Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Zie-mnia-ki.
Ziemniaki.
Dziecko.
Możecie wyciszyć pogłos?
Tak.
„Ci, którzy próbują...”
Dobra, dajcie całość.
„Proszę państwa,
w czerwonym narożniku...”
- „Jako Południowoafrykańczyk...” - Tak.
„W czerwonym narożniku...”
- „Dostałem mnóstwo...” - „Amerykanie”.
- Tak. - „Jako Amerykanie”.
„Jako Amerykanie”.
„Wiem...”
„To nie jest pytanie”.
Jest takie miejsce...
„Wielu...”
- „...ale raczej jak”. - „Próbowałem...”
- „Muszę wiedzieć, że możemy”. - „Wiem”.
Tak.
Gdzie są ludzie? Czemu tu nikogo nie ma?
Co? Jestem za wcześnie?
Tak, to brzmi wspaniale.
Jak się macie, Toronto w Kanadzie?
Jak się macie?
Witam na występie!
Witajcie! Dziękuję bardzo za przybycie!
Przetrwaliśmy!
Udało nam się.
Świetna sprawa.
Minęło sporo czasu. Zbyt wiele.
Zdecydowanie. Ale wróciliśmy.
I świetnie jest was znów widzieć.
Ale mi tego brakowało. Bardzo za tym tęskniłem.
Za podróżowaniem po świecie.
Za różnymi językami i kulturami.
Występowaliśmy w Europie. Było super.
Spełniłem marzenie.
Pierwszy raz byłem w Szwajcarii.
Marzyłem o tym.
Jeśli jeszcze tego nie wiecie, to powiem wam dlaczego.
Moja mama jest czarną kobietą z plemiona Xhosa.
Dorastałem w Południowej Afryce.
Mój tata jest Szwajcarem ze Szwajcarii. Białym, dobra?
Nigdy wcześniej tam nie byłem.
Gdy była okazja, nie znajdywałem czasu.
Nie jechałem. Aż w końcu pojechałem do Szwajcarii
po raz pierwszy.
Poczułem się wyzwolony.
Bo rzecz w tym,
że całe życie nie czułem,
żeby ojciec naprawdę mnie kochał.
Rozumiecie?
A gdy spotkałem się z nim w Szwajcarii,
zrozumiałem, że to nie to.
Jest Szwajcarem.
Wszyscy tacy są.
Ale było trochę dziwnie.
Próbowałem go zaskoczyć.
Chciałem nauczyć się niemieckiego.
Długo się nie widzieliśmy.
On mówi po niemiecku i chciałem go zaskoczyć.
Pouczyłem się trochę na Duolingo.
Pojechałem do Niemiec. Poćwiczyłem.
W Szwajcarii pomyślałem: „Teraz albo nigdy”.
Miałem zrobić ojcu niespodziankę.
Chciałem zapukać do jego drzwi.
Miał krzyknąć: „Trevor!”.
Ja powiedziałbym: „Papa, ich sprechen Deutsch!”.
On odpowiedziałby: „Co? Ich liebe dich!”.
Wtedy...
Miało być pięknie. Tak zaplanowałem.
Ale plan nie wypalił.
Był zaskoczony, cieszył się. Ale gdy przemówiłem:
„Papa, ich sprechen Deutsch!”,
powiedział, żebym dał spokój.
„Nie mów tak. Nie”.
Nauka niemieckiego była dziwnym doświadczeniem.
Chciałem się go nauczyć, bo tym językiem mówi rodzina ojca.
Ale ja...
Dowiedziałem się o swoim niemieckim paru przykrych rzeczy.
Byłem w Niemczech,
odwiedzałem dalszą rodzinę w Kolonii.
Piękne miasto. Odwiedźcie je.
Olśniewające.
Był ze mną jeden z moich kumpli, Rolf.
Pewnego dnia powiedział do mnie: „Trevor,
dziś powinniśmy zjeść tradycyjny niemiecki posiłek.
Zjemy coś tradycyjnie niemieckiego?
Zabierzemy cię na taki posiłek”.
Ja na to: „Brzmi super, Rolf. Co zjemy?”.
A on: „Słyszałeś o Subwayu?”.
„Nie jest niemiecki, Rolf”.
On na to: „Nein. Chodzi mi o sieć restauracji.
Kumasz? Można zjeść kanapki,
und jest chleb i dobiera się dodatki”.
„Stary, wiem, jak działa Subway”.
„Chcę zabrać cię do niemieckiego odpowiednika.
Lepszego.
Z najlepszym chlebem i mięsem. Musisz pójść”.
Zabrał mnie tam. Miał rację.
Weszliśmy do tej kanapkowni.
Miała tak z 50 lat.
Wszystko było po niemiecku.
„To jest to miejsce?”.
Może to nie dom mojego ojca, ale mogę ćwiczyć niemiecki.
Rolf spojrzał pytająco, czy ma zamówić.
Ja na to, że sam zamówię jedzenie.
„Ty kupisz żarcie?”
„Ty je kupisz, ja tylko zamówię.
Chcę poćwiczyć niemiecki”.
„Ale mogą cię nie zrozumieć.
To trudny...”
„Ogarnę to, Rolf”.
Podszedłem do miłej sprzedawczyni.
„Guten tag, kann ich dich helfen?”
A ja na to: „Guten tag!
Ich will ein klein broten haben, bitte schön!
Das schwarze Broten mit dem Käse!
Und das Schinken, bitte schön!
Und gib für mich ein Pepsi Cola! Danke!”.
A ona się obsrała.
Nigdy nie zapomnę,
jaką miała minę.
Była przerażona. Patrzyła na mnie z myślą:
„Der Schwarze Hitler!”.
Co znaczy: „czarny Hitler”.
Tak.
To, w jaki sposób mówiłem,
najwyraźniej przypominało przemowy Führera.
Byłem zdruzgotany.
A Rolf się ubawił.
Całą drogę do domu zrywał w aucie boki.
„Oh mein Gott!
Der Schwarze Hitler!”
„Trevor, ale by było, jakby Hitler był czarny.
Przegrana sprawa, co nie?”
„Rolf, to nie jest śmieszne.
Miałem gadać po niemiecku z rodziną,
a brzmię jak zakała historii”.
A on: „No ale była beka.
Żebyś ty się widział.
Jakbyś miał najechać na wędliny”.
„Oh mein Gott!” „Żebyś tylko...”
„Rolf, przeginasz!
Bardzo to przeżywam”.
„Wyluzuj, Trevorze. Daj mi się nacieszyć schadenfreude”.
Nauczył mnie wtedy nowego słowa.
Pierwszy raz je usłyszałem.
„Schadenfreude”.
Niemieckie słowo. Schadenfreude.
Dobra?
Oznacza wielką satysfakcję z bólu i cierpienia innych.
Ciekawostka...
