Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[dynamiczna muzyka]
[pokrzykiwania tłumu]
[w myślach] Jestem Waldi.
Waldemar Mocarny Pierwszy.
Jestem sportowcem.
To znaczy e-sportowcem.
[klepnięcie w plecy]
Spinasz się?
Weź wyluzuj, Waldi.
Chodź, czekają na nas.
[gwar publiczności]
[prezenter] Zapraszamy!
Już za chwilę rozpoczniemy kolejną rundę turnieju.
Przed państwem w prawym narożniku zespół, którego nie trzeba nikomu przedstawiać.
VIP-y! Brawa!
[oklaski i wiwaty]
Naprzeciw nich staną debiutanci: Three Kings!
[cisza]
Ale widzę, że ekipie Three Kings brakuje jeszcze dwóch zawodników.
Czekamy na Waldka Banasia i Staszka Lebiodę!
Halo, panowie, jesteście tam?
[odgłosy strzałów i jęków z gry]
[dynamiczna muzyka]
[zawodnik] Brawo, super.
- Dobrze! - Przejdźmy dalej!
- Uważaj teraz! - Jeden u mnie.
Mam.
Hej, kryjcie mnie.
[wciąga powietrze z frustracją]
- [kopnięcie w fotel] - Hej!
- [wiwaty i oklaski] - Tak! Tak!
[prezenter] Znakomite zagranie VIP-ów!
Mecz się zakończył. 1-0 VIP-y.
Teraz będzie ryczał.
[poruszenie]
Ej!
[krzyki publiczności]
[Waldi w myślach] Staszek. Mój ziom.
Mamy w życiu te same pirytety,
tylko coś mu się pół roku temu nie teges z hormonami porobiło.
Szuka dziewczyny.
I jak konkurs?
[Waldi w myślach] Mama.
Yyy… Turniej.
[Waldi] W ogóle nie kuma gier.
Oj, bo to takie zabawy dla amatorów.
[Waldi] Ale kocha mnie i wspiera moją e-sportową karierę.
Pokażecie za miesiąc na poważnym turnieju, a nie w jakimś takim byle jakim.
Wskakujcie.
- [mama] Chłopaki? - Tak?
Łapcie!
Three Kings. Trzej królowie.
[Staszek] XXXL. To dla ciebie.
- Waldi Mocarny Pierwszy. - Stanisław Waleczny Pierwszy.
[Staszek] Rudy.
Rudy! Rudy!
To dla ciebie!
Przy nim to my ze Staszkiem jesteśmy bambiki, leszcze.
Rudy to megapros.
Jakoś tak mało się cieszy.
Się ucieszy, jak wystartujemy w nich w turnieju.
I to nie byle jakim.
I kurka, Waldi, tłumy fanek i psychofanek.
[muzyka się kończy]
[przesuwanie mebli]
[głośny szum odkurzacza]
Mamo!
[mama] Ciocia przyjeżdża, musi być czysto.
Ale odkurzałaś już godzinę temu.
[odkurzacz nadal pracuje]
[melancholijna muzyka]
[Staszek] Lecisz, Waldi! No!
Dawaj! Dawaj!
Lecisz, stary, lecisz! Waldek, dajesz!
- No szybciej! - [inne dzieci też dopingują]
Dasz sobie radę!
No nie!
[muzyka cichnie]
[Staszek] Gramy dzisiaj?
Nie wiem.
Dzisiaj przyjeżdża ciotka mamy.
Mariolka.
Ta wiesz…
No to ci nie zazdroszczę, co nie?
Gramy, ale w nocy.
Chodź, chodź, chodź!
No co ty? Widzisz, że światła dalej zepsute.
Masakra, jak to niebezpiecznie. Dziecko samo wracające ze szkoły może…
[cisza]
Może w każdej chwili wpaść pod koła pędzących TIR-ów
i jednocześnie wpaść do studzienki kanalizacyjnej
na środku jezdni i utopić się w rzece kup.
- Pozwoli mu pani kiedyś samemu? - Jak naprawią te cholerne światła.
- [melancholijna muzyka] - [stukanie o stół]
[dzwonek do drzwi raz po raz]
- No cześć, kochana! - No cześć.
[Mariola] Nawet nie najgorzej wyglądasz. Korpolala. Fifirifi.
Straszny kawał mam do was z tego Kłodzka, no 500 kilometrów.
Ale wiesz, że machnęłam to na raz. Po prostu ludzie fatalnie jeżdżą.
Absolutnie fatalnie.
Powiem ci szczerze, że im lepszy samochód, tym gorszy kierowca.
A poza tym cały czas gdzieś po drodze są jakieś roboty.
Oni albo malują pasy, albo obcinają gałęzie, słuchaj,
albo coś tam porządkują,
jak by tego nie mogli zrobić w nocy, kiedy ludzie śpią, normalni i porządni.
Tylko robią to w dzień, jak każdy się śpieszy, ma coś do załatwienia.
[Waldi] Mógłbym i o niej kilka słów.
O cioteczce mojej mamy.
Ale jakoś nie mam mocy.
To załamanie nerwowe.
Walduś, ciocia przyjechała!
Przecież bym nie zgadł.
[Mariola] No cześć, kochany.
- Uu… Jesteśmy troszeczkę przy kości, co? - Uu… Jesteśmy troszeczkę nienormalne, co?
Cześć, chłopaku.
[całusy]
Ale ty masz tu porządek, Tereska. Jakbyś na księdza po kolędzie czekała.
A co? Ty nic innego nie robisz, tylko sprzątasz?
No, powiem ci szczerze, że w tym domu to tak, no… [prycha]
…brakuje troszkę życia. [śmiech]
Yy… Sorka. Sorka.
Sorka.
[Mariola] No fuj!
Moja psychika tego nie wytrzyma.
[Mariola] Które do lodówki?
A czy ja wam opowiadałam o moim starym pudlu?
Któremu wszystkie zęby wypadły?
O pudlu akurat jeszcze nie.
A bo on uwielbiał cukierki, słuchaj.
No i oczywiście wszystkie zęby mu poleciały, i te na górze, i te na dole.
I nie mógł jeść. To biedaczek zdechł.
I ja wtedy mogłam pojechać z moimi…
koleżankami.
Bo ja należę do takiego klubu.
No i my w różne miejsca wyjeżdżamy
i pojechałyśmy do Turcji, żeby…
A Walduś ma jakiś reumatyzm w rękach czy co?
Sam nie może sobie nalać?
[energiczna muzyka]
Ona jest nienormalna, prawda?
Bo kto normalny by tak do dziecka?
Walduś, jutro odpalasz rower.
A masz już dziewczynę?
Ale przecież ja przygotowałam pokój. I wszystko pościeliłam.
I w ogóle wszystko przygotowałam, na wypadek gdybym…
No widziałam, widziałam te zapasy dziadostwa w lodówce
na cały rok z hakiem.
Tylko że wiesz, ja…
nie zamierzam tak długo tutaj zostać.
Ja mam swoje życie.
Ja mam swoje plany. Rozumiesz? Ale ty chyba też masz jakieś plany, nie?
[piski pompki]
♪ Pompuj, pompuj, wypompuj zęzę ♪
♪ Bo pompa, przy pompie ♪
♪ Brakuje już rąk ♪
♪ Tajfun, tsunami, musimy się sprężyć ♪
♪ Bo leje tonami, więc wszyscy do pomp ♪
[Waldi wzdycha] Tak że tak.
♪ Pompuj, pompuj ♪
Wolisz do dziadka?
- A mogę z kompem? - Nie.
Wieś to wieś.
No to nie jest żaden wybór. Znasz moje życiowe pirytety.
