Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎โป-เต-โตส-ซาห์
‎โปเตโตส์
‎เบบี้
‎ผมขอฟังแบบไม่มีเอฟเฟกต์หน่อยครับ
‎เย็ป เย็ป เย็ป
‎"ทุกคนที่พยายาม…"
‎เอาละ เปิดเอฟเฟกต์ครับ
‎"ท่านผู้มีเกียรติทั้งหลาย
‎ในมุมแดง…"
‎- “ในฐานะคนแอฟริกาใต้…” ‎- เย็ป เย็ป เย็ป
‎"ในมุมแดง…"
‎- "ฉันมีอยู่ตั้งเยอะตั้งแยะ…" ‎- "อเมริกา"
‎- เย็ป ‎- "ในฐานะชาวอเมริกัน"
‎"ในฐานะชาวอเมริกัน"
‎"คุณต้องรู้นะว่า…
‎นั่นไม่ใช่คําถาม"
‎มีที่แห่งหนึ่ง…
‎"ตั้งเยอะ ตั้งแยะ…"
‎- "แต่เป็นการรู้วิธี" ‎- "ฉันลองแล้ว…"
‎- "ฉันรู้ว่าเราทําได้" ‎- "ฉันรู้…"
‎เย็ป
‎คนหายไปไหนกันหมด ทําไมไม่มีใครเลย
‎หมายความว่าไง ผมมาไว
‎ใช่ ฟังดูดีแล้วล่ะ
‎(เทรเวอร์ โนอาห์: ฉันอยากให้เธอ…)
‎เป็นอย่างไร โทรอนโต แคนาดา
‎สบายดีกันนะครับ
‎ยินดีต้อนรับครับ
‎ยินดีต้อนสู่โชว์ของเรา ขอบคุณมากที่มากันนะครับ
‎เราทําได้
‎เราทําได้ครับ
‎น่าทึ่งมากๆ
‎นานมากครับ นานเหลือเกิน
‎นานเกินไป แต่เราก็กลับมาแล้ว
‎ดีใจมากครับที่ได้มาเจอกันอีก
‎ให้ตาย คิดถึงครับ คิดถึงมากจริงๆ
‎ผมคิดถึงการท่องโลก
‎คิดถึงภาษาและวัฒนธรรม
‎เราเพิ่งโชว์ที่ยุโรปมา น่าอัศจรรย์มาก
‎ฝันที่เป็นจริงของผม
‎ได้ไปสวิตเซอร์แลนด์ครั้งแรก
‎นั่นคือฝันของผม
‎เผื่อใครที่ยังไม่ทราบ ‎ผมจะขอเล่าให้ฟังว่ามันเป็นฝันที่ยิ่งใหญ่ยังไง
‎แม่ผมเป็นคนผิวสี สาวโคซ่าจากแอฟริกาใต้
‎ผมโตในแอฟริกาใต้
‎พ่อผมเป็นหนุ่มสวิส ‎จากสวิตเซอร์แลนด์ พ่อเป็นฝรั่งขาว
‎แล้วผมก็ไม่เคยไปสวิตเซอร์แลนด์มาก่อนเลย
‎ตอนมีช่องทางให้ไปก็ไม่มีเวลา
‎แล้วก็ไปไม่ได้ แต่จนแล้วจนรอด ‎เราก็ไปสวิตเซอร์แลนด์
‎เป็นครั้งแรก
‎และมันคือการปลดเปลื้องครับ
‎เพราะเรื่องของเรื่องก็คือ
‎ตลอดทั้งชีวิตผม
‎ผมรู้สึกมาตลอดว่าพ่อไม่ได้รักผมจริงๆ หรอก
‎โอเคนะ
‎แต่พอไปเจอพ่อที่สวิตเซอร์แลนด์
‎ผมถึงแบบ "ไม่นี่"
‎"พ่อก็แค่สวิส"
‎เค้าเป็นกันแบบนั้น
‎ก็แปลกดี แปลกดีครับ
‎ผมพยายามจะเซอร์ไพรส์พ่อ
‎กะจะเรียนภาษาเยอรมันไปเซอร์ไพรส์พ่อ
‎เราไม่ได้เจอกันมาสักพักนึงแล้ว
‎พ่อผมพูดเยอรมัน ‎ผมเลยกะจะเซอร์ไพรส์พ่อตอนเจอกัน
‎นึกออกมั้ย ผมเข้าดิวโอลิงโก ‎มีภาษาให้เรียนเพียบ
‎ผมไปที่ภาษาเยอรมัน ฝึกมันทุกอย่าง
‎พอไปถึงสวิตเซอร์แลนด์ ก็แบบ "คราวนี้ล่ะ"
‎ผมพร้อมแล้ว "ขอเซอร์ไพรส์พ่อหน่อยเหอะ"
‎ผมตั้งใจว่าจะไปหาที่บ้าน เคาะประตู
‎พ่อเปิด ทำท่าเซอร์ไพรส์ "เทรเวอร์"
‎แล้วผมก็จะแบบ "ป๊า ผมพูดภาษาเยอรมัน"
‎พ่อก็จะตอบมาว่า "เหรอ รักลูกจังเลย"
‎แล้วก็แบบ…
‎มันต้องสุดยอดครับ วางแผนไปอย่างดี
‎ไม่เป็นไปตามแผนเลย
‎ผมไปถึง ก็เซอร์ไพรส์นะ ‎พ่อดูมีความสุข แต่พอผมอ้าปาก
‎"ป๊า ผมพูดเยอรมัน"
‎พ่อสวนเลย "ไม่ต้องพูด ไม่ต้อง"
‎"ไม่ ไม่เอาไม่พูด ไม่"
‎วิธีเรียนรู้ภาษาเยอรมันของผม ‎จะออกเพี้ยนๆ หน่อย
‎นึกออกนะครับ ผมอยากพูดให้ได้ ‎เพราะญาติฝั่งพ่อส่วนใหญ่พูดได้กันหมด
‎แต่ผม…
‎แต่แล้วผมก็ได้เรียนรู้ว่า ‎ภาษาเยอรมันผมมันไม่ค่อยจะดีเอาซะเลย
‎ผมอยู่ในเยอรมนี
‎ไปเยี่ยมญาติห่างๆ ที่โคโลญจน์
‎เมืองสวยมากครับ ใครยังไม่เคยไป จงไปครับ
‎แล้วคุณจะตะลึง
‎ผมมีเพื่อนอยู่คนนึง รอล์ฟ อยู่กับผมที่นั่น
‎มีอยู่วันนึง เจ้ารอล์ฟหันมา ‎แล้วถามว่า "เทรเวอร์
‎วันนี้เราไปหาอาหารพื้นเมือง ‎ของเยอรมันกินกันดีมั้ย"
‎"อยากกินมั้ย อาหารพื้นเมืองเยอรมัน"
‎"เดี๋ยวเราพานายไปกิน ไปมั้ย"
‎ผมตอบ "ฟังดูดี รอล์ฟ แต่จะกินอะไรกันล่ะ"
‎เขาตอบ "โอเค เคยได้ยินคำว่าซับเวย์มั้ย"
‎"นั่นไม่ใช่เยอรมันแล้วมั้ง รอล์ฟ"
‎เขาบอก "ไม่ๆๆ ฉันจะอธิบายขั้นตอนให้ฟัง"
‎"โอเคนะ นายไปที่นี่เพื่อหาแซนด์วิชกิน
‎เค้าให้ขนมปังมา แล้วนายก็เลือกท็อปปิ้ง"
‎"เออ ฉันรู้วิธีสั่งซับเวย์ เพื่อน"
‎เขาก็แบบ "โอเคๆ นั่นแหละ ‎ฉันจะพานายไปดูเวอร์ชั่นเยอรมัน"
‎"เทพกว่าอีก เทพกว่า"
‎"ขนมปังขั้นเทพ เนื้อขั้นเทพ นายต้องไป"
‎แล้วเขาก็พาจริงๆ ไม่ได้พูดเล่น
‎เราก็เลยไปร้านแซนด์วิชร้านนี้กัน
‎อายุสักครึ่งร้อยได้
‎ทั้งร้านเป็นเยอรมัน เราเข้าไป ผมก็แบบ…
‎"เฮ้ย นี่แหละ"
‎"อาจจะไม่ใช่บ้านพ่อผม ‎แต่ผมฝึกภาษาเยอรมันที่นี่ได้"
‎รอล์ฟมองมาที่ผม ‎ถามว่า "อยากให้ฉันสั่งมั้ย"
‎ผมบอก "ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันสั่งเอง"
‎เขาแบบ "โอเค งั้นนายซื้อกินเองนะ"
‎"อ๋อเปล่า แกแหละซื้อ แต่ฉันสั่ง"
‎"ฉันแค่จะฝึกพูดเยอรมัน"
‎เขาก็แบบ "แต่พวกเขาจะไม่เข้าใจนายนะ"
‎"ภาษาเยอรมันไม่ได้หมู…"
‎ผมตัดบท "โย่ ฉันรู้แล้ว รอล์ฟ"
‎แล้วก็เดินไปที่เคาน์เตอร์ ‎พนักงานหญิงเป็นกันเองมาก
‎เธอแบบ "หวัดดีค่ะ ให้ช่วยอะไรดีคะ"
‎ผมก็ใส่เลย "หวัดดี"
‎"ผมขอขนมปังก้อนเล็กๆ ด้วยความยินดี!"
‎"ขอขนมปังสีดำใส่ชีส"
‎"และแฮมด้วยครับ!"
