Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Πα-τά-τες-ζα.
Πατάτες.
Μωρό.
Μπορώ να το ακούσω χωρίς ήχο παρασκηνίου;
Ναι.
"Όλοι όσοι προσπαθούν..."
Μια χαρά, όλα μαζί τώρα.
"Κυρίες και κύριοι,
στην κόκκινη γωνία..."
-Σαν Νοτιοαφρικανός... -Ναι.
"Στην κόκκινη γωνία..."
-"Είχα τόσα πολλά από αυτά..." -"Αμερικανοί".
-Ναι. -"Σαν Αμερικάνοι".
"Σαν Αμερικάνοι".
"Συνειδητοποιώ...
δεν είναι ερώτηση".
Υπάρχει ένα μέρος...
"Τόσα πολλά..."
-"...αλλά ο τρόπος". -"Έχω προσπαθήσει..."
"Πρέπει να γνωρίζω πως ναι..."
-"Γνωρίζω..." -"...ναι μπορούμε".
Ναι.
Πού είναι όλοι απόψε; Γιατί δεν είναι κανείς εδώ;
Τι εννοείς "Ήρθα νωρίς";
Ναι, ακούγεται καταπληκτικά.
Τρέβορ Νόα: Μακάρι να το έκανες
Πώς πάει, Τορόντο, Καναδά;
Πώς τα πάτε;
Καλώς ήρθατε στην παράσταση!
Ευχαριστώ για την παρουσία σας!
Τα καταφέραμε!
Ναι, τα καταφέραμε.
Είναι φανταστικά.
Τόσος καιρός. Έχει περάσει καιρός.
Πάρα πολύς.
Αλλά επιστρέψαμε.
Χαίρομαι που σας ξαναβλέπω.
Φίλε, μου έλειψε αυτό. Μου έλειψε πάρα πολύ.
Μου έλειψαν τα ταξίδια.
Μου έλειψαν οι γλώσσες και οι πολιτισμοί.
Περιοδέψαμε στην Ευρώπη, ήταν φανταστικά.
Ένα απ' τα όνειρά μου εκπληρώθηκε. Πήγα στην Ελβετία.
Ένα απ' τα όνειρά μου.
Εάν δεν ξέρετε, θα σας πω γιατί ήταν τόσο μεγάλο όνειρο.
Η μαμά μου είναι μαύρη, της φυλής Κόσα της Ν. Αφρικής.
Ανατράφηκα στη Νότια Αφρική, έτσι;
Ο πατέρας μου είναι Ελβετός από την Ελβετία, λευκός δηλαδή, έτσι;
Οπότε, δεν πήγα ποτέ στην Ελβετία.
Όταν είχα την ευκαιρία, δεν είχα χρόνο.
Δεν μπορούσα. Τώρα, λοιπόν, πήγαμε στην Ελβετία,
για πρώτη φορά.
Ήταν λυτρωτικό.
Ακούστε.
Ολόκληρη τη ζωή μου,
αισθανόμουν πως ο πατέρας μου δεν με αγαπούσε πραγματικά.
Έτσι;
Τώρα, που πήγα και τον είδα στην Ελβετία,
σκέφτηκα "Όχι.
Είναι Ελβετός.
Όλοι έτσι είναι".
Ήταν λίγο περίεργα, όμως. Προσπάθησα να του κάνω έκπληξη.
Ήθελα να του κάνω έκπληξη μαθαίνοντας Γερμανικά.
Είχαμε καιρό να βρεθούμε.
Επειδή μιλάει Γερμανικά, σκέφτηκα να κάνω έκπληξη.
Μπήκα στην Duolingo, μελέτησα πολύ.
Πήγα στη Γερμανία να τα εξασκήσω.
Πάω στην Ελβετία "Αυτό είναι". Ήμουν έτοιμος.
Έκπληξη.
Θα πήγαινα στο σπίτι του να του χτυπήσω. Θα άνοιγε, κι έκπληκτος "Τρέβορ!"
Μετά θα έλεγα "Papa, ich sprechen Deutsch!"
Κι εκείνος θα αποκρινόταν "Ich liebe dich!"
Θα έκανε...
Μεγάλο γεγονός, τα είχα σχεδιάσει όλα.
Έπεσα κατά πολύ έξω.
Ξαφνιάστηκε, χάρηκε. Μόλις άνοιξα το στόμα μου
"Papa, ich sprechen Deutsch!"
Λέει "Μην το κάνεις αυτό.
Όχι, μην το κάνεις. Όχι".
Η εκμάθηση Γερμανικών ήταν περίεργη.
Ήθελα να μάθω επειδή οι περισσότεροι στην οικογένεια
από τον πατέρα μου μιλάνε.
Εγώ, όμως...
έμαθα κάποια πράγματα για τα Γερμανικά μου που δεν ήταν ό,τι καλύτερο.
Ήμουν στη Γερμανία,
επισκεπτόμενος συγγενείς στην Κολωνία.
Όμορφη πόλη. Να την επισκεφτείτε.
Εκπληκτικό μέρος.
Κι ένας από τους φίλους μου, ο Ρολφ, ήταν μαζί μου.
Γυρίζει και μου λέει ο Ρολφ μια μέρα "Τρέβορ, ξέρεις,
ίσως σήμερα πρέπει να φάμε ένα παραδοσιακό γερμανικό γεύμα.
Θέλεις να φας κάτι παραδοσιακό;
Θα πάμε να σου πάρουμε, εντάξει;"
"Μου φαίνεται καταπληκτικό, Ρολφ. Τι θα φάμε;"
Και λέει "Έχεις ακούσει για το Subway;"
"Δεν νομίζω ότι είναι γερμανικό, Ρολφ".
Και λέει "Nein. Για να καταλάβεις πάνω κάτω το λέω.
Εκεί που παίρνεις σάντουιτς
und παίρνεις ψωμί και διαλέγεις τι θα βάλεις".
"Ξέρω πώς λειτουργεί, φίλε".
"Τέλεια. Θα σε πάω λοιπόν σε μια γερμανική εκδοχή, εντάξει;
Καλύτερη".
Με το καλύτερο ψωμί και κρέας. Να πάμε".
Πήγαμε και δεν έλεγε ψέματα.
Πάμε στο σαντουιτσάδικο.
Είναι 50 χρονών.
Τα πάντα είναι στα Γερμανικά. Σκεφτόμουν
"Αυτό είναι!
Δεν είναι το σπίτι του πατέρα, αλλά θα εξασκήσω τα Γερμανικά μου".
Ο Ρολφ με ρωτάει "Να παραγγείλω;"
Λέω "Όχι, θα παραγγείλω εγώ το φαγητό".
Λέει "Θα πάρεις εσύ το φαγητό;"
"Εσύ θα πληρώσεις. Να παραγγείλω θέλω.
Θέλω να εξασκήσω τα Γερμανικά μου".
Λέει "Μπορεί να μην καταλάβουν. Γιατί τα Γερμανικά είναι..."
"Μην αγχώνεσαι, το 'χω, Ρολφ".
Πάω στο ταμείο. Η γυναίκα ήταν πολύ φιλική.
Λέει "Guten Tag, ich Ihnen helfen?"
Και λέω "Guten Tag!
Ich will ein kleinen Broten haben,bitte schön!
Das schwarze Broten mit dem Käse!
Und das Schinken, bitte schön!
Und gib für mich ein Pepsi Cola! Danke!"
Χέστηκε πάνω της.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την έκφραση
του προσώπου της.
Είχε τρομοκρατηθεί. Με κοιτούσε κατάματα λες και έβλεπε...
"Der Schwarze Hitler!"
Που σημαίνει, βεβαίως, "Ο μαύρος Χίτλερ".
Ναι.
Ο τρόπος που κλίνω κάποιες λέξεις
προσδίδει μια αίσθηση α λα Φύρερ απ' ό,τι φαίνεται.
Καταρρακώθηκα.
Ο Ρολφ το βρήκε ξεκαρδιστικό.
Σε ολόκληρη τη διαδρομή για το σπίτι, χτυπούσε το πόδι του.
"Oh mein Gott!
Der Schwarze Hitler!
Μπορείς να φανταστείς τον Χίτλερ μαύρο;
Δεν θα ήταν καθόλου υπέρ του, έτσι;"
"Ρολφ, δεν είναι τόσο αστείο.
Ήθελα να τα μάθω και ακούγομαι
σαν ένα από τα χειρότερα άτομα".
"Ναι, αλλά ήταν πολύ αστείο.
Έπρεπε να δεις πώς ήσουν.
Λες και θα έκανες επιδρομή στο τμήμα των κρεάτων".
"Oh mein Gott! Θα έπρεπε..."
"Κόφ' το, δεν είναι σωστό!
Πονάω τώρα".
"Ηρέμησε, Τρέβορ. Αποδέξου τη schadenfreude μου, εντάξει;"
Μου έμαθε μια καινούρια λέξη.
Ναι, δεν την είχα ξανακούσει.
Schadenfreude.
Γερμανική λέξη. Schadenfreude.
Εντάξει;
Σημαίνει: "Να χαίρεσαι πολύ με τον πόνο και τη δυστυχία...
των άλλων".
Το αστείο;
Η λέξη αυτή δεν είχε μεταφραστεί ποτέ σε άλλη γλώσσα.
