Downloaded from YTS.MX
BİR NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Hanımlar ve beyler!
Official YIFY movies site: YTS.MX
Tom Papa'ya bir alkış!
Çok teşekkürler.
Şu hâlinize bir bakın.
Hâlâ hayattasınız. Aferin.
Sizinle gurur duyuyorum.
Bunun için çok teşekkür ederim.
Burada olmak çok güzel. İyi vakit geçireceğiz umarım.
Çok heyecan verici zamanlardan geçtiğimiz söyleniyor.
Korkunç diyenler var. Buna katılmıyorum.
Çok heyecan verici zamanlar bunlar.
Tüm kuralları değiştirdiklerinde istediğimiz her şeyi yapabiliriz.
Bence milyarderleri kaçıralım.
Neden olmasın? Bir sürü sorunumuz var. Tüm para da beş kişide.
Onları haklayalım. Bizi kim durduracak?
Milyarder olanlarla sorunum yok. Bravo onlara.
Çok çalışıp dünyayı değiştirdin.
24 saatliğine milyarder olabilirsin.
Sabaha fakirlere para dağıtmaya başlamazsan
seni haklamaya geleceğiz.
Bir milyar doları hayal etsenize. Ben öyle bir rüya bile görmüyorum. Siz?
Milyar dolara sahip biri...
Hayır, eskiden büyük hayallerim ve beklentilerim vardı.
Artık yok.
İşte bu millet. Zaten bunu yapıyoruz.
Başardınız. Aferin.
Gerçekten de bu kadar sadece.
Benim için iyi bir gün kullanıcı adımı ve şifremi bulmak zorunda olmadığım gün.
Harika bir gün.
Çok kötü bir durum. Eğlenmek üzeresiniz,
kullanıcı adınız ve şifreniz buna engel oluyor.
Daha kötüsü yok.
Dünyada savaşlar ve yangınlar falan olduğunu biliyorum ama bizim için...
Bizim için
daha kötü bir şey yok.
Eski zamanlardaki ya da masallardaki gibi
sihirli bir parolayla maceraya çıkıp harika bir şey
elde etmiyorsunuz.
Kapıdan geçmek için parola gerekir,
karanlık ormana girer ve konuşan bir kargayla dost olursunuz.
Söğüt sopasıyla, iblisle dövüşürsünüz ve parolayı alırsınız.
Sonra kapılar açılır ve bir tekboynuzlu sizi
bir büyücüye götürür. O da size altın akçe verir ya da cinsel kıyak geçer.
Biz ise aletlere saatler boyunca her şeyimizi veririz,
aile sırlarımızı, annemizin kızlık soyadını,
lisede kiminle seviştiğini... Ama hiçbir şey elde etmeyiz.
Ana okulundaki o kare oyununu oynarız.
Karenin içinde trafik lambası var mı?
Karenin içinde kamyon var mı? Karenin içinde rahmetli nenem var mı?
Şifresini bilmediğiniz e-posta adreslerine
kodlar gönderirler.
Sonunda şifreyi bulursunuz.
Büyücüler cinsel kıyak mı geçiyor? Hayır.
Elimize ne geçiyor? Pizza uygulamasından sipariş verebilmek. Yaşasın!
Yaşasın!
Keşke üç saat önce telefonla arayıp sipariş verebilecek kadar
cesur olabilseydim.
Ama artık insanlardan korkuyorum.
Pizzacıdaki 16 yaşındaki müdür bana ne soracak, bilmem
ama korkutucu olacak.
Bundan kaçış yok. Hepimiz değiştiriliyoruz.
Metaverse'e sürüklenip robotlaştırılıyoruz şu anda.
Bunlardan önce farklı biriydiniz, hatırlıyor musunuz?
Telefonsuz dışarı çıktığınızda bunu görebiliyorsunuz.
Hiç telefonu evde bıraktınız mı?
Yanlışlıkla tabii. Bilerek yapmazsınız.
Telefonsuz gününüzü geçirdiniz mi?
Ne kadar harika bir gün!
Öğürerek ağlamayı ve yabancıların paçalarına yapışıp
yardım istemeyi aştıktan sonra tabii.
Bunları aştıktan sonra sihirli bir gün oluyor.
Kendi düşüncelerinizle dolanıyorsunuz.
Benjamin Franklin de böyle hissetmiş olmalı.
Etrafta dolanıp uçurtmaları, şekerleri ve frengiyi düşünmüştür.
Bundan kaçış yok. Her şeyi çok kolaylaştırıyorlar.
Telefonsuz seyahat ettiğinizi düşünün.
Yarın havaalanına gidip
telefonunuz olmadan uçağa binip üç günlüğünü gittiğinizi?
Korkunç bir fikir. Havaalanına nasıl varacaksınız?
Bu iyi bir soru. Havaalanına nasıl varacaksınız?
Uber'e dumanla ulaşılıyor mu?
Peki ya havaalanına vardığınızda uçuşunuz ya da biniş kapınız değişirse?
Nereden bileceksiniz?
Bilmeyeceksiniz.
Ölene kadar havaalanında dolanacaksınız.
Havaalanındaki bir dükkânın önünde öleceksiniz.
Mobil ödemeniz olsaydı sizi kurtarabilecek şeylerle dolu bir yerin önünde.
İyi bir son olurdu.
Olmaz mıydı yoksa? Ölüp cennete gittiğinizde
"Seni alamayacaktık ama elinden geleni yaptın" diyorlarmış.
"İçeri gir. Cennete hoş geldin. Tebrikler."
"Kullanıcı adın ve şifren ne?"
Bilmiyorum.
İki yıl önce ailelerimizle görüşemeyeceğimizi söylemişlerdi.
Hatırlıyor musunuz? Evet. Yapmayın. Eve gitmeyin.
Yüzünüz ailenizi öldürecek.
Hayır. Bu sene sana tatil yok. Evde kal.
Nefesin anneni öldürecek.
İki yıl boyunca ailemizle görüşmedik. Tanrım! Ne güzel günlerdi.
Hepimizin bahanesi aynıydı.
Gelmeyi çok isterdim ama yasak.
Bu seneki Şükran Günü'nü arkadaşlarımda geçirip eğleneceğim.
Aileler nimettir.
Aileler nimettir ama yine de can sıkıcılardır.
Anne babamla görüştüm. Tanrım! İyici şapşallaşıyorlar.
Babam anneme o matkap gibi olan
aşırı güçlü masaj aletlerinden almış.
Hiç bunlardan gördünüz mü?
Yaşlılara, üzerlerinde
denemeleri için sattıkları yeni işkence aletlerini?
Sorgu yok, ehliyet yok, eğitim falan yok.