Priorytety.
Znam, znam.
[poważna, ale energiczna muzyka]
Ciotka obiecała, że ci pozwoli trenować.
Powiedziałam jej, że turniej, kasa i psychofanki.
[śmiech mamy]
Powiedzieć ci bajkę?
Zrobię tylko badania i wracam, tak?
Tylko badania?
Śpij dobrze.
[całusy]
[muzyka się wycisza]
- [dźwięk komunikatora] - [Staszek] Waldi!
[strzały i wybuchy]
[oklaski]
[wiwaty]
Waldek! Waldek! Waldek!
[publiczność skanduje dalej]
[głosy publiczności cichną, wracają strzały i wybuchy]
[strzały cichną]
[dźwięk komunikatora]
Daliśmy wam fory!
Ta, jasne.
Żeby nie było płaczu, bambiki.
[modulowany głos] Osa, Komar, nie róbcie obciachu.
Three Kings, gratuluję.
[Staszek] Dzięki.
- The winner is Waldi Mocarny Pierwszy! - [śmiech kolegów]
[mama] Mocarny, do spania!
[Staszek prycha]
[melancholijna muzyka]
[wzdycha z satysfakcją]
[świergot ptaków]
[Waldi] Nie dałoby się w przychodni u naszego lekarza tych badań załatwić?
I dla mamy lepiej by było, i dla mnie.
Nie musiałbym zostawać z tą psychopatką.
Czuję, jakby mnie czarna dziura zasysała albo jakbym leciał w otchłań.
W otchłań rozpaczy.
[krzyk]
Dietetyczne kluski na mleku sojowym?
Ale ja nie będę tego jadł.
Ja chcę kurczaczka z chrupiącą skórką.
[wilgotne plaśnięcie]
Pierwsze koty za płoty.
No, obniżamy poprzeczkę.
Ale najważniejsze jest to, że sam to ugotowałeś.
[wzdycha ciężko] Przepraszam.
[drzwi się otwierają]
- [szum wody z kranu] - [Mariola płucze gardło]
[dynamiczna muzyka]
[Mariola] Walduś!
Samo się nie posprząta!
[Waldi wzdycha]
Tłuste.
[odgłos uchodzącego powietrza]
Jakoś sterylnie tu tak.
Jakoś tak by trzeba, coś tak by trzeba, no coś by trzeba tak…
Hm… No, bezwzględnie.
Walduś, rower!
Ciociu, ja jestem e-sportowcem i to jest mój pirytet!
- Priorytet. - Piorytet.
Trenuję z moim teamem do wielkiego turnieju
i przez rower mam zakwasy w mięśniach.
Robić coś trzeba, a nie nic nie robić.
[Waldi] To tak nie będzie, szajbusko ty.
Powiem mamie.
Zobaczysz, jak wszystko powiem mamie.
[Mariola krzyczy] Walduś!
Walduś!
Zasuwaj!
[Waldi] Nie no. No kopnięta jest.
[Mariola] Walduś, zasuwaj!
[dzwonek telefonu]
Tereska!
Jak się masz, kochana?
[mama] Ciociu.
Wracam do Waldka.
Jak do Waldka wracasz?
Bez sensu, że tu siedzę.
Co ty wygadujesz?
[Mariola] Masz tam zostać, rozumiesz?
Właśnie dla niego.
Nie dzieje mu się tu żadna krzywda. Naprawdę o niego dbam.
Tereska?
[mama] Jestem.
Jesteś bardzo dzielna, kochanie.
- Dziękuję, ciociu. - Pa.
[Mariola] Nie poddajemy się! Nie poddajemy się!
O! Proszę pana! Proszę pana!
Pan to zostawi, pan sobie nie robi kłopotu!
No! My to potem sobie wniesiemy.
Sami.
Wniesiemy!
Dziękuję.
Walduś!
[wzdycha z rezygnacją]
Piękny! Uważaj! No naprawdę wspaniały. Uważaj, uważaj, Walduś.
[Waldi dyszy]
- [stęka] - Co, Waldusiu, to już ostatni?
Grubo.
Co?
Nic. Myślałem, że to mówią moje myśli.
Znaczy mój głos wewnętrzny.
To co? Poruszałeś się troszeczkę, to teraz szybki prysznic,
zmiana ciuchów i maszeruj do szkoły.
Ale sam mam iść?
No, mogę cię zanieść na barana.
[dynamiczna, lekka muzyka]
Ja już normalnie wymiękam.
- Sam do szkoły iść? - [dziewczyna] Fajna koszula.
Sam się ubierać?
To mnie przerasta.
Może jeszcze sam mam przez ulicę przechodzić?
Siema.
Cześć, Staszek.
I tak ma być, stary. A nie z mamunią za rączkę.
Cho.
Tylko wyglądasz trochę jak debil.
[dzwonek do drzwi]
[dynamiczna, lekka muzyka]
Siema, Waldi.
[wzdycha]
[muzyka się kończy]
Ale lalunia.
Siema, foczki!
Masz jakiś problem, młody?
Nie.
Jakby trochę agresywna?
Ty trochę palant.
[stukot]
[wzdycha]
Ale przerąbane.
Przy tej kopniętej ciotce nie mam kompletnie przestrzeni dla siebie.
Na podążanie za marzeniami,
rozwijanie skrzydeł.
Na gry, w sensie.
A stary, powiedz mi. Jesteś facetem czy nie?
Postaw jej się.
[Mariola] Myślałam, że wywinąłeś orła na tym rowerku, pulchna ciapko.
- [Waldi] Yyy… - Dawaj.
[w myślach] Jestem Waldi Mocarny Pierwszy i nie będziesz mnie tak traktować.
Myślałem, że tyle pojeździć wystarczy.
Dzień dobry!
Cześć, przystojniak!
To co? Za chwilę z Rudym? Insekty chcą rewanżu.
[dzwonek telefonu]
[Waldi] Halo? Mama?
Kiedy wracasz?
Ale masz za mało witamin w organizmie?
Przecież możesz wrócić do domu i jeść więcej owoców i warzyw.
Ale mamo, ta ciotka jest psychicznie niezrównoważona.
Znaczy…
Nie „jak to ona”. Teraz bardziej niż jak ona.
[poważna muzyka]
[pochrapywanie Waldiego]
[Staszek] Waldi!
Waldi.
Waldi, no bez jaj, stary!
[muzyka nabiera tempa]
[dzwonek budzika]
Pali się?
Pali się!
[ciężka, agresywna muzyka]
[muzyka się kończy]
Śmierć w oczach, co?
Kto się śmieje, ten się śmieje…
Ten się śmieje…
- No, ten się śmieje. - Ostatni się śmieje.
Przespałem grę.
- Przez ciebie przespałem grę. - O, przepraszam bardzo.
Ciocia jest dobra.
Przykryła cię nawet, o, szlafroczkiem.
[śmiech]
Śniadanie.
Zrób sobie…
[Waldi] Waldi Mocarny Pierwszy, postaw się jej!
…śniadanie sam.
[Waldi] Nie bądź miękki.
- [wzdycha] - [lekka muzyka]
[Waldi] Mama?
Bo ta sadystka każe mi jeździć na rowerze 100 godzin dziennie.
I mam przeciążone stawy.
O nie, nie, nie.
[Waldi] I dodatkowo każe mi ścierać kurze,
robić zakupy,
układać ubrania i myć kibel.
Ogarniasz to, mamo? Myć kibel!
[śmiech Marioli]
I dodatkowo mnie głoduje.
[Mariola] Zaleję herbatkę wrzątkiem,
bo wrzątkiem zalewa się herbatkę, żeby herbatka się w ogóle zaparzyła,
żeby w ogóle z herbatki mogła powstać herbatka. O!