‎"ขอเป๊ปซี่โคล่าหนึ่งด้วย ขอบคุณ"
‎แล้วเธอก็อึราด
‎ผมจะจำสีหน้าของเธอคนนั้น
‎ไปจนวันตาย
‎เธอตัวแข็งทื่อ จ้องเขม็งมาที่ผม แล้วพูดขึ้นว่า
‎"แดร์ ชวาร์ซ ฮิตเลอร์"
‎แปลว่า "ฮิตเลอร์ผิวดำ" ครับ
‎ใช่
‎ชัดเจนว่าการผันเสียงคำบางคำของผม
‎ไปกระตุกต่อมอะไรสักอย่างเข้า
‎ผมใจสลาย
‎เจ้ารอล์ฟคิดว่ามันฮา
‎เขาขำค้างตลอดทาง ตอนเรานั่งรถกลับบ้าน
‎"คุณพระช่วย"
‎"แดร์ ชวาร์ซ ฮิตเลอร์"
‎"เทรเวอร์ นายนึกภาพฮิตเลอร์ ‎ตัวดําๆ ออกรึเปล่า"
‎"ดูไม่เข้ากันเลย ว่ามั้ย"
‎"มันไม่ขำว่ะ รอล์ฟ"
‎"ฉันฝึกพูดเยอรมันเพื่อสานสัมพันธ์กับครอบครัว
‎แต่ดันไปเหมือนพวกผู้ร้ายในอดีตซะงั้น"
‎เขาก็แบบ "รู้ แต่มันตลกนี่หว่า
‎นายต้องได้เห็นตัวเอง"
‎"ท่าทางยังกับจะไปบุกท้ายครัวเค้า
‎ให้ตายเถอะ นายต้องเห็น…"
‎ผมบอก "รอล์ฟ ไม่เจ๋งว่ะ เพื่อน"
‎"ฉันเฮิร์ทอยู่นะเว้ย"
‎เขาก็แบบ "ใจเย็นน่า เทรเวอร์ ‎คิดซะว่าชาเดนฟรอยด์ฉันแล้วกันนะ"
‎ต้องยอมรับว่ามันก็สอนคำใหม่ให้ผม
‎ใช่ ผมก็เพิ่งเคยได้ยิน
‎"ชาเดนฟรอยด์"
‎ภาษาเยอรมันครับ ชาเดนฟรอยด์
‎โอเคนะครับ
‎มันแปลว่า "มีความปีติ ‎บนความเจ็บช้ำ ระกำจิต ของผู้อื่น"
‎เกร็ดความรู้…
‎คํานี้ไม่เคยถูกแปลเป็นภาษาอื่นครับ
‎แปลกใจจัง
‎เป็นคำที่แฝงความโรคจิตหน่อยๆ ชาเดนฟรอยด์
‎ทําไมถึงต้องการแบบนั้น
‎ทำไมถึงอยากดื่มด่ำ ‎กับความชอกช้ำของคนอื่น ทําไม…
‎แต่พอมาคิดๆ ดู ‎ผมก็แบบ "มันฟังดูแย่นะ แต่…
‎เราเป็นกันแบบนั้น"
‎เราทุกคนในห้องนี้
‎เราทุกคนมีประสบการณ์ชาเดนฟรอยด์
‎นึกออกมั้ยครับ
‎เราทุกคน คุณรู้ว่าคุณมีชาเดนฟรอยด์เมื่อไหร่
‎ตอนคุณขับรถอยู่บนทางด่วนมั้ย
‎คุณขับไปเนียนๆ ทุกอย่างลื่นไหล
‎แต่พอมองไปอีกฝั่ง รถติดยาวยิ่งกว่าถนนมิตรภาพ
‎แล้วคุณก็กระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ข้างใน
‎"ฉันเลือกทางที่ถูกต้องให้กับชีวิต"
‎นั่นคือชาเดนฟรอยด์ครับ
‎นึกภาพออกมั้ยครับ
‎ชาเดนฟรอยด์คือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อผู้หญิงผิวสี
‎เห็นชายวัยกลางคนผิวขาวกำลังร้องไห้
‎หลังดิสนีย์ประกาศว่าจะเปลี่ยนตัว ‎ลิตเติ้ลเมอร์เมด
‎นั่นคือชาเดนฟรอยด์
‎หนึ่งในเรื่องที่ผมเห็นแล้วฮาแตก
‎ผู้ชายตัวโตๆ กำลังร้องโยเย
‎"วัยเด็กของฉันกำลังป่นปี้
‎พวกเขาเปลี่ยนตัวลิตเติ้ลเมอร์เมด
‎ดูไม่เหมือนต้นฉบับเลยสักนิด"
‎"สักนิดเลยเหรอ"
‎ดูไม่เหมือนต้นฉบับเลยสักนิด ‎จริงเหรอ ไม่เลยเหรอ
‎ตอนมองไปที่เธอ ไม่มีอะไรทำให้คุณ ‎นึกถึงต้นฉบับได้เลยเหรอ
‎ไม่สักนิดเลยเหรอ คุณรู้ดีว่า ‎อย่างเดียวที่เปลี่ยนคือสีผิวของเธอ
‎สีผิวช่วงตรงนี้
‎แต่ผมยังสีแดง ตัวเป็นปลา
‎แต่คุณนึกภาพลิตเติ้ลเมอร์เมดไม่ออกเหรอ
‎ส่วนหลักๆ ที่ทำให้คุณนึกถึง ‎ลิตเติ้ลเมอร์เมดมีอยู่แค่นั้น จริงมั้ยครับ
‎เข้าใจชาเดนฟรอยด์แล้วนะ
‎ชาเดนฟรอยด์
‎คืออะไรที่
‎ทุกๆ คนจาก
‎ไอร์แลนด์ และเคนยา
‎และตรินิแดด
‎และจาเมกา
‎และแอฟริกาใต้
‎และอินเดีย
‎ต่างก็รู้สึก
‎เมื่อมีข่าวออกมาว่า "ราชวงศ์มีข่าวร้าย"
‎คนทั่วไปจะไม่เข้าใจครับ ‎"ไม่นะ เรื่องแบบนี้หัวเราะได้เหรอ"
‎"ใช่ อันดับแรกเลย แต่…"
‎"คุณกําลังเข้าใจผิด"
‎เมื่อราชวงศ์มีข่าวร้าย ‎พวกเขามักจะอ่อนไหวกับท่าทีของผู้คน
‎แต่พวกเขาไม่เข้าใจว่ามันไม่ใช่ข่าวร้าย
‎ทุกครั้งราชวงศ์จะอยากให้เรา ‎รู้สึกเสียใจกับพวกเขา
‎มันเป็นข่าวร้ายจริงๆ เหรอ
‎พวกเขาจะแบบ "ได้โปรด ‎เราขอความเห็นใจจากพวกท่าน
‎"เราสูญเสียแฮร์รี่และเมแกนไปแล้ว"
‎"สูญเสียพวกเขาไป หายตัวไปเหรอ"
‎"เปล่าๆ"
‎"คู่รักยอดนิยมของอังกฤษกลายเป็น ‎คู่รักยอดนิยมของอเมริกาไปแล้ว"
‎"ราชวงศ์มีข่าวร้าย"
‎"นั่นใช่ข่าวร้ายเหรอ" "ใช่สิ"
‎"สมเด็จราชินีสิ้นแล้ว" "สิ้นเพราะ"
‎วาระสุดท้ายของชีวิต
‎ล้อเล่นรึเปล่า ไม่ได้บอกว่าไม่ควรเศร้านะครับ
‎แต่ท่านถึงวาระสุดท้ายแล้ว
‎รู้มั้ยว่ามีกี่ชีวิตที่ไปถึงตรงนั้นไม่ได้ ‎แต่ท่านไปถึงครับ
‎ท่านสิ้นในฐานะราชินี เพราะอะไร ความชรา
‎นั่นหมายถึงจบเกมแล้ว
‎จบบริบูรณ์ กำลังขึ้นเครดิต
‎ฝังไปพร้อมกับเครื่องเพชร
‎แฮชแท็ก "ชนะ"
‎อยากให้ประเทศราชเศร้ามั้ย ‎นั่นเครื่องเพชรพวกเขา
‎แอฟริกันถามว่า "เราขอเพชรคืนได้รึเปล่า"
‎ตอบ "ไม่ได้หรอก ราชินีจะเอาไปด้วย"
‎ล้อเล่นมั้ยเนี่ย
‎คนจะแบบ "นี่ไม่ใช่เวลาวิจารณ์ท่านนะ
‎ไม่ควรพูดถึงท่านในทางเสียๆ หายๆ
‎คุณไม่ควรพูดไม่ดีถึงคนตาย"
‎ไม่จริง นั่นแหละควรที่สุดแล้ว
‎เวลาที่เหมาะสมที่สุด ‎สำหรับนินทาชาวบ้านคือตอนที่เขาตายแล้ว
‎ถูกมั้ยครับ
‎สังคมเราเอากันแบบนี้มั้ย
‎เผื่อตอนยังอยู่จะได้ดีๆ กันมากกว่านี้
‎แล้วรอให้ตายก่อนแล้วค่อยนินทา
‎มั้ยครับ
‎ทํากับผมแบบนั้นครับ
‎รอผมตายก่อน แล้วอยากพูดอะไร พูดเลย
‎แต่ถ้าเจอผมตามถนน แค่ทักกันก็พอ
‎ทําไมรู้มั้ยครับ เพราะผมไปแล้ว
‎คนจะแบบ…
‎"พวกนั้นกำลังเต้นบนหลุมศพท่าน"
‎ใช่ หลุมศพทำมาเพื่อการนั้น ‎มันถึงได้แบนราบไง
‎ทั้งหมดก็เพื่อให้คนขึ้นไปเต้น
‎ไม่งั้นมันก็ต้องเอียงๆ ใครขึ้นไปก็จะลื่นลงมา
‎แต่แม้กระทั่งเรื่องนั้น ราชินีก็ชนะอยู่ดี
‎ท่านได้สุดยอดนักเต้น ‎ไปเต้นอยู่บนหลุมศพของท่าน
‎นึกออกมั้ยครับ พวกแอฟริกันก็มา
‎พวกเขามาเต้นตามแบบของพวกเขา
‎แล้วพวกไอริชก็บอกว่า "เดี๋ยวเราขึ้นต่อ
‎เว้นที่ปากหลุมให้เราด้วย"
‎พวกอินเดียก็มา ‎"เวลาของพวกเรามาถึงแล้ว"
‎สุดท้าย แคริบเบียนทุกคนขึ้นมาร้อง ‎"ฆาตกรรมที่เธอจดไว้"
‎ตบมือหน่อย
‎หนึ่งในกิจกรรมโปรดของผม
‎ผมเคยชอบทํามาก
‎คือการดูหนังสยองขวัญ
‎แล้วก็คอยว่าคนอื่นตอนพวกเขาตัดสินใจโง่ๆ
‎ผมชอบมาก
‎หาหนังสยองมาดู
‎แล้วก็รอให้มีใครตัดสินใจโง่ๆ
‎แล้วพอเขาตายก็ว่าเขา "สมน้ำหน้า"
‎ไม่เคยมีพล็อตสมเหตุสมผล
‎ไม่เคย
‎นึกออกมั้ยครับ ตอนคนถูกไล่ฆ่า
‎ผู้ชายใส่หน้ากาก ในมือถือมีด
‎ค่อยๆ เดินเข้ามา
‎คนวิ่งหนีไปที่รถ ลนลานหากุญแจ
‎ตาย ทำอิหยังวะ
‎คุณทำอะไรกัน
‎ถ้ามีคนถือมีดไล่ฆ่าคุณ แล้วคุณวิ่งไปที่รถ
‎อย่าลำบากขึ้นรถให้เสียเวลาครับ
‎ที่คุณต้องทําก็แค่วิ่งไปอยู่อีกฝั่ง
‎จากนั้นคุณก็รอ
‎พอมันไปทางนั้น คุณก็ไปทางนี้
‎มันไปทางนั้น คุณก็ไปทางนี้
‎ทําอยู่แค่นี้แหละทั้งวัน
‎แต่พอเป็นหนังสยองขวัญ ‎จะต้องตัดสินใจกันโง่ๆ ผมก็ไม่เข้าใจ
‎ฉากโปรดเลยคือตอนที่หนีไปซ่อน
‎ทั้งหมดที่ต้องทําคือซ่อนและหุบปาก
