Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Szanowni państwo!
Official YIFY movies site: YTS.MX
Gromkie brawa dla Toma Papy!
Dziękuję bardzo.
No proszę.
Wciąż wśród żywych. Tak trzymać.
Jestem z was dumny.
Bardzo wam dziękuję.
Fajnie tu być. Spędzimy miło czas. Oby!
Podobno żyjemy w bardzo ciekawych czasach.
Wcale nie są takie straszne,
tylko wyjątkowo ekscytujące.
Skoro zmieniają wszystkie zasady, możemy robić, co tylko chcemy.
Porwijmy kilku miliarderów.
Czemu nie? Mamy masę problemów, a piątka gości całą forsę.
Uprowadźmy ich. Niby kto nas powstrzyma?
Życzę jak najlepiej miliarderom. Dobra robota.
Ciężką pracę zmieniacie świat.
Damy wam 24 godziny.
Jeśli do rana nie zaczniecie rozdawać pieniędzy biednym,
to was dorwiemy.
Wyobraźcie to sobie. Miliard dolarów. Ja nie mogę, a wy?
Jedna osoba. Miliard dolarów.
Kiedyś marzenia i wysokie oczekiwania spędzały mi sen z powiek.
To już przeszłość.
O to chodziło. Udało się nam.
Gratuluję. Świetnie.
O to chodziło. Serio.
Obecnie za sukces uznaję dni, gdy pamiętam nazwy użytkownika i hasła.
Oto udany dzień.
Gdy chcesz się rozerwać,
lecz zapomniałeś nazwy użytkownika i hasła,
to dopiero tragedia.
Na świecie toczą się wojny, szaleją pożary,
lecz dla nas...
to jest dopiero tragedia.
Za dawnych czasów było inaczej. W baśniach
wystarczyło magiczne hasło, by wyruszyć w podróż
i przeżyć coś niezwykłego.
Podawałeś hasło, by przejść przez bramę,
wejść do ciemnego lasu i zaprzyjaźnić się z gadającą wroną.
Za pokonanie demona wierzbową różdżką otrzymywałeś hasło,
otwierały się wrota a jednorożec podwoził cię
do czarodzieja, który rozdawał złote monety i świadczył usługi seksualne.
Teraz jest inaczej. Wkładasz całe serce i duszę,
przez trzy godziny zdradzasz rodzinne tajemnice:
nazwisko panieńskie matki, jej partnera seksualnego w liceum,
a potem wskazujesz obrazki, zupełnie jak przedszkolak.
Czy na krzyżówce jest sygnalizacja świetlna?
Czy widzisz wywrotkę? A może moją zmarłą babcię?
Potem dostajesz kody dostępu na skrzynkę,
do której nie pamiętasz hasła.
W końcu dostajesz hasło.
A usługi seksualne od czarodzieja? Nie.
Co dostajesz w zamian? Możesz zamówić pizzę w aplikacji. Hurra.
Hurra.
A mogłem zebrać się na odwagę i trzy godziny temu...
zamówić ją przez telefon.
Ale boję się ludzi.
O co może spytać szesnastoletni menedżer w Pizza Hut?
To mnie przeraża.
Nie da się. Wszyscy się zmieniliśmy.
Metawers nas wciąga i zmienia w roboty.
Przed erą komputerów byliśmy zupełnie inni.
Wystarczy wyjść z domu bez telefonu, by sobie przypomnieć.
Wychodzicie czasem bez telefonu?
Wiadomo, że nieświadomie.
Spędzacie dzień bez telefonu?
Co za udany dzień.
Gdy już przestaniesz wyć, rzygać żółcią
i czepiać się nogawek nieznajomych, prosząc o pomoc.
Gdy to przezwyciężysz, czeka cię magiczny dzień.
Spędzisz go z własnymi myślami. Będziesz rozmyślać.
Jak Benjamin Franklin.
Będziesz myśleć o latawcach, słodyczach i kile.
Ciężko jest bez telefonu. Ułatwia nam życie.
Dalibyście radę wyjechać bez telefonu?
Udać się na lotnisko,
wsiąść do samolotu i wrócić za trzy dni, nie mając telefonu?
Przerażająca myśl. Jak dojechać na lotnisko?
Dobre pytanie. Jak się dostać na lotnisko?
Czy taksówkarze reagują na znaki dymne?
A jeśli na lotnisku będzie zmiana lotu lub bramki?
Jak się o tym dowiesz?
Nie dowiesz się.
Będziesz włóczył się po korytarzach lotniska aż do śmierci.
Wykitujesz na lotnisku pod sklepem z artykułami dla podróżnych,
bo nie masz możliwości płatności zbliżeniowej.
To by było niezłe zakończenie.
Chyba że po śmierci trafisz do nieba
i usłyszysz: „Mieliśmy cię nie wpuszczać, ale robiłeś, co mogłeś,
więc witaj w niebie. Gratulacje.
Podaj nazwę użytkownika i hasło”.
Nie mam.
Pamiętacie, jak dwa lata temu nie wolno było odwiedzać rodziny?
Pamiętacie? Nie odwiedzaj swoich bliskich,
bo na sam twój widok mogą wykitować.
Żadnych świąt w tym roku. Zostań w domu,
żeby nie zabić mamy oddechem.
Dwa lata bez rodziny. Boże. Stare, dobre czasy.
Wszyscy z tą samą wymówką.
Chciałbym przyjechać, ale nie mogę.
Spędzę Święto Dziękczynienia z przyjaciółmi i będę się dobrze bawić.
Rodzina to błogosławieństwo.
Święta prawda, lecz jak oni potrafią grać ci na nerwach!
Właśnie wracam od rodziców. Z wiekiem są coraz głupsi.
Tata sprawił mamie
coś na kształt pistoletu do masażu.
Wiecie o czym mówię?