Co za aromat, co za barwa, co za smak.
[Waldi] Nie śmiej się, bo to nie jest śmieszne.
Ja nie żartuję.
Ona się nade mną znęca psychiatrycznie.
Zrzucisz trochę, kupimy rozmiar mniejsze.
Masz czepek?
To nie szkodzi. To ci pożyczę.
Bierzemy Staszka i w sobotę idziemy na basen.
[Waldi] To nie jest wcale takie śmieszne. Pa.
[Staszek] A już byś do oceanu z kupami płynął.
Gramy dziś po szkole?
Napisałem też do Rudego.
Nieźle był na ciebie wkurzony za obciach,
bo rzeczywiście, jak w tym różowym szlafroczku, to tak sobie słodko…
Minie mu. Bez jaj.
Każdemu się zdarza.
W szlafroku mamy.
O północy.
Napisz Rudemu, że gramy o północy.
No chyba że o tej godzinie już bambik będzie chrapał.
[Staszek] Łoo!
[dzwonek budzika z komórki]
[odgłosy kąpieli pod prysznicem]
[Mariola nuci]
Siema, co jest?
Patrz.
No to ruszam ze swoim kanałem.
Pobujałem się trochę z bambikami, Three Kings,
trzej królowie,
ale teraz zmieniłem team na taki bardziej pro.
I to z nim będę startował w wielkim turnieju.
Chcecie zobaczyć, jak się wygrywa? Śledźcie mój kanał. Link na dole. Pozdro!
I on to zrobił tylko dlatego, że sobie kimnąłeś?
Zachowałeś się, jak by to powiedział mój stary,
jak ecie-pecie i ofiara losu, to fakt, ale…
Ale że to moja wina?
No a moja?
[skrzypienie drzwi]
[tajemnicza, relaksacyjna muzyka]
[głęboki wdech]
[wydech]
[Waldi] Ona już całkiem straciła kontakt z rzeczywistością.
To nie jest odpowiednia osoba do zajmowania się dzieckiem.
Stanowi dla mnie realne zagrożenie.
Jestem w niebezpieczeństwie.
Co zrobić?
Na policję dzwonić?
Zwiewać?
Ale gdzie?
Do kogo?
[energiczna muzyka]
[niewyraźna rozmowa kierowcy przez komórkę]
[kierowca] Dobra, kończę.
[silnik autobusu się włącza]
[niewyraźna rozmowa]
A co ty tu robisz?
Ja do mamy.
Teresa Banaś.
- Ma badania. - A z kim tu przyszedłeś?
[pełna napięcia muzyka]
Z tym panem.
Ej! Stój!
[muzyka cichnie]
[wzdycha z zadowoleniem]
[melancholijna muzyka]
[szlochanie]
[Mariola] Walduś!
Gdzieś ty był, chłopaku?
Gdzieś ty był? No gdzieś ty był, chłopaku?
Nie spotkałem cię w drodze do szkoły, to pomyślałem, że w depresję popadłeś.
[Waldi] Chyba ty.
[Mariola] Ej, chłopaki! Dosyć! Dosyć!
Za dużo gier komputerowych.
- [obaj] Chyba ty! - [dzwonek telefonu]
[Mariola] Czekajcie.
Tereska?
No…
Tak. Jest… jest w domu.
A co?
W szpitalu był?
W szpita… ale dlaczego? Yyy…
Tak! Słuchaj!
Myśmy przechodzili obok szpitala i on się uparł, żeby…
Ale Tereska, nie świruj.
No chciał po prostu…
budynek nocą zobaczyć. Rozumiesz?
Budynek szpitala nocą chciał zobaczyć.
No, cześć.
Nie to, że coś, ale takiego skiepściałego kitu to ja bym nie kupił.
[wzdycha] Walduś, albo idziesz do szkoły, albo na rower chociaż.
Walduś!
No nie można tak stać i nic nie robić.
Robić trzeba. Trzeba działać!
Trzeba coś robić, żeby nie myśleć
i żeby się nie zamartwiać.
Gdyby pani mu tak wszystkiego robić nie kazała, to może by nie zasnął.
Jak by to powiedział mój stary: zajechany jak Kasztanka Piłsudskiego.
Mielibyśmy dalej team i…
A tam, zresztą…
[przesuwanie drzwi]
[cmoka w zamyśleniu]
Wysłaliśmy już z moim nowym teamem zgłoszenie na turniej.
W tym starym teamie, Three Kings,
był taki słodziak. Taki pocieszny, taki…
[nadyma się]
To chyba o tobie.
- I się uważał za lepszego. - Pani nie pomaga.
No, czasami trzeba wybrać lepszych albo gorszych.
Ja wybrałem tych lepszych.
A wy co byście wybrali?
Wystartujcie bez niego.
Musimy być we trójkę i potrzebujemy superprosa.
A mało to zboża w polu?
Znajdźcie innego zawodnika.
Ee…
Walduś, szkołę ci dzisiaj daruję, ale na rower masz iść.
Odrobina normalnego sportu dobrze ci zrobi.
Na głowę.
♪ [Mariola] Lecę ponad wodą… ♪
Okrążyć masz skwer!
Porządnie tam z tymi nogami.
[Staszek] Waldek!
Też sobie szkołę odpuściłem.
Z ogromnym żalem oczywiście.
[wzdycha]
[Staszek] Dobra, nie widzi. Chodź!
No chodź!
Waldi, chodź!
[mężczyzna] Ja mogę z wami grać, typki. Luzik.
- Ale z tym… - [krzyk dziecka]
Ale z tym turniejem to może za jakieś osiem, dziesięć lat.
Jak mi dzieciaki podrosną. Będę miał dużo luzu, nie?
No co?
[śmiech]
[romantyczna muzyka]
Cześć.
Widzę, że robicie casting do Three Kings.
Chciałabym…
Panienka w teamie? Nie będę grał z foczkami.
No, ale ona piękna była.
[prycha] Jak by to powiedział mój stary: chyba wąsy ci rosną.
Justyna, co zrobiłaś z klawiaturą?
Justyna, klawiatura mi nie działa!
…wa! Justyna!
[śmiech]
Emm… Jak zobaczyłam informację o tym castingu…
- pomyślałam: „czemu nie?”. - [odgłos otwierania drzwi]
Zawsze chciałam grać w filmach. [śmiech]
Cześć, chłopaki.
Tak. [śmiech]
Cześć, chłopaki.
[strzały]
No, panowie. Mama zaraz wraca z pracy.
O cholibka!
Długo już jeżdżę na rowerze.
- [dramatyczna muzyka] - Gdzie jest mój rower?
A może…
postawiłem go gdzie indziej?
Pewnie od tego nagminnego wysiłku fizycznego
magnez mi się wytrącił i mózg się zakwasił.
Wszystko w nim sfermentowało i pomieszało.
[dyszy ciężko]
Co ja ciotce powiem?
Że co?
[muzyka się kończy]
Na dwunastym kilometrze,
jak mi się skurcz w palcach u nóg zrobił…
No normalnie, ze zmęczenia.
Magnez mi się z organizmu wytrącił.
Zatrzymałem się i patrzyłem na klucz ptaków lecących po niebie.
Bardzo piękny widok.
I wtedy nagle…
szczeniaczek w kanale.
Biało-czarne łatki i skamle.
Podałem mu gałąź.
Chwycił ją w zęby, bo jeszcze miał zęby.
Jeszcze mu nie spróchniały.
I wtedy…
Było ich trzech.
[energiczna muzyka]
Jednego musiałem tak…
[jęk]
- Drugiego musiałem tak… - [jęk]
[warczy groźnie]
I trzeciego z półobrotu.