Babam annemin omzuna nişan alıp tetiğe bastı öylece.
İyi değildi.
Derisini hamur harcı gibi topladı.
Annem kaçamıyordu. Babam aleti kapatamıyordu.
Annem oto yıkamadaki Shar Pei türü bir köpek gibiydi.
Evet, yumruyu çözdü.
Köprücük ve kürek kemiğini de.
Organları da dışarıdaydı artık.
Anne babamı çok seviyorum.
Peki yaşlılar için ne yapıyoruz?
Yaşlıları korumamız gerek. Neden yaşlandıkça
daha çok şey yapabileceklerini söylüyoruz?
O işler öyle yürümüyor.
Yapılacaklar listenize
70'inizden sonra bir şey eklemezsiniz.
70 yaşında kadar yapmadıysanız, yapmanıza gerek yoktur.
Annem televizyon izleyip
aktif yaşlılardan etkileniyor. Sonra gelip
"Babanla seyahate çıkacağız" diyor.
"Babanla yola çıkacağız."
"Seyahat etme zamanı."
Hayır.
Merdivenlerden korkuyorsunuz.
Sırt çantasıyla Avrupa'yı gezme zamanı değil.
Ayak bilekleriniz çöp gibi.
Babam Starbucks'taki rampayı üç denemede çıkabiliyor.
Kapıdan içeri dalacak momentumu sağlayıp
nerede olduğunu unutana dek.
Arabası hazır olmadığı için baristaya saydırıyor.
"Sen bilmezsin. Babanla ben aktiviteleri severiz."
"İki kişilik bisiklet kiralarız."
"Otele gideriz. İki kişilik bisiklet kiralarız."
Sakın.
Yetmiş yaşından sonra iki kişilik bisiklet çifte intihar sayılmalı.
Anlaşamayan, nereye gittiklerini bilmeyen
ve zıt yönlere dönen iki kişi iki kişilik bisiklette olmamalı.
Siz yük arabasına binmelisiniz.
Yük arabasına binmelisiniz, biz de sizi çekeriz.
Ördeklere yem verirsiniz.
Dizinizi izlemeniz için sizi saat dörtte eve bırakırız.
Yardım etmeye çalıştığımda, tavsiye verip
korumaya çalıştığımda da sinirleniyorlar.
Savunmaya geçiyorlar. "Ne yapacağımızı söyleme."
"Senin anne babanız. Seni biz yaptık."
Peki. Beni icat ettiğiniz için teşekkürler. Çok iyi ettiniz.
Ama işler değişti.
İşler değişti. Benim beynim hâlâ sağlam.
Sabah bulaşık süngerini kızartma makinesine koyan ben değilim.
Çocuklarımın bana yardım edeceği günleri iple çekiyorum.
İki kızım var. Bana yardım ediyorlar.
Yardımlarına minnettarım. Çoğu şeyi düzgün yapmam.
Sarhoş ve kafam güzel olduğu için
bunu yaptıklarını bilmelerine gerek yok.
Ama bazen kafam karışır.
"Baba, ocak hâlâ açık olmalı mı?"
"Hayır."
"Hayır, akşam yemeğini bir saat önce yaptım."
"Biraz suda bekletmemiz gerekecek."
"Bulaşık deterjanını köpürtün. Çarşamba hallederiz."
"Baba, dur işaretiydi o." "İyi ki gaza basıyormuşuz o zaman."
"Esrarlı sigaramı tut. U dönüşü yapacağım."
"Annene söyleme."
Biraz daha kibar olabilirler.
Peşine düşmüş bir ergen kızdan daha zalim bir şey yoktur.
Daha zalimi yok. Akıllılar,
kurnazlar ve zayıf yönlerine odaklanırlar.
Çok endişe vericidir.
Kızım mutfağa geldi
ve "Yan odada film izlemeye çalışıyoruz ve
nefesini duyabiliyoruz" dedi.
"Tamam, yapmam."
"Nefes almayı ve burada beraber yaşamayı bırakırım. Buna ne dersin?
Kız kardeşine beşlik çakıp Yenilmezler'i izlemeye gitti.
On altı yaşındaki diğer kızım bana ters ters bakıyordu.
Çok korkutucuydu. Altı yaşında beri benimle göz teması kurmamıştı.
"Granolayı çiğneme şeklini sevmiyorum."
"Neden öyle çiğniyorsun?" Bu da ne demek şimdi?
Granola bu. Büyük ve kıtır kıtır.
Daha küçük parçalara ayırmam gerek. Yoksa soluk borumu yırtacak.
Granolanı nasıl yiyorsun? Bir yılan gibi bütün olarak mı yutuyorsun?
Şeytanın çocuğu!
Bu kızım bu arada
Kuzey İrlanda sorunları döneminde
bana sormadan ve haber vermeden köpek sahiplenen kızım.
Pug! Evrak işlerini tek başına yapıp eve pugla geldi.
Pug nedir bilmiyorsanız köpekmiş gibi sunulurlar.
Köpek değiller.
Yağlı, yuvarlak, kıllı, hindi gibi bir vücutları var.
O şişko vücudu taşıyamayacak gibi görünen çırpı bacakları vardır.
Köpeklerin patileri olur.
Pugların uzun, takma tırnakları olan kadın parmakları var.
Bazılarında dört, bazılarında üç,
bazılarında da iki tane. Tavuk ayağı gibi.
Yüzleri de 80 yaşında eklem ağrısı olan bir adam gibi.
Gözleri de sanki farklı bir hayvana aitmiş gibi.
Sanki Tanrı onları yaratırken göz kalmamış
ve "İnek gözü verelim, bakalım ne olacak" demiş gibi.
Hiç uymuyor.
Zavallının gözleri kafa tasından sarkıyor gibi.
Göz kapakları kapanmıyor bile.
Onu sahiplendiğimizden beri gözlerini hiç kapamadı.
Günün her saati debelenip horluyor.
"Uyuyor mu şimdi? Yürüyüşe çıktık ama."
İlginç bir şey diyeyim.
İlginç bilgi. Eğer bir pug havuza düşerse hemen batar.
Meğer kafaları çimentodan yapılmış.
Dibe doğru yüzüstü batıyorlar.
O hâlde bile horluyorlar. Yandan balonlar çıkıyor.
Havuzda olduğunun farkında bile değil bence.
Bahçenin göz tansiyonunu yükselten yerine
geldiğini sanıyordur.
En iyi kısmı ise adı Frank.
Bence bu komik. Ona bağırdığında
sanki Sinatra ile bir filmde gibisin.
"Hadi ama Frank. Neden böyle yapıyorsun?"
"Değişmişsin Frank. Değişmişsin."
