Downloaded from YTS.MX
Κυρίες και κύριοι!
Official YIFY movies site: YTS.MX
Υποδεχθείτε τον Τομ Πάπα!
Σας ευχαριστώ πολύ.
Να μην σας ματιάσω.
Να μην σας ματιάσω, είστε ακόμα ζωντανοί. Μπράβο σας.
Είμαι πολύ περήφανος.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Χαίρομαι πολύ που είμαι εδώ. Θα περάσουμε καλά, ελπίζω.
Λένε πως ζούμε σε συναρπαστικούς καιρούς. Συμφωνώ.
Άλλοι πως είναι τρομακτικές. Διαφωνώ.
Είναι συναρπαστικοί καιροί.
Όταν αλλάζουν όλοι οι κανόνες, μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε.
Ας απαγάγουμε κάποιους δισεκατομμυριούχους.
Γιατί όχι; Έχουμε τόσα προβλήματα. Πέντε έχουν όλο το χρήμα.
Ας τους απαγάγουμε. Ποιος θα μας σταματήσει;
Πολύ γουστάρω να γίνετε δισεκατομμυριούχοι.
Δουλέψατε σκληρά, αλλάξατε τον κόσμο.
Θα γίνετε για 24 ώρες δισεκατομμυριούχοι.
Αν από το πρωί, όμως, δεν μοιράζετε λεφτά στους φτωχούς...
θα σας τιμωρήσουμε.
Φαντάζεστε ένα δισεκατομμύριο δολάρια; Εγώ ούτε καν το ονειρεύομαι.
Ένα άτομο, ένα δις δολάρια.
Παλιά φοβόμουν τα μεγαλόπνοα όνειρα και τις μεγάλες προσδοκίες.
Όχι πια.
Αυτό είναι, παιδιά. Ήδη το κάνουμε.
Τα καταφέρατε. Μπράβο.
Αυτό είναι. Αλήθεια.
Για μένα, όποια μέρα δεν χρειάζεται να θυμηθώ κωδικούς είναι η αγαπημένη μου.
Η πιο ωραία μέρα.
Τίποτα πιο ξενέρωτο, από το θες να περάσεις καλά...
και να σε μπλοκάρει ένας κωδικός.
Δεν υπάρχει χειρότερο.
Εντάξει, ξέρω πως έχουμε πολέμους και γίνεται χαμός, αλλά για έμας,
για εμάς...
είναι ό,τι χειρότερο.
Δεν είναι όπως παλιά, με τα παραμύθια και τις ιστορίες,
που με ένα μαγικό κωδικό, έμπαινες σε μια περιπέτεια,
και κέρδιζες κάτι φανταστικό.
Θέλεις κωδικό να περάσεις την πύλη,
να μπεις στο σκοτεινό δάσος, να γίνεις φίλος με το κοράκι,
να πολεμήσεις ένα δαίμονα και παίρνεις το κωδικό.
Και οι πόρτες ανοίγουν, και ένας μονόκερως σε οδηγεί...
σε έναν μάγο που σου χαρίζει χρυσά νομίσματα και σεξουαλικές χάρες.
Αυτά δεν τα έχουμε και ας δίνουμε ψυχή και σώμα στις συσκευές μας...
για τρεις συνεχόμενες ώρες, ξερνώντας όλα τα οικογενιακά μυστικά,
το πατρώνυμο της μητέρας μας, με ποιον το έκανε στο γυμνάσιο...
και μετά είναι και το άλλο, λες και είμαστε στο νηπιαγωγείο.
Υπάρχει φανάρι στην πλατεία;
Υπάρχει σκουδιάρικο στην πλατεία; Ήταν η νεκρή γιαγιά μου στην πλατεία;
Στέλνουν κωδικούς σε άλλα mails...
που δεν έχεις καν κωδικούς να μπεις.
Κάποια στιγμή αποκτάς τον κωδικό.
Μας επιβραβεύουν σεξουαλικά; Όχι.
Τι κερδίζουμε; Τι κερδίζουμε; Τη δυνατότητα να παραγγείλουμε πίτσα.
Ναι.
Μακάρι να είχα το κουράγιο να έπαιρνα πριν τρεις ώρες...
και να την παράγγελνα ο ίδιος.
Αλλά πλέον φοβάμαι τους ανθρώπους.
Δεν ξέρω τι θα με ρωτήσει ο 16χρονος μάνατζερ...
της πιτσαρίας, αλλά θα είναι κάτι τρομακτικό.
Δεν υπάρχει διαφυγή. Όλοι μας αλλάζουμε,
εγκλωβιζόμαστε στο μετασύμπαν και γινόμαστε ρομπότ.
Θυμάστε πώς ήσασταν πριν από αυτές τις συσκευές;
Το θυμάστε κάθε φορά που βγαίνετε χωρίς το τηλέφωνό σας.
Αλήθεια, αφήνετε ποτέ το τηλέφωνο;
Κατά λάθος, ναι. Αλλά εσκεμμένα ποτέ.
Πώς θα ήταν μια ολόκληρη μέρα χωρίς τηλέφωνο;
Μια θαυμάσια μέρα.
Αφού προηγουμένως θα έχετε πλαντάξει στο κλάμα...
κι θα έχετε ζητήσει βοήθεια γονυπετείς από ξένους.
Αφού τα ξεπεράσετε αυτά, ακολουθεί μια μαγική μέρα.
Θα μπορείτε να περπατάτε αμέριμνοι, χαμένοι στις σκέψεις σας.
Έτσι θα ένιωθε κι ο Βενιαμίν Φραγκλίνος...
στις βόλτες του, σκεπτόμενος αετούς, γλυκά και σύφιλη.
Δεν υπάρχει σωτηρία. Ο κόσμος το έχει συνηθίσει.
Φαντάζεστε να ταξιδέψετε χωρίς τηλέφωνο;
Να πάτε, ας πούμε, αύριο στο αεροδρόμιο,
να μπείτε στο αεροπλάνο και να φύγετε τρεις μέρες χωρίς τηλέφωνο;
Τρομακτική ιδέα. Πώς φτάσατε καν στο αεροδρόμιο;
Καλή ερώτηση. Πώς φτάσατε στο αεροδρόμιο;
Τα ταξί απαντάνε σε σήματα καπνού;
Και τι θα συμβεί αν στο αεροδρόμιο αλλάξει η πτήση ή η πύλη σας;
Πώς θα το μάθετε;
Ποτέ δεν θα το μάθετε.
Θα περιπλανιέστε στους διαδρόμους του αεροδρομίου μέχρι να πεθάνετε.
Στο τέλος θα πεθάνετε στο αεροδρόμιο έξω από ένα παντοπωλείο...
γεμάτο πράγματα που θα σας είχαν σώσει αν είχατε το Apple Pay σας.
Αυτό θα ήταν ένα ωραίο τέλος.
Θα ήταν; Και αν πεθαίνοντας, στον Παράδεισο,
σας έλεγαν "Δεν θα σε βάζαμε, αλλά κάνατε ό,τι καλύτερο μπορούσατε."
"Καλωσορίσατε στον Παράδεισο. Συγχαρητήρια."
"Πείτε μας όνομα χρήστη και κωδικό."
Δεν τα έχω.
Θυμάστε πριν 2 χρόνια που απαγόρευαν να δούμε τις οικογένειές μας;
Το θυμάστε; Ναι. Μην πάτε σπίτι σας.
Θα σκοτώσετε την οικογένειά σας.
Όχι. Δεν έχει διακοπές φέτος. Μείνετε σπίτι.
Θα σκοτώσετε τη μητέρα σας με την ανάσα σας.
Δύο χρόνια χωρίς οικογένεια. Θεέ μου. Τι ωραίες μέρες ήταν εκείνες.
Όλοι είχαμε την ίδια δικαιολογία.
Θέλω πολύ να έρθω, αλλά δεν με αφήνουν.
Θα πρέπει να περάσω τις γιορτές με τους φίλους μου, διασκεδάζοντας.
Η οικογένεια είναι ευλογία.
Είναι ευλογία να έχεις οικογένεια, αλλά είναι αφόρητη.
Μόλις είδα τους γονείς μου. Θεέ μου. Τα χάνουν σιγά-σιγά.
Ο πατέρας μου αγόρασε στη μητέρα μου...