‎หนังหนึ่งชั่วโมงครึ่ง แต่ทํากันไม่ได้
‎อย่างในเรื่องดินแดนไร้เสียง
‎ดูกันรึยังครับ หนึ่งในหนังในดวงใจของผม
‎เรื่องนี้มีพวกเอเลี่ยน มองอะไรไม่เห็นเลย
‎ต้องทำเสียงสะท้อนเพื่อระบุตำแหน่งของทุกคน
‎แล้วทุกครั้งก็ต้องมีคนไปซ่อนอยู่ในโรงนา ‎แล้วก็แบบ…
‎คุณแค่ต้องเงียบครับ คุณชิลได้เลย
‎นั่งยาวๆ สบายๆ
‎นั่งเล่นเอ็กซ์บ็อกซ์ไปเงียบๆ ก็ได้
‎ไม่
‎แล้วก็ต้องมีเด็กคนนั้น
‎แล้วก็จะมีฉากให้คุณเห็น ‎ว่าสัตว์ประหลาดมันยอมแพ้แล้ว
‎นึกออกมั้ย ฉากที่สัตว์ประหลาดมันจะแบบ…
‎แต่พอมันกำลังจะออกไปเท่านั้นแหละ
‎จะมีอีลุงโง่ๆ คนนึงดีดผึงขึ้นมา
‎"ไม่ทนแล้วโว๊ย"
‎"เข้ามาสิวะ"
‎ตาย สมน้ำหน้าแก
‎เพราะผมไม่เคยเข้าใจ ไม่เข้าใจเลย
‎ทําไม ทั้งหมดที่ต้องทำก็แค่รอ
‎แค่รอให้นานพอ ‎แล้วอันตรายทั้งหมดจะซาไปเอง
‎ทําไมถึงทํากันไม่ได้ ‎ทําไมการอยู่แต่ข้างใน มันถึงได้ยากนักหนา
‎แล้วโควิดก็ระบาด
‎ผมแบบ "อ่า ตูเข้าใจแล้ว"
‎เพราะเรามาถึงจุดแตกหัก
‎การระบาดใหญ่บีบคั้นเรา
‎ผมคิดไปถึงว่าพวกเราทุกคน ‎จะหลอมรวมกัน ผมเชื่อแบบนั้น
‎จากหนังทุกเรื่องที่เคยดูตอนเด็กๆ
‎ผมคิดว่าถ้ามนุษย์ถูกคุกคาม ‎ด้วยภยันตรายระดับล้างเผ่าพันธุ์
‎เราจะทิ้งความบาดหมางส่วนตัวที่เรามี
‎แล้วรวมใจเป็นหนึ่งสู่ชัยชนะ
‎นึกออกมั้ย
‎ผมคิดว่าถ้าไวรัสมา เราจะเอากันแบบนั้น
‎เราจะแบบ "เอาละ ไม่เหยียดผิว ‎ไม่เหยียดเพศ เรามาทําสิ่งนี้ด้วยกัน"
‎แล้วเราก็ไปปราบเอเลี่ยนคู่อริ ‎เสร็จแล้วก็กลับมา
‎แล้วก็แบบ "เอาละ ‎กลับมาเหยียดผิวเหยียดเพศกันต่อ"
‎เหมือนในเรื่องไอดีโฟร์ จำได้มั้ยครับ
‎ผมโตมากับการดูหนังเรื่องนั้น
‎ทุกคนบนโลกรวมตัวกัน ‎เพื่อต่อสู้กับเอเลี่ยน เรื่องของเรายุติก่อน
‎ไม่มีการเมือง ไม่มีอะไรทั้งนั้น ‎เราเป็นหนึ่งเดียว แล้วเราก็ชนะ
‎แต่ชีวิตจริงเราทําอะไร ‎เราสู้กันเอง แล้วเราก็แพ้
‎เราควรจะเป็นทีมเดียวกัน
‎วิล สมิธควรจะเป็นฮีโร่ของเรา
‎ไม่เป็นไปตามแผนเลย
‎ไดโนเสาร์สูญพันธุ์ก็เพราะแบบนี้มั้ย
‎บางทีอาจเป็นเพราะพวกมัน ‎ไม่เคยเห็นตรงกันเลย
‎ตัวนึงอาจจะพยายามเตือน "มีดาวเคราะห์น้อย
‎ดาวเคราะห์น้อยพุ่งลงมาที่โลกแล้ว"
‎ไดโนเสาร์อีกตัวก็แบบ ‎"ดาวเคราะห์น้อยไม่มีจริง
‎มันหลอกลวง"
‎หินก้อนนั้นพุ่งชนโลก…
‎ฝุ่นปกคลุมไปทั่วทั้งโลก
‎ไดโนเสาร์ทุกตัววิ่งหนีแตกตื่น
‎"มีฝุ่นเต็มไปหมด
‎ใส่หน้ากาก"
‎ทีเร็กซ์ก็แบบ "ใส่ไม่ได้"
‎คุณรู้มั้ยอะไรที่บ้าสุดๆ…
‎ผมคิดว่าการระบาดจะทำลายแอฟริกาหนักสุด
‎ไม่โกหกเลย ผมกลัวจับใจ
‎กลัวแทนทวีปแอฟริกาครับ
‎ตลอดชีวิตที่ผมเจอมา เมื่อไหร่ก็ตาม ‎ที่โลกมีไวรัสแพร่ระบาด
‎แล้วถ้ามันไปถึงแอฟริกา เราจะโดนหนักมาก
‎ผมยังจําได้ตอนที่มันเริ่มแพร่ไปทั่วโลก
‎ผมกำลังเตรียมรับมือ
‎เพื่อนๆ ที่บ้านโทรศัพท์มาหา
‎พวกเขาแบบ "เทรเวอร์ ‎เห็นฤทธิ์เดชไวรัสโคโรนารึยัง"
‎"เออ เห็นแล้ว" "นายว่าต่อไปเป็นไง"
‎ผมตอบ "เพื่อนเอ๊ย พวกนายบรรลัยแน่"
‎"พวกนายเหรอ" ‎"ใช่ พี่อยู่อเมริกาจ้ะ น้องจ๋า
‎พี่เลือกทางที่ถูกต้องให้กับชีวิต"
‎กลายเป็นตรงข้ามครับ
‎ชอตต่อชอตแล้ว แอฟริกาควบคุมโรค
‎ได้ดีกว่าทวีปไหนๆ ทั้งนั้น
‎ช็อกกันถ้วนหน้า
‎แต่ที่ดุกว่านั้น…
‎คือตอนที่อีโบลาระบาดในแอฟริกา
‎แล้วสื่อต่างๆ ก็เหมือนจะพร้อมใจกันบอกว่า ‎แอฟริกาคือคนผิดที่อีโบลาระบาด
‎ข่าวที่คุณดูทุกข่าว ‎จะต้องมีแอบตําหนิอยู่ระดับนึงเสมอ
‎ข่าวจะเป็นกันแบบนั้น ถูกมั้ยครับ
‎ไม่ส่งเสริมมนุษยธรรม
‎ตลอดเวลาจะมีคนของสกายหรือบีบีซี ‎ยืนอยู่ตรงนั้น
‎มีร่างผู้ตายกองซ้อนกันอยู่ด้านหลัง ‎แล้วก็แบบ…
‎"ซาร่าห์คะ ฉันยืนอยู่ในแอฟริกาตะวันตก ‎และคุณจะเห็นได้จากด้านหลังของฉัน
‎ร่างของเหยื่ออีโบลาถูกกองซ้อนกันอยู่
‎นักวิทยาศาสตร์ชาวยุโรปหลายคนสงสัยว่า
‎ชาวแอฟริกันผู้เคราะห์ร้ายเหล่านี้ ‎ต้องโทษตัวเองหรือไม่
‎ที่ปฏิเสธคําแนะนําขององค์การอนามัยโลก
‎ไม่ให้ความสําคัญกับการเว้นระยะห่าง
‎ในช่วงเวลานี้
‎และดูเหมือนว่า ‎พวกเขาคงโทษได้แค่ตัวเองเท่านั้นค่ะ
‎ดิลเลียน แพนน์ บีบีซี ‎กลับไปหาคุณที่สตูดิโอกันต่อค่ะ"
‎ดูเสร็จผมร้องออกมาเลย "ไม่
‎พี่น้องแอฟริกัน ทําไมเราทำกับตัวเองแบบนี้
‎ทําไม แอฟริกา
‎ทําไม
‎ทําไมเราถึงชอบทํากับตัวเองเยี่ยงนี้นะ
‎ทําไมถึงชอบไปจูบลิงด้วย"
‎"ปากเซ็กซี่จุงเบย"
‎แล้วก็มาถึงคราวของโควิด
‎แอฟริกาใช้บทเรียนทั้งหมดที่เคยเรียนรู้มา
‎จากไวรัสทุกตัวที่พวกเขาต้องสู้ ‎โดยไร้การช่วยเหลือจากชาติตะวันตก
‎แล้วพวกเขาก็จัดการกับมัน ‎ได้ดีกว่าทวีปไหนๆ ทั้งนั้นครับ
‎แต่ไม่ได้เครดิตนะครับ ‎ทุกคนทําเหมือนกับว่ามันเป็นโชคช่วย
‎โชคที่ช่วยโลกไว้คือ ‎คนแอฟริกันไม่เคยคิดแค้นครับ
‎ใช่
‎คนแอฟริกันไม่ใช่พวกเจ้าคิดเจ้าแค้น
‎เพราะผมยินดียกให้ทุกอย่าง
‎แลกกับการได้เห็นนักข่าวสักคนรายงานว่า
‎"สวัสดีค่ะ คุณผู้ชม ‎ขอต้อนรับสู่เครือข่ายข่าวแอฟริกา
‎คืนนี้เราจะไปติดตามสถานการณ์ ‎การแพร่ระบาดของโคโรนาไวรัส
‎ที่กําลังทําลายล้างโลกตะวันตกอยู่ตอนนี้ค่ะ
‎นักวิทยาศาสตร์แอฟริกันหลายคนสงสัยว่า
‎คนเหล่านี้จะไม่โทษตัวเองได้หรือไม่
‎หลายคนปฏิเสธคําแนะนํา ‎ขององค์การอนามัยโลก
‎เพิกเฉยต่อการเว้นระยะห่าง ‎ทางสังคมโดยสิ้นเชิง
‎บางคนถึงกับต้องให้สอน วิธีการล้างมือตัวเอง"
‎"พวกคนป่า"
‎"ดูเหมือนว่าสิ่งที่ทวีความรุนแรงของปัญหานี้
‎คือความจริงที่ว่าบางคน ‎ไม่อยากสวมหน้ากากอนามัยให้ถูกต้อง
‎โดยอ้างว่า ‎'ผ้าผืนนี้ทำให้ฉันหายใจไม่ออก'"
‎"สิ่งนี้รู้จักกันโดยทั่วไปในหมู่นักวิทยาศาสตร์ ‎ว่า 'กลุ่มอาการปอดแหก' ค่ะ"
‎"กลับไปหาคุณที่สตูดิโอกันต่อนะคะ ชิปเปวา"
‎ผมให้ได้ทุกอย่างเพื่อได้เห็นแบบนี้
‎ผลข้างเคียงที่ร้ายแรงอย่างนึงของโควิด ‎ที่ผมคาดไม่ถึงคือ
‎มันทำให้มนุษย์โง่ได้มากแค่ไหน
‎ใช่ สิ่งนึงที่ไวรัสโคโรนาทำได้
‎คือสอนให้ผมรู้ว่าเพื่อนๆ ผมมันโง่บรม
‎เรียนมหาวิทยาลัยเฟซบุ๊กกันทุกคน
‎นักวิทยาศาสตร์กันทุกคน
‎ทุกคนมีทฤษฎีสมคบคิด
‎"รู้มั้ยว่าความจริงมันเกิดอะไรขึ้น ‎รัฐบาลเป็นคนทํา"
‎"รัฐบาลเหรอ" ‎"ใช่ รัฐบาลนั่นแหละทํา"
‎"ทําไม" ‎"เพื่อควบคุมพวกเราไง"
‎"แกคิดว่านี่คือควบคุมได้รึ"
‎"แกคิดว่ารัฐบาลต้องการสิ่งนี้รึ"
‎คุณคิดว่าอะไรให้อำนาจในการควบคุม ‎กับรัฐบาลมากกว่ากัน
‎ระหว่างประชาชนไปทํางาน หารายได้