- [krzyk] - [rumor, pękające szkło]
[muzyka się kończy]
Na szczęście wszystko dobrze się skończyło.
Tylko rower mi ukradli.
Jak tego szczeniaka ratowałem.
Ukradli mi.
[spokojniejsza muzyka]
[Mariola] Ale Waldusiu, ja jestem z ciebie bardzo,
bardzo dumna.
A o rower się nie martw,
bo widocznie złodziej tak sobie tylko pojeździł,
a potem odstawił pod klatkę. Do Staszka.
A jak szłam pobiegać, to po prostu…
zabrałam go na górę.
Więc…
No wiesz…
[ze śmiechem] Szczeniaczek!
Przepraszam.
[histeryczny śmiech]
- [odgłosy kąpieli] - [Mariola nuci]
[wibracja telefonu]
[Mariola stęka]
[spokojna, relaksacyjna, akustyczna muzyka]
[śmiech]
- [krótki krzyk] - [muzyka się urywa]
[stęka]
[Mariola krzyczy] Walduś!
[melancholijna muzyka]
Tadam!
Mama kazała ci je dać.
No nie rozumiem, co prawda, dlaczego chce truć własne dziecko,
ale w obecnej sytuacji zdecydowałam, żeby ci je dać.
Mama mówi, że wydzwania do ciebie.
A ty odrzucasz połączenia.
No wiem…
To ze strachu, prawda?
[dzwonek telefonu]
Mama.
[dzwonek się urywa]
Walduś, porozmawiaj z nią. Może prawda nie jest…
Ja nie chcę znać żadnej prawdy.
Mama sobie kłamie,
a ja sobie nie chcę znać żadnej prawdy.
I wszyscy jesteśmy zadowoleni.
- Walduś… - Ja chcę, żeby mama wróciła do domu.
I tyle.
I nie chcę z tobą rozmawiać.
[wzdycha]
Walduś, to tak nie działa: „chcę, nie chcę”.
Ale zawsze możesz spróbować dzielić swój strach na pół, wiesz?
„Na pół”?
[w myślach] Bez sensu. Jak „strach na pół”?
[dźwięk komunikatora]
[modulowany głos] No to co, gadamy?
Gramy?
Mam dość dziecinnych Insektów.
Chcę startować w turnieju, ale nie z nimi,
a z zawodnikami, którzy potrafią się zachowywać.
No i? Robicie casting czy nie?
Może być tak, że to już zbędne.
Nie no, to zbędne.
[z zakłopotaniem] Bo pan… pan jest dobry, panie.
I jeżeli pan chce, może do nas dołączyć.
Jeżeli według pana potrafimy się zachowywać.
Się okaże. Muszę was poznać.
W realu. Jutro o ósmej rano pod waszym blokiem.
- Skąd pan wie, gdzie jest nasz blok? - Zaznaczyliście sobie lokalizację.
Ale… ale ten.
Jutro mamy basen o ósmej.
- I Staszek też. - Basen, mówisz?
No dobrze. Jutro pod waszym blokiem o 17.
Siedemnasta albo wcale.
Ale czad!
A jeżeli to jest porywacz?
- Masz jakąś fobię, jak Basię kocham. - Jaką Basię?
Ja bym jakoś nas zabezpieczył.
Dobra.
[energiczna muzyka]
Halo, ciociu?
Bo ja bym chciał jutro o 17 wyjść pobiegać.
I…
I czy wyszłabyś do okna ze stoperem i zmierzyła mój czas?
Aha. Okej. Okej.
Dobra, pa.
Mamy obstawę.
[zabawna, dynamiczna muzyka]
[piknięcia]
[piknięcie]
Ławka w górę!
[gwar użytkowników basenu]
[muzyka się kończy]
Podobno jakiś gamoń zatrzasnął się w szatni.
Myślałam, że to ty.
Dobra, Walduś, zdejmuj ten czepek.
[muzyka gra ponownie]
Zaczynamy.
[gwizdnięcie]
Szybciej, szybciej, szybciej! Nogi!
[romantyczna, lekka muzyka]
Walduś, zjeżdżalnia.
[muzyka cichnie]
[dynamiczna, zabawna muzyka]
[muzyka kończy się mocnym uderzeniem]
Śmiało, Walduś. Dasz radę.
Nie.
Walduś.
Odliczam.
I na „już” zjeżdżasz.
Nie.
Trzy…
Dwa!
[Waldi krzyczy]
[krzyczy] Ciotka!
[krzyczy] Walduś!
[krzyczy przerażony]
Walduś!
[krzyk Waldka się oddala]
Może ją zatkał?
Sam się zatkaj!
[piskliwy krzyk]
[romantyczna muzyka]
[dziewczynka] Sorki.
Stałam tak za długo no i…
jakoś ten…
nie zauważyłam cię.
[Waldi w myślach] Jak można mnie nie zauważyć?
Co?
[zakłopotany] To… nic się nie stało.
To… przepraszam panią.
Znaczy… cię… ciebie.
Bo wpadłem na… na ciebie. Cię.
I przepraszam ciebie.
Cię.
[Waldi] Jaka ona piękna.
Śmieje się ze mnie, ale to jest taki śmiech,
że wszyscy tak się mogą ze mnie śmiać.
[plusk]
Siema. Jestem Staszek.
A to Waldemar.
Waldemar? To jak taki wujek Waldemar.
No i to taki wiesz: „Ho, ho! Aleś ty wyrosła, moja panno.
Kawalera jakiego masz?”.
[śmiech]
[Waldi] Taka maleńka. Do zaopiekowania.
- [przytłumiony] Wszystko dobrze? - I do tego dowcipna.
Wyjdę za nią.
Halo?
[Waldi] Delfina, Delfinka, Delfunia.
[wzdycha] Piękne ma imię.
- Ej! Co mnie kopiesz? - Chcę, żeby była moją dziewczyną.
Delfina?
A numer telefonu ci dała?
No, nieźle.
I co zamierzasz zrobić?
No właśnie nie wiem.
Mam jej powiedzieć, że: „Ja cię chcę jako moją dziewczynę”?
Ty, dobre, nie?
Takie mało pytanie, co nie?
Ona jest dla mnie idealna, rozumiesz?
Taką dziewczynę chcę.
[dźwięk powiadomienia]
- O cholibka! To ona! - Co?
„Spotkanie o 17 pod twoim blokiem albo wcale”.
O 17 mamy spotkanie z Mrówą, co nie?
No to słabo trochę.
Nie lubię mieszać życia zawodowego z prywatnym,
ale w tej sytuacji odstąpiłbym od tej zasady.
W ramach wyjątku.
[dynamiczna muzyka]
Za minutę 17.
Nieźle.
A co, jak Mrówa przyjdzie pierwszy?
No to nawet lepiej.
Delfina zobaczy, jak pracujemy.
A interesy kręcą foczki.
Hej!
[romantyczna muzyka]
[Staszek] Stary, wyluzuj. Tak to nic nie ugrasz.
Wygrałeś casting na mój team. Mrówa.
To ty jesteś Mrówa?
[muzyka cichnie]
[Mariola] Waldusiu! Waldusiu!
No biegasz, słoneczko, czy nie biegasz?
To moja sąsiadka. Ma bzika.
Czasami jej robię zakupy i opiekuję się nią.
[Mariola] Waldziu! Waldziu, biegasz czy nie biegasz?
[romantyczna muzyka]
[wiwaty i oklaski]
[wiwaty cichną]
[romantyczna muzyka się kończy]
To ty jesteś kobietą?
Stary, nie będę grał z panienką w teamie, no!