ένα μηχάνημα μασάζ, σαν κομπρεσέρ.
Τα έχετε δει;
Είναι όργανα βασανισμού...
που τα πουλάνε στους γέρους να τα δοκιμάζουν πάνω τους.
Κανένας έλεγχος, καμία άδεια, καμία εκπαίδευση.
Ο πατέρας μου στόχευσε τον ώμο της μητέρας μου και έριξε.
Δεν ήταν ωραίο. Καθόλου ωραίο.
Πιάστηκε πάνω της σαν κουρκούτι.
Εκείνη παγιδευμένη. Εκείνος δεν ήξερε να το κλείσει.
Έμοιαζε με σαρπέι μέσα σε πλυντήριο.
Ναι, της λύθηκε ο κόμπος.
Όπως και η κλείδα της και η ωμοπλάτη της.
Και όλα της τα σωθικά βγήκαν έξω.
Τους λατρεύω. Αλήθεια.
Τι κάνουμε με τους ηλικιωμένους μας;
Πρέπει να προστατεύουμε τους ηλικιωμένους. Γιατί να λέμε...
ότι έχουν αντοχές για πολλά, όσο μεγαλώνουν;
Δεν πάει έτσι.
Μην φορτώνεστε με πράγματα μετά τα 70.
Ό,τι δεν κάνατε μέχρι τα 70, δεν χρειάζεται να γίνει.
Η μητέρα μου από την τηλεόραση εμπνέεται,
βλέποντας κάτι κοτσονάτους και λέει...
"Ο πατέρας σου κι εγώ θα πάμε ταξίδι."
"Θα πάρουμε τους δρόμους."
"Ώρα να ταξιδέψουμε."
Όχι.
Φοβάστε τις σκάλες.
Δεν είναι ώρα για ταξίδια ανά την Ευρώπη.
Οι αστράγαλοί σας είναι σαν χυλός.
Ο μπαμπάς ανεβαίνει με το ζόρι τη ράμπα στα Starbucks...
για να καταλήξει να πέφτει με ντόρο πάνω στην πόρτα...
μην ξέροντας πού είναι.
Και βρίζει τον μπαρίστα επειδή δεν είναι έτοιμο το αμάξι του.
"Εσύ δεν ξέρεις. Εμείς λατρεύουμε τις δραστηριότητες."
"Νοικιάσαμε διπλό ποδήλατο."
"Πάμε στο ξενοδοχειο. Νοικιάζουμε διπλό."
Μην το κάνετε.
Ένα διπλό ποδήλατο μετά τα 70 το λες και διπλή αυτοκτονία.
Δύο άτομα που δεν τα πάνε καλά και δεν ξέρουν καν πού πηγαίνουν,
ακολουθώντας αντίθετες πορείες, δεν πρέπει να είναι σε διπλό ποδήλατο.
Θα έπρεπε να είστε σε κάρο.
Να είστε μέσα σε κάρο, να σας σέρνουμε γύρω-γύρω,
να ταΐζετε τις πάπιες.
Θα σας επιστρέψουμε στις τέσσερις, για το πρόγραμμά σας.
Και μετά νευριάζουν αν πάω να τους βοηθήσω...
να τους συμβουλεύσω ή προστατεύσω.
Μου την λένε. "Μην μας λες τι να κάνουμε."
"Είμαστε οι γονείς σου."
Εντάξει. Ευχαριστώ που με ανακαλύψατε. Πολύ ευγενικό.
Αλλά τα πράγματα έχουν αλλάξει.
Οι όροι άλλαξαν. Εγώ έχω ακόμα σώας τας φρένας.
Δεν βάζω σφουγγάρια στην τοστιέρα.
Αδημονώ να μεγαλώσω να με βοηθάνε τα παιδιά μου.
Έχω δύο κόρες. Εδώ και τώρα με βοηθάνε.
Ευγνώμων για τη βοήθεια. Κάνω συχνά λάθη.
Δεν χρειάζεται να ξέρουν αν φταίει το πιώμα ή η μαστούρα.
Αλλά κάποιες φορές τα χάνω.
"Μπαμπά, το μάτι πρέπει να είναι ανοιχτό;"
"Όχι."
"Έφτιαξα φαγητό πριν μια ώρα."
"Αυτή η κατσαρόλα θα πρέπει να μουλιάσει."
"Γέμισέ την με σαπούνι. Θα την καθαρίσουμε την Τετάρτη."
"Μπαμπά, είχε στοπ." "Πάλι καλά που επιτάχυνα."
"Κράτα το χόρτο μου. Θα πάρω στροφή."
"Μην το πείτε στη μαμά."
Είναι υπέροχες.
Δεν φαντάζεστε την κακία μιας έφηβης όταν τα βάζει μαζί σου.
Είναι τόσο κακιασμένες, είναι πανέξυπνες...
πανούργες και πατάνε στην αδυναμία σου.
Είναι εξαιρετικά άβολο.
Η κόρη μου ήρθε στην κουζίνα.
"Προσπαθούμε να δούμε ταινία στο άλλο δωμάτιο,
και σε ακούμε να ανασαίνεις."
"Εντάξει, να σταματήσω."
"Θα σταματήσω να αναπνέω, να ζω εδώ, να ζω γενικώς. Τι λες;"
Συνεχάρη την αδερφή της και συνέχισε να βλέπει τους Εκδικητές.
Η μεγάλη κόρη μου, ετών 16, με κοίταζε έντονα στο πρωινό.
Τρομακτικό. Δεν με έχει κοιτάξει στα μάτια από τα έξι της.
"Δεν μου αρέσει πώς μασάς το μούσλι σου."
"Γιατί μασάς το μούσλι έτσι;" Τι πάει να πει αυτό, μου λέτε;
Είναι μούσλι. Είναι μεγάλο και τραγανό.
Πρέπει να το κόβω πιο μικρό αλλιώς θα καταστραφεί η τραχεία μου.
Πώς τρώτε εσείς το μούσλι σας; Το καταπίνετε απλώς, σαν φίδια;
Παιδί του Σατανά;
Και είναι η ίδια κόρη, παρεμπιπτόντως,
που χωρίς να το ξέρω ή εγκρίνει,
κατά τη διάρκεια των Ταραχών, υιοθέτησε ένα αδέσποτο παγκ.
Ένα παγκ! Έκανε μόνη της τα χαρτιά και εμφανίστηκε με το παγκ.
Αν δεν ξέρετε τι είναι το παγκ, το διαφημίζουν για σκυλί.
Δεν είναι.
Έχει ένα χοντρό, στρογγυλό, τριχωτό σώμα γαλοπούλας,
τέσσερα πόδια που σπινιάρουν λες και δεν αντέχουν αυτό το σώμα.
Τα σκυλιά έχουν πατούσες.
Τα παγκ έχουν μακριά, γυναικεία δάχτυλα με πλουμιστά ψεύτικα νύχια.
Κάποια έχουν τέσσερα, άλλα τρία, κάποια δύο. Σαν πόδι κοτόπουλου.
Και με το πρόσωπο ενός 80άρη με αρθριτικά.
Τα μάτια τους μοιάζουν να ανήκουν σε κάποιο άλλο ζώο.
Σαν να ξέμεινε ο Θεός από μάτια όταν τα έκανε,
κι είπε " Ας βάλουμε μάτια αγελάδας. Για να δούμε."
Δεν βλέπονται.
Ο κακομοίρης έχει δύο βολβούς να προεξέχουν στο κεφάλι του.
Τα βλέφαρα δεν τα καλύπτουν.
Δεν τα έχει κλείσει από τότε που τον πήρα.
Απλώς παλεύει και ροχαλίζει 24 ώρες την ημέρα.
"Κοιμάται τώρα; Είμαστε στη βόλτα του."
Αστεία πληροφορία.
Αστεία πληροφορία. Αν ένα παγκ πέσει σε πισίνα, αμέσως βουλιάζει.
Φαίνεται πως αν έχεις κεφάλι από τσιμεντόλιθο,
καταλήγεις με την μούρη στον πάτο.
Και αυτός εκεί, ακόμα να ροχαλίζει. Μπουρμπουλήθρες από παντού.
Δεν νομίζω πως ξέρει πως είναι στην πισίνα.
Νομίζω πως νομίζει ότι βρίσκεται στον κήπο...
και το γλαύκωμά του χειροτερεύει.