Nie ma odpowiednika w innych językach.
Ciekawe dlaczego.
Pojechane słowo. Schadenfreude.
Kto by tak robił?
Pławienie się w nieszczęściu innych...
Ale jak się zastanowiłem, może brzmi okropnie, ale...
wszyscy to robimy.
Każda osoba na tej sali.
Wszyscy doświadczamy schadenfreude.
Co nie?
Wiecie, kiedy macie schadenfreude?
Jedziecie sobie autostradą,
prujecie sobie, wszystko gra,
aż tu patrzycie na drugi pas, a tam korek że hej.
I macie w środku to uczucie.
„Dokonuję w życiu właściwych wyborów!”
To schadenfreude.
Wiecie, kiedy je macie?
Schadenfreude było wtedy, gdy czarne kobiety
zobaczyły białego gościa w średnim wieku,
jak łkał po ogłoszeniu Disneya, że zmienią Małą syrenkę.
To schadenfreude.
To była jedna z najśmieszniejszych scen, jakie widziałem.
Płakał dorosły facet.
„To zrujnuje moje dzieciństwo!
Zmienili Małą syrenkę!
Wcale nie przypomina oryginalnej!”
„Wcale?”
Zupełnie nie przypomina oryginalnej?
Wcale nie przypomina ci pierwotnej wersji?
Kompletnie? Wiesz, że zmienił się tylko jej kolor skóry?
Ten fragment.
Włosy ma czerwone, ma ciało ryby.
To nie przypomina ci Małej syrenki?
To było jej główną cechą? Serio?
Wiecie, co to schadenfreude?
Schadenfreude
to jest to,
co wszyscy
z Irlandii, Kenii,
Trynidadu,
Jamajki,
Południowej Afryki
oraz Indii
czuli,
gdy pojawiła się wiadomość: „Rodzina królewska ma złe wieści”.
Ludzie tego nie rozumieją. „Jak to, śmiejesz się z tego?”
„Po pierwsze – tak. Ale...”
„Nie rozumiesz tego”.
Rodzina królewska jest przewrażliwiona, w kwestii reakcji na ich złe wieści.
Nie ogarniają, że to nie są złe wieści.
Zawsze gdy chcą, żebyśmy im współczuli,
to czy to są złe wieści?
„Prosimy teraz o wasze współczucie.
Straciliśmy Harry'ego i Meghan”.
„Straciliście? Zaginęli?”
„Nie”.
„Wasza ulubiona brytyjska para jest teraz waszą ulubioną amerykańską parą”.
„Rodzina królewska ma złe wieści”.
„Są złe?” „Tak”.
„Zmarła królowa”. „Na co?”
Zakończyła żywot!
To jaja? Można przechodzić żałobę,
ale dożyła starości.
Wiecie, ilu osobom to się nie udało? Przeżyła całe życie.
Umarła jako królowa. Na co? Ze starości.
Doszła do końca planszy.
Koniec. Lecą napisy.
Pochowana z klejnotami.
Hashtag „zwyciężczyni”.
Chcecie, żeby kolonie się smuciły? To są ich klejnoty.
Afrykańczycy chcą zwrotu diamentów.
A oni na to: „Nie, królowa bierze je za sobą”.
To żart?
Ludzie uważają, że to nie czas, by o niej mówić.
„Nie można mówić o niej źle. To nie...
Nie mówi się źle o zmarłych”.
Nie, właśnie tak trzeba robić.
Najlepiej obrabia się tyłek zmarłym.
Racja?
Możemy to przyznać?
Może bądźmy dla siebie milsi za życia.
Nadawajmy na innych, jak umrą.
Co nie?
Zróbcie to dla mnie.
Kiedy umrę, gadajcie o mnie, co chcecie.
A na ulicy mnie pozdrówcie.
Czemu? Bo już mnie nie będzie.
Ludzie mówią...
„Oni tańczą na jej grobie”.
Tak, to od tego są groby. Robią je płaskie,
żeby ludzie mogli na nich tańczyć.
Inaczej byłyby pochyłe, żeby się ześlizgiwano.
Nawet teraz królowa wygrywa.
Na jej grobie tańczą jedni z najlepszych tancerzy.
Wyobrażacie sobie Afrykańczyków?
Są na nim i robią, co swoje?
A już w kolejce czekają Irlandczycy.
„Zróbcie nam miejsce na grobie”.
Przychodzą Hindusi. „To nasz moment”.
I na końcu wszyscy z Karaibów: Napisała: Morderstwo.
Brawa!
Kiedyś namiętnie
oddawałem się
oglądaniu horrorów
i krytykowaniu ludzi za podjęte złe decyzje.
Uwielbiam to.
Oglądam horrory.
Czekam, aż głupio zdecydują.
A jak już umrą, mówię: „Zasłużyliście sobie”.
To nigdy nie ma sensu.
Przenigdy.
Kogoś gonią.
Jest koleś w masce z nożem.
Facet sobie idzie.
Biegnie do auta. Zawsze zmagają się z kluczykami.
I po nim. Co ty odwalasz?
Co robisz?
Jak ktoś ściga cię z nożem i dobiegniesz do auta,
to nawet nie wsiadaj. Marnujesz czas.
Musisz tylko pobiec na tę stronę auta.
A potem czekasz.
Jak pobiegną tędy, to ty tędy.
Jak w tę, to ty w tę.
Możemy tak cały dzień.
Ludzie podejmują w horrorach najgłupsze decyzje. Nie kumam.
Uwielbiam, jak muszą się ukryć.
Muszą tylko się skryć i się zamknąć.
Na półtorej godziny. I nie potrafią.
Jak w Cichym miejscu.
Widzieliście? To jeden z moich ulubionych.
Tak? To ten z kosmitami, co nic nie widzą.
Do namierzania innych używają echolokacji.
Zawsze jacyś ludzie ukrywają się w szopie.
Trzeba tylko być cicho.
Na luziku.
Możecie pykać po cichutku na Xboksie.
Nie.
Zawsze jest dziecko.
I zawsze jest chwila, gdy widać, że potwór się poddał.
Kiedy potwór robi...
I ma już odejść, już za chwileczkę,
ale zawsze jest kretyn, co wyskakuje:
„Ja już tego nie zniosę!
Zabierz mnie!”.
Trup. Masz za swoje.
Nigdy tego nie ogarniałem.
Czemu? Trzeba tylko czekać.
Wystarczy poczekać w środku, aż niebezpieczeństwo minie.
Co to za filozofia? Tak trudno jest nie wychodzić?
A potem walnęła pandemia.
Powiedziałem: „Teraz już kumam”.
Bo wszyscy byliśmy na skraju.
Przez pandemię ludzie szaleli.
Wierzyłem, że się zjednoczymy.
Jak w filmach w dzieciństwie.