Nowe narzędzie tortur,
które wciskają staruszkom, żeby się masowali?
Nikt nie robi wywiadu, nie ma pozwoleń ani szkoleń.
Tato wycelował w ramię mamy i nacisnął spust.
Nie skończyło się to dobrze.
Ustrojstwo zassało jej skórę jak pelikan.
Mama nie mogła uciec. Tata nie potrafił go wyłączyć.
Była jak shar pei, który utknął w myjni samochodowej.
Pozbyła się spiętych mięśni,
obojczyka i łopatki.
Jej wnętrzności ujrzały światło dzienne.
Kocham ich nad życie. Serio.
Co my wyrabiamy ze starszymi ludźmi?
Starszych trzeba chronić, a nie przekonywać,
że wraz z wiekiem więcej im wolno.
To tak nie działa.
Po siedemdziesiątce nie dopisuj nic nowego
na listę rzeczy do zrobienia przed śmiercią.
Mama czerpie pomysły z telewizji.
Ogląda aktywnych staruszków, a potem mówi:
„Wybieramy się w podróż.
Twój tata i ja wyruszymy w trasę.
Poznamy trochę świata”.
Nie.
Boicie się chodzić po schodach.
Zapomnijcie o wyprawie z plecakami do Europy.
Kostki macie jak patyczki po lodach.
Tata dopiero za trzecim podejściem wpada do Starbucksa,
bo wcześniej się tylko rozpędza, a w środku zapomina,
po co przyszedł.
Zaczyna wyzywać baristę, bo nie skończył naprawiać mu auta.
„Nic nie wiesz. Tata i ja lubimy sport.
Na przykład jazdę na tandemie.
Możemy wynająć tandem w hotelu”.
Nie.
Jazda na tandemie po siedemdziesiątce jest jak podwójne samobójstwo.
Dwoje ludzi, którzy się nie dogadują, nie znają kierunku jazdy
i skręcają w różne strony nie powinni jeździć na tandemie,
tylko na furmance.
Gdy woźnica przystanie,
nakarmicie kaczki.
Wrócicie przed czwartą, akurat na wasze ulubione audycje.
Denerwują się, gdy chcę pomóc,
doradzić, otoczyć ich opieką.
Bronią się słowami: „Nie rozkazuj nam.
To my cię stworzyliśmy”.
Dobra. Dzięki wam za to. Naprawdę miło z waszej strony.
Lecz sytuacja się zmieniła.
Jest inaczej. Mój mózg działa bez zarzutu.
To nie ja wsadziłem gąbki do tostera.
Nie mogę się doczekać, aż dzieci się mną zajmą.
Moje nastoletnie córki już teraz mi pomagają.
Jestem im wdzięczny, bo nie wszystko mi wychodzi.
Nie muszą wiedzieć, że to przez dragi i alkohol.
Ale czasem sam się już gubię.
„Tato, podgrzewasz coś na kuchence?”
„Nie”.
„Gotowałem obiad godzinę temu”.
„Garnek trzeba zalać wodą z płynem”.
„Dużo piany. Wyszorujemy go w środę”.
- „Tato, to był znak stopu”. - „Dobrze, że go przejechałem”.
„Potrzymaj mi zioło. Będę nawracać.
Tylko nie mówcie mamie”.
Mogłyby być trochę milsze.
Nie ma nic gorszego niż nastolatka, która chce ci dopiec.
Nic gorszego na całej planecie. Są sprytne,
przebiegłe i idealnie namierzają słabości.
Bardzo niepokojące.
Córka raz weszła do kuchni i mówi:
„Oglądamy film w pokoju obok.
Za głośno oddychasz”.
„Dobra, przestanę.
Przestanę oddychać i może w ogóle żyć, dobra?”.
Wtedy przybiła siostrze piątkę i poszła oglądać Avengersów.
Druga, lat 16, zaczęła zabijać mnie wzrokiem przy śniadaniu.
Było strasznie. Ostatni raz patrzyła na mnie w wieku lat sześciu.
„Nie podoba mi się, jak żujesz granolę.
Dlaczego w ogóle ją żujesz?” Co to ma w ogóle znaczyć?
To granola. Duże, chrupiące kawałki.
Muszę je rozdrobnić. Inaczej podziurawią mi przełyk.
Jak jecie granolę? Łykacie ją w całości jak węże?
Dzieci diabła?
Ta sama córka, swoją drogą,
bez mojego pozwolenia ani wiedzy,
wyszła z domu w pandemii i przygarnęła mopsa.
Mopsa! Wypełniła papiery adopcyjne i wróciła do domu z mopsem.
Gdybyście nie wiedzieli, mopsy reklamują jako psy.
To nieprawda.
Mają tłuste, włochate, indycze ciałka
i cztery patykowate nóżki, które cudem je utrzymują.
Psy mają łapy.
Mopsy mają długie, kobiece palce z drogimi tipsami.
Niektóre mają cztery, trzy albo dwa palce. Jak u kury.
I mordy osiemdziesięciolatka cierpiącego na reumatyzm.
Oczy wyglądają na pożyczone od innego zwierzęcia.
Może Stwórcy zabrakło mopsich oczu,
więc stwierdził: „Spróbuję z krowimi. Może się uda”.
Nie udało się.
Dwie wyłupiaste patrzałki ledwo trzymają się czaszki.
Powieki nie otwierają się na tyle, by odsłonić gałkę.
Nie zamykają się do końca nawet podczas snu.
Męczy się i chrapie całą dobę.
„Czy on zasnął? Na spacerze?”
Ciekawostka.
Gdy mops wpada do basenu, natychmiast tonie.
Okazuje się, że ta betonowa głowa
jest jak kamień, który ciągnie w dół.
Nadal chrapie a z pyska uchodzą pęcherzyki powietrza.
Chyba nie ogarnął, że jest w basenie.
Może myśli, że wszedł na nieznaną część podwórka
i dokucza mu jaskra.