Γιατί άραγε;
Μιλάμε για τρελή λέξη, έτσι;
Γιατί να θέλεις κάτι τέτοιο;
Να αποδέχεσαι τον πόνο των άλλων. Γιατί...
Όταν το καλοσκέφτηκα, κατέληξα πως "Μπορεί να ακούγεται άσχημο,
αλλά το κάνουμε".
Όλοι σε αυτήν την αίθουσα.
Έχουμε όλοι βιώσει schadenfreude.
Καταλαβαίνετε;
Όλοι μας. Ξέρετε πότε τη βιώνετε;
Όταν οδηγείτε στην εθνική οδό, έτσι;
Οδηγείς αμέριμνα, όλα είναι τέλεια
και κοιτάς στην άλλη πλευρά και βλέπεις μποτιλιάρισμα.
Κι έχεις αυτήν την αμυδρή αίσθηση.
"Έκανα τις σωστές επιλογές στη ζωή μου!"
Αυτό είναι schadenfreude.
Ξέρετε τι άλλο είναι schadenfreude; Είναι αυτό που συνέβη όταν μια μαύρη
είδε μεσήλικες λευκούς να κλαίνε,
όταν η Disney αποφάσισε να αλλάξει τη Μικρή Γοργόνα.
Αυτό είναι schadenfreude.
Ήταν από τα πιο αστεία πράγματα που έχω δει ποτέ μου.
Ενήλικοι άντρες να κλαίνε.
"Καταστρέφεται η παιδική ηλικία μου.
Άλλαξαν τη Μικρή Γοργόνα!
Δεν έχει καμία σχέση με την πρωτότυπη!"
"Σοβαρά;"
Δεν μοιάζει καθόλου με την πρωτότυπη; Καθόλου;
Δεν σου θυμίζει τίποτα την πρωτότυπη όταν τη βλέπεις;
Καταλαβαίνετε ότι μόνο το χρώμα του δέρματος άλλαξε;
Αυτό το κομμάτι του δέρματος.
Τα μαλλιά είναι κόκκινα, το σώμα είναι ψάρι.
Δεν σου θυμίζει τη Μικρή Γοργόνα;
Με βάση αυτό αναγνωρίζεις τη Μικρή Γοργόνα;
Ξέρετε τι είναι schadenfreude;
Schadenfreude
είναι αυτό
που όλοι
από την Ιρλανδία και την Κένυα
και το Τρινιντάντ
και την Τζαμάικα
και τη Νότια Αφρική
και την Ινδία
αισθάνθηκαν,
όταν στις ειδήσεις είπαν "Η Βασιλική Οικογένεια έχει άσχημα νέα".
Να λοιπόν τι δεν καταλαβαίνουν μερικοί. "Γελάς με αυτό;"
"Πρώτον, ναι, αλλά...
Το παρεξήγησες". Σωστά;
Η Βασιλική Οικογένεια είναι ευαίσθητη με τις αντιδράσεις στα άσχημα νέα.
Δεν καταλαβαίνουν πως δεν είναι άσχημα.
Κάθε φορά που θέλουν να λυπηθούμε, είναι πραγματικά άσχημα νέα;
Σαν να λένε "Σας παρακαλούμε, χρειαζόμαστε τη συμπάθειά σας.
Χάσαμε τον Χάρι και τη Μέγκαν".
"Τους χάσατε; Εξαφανίστηκαν;"
"Όχι.
Το αγαπημένο σας βρετανικό ζεύγος
είναι πλέον το αγαπημένο σας αμερικάνικο ζεύγος.
Η Βασιλική Οικογένεια έχει άσχημα νέα".
-"Είναι άσχημα νέα;" -"Είναι".
-"Πέθανε η Βασίλισσα". -"Από τι;"
Τερμάτισε τη ζωή.
Πλάκα κάνουν; Να θρηνήσουμε, δεν λέω, αλλά έφυγε πλήρης ημερών.
Ξέρετε πόσοι δεν τα καταφέρνουν; Εκείνη το τερμάτισε.
Πέθανε ως Βασίλισσα. Από τι; Από γηρατειά.
Αυτό σημαίνει ότι το τερμάτισες.
Τέλος. Τίτλοι τέλους.
Θάφτηκε με κοσμήματα.
Χας ταγκ "νικήτρια".
Να στεναχωρηθούν οι αποικίες; Είναι τα κοσμήματά τους.
Οι Αφρικανοί "Μας δίνετε τα διαμάντια;"
"Όχι, η Βασίλισσα θα τα πάρει μαζί της".
Πλάκα κάνετε;
Οι πολίτες λένε "Δεν είναι η κατάλληλη ώρα για αυτά.
Μη λέτε άσχημα πράγματα γι' αυτήν.
Μη μιλάτε έτσι για νεκρούς".
Όχι, αυτό πρέπει να κάνετε.
Η τελειότερη στιγμή για να μιλάς άσχημα είναι όταν πεθάνουν.
Εντάξει;
Να συμφωνήσουμε;
Ας είμαστε καλοί μεταξύ μας ζωντανοί
και ας λέμε μαλακίες όταν πεθαίνουν.
Εντάξει;
Κάντε το για μένα.
Όταν πεθάνω, πείτε ό,τι θέλετε για μένα.
Όταν με βλέπετε, πείτε ένα γεια.
Ξέρετε γιατί; Γιατί έφυγα.
Οι άνθρωποι κάνουν...
"Αυτοί χορεύουν πάνω στον τάφο της".
Γι' αυτό είναι οι τάφοι. Γι' αυτό είναι επίπεδοι.
Το θέμα ήταν να χορεύουν πάνω τους.
Αλλιώς, θα τους έφτιαχναν κεκλιμένους για να κάνουν τσουλήθρα.
Ακόμα κι εκεί, κερδίζει η Βασίλισσα.
Έχει τους καλύτερους χορευτές να χορεύουν πάνω απ' τον τάφο της.
Φαντάζεστε να έρχονταν και οι Αφρικανοί;
Να κάνουν τα δικά τους;
Μετά οι Ιρλανδοί "Εμείς έχουμε σειρά.
Κρατήστε χώρο στον τάφο για μας".
Έρχονται οι Ινδοί. "Ήρθε η ώρα μας".
Στο τέλος, όλοι από την Καραϊβική "Murder, she wrote".
Χειροκροτήστε τους!
Ένα από τ' αγαπημένα
πράγματα που έκανα,
ήταν να βλέπω ταινίες τρόμου
και να κατακρίνω τους πρωταγωνιστές όταν έπαιρναν ηλίθιες αποφάσεις.
Το λατρεύω.
Βλέπω ταινίες τρόμου.
Περιμένω για ηλίθιες αποφάσεις.
Και όταν πεθάνουν, σκέφτομαι "Σου άξιζε".
Δεν έχει λογική.
Ποτέ.
Βλέπετε, κυνηγούν κάποιον.
Ένας τύπος με μάσκα κρατάει μαχαίρι, σωστά;
Ο τύπος περπατάει.
Το θύμα τρέχει στο αυτοκίνητο. Μπερδεύουν τα κλειδιά.
Νεκρός. Τι σκατά κάνεις;
Τι κάνεις;
Αν σε κυνηγούν με μαχαίρι και φτάσεις στο αυτοκίνητο,
μην μπαίνεις, είναι χάσιμο χρόνου.
Τρέξε στην πλευρά του αυτοκινήτου.
Περίμενε.
Όταν έρχονται, πήγαινε απ' την άλλη.
Αυτοί εκεί, εσύ απ' την άλλη.
Να το κάνουμε όλη μέρα.
Τις πιο ηλίθιες αποφάσεις τις παίρνουν εκεί.
Ειδικά όταν πρέπει να κρυφτούν.
Τόσο απλά. Κρύβεσαι και το βουλώνεις.
Για μιάμιση ώρα, δεν μπορούν. Όπως στην ταινία Ένα ήσυχο μέρος.
Την έχετε δει; Από τις αγαπημένες μου.
Ναι; Αυτή με τους εξωγήινους που δεν βλέπουν τίποτα;
Χρησιμοποιούν ηχοεντοπισμό, για να καταλάβουν που είναι όλοι.
Τους βλέπεις και κρύβονται στις σκιές. Μόνο εκεί...
Απλώς άραξε και να είσαι ήσυχος.
Έτσι απλά, άραξε.
Θα μπορούσες να παίζεις ήσυχα Xbox.
Όχι.
Πάντα υπάρχει ένα μωρό.
Πάντα υπάρχει μια στιγμή όπου το τέρας τα παρατάει.
Καταλαβαίνετε; Τη στιγμή...
Τη στιγμή που είναι να φύγει,
πάντα υπάρχει ένας ηλίθιος που πηδάει
"Δεν αντέχω άλλο!
Έλα να με πιάσεις!"
Νεκρός. Σου άξιζε.
Δεν το κατάλαβα ποτέ, πραγματικά.
Χρειάζεται μόνο να περιμένεις.
Μένεις μέσα και ο κίνδυνος θα απομακρυνθεί.
Γιατί δεν μπορείς; Γιατί σου είναι δύσκολο να κάτσεις μέσα;
Τότε μας χτύπησε η πανδημία.
Τότε σκέφτηκα "Τώρα κατάλαβα".
Επειδή όλοι φτάσαμε σε οριακό σημείο.
Η πανδημία τρέλανε πολύ κόσμο.