Το καλύτερο, τον λένε Φρανκ.
Που είναι ξεκαρδιστικό, του φωνάζεις,
και είναι σαν να είσαι σε ταινία του Σινάτρα.
"Έλα, Φρανκ. Γιατί κάνεις έτσι;"
"Άλλαξες, Φρανκ. Έχεις αλλάξει."
Όπως είπα είναι ρατσάτος. Ρατσάτο αδέσποτο.
Τον βρήκαν στους δρόμους του Ντάουνι στην Καλιφόρνια.
Δεν ξέρετε το Ντάουνι, είναι σαν τα μέρη σας, με περισσότερο μαχαίρωμα.
Γιατί περιπλανιόταν στους άγριους δρόμους του Ντάουνι ο Φρανκ;
Ή κάτι δεν πάει καλά μαζί του ή τον αναζητά η αστυνομία.
Κάτι δεν πάει καλά με τον Φρανκ. Κάτι δεν πάει καθόλου καλά.
Ο Φρανκ κατουράει παντου,
μέσα ή έξω, όπου στο διάολο θέλει, ο Φρανκ κατουράει.
Το ανακάλυψα γιατί πήρα φακό με υπέρυθρες από το Amazon.
Ναι. Γιατί ποτέ δεν τον έπιασα επ' αυτοφώρω.
Πάντα τον έβλεπα να περπατά στο διάδρομο με τα ποδαράκια του...
και ένα ύποπτο βλέμμα στο χοντρό του μάτι.
Δεν τον έπιασα ποτέ, αλλά πήρα τις υπέρυθρες,
και έψαξα όλο το σπίτι. Έχει καταστρέψει το σπίτι μου.
Το κατέστρεψε. Ειδικά το γραφείο μου, το ρήμαξε.
Αρχικά δεν είπα κάτι. "Κι αν είναι η ιδέα μου;" είπα.
Μετά από προσεκτική ανάλυση, είναι ο Φρανκ. Είναι ποταπό.
Και τι να κάνω; Αρχικά θύμωσα. "Πώς να το χειριστώ;"
Να αφήσω την πίσω πόρτα ανοιχτή μήπως θέλει να πάει για κάνα μπάνιο;
Μετά το ξανασκέφτηκα.
"Όχι, ας τον πάμε για εξετάσεις."
Μπορεί να έχει κάποιο πρόβλημα στην κύστη.
Δεν ξέρω τι έχουν μέσα τους τα παγκς.
Μπορεί να έχει ουρολοίμωξη.
Τον πήγα σε γιατρό, μια χαρά είναι ο μπαγάσας.
Τα πάντα ρολόι.
Δεν έχει κάποιο πρόβλημα στην ουρήθρα. Καμία λοίμωξη.
Αυτό που έχει, είπε ο κτηνίατρος,
με ιατρικούς όρους, είναι πως ο Φρανκ είναι καθίκι.
Ξέρει τι κάνει και θα συνεχίσει να το κάνει...
κοιτώντας με, μάλιστα, κατάματα.
Ξαναμπήκα στο Amazon, που έχει τις απαντήσεις για όλα,
και βρήκα πάνες για παγκς.
Τις αγοράζεις στο Amazon.
Είναι αξιολύπητο. Δεν μοιάζει καν με πάνα.
Είναι σαν τις τιράντες πλάτης που φοράνε στην UPS...
όσοι είναι λίγο πριν τη σύνταξη. Σαν να κρέμεται από τον πισινό του.
Δεν κάνει πολλά πράγματα, αλλά η ισχιαλγία του τον ενοχλεί.
Δεν τις λέμε πάνες από σεβασμό στον Σινάτρα. Τις λέμε βρακί.
'Έλα, Φρανκ. Έχουμε παρέα. Βάλε το βρακάκι, ναι;"
"Έλεος."
Ομολογώ ήταν παράξενο να βάζει βρακί σε σκύλο.
Δεν είναι σωστό ή φυσιολογικό.
Μετά σκέφτηκα πόσα άλλαξαν μέσα σε λίγα χρόνια.
Όταν ήμουν παιδί, το σκυλί ήταν σκυλί.
Ζούσε έξω στον κήπο, δεμένο σε δέντρο.
Πήγαινες κάπου και σε περίμενε να επιστρέψεις.
Ας έλειπες μια ώρα, μια μέρα, ένα χρόνο.
Το σκυλί περίμενε. Δεν είπαμε στον πατέρα μας,
"Να πάρουμε το σκυλί μαζί στις διακοπές;"
Θα σε έδεναν στο άλλο δέντρο.
Και δείτε τώρα τι έχει συμβεί τώρα, αυτά τα σκυλιά, τα βλέπω παντού.
Τα βλέπω να μπαίνουν μόνα τους σε ξενοδοχεία.
Τα βλέπω σε ακριβά εστιατόρια, να πίνουν μαρτίνι,
να πετάνε για Χαβάη.
Δεν ξέρω πώς τα καταφέρατε, σκυλάκια μου, αλλά τα καταφέρατε.
Είστε μέρος του κόσμου μας. Τα καταφέρατε. Συγχαρητήρια.
Τώρα που είστε εδώ, βγάλτε τη γλώσσα από τον κώλο σας και δείτε γύρω σας.
Και θα δείτε πως όλοι φοράνε παντελόνια,
γιατί ξέρουμε πώς είναι τα απόκρυφά μας και τα καλύπτουμε.
Δεν ξέρω αν έχετε δει το πουλί ενός παγκ, κύριε.
Μου φαίνεστε να έχετε περάσει δύσκολα.
Μπορεί να έχετε κάνει φυλακή. Δεν ξέρω πώς ζείτε.
Αν δεν το έχετε δει, ψάξτε το στο ίντερνετ μετά.
Όλοι σας, ψάξτε το μετά το σόου. Σε ιδιωτικό διακομιστή.
Περιμένετε να το δείτε. Παράξενο, άσχημο,
καλυμμένο με πολύχρωμες αλογότριχες.
Σε ακολουθεί παντού όταν περπατάς.
Μοιάζει με κάτι με το οποίο θα σε γαργαλούσε ο διάολος.
Φορέστε κάνα παντελόνι.
Αλλά όσο αηδιαστικά κι αν είναι τα παγκς, εμείς είμαστε χειρότεροι.
Οι άνθρωποι είναι χειρότεροι.
Έλεγα θα είμαστε καλύτεροι μετά από όσα περάσαμε.
Νόμιζα θα ήμασταν πιο προσεκτικοί, πιο ευγενικοί. Όχι!
Όσο αηδιαστικοί ήμασταν και πριν. Είμαστε άθλιοι.
Ξαναγύρισε ο βήχας. Το περπάτημα στο αεροδρόμιο.
Τόσοι άνθρωποι να περπατάνε σαν θαλάσσια λιοντάρια.
Κανείς δεν καλύπτει το στόμα του. Βρέχουν σωρηδόν ανθρώπους.
Είδα έναν τύπο να κόβει τα νύχια στην πτήση.
Ναι. Σας ευχαριστώ. Ευχαριστώ. Γιατί;
Τι δουλειά έχει ένας νυχοκόπτης στην τσέπη σου;
Στην άλλη σου τσέπη; Βρόμικο νήμα και χαρτί τουαλέτας;
Πας καλά;
Ξανάρχισαν να φτύνουν παντού.
Μεγάλοι άνθρωποι φτύνουν στο πεζοδρόμιο που περπατάς.
Μεγάλες, αηδιαστικές, κατευθείαν από το μικρό έντερο ροχάλες.
15,5 εκατοστά απείχαν από την άλλη πλευρά.
Και ένας τύπος λέει, "Όχι, θα το φέρω πάνω."
"Ο κόσμος θα θέλει να το δει."
Και προσγειώνεται στο πεζοδρόμιο σαν εξωγήινος πλακούντας.
Με μάτια και καρδιά και αισθήματα.
Πέφτει στον υπόνομο και αναπαράγεται.
Και από εκεί βγήκε ο covid.
Δεν κάνω πλάκα. Από εκεί βγήκε.
Όλα αυτά τα παραδείγματα είναι πράγματα που κάνουν οι άντρες.
Δεν έχω δει ποτέ γυναίκα να φυσά τη μύτη της χωρίς χαρτομάντηλο.