Najbardziej lubię jego imię. Frank.
Boki zrywać. Gdy na niego krzyczysz,
możesz udawać, że grasz w filmie z Sinatrą.
„Daj spokój, Frank. Czemu jesteś taki?”
„Zmieniłeś się nie do poznania, Frank”.
Jak mówiłem, to rasowy mops ze schroniska.
Chodził po szemranych ulicach Downey w Kalifornii.
Downey jest podobne do tego miejsca, ale żyje tam więcej mętów.
Dlaczego Frank dreptał po szemranych ulicach Downey w Kalifornii?
Może jest z nim coś nie tak albo poszukuje go policja.
Jedno jest pewne: z Frankiem jest coś nie tak.
Szcza gdziekolwiek zechce.
W domu czy na dworze, Frank leje gdziekolwiek.
Wiem, bo kupiłem lampę emitującą czarne światło na Amazonie.
Nigdy nie złapałem go na gorącym uczynku,
ale widzę go, gdy drepcze po korytarzu damskimi łapkami,
łypiąc podejrzliwie tłustymi oczami.
Nie przyłapałem go, ale przeszukałem dom
z pomocą nowej lampy. Wszystko zdewastował.
Zwłaszcza mój gabinet. Cały zniszczony.
Najpierw siedziałem cicho, myśląc: „Może to ja?”.
Po wnikliwej analizie stwierdzam, że to Frank. Niski rozbryzg.
Co dalej? Pojawił się gniew. „Jak sobie z tym poradzić?”
Może uchylę drzwi do ogrodu, żeby sobie popływał?
Potem się uspokoiłem
i zabrałem go do lekarza.
Może ma poważny problem z pęcherzem?
Nie wiem, co skrywa w środku poza łupami.
Może ma infekcję układu moczowego.
Okazało się, że skurczybyk jest zdrowy.
Zdrów jak rydz.
Nic mu nie dolega. Zero infekcji.
Jedyny problem, orzekł weterynarz
w terminologii medycznej, to jego skruczysyństwo.
Dobrze wie, co robi i zamierza to kontynuować
tuż pod moim nosem.
Poszukałem na Amazonie, bo tam są wszystkie odpowiedzi,
i znalazłem pieluchy dla mopsów.
Można je kupić na Amazonie.
Żenada, wiem. Nawet nie przypominają pieluch.
Prędzej pasy stabilizujące na rzepy,
które noszą kurierzy przed emeryturą. Zwisa to z dupy
i pewnie niewiele pomaga, ale dokucza im rwa kulszowa.
Z szacunku do Sinatry nazywamy je spodenkami.
„Spodziewamy się gości, Frank. Może włożysz spodenki?
Na miłość boską”.
Dziwnie się wkłada psu spodenki.
Jest w tym coś nienaturalnego.
Potem pomyślałem, ile psy dokonały w krótkim czasie.
Gdy byłem młody, pies był psem.
Żył na podwórku. Przywiązany do drzewa.
Gdy byliśmy poza domem, czekał na nasz powrót.
Godzinę, dzień albo rok.
Pies czekał. Gdyby poprosić ojca:
„Czy możemy wziąć pieska na wakacje?”,
przywiązałby cię do drzewa obok.
Spójrzcie, ile udało się psom osiągnąć. Są wszędzie.
Praktycznie same meldują się w hotelu.
Siedzą w drogich restauracjach, sącząc martini.
Lecą na Hawaje.
Nie wiem, jakim cudem, ale się wam udało.
Stałyście się częścią naszego świata. Gratuluję.
A teraz wyjmijcie języki z dupy i rozejrzyjcie się uważnie.
Tak, wszyscy nosimy spodnie.
Wiemy, jak wyglądają nasze klejnoty i dlatego je zakrywamy.
Widział pan kiedyś mopsiego penisa?
Po twarzy sądzę, że widział pan wiele.
Może w pierdlu. Co ja tam wiem.
Jeśli nie, proszę to zguglować po występie.
Wszyscy to sobie zguglujcie. W prywatnym oknie przeglądarki.
Trudno go odzobaczyć. Dziwny, niekształtny,
pokryty kolorowym końskim włosiem.
Chodzi za tobą po pokoju.
Czymś takim mógłby łaskotać sam diabeł.
Włóż spodenki.
Mopsy są obrzydliwe, ale nam nie dorównują.
Ludzie są najgorsi.
Można pomyśleć, że z czasem staniemy się lepsi.
Bardziej uważni na zarazki, lepiej wychowani. Nic z tego!
Jesteśmy tak samo ohydni jak wcześniej. To prawda.
Kaszlenie znów jest na propsie.
Na lotnisku wszyscy zachowują się jak lwy morskie.
Nikt już nie zakrywa ust. Opluwają wszystkich jak leci.
Obcinają sobie paznokcie na pokładzie.
Właśnie. Dziękuję.
Dlaczego wkładają cążki do kieszeni?
Czy w drugiej skrywają nić dentystyczną i papier toaletowy?
Co z wami nie tak?
Plucie też wraca do łask.
Wielki facet spluwa na chodnik.
Wielka, ohydna plwocina prosto z jelita cienkiego.
Zabrakło 15 centymetrów, żeby wyszła dołem.
Gość mówi: „Nie, wyjdzie górą.
Ku uciesze gawiedzi”.
Na chodniku przypomina łożysko kosmitki.
Są oczy, bicie serca i uczucia.
Spływa do rynsztoka, a tam następuje replikacja
i stąd wziął się COVID.
Nie żartuję. Tak było.
Faceci naprawdę tak się zachowują.
W życiu nie widziałem, żeby kobieta czyściła nos bez chusteczki.
Tak robią tylko faceci. Nadal niewiele wiemy.
Nietoperz? Kangur? Wyciek z laboratorium?