Dediğim gibi, safkan bir barınak köpeği.
Downey, California'nın acımasız sokaklarında bulunmuş.
Downey'yi bilmiyorsanız burası gibi ama daha çok bıçaklanma var.
Frank neden Downey, California'nın acımasız sokaklarındaydı?
Ya bir sorunu var ya da polislerden kaçıyor.
Frank'in bir sorunu var. Hem de çok.
Frank gittiği her yere işer.
İçeride ya da dışarıda, istediği her yere işer.
Bunu öğrenmemin sebebi Amazon'dan aldığım ultraviyole ışık.
Evet. Onu yaparken hiç görmedim.
O güzelim kadın ayakları ve şüphe uyandıran kocaman gözleriyle
koridordan geçerken görürdüm hep.
Onu hiç yakalamadım ama ultraviyole ışığı aldım
ve evi dolandım. Evimi mahvetmiş.
Mahvetmiş. Özellikle de ofisimi mahvetmiş.
Başlarda bir şey demedim. "Ya ben yapmışsam?" diye düşündüm.
Dikkatlice analiz ettikten sonra Frank olduğunu anladım. Çok aşağıda.
Ne yaparsınız? Başta sinirlendim. "Bunu nasıl idare edeceğim?"
Belki de arka kapıyı açık bırakıp yüzmeye gitmesine izin vermeliyim.
Sonra kontrol ettim.
"Hayır, onu muayeneye götürelim."
Belki bir mesane rahatsızlığı vardır.
Pug'ların içinde ödüllerden başka ne olduğunu bilmiyorum.
Belki idrar yolu enfeksiyonu vardır.
Veterinere götürdüm. Gayet sağlıklıymış it.
Her şey yolunda.
İdrar yolunda sorun yok. Enfeksiyon yok.
Veterinere göre asıl sorun
tıbbi olarak Frank'in bir adi olmasıymış.
Ne yaptığını biliyor ve yüzüme bakarken
yapmaya devam ediyor.
Sonra tüm sorunlarımızın çözümünü barındıran Amazon'a girdim.
Puglar için bezleri varmış.
Amazon'dan alabilirsiniz.
Zavallıca olduğunu biliyorum. Beze bile benzemiyor.
Kargocuların işlerindeki son zamanlarda giydikleri
cırtcırtlı sırt korselerine benziyor. Kıçından aşağı sarkıyor.
Pek işe yaramıyor gibi ama siyatik ağrısı canını çok sıkıyor.
Sinatra'ya saygımızdan ona alt bezi de demiyoruz. Pantolon diyoruz.
"Hadi Frank. Misafirimiz var. Pantolonunu giyer misin?"
"Tanrı aşkına!"
Köpeğe pantolon giydirmek tuhaf geldi, itiraf etmeliyim.
Doğru ya da doğalmış gibi gelmedi.
Ama sonra kısa sürede neler yaptıklarını düşündüm.
Ben çocukken sadece köpeklerdi.
Bahçede ağaca bağlı dururlardı.
Bir yere gittiğinizde dönmenizi beklerlerdi.
Bir saat, bir gün ve bir yıl bile olabilirdi.
Köpek sizi beklerdi. Hiçbir zaman babanıza,
"Tatile köpeği de götürebilir miyiz?" demezdin.
Seni de diğer ağaca bağlarlardı.
Ama şimdi başardıklarına bakın. Her yerde köpek görüyorum.
Kendi başlarına otele giriş yaptıklarını görüyorum.
Lükse restoranlarda martini içip
Hawaii'ye uçak bileti almışlar.
Bunu nasıl başardınız bilmiyorum ama başardınız köpekler.
İnsan dünyasının bir parçasısınız. Başardınız. Tebrikler.
Madem buradasınız, dilinizi kıçınızdan çıkarıp etrafınıza bakın.
Herkesin pantolon giydiğini göreceksiniz.
Çünkü aletimizin neye benzediğini biliyoruz ve onu örtüyoruz.
Hiç pug siki gördünüz mü bilmiyorum beyefendi.
Zamanında bir şeyler görmüş gibisiniz.
Belki içeride yatmışsınızdır da. Nasıl yaşadığınızı bilmiyorum.
Görmediyseniz gösterinden sonra internette bakın.
Hepiniz gösteriden sonra gizli sekmede arayın.
Görene kadar bekleyin. Tuhaf, şekilsiz
ve çok renkli at kılı kaplı.
Yanında geçtiğinizde sizi izler.
Şeytanın sizi gıdıklamak için kullanacağı bir şeye benziyor.
Pantolonunu giy.
Puglar her ne kadar iğrenç olsalar da bizler daha kötüyüz.
İnsanlar daha kötü.
Yaşadıklarımızdan sonra daha iyi oluruz sanmıştım.
Mikroplara karşı daha duyarlı, daha terbiyeli oluruz sanıyordum. Hayır.
Eskisi kadar iğrenciz. Öyleyiz. Korkuncuz.
Öksürmek geri döndü. Havaalanında yürüdüğünüzde
herkes deniz aslanı gibi dolanıyor.
Kimse ağzını kapamıyor. Her yere tükürük saçıyorlar.
Uçakta tırnaklarını kesen birini gördüm.
Evet. Teşekkür ederim. Neden?
Neden cebinde tırnak makası var ki en başta?
Diğer cebinde ne var? Kullanılmış diş ipi ve tuvalet kâğıdı mı?
Senin derdin ne?
Her yere tükürmeye başladılar yine.
Kocaman adam yürüdüğüm kaldırıma tükürür.
O kocaman, iğrenç, ince bağırsağından çekip getirdiğin tükürüklerden.
Diğer taraftan çıkmasına birkaç santim kalmıştı.
"Hayır, yukarı geri getireceğim" diyor.
"İnsanlar bunu görmek isteyecektir."
Kaldırımda uzaylı plasentası gibi duruyor.
Gözleri var, nabzı atıyor. Duyguları var.
Kanalizasyona sürüklenerek gidip kendini kopyalar.
Korona böyle ortaya çıktı.
Şaka yapmıyorum. Bu şekilde ortaya çıktı.
Bunlar erkeklerin yaptıklarına örnek. Bunların hepsini erkekler yapıyor.
Ben bir kadının burnunu mendilsiz sümkürdüğünü görmedim hiç.
Bunlar erkekler yapıyor. Çözmeye çalıştığımızı biliyorum.
Yarasa mıydı? Kanguru muydu? Laboratuvarda mı üretildi?
Bilmiyorum. Ama şundan eminim.
Erkeklerle bir alakası var.
Bunu bilirsiniz.