Τέτοια κάνουν οι άντρες. Και ξέρω πως ακόμα ψάχνουμε τι συνέβη.
Ήταν νυχτερίδα; Κανγκουρό; Από εργαστήριο;
Δεν ξέρω. Ένα πράγμα ξέρω σίγουρα.
Ήταν μπλεγμένοι άντρες.
Ξέρετε.
Ξέρετε, ξέρετε, κάποιος τύπος προκάλεσε κάποιον άλλο...
να κάνει κάτι παράξενο σε μια νυχτερίδα για 10 δολάρια.
Και πήγαν στο στενό δίπλα σε ένα εργαστήριο,
κάποιοι άλλοι μαζεύτηκαν και τον ενθάρρυναν.
Και τώρα θα φοράμε μάσκες μια ζωή.
Δεν το ελέγχουμε. Άντρες. Είμαστε απαίσιοι. Οι άντρες είναι απαίσιοι.
Είμαστε αηδιαστικοί. Κάθε άνδρας εδώ κατουρά στον κήπο του.
Κατουρά στον...; Σωστά; Ναι.
"Όχι, Τομ, όχι ο δικός μου." Ναι, ο δικός σου.
Σου το εγγυώμαι, όταν δεν βλέπεις, πίσω από κάθε καρέκλα και την ψησταριά.
Και μέσα στην ψησταριά, αν δουλεύει.
Ναι, γιατί κάνει διασκεδαστικό ήχο.
Σκεφτείτε το, κάθε τι άβολο στον κόσμο...
προέρχεται από κάποιον άντρα που έκανε κάτι απαίσιο...
κι έπρεπε να αλλάξουν οι κανόνες.
Γιατί δεν πας στην τουαλέτα ενός βενζινάδικου;
Γιατί να υπάρχει κλειδί σε αλυσίδα δεμένη σε ρόδα φορτηγού;
Και να πρέπει να την σέρνουμε σαν Αιγύπτιο σκλάβο.
Γιατί; Γιατί ήταν άντρες εκεί. Απαίσιοι τύποι που έκαναν απαίσια πράγματα.
Μπαίνουν στο μπάνιο και γίνεται λούτσα.
Βάζουν το πουλί τους στο στεγνωτήρα χεριών.
Ναι. Νομίζετε πως όταν κυκλοφόρησε το Dyson δεν τα έκαναν αυτά;
Αυτά ακριβώς έκαναν.
Και των γυναικών δεν αστράφτει.
Αλλά δεν οφείλεται σε κάτι που έκανε γυναίκα.
Άντρες μπαίνουν όταν δεν τους βλέπετε...
και χρησιμοποιούν το σεσουάρ.
Αλλά, όσο αηδιαστικοί κι αν είμαστε, και είμαστε, είναι αναντίρρητο,
σας κάνουμε καλό.
Οι άντρες σας κάνουν καλό. Γίνεστε δυνατότερες.
Ενισχύουμε την ανοσία σας. Νομίζετε πως περάσατε δύσκολα;
Θα ήταν χειρότερα αν δεν έπιαναν το πουλί τους...
και μετά κάθε πόμολο στην πόλη.
Οπότε, παρακαλούμε.
Το άλλο που έχουν οι άντρες και δεν καταλαβαίνω...
γιατί δεν το έχουν οι γυναίκες,
είναι απίστευτη αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση...
χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος.
Όσο απαίσιοι κι αν είμαστε, κάθε άντρας πιστεύει πως όλες τον θέλουν συνέχεια.
Ένας άντρας κατουρά στην πίσω αυλή, βγαίνει έξω και σκέφτεται "Με θέλει."
Κι, όμως, οι γυναίκες είναι τα πιο μαγικά, πανέμορφα πλάσματα στον πλανήτη,
που γλιστράνε στην υφήλιο σαν αιθέριες θεές,
γεμάτες ζωή και αγάπη...
και κάλλος και αυτοαμφισβήτηση.
"Είμαι χοντρή; Γριά; Μισώ τα μαλλιά μου, τα μάτια μου. Σιχαίνομαι τον πισινό μου."
Και περιφέρεστε με έναν οικόσιτο ουρακοτάνγκο.
Που δεν κοιτάζεται ποτέ στον καθρέφτη.
Η επιτομή της αντρικής έπαρσης, το καλοκαίρι.
Το καλοκαίρι, σε κάθε πόλη, βλέπεις κι έναν 80χρονο,
να περιφέρεται με φανέλα, ή χειρότερα, χωρίς τίποτα.
Απλώς να περιφέρεται στο πεζοδρόμιο...
σαν χαλασμένο ψητό κοτόπουλο.
Καθόλου μυϊκή μάζα, σαν δύο οστέινα φτερά κοτόπουλου.
Με τις ρώγες να ανεμοδέρνονται.
Χρυσές καδένες γύρω από αποκρουστικό βρομερό τριχωτό στέρνο του.
Και το θράσος να την πέφτει σε νεαρά κορίτσια.
Θεέ μου, δεν ξέρω πώς μας αφήνετε να σας καβαλάμε.
Αλήθεια δεν το πιάνω. Θα ήμουν σίγουρα λεσβία.
Και στις δύο κόρες μου αρέσουν τα αγόρια. Λέω "Έχουμε χρόνο ακόμα."
Δεν χρειάζεται να το κάνετε.
Δεν είμαι λεσβία.
Είμαι ένας παντρεμένος άντρας.
Είμαι παντρεμένος με την ίδια γυναίκα εδώ και 22 χρόνια.
Ευχαριστώ.
Δεν ξέρεις τι περνάω.
Όχι, είναι υπέροχη. 22 χρόνια. Είναι η καλύτερη. Την αγαπώ τρελά.
Δεν θα τα βάλω με τον γάμο.
Πιστεύω στον γάμο. Είναι δύσκολη η ζωή.
Αν βρεις κάποιον, να σε συντροφεύσει,
είναι καλό. Καλυτερεύει τη ζωή σου.
Αν βρεις τον σωστό άνθρωπο και χαμηλώσεις τις προσδοκίες σου...
ή το τι θα αποκομίσεις, θα έχεις έναν ευτυχισμένο γάμο.
Δεν το λέω υποτιμητικά το να χαμηλώσεις τις προσδοκίες σου.
Πιστεύω γι' αυτό χωρίζει ο κόσμος.
Πολύ υψηλές προσδοκίες για το τι θα αποκομίσουν...
από μια σχέση. Δεν είναι πολλά.
Μην το πιέζεις το θέμα.
Έχε τα μάτια σου ανοιχτά. Μην φερθείς χαζά. Πρέπει να είσαι έξυπνος.
Έχω έναν φίλο που σκέφτεται να παντρευτεί.
Είναι ηλίθιος. Όπως μιλάει, είναι χαζός.
Είναι μαζί της πέντε χρόνια, και αυτά που λέει,
"Είναι καλή, από πολύ καλή οικογένεια."
"Είναι έξυπνη, αλλά δεν ξέρω αν είναι αρκετά σέξι."
"Λέμε να παντρευτούμε. Είναι αρκετά σέξι;"
Είσαι μαστουρωμένος;
Μιλάς για έναν γάμο για την υπόλοιπη ζωή σου.
Δεν θέλεις, ούτε παίρνεις το σέξι.
Παντρεύεσαι για τα καλά. Δεν θέλεις μοντέλο.
Θέλεις κάποια να κάθεται στην άλλη άκρη του καναπέ.
Χωρίς να βγάζει το τσιγάρο από το στόμα.
Αυτήν παντρεύεσαι.
Όχι. Είναι καλό πράγμα.
Αν είστε παντρεμένοι εδώ απόψε, καλή σας νύχτα σας εύχομαι.
Περνάτε υπέροχα. Δεν έχετε καμία πίεση. Είστε παντρεμένοι.
Δεν σαν νοιάζει καν αν το ταίρι σας διασκεδάζει τώρα.
Δεν είστε εδώ για αυτό. Ας αφήσουμε κάποιον άλλο να μιλά μια ώρα.
Είναι εύκολο.
Αν βγαίνετε απλώς, αν είστε εδώ με το ραντεβού σας,
θα έχετε δύσκολη βραδιά.
Έχετε πολλή δουλειά. Σας νοιάζει πώς θα πάει το βράδυ.