Nie wiem, ale jednego jestem pewien.
Faceci brali w tym udział.
To się wie. Wiadoma sprawa.
Jakiś gość zachęcił innego,
żeby zrobił coś dziwnego z nietoperzem w zamian za dziesięć dolców.
W uliczce za laboratorium.
Kilkoro innych gości stało wokół i go dopingowało.
To przez nich będziemy nosić maski po wsze czasy.
My, faceci, nie potrafimy inaczej. Jesteśmy okropni.
Ohydni. Każdy facet obecny na widowni leje w ogródku.
Mam rację? Tak.
- „Nie, Tom, mój nie”. - On także.
Gdy odwracasz wzrok, leje za fotelem ogrodowym lub grillem.
A po rozpaleniu prosto do grilla.
Bo wtedy powstaje śmieszny odgłos.
Pomyślcie tylko. Wszystkie nieprzyjemności tego świata
powstały z winy facetów, którzy zrobili coś strasznego,
a potem musieli zmienić zasady.
Czemu nie da się po prostu wejść do kibla na stacji?
Czemu do klucza dołączono łańcuch z dyndającym kołem od ciężarówki?
Czemu trzeba je wlec po stacji jak egipski niewolnik?
To wina facetów, którzy zrobili coś okropnego.
Bawili się w ptasią łaźnię.
Wkładali penisy do suszarek do rąk.
Zaczęli, gdy na rynek trafiły produkty marki Dyson.
Właśnie wtedy.
W damskich nie jest lepiej.
Nie z winy pań.
Faceci wchodzą do damskiej ukradkiem,
by skorzystać z suszarek do rąk.
Mimo niezaprzeczalnie ohydnej natury
jesteśmy dla was dobrzy.
Dzięki facetom kobiety są silniejsze.
Testujemy waszą odporność. Myślicie, że było źle?
Byłoby gorzej, gdybyśmy przestali drapać się po jajach,
a potem dotykać klamek w całym mieście.
Nie ma za co.
Facetów cechuje coś jeszcze.
Kobiety tego nie rozwinęły podczas ewolucji.
Mówię o ogromie pewności siebie i poczuciu własnej wartości
bez żadnych solidnych fundamentów.
Jesteśmy ohydni, lecz pewni, że kobiety nas ciągle pożądają.
Facet zleje się w ogródku, wchodzi do domu i myśli: „Pragnie mnie”.
A kobiety są najbardziej magicznymi, przepięknymi stworzeniami na Ziemi.
Suną po niej jak boginie z waty cukrowej,
pełne życia, miłości,
piękna i braku wiary w siebie.
„Czy wyglądam grubo? Staro? Nie cierpię moich włosów. Oczu. Pupy”.
Obok nich idzie udomowiony orangutan,
który nigdy nie spogląda w lustro.
Szczyt męskiej próżności nastaje latem.
W lecie po każdej miejscowości chodzi jakiś osiemdziesięciolatek
ubrany w podkoszulek lub w ogóle półnago.
Kroczy dumnie chodnikiem
jak kurczak z rożna, którego termin ważności minął.
Zamiast masy mięśniowej dwa kurze skrzydełka.
Wiaterek owiewa im sutki w kolorze lukrecji.
Złote łańcuszki zaplątane w pajęczej gęstwinie upiornego owłosienia.
Nadal mają tupet, by podrywać młode kobiety.
Nie wiem, czemu pozwalacie nam na siebie wchodzić.
Na waszym miejscu zostałbym lesbijką.
Moje córki są hetero. Mówię im: „Spokojnie, jeszcze jest czas.
Możecie być inne”.
Daleko mi do lesbijki.
Jestem hetero. Mam żonę.
Tę samą od 22 lat.
Dziękuję.
Nie macie pojęcia, przez co przeszedłem.
Jest cudowna. Najlepsza od 22 lat. Kocham ją nad życie.
Nie zamierzam krytykować małżeństwa.
Wierzę w nie. Ciężko iść przez życie samemu.
Lepiej znaleźć partnera do wędrówki.
Jakość życia się wtedy poprawia.
Jeśli znajdziecie właściwą osobę i obniżycie oczekiwania
co do zwrotu z inwestycji, czeka was szczęśliwe pożycie.
To ważne, by obniżyć oczekiwania.
To dlatego tyle par się rozwodzi.
Zbyt dużo oczekują od partnera.
A dostaje się naprawdę niewiele.
Więc bez spiny.
Miejcie oczy szeroko otwarte. Do małżeństwa trzeba podejść z głową.
Mój przyjaciel myśli o małżeństwie.
Głupek. Gada jak głupek.
Jest w związku od pięciu lat. Mówi tak:
„Jest miła. Ma fajną rodzinę.
Inteligentna, ale chyba za mało atrakcyjna.
Ma zostać moją żoną. Czy jest dość atrakcyjna?”.
Naćpałeś się?
Małżeństwo jest na całe życie.
Atrakcyjność jest nieistotna.
Związek ma być silny. Na co ci supermodelka?
Potrzebujesz kobiety, która pomoże ci podnieść kanapę.
Trzymając papierosa w ustach.
Oto kandydatka na żonę.
O to właśnie chodzi.
Pozdrawiam wszystkie małżeństwa na widowni.
Na pewno dobrze się bawicie i po ślubie już jesteście wyluzowani.
Nie obchodzi was, czy druga połowa dobrze się bawi.
Przyszliście tu, żeby dla odmiany posłuchać kogoś innego przez godzinę.
To proste.
Jeśli przyszliście tu na randkę,
czeka was ciężki wieczór.
Wiele pracy, bo wam zależy,
żeby druga osoba dobrze się bawiła. Wielka presja.
Właśnie tego nie lubię w randkowaniu.
Możecie pokłócić się w drodze powrotnej.
Na przykład o coś, co zaraz powiem.