Foczka w Kingsach?
No bez jaj!
[Waldi] Delfina! Mrówa!
[śmieszek]
Jezu, no stary, no!
[trzaśnięcie drzwiami]
Czy to, co widziałam, to było coś w rodzaju rendez-vous?
Po co ja ci byłam potrzebna z tym stoperem?
I czemu ty się…?
[trzaśnięcie drzwiami]
- Chcesz pogadać? - Nie!
A może porobić coś razem, żeby nie myśleć?
[Waldi] Nie!
[cmoka z niepokojem]
[Mariola śpiewa operowo, fałszując]
[Waldi] Jam jest Waldi Mocarny.
Przejdę tę próbę wytrzymałości.
Nie poddam się!
No dobra. Poddaję się.
[nucenie urywa się]
[melancholijna muzyka]
- Walduś. - Mama?
Mówiłam twojej matce wariatce, żeby wyluzowała,
ale wzięła przepustkę i przyjechała sprawdzić,
czy karmię cię wystarczającą ilością czekoladek.
Przepraszam, że ci nie powiedziałam. To nie było w porządku.
Musimy chyba porozmawiać, co?
[Waldi] Zrobię ci herbatę.
Waldek.
To nie były normalne badania.
Jestem w trakcie leczenia.
Nie wierzysz, że potrafię, prawda?
[czajnik się wyłącza]
- Daj, ja zaleję… - Potrafi…
Ciociu!
Waldek…
[muzyka cichnie]
[Waldi wzdycha niespokojnie]
Nowe, mniejsze spodenki od cioci?
Świetnie. No świetnie.
Się człowiekowi pokrzepić nie pozwoli.
Rozweselić jakoś.
Życia sobie osłodzić.
W każdą przestrzeń mi się ładuje.
Emocjonalną również.
Nawet gaciami!
Świruska.
[Staszek] Twoja mama świetnie wygląda. Głupio, że do tego szpitala znów.
Ale musiała cię odprowadzać do szkoły?
Nauczę ją, jak wróci.
[Mrówa] Hej.
[Staszek] Hej.
[Waldi] Nie obraziła się?
Pewnie przyszła tu…
dla mnie.
Będziemy mieć piątkę dzieci.
No, spoko miejscówka.
[rozpinanie plecaka]
Nie popisuj się, tylko mnie przeproś, palancie.
„Foczka”? Serio?
To… no… Sam nie wiem, co mam teraz powiedzieć.
Twój kolega umie się zachować. A ty?
„Przepraszam panią” powiedz. Normalnie.
I pocałuj panią w rękę.
Fuj!
Dobra. Przyjęte!
Macie tu zgłoszenie. I je trzeba wypełnić.
Witaj w Three Kings. Queen Delfina.
[charczy i spluwa]
Nie no, porzygam się!
Za dużo filmów przygodowych się naoglądałeś czy co?
[Waldi] Po prostu utkana z marzeń jest.
Z marzeń i z mych snów.
[romantyczna muzyka]
[muzyka cichnie]
Zapraszam.
Ostatni uczestnik…
Staszek.
Nazwisko?
Lebida? Chyba tak było na twoim dyplomiku.
- Lebioda. - Whatever.
Masz piękne pismo.
[Staszek się śmieje] Rzeczywiście, piękne.
No weź.
No. I jeszcze tylko podpisy rodziców.
No, z moją mamą dzisiaj tak średnio, bo…
♪ [Mariola] …jak gąska… ♪
♪ Poleciałabym ja… ♪
Ta zbzikowana sąsiadka?
Podlewa nam kwiaty.
♪ …do Śląska, gdybym to ja…. ♪
To moja ciotka.
♪ …miała skrzydełka jak gąska ♪
♪ Poleciałabym ja ♪
♪ Za Jaśkiem do Śląska ♪
♪ Lecę ponad gajem ♪
- ♪ Lecę ponad wodą ♪ - Ona ci zryje beret.
♪ Szukam… ♪
- Dzień dobry. - Cześć.
Jestem Mrówa.
Mariola.
Nie wiem, co pani robi, ale chciałabym spróbować.
A to w każdej chwili.
Najpierw jednak jest taka sprawa do załatwienia.
Waldek potrzebuje zgody rodzica, że może startować w turnieju.
Ale myślę, że parafka ciotki też obleci.
Gdzie podpisać?
Tu, tu, tu.
- Proszę. - Dziękuję.
Zabieram cię jutro na wycieczkę. Z chłopakami.
[Waldi wzdycha]
Na drodze będzie puściutko.
- [Waldi] Bo jest czwarta rano. - Ósma.
Nie marudź. Dziewczyny nie lubią marud, co, Mrówa?
Ty, a jak ty właściwie się nazywasz naprawdę?
[z zakłopotaniem] Delfina.
No to rzeczywiście używałabym ksywki.
Dobrze, że ciebie i mnie starzy nie skrzywdzili…
Mariolko.
Wysyłasz dziś zgłoszenie, co nie?
Porządzimy na tym turnieju!
Jakbyśmy wygrali, to nagrodą jest wyjazd do Niemiec.
Nigdy nie byłem za granicą.
Zrobimy to, stary, zrobimy!
- [spluwa] - [spluwa]
- [mężczyzna] A ta może być? - Może być.
[gwar plażowiczów]
Opiekujesz się nią, co?
Rozgrzewka, dzieciaki. I… raz!
Dwa! Raz, dwa. Raz, dwa. Raz, dwa.
Pani to w ogóle kiedyś na tym pływała?
No, nie to, że miałbym coś do starszych ludzi.
Ani kogoś dyskryminalizował.
Ale taki wyciąg może mieć szarpnięcie.
Na przykład rączkę urwie.
I co? Taka będzie pani bez rąsi?
Aua!
Dawaj, puszczaj!
[szum wyciągu]
- [radosny okrzyk Marioli] - [dynamiczna muzyka]
[wiwaty i oklaski]
Brawo!
Walduś, uginasz nogi, prostujesz ręce i skaczesz na wodę.
Dasz radę. No, dasz radę. Spróbuj!
Spróbuj!
[krzyczy]
[muzyka się urywa]
No.
[krótka, smętna muzyczna fraza]
Za chwilę spróbujesz jeszcze raz.
Stachu, twoja kolej.
[dynamiczna, zabawna muzyka]
[wyciąg się uruchamia]
[radosny okrzyk Marioli] Brawo! Dobrze!
[Waldi] Gadają ze sobą i gadają.
E, mam paranoję.
Nic między nimi nie będzie.
Delfina ceni intelekt.
Ale co się dzieje?
Bąka puścił czy co?
[muzyka się kończy]
O, dzięki.
Waldi Mocarny Pierwszy.
Teraz albo nigdy.
Nie pękaj! Dajesz!
Ej! Ej, kurde! Ty też będziesz mnie prosił o chodzenie?
Odbiło wam?
Ja nie chcę mieć chłopaka.
„Ty też”?
Jak to „też”?
Staszek, przegiąłeś.
[wzdycha]
[siorbie]
[stukot]
Luzik, Walduś. Nie śpię.
Ciociu.
[Mariola] Mhm?
[Waldi] A mogłabyś do mnie nie mówić „Walduś”, tylko „Waldek” na przykład?
No pewnie.
Dobranoc, ciociu.
Dobranoc, Waldku.
[melancholijna muzyka]
[wzdycha]
Dawaj, dawaj, dawaj!
[energiczna muzyka]
Drugie!
[Mariola dyszy rytmicznie]
Piąte!
[muzyka się kończy]
[Mariola] Może to ona.
[melancholijna muzyka]
[Waldi] Mamo!
Mamo!