Adamın birinin bir yarasaya tuhaf bir şey yapması için
arkadaşıyla parasına iddiaya girdiğine eminsinizdir.
Bir laboratuvarın olduğu ara yola gittiler
ve birkaç kişi de etraflarına toplanıp tezahürat yaptı.
Biz de sonsuza dek maske takmak zorunda kaldık.
Elimizde değil. Erkekler korkunçtur. Korkuncuz.
İğrenciz. Buradaki her erkek kendi bahçesine işiyordur.
Kendi bahçesine... Değil mi? Evet.
"Hayır Tom, benimki yapmaz." Evet, yapar.
Garanti ederim. Sen bakmıyorken şezlongun, ızgaranın arkasına yapar.
Açıksa ızgaranın içine.
Evet, çünkü hoş bir ses çıkıyor.
Şunu bir düşünün, bu dünyadaki her zahmetli şey
erkeklerin korkunç bir şey yapması yüzünden
kuralların değiştirilmesiyle oldu.
Neden benzinlikteki tuvalete öylece giremiyorsun?
Neden zincirle kamyon tekerine bağlanmış anahtar veriyorlar?
Mısırlı köleler gibi etrafta taşıyoruz.
Neden? Çünkü orada erkekler vardı. Korkunç şeyler yapan korkunç erkekler.
Orası bir kuş banyosuymuş gibi oynamışlar.
Çüklerini el kurutma aletine sokmuşlar.
Evet. Dyson çıktığında bunu yapmıyor muydu sanıyorsunuz?
Bunu yapıyorlardı.
Kadınlar tuvaletinin de iyi olmadığını biliyorum.
İçeride yaptıklarınızdan dolayı değil.
Siz bakmıyorken erkekler oraya girip
sizin el kurutucularını kullanıyorlar.
Ama her ne kadar iğrenç olsak da hiçbir erkek şu gerçeğe karşı çıkmaz.
Sizin için iyiyiz.
Erkekler sizin için iyidirler. Sizi daha güçlü yapıyoruz.
Bağışıklığınızı güçlendiriyoruz. Bu salgının kötü olduğunu mu sanıyorsunuz?
Erkekler taşaklarını avuçlayıp
her yerdeki kapı koluna dokunmasaydı daha kötü olurdu.
O yüzden rica ederiz.
Erkeklerde olup da kadınlarda neden olmadığını
anlamadığım şey ise
kesinlikle hiçbir dayanağı olmayan
inanılmaz miktardaki öz saygı ve öz güven.
Ne kadar berbat olsak da her erkek
aynı zamanda herkesin onu istediğini düşünür.
Adam bahçesine işeyip dışarı çıkar ve "O kadın beni istiyor" diye düşünür.
Ama kadınlar da gezegendeki en sihirli ve güzel yaratıklardır.
Pamuk şeker tanrıçalar gibi etrafta süzülürler.
Yaşam ve aşk doludurlar.
Güzeldirler ve kendilerinden şüphe ederler.
"Şişman mıyım? Yaşlı mıyım? Saçımdan, gözümden, götümden nefret ediyorum."
O sırada da yanlarında evcil bir orangutanla dolaşırlar.
Aynaya bile bakmaz o.
Erkek kibrinin en üst noktası yaz dönemindedir.
Yazları herhangi bir yerde 80 yaşında bir adamın kolsu atletle
ya da daha da kötüsü
üstlerinde bir şey yokken sokaktan geçtiğini görürsünüz.
Kaldırımda tarihi geçmiş pişmiş tavuk gibi
kasıla kasıla yürürler.
Kas kütlesi kalmamıştır. İki tane kemikli tavuk kanadı sadece.
Bira memeleri rüzgârda savrulur.
Altın zincir ürkütücü vücut kılı ağına takılmıştır.
Genç kızlara asılacak kadar da yüzsüz.
Tanrım! Kadınların üstlerine çıkmamıza izin vermelerine inanamıyorum.
Gerçekten anlamıyorum. Kesinlikle lezbiyen olurdum.
Kızlarımın ikisi de heteroseksüel. "Odaklan, vaktimiz var" diye düşünüyorum.
Bunu yapmak zorunda değilsiniz.
Ben lezbiyen değilim.
Evli ve heteroseksüel bir adamım.
Yirmi iki yıldır aynı kadınla evliyim.
Teşekkür ederim.
Neler yaşadığımı bilmiyorsunuz.
Hayır, karım harika. Yirmi iki yıl... Çok iyi biri. Onu çok seviyorum.
Evliliğe saldırmayacağım.
Evliliğe inanıyorum. Hayat zor.
Beraber geçirebileceğin birini bulabilmek
iyidir. Hayatınızı daha da iyi yapabilir.
Doğru kişiyi bulup ne elde edeceğinize dair
beklentilerinizi düşürürseniz mutlu bir evlilik yaşarsınız.
Beklentilerinizi düşürün derken bunu küçümsemek için söylemiyorum.
Bence insanlar bu yüzden boşanıyor.
Bir ilişkide ne elde edeceklerine dair
çok fazla beklentilerinin olması. Çok fazla şey yok.
Çok fazla şey beklemeyin.
Buna kalkışırken de gözleriniz açık olsun. Aptal olmayın, akıllı davranın.
Evlenmeyi düşünen bir arkadaşım var.
Çok aptal biri. Bir moron gibi konuşuyor.
Kızla beş yıldır beraber. Bahsettiği şeyler de şunlar,
"İyi biri, ailesi oldukça iyi."
"Akıllı ama yeterince seksi olduğunu sanmıyorum."
"Bilemiyorum. Evlenmeyi düşünüyorum. Yeterince seksi mi?"
Kafan mı güzel?
Hayatın boyunca evlenmeyi düşünüyorsun.
Seksi olması umurunda olmaz.
Güçlü biriyle evlen. Süpermodelle evlenmek istemezsin.
Koltuğun diğer ucundan tutabilecek birini istersin.
Ağzındaki sigarayı çıkarmadan hem de.
Böyle biriyle evlenirsin.
Hayır. Bu iyi bir şey.
Bu akşam buraya gelen evliler için harika bir gece.
Harika vakit geçiriyorsunuz. Üzerinizde hiç baskı yok. Evlisiniz.
Partnerinizin eğlenip eğlenmediği bile umurunuzda değil.
Buraya bu yüzden gelmediniz. Başka biri bir saat boyunca konuşsun.
Kolay.
Buraya bir randevu için gelmişseniz
sizin için zor bir gece.
Çok zahmetli iş. İşlerin nasıl gideceğini gerçekten önemsiyorsunuz.
Onun mutlu olmasını istiyorsunuz. Çok fazla baskı var.
Randevular konusunda canımı sıkan da bu.