Jeśli się pokłócicie,
możecie nawet dziś ze sobą zerwać.
Jeszcze dziś wieczorem.
Macie taką opcję. Straszną, ale macie.
Po rozstaniu zabierzecie ze sobą
laptopy i wszystkie ładowarki.
Potem nowa fryzura, modne ciuchy i możecie wracać do gry.
Kłamać od nowa o swoich zaletach.
Mógłbym pokłócić się z żoną o to samo, lecz nie rozstalibyśmy się.
Zostalibyśmy razem, bo nie ma innej opcji.
Nawet po najgorszej kłótni bylibyśmy razem.
Nigdy nie odchodzę, tylko wychodzę do spiżarki.
Wyjadam ciasteczka, które kupiliśmy od harcerek.
Jedno za drugim, gapiąc się w swoje odbicie w tosterze.
Gdy już jestem zohydzony własną osobą,
wszystko jej wybaczam, bo pewnie ma rację.
W końcu wyszła za potwora, którzy pożarł 24 ciasteczka na stojąco.
Nie kupuję modnych ciuchów. Nie wydaję na fryzjera,
chyba że żona każe mi się podciąć.
Przypomina mi o kupnie ubrań, gdy same je sobie kupuje.
To dlatego pary wyglądają podobnie do siebie.
- „Jadę po trampki. Zaraz wracam”. - „Zaczekaj.
Ja też chcę”.
- „Tak?” - „Pewnie.
Jedźmy razem. Dzień trampek!”
W sklepie sportowym siedzimy w dziale dla małżeństw.
Przymierzamy buty, które nie nadają się do uprawiania sportu.
Wielkie, białe i na rzepy.
Idealne do czekania na drugą połówkę.
- „Skarpetki też?” - „Skąd wiedziałaś?
Skarpetki, bokserki i trampki. Torby nie trzeba. Od razu je włożymy”.
Jak wyglądamy? Nie najlepiej, ale nie o to chodzi.
Chodzi o to, że jesteśmy nieruchalni dla reszty świata.
Jakiś zboczony singiel miałby spojrzeć na nasze fajowe buty
i zacząć podryw? To by popsuło ten cudowny układ.
„A co z seksem, Tom?”
Wszyscy pytają. „Z jedną osobą do końca życia?”
„Co z seksem?” Dorośnijcie w końcu. Głupi seks.
Przyczyna wszystkich waszych głupich decyzji?
Ten seks? Jest fajny, ale przypomina karuzelę.
Gdy pierwszy raz jechałem kolejką górską w wesołym miasteczku,
nie wiedziałem, na co się porywam.
Ale jeżdżę nią od 22 lat.
Wiem, jak to jest.
Fajnie, ale pod koniec masz zawroty głowy, mdłości i chcesz się kimnąć.
Pewnego razu w Nowym Jorku para w pokoju obok
uprawiała seks.
Głośno, rytmicznie, radośnie. Przez jakieś 20 minut.
Pomyślałem: „Pandemia się skończyła”.
Bawcie się dobrze. Tylko to nie był koniec.
Po trzydziestu minutach bez przerwy
zadzwoniłem do żony z przeprosinami.
Potem minęło 40 minut bez przerwy.
My nigdy nie doszliśmy do 40 minut.
Nawet licząc z obiadem.
Nie dałbym rady wytrzymać 40 minut. Mam swoje życie.
Gdzie mój telefon?
Po godzinie zacząłem płakać do poduszki w słuchawkach na uszach.
Nie chciałem wiedzieć, że tacy ludzie istnieją.
Wstałem o siódmej. Wciąż było ich słychać!
O siódmej rano! Chwila.
To tylko film pornograficzny.
Porno. Od razu mi ulżyło.
Potem się zdenerwowałem. Kto pod koniec pandemii
opryskuje pokój, jak Frank?
Ohydny facet. Okropieństwo.
Nie zamierzam osądzać ani was, ani waszych związków.
Single? Po ślubie? Nie wiem.
To skomplikowane sprawy. Nie jest łatwo.
Gdy spikniesz się z nową osobą,
czy zdecydujesz się na związek?
Jeśli tak, oboje się zmienicie.
Okryjecie dziwne hobby. Będziecie robić dziwne rzeczy
i dziwnie wyglądać. Nastaną zmiany.
Z czasem dowiecie się niespodziewanych rzeczy o sobie.
Okazuje się, że żona nie lubi, gdy czytam.
To może być cokolwiek. Książkę, gazetę, tekst na opakowaniu płatków śniadaniowych.
Wcale nie myśli sobie wtedy: „Potrzebuje czasu dla siebie”.
Nie. Myśli: „Nudzi się. Opowiem mu historię o mojej siostrze w pracy”.
„Czyta książkę. Musi być naprawdę znudzony.
Opowiem mu o nowej umowie najmu mojej mamy”.
Uwielbia też gadać późno w nocy.
Akurat wtedy, gdy kładę głowę na poduszce
i wyłączam światło.
Najchętniej o raku,
porwaniach dzieci i końcach świata.
O wszystkich najgorszych wiadomościach dnia.
Rozsiewa je po mojej stronie łóżka.
Gdy sobie ulży, zaczyna chrapać.
Gasną światła, a ona: „Gadałam z twoją mamą przez telefon.
Ma taki stary głos. Pewnie długo już nie pożyje.
Głaskałeś ostatnio kota? Wyczułeś guzek na karku?
Kot Carol ma raka. Narośl jest rozmiarów kapelusza.
Mówiłam, że rozmawiałam z twoją mamą?
Kto jest starszy, twoja mama czy tata?
Czuję, że jedno z nich nie dożyje Gwiazdki.
Nie do wiary, że nasze córki wkrótce wyjadą na studia.
Strach pomyśleć, że będą mieć do czynienia z tyloma okropnymi facetami.
W sumie strach pomyśleć,
co robią teraz w pokojach z telefonami.