Πίστευα ότι θα μας ένωνε, ειλικρινά. Μετά από τόσες ταινίες που έχω δει.
Πίστευα ότι άμα απειλούμασταν με εξαφάνιση,
θα εγκαταλείπαμε κάθε μας διαμάχη
και θα ενωνόμασταν για να ανταπεξέλθουμε.
Καταλαβαίνετε;
Πίστευα πως τότε θα ενωνόμασταν.
Θα λέγαμε "Τέλος ο ρατσισμός, τέλος ο σεξισμός. Ας παλέψουμε μαζί".
Θα νικούσαμε τον εξωγήινο εχθρό και μετά θα επιστρέφαμε
και "Ας επιστρέψουμε στον ρατσισμό και σεξισμό".
Όπως στη Μέρα Ανεξαρτησίας, θυμάστε;
Ναι, με αυτά μεγάλωσα.
Όλος ο πλανήτης ενώθηκε για να πολεμήσει εξωγήινους.
Δεν υπήρχε πολιτική, τίποτα. Ενωθήκαμε και κερδίσαμε.
Στην πραγματική ζωή, τι κάνουμε; Πολεμάμε μεταξύ μας και χάνουμε.
Υποτίθεται ότι ήμασταν ομάδα.
Υποτίθεται ότι ο Γουίλ Σμιθ ήταν ο ήρωάς μας.
Τίποτα δεν πήγε καλά.
Αναρωτιέμαι αν έτσι εξαφανίστηκαν οι δεινόσαυροι.
Ίσως δεν συμφωνούσαν σε τίποτα.
Ίσως προειδοποίησαν "Έρχεται αστεροειδής!
Θα πέσει αστεροειδής στη Γη!"
Οι άλλοι έλεγαν "Δεν υπάρχουν αστεροειδείς!
Είναι απάτη!"
Η πέτρα συγκρούστηκε με τον πλανήτη.
Σκόνη κάλυψε την υδρόγειο.
Οι δεινόσαυροι έτρεχαν πανικόβλητοι.
"Σκόνη παντού!
Φορέστε μάσκα!"
Ο Τ. Ρεξ είπε "Μα, δεν μπορώ!"
Ξέρετε τι ήταν πιο τρελό;
Νόμιζα πως η πανδημία θα σάρωνε την Αφρική.
Αλήθεια, τρομοκρατήθηκα. Η σκέψη της Αφρικανικής Ηπείρου.
Όλη μου τη ζωή, όποτε υπήρχε κάποιος ιός στον κόσμο,
εμείς την πατούσαμε χειρότερα.
Θυμάμαι πότε άρχισε να μεταδίδεται ανά την υφήλιο.
Προετοιμαζόμουν.
Οι φίλοι μου τηλεφωνούσαν.
"Τρέβορ, βλέπεις τι γίνεται με τον κορονοϊό;"
-"Ναι". -"Πώς πιστεύεις θα εξελιχθεί;"
Έλεγα "Την πατήσατε".
-"Την πατήσαμε;" -"Ναι, εγώ είμαι στην Αμερική.
Έκανα σωστές επιλογές στη ζωή".
Τελικά, έγινε το ανάποδο.
Η Αφρική τα κατάφερε καλύτερα από οποιαδήποτε ήπειρο
στην καταπολέμηση του ιού.
Εξέπληξε τους πάντες.
Ακούστε τι ήταν ακόμα πιο τρελό.
Όταν ο Έμπολα χτύπησε την Αφρική,
τα ΜΜΕ το έκαναν να φαίνεται
λες κι έφταιγαν οι Αφρικανοί για τον Έμπολα.
Κάθε φορά που έβλεπες ειδήσεις, υπήρχε μια διακριτική κατηγορία
από την πλευρά τους, σωστά;
Δεν εξανθρώπισε κανέναν.
Υπάρχει πάντα κάποιος, όπως από το SKY ή το BBC, εκεί.
Σωροί τα πτώματα πίσω τους κι έλεγαν
"Σάρα, είμαι στη Δυτική Αφρική και όπως βλέπεις πίσω μου,
τα θύματα του Έμπολα πολλαπλασιάζονται.
Ευρωπαίοι επιστήμονες αναρωτιούνται
αν οι δυστυχείς Αφρικανοί είναι υπεύθυνοι για τον χαμό τους.
Αρνούνταν τις παροτρύνσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
και δεν καταλάβαιναν πόσο σημαντικό είναι να τηρούν τις αποστάσεις.
Απ' ό,τι φαίνεται, οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι για τον χαμό τους.
Ντίλαν Παν, BBC. Πίσω στο στούντιο".
Τα παρακολουθούσα αυτά και έλεγα "Όχι!
Αφρικανοί, γιατί το κάνουμε αυτό;
Γιατί Αφρική;
Γιατί;
Γιατί φροντίζουμε για την καταδίκη μας;
Γιατί μας αρέσει να φιλάμε μαϊμούδες;"
"Τα χείλη σου είναι τόσο σέξι".
Όταν χτύπησε ο Covid,
χρησιμοποίησαν όλα όσα είχαν μάθει
από τους προηγούμενους ιούς χωρίς τη βοήθεια των δυτικών
και τον αντιμετώπισαν καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη ήπειρο.
Δεν τους δώσαν τα εύσημα. Το έκαναν να φανεί τυχαίο.
Είμαστε τυχεροί που οι Αφρικανοί δεν είναι κακόβουλοι.
Ναι.
Δεν είναι κακόβουλοι.
Τι δεν θα έδινα να ακούσω τις αφρικανικές ειδήσεις να λένε
"Καλώς ήρθατε στο Αφρικανικό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Απόψε, καλύπτουμε την εν εξελίξει πανδημία κορωνοϊού
που προελαύνει στον Δυτικό Κόσμο.
Αφρικανοί επιστήμονες αναρωτιούνται
αν οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι για τον χαμό τους.
Πολλοί αρνήθηκαν τις παροτρύνσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
και αγνόησαν τη μέθοδο της κοινωνικής αποστασιοποίησης.
Σε κάποιους,
έπρεπε ακόμα και να τους δείξουν πώς να πλένουν τα χέρια τους.
Αγροίκοι.
Από ό,τι φαίνεται, κάτι που ενισχύει το πρόβλημα
είναι το γεγονός ότι δεν φορούν μάσκες στο πρόσωπο,
λέγοντας 'Δεν μπορώ να αναπνεύσω'.
Αυτό είναι κοινώς γνωστό ως 'Σύνδρομο βλαμμένων πνευμονιών'.
Πίσω σε σένα στο στούντιο, Τσιπουά".
Τι δεν θα έδινα να το δω.
Μια από τις παρενέργειες του Covid που δεν την περίμενα
είναι το πόσο βλάκες έκανε τους ανθρώπους.
Το μόνο καλό που έκανε
είναι να μου μάθει πόσοι φίλοι μου είναι ηλίθιοι.
Όλοι σπούδασαν στο πανεπιστήμιο του Facebook.
Όλοι είναι επιστήμονες.
Όλοι έχουν μια θεωρία.
"Ξέρετε τι έγινε; Η κυβέρνηση τα έκανε όλα".
-"Η κυβέρνηση;" -"Ναι, η κυβέρνηση".
-"Γιατί;" -"Για να μας ελέγξει".
"Πιστεύεις ότι τους έδωσε έλεγχο;
Πιστεύεις ότι η κυβέρνηση το ήθελε;"
Ποιο πιστεύετε δίνει μεγαλύτερο έλεγχο;
Άνθρωποι που εργάζονται, βγάζουν χρήματα,
αγοράζουν προϊόντα, χρεώνονται,
εργάζονται κάπου που δεν τους αρέσει για να βγάλουν χρήματα,
για να πληρώσουν ένα χρέος για κάτι άχρηστο που αγόρασαν.
Να βγάλουν χρήματα σε δουλειά που δεν τους αρέσει, για κάτι άχρηστο.
Να πάρουν δάνειο για κάτι που δεν θέλουν,
να μεγαλώσει το χρέος τους, να αγοράσουν κάτι,
να πάνε σε δουλειά που δεν χρειάζονται για τα χρήματα...
Ποιο πιστεύετε δίνει μεγαλύτερο έλεγχο; Αυτό;
Ή αυτοί που κάθονται σπίτι τους
με δωρεάν χρήματα, σκεπτόμενοι τη ζωή;
Κάθονται όλοι σπίτι και σκέφτονται
"Γιατί το σαββατοκύριακο είναι δύο μέρες;"
Ο χειρότερος εφιάλτης της κυβέρνησης.
Οι θεωρίες ήταν ηλίθιες.
Δεν είμαι εναντίον των θεωριών συνομωσίας.
Καταλάβετέ το, σας παρακαλώ. Βασικά, θα μου άρεσε μια καλή θεωρία.
Πιστεύω ότι όλοι πρέπει να πιστέψουν σε κάποια.
Στη ζωή σας, πρέπει να πιστέψετε σε τουλάχιστον μια καλή θεωρία συνομωσίας.
Ναι, σε κρατάει σε εγρήγορση.
Μην εμπιστεύεστε το καθετί που σας λένε.
Τουλάχιστον μία.
Η δική μου; Η αγαπημένη μου;
Εγώ πιστεύω
ότι η γλουτένη είναι προνόμιο των λευκών.
Το ξέρετε πως έχω δίκιο.