‎ซื้อของที่ไม่มีปัญญาจ่าย ต้องเป็นหนี้ ‎ต้องกลับไปทํางาน
‎ทําสิ่งที่ไม่รักมากขึ้นเพื่อหาเงินให้ได้มากขึ้น
‎เพื่อเอาไปจ่ายหนี้ค่าของที่ไม่มีความจำเป็น
‎มิหนำซ้ำยังแพงหูฉี่
‎เพื่อหาเงินไปทํางานที่ตัวเองไม่รัก
‎เพื่อของที่ไม่จำเป็นกับตัวเอง
‎เพื่อกู้เงินมาซื้อของที่ตัวเองไม่ต้องการ
‎เพื่อเป็นหนี้กับสิ่งที่ตัวเองไม่ต้องการมากขึ้น
‎เพื่อไปทํางานที่ไม่จำเป็น แค่เพื่อเงิน…
‎อะไรให้อำนาจในการควบคุมมากกว่ากัน ‎ระหว่างสิ่งนั้น
‎หรือการที่ทุกคนแค่นั่งอยู่ที่บ้าน
‎ได้ตังค์มาฟรีๆ แค่คิดถึงชีวิตไป
‎ทุกคนแค่นั่งอยู่ที่บ้าน แล้วก็แบบ
‎"สุดสัปดาห์จะมีแค่สองวันได้อย่างไร"
‎นี่เป็นฝันร้ายที่สุดของรัฐบาลครับ
‎ไอ้ที่ว่าสมคบคิดทั้งหลายมันงี่เง่า
‎แต่ต้องบอกว่าผมไม่ได้ต่อต้าน ‎ทฤษฎีสมคบคิดนะครับ
‎โปรดทำความเข้าใจก่อน ‎ทฤษฎีสมคบคิดเจ๋งๆ ผมชอบมาก
‎จริงๆ แล้วผมคิดว่าทุกคนก็ควรมีไว้สักทฤษฎีนึง
‎ควรมีทฤษฎีสมคบคิดเจ๋งๆ อย่างน้อยหนึ่งทฤษฎี ‎เป็นที่ยึดเหนี่ยวในชีวิตของคุณ
‎ใช่ แล้วคุณจะตื่นตัวอยู่เสมอ
‎อย่าเชื่อทุกอย่างที่เค้าพูด
‎เอาทฤษฎีเดียวพอ
‎อย่างของผม ความชอบส่วนตัว
‎ผมเชื่อว่า
‎กลูเตนเป็นเอกสิทธิ์เฉพาะของคนขาวครับ
‎คุณรู้ผมพูดถูก
‎แต่โควิดนี่สิ ‎เรื่องสมคบคิดทั้งหลายนี่ไร้สาระมาก
‎โดยเฉพาะผมดันรู้ว่าเรื่องจริงมันคืออะไร
‎ผมก็เลยผิดหวังมาก
‎จริงๆ ครับ
‎ผมรู้ดีว่าโควิดมีสาเหตุมาจากอะไร
‎ผมเห็นมันกำลังมาแต่ผมไม่พูดอะไรเลย ‎ผมผิดเองแหละ
‎ความปรารถนาเยอะเกินไปครับ
‎เราขอพรกันเยอะเกิน
‎ผมเห็นเลย มันกำลังมา
‎คุณรู้มั้ย ตอนผมเป็นเด็ก ‎การขอพรเป็นเรื่องพิเศษมาก
‎ไม่ได้เกิดขึ้นง่ายๆ คุณต้องมีเหตุการณ์ที่เป็นพิเศษ
‎คุณถึงจะขอพรได้
‎คุณต้องเจอใบโคลเวอร์สี่แฉก
‎ต้องเห็นดาวกำลังตกพอดี
‎"ไหน" "นั่นไง" ไม่ทันแล้ว
‎หรือมันต้องเป็นวันเกิดคุณ
‎คนจะเอาเทียนออกมา
‎แล้วถ้าคุณเป่าดับหมด
‎คุณก็ได้ขอพร
‎แต่ถ้าไม่หมด คุณตาย
‎แล้วคนก็เริ่มขอแบบไม่เลือก
‎เจอขนตาติดแก้ม
‎"ขอพรจ้ะ"
‎รู้มั้ยว่าวันวันนึงมีอะไรแบบนี้ติดหน้าคุณเท่าไหร่
‎แล้วก็เริ่มขอกันเป็นเวลา
‎อย่างเช่น "11:11"
‎"ขอพรจ้ะ"
‎นั่นมันทุกวันนะ
‎ถ้าเป็นฝั่งนี้ของโลกก็วันละสองครั้ง ‎เพราะไม่ชอบตัวเลขเยอะๆ
‎คุณขอพรทุกวันไม่ได้ ‎นั่นไม่ใช่โอกาสพิเศษ แต่คนก็ทํา
‎ผู้คนต่างขอพร
‎ไปที่ไหนก็เจอ ‎ไม่เว้นแม้แต่แร็ปเปอร์
‎"ขอให้นิกก้าได้" ได้อะไร ‎ปล่อยให้เป็นปลายเปิดแบบนั้นไม่ได้
‎และนี่คือสาเหตุที่เราติดโควิด ‎คือการเอาพรทุกข้อมายำเข้าด้วยกัน
‎แล้วก็ให้มันกลายเป็นจริงพร้อมๆ กัน
‎และนั่นคือสิ่งที่เราได้รับ
‎ใช่ครับ โควิดเหมือนจีนี่เฮงซวย ‎ที่ให้ทุกอย่างที่เราขอ
‎เราขอกันทุกคน
‎มีกี่คนที่ถูตะเกียง
‎ตอนต้นปี 2020
‎แล้วก็ขอประมาณว่า
‎"ขออย่าให้ต้องเข้าออฟฟิศทุกวันทีเถอะ เพี้ยง"
‎"พรของเจ้าสมปรารถนาแล้ว"
‎ไงล่ะ ขอไม่ต้องเข้าออฟฟิศ
‎แต่คุณลืมขอว่าออฟฟิศอย่าเข้ามาในบ้าน
‎แล้วตอนนี้คุณก็ติดแหง็ก
‎ประชุมซูมทุกวัน
‎กะพริบตาก็ไม่ได้ ต้องสบตาตลอดเวลา
‎ครับ
‎ต้องคอยหามุมในบ้าน
‎ที่ทําให้ดูเหมือนว่ามันเป็นระเบียบ
‎ทุกคนขอพร
‎ว้าว แล้วเราก็ได้อย่างที่ขอ
‎มีพ่อแม่กี่คนที่ถูตะเกียงใบนั้น
‎ภาวนาเต็มที่เลย
‎"ขอให้ได้ใช้เวลากับลูกเยอะๆ เถอะ"
‎"พรของเจ้าสมปรารถนาแล้ว"
‎ใช่
‎แล้วพ่อแม่หลายคนก็ได้รู้ว่า ‎เหตุผลเดียวที่คุณชอบลูกๆ
‎ก็เพราะคุณรู้จักพวกเขาแบบพาร์ทไทม์
‎เจอกันตอนเช้า ส่งออกจากบ้าน ‎พาเข้านอนตอนกลางคืน
‎เป็นงานที่น่ารักมากครับ
‎แต่รู้ตัวอีกที ทุกคนถูกขังอยู่ในบ้าน 24 ชั่วโมง
‎ฮามากครับ ตอนดูพ่อๆ แม่ๆ กลับตาลปัตร
‎ฮามาก จําได้ว่าช่วงแรกๆ ‎พ่อแม่ทุกคนออกตัวแรงมาก
‎"คุณต้องปิดโรงเรียนนะ
‎ลูกฉันจะต้องไม่ไปไหน
‎ฉันจะปกป้องพวกเขาทุกวิถีทาง
‎ฉันจะปกป้องพวกเขา ‎เหมือนไข่ในหิน ได้ยินฉันมั้ย
‎คุณจะต้องปิดโรงเรียน จนกว่าไวรัสจะหายไป"
‎เก้าเดือนต่อมา…
‎พ่อแม่คู่เดิมยืนโหวกเหวกอยู่หน้าประตู
‎"เมื่อไหร่โรงเรียนมันจะเปิดวะ
‎จะมาคาดหวังให้ฉันอยู่กับเด็กพวกนี้ ‎ทั้งวันได้ยังไงกัน ฉันเป็นใคร เป็นแม่มันเหรอ
‎เด็กๆ ต้องได้ไปโรงเรียนสิ"
‎ลูกๆ สะกิด "แต่แม่ครับ ‎สายพันธุ์ใหม่กำลังระบาดอยู่นะครับ"
‎"ฟังแม่ ทิมมี่ ถึงจุดนึงลูกจะต้อง ‎พิสูจน์ความแกร่งของตัวเองนะลูก
‎ว่าปอดของลูกจะรับไหวหรือเปล่า ‎เข้าใจมั้ยจ๊ะ คนเก่ง
‎ทีนี้ก็ออกไปได้แล้ว ‎ไปพิสูจน์ความแกร่งของลูกซะ
‎ถ้าไลอ้อนคิงทําได้ ลูกก็ต้องทําได้ ‎ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ
‎ไปเถอะ คนเก่ง ไปเถอะ"
‎เราขอกันถ้วนหน้า
‎มีคู่รักขอพรกี่คู่ครับ
‎ถูไปที่ตะเกียงใบนั้น
‎สบตากันปิ๊งปั๊ง
‎"น้องเอ๊ย
‎ขอให้พี่ถูกขังอยู่ในห้องกับน้อง ‎ทั้งวันทั้งคืนทีเถอะ
‎ขอให้พวกเขาขังเราไว้ ‎แล้วเขวี้ยงกุญแจทิ้งไปเลย
‎แล้วพี่จะจัดเต็มให้น้อง"
‎"เหรอคะ พี่จะจัดอะไรให้น้องเหรอคะ"
‎"พี่จะขอให้เราเจอหน้ากันแค่สองคน ‎ทั้งวันทั้งคืนไง"
‎"ทั้งวันทั้งคืน"
‎"พรของเจ้าสมปรารถนาแล้ว"
‎คู่รักหลายคู่
‎ได้บทเรียนใหญ่หลวงในช่วงการระบาดใหญ่
‎คู่รักหลายคู่ได้บทเรียนใหญ่หลวง ‎ในช่วงการระบาดใหญ่ครับ
‎หลายคนได้รู้ว่า
‎ความรักนั้นอาจไม่มีเงื่อนไข
‎แต่ "ความชอบ" มันไม่จีรัง
‎"แน่นอน ผมรักคุณ ที่รัก ‎แต่ผมไม่รู้ว่ายังชอบคุณอยู่อีกรึเปล่า"
‎ช่วงแรกสนุกกันมากครับ จําได้มั้ย ‎ใหม่ๆ เหมือนไปนอนค้างบ้านเพื่อน
‎"พระเจ้า แบบนี้สนุกดีจัง"
‎แล้วสัปดาห์ก็กลายเป็นเดือน
‎เดือนกลายเป็นปี
‎และพอถึงจุดนึง คุณจะนั่งอยู่ในบ้าน
‎ดวงตาเป็นประกาย
‎ได้ยินเสียงพวกเขา
‎ไอจากห้องข้างๆ
‎แล้วคุณก็แบบ "ใช่
‎ใช่เลย พระองค์
‎รับตัวเขาไปเลยเจ้าค่ะ"
‎"ถ้ามันถึงคราว มันก็ถึงคราวนะเจ้าคะ
‎ขอให้เป็นตามพระประสงค์เลยค่ะ
‎ลูกอยากได้ที่ทำงานกว้างๆ ค่ะ"
‎รู้มั้ยครับ
‎สิ่งหนึ่งที่ผมรู้สึกรันทดมาก ‎เกี่ยวกับโลกที่เราอาศัยอยู่ คือ
‎เราไม่ค่อยจะให้เวลาอย่างเต็มที่ ‎กับการประมวลคำว่า ทำไม
‎เรารู้ว่าสิ่งต่างๆ เกิดขึ้น
‎เรารู้สึกว่าสิ่งโน้นสิ่งนี้เกิดขึ้นกับเรา
‎แต่บ่อยครั้ง
‎ที่เราไม่ได้ให้เวลาหรือมีเวลากับการ ‎ประมวลคำว่า
‎ทําไม
‎ทําไมถึงฉุนเฉียว
‎ทําไมถึงเอาแต่ทะเลาะกัน
‎ไม่เห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน
‎เรากลายเป็นเวอร์ชั่นแย่สุดของตัวเอง
‎และถ้าคุณถามผมว่านั่นเป็นเพราะ…
‎เพราะความกลัว
‎มนุษย์เราจะรู้สึกสบายใจเมื่อเรา…
‎รู้
‎จนเราลืมไปว่าชีวิตมันไม่เที่ยง
‎เราถูกเสี้ยมสอนทุกวี่วันว่า "เรารู้"
‎เราสบายใจที่ได้รู้ จนหลงไปว่าเราต้องรู้เสมอ
‎รถจะติดรึเปล่า คุณรู้
‎อากาศจะเป็นยังไง คุณรู้
‎"โอ๊ะ วันพฤหัสฝนจะตก"
‎เข้าใจอุบายของสิ่งนี้มั้ยครับ
‎ถ้าคุณมีเทคโนโลยีนี้เมื่อ 500 ปีก่อน
‎แล้วคุณบอกว่า "วันพฤหัสฝนจะตก" ‎คนจะแบบ…
‎เราเคยตัวซะจนกระทั่งลืมไปว่า
‎ชีวิตคือความไม่แน่นอน
‎เราไม่รู้ครับ การระบาดใหญ่แสดงให้เราเห็น
‎ทุกคนเผยตัวตนของเราทุกคน
‎ว่าเราจำเป็นต้องหยุดสักครู่ ‎แล้วพิจารณาว่า ทำไม
‎ทําไมถึงฉุนเฉียว ทำไม่เคยได้ดั่งใจสักอย่าง
‎มันไม่ใช่เพราะหนัง
‎ไม่ใช่เพราะเราออกไปปาร์ตี้ไม่ได้
‎ไม่ใช่เพราะไปเดินห้างไม่ได้ ‎ไม่ใช่อะไรพวกนั้นเลย
‎แต่เป็นเพราะเราไม่เชื่อมต่อกันอีกแล้ว
‎ผมไม่เชื่อมต่อกับคุณ คุณไม่เชื่อมต่อกับผม
‎เราสูญเสียสิ่งนี้ไป
‎นึกออกมั้ยครับ
‎นั่นคือที่มาของความคับข้องใจ
‎และสิ่งที่ทําให้แย่ลงไปอีก ‎คือการที่รัฐบาลทำให้ดูเหมือนว่าพวกเขารู้
‎ผมว่านั่นยิ่งทําให้ไปกันใหญ่
‎พวกเขามั่นใจมาก
‎เลยทําให้ดูเหมือนพวกเขารู้
‎เลยออกมาบอกว่า 21 วัน
‎ยี่สิบเอ็ดวันครับ ผมจะจำตัวเลขนี้ไปจนวันตาย
‎เพราะเราไม่ถามว่าทําไม
‎ถูกมั้ย
‎เราได้ยินว่าจีนสร้าง ‎โรงพยาบาล 10,000 เตียงในชั่วข้ามคืน
‎ไม่มีใครถาม "ทําไม"
‎แต่พวกเราแบบ "ก็จีนไง
‎ชอบสร้างนู่นสร้างนี่"
‎ผมยังจําได้ว่าผู้นําโลกมั่นใจกันแค่ไหน
‎บางคนก็ออกนอกหน้ากว่าใครเพื่อน
‎ถูกใจผมมากครับคนนี้
‎นายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร ‎บอริส จอห์นสัน
‎ใช่
‎เขาเป็นคนน่าสนใจ
‎เขาไปโรงพยาบาลครับ
‎ช่วงนั้นกำลังระบาดหนัก
‎เขาไล่กอดทุกคน
‎ตอนนั้นกำลังสดๆ ร้อนๆ เลย เขาไล่กอดทุกคน
‎จนนักข่าวถาม "ท่านนายกจอห์นสันคะ
‎มันจะเหมาะหรือคะ ‎ที่ไปกอดคนโน้นคนนี้ในช่วง…"
‎เขาสวน "ก่อนอื่นเลย ‎ทุกคนต้องใจเย็นๆ มันไม่ได้ระบาดขนาดนั้น
‎ดูหัวผมสิ ผมดูเครียดมั้ย ทุกคนต้องใจเย็นๆ
‎ไม่มีอะไรหรอก ทุกอย่างปกติ ผมสัมผัสคนอื่นได้
‎เราไม่ปิดประเทศ ทุกอย่างเปิดหมด
‎ผับจะเปิดต่อไป ฟุตบอลเตะต่อไป
‎ขอตัวนะ ผมต้องไปก่อน…"
‎แล้วก็สะบัดตูด เขาไม่สน
‎ประธานาธิบดีอเมริกา คนนี้โวหนักกว่าอีก
‎ใช่ครับ โผล่มาปุ๊บก็รู้เลย โดนัลด์ เจ. ทรัมป์
‎พกความมั่นใจมาเต็มร้อย
‎ประกาศเลย "พี่น้อง เราเอาอยู่แน่นอน
‎ใน 21 วัน
‎ไวรัสจะหายไปใน 21 วัน
‎บางคนบอกว่า 20 ด้วยซ้ำไป"
‎แล้วทั้งทรัมป์และบอริสก็เชื้อลงปอดไปสวยๆ
‎ทั้งคู่เข้าห้องไอซียู เกือบเอาชีวิตไม่รอด ‎เหตุผลเดียวที่รอดมาได้
‎ก็เพราะพวกเขาเป็นประมุขของประเทศ ‎พวกเขาได้น้ำอมฤต
‎แต่ต้องให้เครดิตบอริส ‎เขาออกจากรพ.เหมือนเพิ่งไปเฝ้าพระเยซู
‎ออกมาจากโรงพยาบาล จัดงานแถลงข่าวเลย
‎ปิดทุกอย่างหมด
‎ออกมาแทบจะไม่แต่งเนื้อแต่งตัว ‎"ทุกคน นี่ไม่ใช่เรื่องตลก
‎ผมเจอมากับตัว อังกฤษจะปิดประเทศ
‎ได้โปรด ฟุตบอลปิดไป ผับปิดไป
‎อย่าทำเป็นเรื่องเล่นๆ ผมเจอมากับตัว
‎ผมพูดจริง ไม่ใช่เรื่องสนุก อยู่ไม่ได้แล้ว ‎ต้องไปแล้ว
‎ได้โปรด พูดไม่ได้แล้ว ผมต้อง…" ‎แล้วก็หายวับ
‎หายวับ ชายคนนั้นกลัวหนักมาก
‎ผมแอบหวังว่าไวรัสโคโรนา ‎จะใกล้เข้ามาแล้วแบบ…
‎ฝ่ายทรัมป์ก็ไม่สนอะไรเลย
‎ชายคนนั้นจะตายเพราะความดื้อเข้าสักวัน
‎เขาออกมาจากโรงพยาบาล
‎หายใจแทบไม่ได้แล้ว แต่ก็ยังจัดงานแถลงข่าว
‎พูดไม่ได้นะ แต่ก็แบบ…
‎"ถ้าผมทําได้
‎คุณก็ต้องได้"
‎ให้ตาย
‎ผมไม่เข้าใจจริงๆ ‎ว่ามีคนกาให้ผู้ชายคนนั้นได้ยังไง
‎ไม่เข้าใจเลย
‎แต่ต้องบอกก่อน
‎ไม่ได้พูดถึงเรื่องการเมืองนะครับ
‎ผมเข้าใจ คนจะกาให้กับนโยบาย ‎ที่ต้องการลงคะแนนให้
‎แต่ที่ไม่เข้าใจคือทําไมอยากลงคะแนนให้เขา
‎แล้วที่บ้าขั้นกว่าก็คือลงคะแนนให้เขา
‎แล้วก็มานั่งผิดหวังกับสิ่งที่เขาเป็น
‎แต่บ้าขั้นสุดที่เคยเห็น
‎คือพวกที่แบบ ‎"ฉันไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เขาทํา
‎ฉันไม่อยากเชื่อว่าเขาจะทำ"
‎"อะไรนะ คุณไม่อยากเชื่อว่าจะออกรูปนี้เหรอ"
‎"นั่นทรัมป์นะ คุณเชื่อมั้ยล่ะ"
‎"เชื่อว่าเขากําลังทํา ‎สิ่งที่เขาทํามาตลอดทั้งชีวิตเหรอ"
‎"นั่นสิ ไม่อยากเชื่อ ช็อกเลย"
‎"คุณช็อกเหรอ"
‎โดนัลด์ ทรัมป์เป็นมนุษย์ที่ผมช็อกน้อยที่สุด ‎เท่าที่เคยเจอมาตลอดทั้งชีวิตผม
‎เขาคงเส้นคงวากับการเป็นตัวเองมาก
‎ชายคนนั้นเป็นวายร้ายหัวโบราณ
‎ดูเหมือนวายร้าย พูดเหมือนวายร้าย
‎ยังกับออกมาจากสกูบี้-ดูก็ไม่ปาน
‎ทั้งหน้าตา ทั้งการแสดงออก
‎ถ้าให้ชี้ตัวอาชญากร เขาจะอยู่ในแถวแน่นอน
‎"คิดว่าใคร สกู๊บ"
‎"ไม่ใช่ฉันนะ บอกได้เลย"
‎"ฉันไม่ได้ทําอะไรนะ ฉันบริสุทธิ์"
‎แล้วก็หมอนี่ "ฉันบริสุทธิ์ บริสุทธิ์ผุดผ่อง
‎บางคนบอกว่าผุดผ่องที่สุดเท่าที่เคยมีมาเลย"
‎สกู๊บว่า "ใช่ ฉันว่าเจ้าหมอนั่นแหละ"
‎ไม่เข้าใจครับ
‎ทําไมถึงลงคะแนน ไม่สิ จริงๆ แล้ว
‎ผมเข้าใจ แต่ผมซึมซาบไม่ได้
‎เพราะสิ่งที่ผมรับรู้และเข้าใจคือ
‎ในสหรัฐอเมริกาแห่งนี้
‎ถ้าคุณอยากชนะเลือกตั้ง ‎ทั้งหมดที่คุณต้องมีคือเสียงประหลาดๆ
‎ง่ายๆ แค่นั้นครับ ‎อยากเป็นประธานาธิบดีสหรัฐเหรอ
‎ทำเสียงประหลาดๆ ครับ จบเลย
‎ลืมเรื่องนโยบาย เรื่องแนวคิดไปซะ น่าเบื่อ
‎คุณออกมา "นโยบายผม…"
‎"เสียงธรรมดาว่ะ ไอ้ตูด"
‎ไม่เอา
‎คุณต้องออกมาด้วยเสียงที่ไม่เหมือนใคร ‎คนถึงจะรัก
‎คุณดูได้เลย ‎ไม่มีประธานาธิบดีอเมริกาคนไหน
‎ที่เสียงเหมือนชาวบ้านสักคน
‎คุณจะย้อนกลับไปกี่คนก็ได้ ‎แต่จะไม่เจอใครพูดเป็นธรรมชาติเลย
‎ลองย้อนไปสัก… เจเอฟเค
‎เขาพูดไม่ปกติ
‎เขาจะมีแบบนั้นน่ะ อย่างประมาณว่า ‎"ไม่ถามว่าประเทศทําอะไรให้คุณได้บ้าง
‎แต่จงถามว่าคุณทำอะไรให้ประเทศได้บ้าง" ‎นั่นไม่ปกติครับ
‎ผมไม่สนว่าใครจะพูดยังไง ‎นั่นคือความไม่ธรรมดา
‎บอกซิว่าชายคนนั้นจะสั่งอาหาร
‎ในแมคโดนัลด์ด้วยเสียงนั้นมั้ย
‎"ฉันขอหมายเลขหนึ่ง ขนาดกลาง กับมันทอด
‎แล้วก็ขอแม็คเฟลอร์รี่ด้วย
‎หมายความว่าไงเครื่องทำไอติมพังไปแล้ว"
‎นั่นไม่ปกติครับ
‎ไม่มีประธานาธิบดีอเมริกาคนไหน ‎พูดจาปกติเลย ไม่มี
‎บิล คลินตัน… เขาก็พูดไม่ปกติ
‎เขาจะทำเสียง ‎เหมือนกำลังอ่อยคนฟังอยู่ตลอดเวลา
‎นึกออกมั้ย