Córki Carol robiły zdjęcia swoich pipek
i wrzucały je online.
Może nasze córki robią teraz to samo?
Nieopodal naszej sypialni, korzystając z rodzinnego abonamentu?
Rozmawiałam z twoją mamą przez...”
Wpatruję się w sufit przez kolejne sześć godzin,
czekając na świt,
żebym mógł zrobić sobie kawę i uciec temu diabłu z łóżka.
Nie powinniśmy już spać razem.
Nie każdej nocy, tylko od czasu do czasu.
Obyście znaleźli miłość w życiu.
Obyście byli tak szczęśliwi jak ja.
Nie powinno się to sprowadzać do dożywotniego wyroku
wspólnego spania w tym samym łóżku.
Proponuję więc: „Dziś śpimy osobno.
Któreś z nas weźmie poduszkę, da kopniaka drugiej połówce
i wybiegnie z sypialni w środku nocy”.
Może być o 10. Wcześniej damy sobie buziaka.
„Kocham cię. Do zobaczenia rano”.
Nie chce. Wciąż wierzy, że jesteśmy młodzi.
Na początku związku trzeba spać razem.
Młodzi, atrakcyjni, zakochani.
W nocy kochacie się trzy razy.
Potem zasypiacie jak precelki: ze stopą przy twarzy do góry nogami.
I się wysypiacie.
Śpicie tak przez pełne osiem godzin.
Rano budzicie się rześcy i zakochani.
Spoglądacie na siebie, mówiąc: „Jutro to samo”.
Mówicie też: „Pora na poranny seks”.
U nas tak się nie mówi.
Rano jesteśmy zajęci sprzeczaniem się o to,
kto z czyjej winy nie spał w nocy.
„To twoja wina. Coś jest z tobą nie tak”.
„Nie, twoja. Idź się przebadać.
W nocy to coś, co masz w środku chce się wydostać”.
Prawda jest taka, że oboje jesteśmy winni, bo mamy po czterdziestce.
A po czterdziestce szanse na wyspanie się w nocy
wynoszą średnio 50%.
Pięćdziesiąt dla jednej osoby.
Pięćdziesiąt procent,
bo powoli umieracie.
Ciało chce was udusić, a technologia utrzymuje was przy życiu.
Pięćdziesiąt procent szans na dobry sen.
Nie dlatego, że przesadziliście z kokainą.
Nie. Wystarczyło zjeść ciasteczko po 18.
„Donna zjadła ser na imprezie. O nie!
Będzie jej trudno oddychać przez tydzień”.
„Bob wypił trzy piwa. Witamy w Pierdzichowie.
Tej nocy nikt nie zaśnie”.
Moja żona ma wiele problemów. Zgrzyta zębami przez sen.
Ze złości zgrzyta zębami, szlifując je do dziąseł.
Zamiast szukać przyczyny, przepisano jej
ochraniacz rodem z rozgrywek NFL
i kazano nosić jak gryzak ze sklepu zoologicznego.
W ciągu miesiąca przegryza średnio cztery, jak wściekły bóbr.
Budzę się z kawałkami plastiku na twarzy.
Jest niebieski i świeci w ciemności.
Po tym wiem, czy w nocy będzie bara-bara.
Gdy w nocy zauważę coś świecącego na niebiesko...
Marne szanse.
Nie tej nocy, bo ma na sobie sprzęt.
W kasku z ochraniaczem, wysmarowana maścią z eukaliptusem
gramoli się do łóżka z nogami owłosionymi jak koala.
Jak wściekły koala przed eliminacjami do Green Bay Packers.
W nocy wychodzi na siku nawet siedem razy.
Jako jedyna kobieta cierpi na przerost prostaty.
Gdy chodzi, strzyka jej w kostce.
Tak głośno, że słychać!
Mniej w ciągu dnia, gdy jeżdżą śmieciarki i słychać dmuchawy do liści.
Wtedy prawie wcale.
O trzeciej nad ranem natomiast ten odgłos rozwala system.
A jej próby oddychania z ochraniaczem...
Jakbym spał z Darthem Vaderem owiniętym folią bąbelkową.
Oto kolejna zachęta do małżeństwa.
Dziwnie jest być człowiekiem.
Dziwne mamy przeżycia.
Wiem, bo jestem człowiekiem. Jest dziwnie.
Celem naszej egzystencji
jest tworzenie więzi z ludźmi.
Przyjaźni, związków, małżeństw, nowych znajomości.
Gdy kogoś pokochamy, nawiązujemy z nim więź,
zaczynamy się o niego martwić. Miłość oznacza troskę.
Dziwnie tak żyć. Dlatego wszyscy są na haju.
Po pierwszej wizycie
z córką u lekarza, gdy była jeszcze niemowlakiem
nie przespałem ani jednej nocy.
Z ogromu miłości i troski jednocześnie.
Dziwne to życie. Cudowne, lecz przerażające.
Lekarz mówi: „Wszystko w porządku”.
„Dobrze”.
- „Jedna rzecz”. - „Cholera, co takiego?”
Oblałem się potem.
„To nic takiego, ale jej głowa jest w piątym centylu”.
„Co to oznacza?”
„Głowy 95% dzieci w jej wieku są większe”.
- „Co?” - „Tylko 5% dzieci w jej wieku
ma taką małą głowę jak pańska córka”.
„Rzadko je widać. Przemykają chyłkiem
mrocznymi alejkami”.
„Co?”
„To nic takiego. Zalecam kontrole co pół roku”.
„Dobra”.
Wróciłem do domu.
Posadziłem ją na podłodze i zacząłem dmuchać w usta.
„Dalej, rośnij”.
Dwa lata paniki. Niepotrzebnie. Każda głowa rośnie.
Po centrum handlowym nie chodzą ludzie z głowami
rozmiarów piłek do ping-ponga i czapkami z nakrętek od butelek.