Τις θέλετε χαρούμενες. Πολλή πίεση.
Αυτό μου την σπάει με τα ραντεβού.
Αν τσακωθείτε ενώ γυρίζετε πίσω απόψε,
ίσως για κάτι που θα πω,
αν τσακωθείτε απόψε,
όλη η σχέση μπορεί να τελειώσει απόψε.
Απόψε. Αυτό μπορεί να τελειώσει απόψε.
Επειδή έχετε την επιλογή. Και είναι απαίσια επιλογή.
Γιατί αν φύγετε, πρέπει να πάρετε...
τον υπολογιστή και τους φορτιστές σας.
Νέο κούρεμα, νέα ρούχα, να ξαναβγείτε στην πιάτσα.
Να ξαναπείτε ψέματα σε όλους για το πόσο υπέροχοι είστε.
Αν έχουμε τον ίδιο καβγά απόψε με τη γυναίκα μου, δεν θα χωρίσουμε.
Δεν θα φύγουμε, γιατί δεν έχουμε αυτή την επιλογή.
Μπορεί να έχουμε τον χειρότερο καβγά, αλλά δεν φεύγουμε.
Εγώ δεν φεύγω. Τσακώνομαι, αλλά δεν φεύγω. Πάω στην τροφοθήκη.
Πάω στην τροφοθήκη και τρώω μπισκότα.
Τα τρώω ένα-ένα και χαζεύω τον εαυτό μου στο φουρνάκι.
Μέχρι που αηδιάζω τόσο που την συγχωρώ,
για ό,τι κι αν είπε, γιατί μάλλον έχει δίκιο...
γιατί είναι παντρεμένη με ένα τέρας που έφαγε όρθιος 24 μπισκότα.
Δεν χρειάζομαι ωραία ρούχα, δεν χρειάζομαι νέο κούρεμα.
Κουρεύομαι όταν μου λέει "Κουρέψου."
Αγοράζω ρούχα όταν αγοράζει εκείνη και μου θυμίζει να πάρω.
Έτσι καταλήγουν να μοιάζουν τα ζευγάρια.
"Επιστρέφω, πάω να πάρω αθλητικά." "Περίμενε."
"Θέλω κι εγώ αθλητικά."
"Αλήθεια; Θες να έρθεις;" "Ναι, θέλω να έρθω."
"Φύγαμε. Μέρα αθλητικών."
Πηγαίνουμε στο κατάστημα, καθόμαστε στο τμήμα παντρεμένων,
και μας φέρνουν άθλια αθλητικά παπούτσια.
Είναι μεγάλα, άσπρα και κλείνουν με σκρατς.
Είναι καλά για ορθοστασία όσο περιμένουμε ο ένας τον άλλο.
"Θέλετε και κάλτσες;" "Πώς το κατάλαβες!"
"Κάλτσες, σορτς και αθλητικά. Δεν θέλουμε σακούλα. Θα τα φορέσουμε."
Μας πάνε; Όχι. Δεν μας πάνε. Δεν ήταν αυτό το θέμα.
Το θέμα ήταν να μην είμαστε ελκυστικοί σε κανέναν άλλο.
Δεν θέλουμε κάποιον ελεύθερο να κοιτάζει τα παπούτσια σου...
και να σου την πέσει. Θα διαλύσει τη σχέση μας.
"Και από σεξ, Τομ; Τι γίνεται με το σεξ;"
Όλοι ρωτάνε "Ένα άτομο για το υπόλοιπο της ζωής σου;"
"Και με το σεξ;" Ενηλικιωθείτε. Το σεξ σε αποβλακώνει.
Την αιτία κάθε ηλίθιας απόφασής σας;
Αυτό το σεξ; Το σεξ έχει πλάκα, αλλά έχει ζόρια.
Την πρώτη φορά στο λουναπάρκ ήταν συγκλονιστικά.
Δεν το περίμενα αυτό που έγινε.
Πάω 22 χρόνια στο λουναπάρκ.
Ξέρω τι θα γίνει.
Έχει πλάκα, αλλά καταλήγεις ζαλισμένος, με ναυτία να θες να κοιμηθείς.
Έμενα στη Νέα Υόρκη και το ζευγάρι στο δίπλα δωμάτιο...
έκανε σεξ.
Πολύ δυνατά, ρυθμικά, ζωηρά. Και συνέχιζε για 15-20 λεπτά.
Σκέφτηκα, "Μάλλον πέρασε η πανδημία."
Πέρασαν καλά. Δεν σταμάτησαν. Συνέχιζαν.
25-30 λεπτά συνεχόμενα. Χωρίς διάλειμμα.
30 συνεχόμενα λεπτά. Πήρα τη γυναίκα μου, της λέω "Σου οφείλω μια συγγνώμη."
Δεν σταμάτησαν εκεί. 35-40 λεπτά. 40 λεπτά ασταμάτητης δράσης.
Εμείς ποτέ δεν πιάσαμε 40 λεπτά. 40 λεπτά σερί;
Όχι, βάλε και το δείπνο. Δεν φτάνουμε τα 40 λεπτά.
Δεν θα το ήθελα κιόλας. 40 λεπτά; Ξεκαβάλα. Έχω δουλειές.
Πού έχω το τηλέφωνό μου;
Πάνω στην ώρα, έβαλα ωτασπίδες και κοιμήθηκα κλαίγοντας.
Δεν θέλω να ξέρω καν την ύπαρξη τέτοιων ανθρώπων.
Ξύπνησα το επόμενο πρωί στις 7 και ακόμα τους άκουγα.
7 το πρωί! Είπα, στάσου.
Δεν είναι άνθρωποι. Είναι πορνό.
Είναι πορνό. Ανακουφίστηκα.
Και μετά τα πήρα. Ποιος είναι εκεί μέσα, στο τέλος της πανδημίας,
και μαρκάρει παντού σαν τον Φρανκ;
Ένας άντρας. Ένας αηδιαστικός άντρας. Απαίσιο.
Δεν θα σας κρίνω, ούτε το στάδιο της σχέσης σας.
Παντρεμένος ή όχι; Δεν ξέρω.
Είναι περίπλοκα και δύσκολα πράγματα.
Είναι ρίσκο, πας με κάποιον...
και δεν ξέρεις πόσο θα κρατήσει.
Θα αλλάξει. Και οι δύο θα αλλάξετε.
Κι οι δύο θα βρείτε διάφορα περίεργα χόμπι.
Θα μοιάζετε περίεργοι. Θα αλλάξει.
Θα ανακαλύψετε πράγματα που δεν φανταζόσασταν.
Τώρα έμαθα πως η γυναίκα μου δεν θέλει να διαβάζω.
Δεν της αρέσει να διαβάζω οτιδήποτε. Βιβλίο, περιοδικό, το κουτί δημητριακών.
Με βλέπει να διαβάζω και δεν σκέφτεται, "Θέλει λίγη ησυχία."
Όχι, λέει, "Βαριέται. Ας του πω μια ιστο- ρία απ τη δουλειά της αδερφής μου."
"Διαβάζει βιβλίο. Θα βαριέται πολύ."
"Ας του πω για το νέο συμβόλαιο σπιτού της μητέρας μου."
Επίσης της αρέσει να μιλάει αργά τη νύχτα.
Αργά τη νύχτα όταν ξαπλώνω, ακουμπώ το κεφάλι στο μαξιλάρι,
και σβήνω τα φώτα.
Τότε της αρέσει να μιλά για καρκίνο,
απαγωγές παιδιών και τα ύστερα του κόσμου.
Κάθε άσχημη είδηση που έμαθε μέσα στη μέρα,
τότε θα μου την αραδιάσει.
Μέχρι να τα πει όλα και να ροχαλίσει.
Μόλις σβήνουν τα φώτα, "Μίλησα στη μητέρα σου σήμερα."
"Ακουγόταν πολύ μεγάλη. Άραγε πόσο ακόμα καιρό θα είναι μαζί μας."
"Βούρτσισες πρόσφατα τη γάτα; Έχει έναν όγκο στο λαιμό."
"Η γάτα της Κάρολ έχει όγκο. Είναι τόσο μεγάλος, που μοιάζει σαν καπέλο."
"Σου είπα πως μίλησα στη μαμά σου σήμερα;"
"Ποιος από τους δύο είναι μεγαλύτερος;"
"Ένας από τους δύο θα φύγει ως τα Χριστούγεννα, το νιώθω."