Myślałem, że jeśli ludzkości zagrozi zagłada,
odpuścimy wszelkie kłótnie
i zjednoczymy się, by wygrać.
No nie?
Mieliśmy razem stawić czoła wirusowi.
„Dość rasizmu, dość seksizmu. Współpracujmy”.
Pokonamy wrogich kosmitów, a po wszystkim powiemy:
„Dobra, wracamy do rasizmu i seksizmu”.
Tak było w Dniu Niepodległości. Pamiętacie?
Na nim się wychowałem.
Cały świat zjednoczył siły przeciwko kosmitom. Zaprzestaliśmy...
Nie było polityki, niczego. Wspólnie wygraliśmy.
A co zrobiliśmy? Walczyliśmy między sobą i przegraliśmy.
Mieliśmy być drużyną.
Will Smith miał być bohaterem.
Nie tak miało być!
Może w ten sposób wyginęły dinozaury?
Nie mogły się w niczym dogadać.
Może jedne ostrzegały: „Leci asteroid!
Zbliża się do Ziemi!”.
A inne na to: „Asteroidy nie istnieją!
To bujda!”.
Skała uderzyła w planetę...
Cały glob pokrył pył.
Dinozaury biegały w panice:
„Wszędzie jest pył!”.
„Załóżcie maseczki!”
Tyranozaur na to: „Nie sięgnę!”.
Zwariowane jest to, że...
Myślałem, że pandemia będzie najbardziej szalała w Afryce.
Poważnie. Byłem przerażony.
Bałem się o ten cały kontynent.
Całe moje życie widziałem, że nowe światowe epidemie
najmocniej uderzały w Afrykę.
Wirus zaczął rozprzestrzeniać się po świecie.
Szykowałem się na niego.
Dzwonili do mnie przyjaciele z kraju.
„Trevor, widzisz, co się wyprawia z tym koronawirusem?”
„No widzę”. „Jak myślisz, co będzie?”
„Stary, macie tam przerąbane”.
„My?” „Tak, ja jestem w Ameryce.
Dokonałem właściwych wyborów”.
A było na odwrót.
Afryka poradziła sobie z tą chorobą najlepiej
ze wszystkich kontynentów.
Wszyscy byli w szoku.
Bardziej zaskakiwało to...
Gdy w Afryce pojawił się wirus Ebola,
w wiadomościach przedstawiano to, jakby Afryka była sobie winna.
Zawsze gdy się je oglądało, subtelnie obwiniano ją
w reportażach, prawda?
Odhumanizowano ludzi.
W Sky czy BBC zawsze stała jakaś osoba.
Za plecami mieli stertę ciał.
„Sarah, stoję w Afryce Zachodniej, a za mną widać
stertę ciał ofiar wirusa Ebola”.
„Wielu europejskich naukowców pyta,
czy to wina tych nieszczęsnych Afrykańczyków.
Nie stosowali się do zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia,
nie rozumieli, jak ważny jest obecnie
dystans społeczny.
Zdaje się, że są sami sobie winni.
Dillian Pann, BBC. Oddaję głos do studia”.
Oglądałem to i myślałem: „Nie!
Afrykańczycy, czemu to sobie robimy?
Dlaczego, Afryko?
Dlaczego?
Czemu uwielbiamy sobie to robić?
Dlaczego lubimy całować małpy?”.
„Masz takie ponętne usta”.
A gdy pojawił się covid,
Afrykańczycy użyli wiedzy
nabytej w walce z wirusami bez pomocy Zachodu
i poradzili sobie lepiej niż inne kontynenty.
Nikt ich nie pochwalił. Uznano to za łut szczęścia.
Świat ma fuksa, że Afrykańczycy nie są mściwi.
Tak jest.
Afrykańczycy nie są złośliwi.
Bo dałbym wszystko,
by zobaczyć w wiadomościach:
„Dobry wieczór, witamy w Wiadomościach Afryki.
Dziś omówimy trwającą pandemię koronawirusa,
która szaleje w zachodnim świecie.
Afrykańscy naukowcy zapytują,
czy tamtejsi ludzie nie są sami sobie winni.
Wielu z nich zignorowało zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia
i zupełnie nie utrzymywało dystansu społecznego.
Niektórym trzeba było nawet pokazać, jak myć ręce.
Dzikusy.
Najwyraźniej problem potęgował fakt,
że wiele osób odmawiało noszenia na twarzach maseczek,
twierdząc, że nie mogą oddychać przez kawałek szmatki.
Naukowcy nazwali ten syndrom sierotowatością płucną.
Oddaję głos do studia, Chippewa”.
Chciałbym to zobaczyć.
Jednym z najważniejszych efektów koronowawirusa było ukazanie,
ku mojemu zaskoczeniu, głupoty ludzi.
Jeśli czegoś mnie nauczył,
to tego, że wielu moich znajomych to straszni kretyni.
Wszyscy studiowali na uniwerku Facebooka.
Wszyscy byli naukowcami.
Każdy miał teorię spiskową.
„Wiesz, o co tu chodzi. To robota rządu”.
„Rząd?” „Tak. To rząd to zrobił”.
„Po co?” „Żeby nas kontrolować”.
„To niby im dało kontrolę?
Myślicie, że rząd tego chciał?”
Co daje rządowi większą kontrolę?
Ludzie, którzy pracują, zarabiają pieniądze,
żyją ponad stan, zaciągają długi, wracają do pracy,
zrobić więcej rzeczy, których nie lubią,
by spłacić niepotrzebny dług na to,
na co nie było ich stać.
By w pracy zarobić pieniądze na to, czego nie lubią,
czego nie potrzebują,
zaciągnąć pożyczkę, by mieć na to, czego nie chcą,
wpaść w większe długi, by kupić to, czego nie chcą,
idą do pracy, której nie potrzebują...
Co daje im większą kontrolę? To?
Czy wszyscy siedzący w domu
z darmową kasą i dumający nad życiem?
Tkwiąc w chałupie, myślą:
„Czemu weekend ma tylko dwa dni?”.
To największy koszmar rządu.
Teorie spiskowe były głupie.
Rzecz w tym, że nie jestem im przeciwny.
Musicie to zrozumieć. Bardzo lubię dobrą teorię spiskową.
Sądzę, że każdy powinien ją mieć.
W życiu należy mieć co najmniej jedną solidną teorię spiskową.
Tak. Człowiek jest wtedy czujny.
Nie można tak we wszystko wierzyć.
Trzeba taką mieć.
Mam swoją ulubioną.
Wierzę,
że gluten to skoncentrowane uprzywilejowanie białych.
Wiecie, że mam rację.
Ale podczas pandemii te teorie były niedorzeczne.
Bo wiem, co tak naprawdę zaszło.
To mnie właśnie wkurzało.
Serio, wiem.
Świetnie wiedziałem, skąd był covid.