Για τον Covid, όμως, οι συνομωσίες ήταν βλακώδεις.
Ειδικά, επειδή ξέρω τι συνέβη.
Εντάξει; Αυτό με νευριάζει.
Όχι, ξέρω.
Ξέρω τι προκάλεσε την πανδημία.
Το είχα προβλέψει, αλλά δεν είπα τίποτα. Σφάλμα μου.
Έγινε από τις πολλές ευχές.
Ευχόμασταν πολύ.
Το είχα προβλέψει.
Όταν ήμουν μικρός, οι ευχές ήταν κάτι ιδιαίτερο.
Σπάνιο φαινόμενο.
Έπρεπε να εκπληρωθούν κάποιες περιστάσεις για να κάνεις μια ευχή.
Έπρεπε να βρεις ένα τριφύλλι με τον σωστό αριθμό φύλλων.
Θα έβλεπες έναν διάττοντα αστέρα.
-"Πού;" -"Εκεί, άργησες".
Ή έπρεπε να είναι τα γενέθλιά σου.
Θα έφερναν τα κεριά.
Και αν τα έσβηνες όλα,
έκανες μια ευχή.
Αν σου ξέφευγε κανένα, πέθανες.
Μετά, άρχισαν να εύχονται για οτιδήποτε.
Έβρισκαν μια βλεφαρίδα στο μάγουλο "Κάνε μια ευχή!"
Ξέρετε πόσα είναι στο πρόσωπό σας ανά πάσα στιγμή;
Άρχισαν να εύχονται ακόμα και για την ώρα. Έτσι; "Είναι 11:11.
Κάνε μια ευχή".
Κάθε μέρα έχουμε 11:11.
Δύο φορές τη μέρα, γιατί δεν μας αρέσουν οι μεγάλοι αριθμοί.
Δεν εύχεσαι κάθε μέρα.
Δεν είναι ιδιαίτερη περίσταση. Αλλά το έκαναν, εύχονταν συνεχώς.
Ακόμα και οι ράπερ.
"I Wish a Nigga Would". Θα έκανε τι; Πρέπει να τελειώσεις την πρόταση.
Γι' αυτό είχαμε Covid. Συγκεντρώθηκαν οι ευχές μας.
Εκπληρώθηκαν ταυτόχρονα.
Καταλήξαμε εκεί.
Ο Covid ήταν σαν ένα βλαμμένο τζίνι που μας έδωσε ό,τι του ζητήσαμε.
Όλοι ευχόμασταν.
Πόσοι έτριβαν το λυχνάρι
στις αρχές του 2020;
Κάνανε ευχές του στυλ
"Εύχομαι να μη χρειαζόταν να πηγαίνω κάθε μέρα στο γραφείο".
"Η ευχή σου εκπληρώθηκε".
Ναι, ευχήθηκες να μην πηγαίνεις στο γραφείο.
Ξέχασες να ευχηθείς να μην έρθει το γραφείο στο σπίτι.
Έχεις κολλήσει, πλέον,
καθημερινά στο Zoom.
Δεν μπορείς να βλεφαρίσεις, πρέπει να υπάρχει οπτική επαφή.
Ναι.
Έπρεπε να βρεις μια γωνιά του σπιτιού που ήταν τακτοποιημένη.
Όλοι εύχονταν.
Ναι, εκπληρώθηκαν οι ευχές μας.
Πόσοι γονείς έτριβαν το λυχνάρι;
Κάνοντας ευχές;
"Μακάρι να περνούσα περισσότερο χρόνο με τα παιδιά μου".
"Η ευχή σου εκπληρώθηκε".
Ναι.
Πολλοί γονείς συνειδητοποίησαν ότι τους αρέσουν τα παιδιά τους
επειδή δεν είναι συνεχώς μαζί τους.
Τα συναντούν το πρωί, φεύγουν και τα στέλνουν για ύπνο το βράδυ.
Είναι πολύ γλυκιά εργασία.
Ξαφνικά, όμως, όλοι παγιδεύτηκαν μέσα 24/7.
Είχε πλάκα να βλέπεις τους γονείς ν' αλλάζουν γνώμη.
Θυμόσαστε στην αρχή, όλοι οι γονείς έλεγαν
"Δεν θα ανοίξετε τα σχολεία!
Δεν θα πάνε πουθενά τα παιδιά μου!
Θα τα προστατέψω με κάθε κόστος.
Είμαι μαμά αρκούδα και θα προστατέψω τα μωρά μου, ακούσατε;
Δεν θ' ανοίξετε τα σχολεία μέχρι να εξαφανιστεί ο ιός!"
Εννέα μήνες αργότερα...
οι ίδιοι ήταν εκεί και ωρύονταν.
"Πότε θ' ανοίξουν τα σκατοσχολεία;
Δεν μπορώ να είμαι μαζί τους όλη μέρα. Τι είμαι, η μάνα τους;
Θα έπρεπε να είναι στο σχολείο!"
Τα παιδιά έλεγαν "Μαμά, υπάρχει νέο στέλεχος".
"Άκου, Τίμι, κάποια στιγμή πρέπει να μάθεις από τι είσαι φτιαγμένος.
Ή που θ' αντέξουν τα πνευμόνια σου ή όχι. Εντάξει;
Τώρα, δρόμο να δεις από τι είσαι φτιαγμένος.
Όπως ο Σίμπα. Χακούνα ματάτα.
Τράβα, φιλαράκι. Πήγαινε".
Όλοι ευχόμασταν!
Πόσα ζευγάρια εκεί έξω εύχονταν;
Έτριβαν το λυχνάρι.
Κοιτάζονταν στα μάτια.
Σκεφτόταν "Που να πάρει.
Μακάρι να μπορούσα να κλειδωθώ σε ένα δωμάτιο μαζί σου όλη μέρα.
Εύχομαι να μας κλειδώσουν μέσα και να πετάξουν το κλειδί.
Δεν φαντάζεσαι τι θα έκανα μαζί σου".
"Αλήθεια; Τι θα μου έκανες;"
"Μακάρι να μας έλεγαν ότι μπορούμε να είμαστε μαζί όλη μέρα.
Όλη μέρα".
"Η ευχή σου εκπληρώθηκε".
Πολλά ζευγάρια
έμαθαν πολλά κατά τη διάρκεια της πανδημίας.
Έμαθαν πάρα πολλά.
Πολλοί συνειδητοποίησαν
ότι η αγάπη είναι μεν ανιδιοτελής,
αλλά το "μου αρέσει" έχει ημερομηνία λήξης.
"Επειδή σ' αγαπώ, μωρό μου. Δεν ξέρω αν μου αρέσεις πια".
Όλα ήταν διασκεδαστικά. Ήταν σαν διανυκτέρευση.
"Θεέ μου, διασκεδάζουμε τόσο πολύ!"
Μετά, οι βδομάδες έγιναν μήνες.
Οι μήνες, χρόνια.
Κάποια στιγμή, κάθεσαι στο σπίτι,
αγναντεύοντας το άπειρο
και ακούς τον άλλον
να βήχει στην άλλη πλευρά
και σκέφτεσαι "Ναι.
Ναι, Χριστέ μου.
Πάρ' τον τώρα, Θεέ μου.
Αν ήρθε η ώρα του, ήρθε.
Ας γίνει το θέλημά σου, Χριστέ μου.
Μου χρειάζεται ο έξτρα χώρος στο γραφείο".
Ξέρετε,
ένα από αυτά που με στεναχωρούν στον κόσμο είναι ότι...
πολλές φορές δεν έχουμε την πολυτέλεια να αναλογιστούμε τα "γιατί".
Συμβαίνουν διάφορα.
Αισθανόμαστε το καθετί που μας συμβαίνει.
Πολλές φορές, όμως,
δεν εξοικονομούμε χρόνο ή δεν έχουμε χρόνο να αναλογιστούμε
το "γιατί".
Γιατί νευριάσαμε;
Γιατί πολεμήσαμε τόσο πολύ μεταξύ μας;
Δεν δείξαμε ίχνος οίκτου μεταξύ μας.
Ήμασταν ο χειρότερος εαυτός μας.
Ξέρετε, πιστεύω είναι επειδή...
φοβόμαστε.
Ως άνθρωποι έχουμε βολευτεί,
γνωρίζοντας
ότι ξεχάσαμε πόσο αβέβαιη είναι η ζωή.
Μας μαθαίνουν καθημερινά ότι "γνωρίζουμε".
Βολευόμαστε, νομίζουμε ότι πάντα θα γνωρίζουμε.
Τι κίνηση θα έχει; Ξέρεις.
Τι καιρό θα έχει; Ξέρεις.
"Θα βρέξει την Πέμπτη".
Καταλαβαίνετε το μαγικό κόλπο εδώ;
Αν είχες την τεχνολογία πριν από 500 χρόνια
κι έλεγες "Θα βρέξει την Πέμπτη", θα σ' έκαναν Θεό.
Τα έχουμε όλα δεδομένα, αλλά ξεχάσαμε
την αβεβαιότητα της ζωής.
Δεν ξέρουμε. Μας το επισήμανε η πανδημία. Μας εξέθεσε όλους.
Νομίζω ότι πρέπει να αναλογιστούμε το "γιατί".