Każdy rozmiar głowy jest w porządku.
Strach nie powinien tamować miłości.
Im więcej miłości, tym mniej strachu. To wymaga praktyki.
I tak nie macie pojęcia, co porabiają wasi najbliżsi.
Mają własne tajemnice i własne życie. Nie odpowiadacie za nich.
Nawet za własne dzieci!
Gdy córka wróciła po pierwszym roku studiów do domu,
powiedziałem: „Jesteś dorosła. Witaj w domu.
Napijesz się wina do kolacji? Jesteś już dorosła.
- Wina?” - „Dzięki, nie piję.
Nie lubię alkoholu”.
Pomyślałem: „Super ze mnie tata”.
„Wolę palić zioło”, odparła.
„Od kiedy?”
„Pierwszej klasy liceum”.
- „Gdzie?” - „W moim pokoju”.
Przez cztery lata miała piątki.
Nawalona pod moim dachem. Uwielbia zioło.
Sęk w tym, że ja bardziej.
A przez cztery lata nie paliłem, by dawać
dobry przykład dzieciom.
Cztery lata łykałem garściami
gumy z melatoniną, by się wyluzować
i w końcu zasnąć.
A ta jarała na drugim końcu korytarza.
W rodzicielstwie najważniejsze jest, by stworzyć dobrych ludzi.
Na świecie jest pełno złych ludzi. Jest też sporo dobrych.
Złych już nie zmienimy,
lecz możemy uzyskać nad nimi przewagę liczebną.
Brzmi prosto.
Źli ludzie nie mają dobrych dzieci, tylko gówniaki.
To one robią rozróby w knajpach, wpadają do studni.
Nie wiem, po co je wyciągają.
Kto wpada do studni? Tylko gówniaki.
Wkrótce znowu wpadnie.
Mogłoby się wydawać, że łatwo jest zmienić kogoś złego.
Tak podpowiada zdrowy rozsądek.
Jeśli trochę wyhamujesz, twoje życie się poprawi.
Spróbuj dogadywać się z ludźmi.
Nie zależy ci na nich, ale będzie ci się lepiej żyło.
Będziesz mniej zestresowany. Po prostu się uspokój.
O nic więcej nie prosimy.
Po prostu rób mniej, niż do tej pory.
Małe kroczki.
Nie afiszuj się jajami, jadąc furgonetką.
Dlaczego to robisz?
Co z tobą nie tak? Dlaczego to robisz?
Przewożę dzieci i staruszków.
Nie musisz wciskać im swojego sprzętu do gardeł.
Bycie dobrym wymaga wysiłku. Wiem, że jesteście dobrzy.
Zawsze mam dobrych ludzi na widowni.
To wymaga pracy. Pewnie za kierownicą dajecie czasem czadu.
Pewnego pięknego dnia włączacie się do ruchu
i sami się dziwicie swoim zachowaniem.
„Nie dzisiaj, staro prukwo. Nie wciśniesz się przede mną.
Czuję na sobie ten wzrok, ale mam to gdzieś.
Nie dzisiaj, raszplo. Zapomnij”.
Skąd się biorą takie zachowania?
Trzeba nad sobą pracować. Być miłym dla kelnerów.
Bądźcie mili. Sądzicie, że chętnie wam usługują?
Gdy przekraczasz próg restauracji,
nie stajesz się królową.
Kelnerzy nie chcą ci usługiwać, ale taką mają pracę.
Muszą zarobić, żeby mieć na mieszkanie
i działkę koki w drodze do domu.
Jako były pomocnik kelnera
radzę wam, żebyście byli mili. Inaczej ktoś poliże wam bułeczki.
Dla pracowników telefonicznej obsługi klienta także.
Czy dzieciaki z Indii chcą doradzać przez telefon?
Nie. Pragną utrzymać swoje rodziny.
Wyobraźcie sobie, jak mówią o nowej pracy kolegom.
- „Dostałem pracę”. - „Jaką?”
„Pomagam Amerykanom naprawiać komputery przez telefon”.
„Co ty!
- Przecież nie masz komputera”. - „Wiem”.
- „Ledwo mówisz po angielsku”. - „Wiem”.
- „Zginiesz”. - „Zaczynam od jutra”.
Ja udzielam wsparcia niemowlakom podczas lotu.
Tak. Jestem po ich stronie.
Zwykle siedzę obok biznesmena, który narzeka.
„Czy ktoś uciszy tego bachora?”
Chwila. Sam się ucisz. Jesteś dorosły.
Masz owłosione ramiona i portfel.
Jesteś tu z własnego wyboru, w przeciwieństwie do niemowlęcia.
Żadne nie chce lecieć na wysokości 30 tysięcy stóp, bo różnica ciśnień
dosłownie zgniata im kości.
Do tego siedzi na wysokości dupsk ludzi w średnim wieku,
z których uchodzą śmiercionośne gazy.
Niemowlę czuje się niedobrze
i ma prawo się drzeć.
Wszyscy powinniśmy się drzeć,
ale tylko on szczerze okazuje emocje.
Dla jasności, nie lubię dzieci.
Stworzyłem dwójkę i nadal za nimi nie przepadam.
Nie ufam osobom, których rytm uderzeń serca widać przez ciemiączko
i nie potrafią chodzić, bo mają nogi jak z waty.
Nie lubię ich, ale gdy płaczą, to chcą być gdzie indziej.
Dajcie im wyć w kościele, knajpie czy samolocie.
Za wcześnie na takie wycieczki. Po co je tak ciągać?
Szczęśliwe niemowlę siedzi w domu.
W 22 stopniach, rozebrane, oblepione płatkami śniadaniowymi.
Wyjada karmę z miski dla kotów i jest szczęśliwe.
A wy wychodzicie z domu i dajecie jej kokardkę na głowę,
żeby nikt nie wziął jej za chłopca.