Bu akşam eve dönerken kavga ederseniz,
belki diyeceğim bir şey yüzünden,
bu akşam kavga ederseniz
tüm ilişki bu gece bitebilir.
Bu gece bitirebilirsiniz.
Çünkü öyle bir seçeneğiniz var. Ve bu korkunç bir seçenek.
Ayrılırsanız dizüstü bilgisayarınızı
ve şarj aletlerinizi alıp gidersiniz.
Saçını kestirip, havalı kıyafetler alıp tekrar dünyaya açılırsınız.
Herkese ne kadar harika olduğunuza dair tekrar yalan söylersiniz.
Ben de karımla aynı kavgayı yapabilirim ve ayrılmayız.
Ayrılmayız çünkü öyle bir seçeneğimiz yok.
Dünyanın en kötü kavgasını yaparız ama ayrılmayız.
Ben ayrılmam. Kavga ettiğimde ayrılmam. Kilere giderim.
Kilere gidip bir kutu kurabiye alırım.
Mini fırındaki yansımama bakıp tek tek onları yerim.
Ta ki o kadar iğrenç hissedip her ne dediyse
onu affedene kadar. Çünkü muhtemelen haklı.
Çünkü ayakta 24 adet kurabiye gömen bir canavarla evli.
Havalı kıyafetlere, saç tıraşına ihtiyacım yok.
"Saçını kestir" dediğinde kestiriyorum.
O kıyafet alınca ben de alıyorum. Kıyafete ihtiyacım olduğunu hatırlıyorum.
Evli çiftler bu şekilde birbirlerine benziyorlar.
"Hemen dönerim, spor ayakkabısı alacağım." "Bekle bir dakika."
"Bana da lazım."
"Öyle mi? Gelmek ister misin?" "Evet, gelmek isterim."
"Hadi gidelim. Spor ayakkabısı günü!"
Sonra ayakkabı dükkânına gidip evliler bölümünde otururuz.
Herhangi bir atletik etkinlik için yapılmamış spor ayakkabılarını getirirler.
Kocamanlar, beyazlar ve cırtcırtlılar.
Birbirimizi beklerken ayakta durmak için idealler.
"Çorap da ister misin?" "Aklımı okudun."
"Çorap, şort ve spor ayakkabı. Paketlemeyin. Hemen giyeceğiz."
İyi görünüyor muyuz? Hayır. İyi görünmüyoruz. Amaç da bu zaten.
Amaç birbirimizi diğer herkes için sikilemez hâle getirmek.
Sapığın tekinin ayakkabılarına bakıp
sana yazmasını istemeyiz. Aramızdaki iyi şeyi mahvederler.
"Peki ya seks Tom? Seks hayatı ne alemde?"
Herkes "Hayatın boyunca aynı kişiyle mi?" diye soruyor.
"Peki ya seks?" Büyüyün artık. Aptal seks.
Hayatınızdaki tüm aptalca kararların sebebi mi?
O seks mi? Seks eğlencelidir ama lunapark oyuncağı gibidir.
İlk kez bindiğinizde heyecan vericidir.
Öyle bir şey olduğunu bilmiyordunuz.
22 yıldır biniyorum.
Nasıl olduğunu biliyorum.
Eğlenceli ama sonunda aklınız karışır, mideniz bulanır ve uyumak istersiniz.
Geçenlerde New York'taydım.
Yan odadakiler sevişiyorlardı.
Çok gürültülü, çok ritmik ve neşeliydi. 15-20 dakika devam etti.
"Sanırım pandemi bitti" diye düşündüm.
İyi eğlenceler. Bitmedi. Devam ettiler.
25-30 dakika kesintisiz. Ara da yok.
Yarım saat boyunca. Karımı arayıp "Sana özür borçluyum" dedim.
Daha bitmemişti. 35-40 dakika. 40 dakika aralıksız aksiyon.
Biz hiç 40 dakikayı görmedik. 40 dakika boyunca mı?
Akşam yemeğini dâhil etsen bile hiç 40 dakikayı görmedik.
İstemezdim de. 40 dakika mı? Çekil üzerimden. Yapmam gerekenler var.
Telefonum nerede?
Bir saati bulunca kulaklık takıp ağlayarak uyudum.
Bu tür insanlar olduğunu bilmek istemiyorum.
Sabah 07.00'de uyandım. Hâlâ duyuyordum.
Sabah 07.00'de! Sonra bir durdum.
Bunlar insan değil. Porno çekiyorlar.
Porno bu. Çok rahatlamıştım.
Sonra da sinirlendim. Pandeminin sonunda
her yere Frank gibi attıran da kimdi?
Bir erkek. İğrenç ve berbat bir erkek.
Sizi ve ilişkinizin durumunu yargılamayacağım.
Bekâr ya da evli, bilmiyorum.
Bu işler karmaşıktır ve idare etmesi güçtür.
Zordur. Yabancı biriyle takılırsınız. Yürüyecek mi?
Durumlar değişecek. İkiniz değişeceksiniz.
İkinizin tuhaf hobileri olacak. Tuhaf şeyler yapacaksınız.
Tuhaf görüneceksiniz. İşler değişecek.
Eşiniz hakkında hiç beklemediğiniz şeyler öğreneceksiniz.
Eşimin bir şeyler okumamı sevmediğini yeni öğrendim.
Bir şeyler okumamı sevmiyor. Kitap, dergi, mısır gevreği kutusu...
Eşim bir şeyler okuduğumu gördüğünde, "Biraz sessiz olayım" diye düşünmüyor.
"Canı sıkılmış. İş yerindeki kız kardeşim hakkında bir şey anlatayım." diye düşünür.
"Kitap okuyor. Çok sıkılmış olmalı."
"Annemin yeni kira sözleşmesinden bahsedeyim."
Konuşmayı sevdiği diğer zamansa gecenin bir yarısı.
Gece yatağa girip, başımı yastığa koyup
ışıkları kapattığımda.
İşte o zaman kanserden,
çocuk kaçırmadan ve kıyametten bahsetmeyi seviyor.
Gün boyunca topladığı kötü şeyleri
yatakta benim tarafıma döküyor.
Üstündeki yükü atıp horlamaya başlayana dek.
Işığı kapatıp kapatmaz "Bugün telefonda annenle konuştum" diyor.
"Sesi çok yaşlanmış gibi geldi.
Onunla daha ne kadar vaktimiz var, merak ediyorum."
"Son zamanlarda kediyi sevdin mi? Ensesinde tümör var."
"Carol'ın kedisinde de vardı.
O kadar büyük ki şapka takmış gibi görünüyor."
"Bugün telefonda annenle görüştüğümü söylemiş miydim?"