"Απίστευτο που οι κόρες μας θα πάνε σύντομα κολέγιο."
"Τρομερό να σκέφτεσαι πως θα είναι εκεί έξω με τόσους απαίσους άντρες."
"Δεν είναι χειρότερο από ό,τι κάνουν...
στα δωμάτιά τους τώρα με το τηλέφωνο."
"Οι κόρες της Κάρολ φωτογραφίζουν τον κόλπο τους και...
τον ανεβάζουν στο διαδίκτυο."
"Λες να κάνουν κάτι τέτοιο οι κόρες μας;"
"Σε απόσταση αναπνοής από εμάς, στην οικογενειακή εστία;"
"Μίλησα στη μητέρα σου. Της μίλησα..."
Και κοιτάζω το ταβάνι για έξι συνεχόμενες ώρες...
περιμένοντας να ανατείλει ο ήλιος...
να πιω καφέ και να τρέξω μακριά από τη διαβολογυναίκα μου.
Δεν θα έπρεπε να κοιμόμαστε στο ίδιο κρεβάτι.
Όχι συνέχεια. Πότε-πότε έχει την πλάκα του.
Ελπίζω να βρείτε την αγάπη.
Ελπίζω να είστε όσο τυχερός ήμουν εγώ.
Δεν σημαίνει ισόβια στο ίδιο κρεβάτι...
με το ταίρι σου για το υπόλοιπο της ζωής σου.
Κοιτάξτε, της λέω, "Κοίτα, κάποιος θα φύγει απόψε."
"Κάποιος θα πάρει το μαξιλάρι του, θα σε πλακώσει...
και θα φύγει στη μέση της νύχτας έξαλλος."
Γιατί να μην γίνει στις 10 με φιλάκι στο μάγουλο;
"Σε αγαπώ. Τα λέμε το πρωί."
Δεν θα το δεχθεί. Επιμένει στην νεότερη εκδοχή μας.
Όταν ξεκινά μια σχέση, πρέπει να είναι κοινό κρεβάτι.
Είσαι νέος, ερωτευμένος, κάνεις σεξ.
Το κάνεις 3 φορές κάθε βράδυ.
Αποκοιμιέστε και είστε τυλιγμένοι, το πόδι στα μούτρα του άλλου.
Και παρόλα αυτά κοιμάσαι όμορφα.
Κοιμάσαι έτσι οκτώ ολόκληρες ώρες.
Και ξυπνάς το πρωί όλο ενέργεια, ερωτευμένος.
Κοιτάζεστε "Ας το ξανακάνουμε."
"Ας κάνουμε και άλλο πρωινό σεξ," λες εσύ.
Δεν το λέμε εκεί που μένω εγώ.
Όχι, είμαστε απασχολημένοι το πρωί να αλληλοκατηγορούμαστε...
ποιος κατέστρεψε τον χθεσινό ύπνο.
"Εσύ φταις. Κάτι δεν πάει καλά μαζί σου."
"Όχι. Εσύ χρειάζεσαι γιατρό."
"Έχεις κάτι μέσα σου που θέλει να βγει έξω."
Και μάλλον φταίμε και οι δύο γιατί είμαστε πάνω από 40.
Και αν είσαι πάνω από 40, έχεις 50% πιθανότητες...
να έχεις έναν ήσυχο ύπνο απόψε.
50%. Εσύ, μόνος.
50% πιθανότητες,
επειδή πεθαίνεις. Πεθαίνεις σιγά-σιγά.
Το σώμα σου θέλει να σε φτύσει και η τεχνολογία σε κρατά ζωντανό.
50% πιθανότητες να έχεις έναν ήρεμο ύπνο.
Και δεν είνα πως έκανες κάτι έξαλλο, όπως να πάρεις κοκαϊνη.
Όχι, κάποιος έφαγε μπισκότο μετά τις 6.
"Η Ντόνα έφαγε τυρί στο πάρτι. Όχι!"
"Δεν θα αναπνέει καλά για μια βδομάδα."
"Ο Μπομπ ήπιε τρεις μπύρες. Καλωσήρθε στο Βασίλειο της Πορδής."
"Ετοιμάσου. Κανείς δεν θα κοιμηθεί απόψε."
Η γυναίκα μου έχει σκοτούρες. Τρίζει τα δόντια στον ύπνο της.
Είναι τόσο θυμωμένη που τρίζει τα δόντια της με δύναμη.
Αντί να εντοπίσει την αιτία.
Της δίνουν μια ειδική θήκη...
και τη βάζει στο στόμα της σαν να είναι παιχνίδι σκύλου.
Χαλάει τρία ή τέσσερα το μήνα δαγκώνοντάς τα σαν άγριος κάστορας.
Ξυπνώ με κομμάτια πλαστικού στο πρόσωπο.
Και είναι μπλε και φωσφορίζει στο σκοτάδι.
Έτσι ξέρω αν θα κάνουμε τρελίτσες το βράδυ.
Αν δω κάτι μπλε να περιφέρεται μέσα στο δωμάτιο...
δεν έχει τρελίτσες.
Όχι απόψε. Έβαλε τον εξοπλισμό της.
Βάζει την κάσκα και το προστατευτικό στόματος και τις κρέμες ευκαλύπτου...
και μπαίνει στο κρεβάτι με τις αξύριστες γάμπες της σαν κοάλα.
Σαν θυμωμένο κοάλα που προσπαθεί να μπει στην ομάδα.
Και σηκώνεται για τουαλέτα έξι, επτά φορές τη νύχτα.
Δεν ήξερα πως μια γυναίκα μπορεί να έχει προστάτη, αλλά αυτή έχει.
Κι όταν περπατά, αυτός ο αστράγαλος.
Τον ακούς ξεκάθαρα!
Δεν τον ακούς τη μέρα με το φυσητήρα κήπου ή τα σκουπιδιάρικα.
Δεν ακούγεται καθόλου.
Στις τρεις το χάραμα, είναι ο πιο δυνατός ήχος που υπάρχει.
Προσπαθεί να αναπνεύσει με το πράγμα στο στόμα,
και νομίζεις πως έχει εγκλωβιστεί στο δωμάτιο ο Darth Vader.
Γι' αυτό και πρέπει κι εσείς να παντρευτείτε.
Είναι περίεργο ον ο άνθρωπος, όχι;
Είναι περίεργα αυτά που περνάτε.
Το ξέρω, είμαι κι εγώ άνθρωπος. Είναι κάπως.
Είμαστε εδώ για να γνωρίσουμε ανθρώπους.
Αυτό θέλουμε.
Να έχουμε φίλους, να βγαίνουμε, να παντρευτούμε, να γεννήσουμε.
Και όσο ερωτεύεσαι ή αποκτάς κάθε είδους σχέσεις...
τόσο περισσότερα βάσανα. Κάθε αγάπη έχει έγνοιες.
Είναι παράξενος τρόπος ζωής. Γι' αυτό όλοι χαπακώνονται.
Όταν πήγα την κόρη μου...
σε γιατρό, όταν ήταν ακόμα μωρό,
"Δεν θα κοιμηθώ ποτέ ξανά."
Δεν έχω αγαπήσει κάτι τόσο πολύ, νιώθοντας τόσο ευάλωτος ταυτόχρονα.
Παράξενο. Όλα ήταν υπέροχα, αλλά τρομακτικά.
Ο γιατρός είπε "Όλα μια χαρά. Δεν υπάρχει πρόβλημα."
"Ωραία."
"Ένα πράγμα." "Γαμώτο. Τι συμβαίνει;"
Άρχισα αμέσως να ιδρώνω.
"Τίποτα σοβαρό, το κεφάλι της είναι στο πέμπτο εκατοστημόριο."
"Τι θα πει αυτό;"
"Πως το 95% των κεφαλιών είναι μεγαλύτερα από το δικό της."
"Τι;" "Ναι, μόνο 5% του πληθυσμού...
έχει κεφαλάκι σαν της κόρης σας."
"Δεν τις βλέπετε, τρέχουν στο σκοτάδι...
από σοκάκι σε σοκάκι."
"Τι;"
"Ηρεμήστε. Θα το παρακαλουθούμε ανά έξι μήνες."
"Εντάξει."
Την πήγα σπίτι.