Przewidziałem go i nic nie zrobiłem. Sorki, tak nawiasem...
To przez nasze życzenia.
Zbyt wiele chcieliśmy.
Wiedziałem, że tak będzie.
Gdy byłem młody, życzenia były wyjątkowe.
Rzadko się spełniały.
By wypowiedzieć życzenie, potrzebne były
odpowiednie warunki.
Człowiek szukał koniczyny o konkretnej liczbie listków.
Albo spadała gwiazda.
„Gdzie?” „Tam!” Za późno.
Albo musiały być urodziny.
Przynosili świeczki.
Gdy się je zdmuchnęło,
można było czegoś sobie życzyć.
Jak któraś została, to się umierało.
Ludzie zaczęli ciągle czegoś chcieć.
Rzęsa na policzku...
„Wypowiedz życzenie!”
Wiecie, ile wciąż ich mamy na twarzy?
Ludzie ciągle mieli życzenia.
No nie? „Jest 11.11!
Wypowiedz życzenie!”
Tak wypada codziennie.
Dwa razy dziennie po tej stronie świata, bo nie lubimy dużych liczb.
Nie można tak co dzień. To nie jest wyjątkowa okazja.
Ludzie wypowiadali życzenia.
Wszędzie. Nawet raperzy się wkręcili.
„Chciałbym, by ziomek mógł”. Co mógł? Co to za niedopowiedzenia?
I stąd covid. Nasze życzenia się skumulowały.
I spełniły się w tym samym czasie.
I tak wylądowaliśmy.
Covid był jak wredny dżinn. Dał wszystko, czego chcieliśmy.
Mieliśmy życzenia.
Ile osób pocierało lampę
na początku 2020 roku?
Życzyło sobie:
„Chciałbym nie musieć codziennie chodzić do biura”.
„Życzenie spełnione”.
Nie chcieliście chodzić do biura.
Zapomnieliście prosić, by biuro nie przyszło do waszego domu.
Teraz utknęliście
codziennie na Zoomie,
nie możecie mrugnąć, musicie utrzymywać kontakt wzrokowy.
Tak.
Musieliście znaleźć kąt w domu,
który wyglądał, jakbyście ogarniali życie.
Wszyscy czegoś chcieli.
No i dostaliśmy, czego chcieliśmy.
Ilu rodziców pocierało tę lampę?
Wypowiadało życzenia?
„Chciałbym spędzać więcej czasu z dziećmi”.
„Życzenie spełnione”.
Tak.
Wielu rodziców zrozumiało, że lubią swoje dzieci dlatego,
że nie mają ich w pełnym wymiarze godzin.
Widzicie je rano, odsyłacie, kładziecie do snu.
Niezły układ.
Ale nagle wszyscy utknęli w domu 24 na 24.
Fajnie było patrzeć, jak rodzice wariują.
Świetna sprawa. Na początku wszyscy rodzice
domagali się zamknięcia szkół.
„Moje dzieci nigdzie nie pójdą!
Będę je chronić za wszelką cenę.
Jestem niedźwiedzicą, co broni swoje niedźwiadki.
Nie otworzycie szkół, póki ten wirus nie zniknie!”
Dziewięć miesięcy później...
Ci sami rodzice darli się w przedsionku:
„Kiedy otworzą cholerne szkoły?
Nie mogę cały dzień siedzieć z dziećmi! Co ja jestem, ich matka?
Powinny być w szkole!”
A dzieci: „Ale mamusiu, jest nowy wariant”.
„Słuchaj, Timmy, kiedyś w końcu będziesz musiał się sprawdzić.
Twoje płuca wytrzymają albo nie. Dobrze, skarbie?
Teraz biegnij, sprawdź, jak sobie poradzisz.
Simba mógł, to ty też. Hakuna matata.
W drogę, mały”.
Wszyscy mieliśmy życzenia!
Ile par tego chciało?
Pocierali lampę.
Patrzyli sobie w oczy.
„Szlag, maleńka.
Chciałbym być z tobą całymi dniami.
Chciałbym, żeby nas zamknęli i wyrzucili klucz.
Już ja bym się do ciebie dobrał”.
„Tak? A co byś zrobił?”
„Chciałbym, byśmy cały dzień musieli widzieć się wyłącznie ze sobą.
Cały dzień”.
„Życzenie spełnione”.
Sporo par
wiele się nauczyło podczas pandemii.
Wiele par sporo się podczas pandemii nauczyło.
Dużo ludzi zrozumiało,
że miłość jest bezwarunkowa,
ale lubienie się nie trwa wiecznie.
„Bo kocham cię, skarbie. Ale nie wiem, czy nadal lubię”.
Pamiętacie, jak było na początku? Jak na pidżama party.
„Boże, ale się świetnie bawimy!”
Tygodnie zmieniły się w miesiące.
Miesiące w lata.
Aż siedzieliście w domu
z przeszklonymi oczami
i słyszeliście,
jak ukochana gdzieś zakaszlała.
I mówiliście: „Tak”.
„Tak, Chryste.
Zabierz ich teraz, Panie.
Jeśli to ich czas, to trudno.
Niech się stanie, Jezu.
Przyda mi się przestrzeń na biuro”.
Wiecie,
w naszym świecie bardzo smuci mnie to,
że nie mamy luksusu zastanowić się „dlaczego”.
Wiemy, że rzeczy się dzieją.
Że nam się przydarzają.
Ale bardzo często
nie znajdujemy czasu, nie mamy czasu, by pomyśleć:
„Dlaczego?”.
Czemu jesteśmy tacy wściekli?
Czemu tyle ze sobą walczyliśmy?
Nie współczuliśmy sobie nawzajem.
Byliśmy swoją najgorszą wersją.
Moim zdaniem to dlatego, że...
baliśmy się.
Dobrze nam jest, jako ludziom,
wiedzieć,
i zapominamy o nieprzewidywalności życia.
Każdego dnia uczą nas, że wiemy.
Wygodnie nam z wiedzą i zakładamy, że zawsze będziemy wiedzieć.
Jakie będą korki? Wiecie.
Jaka będzie pogoda? Wiecie.
„W czwartek będzie lało”.
Rozumiecie, co to za magiczna sztuczka?
Gdyby mieli tę technologię 500 lat temu...
Mówisz: „W czwartek będzie padać”, a oni...
Nie doceniamy tego i zapominamy, że życie
jest nieprzewidywalne.
Nie pamiętamy o tym. Pandemia to udowodniła.
Wszystkim to pokazała.
I musimy się zastanowić, dlaczego tak jest.
Czemu jesteśmy wściekli? Sfrustrowani.
To nie przez filmy,
bo nie mogliśmy iść na imprezy,
pójść do galerii handlowej i całej reszty.
To dlatego, że siebie straciliśmy.
Straciłem was, a wy mnie.
Straciliśmy to.
Wiecie?