‎"ผมไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางเพศ…
‎กับผู้หญิงคนนั้นนะ"
‎ทำอะไรกันไม่ทราบ
‎ไม่มีประธานาธิบดีอเมริกาคนไหน ‎พูดจาปกติ ไม่มีเลย
‎จอร์จ บุช เขาก็พูดไม่ปกติ
‎จะต้องกรุ้มกริ่มๆ อยู่ตลอดเวลา
‎"จะต้องหาตัวคนที่ทำเรื่องนี้มา
‎แล้วระเบิดประเทศที่ไม่เหมือนเราทิ้งซะ
‎หลอกฉันได้หนึ่งครั้ง…"
‎นั่นไม่ปกติเลย
‎ไม่มีประธานาธิบดีอเมริกาคนไหน ‎พูดจาปกติเลยสักคน
‎บารัค โอบามา นี่ก็ไม่ปกติ
‎จะต้องมีเสียงกระตุกเหมือนกำลังรอโหลดตลอด
‎"ในฐานะพลเมืองอเมริกัน
‎เราจะต้องพยายาม
‎ทำให้อินเทอร์เน็ตเร็วขึ้นอีก"
‎นั่นไม่ปกติครับ
‎โจ ไบเดนก็พูดไม่ปกติ
‎ล้อเล่นมั้ยครับ
‎พูดๆ ไปแล้วก็กลายเป็นพึมพำอะไรก็ไม่รู้
‎ไม่ปกติครับ พออยู่บนเวทีก็จะแบบ…
‎"นั่นเป็นเหตุผลสําคัญที่สุดที่จะต้องเข้าใจ…
‎ความฝันของคนผิวสีชั้นดี ไม่เอาน่า
‎ไม่เอาน่า ขอร้อง
‎พูดจริงๆ
‎ไม่เอาน่า"
‎นั่นไม่ปกติครับ
‎ทรัมป์ จะประหลาดกว่าใครเพื่อน
‎ประธานาธิบดีอเมริกาคนอื่นๆ ‎เราคาดเดาได้ทุกคน
‎จังหวะจะโคนเป็นที่เข้าใจได้
‎แต่ทรัมป์ จะเป็นอะไรที่ผิดคาดเสมอ
‎ระดับเสียงเขาจะมั่วไปหมด
‎เน้นเสียงแบบไม่มีเหตุผล
‎มันยากแค่ไหนรู้มั้ยครับ ที่เราต้องปรับเสียงตาม
‎ตอนดูเขาพูด
‎ผมต้องนั่งขยี้เหมือนดีเจมือหงิกตลอดเวลา
‎ตอนที่เขาพูด เพราะเดาไม่ได้ ‎ว่ามันจะมาตอนไหน
‎พอเขาขึ้นเวที "ผมคิดว่า ในฐานะอเมริกา
‎เราพยายามและพยายาม ‎จงพยายาม พยายามอย่างมาก
‎ทุกคนพยายาม
‎ผมรู้ดี ผมรู้
‎แต่ผมรู้ และผมคิดว่า
‎ถ้าเราทําได้ เราก็ทําได้
‎แต่เราจะไม่ทํา แต่เราจะทํา แต่ก็ไม่แน่ ‎แต่…"
‎อะไร
‎นั่นไม่ปกติครับ
‎ผมถึงได้หัวเราะทุกครั้ง ‎ที่มาแคนาดาแล้วได้ดูข่าว
‎ทุกครั้งที่ผมมาแคนาดา ‎ผมจะเปิดข่าว แล้วก็จะมีแบบ…
‎"เกิดข้อครหาขึ้นในแคนาดาอีกแล้วครับ
‎ข้อครหาอีกข้อของจัสติน ทรูโด"
‎เขามีข้อครหาที่น่ารักที่สุดแล้วคุณ ‎ล้อเล่นรึเปล่า
‎ถ้าเทียบกับประธานาธิบดีอเมริกานะครับ ‎พวกนั้นจะแบบ "เขามีข้อครหา"
‎"ถูกตัดสินว่ามีความผิดอะไรรึยัง ‎งั้นก็หุบปากไปเลย"
‎บอกว่า "เขามีข้อครหา"
‎ดูน่ากลัวมาก… "เขานอนค้างที่บ้านคนรวย"
‎น่ารักจะตาย
‎ข้อครหาที่ถูกใจผมที่สุดของจัสติน ทรูโด ‎ซึ่งต่างกันลิบลับ
‎คือครั้งที่เขาไปเดินทางไปอินเดีย
‎แล้วก็กลายร่างเป็นคนอินเดีย
‎นั่นเป็นข้อครหาที่ฉาวโฉ่ที่สุดตลอดกาล
‎ผมยังจําได้ตอนมันเป็นข่าว
‎เขาขึ้นเครื่องออกจากแคนาดา ‎ตอนนั้นสวมสูทอยู่
‎โบกมือบนเครื่อง "ลาก่อนทุกคน"
‎ขึ้นบินไปอินเดีย ลงจอด
‎ประตูเปิดออก เขาโผล่ออกมา ‎และเขากลายเป็นลูกครึ่งอินเดียไปเรียบร้อย
‎สวมแจ็คเก็ตด้วย
‎แต่ที่บ้าก็คือ
‎ขณะที่การเดินทางดําเนินไป ‎เขายิ่งกลายเป็นคนอินเดียมากเข้าไปทุกที
‎ไม่เว้นแต่ละวัน
‎ชัดเจนว่าไม่มีใคร ‎เล่าข่าวในแคนาดาให้เขาฟังเลย
‎แคนาดาเองก็กําลังเข้าใจผิด
‎"นี่คือการดูหมิ่น ทำแบบนี้ได้ยังไง"
‎แต่เขาก็กำลังกลายเป็นอินเดียมากขึ้นทุกวัน
‎เริ่มจากข้างบนก่อน ไล่ลงไปถึงกางเกง
‎สุดท้ายก็แต่งเต็มยศ ‎มีผ้าโพกหัวเสร็จสรรพ
‎ผมชอบมากตอนที่เขาเดินเข้าที่ประชุม ‎กับบุคคลสําคัญของอินเดีย
‎แล้วทุกคนก็สวมสูทกันหมด
‎ชายคนนี้เดินเข้าที่ประชุม
‎เหมือนกำลังเข้าไปออดิชั่นหนังอินเดีย
‎ซึ่งคุณจะแบบ "อะไรวะเนี่ย"
‎เขาดูแขกมากซะจนผมแอบหวังว่าจะมีโมเมนต์
‎ที่เขากำลังกล่าวสุนทรพจน์
‎ผมหวังว่าจู่ๆ เขาจะแบบ…
‎"ต้องขอบอกว่าผมภูมิใจมาก
‎ที่งานของเรานั้นสำเร็จลุล่วง
‎ในฐานะชาวแคนาดาและชาวอินเดีย
‎เรา…"
‎ผมหวังว่าสิ่งนั้นจะเกิดขึ้นครับ
‎ผมรอดูเลย
‎"ข้อครหาที่ฉาวโฉ่ที่สุดตลอดกาล
‎เขากลายเป็นคนอินเดีย"
‎มันไม่แย่ขนาดนั้นมั้ง
‎ผมคิดว่าเขาพยายามมากเกินไป ผมพูดจากใจ
‎ผมคิดว่าจัสติน ทรูโดพยายามมากเกินไป
‎พยายามแสดงความเห็นอกเห็นใจ ‎มากเกินไป นึกออกนะครับ
‎ผมว่ามันไม่แย่อะไรนักหรอก แต่ผมลําเอียง
‎ผมรู้ผมลําเอียง ถูกต้อง
‎เพราะผมเองก็พลาดเหมือนทรูโด
‎ผมจะ… ใช่
‎ผมจะสารภาพมันที่นี่คืนนี้
‎ผมก็พลาดเหมือนทรูโดครับ แคนาดา
‎ผมพยายามจะเชื่อมต่อ ‎กับคนกลุ่มนึงมากไปเหมือนกัน และ…
‎ไม่ได้เป็นไปด้วยดีเลย
‎เรื่องของผมเกิดที่เมืองเอดินบะระ ‎สกอตแลนด์
‎เมืองสวยมาก ‎ถ้ายังไม่เคยไป จงไปครับ งามจริง
‎ทุกสิ่งอย่าง
‎ประวัติศาสตร์ยาวนาน
‎ผู้คนน่ารักและอบอุ่น
‎เมืองไม่อุ่น แต่คนอุ่น
‎ทุกอย่างเป็นของเก่า ‎พวกเขาจะชอบบอกแบบนั้น
‎ไม่ว่าจะไปไหนในเอดินบะระ ‎คนเค้าจะแบบ…
‎"คุณว่าสะพานนั่นอายุเท่าไหร่"
‎"ไม่ทราบครับ" เขาบอก "สามร้อยปี"
‎"โอ้โห โอเค" ‎เขาว่าต่อ "ส่วนโบสถ์นั่น 500 ปี"
‎"นี่ลูกผม 800 ปี"
‎"ดูเหมือนหกขวบนะครับ" ‎"ใช่ ฝีมือคนสกอตล่ะ"
‎แต่พวกเขาน่ารักมาก ที่นั่นยอดเยี่ยมมาก
‎เราไปเทศกาลตลกที่นั่นครับ
‎และ…
‎สิ่งที่ผมทําไม่ว่าจะเดินทางไปไหนก็ตาม
‎ถ้ามีเพื่อนๆ ของผมอยู่ที่นั่นด้วย
‎เราจะใช้เวลาร่วมกันให้ได้มากที่สุด
‎และสิ่งที่เราทําคือเราจะออกไปเที่ยว ‎หรือไปหาอะไรกิน และเวลาไป
‎เราจะอนุญาตให้คนคนเดียวเลือกว่าจะกินอะไร
‎คนอื่นห้ามต่อรอง ‎ทุกคนจะได้เลือกผลัดกันทีละวัน
‎และถ้าวันไหนเป็นวันของผม
‎วันนั้นจะเป็นอาหารอินเดียเสมอ
‎ใช่ ผมว่ามันเป็นอาหารที่ดีที่สุดในโลก
‎ไม่ใกล้เคียงเลย
‎ไม่เห็นด้วยกับผม ไปเจอกัน ‎ที่ลานจอดรถครับ วางมวยกันได้
‎ผมรักอาหารอินเดีย รักมาตลอดชีวิต
‎แล้วพออยู่ในเอดินบะระ ‎ถามว่า "เราจะไปไหน"
‎"เอาไงเทรเวอร์" ผมตอบ "อาหารอินเดีย" ‎"ทุกทีเลย" "ใช่ ทุกที"
‎"เหมือนเดิมตลอด" ‎"แล้วยังจะถามอีก"
‎"ก็รู้อยู่แล้ว หยุดถามสิ"
‎จากนั้นก็ต้องค้นหาว่าจะเอาร้านไหนดี
‎ผมจะพยายามหาร้านอินเดียแท้ๆ ‎เท่าที่จะหาได้
‎หมายถึงร้านลูกอินเดียจริงๆ
‎นึกออกนะครับ ผมก็เลยต้องตระเวนถามไปทั่ว
‎ถามคนโน้นคนนี้ "คุณไปร้านไหนกัน"
‎ถ้าบอกว่าร้านนี้ฝรั่งแนะนำมา ผมก็จะไม่ไปที่นั่น
‎จนไปเจอที่ที่เป็นของแท้
‎สมใจ… สมใจอยากผม
‎แต่ทำไมถึงต้องเป็นของแท้
‎เพื่อพวกคุณจะได้เข้าใจ ‎ในตัวผมมากขึ้นอีกหน่อย
‎ผมโตในแอฟริกาใต้ อันนี้คุณรู้แล้ว
‎แต่สิ่งที่หลายคนอาจจะยังไม่รู้ ‎คือแอฟริกาใต้
‎เป็นหนึ่งในที่ที่มีประชากร ‎นอกประเทศอินเดียอยู่มากที่สุด
‎โอเคนะ หนึ่งในที่ที่มีประชากร ‎นอกประเทศอินเดียอยู่มากที่สุด
‎ผมรู้ว่าตอนนี้แคนาดาเป็นที่หนึ่งแล้ว
‎แต่ตอนผมเป็นเด็ก