Γιατί νευριάσαμε; Γιατί απογοητευτήκαμε;
Δεν ήταν εξαιτίας των ταινιών ούτε επειδή δεν πηγαίναμε σε πάρτι
ή στο Mall, τίποτα από αυτά.
Είναι επειδή απομακρυνθήκαμε.
Εγώ έχασα εσένα, εσύ εμένα.
Αυτό χάσαμε.
Καταλαβαίνετε;
Γι' αυτό απογοητεύτηκαν οι άνθρωποι.
Τα έκαναν χειρότερα οι κυβερνήσεις που το έπαιζαν ότι γνωρίζουν.
Αυτό πιστεύω τα έκανε χειρότερα.
Ήταν τόσο σίγουροι,
το έκαναν να φαίνεται ότι γνωρίζουν.
Είπαν πως θα είναι 21 μέρες.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτόν τον αριθμό.
Δεν ρωτήσαμε γιατί.
Σωστά;
Ακούσαμε ότι οι Κινέζοι έχτισαν ένα νοσοκομείο 10.000 ατόμων σε μια νύχτα.
Κανείς δεν ρώτησε "Γιατί;"
Σκεφτόμασταν "Κινέζοι.
Γουστάρουν να χτίζουν".
Θυμάμαι πόσο σίγουροι ήταν οι ηγέτες.
Κάποιοι πιο αλαζόνες από άλλους.
Ένας αγαπημένος μου ήταν ο πρωθυπουργός του ΗΒ, Μπόρις Τζόνσον.
Ναι.
Είχε ενδιαφέρον.
Πήγε σε ένα νοσοκομείο
κατά την πανδημία
και αγκάλιαζε ανθρώπους.
Στο ξεκίνημα, αγκάλιαζε ανθρώπους.
Τον ρώτησαν "Πρωθυπουργέ,
είναι πρέπον να αγκαλιάζετε τόσα άτομα;"
Λέει "Πρώτον, πρέπει να ηρεμήσουμε. Δεν πρόκειται για πανδημία.
Κοίτα τα μαλλιά μου. Με βλέπετε να αγχώνομαι; Ας ηρεμήσουμε λίγο.
Μπορώ να ακουμπάω ανθρώπους.
Τα πάντα θα παραμείνουν ανοιχτά.
Οι παμπ, το ποδόσφαιρο, τα πάντα.
Με συγχωρείτε, πρέπει να αποχωρήσω..."
Έφυγε. Ούτε τον ένοιαξε.
Ο Αμερικάνος ήταν ακόμα περισσότερο.
Ναι, tον είδατε όταν βγήκε; Ντόναλντ Τζ. Τραμπ;
Είχε πολύ στυλ.
Έλεγε "Φίλοι, θα τον κοντρολάρουμε.
Σε 21 μέρες.
Ο ιός θα εξαφανιστεί σε 21 μέρες.
Κάποιοι λένε ίσως σε 20".
Ο ιός χτύπησε τον Τραμπ και τον Μπόρις βαθιά στο στήθος.
Βρέθηκαν στην εντατική. Κόντεψαν να πεθάνουν.
Επιβίωσαν μόνο και μόνο
επειδή είναι αρχηγοί κρατών. Τους έδωσαν το μυστικό σιρόπι.
Ο Μπόρις, όταν βγήκε απ' το νοσοκομείο
ήταν λες και είδε τον Χριστό.
Βγήκε, έδωσε συνέντευξη τύπου,
έκλεισε τα πάντα.
Βγήκε σχεδόν γυμνός και είπε "Δεν είναι αστείο.
Το είδα μόνος μου. Τα πάντα κλείνουν.
Το ποδόσφαιρο, οι παμπ, όλα.
Μην το παίρνετε αψήφιστα. Το βίωσα.
Δεν είναι αστείο. Πρέπει να αποχωρήσω.
Σας παρακαλώ, δεν μπορώ. Πρέπει να..." Και απλώς έφυγε.
Είχε τρομοκρατηθεί.
Περίμενα να εμφανιστεί στη γωνία ο κορονοϊός σας...
Ο Τραμπ δεν νοιάστηκε καθόλου.
Ο τύπος θα πεθάνει από ξεροκεφαλιά.
Βγήκε απ' το νοσοκομείο,
μετά βίας ανάσαινε, αλλά έδωσε συνέντευξη τύπου.
Δεν μίλησε. Απλώς, ήταν σαν...
"Αν τα κατάφερα εγώ,
μπορείτε κι εσείς".
Φίλε.
Δεν καταλαβαίνω πώς μπόρεσε κάποιος να τον ψηφίσει.
Δεν το καταλαβαίνω.
Παρεμπιπτόντως,
δεν εννοώ πολιτικά.
Καταλαβαίνω, oι πολίτες ψηφίζουν την πολιτική που επιθυμούν.
Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί ψήφισαν εκείνον.
Ακόμα πιο τρελό είναι το γεγονός ότι τον ψήφισαν
και απογοητεύτηκαν απ' το ποιόν του.
Ήταν ό,τι πιο τρελό έχω δει.
Έλεγαν "Δεν μπορώ να το πιστέψω.
Δεν το πιστεύω".
"Δεν πιστεύεις αυτό που συμβαίνει;"
"Ο Τραμπ, το πιστεύεις;"
"Να πιστέψω ότι κάνει ό,τι έκανε όλη του τη ζωή;"
"Ναι, έχω σοκαριστεί..."
"Έχεις σοκαριστεί;"
Ο Τραμπ είναι ο λιγότερο σοκαριστικός άνθρωπος που έχω δει.
Είναι πάντα ο εαυτός του.
Είναι ένας κοινότυπος κακούργος.
Μοιάζει με απατεώνα, μιλάει σαν απατεώνας.
Λες και βγήκε από επεισόδιο του Scooby-Doo.
Με τέτοιο πρόσωπο κι ενέργεια;
Είναι για αναγνώριση υπόπτων για εξιχνίαση εγκλήματος.
"Ποιος πιστεύεις ότι ήταν, Σκούμπι;"
"Δεν ήμουν εγώ, μόνο αυτό ξέρω.
Δεν έκανα τίποτα. Είμαι αθώος.
Είμαι τόσο αθώο πλάσμα.
Κάποιοι θα έλεγαν ότι είμαι το πιο αθώο πλάσμα που υπήρξε".
Ο Σκούμπι θα έλεγε "Αυτός είναι".
Δεν το καταλαβαίνω.
Γιατί να ψηφίσεις... Βασικά,
το πιάνω, αλλά δεν το καταλαβαίνω.
Αυτό που έχω αντιληφθεί είναι
πως στις ΗΠΑ, αν θέλεις να κερδίσεις τις εκλογές,
το μόνο που θες είναι περίεργη φωνή.
Τόσο απλά. Θέλεις να γίνεις Πρόεδρος των ΗΠΑ;
Απόκτησε περίεργη φωνή και τέλος.
Ξέχνα τις πολιτικές, τις ιδέες. Αυτά είναι βαρετά.
Βγαίνεις εκεί έξω και "Εδώ..."
"Φυσιολογική φωνακλού".
Όχι.
Βγαίνεις με περίεργη φωνή και σε λατρεύουν.
Βλέπεις ότι δεν υπάρχει πρόεδρος
με φυσιολογική φωνή. Κανείς.
Ανατρέξτε στην ιστορία. Κανένας.
Ανατρέξτε στον Τζον Φ. Κένεντι.
Δεν μιλούσε φυσιολογικά.
Είχε αυτό το περίεργο "Μην ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για σένα,
αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για τη χώρα σου". Καθόλου φυσιολογικό.
Δεν είναι φυσιολογικό.
Μου λέτε ότι στεκόταν στα McDonald's και παράγγελνε με τέτοια φωνή;
"Μπορώ να έχω το νούμερο ένα, μεσαίο, με πατάτες;
Κι ένα McFlurry, παρακαλώ.
Τι εννοείς χάλασε η μηχανή του παγωτού;"
Καθόλου φυσιολογικό.
Κανένας πρόεδρος δεν μιλάει φυσιολογικά.
Ο Μπιλ Κλίντον; Ούτε αυτός.
Μιλούσε λες και προσπαθούσε να αποπλανήσει το ακροατήριο.
Καταλαβαίνετε; Όπως
"Δεν είχα σεξουαλικές σχέσεις
με αυτήν τη γυναίκα".
Τι κάνετε;
Κανένας δεν μιλούσε φυσιολογικά.
Ούτε ο Τζορτζ Μπους.
Έκανε ένα περίεργο χαχανητό.
"Θα βρούμε τους υπαίτιους
και μετά θα βομβαρδίσουμε μια άλλη χώρα.
Ξεγέλασέ με μια φορά..."
Δεν είναι φυσιολογικό.
Κανένας δεν μιλούσε ποτέ φυσιολογικά.
Ο Μπαράκ Ομπάμα, ούτε αυτός.
Η φωνή του ακουγόταν λες και έκανε διακοπές.
"Εδώ στην Αμερική,
πρέπει να προσπαθήσουμε να αποκτήσουμε
ταχύτερο ίντερνετ".
Καθόλου φυσιολογικό.
Ούτε ο Τζον Μπάιντεν.
Πλάκα μου κάνετε; Πάντα μουρμουρίζει όταν βγάζει λόγο.
Καθόλου φυσιολογικό.
"Γι' αυτό, το πιο σημαντικό που πρέπει να καταλάβουμε
είναι τα όνειρα των μαύρων... Έλα τώρα.