To dlatego ludzie się wściekają.
Co gorsza, rządy zachowywały się, jakby o tym wiedziały.
To pogorszyło sytuację.
Byli tacy pewni siebie,
zdawało się, że wiedzieli.
Mówili o 21 dniach.
Dwadzieścia jeden. Nie zapomnę tej liczby.
Nie spytaliśmy czemu.
Zgadza się?
Chiny w jedną noc zbudowały szpital dla 10 000 osób.
Nikt z nas nie spytał po co.
Powiedzieliśmy: „Chiny.
Tam to lubią budować”.
Pamiętam pewność siebie światowych przywódców.
Jedni byli pewniejsi niż inni.
Jednym z moich ulubionych
był premier Wielkiej Brytanii, Boris Johnson.
Tak.
Ciekawy człowiek.
Poszedł do szpitala
podczas pandemii
i ściskał ludzi.
Zaraz na początku ich obściskiwał.
Dziennikarze pytali: „Premierze,
czy można tak ściskać ludzi podczas...”.
A on: „Wszyscy muszą zachować spokój. To nie jest pandemia.
Spójrzcie na moją fryzurę. Wyglądam na zestresowanego?
W porządku. Mogę dotykać ludzi.
Biznesy będą otwarte.
Puby będą otwarte, odbędą się mecze.
Przepraszam, muszę iść...”.
I zmywał się. Miał to w dupie.
Amerykański prezydent go przebił.
Widzieliście Donalda Trumpa, jak wyszedł?
Miał styl.
„Ludzie, ogarniemy to.
W 21 dni.
Za 21 dni będzie po wirusie.
Niektórzy nawet mówią, że za 20”.
Ta choroba kopnęła Trumpa i Borisa prosto w płuca.
Obaj trafili na OIOM, prawie umarli. Przeżyli tylko dlatego,
że są przywódcami państw. Dają im sekretny soczek.
Boris wyszedł ze szpitala, jakby ujrzał Jezusa.
Wyszedł ze szpitala, zwołał konferencję prasową,
wszystko pozamykał.
Przyszedł ledwie ubrany i powiedział: „To nie żarty.
Doświadczyłem tego. Zamykamy Wielką Brytanię.
Żadnego futbolu, żadnych pubów.
Nie lekceważcie tego. Sam to przeszedłem.
To nie przelewki. Nie mogę mówić...
Błagam, nie mogę mówić...”. I się zmył.
Zwiał! Był przerażony.
Spodziewałem się, że koronawirus się pojawi i...
A Trump miał to gdzieś.
Ten facet umrze na upartość.
Wyszedł ze szpitala,
ledwo co oddychał, ale nadal zwołał konferencję.
Nic nawet nie mówił.
„Skoro ja mogę,
to wy też”.
No nie mogę.
Nie ogarniam, jak można było na niego głosować.
Nie rozumiem.
Dla jasności,
nie w sensie politycznym.
Dobra? Rozumiem, że ludzie głosują na politykę.
Ale nie rozumiem, dlaczego głosowano na niego.
Co dziwniejsze, że niektórzy na niego głosowali,
a potem byli rozczarowani jego osobą.
Zwariowana sprawa.
Mówili: „Nie wierzę, co on wyprawia”.
„To nie do wiary”.
„Przepraszam, w co nie wierzysz?”
„W co Trump wyprawia”.
„Czy mogę uwierzyć, że robi to, co robił całe życie?”
„Nie do wiary. Szok...”
„Jesteś zaszokowany?”
W życiu nie widziałem mniej zaskakującej osoby niż Trump.
Jest nieustannie sobą.
To typowy złoczyńca.
Wygląda jak złoczyńca i tak mówi.
Powinien być w odcinku Scooby-Doo.
Z tą twarzą i energią.
Wyobraźcie go sobie w gronie podejrzanych.
„Który to z nich, Scooby?”
„Powiem wam, że nie ja”.
„Nic nie zrobiłem. Jestem niewinny”.
A potem: „Jestem niewinny. Niewinniuteńki.
Mówią, że jestem jednym z najniewinniejszych wszechczasów”.
„To pewnie on”.
Nie ogarniam.
Dlaczego głosowano... Chociaż...
Rozumiem to, tylko nie ogarniam.
Bo zrozumiałem,
że w Stanach Zjednoczonych,
jeśli chce się wygrać wybory, trzeba mieć tylko dziwny głos.
I tyle. Chcesz zostać prezydentem Stanów Zjednoczonych?
Dziwny głos i po sprawie.
Co tam polityka i idee. To nuda.
Mówicie: „Oto moje...”.
„Normalnie brzmiący sukinsyn”.
Nie.
Wyjdziesz do ludzi z dziwnym głosem i cię kochają.
Ani jeden amerykański prezydent
nie miał normalnego głosu. Żaden.
Szukajcie, ile wlezie. Ani jeden nie mówił normalnie.
Cofnijcie się do... Johna Kennedy'ego.
Nie mówił normalnie.
Miał manierę. „Nie pytajcie, co kraj może zrobić dla was,
ale co wy możecie...”. To nie jest normalne.
Mówcie, co chcecie. To nienormalne.
Zamawiałby tym tonem jedzenie
w McDonaldzie?
„Proszę średni zestaw numer jeden z frytkami.
I do tego McFlurry”.
„Jak to? Maszyna do lodów nie działa?”
To nie jest normalne.
Żaden amerykański prezydent nie mówi normalnie.
Bill Clinton. On nie mówił normalnie.
Zawsze brzmiał tak, jakby chciał uwieść słuchaczy.
Co nie?
„Nie miałem stosunków seksualnych...
z tą kobietą”.
Co ty robisz?
Żaden amerykański prezydent nie mówił normalnie.
George Bush nie mówił normalnie.
Zawsze dziwnie chichotał.
„Znajdę winowajców,
a potem zbombardujemy zupełnie inny kraj”.
„Już się nie nabiorę”.
To nie jest normalne.
Żaden amerykański prezydent nie mówił normalnie.
Barack Obama nie mówił normalnie.
Wydawało się, że jego głos się buforował.
„Jako Amerykanie
musimy starać się
o szybszy Internet”.
To nie jest normalne.
Joe Biden nie mówi normalnie.
Jaja sobie robicie?
Za każdym razem kończy mamrotaniem.
To nie jest normalne. Mówi:
„Dlatego najważniejsze jest, by rozumieć...
...sny najwspanialszych murzynów. No weźcie.
Błagam.
Serio.
Proszę was”.
To nie jest normalne.
Trump był najdziwniejszy ze wszystkich.
Reszta prezydentów była przewidywalna.
Mieli własną regularność.
Z Trumpem nie było wiadomo.
Wciąż zmieniał natężenie głosu.
Bez sensu modulował głos.
Wiecie, jak ciężko nastawić głośność,
oglądając jego przemowy?