‎เรามีประชากรนอกประเทศอินเดีย ‎มาอยู่มากที่สุดครับ
‎ซึ่งถ้าอินเดียระเบิด…
‎เราก็เป็นอินเดียแทน
‎ประมาณนั้นเลย
‎และผมมีบุญพอที่ได้โตมา ‎ท่ามกลางวัฒนธรรมอินเดีย
‎ซึ่งจริงๆ ก็คือเพื่อนรัก ‎ของผมคนนึงที่โตมาด้วยกัน
‎หนุ่มอินเดียตัวน้อยนามว่าธีสัน พิลเล่ต์
‎และเราติดกันเป็นตังเม
‎คุณน่าจะไม่เข้าใจ ‎ทุกวันเราจะเล่นอยู่ข้างนอกด้วยกัน
‎ใช้เวลาช่วงพักด้วยกัน
‎ขลุกอยู่ด้วยกัน กินด้วยกัน ทำทุกอย่างด้วยกัน
‎เพราะเรามีหลายอย่างคล้ายกัน
‎เรารู้จักกันตอนเริ่มเข้าเรียนที่โรงเรียน
‎แล้วเราก็มีหลายอย่างคล้ายกัน
‎เขาชอบวิ่ง ผมก็ชอบวิ่ง
‎เลย…
‎ผมกับธีสันจะขลุกอยู่ด้วยกันทุกวัน
‎กิจกรรมของเราไม่มีอะไรมาก ‎เราเข้าเรียนทุกคาบ
‎แล้วก็มาเจอกัน ‎ในช่วงที่เราตั้งชื่อว่าช่วงพักเบรก
‎ช่วงพักเบรก ‎เราจะนั่งกินข้าวกลางวันด้วยกัน
‎ตรงนี้ที่เราต่างกันมาก ข้าวกลางวันของเรา
‎เพราะของธีสัน แม่จะทำข้าวกล่องให้ทุกวัน
‎ส่วนผม แม่จะให้เงินไปซื้อข้าวกลางวัน
‎ที่ร้านขายข้าวของโรงเรียน
‎หรือโรงอาหาร
‎ผมก็จะไปซื้ออะไรกินทุกวัน
‎เพราะแม่ทําอาหารไม่เป็น
‎ท่านเคยลองแล้วครั้งนึง ‎แต่ผมแบบ "ไม่ต้องทำอีกก็ได้ครับ
‎นี่มันทารุณกรรมเด็กชัดๆ ให้เงินผมก็พอ"
‎ผมก็จะซื้อข้าวกินเองทุกวัน
‎ส่วนธีสันก็กลับกัน แม่เขาจะทำข้าวกล่องให้ทุกวัน
‎และทุกวันจะเป็นแกงกะหรี่
‎ผมรู้ครับ
‎เพราะทุกวัน เราจะนั่งด้วยกัน
‎ธีสันเปิดกล่องข้าวกลางวันใบน้อยของเขา
‎หยิบน้ำผลไม้กระป๋องเล็กๆ ออกมา
‎แกะแซนด์วิชซึ่งตัดเป็นสามเหลี่ยมชิ้นเล็กๆ
‎หยิบออกมา
‎แล้วก็อ้าขนมปังออก
‎ดูไส้ข้างใน แล้วก็ตะโกนสุดเสียง
‎"แกงกะหรี่
‎บ้าจริง มามี้"
‎ทุกวันครับ
‎ทุกวันเราจะนั่งลง ‎ผมมีข้าวของผม เขามีของเขา
‎เขาหยิบน้ำผลไม้ออกจากกล่อง ‎แกะแซนด์วิช ดูไส้ตรงกลาง
‎แล้วตะโกน "แกงกะหรี่
‎บ้าจริง มามี้"
‎ทุกวี่ทุกวันครับ
‎ไม่ขาดเลย
‎ทุกวัน เป็นแกงกะหรี่แม่แกะ
‎แกงกะหรี่ลูกแกะ
‎แกงกะหรี่มันฝรั่ง ‎แกงกะหรี่ทุกชนิดที่คุณจะจินตนาการได้
‎แต่มันจะเป็นแกงกะหรี่ทุกวี่ทุกวัน
‎"แกงกะหรี่" นั่นคือชอตเด็ดประจำวันของผม
‎บางวันผมถึงกับไม่ยอมแกะข้าวของผม ‎เพราะกลัวจะพลาดชอตนั้น
‎ผมจะนั่งข้างๆ เขาแล้วก็รอ
‎พอเขาอ้าขนมปังแล้วตะโกน "แกงกะหรี่"
‎ผมจะขยับปากตาม "บ้าจริง มามี้"
‎ทำอยู่แบบนี้ทุกวัน เป็นเดือนๆ
‎จนในที่สุด
‎ในที่สุด
‎วันนั้นอาจเสียเพื่อนได้เลย
‎ผมหันไปหาธีสัน เขากำลังตะโกน "แกงกะหรี่
‎บ้าจริง มามี้"
‎แล้วผมก็แบบ "ธีสัน
‎มันต้องเป็นแกงกะหรี่ทุกวันแหละ"
‎เขาว่า "ไงนะ"
‎ผมบอก "มีแต่แกงกะหรี่ทุกวันเลย
‎ทุกวันนายจะดูไส้ขนมปัง
‎เสร็จแล้วนายก็ตกใจ ‎แล้วนายก็แบบ 'แกงกะหรี่ บ้าจริง มามี้'
‎แต่มันเป็นแกงกะหรี่ทุกวันเลย"
‎เขาบอก "ฉันรู้ เทรเวอร์ ฉันรู้"
‎"ฉันไม่ได้ตกใจ ฉันหมดใจต่างหาก"
‎เพราะทุกๆ วัน ฉันมาโรงเรียน
‎พอถึงตอนเที่ยงฉันก็หิวข้าว
‎แล้วทุกวันพอเปิดกล่องข้าว ‎ฉันก็จะรู้ว่ามันคืออะไร
‎เพราะเมื่อคืนเรากินแกงกะหรี่กัน
‎แล้วตอนเช้าแม่ก็เอาแกงกะหรี่ของเมื่อคืนมากิน
‎เสร็จแล้วก็ยัดไส้แซนด์วิชให้ฉัน
‎และนั่นคือแกงกะหรี่ที่ฉันต้องกินวันนี้
‎แล้วฉันก็รู้ว่าพอกลับถึงบ้านคืนนี้
‎ฉันก็จะต้องกินแกงกะหรี่ ‎ที่ฉันนึกออกเลยว่ามันจะยาวไปถึงพรุ่งนี้
‎ทุกวันฉันก็เลยได้กินแต่แกงกะหรี่
‎มันคือแกงกะหรี่แล้วกะหรี่อีก
‎ถึงฉันจะลูกอินเดีย แต่มันมากไปแล้ว เพื่อน
‎ฉันอยากกินอย่างอื่นบ้าง
‎เขาว่าเครื่องเทศหลากหลาย ‎ดีกับสุขภาพ ไม่ใช่แค่กะหรี่"
‎ผมแบบ "แต่ธีสัน มันไม่ดีเหรอ"
‎ฉันไม่รู้อะไรอีกแล้ว
‎ฉันหน้ามืดแล้ว
‎เอานี่ ฉันยกให้นาย"
‎แล้วเขาก็เอาแซนด์วิชแกงกะหรี่ให้ผม
‎ผมกัดลงไป
‎คุณๆ ครับ ‎มันคือโมเมนต์ของการเปลี่ยนแปลงครับ
‎สิ่งนี้จะหล่อหลอมตัวตนของคุณไปตลอดกาล
‎โมเมนต์ที่กําหนดว่าคุณจะเติบโตขึ้นมาเป็นใคร
‎นี่คือหนึ่งในโมเมนต์เหล่านั้นครับ
‎ผมเอาแซนด์วิชชิ้นนั้นเข้าปาก
‎กัดลงไป และปากของผมก็มีชีวิตชีวา
‎ลิ้นของผมค้นพบจุดประสงค์ของมัน
‎ผมไม่รู้ว่ามันฝรั่งจะปะทุขึ้นมาแบบนั้นได้
‎รสชาติกระเด้งกระดอนไปทั้งปาก
‎ดวงตาผมเบิกกว้าง
‎มันช่าง… ผมร้อง "ว้าว" ‎แล้วตะโกน "แกงกะหรี่
‎ขอบคุณ มามี้"
‎ผมพูดว่า "ธีสัน มันน่าทึ่งมาก ‎นายกินสิ่งนี้ทุกวันเลยเหรอ"
‎เขาตอบ "แม่งทุกวัน"
‎ผมเลยบอกว่า "โอเค มาสลับกัน
‎ทุกวันฉันจะให้เงินนายไปซื้อของกิน
‎แล้วนายก็เอาแกงกะหรี่ให้ฉัน"
‎เราเอาจริง เราแลกกัน
‎ขอบอกนะครับ เมื่อกี๊คุณคิดว่าเราเป็นเพื่อนกัน
‎เราเป็นโซลเมทกันไปแล้วครับ
‎ใช่ครับ เพราะเราต่างก็ได้สิ่งที่เราใฝ่ฝัน
‎ผมได้กินอาหารปรุงเองจากที่บ้านทุกวัน
‎และในฐานะลูกอินเดีย เขาได้เริ่มต้นธุรกิจ ‎ธีสันขึ้นสวรรค์ไปเลย
‎ทุกอย่างลงตัว
‎แล้วผมก็รักแกงกะหรี่ตั้งแต่นั้นมา
‎เอาละ กรอไปข้างหน้าหลายสิบปี ‎เอดินบะระ สกอตแลนด์
‎ผมออกไปกับเพื่อนๆ
‎เราเลือกที่ลง ผมเลือกร้านอินเดีย
‎อินเดียแท้ๆ ‎ไปถึงหน้าร้าน ของแท้แน่นอน
‎ที่นี่อินเดียแท้ เราเดินเข้าไป ‎ร้านเปิดเพลงอินเดีย
‎มีคนอินเดียนั่งกินอยู่ พ่อครัวอินเดียอยู่ด้านหลัง
‎พนักงานเสิร์ฟอินเดีย ชุดอินเดียตกแต่งผนัง
‎ผมแบบ "ต้องได้งี้สิ ฉันถึงบ้านแล้ว"
‎เราเดินไปนั่งที่โต๊ะ
‎แล้วทันทีที่หย่อนก้น เจ้าสตีฟเพื่อนผม
‎รีบคว้าเมนู ผมก็แบบ "สตีฟๆ
‎เย็นไว้ เดี๋ยวฉันสั่งให้ทุกคนเอง"
‎เขาก็ประมาณว่า "ไม่เป็นไร เทรเวอร์ ‎ฉันจะสั่งเอง ขอบใจนะ"
‎ผมบอก "ไม่ๆ มันไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้น สตีฟ"
‎"ฉันแค่อยากสั่งให้พวกเราทุกคน
‎โอเคนะ ตามนั้น"
‎เขาแบบ "ฉันว่าไม่จําเป็นนะ
‎ฉันว่าฉันจะสั่งเอง โอเคนะ"
‎ผมบอก "ไม่ ไม่เลย ไม่โอเค สตีฟ
‎ไม่โอเคเลย เข้าใจมั้ย"
‎"เพราะนายอาจสะเหล่อพูดอะไรออกไป ‎ที่จะทำฉันขายหน้า
‎เพื่อนอินเดียของฉันซะเปล่าๆ
‎ฉันเลยอยากให้นายอยู่นิ่งๆ แป๊บนึง"
‎เขาเลยแบบ "อะไรนะ ‎ฉันจะพูดอะไรให้นายขายหน้า
‎เพื่อนอินเดียของนายนะ"
‎ผมบอก "ฉันไม่รู้ ฉันแค่ไม่อยากให้มันเป็นงั้น"
‎"ปล่อยให้ฉันจัดการ โอเคมั้ย"
‎เขาว่า "ให้นายจัดการเหรอ
‎เทรเวอร์ ฉันจะบอกให้รู้นะ ‎ฉันกินแกงกะหรี่มาหลายต่อหลายปีแล้ว"
‎ผมว่า "สตีฟ นี่ไม่ใช่เวลา ‎อย่าเพิ่งเถียง โอเคมั้ย ไม่ใช่เวลา"
‎เขาถาม "หมายความว่าไง ‎ทําไมฉันต้องทำนายขายหน้า"