Moje słoneczko kochane, moje!
[mama wzdycha]
[pociąga nosem]
[Waldi] Daj, mamo.
- [mama] Nie za ciężko ci? - Nie. Daję radę.
Mamo…
[mama] Hm?
A pojedziemy do dziadka?
Bez komputera?
- Jak do dziadka, jak nie jesteś w stanie… - Dlaczego? Nie. Jedźmy w weekend.
Mi to też dobrze zrobi.
[wzdycha]
[mama] Ej no, synek. Po co ty to pakujesz?
Co to jest? Skąd ty to w ogóle masz?
Teresa, on naprawdę potrafi się spakować.
Mhm. Właśnie widzę. I wyglądałby jak głupek.
No to by wyglądał jak głupek. I co z tego?
Śmiesznie, nieśmiesznie. Głupio, niegłupio. Co za różnica?
Najważniejsze, że sam to wybrał, sam zapakował.
[wydech]
[mama nuci pod nosem]
To się nazywa wdzięczność.
[cmoka, prycha]
Cześć, Waldi.
Hej.
[ujadanie psa]
To co? Pora się pożegnać.
Jak to?
[Mariola] No, misja zakończona.
To nie jedzie ciocia z nami do dziadka?
[Mariola ze śmiechem] Nie.
A komu tam jestem potrzebna?
Mi.
[wydech] [emocjonalnie] Psiakość.
Chyba się rozpłaczę.
[powolne pikanie świateł]
O, światła naprawiają.
No.
[szybkie pikanie świateł]
Co nie dzwonisz ani nic?
Wakacje?
Tylko na kilka dni.
Odezwiesz się, jak wrócisz?
Od Staszka.
Na zawsze.
Pa.
Pomyślałam, że was podwiozę.
Wsiadasz?
[optymistyczna, energiczna muzyka]
[radosny śmiech]
[Waldi] Mój dziadek. Twardziel.
A tak naprawdę to wcale.
A musieliście z nią?
- Musieliście? - Strasznie tęskni za babcią.
Nie! Walduś, nie!
Witamy się jak stare chłopy. Szufla.
- Cześć. - Cześć.
A wiesz, że ta twoja babcia Helenka
to była znacznie mądrzejsza
i znacznie ładniejsza od tej swojej kopniętej siostry Mariolki. [śmiech]
No i zupełnie zdrowa na umyśle była.
Ale podobne do siebie były.
Piękne kobiety, naprawdę piękne kobiety.
Cześć!
[Mariola] Cześć.
A ty się musiałaś tak ukolorować jak… Wyglądasz jak papuga, wiesz?
Walduś! Jutro nad staw!
Się te ryby ledwo tam mieszczą.
Przygrillujemy, co?
Aha, jak zwykle.
[dziadek] Zmarniałeś ostatnio, Walduś, zmarniałeś.
Ja w twoim wieku to taki szczypior byłem,
że wszystkie gacie ze mnie leciały.
Co? Co?
Ooo! Zmieniłaś kolor włosów. Ładnie ci.
A, dziękuję. Cześć, tato.
[Waldi pociąga nosem raz za razem]
[mama] Waldek!
Piżama!
[kicha i kaszle]
[dziadek] Coś ty się tak posmarkał?
[Waldi] Alergia. Trawy, dziadku.
Oj, alergia.
Kto to w dawnych czasach widział alergię?
Ja pamiętam,
jak myśmy z Helenką
w świeżo skoszonej trawie…
Leżeliśmy…
książki żeśmy czytali.
Sienkiewicz. Trylogia. Znasz?
Potop, Ogniem i mieczem, Pan Wołodyjowski?
Kraszewski – Stara baśń.
Rodziewiczówna – Dewajtis.
Kossak-Szczucka – Gość oczekiwany. Znasz Gościa oczekiwanego?
[melancholijna muzyka]
Powiedz mi, Walduś.
Jak tam u ciebie z tymi najważniejszymi na świecie sprawami?
Zakochany?
- Trochę. - No!
No to opowiadaj. Nawijaj, synku.
Nie ma za bardzo co.
Bo ona, tak się składa, że wcale.
[wzdycha ciężko] No to pech.
Nigdy nie miałem żadnego typu kobiety,
ale gdybym miał, to właśnie ona jest w moim typie.
Ona jest ideałem.
[krótki śmiech dziadka] Powiedz mi, Walduś, jak ją poznałeś, to…
plotłeś takie trzy po trzy jak kompletny idiota?
No.
No to cię wzięło.
Ale wiesz co? Ja ci powiem,
że jeszcze nieraz w życiu cię tak chwyci.
Nigdy nie znajdę tak idealnej dziewczyny jak ona!
Ale nie… Poczekaj. Nie, nie. Oczywiście. Oczywiście. Chodź.
Nie obrażaj się o nie wiadomo o co,
bo ja znowu nic takiego złego nie powiedziałem.
A powiedz mi…
masz jakichś koleżków? Przyjaciela?
Okłamał mnie.
No widzisz. Tak to już jest.
Wiecznie musisz wybierać
pomiędzy prawdą
a kłamstwem.
[wysokie dźwięki pohukiwania]
- To jakiś ptak? - Chodź, zobaczymy, co to jest.
Daj mi rękę.
[dziadek stęka]
Dobra!
Walduś, znajdziesz sobie inną kobitę.
A jeżeli chodzi o tego koleżkę twojego,
jeżeli on w ogóle wart jest twojej uwagi… Wart jest?
To możesz mu wybaczyć, wiesz.
Bo powiem ci, Waldek, że są trzy rodzaje kłamstwa.
Pierwszy…
to jest ze strachu.
To jego przypadek?
Drugi to z głupoty, no ale…
głupolowi też można wybaczyć, bo co matoł winien, że zmatolony.
To jest jego przypadek?
No.
A trzeci rodzaj kłamstwa?
Trzeci rodzaj kłamstwa, Walduś….
z miłości.
Ten kłamiącego najbardziej boli.
Muszę ci powiedzieć, że…
ty też skłamiesz kiedyś.
Ale pamiętaj.
Kieruj się sercem.
Tylko sercem.
[chrzęst naginanej gałęzi]
[spokojna, relaksacyjna muzyka]
[wysokie dźwięki pohukiwania]
No przecież wiesz, że trawy! A ty tyle czasu!
Przecież on ma alergię!
Tereska, nie przesadzaj. Nie przesadzaj, nic mu nie jest.
Nic mu nie jest?
Nic mu nie jest.
Pod prysznic! Trzeba te alergeny zmyć natychmiast!
Tereska! Trochę poczerwieniał,
bośmy o kobietach rozmawiali, wiesz? [śmiech]
Tak.
O kobietach.
Helenko ty moja.
[rumor]
Tato?
[jęki dziadka]
No oszalałeś? Złaź stamtąd!
[dziadek] Dobra, spadam już.
[stęka, śmieje się]
Wiesz, chciałem ci różne cuda na strychu pokazać,
ale zgoniła mnie stamtąd ta twoja przewrażliwiona mamusia. [śmiech]
Goni mnie jak moja Helenka.
Widać we krwi te nasze kobity mają to zarządzanie w naszej rodzinie.
[Waldi] Mamo. Ale ja bym chciał.
[mama] Masz, łykaj.
Dobrze, pójdę z tobą.
Dziadziuś jest dzisiaj w gorszej formie.
[dziadek się śmieje]
Dzisiaj dziadziuś w gorszej formie.
Dzisiaj.
A słuchaj, a ten delikates to on się na tym strychu nie posmarka?
[stęka]
- [Waldi] Mamo? - Idę, idę!
[melancholijna muzyka]
Jeszcze, jeszcze.