Musiałem siedzieć i majstrować jak gówniany DJ.
Bo nie dawało się tego przewidzieć.
Mówiłby: „Myślę, że jako Amerykanie
wciąż się staramy, bardzo staramy, wielkie staranie.
Wszyscy się staramy”.
„Wiem o tym. Naprawdę.
Ale wiem też,
że jeśli możemy, to możemy,
ale nie będziemy, ale będziemy, ale możliwe. Ale...”
Co?
To nie jest normalne.
Dlatego śmieję się, gdy w Kanadzie oglądam wiadomości.
W Kanadzie włączam wiadomości, a tam:
„Kanadyjski skandal.
Justin Trudeau w kolejnym skandalu”.
Ma przeurocze skandale. Jaja sobie robicie?
W porównaniu do amerykańskich prezydentów? Nazywają go skandalistą.
Skazano go za coś? To się zamknijcie.
„Skandalista”.
Wielkie mi co... „Spał w domu bogacza”.
Urocze.
Moim ulubionym skandalem Justina Trudeau
jest ten podczas wizyty w Indiach.
Stał się tam Hindusem.
To chyba największy skandal wszech czasów.
Pamiętam, jak to było.
Wyleciał z Kanady w garniturze.
Machał z samolotu: „Do widzenia”.
Wsiadł, poleciał do Indii, wylądował.
Drzwi się otworzyły i wyszedł już jako pół-Hindus.
Miał na sobie kurtę.
Niesamowite było to,
że wraz z postępem podróży, on był coraz bardziej hinduski,
z każdym dniem.
Nie powiedziano mu o wiadomościach w Kanadzie,
bo tam zawrzało.
„To obraźliwe! Jak tak można?”
A on stawał się coraz bardziej hinduski.
Zaczęło się od góry i zeszło do spodni.
Miał pełen strój. Nawet nakrycie głowy.
Najlepsze było, gdy spotkał dygnitarzy Indii
ubranych w garnitury.
Wszedł na to spotkanie
jak na przesłuchanie w Bollywood.
„Co to ma być?”
Robił się takim Hindusem, że liczyłem,
że podczas przemowy
nagle powiedziałby:
„Muszę powiedzieć,
jaki jestem dumny z naszej pracy.
Jako Kanadyjczycy i Hindusi
my...”
Liczyłem na to.
Wyczekiwałem tego.
„Skandal wszech czasów.
Został Hindusem”.
Nie było aż tak źle.
Szczerze, to za bardzo się stara.
Justin Trudeau przesadza.
Zbytnio stara się okazać przyjazne nastawienie.
To nie takie złe. Nie jestem obiektywny.
Wiem o tym.
Bo ja też popełniłem podobny błąd.
Ja...
Dziś się tu do niego przyznam.
Ja też odstawiłem Trudeau, Kanado.
Ja też przesadnie próbowałem połączyć się z grupą ludzi i...
to się źle skończyło.
Moja historia miała miejsce w Szkocji, w Edynburgu.
Piękne miejsce. Jedźcie, jeśli jeszcze nie byliście.
Całe olśniewa.
Jest pełne historii.
Ludzie są cudowni i ciepli.
Samo miejsce nie jest, ale ludzie – tak.
Wszystko jest stare. Uwielbiają wam to powtarzać.
Wszędzie w Edynburgu ludzie pytają:
„Ile ten most ma lat?”.
„Nie wiem”. Oni na to: „Ma 300 lat”.
„W porządku”. „A ten kościół ma 500 lat”.
„Poznaj mojego syna, ma 800 lat”.
„Wygląda na sześć”. „To szkocka robota”.
Ale to cudowni ludzie. Wspaniałe miasto.
Byliśmy tam na festiwalu komediowym.
I...
kiedy tylko podróżuję,
i mam w danym miejscu znajomych,
próbujemy się spotkać.
Zamawiamy jedzenie albo gdzieś wychodzimy i umówiliśmy się,
że jedna osoba wybiera kuchnię.
Żadnych dyskusji. Każdy ma swój dzień.
Gdy wypada moja kolej,
niezmiennie wybieram kuchnię indyjską.
Uważam ją za najlepszą w świecie,
nie ma równych.
Jeśli się ze mną nie zgadzacie, pójdziemy na solo na parkingu.
Uwielbiam indyjskie żarcie. Od zawsze.
Byłem w Edynburgu. „Dokąd pójdziemy? Trevor?”
„Indyjskie żarcie”. „Jak zwykle!” „Tak, jak zwykle”.
„Zawsze to samo”. „Po co pytacie?
Jak wiecie, to mnie nie pytajcie”.
Szukałem jakiegoś miejsca.
Zawsze staram się znaleźć najbardziej autentyczne miejsce.
Autentyczną indyjską restaurację.
Jadę do danego miejsca i pytam ludzi.
„Dokąd chodzicie?”
Nie idę tam, gdzie biali.
Znalazłem autentyczne miejsce.
I byłem taki szczęśliwy.
To musiało być autentyczne miejsce...
Musicie coś o mnie wiedzieć.
Dorastałem w Południowej Afryce.
Wiele osób nie wie, że Południowa Afryka
ma jedną z największych populacji Hindusów poza Indiami.
Jedną z największych populacji poza granicami Indii.
Kanada jest teraz numerem jeden.
Ale gdy dorastałem,
mieliśmy największą hinduską populację poza granicami Indii.
Jeśli coś by w nie walnęło...
Indie to my.
Niewiele brakowało.
Miałem szczęście dorastać wśród hinduskiej kultury.
Jednym z moich najbliższych kumpli
był mały Hindus Theesan Pillay.
Byliśmy bardzo blisko.
Nie macie pojęcia. Codziennie byliśmy razem.
Razem spędzaliśmy przerwy.
Bujaliśmy się, jedliśmy, wszystko razem.
Mieliśmy mnóstwo wspólnego.
Poznaliśmy się na początku roku szkolnego.
I tyle nas łączyło.
On lubił biegać. Ja lubiłem biegać.
Więc...
Każdy dzień spędzałem z Theesanem.
Nasz rytuał był prosty. Szliśmy na lekcje,
a potem spotykaliśmy się na przerwie.
Siadaliśmy i jedliśmy lunch.
Nasze lunche bardzo się różniły.
Bo Theesanowi każdego dnia przygotowywała go mama.
Mnie mama dawała pieniądze, żebym kupował lunch
ze szkolnego sklepiku z jedzeniem.
Był jak stołówka.
Kupowałem go więc codziennie.
Bo moja mama nie umiała gotować.
Raz spróbowała, ale powiedziałem, żeby się poddała.
Znęcasz się nad dzieckiem. Zwyczajnie daj mi kasę.
Kupowałem lunch codziennie.
Theesan za to miał codziennie lunch od mamy.
Każdego dnia jadł curry.