Έλα τώρα, σε παρακαλώ.
Το εννοώ.
Έλα".
Δεν είναι φυσιολογικό.
Ο Τραμπ ήταν ο πιο περίεργος από όλους.
Όλοι οι πρόεδροι ήταν προβλέψιμοι.
Καταλαβαίναμε πού το πήγαιναν.
Ο Τραμπ ήταν απρόβλεπτος.
Ο τόνος της φωνής καταλάμβανε τον χώρο. Διακυμάνσεις που δεν είχαν νόημα.
Ξέρετε πόσο δύσκολο ήταν να ρυθμίσεις την ένταση
όταν έβλεπες ομιλία του;
Έπρεπε να την αλλάζω συνεχώς σαν άχρηστος DJ.
Όταν μιλούσε, δεν ήξερες πότε θα γίνει.
Έβγαινε κι έλεγε "Πιστεύω, ως Αμερικάνοι,
προσπαθούμε και προσπαθούμε, πολύ προσπαθούμε.
Και συνεχίζουμε να προσπαθούμε. Το ξέρω σίγουρα. Αλήθεια.
Αλλά ξέρω και πιστεύω
αν μπορούμε, μπορούμε,
αλλά... αλλά θα... αλλά ίσως. Αλλά..."
Τι;
Δεν είναι φυσιολογικό.
Γελάω όταν έρχομαι στον Καναδά και βλέπω ειδήσεις.
Βάζω τις ειδήσεις και λένε
"Ένα σκάνδαλο του Καναδά βρίσκεται σε εξέλιξη.
Ο Τζάστιν Τρουντό σε ακόμα ένα σκάνδαλο".
Τα σκάνδαλά του είναι αξιολάτρευτα. Πλάκα μου κάνετε;
Σε σύγκριση με τα Αμερικάνικα; Τι; Λένε "Είναι σκανδαλώδης".
"Έχει καταδικαστεί ποτέ; Τότε σκάστε".
Ακούς εκεί "Είναι σκανδαλώδης".
Έχει αυτό το τρομερό... "Κοιμήθηκε στο σπίτι ενός πλούσιου".
Αξιολάτρευτο.
Μακράν, το αγαπημένο μου σκάνδαλό του
είναι εκείνο όταν πήγε ταξίδι στην Ινδία.
Έγινε Ινδός.
Είναι από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα που έχουν υπάρξει ποτέ.
Θυμάμαι όταν ξέσπασε.
Απογειώθηκε. Φόραγε κουστούμι. Έφυγε από τον Καναδά.
Χαιρετούσε απ' το αεροπλάνο. "Αντίο σε όλους".
Επιβιβάστηκε, προσγειώθηκε.
Ανοίγουν οι πόρτες, βγαίνει έξω και ήταν ήδη Ινδός κατά το ήμισυ.
Φορούσε ζακέτα.
Αυτό που ήταν τρελό, όμως,
ήταν ότι καθώς το ταξίδι προχωρούσε, γινόταν ολοένα και πιο Ινδός
κάθε μέρα.
Μάλλον κανείς δεν του είχε πει τι συνέβαινε,
γιατί οι Καναδοί τα είχαν χάσει. "Αυτό είναι ασέβεια! Πώς μπόρεσε;"
Γινόταν ολοένα και πιο Ινδός.
Ξεκίνησε από τα πανωφόρια, έφτασε στα παντελόνια.
Στο τέλος, φόρεσε και μαντίλα.
Το καλύτερο ήταν όταν πήγε σε σύσκεψη,
όλοι φορούσαν κοστούμια.
Έμοιαζε λες και είχε οντισιόν του Baat Ban.
Σκεφτόσουν "Τι στο διάολο κάνει;"
Γινόταν τόσο Ινδός που ήλπιζα
στη μέση μιας ομιλίας...
ήλπιζα ότι θα έλεγε ξαφνικά
"Θέλω να αναφέρω πόσο περήφανος είμαι
για τα βήματα προόδου που κάναμε μαζί".
"Ως Καναδοί και Ινδοί,
εμείς..."
Ευχόμουν να συμβεί κάτι τέτοιο.
Ανυπομονούσα.
"Το μεγαλύτερο σκάνδαλο όλων των εποχών".
"Έγινε Ινδός".
Δεν νομίζω ότι ήταν τόσο κακό.
Πιστεύω ότι προσπαθεί σκληρά.
Πιστεύω ότι ο Τζάστιν προσπαθεί πολύ
να δείξει ότι είναι συμπονετικός, προσπαθεί πολύ.
Δεν νομίζω ότι είναι κακό. Είμαι προκατειλημμένος, το ξέρω.
Είμαι κι εγώ Τρουντισμένος.
Εγώ... ναι.
Θα το ομολογήσω απόψε.
Είμαι Τρουντισμένος, Καναδά.
Προσπάθησα κι εγώ σκληρά να συνδεθώ με κάποια ομάδα ατόμων,
δεν πήγε πολύ καλά.
Η ιστορία μου διαδραματίστηκε στο Εδιμβούργο της Σκωτίας.
Όμορφο μέρος, να πάτε. Είναι εκπληκτικά.
Τα πάντα.
Είναι γεμάτο ιστορία.
Οι άνθρωποι αξιαγάπητοι και ζεστοί.
Η περιοχή δεν είναι, αλλά οι άνθρωποι, ναι.
Τα πάντα είναι παλιά. Λατρεύουν να το λένε.
Όπου και αν πας στο Εδιμβούργο, λένε "Πόσο πιστεύεις ότι είναι η γέφυρα;"
-"Δεν ξέρω". -"Τριακοσίων χρονών".
-"Μπράβο". -"Η εκκλησία, 500 χρονών".
"Από 'δω ο γιος μου, 800 χρονών".
-"Μα, μοιάζει έξι". -"Λόγω της σκωτσέζικης εργασίας".
Είναι θαυμάσιοι άνθρωποι. Ήταν καταπληκτικά.
Ήμασταν εκεί για ένα φεστιβάλ κωμωδίας.
Και...
κάτι που κάνω στα ταξίδια μου,
εάν βρίσκομαι στο ίδιο μέρος με φίλους, περνάμε χρόνο μαζί.
Παραγγέλνουμε φαγητό ή βγαίνουμε και κάθε φορά
ένας κανονίζει τι θα φάμε.
Κανείς δεν φέρνει αντιρρήσεις. Μία μέρα ο καθένας.
Όταν έρχεται η σειρά μου,
εγώ διαλέγω ινδικό.
Είναι η καλύτερη κουζίνα στον κόσμο.
Μακράν.
Δεν συμφωνείτε; Πάμε να παίξουμε ξύλο στο πάρκινγκ.
Λατρεύω το ινδικό. Όλη μου τη ζωή.
Είμαστε στο Εδιμβούργο. "Πού θα πάμε;"
-"Ινδικό". -"Κάθε φορά τα ίδια".
"Κάθε φορά ινδικό".
-"Πάντα το ίδιο λες". -"Γιατί ρωτάς;
Αν ξέρεις, ξέρεις, μη ρωτάς".
Έψαξα να βρω το μέρος που θα πάμε.
Πάντα προσπαθώ να βρω το πιο αυθεντικό εστιατόριο.
Αυθεντικά ινδικά εστιατόρια.
Πάω κάπου και ρωτάω τριγύρω.
Ρωτάω "Πού να πάω;"
Δεν πάω ποτέ εκεί που λένε οι λευκοί.
Βρήκα, λοιπόν, ένα αυθεντικό. Ήμουν τόσο ευτυχισμένος.
Υπάρχει λόγος που πρέπει να είναι αυθεντικό,
για να μάθετε και κάτι για μένα.
Μεγάλωσα στη Νότια Αφρική.
Κάτι που ίσως δεν γνωρίζετε είναι ότι εκεί
θα βρείτε έναν από τους μεγαλύτερους πληθυσμούς Ινδών εκτός Ινδίας.
Το τονίζω. Εκτός Ινδίας. Ξέρω ότι ο Καναδάς είναι νούμερο ένα.
Όταν μεγάλωνα,
είχαμε το μεγαλύτερο πληθυσμό, όμως.
Αν ανατιναζόταν η Ινδία...
γινόμασταν Ινδία.
Τόσο πολύ.
Είχα την τύχη να μεγαλώσω μέσα σε ινδική κουλτούρα.
Ένας κολλητός μου, όταν μεγάλωνα, ήταν ένας μικρός Ινδός, ο Θίσαν Πελέι.
Ήμασταν αχώριστοι.
Γυρίζαμε κάθε μέρα μαζί.
Ήμασταν στα διαλείμματα μαζί.
Βγαίναμε, τρώγαμε μαζί. Είχαμε πολλά κοινά ενδιαφέροντα.
Γνωριστήκαμε στην αρχή της σχολικής χρονιάς
και είχαμε τόσα κοινά.
Του άρεσε να τρέχει, μου άρεσε να τρέχω.
Οπότε...
ήμασταν κάθε μέρα μαζί.
Το τελετουργικό ήταν απλό. Πηγαίναμε στις τάξεις μας
και συναντιόμασταν στα διαλείμματα.
Τότε κολατσίζαμε μαζί. Το κολατσιό μας, όμως, ήταν διαφορετικό.
Ο Θίσαν έφερνε πακέτο απ' το σπίτι που του ετοίμαζε η μαμά του.
