nila." "Magsisimula na ako bukas."
Ayos lang ang mga sanggol na umiiyak sa eroplano.
Oo. Mahilig na ako sa sanggol.
Lagi akong may katabing negosyante na nagrereklamo.
"Sino'ng magpapatahimik sa bata?"
Hindi. Ikaw ang tumahimik. Lalaki ka.
Isa kang lalaking na mabalahibo ang braso at may pitaka.
Pinili mong sumama sa lipad na ito. Ayaw rito ng bata.
Walang sanggol na gusto sa 30,000 talampakan habang napipisa
na parang bote ng Poland Spring.
Nakaupo katapat ninyo, kasama kayong mga katamtamang gulang,
Na uutot habang dadaan papunta sa upuan mo.
Hindi, nasa masamang lugar na ang batang iyon.
Ikaw dapat ang umiiyak sa eroplano.
Dapat lahat tayo ay umiiyak sa eroplano.
Siya lang ang tapat sa lintik na eroplano.
At lilinawin ko. 'Di ako tagahanga ng mga sanggol.
Hindi. Gumawa ako ng dalawa at 'di ko pa rin gusto.
'Di ako nagtitiwala sa sinumang may pusong nakikita mong tumitibok sa ulo nila.
Walang kwentang paa, 'di makatayo ng maraming taon.
'Di ko sila gusto. Pero kung umiiyak ang isang bata, alanganin sila.
Nasa simbahan, restawran o eroplano. Hayaan mo silang umiyak.
Maaga mo silang nilabas. Kung saan-saan mo dadalhin?
Mga sanggol sila. Iwanan sila sa bahay. Masaya na sila.
Sa bahay, 72 digri, hubad, Nakadikit ang Cheerios sa katawan nila.
Kumakain sa pagkainan ng pusa. Iyan ay isang masayang sanggol.
Lalabas ka, maglalagay ng malaking pink na laso sa ulo niya
para 'di na siya tawaging lalaki
Mukha siyang lalaki. Hindi pa siya tapos.
Mukha siyang lalaki. Mukha siyang lalaki na nagtatrabaho sa daungan sa dagat.
Bigyan mo siya ng isang taon, hayaan mong mag-adjust, at saka mo ilabas.
Gusto mo magreklamo sa'kin tungkol sa mga batang
may sariling upuan sa business class? Papakinggan kita.
Dapat ilegal iyan.
Madalas akong maglakbay, ang hirap tanggapin,
kapag hindi ako nakapag-palit, maiipit ako sa coach
sa gitna ng dalawang sumo wrestler na naka track suit
kumakain ng pretzel na parang tipaklong sa loob ng anim na oras.
At ang paslit na nakatayong hubad sa upuan ko, umiinom ng mimosa
at binibigyan ako ng daliri sa pagitan ng kurtina.
Mahirap tanggapin.
Alam ko kung bakit tayo nagagalit umiiyak ang mga bata sa eroplano.
Dahil natatakot ka. Takot ang negosyante. Lahat tayo takot.
Nakakatakot doon sa taas. Nakakatakot.
Hindi naman tayo malayo sa pagkabata natin noon.
Matatakot ka, makakarinig ng saklolo, at mas mababahala.
Iyon ang kinaganda sa hindi paglabas nang dalawang taon, ligtas ka.
Binibigyan ka ng ilusyon na may kontrol ka sa sansinukob, kahit wala talaga.
Pero doon alam mo kung nasaan ang tisyu, kung nasaan ang mga kutsara.
Kapag naglakbay ka, walang katiyakan.
Masaya akong makasama ka.
Isa itong magandang karanasan. Mahal ko kayo,
pero impiyerno ang pagpunta rito.
Oras na makarating ka sa seguridad, ikaw ay isang
bata na sinisigawan ng prinsipal.
Sa sandaling umalis ka sa iyong bahay, hinahawakan ng sikyu ang bag mo.
"Kaninong bag ito?" "Tae. Ang bag ko."
"May tubig ba rito?" "Siguro."
"Isa kang moron." "'Di, kaya kong gumawa ng mga bagay."
Pagkatapos ay pumunta ka sa hotel, higit na kawalan ng katiyakan.
Paano gumagana ang susi? Ang elevator?
Ang remote control? Paano gumagana ang thermostat?
Kaninong kulot na buhok ito?
Paano mo binubuksan ang lampara? Paano buksan ang lintik na lampara?
Ba't ang daming lampara? Kailanman 'di mo mahahanap ang pihitan.