Wiem to,
bo każdego dnia siadaliśmy razem,
otwierał pudełko na lunch,
wyciągał puszkę soku,
odpakowywał kanapkę pociętą w trójkąty.
Wyciągał ją,
otwierał kromkę,
zaglądał do niej, a potem darł się wniebogłosy.
Krzyczał: „Curry!”.
„Szlag, mamo”.
Codziennie.
Siadaliśmy, ja jadłem swoje, a on swoje.
Wyciągał sok, zaglądał do kanapki
i krzyczał: „Curry!”.
„Szlag, mamo”.
Codziennie.
Niezawodnie.
Każdego dnia. Curry z baraniną.
Curry z jagnięciną.
Curry z ziemniakami. Jakie tylko chcecie.
Ale każdego dnia było curry.
„Curry!” było moją ulubioną częścią dnia.
Czasem nie otwierałem lunchu, by nie przegapić momentu.
Jedynie go obserwowałem.
Otwierał pudełko i krzyczał: „Curry!”.
A ja przedrzeźniałem go: „Szlag, mamo”.
Tak było codziennie przez całe miesiące.
Aż w końcu,
nareszcie,
ryzykując utratę tej rutyny,
odwracam się do Theesana, on krzyczy: „Curry!
Szlag, mamo”.
„Theesan.
Wiesz, że codziennie masz curry”.
On na to: „Co?”.
„Codziennie będziesz miał curry.
Codziennie otwierasz kanapkę,
i codziennie krzyczysz zaskoczony: »Curry! Szlag, mamo«.
Ale to zawsze będzie curry”.
„Wiem, Trevorze.
Nie jestem zaskoczony, tylko zawiedziony.
Rozumiesz? Bo codziennie przychodzę do szkoły
i codziennie mam ochotę na lunch,
i otwieram pudełko wiedząc, co w nim jest,
bo poprzedniego wieczora mieliśmy curry.
Mama je bierze,
wkłada do kanapki
i to curry jem na lunch.
Gdy wieczorem wrócę do domu,
zjem curry, które dostanę na lunch jutro.
I tak codziennie dostaję curry.
Zawsze jest curry i będzie go więcej.
Jestem hindusem, ale to przegięcie.
Chcę odmiany.
Życie ma wiele smaków, nie tylko curry”.
„Ale Theesanie, czy to źle?”
„Już sam nie wiem.
Straciłem perspektywę.
Weź, możesz zjeść”.
I dał mi swoją kanapkę z curry.
Ugryzłem ją.
I, Toronto, w życiu są chwile...
które kształtują was na zawsze.
Wpływają na to, na kogo się wyrośnie.
To był taki moment.
Włożyłem tę kanapkę do ust,
wgryzłem się w nią i moje usta ożyły.
Mój język odkrył swoje zadanie.
Nie wiedziałem, że ziemniaki mogą tak smakować.
Symfonia smaków.
Moje oczy otworzyły się szeroko.
„Rany! Curry!”
„Dziękuję, mamusiu”.
„Theesan, to jest ambrozja. Jesz to codziennie?”
„Każdego cholernego dnia”.
„Dobra, zamieńmy się.
Dam ci swoją kasę na sklepik,
a ty codziennie dawaj mi curry”.
I tak zrobiliśmy.
Mieliśmy się za przyjaciół,
po tym zostaliśmy bratnimi duszami.
Obaj dostaliśmy wszystko, o czym marzyliśmy.
Codziennie mogłem zjeść domowe jedzenie.
On, jako Hindus, był wniebowzięty, bo mógł zacząć biznes.
Idealny układ.
Od tamtej pory kocham curry.
I wiele dekad później w Edynburgu
wyszedłem ze znajomymi.
Wybieram indyjską knajpę.
Taką autentyczną. Wchodzimy, wszystko gra.
Jest autentycznie. Wchodzimy i gra hinduska muzyka.
Jedzą hindusi. Gotują hindusi.
Hinduska obsługa. Na ścianie ich stroje.
Mówię: „To jest to. Jestem w domu”.
Weszliśmy i usiedliśmy.
I gdy się usadowiliśmy, mój kumpel Steve
rzucił się na menu. A ja: „Steve,
luzik. Ja zamówię dla wszystkich”.
„Nie trzeba, Trevorze. Sam zamówię dla siebie, dzięki”.
Odparłem: „Nie w tym rzecz.
Zwyczajnie wolę zamówić dla wszystkich.
W porządku? Zgoda?”.
A on na to: „Nie rozumiem, czemu nie mogę...
Chciałbym sam zamówić. Dobrze?”.
„Wcale nie dobrze, Steve.
Zupełnie, dobra?
Pewnie powiesz głupoty i narobisz mi wstydu
przed moimi hinduskimi ziomkami.
Musisz się dla mnie wyluzować”.
On na to: „Jak miałbym zawstydzić cię
przed Hindusami?”.
„Nie wiem i nie chcę wiedzieć.
Daj mi to ogarnąć”.
„Mam dać ci to ogarnąć?
Trevorze, jem curry od lat”.
„Steve, to nie pora na kłótnie”.
„Jak miałbym ci narobić wstydu?”
„Nie musisz wiedzieć. Dajmy spokój”.
„To dlatego, że jestem biały?”
Odparłem: „To ty o tym wspomniałeś.
Nie chciałem wspominać rasy.
No to o niej pomówmy”.
Gdy zabieram białych znajomych do etnicznej knajpy,
zawsze mówią coś, przez co się wstydzę.
Za każdym razem.
Nie umieją wymówić nazw potraw
albo gadają bzdury.
„Mogę dostać papaduma?”
„Jak to się nazywa?”
„Mogę prosić to, ale nie ostre?”
„Idź się zabić!”
„Proszę curry, ale nie ostre”. „Idź się zabić!”
Jak można prosić o nieostre curry?
W tym cały sens curry.
Chcesz curry bez przypraw.
Idziecie do knajpy z sushi i prosicie, żeby podgotowali rybę?
„Nie chcę przypraw”.
„Twoi przodkowie zabijali dla przypraw!
A teraz ich nie chcesz?
Zamknij się i jedz przyprawy”.
„Trevorze, naprawdę nie rozumiem, czemu tak się wściekasz.
Nie zrobię ci wstydu. Znam się na curry”.
„Nie drążmy tematu. Ja zamówię.
Znam się lepiej od ciebie”.
„Taki z ciebie Hindus jak ze mnie”.
Spytałem: „Słucham?”.
„Taki z ciebie Hindus jak ze mnie”.
Wtedy ja...
„Co to ma znaczyć?” „Właśnie”.
„Nie gadaj takich tekstów.
Zamknij się. Jak kelner...”. „Nie zamknę się”.
„Zamkniesz się!” „Dobra, no to zamów”.