Εμένα μου έδιναν χρήματα να αγοράσω φαγητό
απ' το κυλικείο, έτσι;
Το κυλικείο.
Πήγαινα και αγόραζα κάθε μέρα.
Η μαμά μου δεν ήξερε να μαγειρεύει.
Προσπάθησε μια φορά και της είπα "Μην το ξανακάνεις.
Είναι κακοποίηση. Απλώς, δώσε μου λεφτά".
Αγόραζα φαγητό κάθε μέρα.
Ο Θίσαν έτρωγε φαγητό που έφτιαχνε η μαμά του.
Κάθε μέρα, έτρωγε κάρι.
Το ξέρω
επειδή, κάθε μέρα καθόμασταν κάτω,
ο Θίσαν άνοιγε το πακέτο του,
έβγαζε τον χυμό,
ξετύλιγε το σάντουιτς κομμένο σε τρίγωνα.
Το έβγαζε έξω,
άνοιγε το ψωμί,
κοίταζε μέσα του και ούρλιαζε.
"Κάρι!
Γαμώτο, μαμά".
Κάθε μέρα.
Εγώ έτρωγα το δικό μου, εκείνος το δικό του.
Έβγαζε τον χυμό, ξετύλιγε το σάντουιτς, κοίταζε μέσα
και φώναζε "Κάρι!
Γαμώτο, μαμά".
Κάθε μέρα.
Δεν έσφαλε ποτέ.
Κάθε μέρα. Πρόβατο με κάρι.
Αρνί με κάρι.
Πατάτες με κάρι. Ό,τι κάρι φαντάζεστε.
Αλλά κάρι, καθημερινά.
"Κάρι!" Η αγαπημένη ώρα της ημέρας.
Κάποιες μέρες, δεν άνοιγα το κολατσιό μου.
Καθόμουν δίπλα και περίμενα.
Άνοιγε το πακέτο του και "Κάρι!"
Και το έλεγα μαζί του "Γαμώτο, μαμά".
Κάθε μέρα, για μήνες, αυτό γινόταν.
Και τελικά,
τελικά,
με κίνδυνο να χαλάσω τη ρουτίνα,
γυρίζω στον Θίσαν, ουρλιάζει "Κάρι!
Γαμώτο, μαμά"
και του λέω "Θίσαν;
Ξέρεις ότι θα έχεις κάρι κάθε μέρα".
Είπε "Τι;"
Είπα "Θα έχεις κάρι κάθε μέρα.
Κάθε μέρα, ανοίγεις το ψωμί
και σοκάρεσαι και φωνάζεις 'Κάρι! Γαμώτο, μαμά.'
Αλλά θα είναι πάντα κάρι".
Είπε "Το ξέρω, Τρέβορ, το ξέρω.
Δεν σοκάρομαι, απογοητεύομαι.
Γιατί κάθε μέρα, έρχομαι στο σχολείο
και κάθε μέρα θέλω να κολατσίσω.
Ανοίγω το πακέτο και ξέρω τι θα έχω,
γιατί το προηγούμενο βράδυ, είχαμε κάρι.
Η μαμά παίρνει ό,τι απέμεινε από το βράδυ,
το βάζει σε ένα σάντουιτς
και αυτό είναι το κάρι που τρώω.
Ξέρω ότι όταν πάω στο σπίτι,
θα φάω το κάρι της επόμενης μέρας.
Οπότε, κάθε μέρα τρώω κάρι.
Κάρι και ακόμα περισσότερο κάρι.
Τρέβορ, είμαι Ινδός, αλλά δεν πάει άλλο.
Πρέπει να φάω κάτι άλλο, καταλαβαίνεις;
Λένε ότι η ποικιλία νοστιμίζει τη ζωή".
Και του λέω "Θίσαν, είναι άσχημο;"
"Ούτε καν ξέρω πια.
Δεν έχω άποψη.
Ορίστε, φάε το εσύ".
Μου έδωσε το σάντουιτς με κάρι.
Το δάγκωσα.
Τορόντο, υπάρχουν στιγμές στη ζωή σου...
που διαμορφώνουν για πάντα το είναι σου.
Στιγμές που ορίζουν την εξέλιξή σου και αυτή ήταν μια από αυτές τις στιγμές.
Βάζω το σάντουιτς στο στόμα μου,
δαγκώνω και αναστήθηκε το στόμα μου.
Η γλώσσα μου ανακάλυψε τον σκοπό της.
Δεν ήξερα ότι οι πατάτες μπορούσαν να σκάνε έτσι.
Οι γεύσεις χόρευαν μέσα στο στόμα.
Τα μάτια μου άνοιξαν διάπλατα.
Ήταν... Ήμουν... "Κάρι!
Ευχαριστώ, μαμά".
Είπα "Θίσαν, είναι φανταστικό. Αυτό τρως κάθε μέρα;"
"Κάθε μέρα".
Και του λέω "Ας ανταλλάξουμε.
Θα σου δώσω τα λεφτά μου για το κυλικείο
και θα μου δίνεις το κάρι σου".
Αυτό κάναμε. Ανταλλαγή.
Εκεί που ήμασταν κολλητοί,
γίναμε αδερφές ψυχές.
Είχαμε και οι δύο ό,τι ονειρευόμασταν.
Εγώ χρειάζομαι μαγειρευτό φαΐ κάθε μέρα,
εκείνος, ως Ινδός, πρέπει να φτιάξει επιχείρηση. Ήταν στον παράδεισο.
Ήταν τέλεια.
Και από τότε, λατρεύω το κάρι.
Ερχόμαστε πάλι στο πρόσφατο παρελθόν. Εδιμβούργο.
Βγαίνω με φίλους.
Διαλέγουμε μέρος. Ινδικό.
Αυθεντικό ινδικό. Πάμε στο εστιατόριο και είναι γνήσιο.
Έχει ινδική μουσική.
Ινδοί τρώνε, Ινδοί μαγειρεύουν.
Ινδοί σερβιτόροι, ινδικά καλύμματα στον τοίχο.
Σκέφτομαι "Αυτό είναι, είμαι σπίτι".
Μπαίνουμε και καθόμαστε.
Μόλις κάτσαμε, ένας φίλος μου, ο Στιβ,
αρπάζει το μενού. Του λέω "Στιβ,
ηρέμησε, θα παραγγείλω για όλους μας".
Λέει "Δεν πειράζει, Τρέβορ. Θα παραγγείλω μόνος, ευχαριστώ".
Είπα "Όχι, δεν είναι αυτό, Στιβ.
Προτιμώ να παραγγείλω για όλους.
Εντάξει; Συμφωνείς;"
Λέει "Δεν καταλαβαίνω γιατί είναι απαραίτητο.
Λέω να παραγγείλω μόνος μου".
Λέω "Όχι, Στιβ.
Καθόλου εντάξει.
Θα πεις κάτι ηλίθιο και θα με κάνεις ρεζίλι
μπροστά στους Ινδούς φίλους μου.
Οπότε, άσ' το καλύτερα".
"Συγγνώμη, τι θα σε έκανε ρεζίλι
μπροστά τους;"
Του λέω "Δεν ξέρω και δεν θέλω να μάθω.
Απλώς, επίτρεψέ μου".
"Να σου επιτρέψω;
Τρέβορ, τρώω κάρι πολλά χρόνια".
Λέω "Στιβ, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να το συζητήσουμε".
"Τι εννοείς; Πώς θα σε κάνω ρεζίλι;"
Λέω "Δεν χρειάζεται να ξέρεις, άσ' το".
"Επειδή είμαι λευκός;"
"Το είπες μόνος σου, όχι εγώ.
Δεν είχα σκοπό να αναφέρω το χρώμα. Ας το συζητήσουμε.
Κάθε φορά που πάω με λευκούς σε εστιατόριο,
πάντα λένε κάτι που με κάνει ρεζίλι.
Μα, κάθε φορά.
Ή δεν ξέρουν να προφέρουν το φαγητό ή λένε ό,τι τους κατέβει.
'Μπορώ να τα παπαντούμ;'
'Πώς τα λέτε αυτά;'
'Μπορώ να έχω αυτό, χωρίς μπαχαρικά;'"
"Ψόφα!"
-"Μπορώ να έχω κάρι χωρίς μπαχαρικά;" -"Ψόφα!"
Πώς μπορείς να ζητήσεις κάρι χωρίς μπαχάρια;
Αυτά είναι όλη η ουσία.
Ακούς εκεί.
Πας σε σούσι και ζητάς να σου βράσουν ελαφρά το ψάρι;
"Δεν θέλω μπαχάρια".
"Οι πρόγονοί σου σκότωναν κόσμο για αυτά!
Τώρα, δεν τα θέλεις;
Σκάσε και φάε τα μπαχάρια, Στιβ".
Λέει "Τρέβορ, δεν ξέρω από πού πηγάζει όλο αυτό.
Δεν θα σε κάνω ρεζίλι. Ξέρω από κάρι".
Λέω "Ας το αφήσουμε, θα παραγγείλω εγώ.
Ξέρω περισσότερα από σένα".
"Δεν είσαι πιο Ινδός από μένα".
"Ορίστε;"
"Δεν είσαι πιο Ινδός από μένα".
"Kuch Kuch Hota Hai".
-"Τι ήταν αυτό;" -"Ακριβώς".