Nasa ilalim ba? Nasa tangkay ba? Iyong kadena ba? Nasaan ang pihitan?
Inilagay mo sa ba kable, sa ilalim ng mesa? Mga wala kayong puso.
Kakaibang tao lang ako sa isang kakaibang bayan na sinusubukang mabuhay.
Ito ang pinakamadaling paglalakbay na maaari kang magkaroon.
Mag-isa na may dalang maleta. Pagkatapos ay maglakbay kayo ng pamilya mo.
Impiyerno sa lupa iyon. Isang bakasyon ng pamilya? 'Wag mong gawin iyan.
'Wag mong gawin. Alam mo, ang pamilya ay isang masamang organisasyon.
Halos hindi ito gumagana sa bahay.
Bakit mo dadalhin sa kalsada?
At lagi na lang akong tanga.
Sa tingin ko, pagdating namin doon, saka ako magpapakasaya.
Magiging impiyerno ang paglalakbay, pero pagkarating sa resort, may oras na ako.
Hindi, tanga.
Ngayon, nasa kakaibang reality show ka na na may mga balakid na ibinabato sa'yo
na 'di mo man lang pinangarap. Tatakbo ako sa kawalan.
"Natusok ang asawa mo sa ari ng dikya, go!"
"Sinusubukan ng biyenan mo kaniyang Espanyol sa tagalinis
at bahagyang nagsabi ng rasistang puna, go!"
Lo siento, lo siento.
"Gabi na at nagkapantal ang bunsong anak mo."
"Walang ospital ng ilang oras. Ano'ng gagawin mo?"
Ano'ng gagawin ko?
Kukuha ako ng maruming Benadryl mula sa ilalim ng backpack ko,
Tanggalin ang buhok at ibigay sa kaniya.
Patulugin ulit siya at magdasal na magising siya sa umaga.
'Di ako doktor. Isa akong lasing na tatay sa bakasyon.
At ang nag-babagang balita, ayaw rin ng mga bata roon.
Walang batang gustong makulong sa hotel kasama ang medyo hubad nilang magulang.
Ang dalawang tao na maglalagay lang sa kanila sa problema.
Ang buong pagkabata mo ay ginugol sa paglayo sa mga magulang mo.
Nagtatago sa mga bahay sa puno, tambak ng mga dahon, nakikitulog sa kaibigan.
Naglalaro kami dati ng mga kaibigan ko sa isang tubo ng paagusan.
Paagusan na dinadala ang mga dumi ng tao galing sa bayan at tinatambak sa lawa.
Oo, doon kami naglaro, sa tubo ng tae ng bayan.
At gusto namin rito dahil alam namin na ang mga magulang namin
ay 'di kami hahanapin sa tubo ng tae.
"Matagal nang wala si Tom. Sa tingin mo ba nasa tubo siya?"
"Hindi."
Nakakatakot sa tubo ng tae.
May mga multo at ang payaso mula sa It.
Nakakatakot doon.
Pero mas gugustuhin ko sa tubo kaysa ang maupo sa kama
sa isang silid ng hotel naghihintay para lumabas ang tatay ko sa banyo
sa isang oras at kalahati.
"Ano ang ingay na iyon?"
"Tunog ng isang oso na nanghahalungkat ng basurahan na puno ng mga lobo."
Lalabas siya makalipas ang isang oras. "'Di ako papasok doon kung ako sa'yo."
"Pero kailangan kong pumasok doon. Wala nang ibang mapupuntahan."
Lalampas sa isang nakakalason na hangin.
"Bakit amoy antigong pet shop dito?"
Nakatayo sa tubig nang naka medyas. "Anong ginawa niya?"
Iyon ay pagkabata, hindi ba?
Naka medyas ka lang, isang lugar na 'di mo gustong puntahan.
Ang hirap maging bata, 'di ba? Parang nahostage.
Labing-walong taon na kinakaladkad ng dalawang mandurukot na ito.
Walang pera, walang pagkakakilanlan. Labing-walong taon.
Walang sariling desisyon.
"Sumakay ka sa kotse." "Saan tayo pupunta?"
"Sabi ko sumakay ka na sa kotse."
Maraming salamat sa pagpunta.
Napakahusay n'yo. Maraming salamat.
Taos-puso, maraming salamat. Alagaan n'yo ang mga sarili n'yo.
Ingatan n'yo ang sarili n'yo at magkita tayong muli. Salamat.
Tagapagsalin ng Subtitle: Kimberly Go