Πήγαμε στο δωμάτιο και άρχισα να φυσώ μέσα στο στόμα της.
"Έλα, μεγάλωσε."
Σε πανικό δύο χρόνια. Δεν υπάρχει λόγος. Όλα τα κεφάλια μεγαλώνουν.
Δεν βλέπεις στο δρόμο άτομα με κεφάλι σε μέγεθος μπαλίτσας...
να περπατάνε αμέριμνοι με καπέλο ένα πώμα. "Γεια."
Όχι, όλοι έχουν κανονικά κεφάλια.
Δεν πρέπει να πάψεις να αγαπάς από φόβο.
Όσο πιο πολύ αγαπάς, τόσο λιγότερο φοβάσαι.
Οι πιο κοντινοί σου άνθρωποι, δεν ξέρεις τι κάνουν.
Έχουν τα μυστικά τους, τη ζωή τους. Δεν έχεις την ευθύνη τους.
Ούτε καν των παιδιών σου!
Όταν ήρθε η κόρη μου μετά τον πρώτο χρόνο κολεγίου...
της είπα "Είσαι ενήλικη. Καλωσόρισες σπίτι."
"Θέλεις λίγο κρασί με το φαγητό; Είσαι ενήλικη πλέον."
"Θέλεις κρασί;" "Όχι ευχαριστώ. Δεν πίνω."
"Δεν μου αρέσει το αλκοόλ."
"Τι καλός μπαμπάς που είμαι."
Συνέχισε "Κάνω μόνο χόρτο."
"Πόσο καιρό κάνεις;"
"Από την πρώτη γυμνασίου."
"Πού;" "Στο δωμάτιό μου." απάντησε.
Τέσσερα χρόνια άριστη μαθήτρια.
Και να είναι μαστουρωμένη στο σπίτι μου. Της άρεσε το χόρτο.
Αυτό είναι το θέμα. Κι εγώ αγαπώ το χόρτο.
Και για τέσσερα χρόνια δεν έκανα γιατί ήθελα να είμαι...
πρότυπο για τα παιδιά μου.
Για τέσσερα χρόνια, το μόνο που έτρωγα...
ήταν τσίχλες μελατονίνης να ζαλιστώ κάπως...
να πέσω ξερός για ύπνο.
Κι εκείνη έκανε μπάφους στο δίπλα δωμάτιο.
Τα παιδιά με έμαθαν πως το θέμα είναι να είναι σωστοί άνθρωποι.
Υπάρχουν πολλοί κακοί και πολλοί καλοί άνθρωποι.
Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τους κακούς,
αλλά ας τους αφανίσουμε, κάνοντας καλούς ανθρώπους.
Δεν είναι δύσκολο.
Άλλωστε οι κακοί δεν κάνουν καλά παιδιά. Όχι, κάνουν άθλια παιδιά.
Τα βλέπεις εκεί έξω, να σπάνε πράγματα στα εστιατόρια, να πέφτουν σε πηγάδια.
Δεν ξέρω καν γιατί τα βγάζουμε.
Ποιος πέφτει σε πηγάδι; Όχι ένα καλό παιδί.
Θα ξαναπέσουν σίγουρα.
Δεν θα 'πρεπε να είναι εύκολο να αλλάζουμε τους κακούς;
Θα έπρεπε, δεν θέλει πολύ μυαλό.
Η ζωή σου θα ήταν καλύτερη, αν ηρεμούσες,
και τα έβρισκες με τους άλλους.
Δεν σε νοιάζουν οι άλλοι, απλώς η ζωή σου θα ήταν καλύτερη,
και λιγότερο αγχωτική αν απλώς κατέβαζες ρυθμούς.
Δεν σου ζητάμε να κάνεις κάτι παραπάνω.
Απλώς να κάνεις λιγότερα από αυτά που κάνεις τώρα.
Ξεκίνα σιγά-σιγά.
Ξεκίνα από τα μικρά.
Μην βάζεις όρχεις στο πίσω μέρος του φορτηγού σου.
Γιατί το κάνεις αυτό;
Τι πρόβλημα έχεις; Γιατί το κάνεις;
Έχω ένα βανάκι γεμάτο παιδιά και γερόντια.
Δεν χρειάζεται να μας τα κουνάς στη λεωφόρο.
Δεν είναι εύκολο να είσαι καλός. Σας βλέπω, είστε καλοί.
Όσοι έρχονται στα σόου μου είναι καλοί άνθρωποι.
Όλοι οδηγείτε, οπότε ξέρω πως κάποιες φορές είστε κάφροι.
Όλοι ξεχυθήκαμε στους δρόμους. Τι ευτυχία!
Εκπλήσσετε τους εαυτούς σας. Ξαφνικά,
"Όχι σήμερα, παλιόγερε. Δεν θα μπεις μπροστά μου."
"Σε νιώθω που με κοιτάς. Δεν θα κοιτάξω πίσω."
"Όχι σήμερα, σταφιδόφατσα. Όχι σήμερα."
Από πού στο καλό πετάχτηκαν;
Θα προσπαθήσω να είμαι καλός με όσους μας εξυπηρετούν.
Να είμαι ευγενικός. Θέλουν άλλωστε να σε σερβίρουν;
Όσοι περιμένουν... Όχι, δεν είσαι η βασίλισσα,
επειδή μπήκες σε ένα εστιατόριο.
Δεν θέλουν να σερβίρουν. Είναι η δουλειά τους.
Θέλουν χρήματα να πληρώσουν το νοίκι,
να πάρουν λίγη κοκαΐνή.
Και ως πρώην σερβιτόρος,
να είστε ευγενικοί μαζί τους, μην σας γλείψουν το ψωμί.
Να είστε ευγενικοί και με την τηλεφωνική εξυπηρέτηση.
Νομίζετε πως οι νεαροί Ινδοί θέλουν να μας βοηθήσουν;
Όχι, θέλουν να ζήσουν οι δικοί τους.
Σκεφτείτε τους να μιλάνε σε φίλους για τη δουλειά τους.
"Έπιασα δουλειά σήμερα." "Τι κάνεις;"
"Βοηθώ τηλεφωνικά Αμερικάνους να φτιάξουν τους υπολογιστές τους."
"Όχι!"
"Μα δεν έχεις υπολογιστή." "Το ξέρω."
"Ούτε ξέρεις καλά αγγλικά." "Το ξέρω."
"Θα σε φάνε ζωντανό." "Αρχίζω αύριο."
Πολύ τα πάω τα μωρά που κλαίνε στις πτήσεις.
Ναι, στηρίζω τα μωρά τώρα.
Πάντα κάθομαι με έναν επιχειρηματία που γκρινιάζει.
"Ποιος θα το βουλώσει το μωρό;"
Στάσου. Εσύ να σκάσεις. Είσαι ενήλικας.
Είσαι ένας μαλλιαρός άντρας με πορτοφόλι.
Επέλεξες αυτή την πτήση. Το μωρό δεν θέλει να είναι εδώ.
Κανένα μωρό δεν θέλει να είναι στα 3000 πόδια...
με το σώμα του να ιδρωκοπά.
Να κάθεται χαμηλά και όλοι εσείς οι μεσήλικες...
να το βρομίζετε, ενώ πηγαίνετε στη θέση σας.
Όχι, το μωρό δεν περνάει καλά.
Καλά κάνει και κλαίει στο αεροπλάνο.
Όλοι θα έπρεπε να κλαίμε.
Είναι ο μόνος ειλικρινής σε όλη την πτήση.
Και να το ξεκαθαρίσω. Δεν αγαπώ τα μωρά.
Καθόλου. Έκανα δύο και ακόμα δεν τα πάω.
Δεν εμπιστεύομαι κάποιον που βλέπεις την καρδιά του να χτυπά στο κεφάλι του.
Ανίκανα να σταθούν στα καρβελοποδαράκια τους.
Όχι δεν τα πάω. Αλλά αν ένα παιδί κλαίει, δεν περνάει καλά.
Στην εκκλησία, το εστιατόριο, στο αεροπλάνο, αφήστε τα να κλάψουν.
Τα βγάλατε πολύ νωρίς. Γιατί τα τραβολογάτε παντού;
Είναι μωρά. Αφήστε τα σπίτι. Έτσι χαίρονται τα μωρά.