"Μη το λες αυτό.
-Σκάσε. όταν έρθει ο σερβιτόρος..." -"Δεν θα σκάσω".
-"Σκάσε!" -"Εντάξει, παράγγειλε".
Έρχεται ο σερβιτόρος,
ένας ωραίος Ινδός με παραδοσιακή ενδυμασία
και πλησιάζει.
Έβλεπα ότι ο Στιβ με αμφισβητούσε,
με την άκρη του ματιού μου.
Τότε, Τρουντίστηκα.
Με εξίταρε όλο αυτό.
Ήθελα να δείξω ότι ήταν άνθρωποί μου.
Δεν άφησα τον σερβιτόρο να μιλήσει. Σηκώθηκα μπροστά του "Καλησπέρα.
Θα παραγγείλω για όλο το τραπέζι.
Θέλουμε τρία ναάν με σκόρδο.
Τρία ρουμάλι ρότις.
Ένα σάχι πανίρ, ένα πάλακ πανίρ.
Θα πάρουμε κι ένα ρόγκαν τζος, αρνίσιο βεβαίως.
Κι ένα κοτόπουλο βουτύρου
για τους Καυκάσιους φίλους μου;
Επίσης, θα θέλαμε τρία πιτάκια σαμόσα
και τρία λάσι μάνγκο για να τα σβήσουμε.
Σας ευχαριστώ".
Το τερμάτισα.
Το αισθανόμουν.
Όλοι τους το είδαν.
Αισθάνονταν κάτι.
Όλοι το βουλώσανε.
Ο σερβιτόρος με κοιτούσε.
Αρχικά, νόμιζα ότι τον εντυπωσίασα. Μετά κατάλαβα πως ήταν απορημένος.
Σκύβει ο Ινδός,
με κοιτάει στα μάτια και λέει...
"Με συγχωρείτε, μπορείτε να τα επαναλάβετε;
Δεν καταλάβαινα τι λέγατε. Έχετε κάποια προφορά".
Και σκέφτηκα "Σκατά!
Είναι Σκωτσέζος!"
Δηλαδή, ξέρω ότι είναι, είμαστε στη Σκωτία.
Μα, ήταν ινδικό! Δεν το περίμενα.
Τα πάντα ήταν ινδικά εκεί. Ινδικό εστιατόριο.
Ινδικά καλύμματα, ο τύπος ήταν Ινδός.
Το μούσι του ήταν ινδικό. Μόνο το στόμα ήταν Σρεκ.
Δεν το περίμενα.
Και δεν με καταλάβαινε.
Επειδή ήμουν πολύ Τρουντισμένος.
Δεν χρειαζόταν να προσπαθήσω τόσο.
Συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα να σταματήσω.
Θα ήταν ρατσιστικό.
Οπότε, τώρα,
έχω έναν Σκωτσέζο Ινδό να με κοιτάει.
Όλοι είναι σιωπηλοί και λέει
"Αν δεν σε πειράζει, μπορείς να τα επαναλάβεις, αλλά πιο σιγά;
Δεν άκουσα τι είπες".
"Θέλεις να επαναλάβω ολόκληρη την παραγγελία;"
"Ναι, αν δεν σε πειράζει, σε ακούω".
"Νομίζω πως θα παραγγείλει ο καθένας μόνος του στο τραπέζι.
Δεν χρειάζονται ντάντεμα.
Ας παραγγείλει ο καθένας ξεχωριστά
και βλέπουμε μετά, εντάξει;"
Ο Στιβ λέει "Μακάρι να μπορούσα, αλλά φοβάμαι μήπως προσβάλω κάποιον.
Πιστεύω ότι ο φίλος μου πρέπει να παραγγείλει για όλους. Άντε.
Είσαι πιο πολιτισμικός από μένα".
"Όχι, Στιβ, παρακαλώ. Δοκίμασε εσύ τώρα.
Σίγουρα ξέρεις τι θέλεις".
Λέει "Όχι, και αν πω κάτι εξευτελιστικό;
Δεν θα ήθελα να προσβάλω την κουλτούρα κάποιου, Τρέβορ".
"Δεν προσβάλλεις κανέναν. Δεν υπάρχουν λάθη εδώ, εντάξει;
Είμαστε όλοι φίλοι. Αν κάποιος κάνει λάθος, το ξεχνάμε.
Βασικά, καλύτερα να ξεχάσουμε ό,τι έγινε εδώ σήμερα, εντάξει;
Παράγγειλε".
Και συνεχίζει "Όχι, δεν μπορώ, αλλά, Τρέβορ, συνέχισε".
-Και λέω "Όχι, παράγγειλε, Στιβ". -"Οχι, Τρέβορ".
"Παράγγειλε, μπάσταρδε!
Απλώς παράγγειλε!"
Ο σερβιτόρος λέει "Δεν χρειάζεται να τσακώνεστε.
Ο φίλος σας αισθάνεται λίγο άβολα.
Παραγγείλτε γι' αυτόν".
"Ναι, πολύ άβολα.
Μπορούμε να έχουμε...
τρία ρουμάλι ρότις και...
και τρία νάαν σκόρδου,
ένα σάχι πανίρ, ένα πάλακ πανίρ
κι ένα αρνίσιο ρόγκαν τζος;
Επίσης, ένα κοτόπουλο βουτύρου..."
"Για τους Καυκάσιους φίλους σου;"
"Για οποιονδήποτε.
Όλοι απολαμβάνουν διαφορετικά κάρι, δεν χρειάζεται να καίνε.
Δεν έχει σημασία, αρκεί να συμμετέχεις.
Δεν υπάρχει λάθος τρόπος".
"Ευχαριστούμε για την κατανόηση, Τρέβορ".
"Παρακαλώ".
"Θα μπορούσαμε να έχουμε..."
"Δεν θα απαντήσεις;"
"Όχι, ας με καλέσουν μετά".
"Είναι σπαστικό. Απάντα στο τηλέφωνο, θα περιμένω".
"Εντάξει.
Παρακαλώ;
Ο Τρέβορ είμαι. Πώς μπορώ να σας βοηθήσω;
Ναι, πείτε μου. Δεν μπορώ να σας μιλήσω τώρα. Μπορείτε...
Πείτε μου τι χρειάζεστε. Δεν μπορώ να μιλήσω.
"Όχι, δεν έχει κάτι η φωνή μου. Μπορείτε...
Όχι, όλα μια χαρά είναι. Όχι, δεν με απήγαγαν.
Όλα είναι μια χαρά.
Δεν είναι μυστικό μήνυμα. Πείτε τι θέλετε.
Όχι, θα μιλήσουμε αργότερα.
Έτσι είναι η φωνή μου καμιά φορά, μην ανησυχείτε.
Όχι, και ξέρω τη φωνή μου.
Κι εγώ ξέρω τη φωνή μου. Είμαι εγώ όλη μου τη ζωή.
Εντάξει, ωραία. Θα τα πούμε αργότερα.
Εντάξει, κι εγώ σ' αγαπώ, μαμά. Γεια".
Το πιο περίεργο γεύμα που είχα ποτέ.
Μετά βίας έβαλα κάτι στο στόμα μου.
Καθόμουν και αναλογιζόμουν τη ζωή μου.
Σηκωθήκαμε να φύγουμε.
Ο Στιβ είχε ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.
Προχώρησαν μπροστά
και καθώς έφευγα, ο σερβιτόρος μας χαιρετάει.
Λέει "Καληνύχτα! Να έχετε μια όμορφη νύχτα".
Τον χαιρετάμε και λέει "Με συγχωρείς, πριν φύγεις.
Ο Τρέβορ Νόα δεν είσαι;
Ο κωμικός, σωστά;"
"Ναι, είμαι, γιατί;"
Λέει "Επειδή...
σου την έφερα, Τρέβορ!
Σου την έφερα!"
"Περίμενε, μισό λεπτό; Είσαι Ινδός;"
"Βέβαια είμαι. Βέβαια. Όλο το μαγαζί είναι!
Σου την έφερα, έτσι;"
-"Δεν καταλαβαίνω". -"Τι δεν καταλαβαίνεις;
Μπήκες μέσα και είπα 'Κοίτα ο Τρέβορ Νόα έρχεται.'
Άρχισες να μιλάς με προφορά, έκανα κι εγώ προφορά.
Έκανες προφορά, έκανα προφορά.
Έκανες προφορά. Έκανες αστείο, έκανα αστείο. Δεν σου άρεσε;"
"Όχι, δεν μου άρεσε!
Με έκανες άνω κάτω! Τα βλέπεις αυτά;"
Λέει "Ήταν καταπληκτικό. Ίδρωνες, ξεΐδρωνες! Όχι από το κάρι, έτσι;
Ήταν τόσο διασκεδαστικό!"
"Οι φίλοι μου γελούσαν".
Λέει "Το ξέρω".
"Γιατί να κάνεις κάτι τέτοιο;"
"Επειδή, Τρέβορ, χαίρομαι με τον πόνο και τη δυστυχία των άλλων.
Αυτό λέγεται schadenfreude."
Τορόντο!
Ήσασταν καταπληκτικοί. Σας ευχαριστώ που ήρθατε!
Σας αγαπώ. Καληνύχτα!
Σας αγαπώ πολύ. Καλή σας νύχτα.
Υποτιτλισμός: Δημήτριος Πάππας