Hangisi daha yaşlı? Annen mi baban mı?"
"İçlerinden biri bu Noel'i görmeyecek. Hissedebiliyorum."
"Kızlarımızın yakında üniversiteye gideceğine inanamıyorum."
"Korkunç adamların olduğu dünyaya açılacaklarını düşünmek korkutucu."
"Şu anda odalarında
telefonla yaptıkları şeylerden daha kötü değildir ama."
"Carol'ın kızları amlarının fotoğraflarını çekip
internete koyuyorlarmış."
"Sence de bizim kızlar şu anda bunu mu yapıyorlardır?"
"Altı metre mesafede aile paketi internetiyle?"
"Annenle telefonda konuştum."
Altı saat boyunca tavana bakıp
güneşin doğmasını beklerim ki
kahve içip yanına yattığım bu şeytan kadından uzaklaşabileyim.
Artık aynı yatakta uyumamalıyız.
Her zaman olmaz. Arada sırada eğlencelidir.
Umarım aşkı bulursunuz. Gerçekten.
Umarım benim kadar şanslı olursunuz.
Hayatınız boyunca eşinizle
aynı yatakta olacağınız anlamına gelmez.
Ona "Biri bu gece ayrılacak" diyorum.
"Biri yatığı alıp, diğerini tekmeleyip
gecenin bir yarısı öfkeyle ayrılacak."
Neden sabah saat 10.00'da yanağa bir öpücük kondurarak olmuyor?
"Seni seviyorum. Sabah görüşürüz."
Bunu yapmaz. Genç hâlimize takılıp kalmış.
Başlarda aynı yatakta olmalısın.
Gençsiniz, kanınız kaynıyor, âşıksınız.
Bir gecede üç kez sevişirsiniz.
Birbirinize dolanmış olarak, yüzünüzde bir ayakla uyuyakalırsınız.
O şekilde rahat da uyursunuz.
O şekilde sekiz saat deliksiz uyursunuz.
Dinç ve aşk dolu uyanırsınız.
Birbirinize bakıp "Bir daha yapalım" dersiniz.
"Sabah seksi yapalım" dersiniz.
Yaşadığım yerde bunu demeyiz.
Hayır, sabahları birbirimizi işaret edip
dün geceki uykuyu mahvetmekle suçlamakla meşgulüz.
"Sendin. Senin bir sorunun var."
"Hayır. Sen doktora görünmelisin."
"İçinde dışarı çıkmaya çalışan bir şey var."
İşin aslı ise muhtemelen 40 yaşını aşmış olmamız.
40 yaşından büyükseniz gece iyi uyumanızın ihtimali
yüzde 50'dir.
Yüzde 50. Sadece siz.
Yüzde 50 şans
çünkü yavaş yavaş ölüyorsunuz.
Vücudunuz sizi boğuyor ve teknoloji sizi hayatta tutuyor.
Yüzde elli ihtimal iyi uyku uyuyacaksınız.
Kokain partisi gibi çılgınca bir şey yaptığınız için de değil.
Hayır. Biri saat altıdan sonra kurabiye yediği için.
"Donna partide peynir yedi. Hayır!"
"Bir hafta boyunca düzgün nefes alamayacak."
"Bob üç bira içti. Üç bira... Osuruk Sarayı'na hoş geldiniz."
"Kemerleri bağlayın. Kimse bu gece uyumayacak."
Karımın bir sürü huyu var. Uykusunda dişlerini gıcırdatır.
O kadar öfkeli ki dişlerini sonuna kadar gıcırdatıyor.
Sebebini bulmuyorlar.
Onun yerine sporculara verilen ağızlıklardan verip
pet shop'lardaki çiğneme oyuncakları gibi ağzına tıkıyorlar.
Üç dört ay kızgın bir kunduz gibi dolaşıyor.
Yüzümde plastik parçalarıyla uyanıyorum.
Mavi ve karanlıkta parlıyor.
Evet, gece sevişip sevişmeyeceğimizi o şekilde anlıyorum.
Odada süzülen mavi bir şey görürsem
olmayacağını anlıyorum.
Bu gece değil. Ekipmanını takmış.
Başlığını ve ağızlığını takıp okaliptus merhemini sürer
ve tıraşsız bacağıyla yatağa koala gibi tırmanır.
Amerikan futbolu takımına girmeye çalışan kızgın bir koala gibi.
Bir gecede altı yedi kez işemeye kalkar.
Kadınların prostatının büyüyebileceğini bilmezdim. Ama onunki öyle.
Yürüdüğünde de bileği çıtlar.
Duyulur.
Gün içinde başka sesler varken duyulmaz.
Hiç duyulmaz.
Gecenin 03.00'ünde duyabileceğiniz en yüksek ses.
Ağızlıkla nefes almaya çalışıyor.
Baloncuklu naylona sarılmış Darth Vader gibi.
Bu yüzden siz de evlenmelisiniz.
İnsan olmak tuhaftır, değil mi?
Yaşadıklarınız tuhaf.
Bunu biliyorum çünkü ben de insanım. Tuhaf bir şey.
Burada olma sebebimiz insanlarla bağ kurmak.
Tüm olayımız bu.
İnsanlarla arkadaş olmak, onlarla çıkmak, evlenmek ve yeni insanlar yapmak.
Âşık olduğunuz ve bağ kurduğunuz herkes
daha fazla dert demektir. Her aşk bir endişedir.
Yaşamak için tuhaf bir yol. Bu yüzden herkes uyuşturucu kullanıyor.
Kızımı bebekken
ilk kez doktora götürdüğümde
bir daha asla uyuyamayacağımı düşündüm.
Bir şeyi hiç bu kadar çok sevip bu kadar da çok savunmasız hissetmemiştim.
Yaşamak için tuhaf bir yol. Her şey güzel ama korkutucuydu.
Doktor her şeyin iyi olduğunu söyledi.
"Tamam, güzel."
"Bir şey var ama." "Siktir. Nedir?
Hemen terlemeye başladım.
"Çok önemli değil kafası %5'lik dilimde."
"O da ne demek oluyor?"
"Kafaların %95'inden küçük demek oluyor."
"Ne?" "Evet. İnsanların sadece %5'i
kızınızınkinden küçük kafaya sahip."
"Onları görmezsiniz çünkü karanlık ara sokaklarda dolanırlar."
"Ne?"
"Çok önemli bir şey değil. Altı ayda bir kontrole gelin."
"Tamam."
Onu eve getirdim.
Onu oyun odasına götürüp ağzına üflemeye başladım.
"Hadi, büyü."
İki yıl panikledim.
Endişelenmeye gerek yoktu. Herkesin kafası büyür.