Poczekaj.
[mama stęka]
[Waldi] Kto to jest?
To jest twoja babcia Helenka.
Zobacz, jaka piękna.
Hm.
- [Waldi] To dziadek? - No!
Dziadek w moim wieku?
Przecież on jest gruby jak ja!
A mówił mi, że był chudy.
Chyba już mu pamięć szwankuje. [śmiech]
[śmiech]
To jest przecież ciotka!
Spadochroniarka?
[mama] No. Tak. Tylko już nie skacze. Od czasu śmierci twojej babci.
Ale czemu?
[wzdycha ciężko]
To były bardzo dobre siostry. Najlepsze.
Mama zawsze bardzo się bała o Mariolkę.
O te jej szalone pomysły, wiesz.
Jak patrzyła na te jej skoki,
to żartowała, że serce jej od tego staje.
- I kiedyś… - Stanęło.
Ciotka nie może sobie tego darować. Myśli, że to jest jej wina.
- Ale to przecież nie jest jej wina. - No nie. Oczywiście, że nie, kochanie.
A tu? Co jest?
[dmucha]
[okrzyk zaskoczenia] O rany! Moje warkoczyki!
Mama mi obcinała! [śmiech]
Chciałaś mieć modną fryzurę?
Nie, miałam wszy.
Ble! [śmiech]
Poważnie. I kiedyś wróciłam z kolonii cała zawszona.
A miałam wtedy z siedem czy osiem lat.
[poważna muzyka]
Jeździłaś sama na kolonie w wieku ośmiu lat?
No pewnie.
Waldek?
[dziadek] Zobaczcie, jaki piękny karaś.
[mama się śmieje]
Tego karaska jeszcze zostawimy.
A ten wieloryb? Zobaczcie! Zobaczcie! [śmiech]
Odwracamy dziada.
No, a tutaj płotkę to my odwrócimy.
A tutaj karpik.
Proszę, jaki karpik piękny.
No. [śmiech]
No dobra.
Teraz sobie zapalimy.
Dziadek musi, bo się udusi!
Nie, nie, nie. Nie ma palenia. Na pewno nie przy Waldku.
A co się tobie stało w rękę?
- [mama] A właśnie ugryzło mnie coś. - [dziadek] Pokaż to.
[Waldi] No tak. Teraz własnego ojca traktuje jak dziecko.
Żaba! Żaba! Żaba!
[dziadek] Gdzie?
[Waldi] One sobie chyba jaja robią. Jedna i druga.
Gdzie żaba?
Ja idę spać. Te leki przeciwalergiczne strasznie mnie ścinają.
[mama] To dobranoc!
[dziadek] Dobranoc.
Dobranoc!
- Jaka żaba? - Widzisz?
Dobry wieczór. Teresa Banaś.
Eee… Tak, ja miałam tylko potwierdzić wizytę.
Mhm.
Onkologiczny.
Dobrze. Dziękuję bardzo. Do widzenia.
[melancholijna muzyka]
[mama wzdycha]
Waldek, skoczyłbyś po…
Waldek, skoczyłbyś…
Mama znowu kłamie. I ty ją ciągle kryjesz.
Naprawdę myślisz, że dziadek niczego nie zauważa?
- Daj jej czas. - [zrezygnowany śmiech]
Ona to zrobi, tylko w swoim czasie.
Nawet jeżeli to już…
nie będzie potrzebne.
Waldek, skoczyłbyś do wsi po jajka?
Do pani Wandzi? Taki żółty dom na końcu, koło kościoła. Wiesz?
Wiem.
[muczenie krów]
Cześć, psiaku! Cześć! [ze śmiechem] Cześć!
Uspokój się! On robi dłuższą drogę z domu do szkoły.
- W mieście, gdzie jest pełno samoch… - Dlatego nie chodzi sam!
Matko, to znaczy, że on mówił poważnie!
Ty go odprowadzasz!
Przy mnie przez cały tydzień chodził sam.
Jakim prawem, ciociu?!
Oddałam swoje dziecko twojej opiece.
Ustalałyśmy coś!
On musi być samodzielny.
- Musi być samodzielny. Na wypadek… - Na wypadek czego?
No, na wypadek czego?
Nie zamierzam odwalać za ciebie roboty, rozumiesz?
Ty go wychowasz. Wychowasz go.
Tylko Teresa, no wyluzuj.
To jest kumaty gość.
Bardzo wiele rozumie.
Ciociu.
Dziękuję ci.
[stęknięcie mamy]
To pa, tato.
- Za parę dni przyjedziemy, wezmę urlop. - Tak…
No co ty?
Najdalej za dwa tygodnie jesteśmy u ciebie.
Zadzwonię.
[wzdycha]
To w kieszeni to dla ciebie.
A ta koperta
to dla tej ptaszycy, wiesz.
Ty jesteś już dużym chłopcem, prawda?
- Tak? - Tak.
I nie jesteś już głuchy…
ani ślepy, tak?
Nie, nie jestem.
Opiekuj się mamą.
[dynamiczna, optymistyczna muzyka]
No i nie zauważył, udało się.
Bardzo dobrze, że mu nie powiedziałam. Nie będzie się martwił.
Trzeci rodzaj kłamstwa, Walduś – z miłości.
Jasne, miałaś rację, mamo.
Trzeci rodzaj kłamstwa…
Pasy zapnij.
…najbardziej boli kłamiącego.
[muzyka się kończy]
Dzień dobry.
- Cześć, Stachu. - Dzień dobry.
Siema. Akurat sobie tędy przechodziłem. Co tam?
Pogramy dziś?
Mama zrobiła galaretki.
Ograniczam cukier.
- Ale pograłbym. - Dobra, wezmę walizkę, a ty idź.
[Staszek] Eee… A co do tamtego, to…
- [Waldi] Możemy o tym nie gadać? - [Staszek] Dobra.
Ale według mnie mógłbyś mnie chociaż przeprosić.
No przepraszam, ale nie sądziłem, że ktoś taki jak Delfina
zainteresuje się kimś takim jak ty.
[poważna, dynamiczna muzyka]
[mama pociąga nosem]
[Mariola] No i dołóż jedną. Dobrze.
Jeszcze jedną możesz nałożyć. Okej…
- [jęknięcie mamy] - I teraz…
[szum wody]
[szlocha]
Mamo.
Chodź, mamo.
Chodź.
Waldek, zostaw nas same.
Ciociu, ty nas zostaw.
[mama łapie oddech]
Przepraszam cię, koteczku. Ja się po prostu troszkę boję tych badań.
Czy mój organizm dobrze zareaguje na te lekarstwa.
Najgorzej jest bać się samemu.
Trzeba dzielić strach na pół.
I ja ci połowę go zabieram.
- Nie. Ja nie chcę, żebyś się bał… - Mamo.
Ja już ci połowę zabrałem.
A teraz idź się przebrać.
Wszystko będzie dobrze.
- Cześć, Waldku. - Cześć, ciociu.
No dobrze, to widzimy się wieczorem.
Dzwoń, jakby coś się działo. Będę miała włączony telefon.
Jasne, mamo.
[całus] Trzymaj się, kochanie.
Pa. Pa!
Robić coś trzeba, a nie nic nie robić.
[optymistyczna muzyka]
[dzwonek do drzwi]
[Staszek] Siema.
Dzwoniła ciotka Mariolka i powiedziała, że potrzebujesz pograć na kompie.
Z tego, co widzę, to mogła mieć rację.
Staszek,
dzisiaj nie gramy.
Najważniejsze, żeby mama…
Żeby z mamą…
No szkoda, że nic specjalnego w te wakacje nie…
A powiedzieć ci, co ja zwykle specjalnego robię w wakacje?