Στο σπίτι με 72 βαθμούς, γυμνά, να τρώνε δημητριακά μέχρι να σκάσουν.
Να τρώνε από το πιάτο της γάτας. Αυτό είναι ευτυχία για τα μωρά.
Όταν βγαίνετε της βάζετε έναν ροζ φιόγκο στο κεφάλι...
για να μην την περνάνε για αγόρι.
Μοιάζει με αγόρι. Δεν αναπτύχθηκε ακόμα.
Αυτή μοιάζει με άντρα. Με μεσήλικα λιμενεργάτη.
Μέσα σε ένα χρόνο, θα κάνει τα γεμισματάκια της και μετά μου λέτε.
Σας ενοχλούν τα μωρά...
που έχουν κάθισμα στη διακεκριμένη πτέρυγα; Το ακούω.
Θα έπρεπε να είναι παράνομο.
Ταξιδεύω πολύ και παραπάει,
να μην παίρνω αναβάθμιση και να στοιβάζομαι...
ανάμεσα σε δύο παλαιστές του σούμο...
που μασουλάνε πρέτζελς για έξι ώρες.
Και το μωρό γυμνό στη θέση μου, να πίνει μιμόζα...
και να μου κάνει χειρονομίες από την κουρτίνα.
Είναι βαρύ.
Καταλαβαίνω γιατί θυμώνουμε με τα μωρά που κλαίνε στο αεροπλάνο.
Επειδή φοβάστε. Ο επιχειρηματίας φοβάται. Όλοι φοβόμαστε.
Είναι τρομακτικά εκεί ψηλά. Είναι τρομακτικά.
Δεν απέχουμε από τα μωρά που ήμασταν κάποτε.
Φοβάσαι, ακούς κάποιον να κλαίει και νιώθεις πιο άβολα.
Ενώ δύο χρόνια μέσα στο σπίτι ήσουν ασφαλής. Ήταν χάρμα.
Έχεις την ψευδαίσθηση πως ελέγχεις το σύμπαν. Που δεν ισχύει.
Αλλά ξέρεις τουλάχιστον πού είναι το χαρτί τουαλέτας και τα πηρούνια.
Όταν ταξιδεύεις, όλα είναι στον αέρα.
Πέρασα όμορφα μαζί σας.
Ήταν υπέροχη εμπειρία. Σας αγαπώ,
αλλά δεινοπάθησα να φτάσω εδώ.
Μόλις φτάνεις στην ασφάλεια, νιώθεις μαθητούδι...
που σε μαλώνει ο διευθυντής.
Μόλις φεύγεις από το σπίτι, η ασφάλεια παίρνει την τσάντα σου.
"Ποιανού είναι η τσάντα;" "Σκατά. Δική μου."
"Έχει νερό μέσα;" "Μπορεί."
"Είσαι ηλίθιος." "Όχι, μπορώ και κάνω πράγματα."
Πας στο ξενοδοχείο, άλλη ανασφάλεια.
Πώς δουλεύει το κλειδί; Το ασανσέρ;
Το τηλεκοντρόλ; Ο θερμοστάσης δουλεύει;
Ποιανού είναι αυτή η τρίχα;
Πώς ανάβει το φως; Πώς ανάβει το πορτατίφ;
Γιατί έχει τόσα φώτα; Ποτέ δεν βρίσκεις τον διακόπτη.
Είναι στη βάση; Είναι πιο πάνω; Πού είναι ο διακόπτης;
Τον βάλατε στο καλώδιο, κάτω από το κρεβάτι; Πόσο άκαρδοι είστε!
Είμαι ένας ξένος σε μια ξένη πόλη που προσπαθεί να επιβιώσει.
Αυτό είναι το πιο έυκολο ταξίδι που υπάρχει.
Μόνος με τη βαλίτσα σου. Μετά είναι το οικογενειακό ταξίδι.
Δεν υπάρχει. Οικογενειακές διακοπές; Για κανέναν λόγο.
Μην το κάνετε. Η οικογένεια είναι ένας κακός οργανισμός.
Ούτε στο σπίτι δεν λειτουργεί.
Γιατί να την πας και βόλτα;
Και πάντα την πατάω.
Λέω, άμα φτάσουμε, θα το διασκεδάσουμε.
Το ταξίδι θα είναι κόλαση, αλλά φτάνοντας στο θέρετρο, θα περάσω καλά.
Όχι, ηλίθιε.
Βρίσκεσαι σε ένα παράξενο παιχνίδι με διάφορα εμπόδια μπροστά σου...
που ούτε τα είχες φανταστεί. Δεν υπάρχει διαφυγή.
"Μόλις τσίμπησε τσούχτρα τον κόλπο της γυναίκας σου, τρέχα!"
"Η πεθερά σου μιλάει ισπανικά στον σερβιτόρο...
και της ξεφεύγουν κάτι ρατσιστικά, τρέχα!"
Συγγνώμη, συγγνώμη.
"Η μικρή σου έβγαλε εξανθήματα αργά το βράδυ."
"Δεν υπάρχει κοντά νοσοκομείο. Τι κάνεις;"
Τι κάνω;
Θα βρω ένα ξεχασμένο αντισταμινικό στην τσάντα μου,
θα το καθαρίσω και θα της το δώσω.
Θα την κοιμίσω, ελπίζοντας να ξυπνήσει το πρωί.
Δεν είμαι γιατρός, αλλά ένας μπαμπάς σε διακοπές.
Και σας έχω νέα, ούτε τα παιδιά θέλουν να είναι εδώ.
Γιατί να θέλει να είναι μέσα σε ένα ξενοδοχείο με τους γονείς του;
Οι μόνοι δύο άνθρωποι που μπορούν να το πρήξουν.
Όλη την παιδική σου ηλικία προσπαθείς να τους ξεφύγεις.
Κρύβεσαι στο δενδρόσπιτο, στα φύλλα, κοιμάσαι σε σπίτια φίλων.
Με τους φίλους μου παίζαμε στις αποχετεύσεις.
Σωλήνες που έπαιρναν τα σκατά των ανθρώπων και τα έριχναν στη λίμνη.
Εκεί παίζαμε, στον σκατοσωλήνα της πόλης.
Και τον λατρεύαμε γιατί ξέραμε πως οι γονείς μας...
δεν θα μας έψαχναν ποτέ εκεί.
"Ο Τομ λείπει εδώ και ώρα. Λες να είναι στον σωλήνα;"
"Όχι."
Είναι τρομακτικά στον σκατοσωλήνα.
Είχε φαντάσματα και τον κλόουν από "Το Αυτό".
Ήταν τρομακτικά.
Προτιμούσα τον σωλήνα αποχέτευσης από το να είμαι σε ξενοδοχείο...
περιμένοντας τον μπαμπά μου να βγει από το μπάνιο...
για μιάμιση ώρα.
"Τι είναι αυτοί οι ήχοι;"
"Σαν να ψάχνει αρκούδα σε κάδο σκουπιδιών γεμάτο μπαλόνια."
Έβγαινε μια ώρα μετά. "Δεν θα έμπαινα αν ήμουν στη θέση σου."
"Αλλά πρέπει να μπω. Δεν έχω εναλλακτική."
Μπαίνεις σε τοξικό νέφος.
"Γιατί βρομάει σαν απαρχαιωμένο κατάστημα ζώων εδώ;"
Είσαι με τις κάλτσες μέσα σε νερά. "Τι έκανε;"
Έτσι δεν είναι η παιδική ζωή;
Να είσαι αναγκασμένος να βρίσκεσαι σε μέρη που δεν θέλεις.
Είναι ζόρι να είσαι παιδί, έτσι; Σαν να είσαι σε ομηρία.
Δεκαοκτώ χρόνια να σε τραβολογάνε δύο απαγωγείς.
Χωρίς χρήματα και ταυτότητα. Δεκαοκτώ χρόνια.
Καμία απόφαση δική σου.
"Μπες στο αμάξι." "Πού πάμε;"
"Είπα μπες στο αμάξι."
Σας ευχαριστώ πολύ που ήρθατε.
Ήσασταν φοβεροί. Σας ευχαριστώ πολύ.
Ειλικρινά, σας ευχαριστώ πολύ. Να προσέχετε.
Να προσέχετε και τα λέμε την επόμενη φορά. Ευχαριστώ.
Υποτιτλισμός: Σύνθια Μίκκελσεν