Alışveriş merkezinde yürüdüğünüzde pinpon topu kafalı,
şişe kapağını şapka gibi kullanan insanlar görmezsiniz. "Merhaba."
Hayır. Herkesin kafası normal.
Korku yüzünden sevmeyi bırakmamalısınız.
Sevdikçe daha az korkarsınız. Bunu yapmaya devam edin.
En yakınınızda olan insanların neler yaptığını bilmezsiniz.
Kendi gizli hayatları vardır. Onlardan sorumlu değilsinizdir.
Çocuklarınızdan bile.
Kızım üniversitenin ilk senesinde eve geldi.
"Artık bir yetişkinsin. Eve hoş geldin" dedim.
"Akşam yemeğinde şarap ister misin? Artık bir yetişkinsin."
"Şarap ister misin?" "Hayır, sağ ol. İçmiyorum."
"Alkol sevmem."
"Ne iyi bir babayım."
"Sadece ot içerim" dedi.
"Ne zamandır içiyorsun?" dedim.
"Lise birden beri."
"Nerede içtin?" "Odamda" dedi.
Dört yıl boyunca sınıf birincisiydi.
Evimde kafası çok güzelmiş. Ota bayılıyormuş.
Sorun şu, ben daha çok seviyordum.
Dört yıl boyunca da içmedim
çünkü çocuklarıma iyi örnek olmak istedim.
Dört yıl boyunca birazcık da olsa kafayı bulup
sonunda uykuya dalabilmek için
avuç dolusu melatonin sakızı yedim.
Koridorun sonundaki odasında bongdan çekiyormuş.
Öğrendim ki asıl amacım çocuklarımın iyi birer insan olmasını sağlamak.
Çok fazla kötü insan var. Çok fazla iyi insan da var.
Kötü insanları değiştiremeyiz.
Ama iyi insanların sayısını arttırarak kötüleri geçebiliriz.
Kolay olmalı.
Kötü insanlardan harika çocuklar çıkıyor değil.
Hayır, berbat çocukları oluyor.
Restoranlarda bir şeyleri devirdiklerini, kuyulardan düştüklerini görürsünüz.
Onları neden çıkardığımızı bilmiyorum.
Kim kuyuya düşer? İyi bir çocuk düşmez.
Yine düşecekler.
Kötü insanları değiştirmek kolay olmalı gibi, değil mi?
Kolay olmalı, aklın yolu bir.
Birazcık daha sakinleşip diğer insanlarla iyi geçinirsen
hayatın daha iyi olacak.
Başkalarını umursamadığını biliyorum ama birazcık sakinleşirsen
senin hayatın daha iyi ve daha az stresli olacak.
Fazladan bir şey yapmanı bile istemiyoruz.
Şu anda yaptığın şeyi daha az yap sadece.
Minik adımlar at.
Kamyonunun arkasına taşak asma mesela.
Bunu neden yapıyorsun?
Senin derdin ne? Bunu niye yapıyorsun?
Bir minivan dolusu çocuk ve yaşlı var yanımda.
Bizi otobanda aşağılamana gerek yok.
İyi olmak kolay değildir. Zahmetlidir. Sizler iyi insanlarsınız, anlayabiliyorum.
Gösterilerime her zaman iyi insanlar gelir.
Hepiniz araba kullanıyorsunuz. Arada sırada pislikleştiğinizi biliyorum.
Güzel bir günde herkes şerit değiştiriyor.
Sonra kendinizi şaşırtıyorsunuz. Birdenbire
"Bugün olmaz seni ihtiyar. Önüme geçmeyeceksin" diyorsunuz.
"Bana baktığını hissedebiliyorum. Ben sana bakmayacağım."
"Bugün olmaz buruşuk surat. Bugün olmaz."
Bu da neydi şimdi?
Çabalamalısın. Müşteri servisindeki insanlara iyi davran.
Onlara iyi davranın. Size hizmet etmek istediklerini mi sanıyorsunuz?
Hayır, onlar... Restorana girdiniz diye
kraliçeymişsiniz gibi davranamazsınız.
Size hizmet etmek istemiyorlar. İşleri bu.
Para kazanıp kiralarını ödemek
ve eve dönerken kokain almak istiyorlar.
Eski bir komi olarak söyleyeyim,
komilere daha iyi davranın. Yoksa ekmeklerinizi yalarlar.
Telefonda müşteri hizmetleri çalışanlarına iyi davranın.
Sizce Hindistan'daki o çocuklar iş olarak bize yardım etmek mi istiyor?
Hayır, aileleri hayatta kalsın istiyorlar.
Arkadaşlarına bu işe başladıklarını söylediklerini hayal edin.
"Bugün yeni bir işe girdim." "Ne işi?"
"Amerikalılara telefon üzerinden bilgisayarlarını tamir ettireceğim."
"Hayır!"
"Senin bilgisayarın bile yok." "Biliyorum."
"İngilizceyi zor konuşuyorsun." "Biliyorum."
"Seni öldürecekler." "Yarın başlayacağım."
Uçakta ağlayan bebekleri destekliyorum.
Evet, bebeklerin tarafındayım artık.
Hep şikâyet eden bir iş adamının yanında otururum.
"Şu çocuğu kim susturacak?" der.
Hayır, bir dakika. Sen sus. Sen bir adamsın.
Kıllı kolları ve cüzdanı olan bir adamsın.
Bu uçağa binmeyi sen seçtin. O bebek burada olmak istemiyor.
Hiçbir bebek 30.000 fit yüksekte iskeleti plastik şişe gibi
büzülsün istemez.
Orta yaşlı gaz torbalarının kıç hizasında
koltuğuna gidene kadar yüzüne osurulmasını istemez.
Hayır, o çocuk kötü bir durumda şu anda.
Uçakta ağlaması gerek.
Hepimiz uçakta ağlamalıyız.
Lanet uçakta dürüst davranan tek kişi o.
Açık konuşayım, bebekleri sevmem bile.
Sevmem. İki tane yaptım ve hâlâ sevmiyorum.
Kalp atışını kafasının üzerinde görebildiğiniz birine güvenmem.
Kabarık ekmek gibi faydasız ayakları var ve yıllarca ayakta duramıyorlar.
Hayır, bebekleri sevmem. Ama bir çocuk ağlıyorsa kötü durumdadır.
Kilisede, restoranda ya da uçaktadırlar. Bırakın da ağlasınlar.
Onları çok erken dışarı çıkardınız. Neden onları her yere götürüyorsunuz?
Onlar daha bebek. Evde bırakın. Evde mutlular.
Evde, 22 derece sıcaklıkta, çıplaklar ve gövdelerince cips yapmış hâldeler.