Nic.
No, ale to nic robisz z ojcem, co nie?
No, ale ty masz mamę, ciotkę, dziadka.
No i mnie?
No i startujemy razem w turnieju!
Bo dawno temu już wysłałeś te zgłoszenia, to powinni na nie odpowiedzieć już.
[Waldi] I kłamstwo. Ze strachu.
Nie bój się. Wrócą i zobaczysz. Wszystko będzie dobrze.
[melancholijna muzyka]
[szeptem] Nie dzwoń. Już pewnie śpią.
- [Staszek] Przepraszam, odleciałem. - Nie, nie szkodzi. Dziękuję ci bardzo.
Pójdę już.
- Staszek? - Tak?
Świetny z ciebie przyjaciel, wiesz?
Do widzenia.
[krótki śmiech]
Hej.
[mama jęczy zabawnie]
Lekarz zanalizował moje wyniki badań i powiedział, że…
powinno być dobrze.
A co to znaczy, że „powinno być dobrze”?
Że wszystko idzie w dobrym kierunku.
Powiedziałabym ci prawdę,
tylko ja sama
nie wiem więcej.
Czasami jest tak, że…
coś się zaczyna i wiadomo, że to jest początek.
Potem się kończy i koniec też jest oczywisty.
A czasami są takie sprawy, że…
wszyscy za mało wiedzą.
Chciałbym wiedzieć.
Bo jesteś już dużym chłopakiem.
Dziadek też jest duży.
[wzdycha]
[całusy]
Staszek się sprawdził?
[mama się śmieje]
[melancholijna muzyka]
- No pycha! - Pycha!
[śmiech mamy]
Ale jak wyście to wyciągnęli z gorącego piekarnika?
Tereska!
[mama] Aaa…
O kurczę.
Ty pierwszy.
[Waldi] „Państwa zgłoszenie zostało przyjęte.
Zapraszamy do udziału w turnieju”.
- Jest! - [radosna reakcja mamy, potem śmiech]
Ale przecież ja wyrzuciłem to zgłoszenie!
[cmoka znacząco]
[optymistyczna muzyka]
[śmiech]
[wzdycha z rozrzewnieniem, śmiech]
Jest!
Ale mama…
Co?
Nie!
Nie ma mowy. Jedziesz na ten turniej. Bez dwóch zdań.
Bo ja tak chcę! [śmiech]
Od dziadka.
[Mariola] Mhm.
[wzdycha radośnie]
[śmiech mamy]
[zakłopotane zająknięcie] „Kolorowe ptaki…”
[śmiech]
„…muszą latać”.
[śmiech]
[wzdycha przesadnie]
[prezenter] Po ostrych starciach i pięknej walce ostatnie minuty oczekiwania.
Sprawdzamy punktację,
liczymy i…
Gratki. Zacięta walka.
[prezenter] Koniec turnieju Xtreme Robot Master Finals!
[wiwaty]
[Waldi] Muszę powiedzieć, że mimo tego,
że moja trudna przyjaźń z niełatwym Staszkiem
przeszła wielką próbę…
[prezenter] Przypominam, że trzy najlepsze zespoły jadą do Niemiec
i będą nas reprezentować na największej imprezie gamingowej w Kolonii!
A będą to…
- VIP-y! - [radosne okrzyki]
I drugi team…
[Waldi] I mimo tego, że poznałem kobietę mojego życia – Delfinę…
- Zwariowane Kucyki, zapraszamy na scenę! - Jest!
[Waldi] A potem poznałem drugą kobietę mojego życia.
No i z nią to kto wie? Może mi się nawet ułoży.
No co?
Na jej miejscu bym na ciebie poleciał.
- To ostatnie tygodnie nie były łatwe. - [prezenter] I ostatni team…
[Waldi] Spotkało mnie tyle fajnych, dobrych i ważnych rzeczy.
[prezenter] …pojedzie do Niemiec…
[Waldi] Jednak ten czas był pełen lęku,
którego nie da się ubrać w piękne bajki.
- Queen and Kings! - Jest!
[rywal] To przez ciebie!
[Waldi] Ważne jednak, że nie byłem wtedy sam.
[oklaski i wiwaty]
[prezenter] Queen and Kings! Zapraszamy na scenę!
Jak się macie? Piątka! Piątka! Piątka!
Brawa!
[wiwaty i oklaski]
[triumfalna muzyka]
Xtreme Robot Master Finals!
To właśnie oni pojadą do Niemiec!
Z opiekunami pojadą do tych Niemiec?
Tak!
- Bez rodziców? - No!
[prezenter] Zróbcie dla nich szum!
Brawo, Waldek!
[Staszek] Dawaj, stary!
[inne dzieci też kibicują Waldkowi]
Biegniesz!
Waldek, Waldek, Waldek!
Tak jest!
Dobrze! Super! Brawo!
[Staszek] Stary!
[wzdycha z satysfakcją]
[radosny okrzyk]
[muzyka się kończy]
[optymistyczna muzyka]
[Waldi] Jak dobrze, że mam przy sobie tych, których kocham.
W tym moją przewrażliwioną mamę
i ją.
Moją nienormalną,
najwspanialszą na świecie ciotkę.
Z nimi i z moimi przyjaciółmi dzielę smutki i strach.
Ale z nimi dzielę też moją największą radość.
[optymistyczna muzyka się kończy]
[poważna, dynamiczna muzyka]
♪ Na podbój świata ruszać strach ♪
♪ Świat jest w tobie mimo wad ♪
♪ Choć wpadasz w złość ♪
♪ Gdy masz już dość ♪
♪ To świata jesteś wart ♪
♪ Nie każdy sukces to zwycięstwo ♪
♪ Gdy tracimy z oczu skarb ♪
♪ Skarb taki jak ty ♪
♪ Co spełnia swe sny ♪
♪ Jak ty ♪
♪ Za duży na bajki ♪
♪ Zbyt mądry na wiek ♪
♪ Za młody dla starszych ♪
♪ Bo wciąż nie wiedzą że ♪
♪ Trudniej zaufać im ♪
♪ Jeśli chcesz spełniać swoje sny ♪
♪ Choć wstyd ♪
♪ Powstrzymać łzy ♪
♪ Twój własny śmiech ♪
♪ Zmieni się przecież w nadziei błysk ♪
♪ By mogło być lepiej ♪
♪ By mogło tak być ♪
♪ W szczęśliwej gwiazdy zerkasz błysk ♪
♪ Niech rozświetla twoją myśl ♪
♪ Swój własny ląd ♪
♪ Daleko stąd ♪
♪ Odkryjesz jeszcze dziś ♪
♪ Pokonasz burzę niepewności ♪
♪ Podłych życzeń zimny wiatr ♪
♪ Nie zatrzyma już cię ♪
♪ Żadne słowo złe ♪
♪ Już nie ♪
♪ Za duży na bajki ♪
♪ Zbyt mądry na wiek ♪
♪ Za młody dla starszych ♪
♪ Bo wciąż nie wiedzą że ♪
♪ Trudniej zaufać im ♪
♪ Jeśli chcesz spełniać swoje sny ♪
♪ Choć wstyd ♪
♪ Powstrzymać łzy ♪
♪ Twój własny śmiech ♪
♪ Zmieni się przecież ♪
♪ Chociaż wstyd ♪
♪ Powstrzymać łzy ♪
♪ Twój własny śmiech ♪
♪ Zmieni się przecież w nadziei błysk ♪
♪ By mogło być lepiej ♪
♪ By mogło tak być ♪
♪ By mogło być lepiej ♪
♪ By mogło tak być ♪