Wygląda na chłopca. Potrzebuje więcej czasu.
Wygląda na faceta. Pracownika portowego w średnim wieku.
Dajcie jej rok, niech się dopasuje. Wtedy z nią wyjdziecie.
Chcecie ponarzekać na maluchy,
które siedzą w klasie biznesowej? Chętnie posłucham.
Powinni tego zabronić.
Często latam i nie jest łatwo,
gdy wciskają mnie do klasy ekonomicznej
między dwóch zawodników sumo w dresach,
którzy przez sześć godzin wcinają precle jak modliszki.
A na moim miejscu siedzi golasek, sączy mimosę
i pokazuje mi środkowy palec przez zasłonkę.
Wtedy jest ciężko.
Dobrze wiem, czemu się denerwujemy, gdy dzieci płaczą na pokładzie.
Wszyscy się boimy. Ten biznesmen także.
Latanie to straszne doświadczenie.
Niewiele się różnimy od dzieci.
Sam się boisz, a dziecko woła o pomoc, więc się wściekasz.
Dlatego pierwsze dwa lata warto zostać w domu. By czuć się bezpiecznie.
Wyrobić w sobie ułudne poczucie kontroli nad światem.
W domu przynajmniej wiecie, gdzie jest papier toaletowy i łyżki.
W podróży pojawia się niepewność.
Miło spędziłem z wami czas.
To było wyjątkowe doświadczenie. Uwielbiam was,
ale podróż miałem ciężką.
Podczas kontroli bezpieczeństwa byłem jak uczeń,
który dostaje burę od dyrektora.
Dosłownie od wyjścia z domu sprawdzali moje torby.
- „Czyja to torba?” - „Cholera, moja”.
- „Czy jest w niej woda?” - „Możliwe”.
- „Idiota z pana”. - „Niektóre rzeczy mi wychodzą”.
Po przybyciu do hotelu niepewność narasta.
Jak działa klucz? Winda?
Pilot do telewizora? Kaloryfer?
Czyje są te kręcone włosy?
Jak włączyć tę cholerną lampę?
Dlaczego jest tyle lamp? Nigdy nie wiem, gdzie jest włącznik.
Na podstawie? Na ramieniu? Może jest łańcuszek? Gdzie jest włącznik?
Na kablu pod stolikiem? Bezlitosne skurczybyki.
Jestem obcym w obcym mieście. Walczę o przetrwanie.
Łatwiej podróżować się nie da.
Samotnie, z torbą na kółkach. Podróż z rodziną
to dopiero cyrk na kółkach. Wakacje rodzinne? Nie róbcie sobie tego.
Proszę. Rodzina to kwintesencja złej organizacji.
Ten układ ledwo funkcjonuje w domu.
Po co wyjeżdżać?
Zawsze jestem taki głupi.
Myślę, że po dotarciu na miejsce będzie fajnie.
Podróż to mordęga, ale w hotelu odpocznę.
Nie, idioto.
Zupełnie jak w reality show: rzucają ci kłody pod nogi,
o jakich nawet nie śniłeś. Skąd się biorą te pomysły?
„Meduza poparzyła pana żonę w pochwę. Akcja”.
„Pana teściowa zagaduje do kelnera po hiszpańsku
i wygłasza rasistowskie uwagi. Akcja!”
Lo siento.
„Twoja młodsza córka dostała w nocy wysypki.
Do szpitala jest kilka godzin jazdy. Co robisz?”
Co robię?
Z dna plecaka wyciągam zabrudzony lek przeciwhistaminowy,
zdejmuję z niego włosy i jej podaję.
Potem ją kładę i mam nadzieję, że rano się obudzi.
Nie jestem lekarzem, tylko pijanym ojcem na wakacjach.
Ciekawostka. Dzieci też chcą wracać do domu.
Żadne dziecko nie chce siedzieć w hotelu z półnagimi rodzicami.
To jedyne osoby, którym mogą podpaść.
Całe dzieciństwo schodzą im z drogi.
Chowają się na drzewach, stosach liści, zostają na noc u przyjaciół rodziny.
Za młodu bawiłem się z kolegami w rurze ściekowej.
Ścieki z całego miasta spływały tą rurą do jeziora.
Tak, bawiliśmy się w miejskiej rurze ściekowej.
Najlepsze w niej było to, że nasi rodzice nigdy
by nas tam nie szukali.
„Dawno nie widziałam Toma. Może bawi się w ściekach?”
„Nie”.
Przerażające miejsce.
Były w niej duchy i ten klaun z horroru.
Było strasznie.
Ale wolałem siedzieć w rurze niż pokoju hotelowym
na skraju łóżka i czekać, aż tata wyjdzie z łazienki
po półtorej godziny.
„Co to za odgłosy?
Przypominają niedźwiedzia, który szuka balonów w śmietniku”.
Wychodził po godzinie ze słowami: „Lepiej tam nie wchodź”.
„Muszę. Nie ma innej łazienki”.
Toksyczne opary od wejścia.
„Czemu tu wali jak w starym sklepie zoologicznym?”,
myślę, stojąc po kostki w wodzie. „Co się stało?”
Ach, to dzieciństwo, prawda?
Tkwisz po skarpetki w miejscu, gdzie nie chciałeś jechać.
Bycie dzieckiem przypomina życie zakładnika.
Porywacze wloką cię ze sobą przez 18 lat.
Nie masz pieniędzy ani dowodu tożsamości. I tak 18 lat.
Nigdy nie decydujesz o sobie.
- „Wsiadaj”. - „Dokąd jedziemy?”
„Masz wsiadać”.
Dziękuję wam za przybycie.
Byliście wspaniałą widownią. Dziękuję wam bardzo.
Z całego serca. Dbajcie o siebie.
I do zobaczenia następnym razem. Dziękuję.
Napisy: Maria Tymczyńska