Kedi maması yiyorlar. Bu mutlu bir bebektir.
Dışarı çıkıp bir erkek sanılmasın diye
koca bir pembe bir fiyonk takıyorsunuz.
Erkeğe benziyor. Daha olmamış.
Adama benziyor. Rıhtımda çalışan orta yaşlı bir adama benziyor.
Ona bir yıl ver. Tamamlanmasına izin ver. Sonra onu dışarı çıkar.
Birinci sınıfta koltuğu olan çocuklar hakkında
bana şikâyet etmek mi istiyorsun? Seni dinlerim.
Bu yasak olmalı.
Çok seyahat ederim. Katlanması zordur.
Birinci sınıfa geçemedim mi, ekonomi sınıfında
pretzelleri peygamber devesi gibi yiyen iki sumo güreşçisinin
arasında altı saat boyunca sıkışıp kalıyorum.
Benim koltuğumda çıplak oturan bebek de mimoza içip
perdenin arkasından bana el hareketi çekiyor.
Katlanması zor.
İnsanların uçakta bebek ağlamasına neden sinirlendiklerini anlıyorum.
Çünkü korkuyorsunuz. İş adamları korkar. Hepimiz korkarız.
Yukarısı korkutucudur.
Çocuk olmaktan o kadar uzak değiliz.
Korkarsınız, yardım çığlığı duyarsınız ve cesaretiniz daha çok kırılır.
İki yıl boyunca evde olmanın güzel yanı da buydu. Orada güvendeydiniz.
Evreni kontrol edebildiğinize dair sizi yanıltıyor. Kontrol edemiyoruz.
En azından evde tuvalet kâğıdının yerini
kaşıkların nereye yerleştirileceğini biliyorsunuz.
Seyahat ettiğiniz anda belirsizlik başlıyor.
Sizinle harika vakit geçirdim.
Muhteşem bir deneyimdi. Hepinizi çok seviyorum
ama buraya gelmek çok zordu.
Güvenliğe gelir gelmez müdürün azarladığı
üçüncü sınıf çocuğuna dönüyorsunuz.
Evden çıkar çıkmaz güvenlik çantanızı tutup
"Kimin bu çanta?" diyor. "Siktir. Benim çantam."
"İçinde su var mı?" "Belki."
"Moronun tekisin." "Hayır. Elimden iş gelir."
Otele varınca daha fazla belirsizlik olur.
Anahtar nasıl çalışıyor? Asansör peki?
Kumanda? Termostat nasıl çalışıyor?
Bu kıvırcık saç kimin?
Lambayı nasıl açıyorum? O lanet lamba nasıl açılıyor?
Neden o kadar çok lamba var? Düğmesini asla bulamıyorsunuz.
Yerde mi? Gövdede mi? Zincir mi? Düğme nerede?
Masanın altındaki kabloya mı koydunuz? Kalpsiz orospu çocukları.
Tuhaf bir kasabada hayatta kalmaya çalışan tuhaf biriyim sadece.
Bu yapabileceğiniz en kolay seyahat.
Tekerlekli çantayla tek başınasınız. Bir de ailecek seyahat var.
Cehennem gibidir. Aile tatili yapmayın.
Yapmayın. Aile kötü bir organizasyondur.
Evde bile zar zor işler.
Neden yola götüresiniz ki?
Her zaman aptallık ederim.
Oraya varınca eğleneceğimizi düşünürüm.
Yol kötü geçecek ama vardığımızda kendime vakit ayırabileceğim.
Hayır seni moron.
Aklına bile gelmeyecek engellerle karşılaşacağın
tuhaf bir realite programındasın. Birden koşmaya başlıyorsun gibi.
"Karının vajinasını denizanası soktu. Koş!"
"Kayınvaliden komi ile İspanyolca konuşmaya çalışıyor
ve hafif ırkçı şeyler söylüyor. Koş!"
Lo siento, lo siento.
"En küçük çocuğun gece geç saatte kurdeşen dökmeye başladı."
"Saatlerce mesafede hastane yok. Ne yapacaksın?"
Ne yapacağım?
Sırt çantamın dibindeki kirli alerji ilacını çıkarıp,
üstündeki kılı alıp ona vereceğim.
Sonra onu yatağa bırakıp sabah sağ salim uyanmasını umacağım.
Doktor değilim. Tatilde olan sarhoş bir babayım.
Çocuklar da orada olmak istemiyor.
Hiçbir çocuk yarı çıplak anne babasıyla otele hapsolmak istemez.
Başlarını belaya sokabilecek kişiler sadece o ikisidir.
Çocukluğunuz onlardan kaçarak geçer.
Ağaç evde, yaprak yığınında saklanarak, arkadaşınızda yatıya kalarak.
Arkadaşlarımla gider borusunda oynardık.
Kasabadaki herkesin pisliğini alıp göle boşaltan gider borusuydu.
Evet, kasabanın bok borusunda oynardık.
Çok da severdik çünkü anne babamızın bizi bok borusunda aramayacağını bilirdik.
"Tom bir süredir görünmüyor. Sence boruda mıdır?"
"Hayır."
Bok borusu korkutucuydu.
Hayaletler ve O'daki palyaço vardı.
Korkutucuydu.
Ama otel odasında yatağın köşesinde
babamın tuvaletten çıkması için bir buçuk saat bekleyeceğime
boruda takılmayı yeğlerdim.
"O ses de ne?"
"Balon dolu çöplüğü karıştıran bir ayının sesi gibiydi."
Babam bir saat sonra çıkıp, "Yerinizde olsam girmezdim" der.
"Ama girmem gerek. Başka yer yok."
Zehirli bir sisin içinden geçerim.
"Neden burası antik bir pet shop gibi kokuyor?"
Çoraplarınız suyun içinde durursunuz. "Ne yapmış böyle?"
Çocukluk böyledir, değil mi?
Gitmek istemediğiniz bir yerde o çoraplarla sıkışıp kalmaktır.
Çocuk olmak zordur, değil mi? Rehin alınmak gibidir.
Sizi kaçıran iki kişi 18 yıl boyunca sizi oradan oraya sürükler.
Paranız yok, kişiliğiniz yok. On sekiz yıl boyunca.
Kendi başınıza karar veremezsiniz.
"Arabaya bin." "Nereye gidiyoruz?"
"Arabaya bin dedim."
Geldiğiniz için çok teşekkürler.
Muazzamdınız. Çok teşekkürler.
Yürekten teşekkür ederim. Kendinize iyi bakın.
Bir dahaki sefere görüşürüz. Teşekkürler.
Alt yazı çevirmeni: Fatih Kulaz