Pojawia się kelner,
wspaniały Hindus w szykownym indyjskim stroju
i podchodzi.
Znam Steve'a. Widzę kątem oka,
jak podważa mój autorytet.
I wtedy odstawiłem Trudeau.
Trochę się nakręciłem.
Chciałem pokazać, że to moje ziomki.
Nie dopuściłem kelnera do głosu.
Od razu wyskoczyłem: „Dobry wieczór.
Ja złożę zamówienie dla całego stołu.
Możemy prosić trzy chlebki naan z czosnkiem?
Zjemy trzy rumali roti.
Raz shahi paneer, raz palak paneer.
Weźmiemy rogan josh. Oczywiście z jagnięciną.
Możemy też prosić maślanego kurczaka dla moich kaukaskich przyjaciół?
Do tego trzy samosy
i trzy mango lassi do popicia.
Dziękuję bardzo”.
Dałem czadu.
Czułem to.
Wszyscy to czuli.
Bo coś czuli na pewno.
Cały stolik zamilkł.
Kelner się na mnie gapił.
Myślałem, że był pod wrażeniem. Potem zrozumiałem, że był zmieszany.
I ten Hindus pochylił się,
spojrzał mi w oczy i spytał:
„Przepraszam, mógłbyś powtórzyć?
Nie zrozumiałem. Mówi pan z akcentem”.
Olśniło mnie: „Szlag!
To Szkot!”.
Znaczy... Wiem, że to... Byliśmy w Szkocji.
To Szkot. Ale Hindus! Zaskoczyło mnie to.
Miejsce było hinduskie. Hinduska restauracja, ludzie.
Ich stroje na ścianie. On był Hindusem.
Miał hinduską brodę. Ale brzmiał jak Szkot.
Nie spodziewałem się tego.
I nie zrozumiał mnie.
Bo odstawiłem Trudeau.
Bez sensu się tak spinałem.
Ale zrozumiałem też,
że nie mogłem przestać.
Wyszedłbym na rasistę.
No więc teraz...
gapił się na mnie ten hinduski Szkot.
Reszta była cicho, a on mówi:
„Możesz zamówić jeszcze raz? Tym razem nieco wolniej.
Nie zrozumiałem, co powiedziałeś”.
„Mam powtórzyć całe zamówienie?”
„Jeśli można prosić. Słucham”.
„Każdy może zamówić dla siebie...
Nie muszę ich prowadzić za rączkę.
Zamówią indywidualnie.
W porządku?”
Steve na to: „Chciałbym,
ale boję się, że kogoś urażę.
Mój przyjaciel powinien zamówić za nas. Śmiało, Trevorze.
Jesteś bardziej światowy ode mnie”.
„Nie, Steve. Sam spróbuj.
Wiesz, co chcesz zjeść”.
„A jeśli narobię wstydu?
Przecież nie chcę obrazić innej kultury, Trevorze”.
„Nie możesz nikogo obrazić, tu nie ma mowy o błędach.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Zapominamy o naszych błędach.
Co więcej, cokolwiek się dziś wydarzy, wszyscy o tym zapomnimy.
Złóż zamówienie”.
„Chciałbym, ale proszę, Trevorze”.
„Nie, zamów, Steve”. „Zamawiaj, Trevorze”.
„Zamów, gnoju!”
„Zamawiaj!”
Kelner mówi: „Nie ma co się kłócić.
Twój przyjaciel czuje się niezręcznie.
Po prostu zamów za niego”.
„Tak, to bardzo niezręczne”.
„Dobrze, poprosimy...
trzy rumali roti i...
trzy chlebki naan z czosnkiem,
shahi paneer, palak paneer
i poprosimy też rogan josh z jagnięciną.
I również porcję maślanego kurczaka dla...”
„Dla kaukaskich przyjaciół?”
„Dla wszystkich”.
”Każdy może zjeść różne curry, nie musi być ostre.
Liczy się samo doświadczenie.
Nie ma szablonu”.
„Jesteś bardzo wyrozumiały, Trevorze”.
„Zgadza się”.
„Poprosimy też...”
„Nie odbierzesz?”
„Mogą zadzwonić później”.
„Robi się niezręcznie. Odbierz, poczekam”.
„Dobrze”.
„Słucham?”
„Tak, mówi Trevor. W czym mogę pomóc?”
„Nie, we własnej osobie. Mów, o co chodzi.
Nie mogę teraz gadać.
Czemu dzwonisz? Nie mogę gadać, możesz...”
„Nie, przecież mówię normalnie. Możesz...”
„Nie, wszystko gra. Nie, nie porwali mnie.
Nikt mnie nie porwał. Jest git.
Nie mówię kodem. Powiesz, po co dzwonisz?”
„Nie, możemy pogadać potem”.
„Nie, czasem mój głos tak brzmi. Nie martw się”.
„Nie. Chyba przecież znam swój głos.
Też znam swój głos.
Jestem sobą całe życie, dobra?”
„Dobrze już. Pogadamy później”.
„Też cię kocham, mamusiu. Pa, pa”.
Mój najbardziej niezręczny posiłek w życiu.
Prawie niczego nie tknąłem.
Siedziałem i dumałem nad swoim życiem.
Zaczęliśmy się zbierać.
Steve szczerzył się od ucha do ucha.
Reszta szła przede mną.
Jak wychodziłem, kelner pomachał nam na pożegnanie.
„Dobranoc wszystkim! Dobrej nocy!”
Odmachaliśmy mu, a on wtedy mnie zatrzymał.
„Jesteś Trevorem Noah?
Tym komikiem?”
„Tak, a co?”
„Nic, tylko...
Ale cię zrobiłem, Trevor!
Nabrałem cię!”
„Chwila... Co?
Jesteś Hindusem?” „Jasne, że jestem!
Ta cała knajpa jest hinduska!
Ale cię zrobiłem!”
„Nie rozumiem”. „Nie rozumiesz?
Wszedłeś, rozpoznałem cię,
zacząłeś mówić z akcentem, to pomyślałem, że też będę.
Mówiłeś z akcentem, to ja też.
Gadałeś z akcentem, zażartowałeś, to i ja.
Podobał ci się mój żart?”. „Nie, wcale!
Myślałem, że zrujnowałem swoją karierę! Coś ty narobił?”
„Było super. Strasznie się pociłeś, ale chyba nie przez curry, co?
Ale było śmiesznie, Trevorze!”
„Wcale. Znajomi śmieli się ze mnie”.
„Wiem”. „Przeraziłeś mnie. Czemu tak zrobiłeś?”
„Bo, Trevorze, rozkoszuję się cierpieniem innych.
Zwą to schadenfreude”.
Hej, Toronto!
Byliście wspaniali. Dziękuję za przyjście!
Kocham was. Dobranoc!
Bardzo was kocham. Dobranoc wszystkim.
Napisy: Marcin Chojnowski