‎ผมก็แบบ "นายไม่จําเป็นต้องรู้เหตุผล ‎แค่ยังไม่ต้อง"
‎"ไม่ ทําไม เพราะฉันเป็นฝรั่งเหรอ"
‎ผมแบบ "นายเปิดเองนะ ไม่ใช่ฉัน
‎ฉันจะไม่เปิดประเด็นเรื่องเชื้อชาติแบบนาย
‎แต่ไหนๆ ก็เปิดแล้วก็ว่าต่อเลย"
‎ผมพาเพื่อนฝรั่งไปร้านอาหารพื้นเมืองทีไร
‎เป็นต้องพูดเห่ยๆ ให้ขายหน้าทุกที
‎ทุกทีที่ไป ทุกทีเลย
‎ถ้าไม่เรียกชื่ออาหารผิดๆ
‎ก็ต้องสะเหล่อพูดอะไรสักอย่าง
‎เช่น "ฉันขออันนั้นได้มั้ย ปาปาดัมส์น่ะ
‎เค้าเรียกอะไรนะ"
‎"ขออันนี้ได้มั้ย แต่ไม่เผ็ดนะ"
‎"ฆ่าตัวตายซะ"
‎"ขอแกงกะหรี่ แต่ไม่เผ็ดนะ" "ฆ่าตัวตายซะ"
‎ขอไปได้ยังไง แกงกะหรี่ไม่เผ็ด
‎นั่นคือจุดประสงค์ของเครื่องแกง
‎อยากได้แกงกะหรี่แบบไม่มีเครื่องแกง
‎งั้นก็ไปร้านซูชิแล้วสั่งปลาลวกมากินมั้ย
‎"ไม่อยากกินเครื่องเทศอะ"
‎"บรรพบุรุษนายไปทั่วโลก ฆ่าคนเพื่อเครื่องเทศ
‎แล้วนายกลับไม่อยากกินเนี่ยนะ
‎หุบปากแล้วกินเครื่องเทศซะ สตีฟ"
‎แล้วเขาก็แบบ "เทรเวอร์ ‎ฉันไม่เข้าใจ นี่มันเรื่องอะไรกัน
‎ฉันไม่ทํานายขายหน้าหรอก ฉันรู้จักแกงกะหรี่ดี"
‎ผมบอก "เอาเถอะ ไม่ต้องพูดแล้ว ‎ฉันจัดการให้
‎ฉันเข้าใจเรื่องนี้มากกว่านาย"
‎เขาแบบ "ว่าไงนะ ‎นายไม่ได้เป็นอินเดียมากกว่าฉันหรอก"
‎ผมแบบ "โทษที ว่าไงนะ"
‎"ใช่ นายไม่ได้เป็นอินเดียมากไปกว่าฉัน"
‎ผมเลยแบบ… "เกิดเรื่องแล้ว"
‎"มันอะไรวะ" "นั่นไงล่ะ"
‎"อย่าพูดว่าฉันไม่ได้เป็นอินเดียมากกว่านาย
‎หุบปากไว้ เดี๋ยวพนักงานเข้ามา…" ‎เขาแบบ "ไม่หุบโว้ย"
‎"นายหุบปาก" "โอเค ก็ได้ งั้นก็สั่งไป"
‎พนักงานเสิร์ฟเดินมา
‎หนุ่มอินเดียรูปงามในชุดอินเดียงามหยด
‎เขาก้าวเข้ามา
‎และผมรู้จักสตีฟ เขาสงสัยในตัวผม
‎ผมเห็นเขาจากหางตา
‎และนั่นคือตอนที่ผมพลาดเหมือนทรูโด
‎ผมตื่นเต้นเกินไปหน่อย
‎ผมอยากให้เขาเห็นว่าพวกนี้เป็นคนของผม
‎พนักงานเข้ามา ผมไม่ปล่อยให้พูดด้วยซ้ำ
‎ผมโชว์เต็มที่เลย "สวัสดีตอนเย็น
‎ผมจะสั่งให้ทั้งโต๊ะนะครับ
‎ขอนานกระเทียมโรลสามชิ้น
‎โรตีรูมาลิสามชิ้น
‎แกงชีสเม็ดมะม่วงที่นึง แกงชีสถั่วลันเตาที่นึง
‎เอาแกงแกะตุ๋นมาด้วย อันนี้ขาดไม่ได้เลย
‎แล้วก็ขอแกงไก่เนยที่นึง ‎ให้เพื่อนคอเคเซียนของผม
‎ขอซาโมซ่าสามชิ้น
‎แล้วก็เอาลาสซี่มะม่วงมาล้างคอด้วยสามแก้ว
‎ขอบคุณมากๆ"
‎ผมจัดหนักครับ
‎รู้สึกได้เลย
‎ทุกคนรู้สึกได้
‎รู้สึกอะไรบางอย่าง
‎เพราะทั้งโต๊ะเงียบกริบ
‎พนักงานจ้องผมเขม็ง
‎ทีแรกผมคิดว่าเขาปลื้ม แต่จริงๆ คือเขางง
‎แล้วชายอินเดียคนนั้นก็โน้มตัวเข้ามา
‎จ้องผมแบบตาไม่กะพริบ แล้วพูดขึ้นว่า
‎"ขอโทษนะ ‎ช่วยทวนทั้งหมดอีกรอบได้มั้ยครับ
‎ผมไม่เข้าใจที่คุณพูด สําเนียงมันแปร่งๆ ไป"
‎แล้วผมก็แบบ "เวรแล้ว
‎เขาเป็นคนสกอต"
‎ผมนึกขึ้นได้เขาเป็นสกอต เราอยู่ในสกอตแลนด์
‎เขาเป็นสกอตแต่เป็นอินเดียด้วย ผมไม่ทันคิด
‎เพราะทั้งร้านคืออินเดียเต็มๆ ‎ร้านอินเดีย ลูกค้าอินเดีย
‎ชุดอินเดียบนผนัง ผู้ชายคนนั้นเป็นอินเดีย
‎เคราเขาเป็นอินเดีย แต่ปากเหมือนเชร็ค
‎ผมไม่ทันคิด
‎แล้วตอนนี้เขาไม่เข้าใจผม
‎เพราะผมเหมือนทรูโดมากไป
‎ผมไม่จําเป็นต้องพยายามก็ได้
‎แต่แล้วผมก็นึกขึ้นได้
‎"หยุดไม่ได้แล้วนี่หว่า"
‎นั่นถึงเหยียดผิวเลยนะ
‎เอาละ
‎มีชายชาวสกอตเชื้อสายอินเดียมองผมอยู่
‎ทุกคนเงียบกริบ แล้วเขาก็พูดขึ้นว่า
‎"ถ้าคุณไม่รังเกียจนะหนุ่ม ‎ช่วยสั่งอีกรอบ คราวนี้เอาช้าๆ
‎ผมฟังคุณพูดไม่ทัน"
‎"จะให้ผมสั่งใหม่ทั้งหมดเลยเหรอครับ"
‎"ใช่ ถ้าคุณไม่รังเกียจ ผมพร้อมเสมอ"
‎"รู้มั้ย ผมว่าทุกคนที่โต๊ะสั่งกินเองได้นะ"
‎"ไม่ต้องให้ผมคอยบอกหรอก"
‎"ทุกคนแยกสั่งของตัวเองได้เลย
‎ทุกคนว่าต่อเองได้เลย โอเคนะ"
‎เจ้าสตีฟมาเลย "ผมก็อยากอยู่นะ
‎แต่ผมกลัวว่า ‎จะทําให้คนบางคนไม่พอใจน่ะสิ ผม…
‎ผมว่าเพื่อนผมตรงนี้ควรจะสั่งให้เรานะ ‎ขอร้องนะ เทรเวอร์ สั่งต่อเลย
‎เอาเลย นายมีวัฒนธรรมมากกว่าฉัน"
‎ผมตอบ "ไม่ล่ะ สตีฟ ได้โปรด เอาที่ชอบเลย
‎อยากได้อะไรนายรู้ดีอยู่"
‎เขาก็แบบ "ไม่ แล้วถ้าฉันพูดอะไร ‎สะเหล่อๆ ออกไปล่ะ"
‎สิ่งที่ฉันไม่คิดอยากจะทําเลย ‎ก็คือการละเมิดวัฒนธรรมของคนอื่น เทรเวอร์"
‎"นายไม่ละเมิดใครหรอก ที่นี่ใครทำอะไรก็ได้
‎เพื่อนกันทั้งนั้น โอเคมั้ย
‎ผิดบ้างอะไรบ้าง ไม่มีใครติดใจหรอก
‎ที่จริง ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ‎ก็ไม่มีใครติดใจอยู่แล้ว โอเคมั้ย
‎สั่งเถอะ"
‎เขาว่า "ไม่ ฉันก็อยากอยู่นะ ‎แต่ เทรเวอร์ โปรดไปต่อ"
‎ผมบอก "ไม่ สั่งเลย สตีฟ" ‎"ไม่ ได้โปรด เทรเวอร์"
‎"นายสั่งๆ ไปเถอะ
‎สั่งไปเลย"
‎พนักงานรีบห้าม ‎"นี่ ไม่เห็นต้องทะเลาะกันเองเลย
‎ดูสิ ก็เห็นๆ อยู่ว่าเพื่อนคุณอึดอัด
‎คุณก็สั่งให้เขาไปเถอะ"
‎"ใช่ มันอึดอัดเต็มๆ"
‎"เอาละ งั้นเราขอ…
‎โรตีรูมาลิสามชิ้น…
‎นานกระเทียมสาม
‎แกงชีสเม็ดมะม่วงหนึ่ง แกงชีสถั่วลันเตาหนึ่ง
‎แล้วก็ขอแกงแกะตุ๋น
‎แล้วก็แกงไก่เนยที่นึง…"
‎"ให้เพื่อนคอเคเชี่ยนของคุณเหรอ"
‎"ให้ทุกคน
‎ทุกคนเลือกแกงได้หลายอย่าง ‎บางอย่างก็ไม่เผ็ด
‎ไม่จำเป็นต้องเผ็ด นายจะได้กินด้วย
‎ไม่มีคำว่าผิด"
‎"รู้จักเห็นใจคนอื่นจังเลย เทรเวอร์"
‎"ใช่ นั่นแหละฉัน"
‎"แล้วเรารบกวนขอ…"
‎"นั่นคุณจะไม่รับเหรอ"
‎"ไม่ เดี๋ยวเค้าโทรมาใหม่ได้"
‎เขาก็แบบ "มันจะเก้ๆ กังๆ น่ะสิ ‎คุณรับๆ ไปเหอะ เดี๋ยวผมรอ"
‎"ก็ได้"
‎"ฮัลโหล
‎ครับ นี่เทรเวอร์พูด ให้ช่วยอะไรครับ
‎ใช่ ไม่ ก็เหมือนๆ เดิม มีอะไรมั้ย
‎ตอนนี้ผมยังคุยไม่ได้ ถ้าช่วย…
‎ช่วยบอกเลยได้มั้ยว่ามีอะไร ‎ผมคุยนานไม่ได้ คุณช่วย…
‎ไม่ เสียงผมไม่ได้เป็นอะไร บอกมาเลย…
‎ไม่ๆ ทุกอย่างเรียบร้อยดี ไม่มีใครฉุดผม ไม่
‎ไม่ได้โดนฉุด ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‎ไม่ได้จะส่งซิกครับ บอกมาเถอะครับมีอะไร
‎ไม่ งั้นค่อยคุยกัน
‎ไม่ ครับ บางทีเสียงผม ‎ก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่ต้องห่วง
‎แค่… ไม่ ผมรู้ตัวอยู่ครับ
‎ผมรู้จักเสียงผมดี
‎มันก็แบบนี้มาตลอด โอเคนะครับ
‎โอเคนะ ไว้ค่อยคุยกันนะครับ
‎โอเค รักแม่เหมือนกันครับ บ๊ายบาย"
‎เป็นมื้อที่พะอืดพะอมที่สุดในชีวิตผม
‎ผมแทบไม่แตะอะไรเลย
‎แค่นั่งคิดถึงชีวิตของตัวเองไป
‎ในที่สุดเราก็ลุกกลับ
‎สตีฟยิ้มแฉ่งปากถึงหู
‎ทุกคนเดินนำหน้าผมไป
‎ตอนกำลังจะพ้นจากประตูร้าน ‎พนักงานโบกมือให้เรา
‎"ราตรีสวัสดิ์ครับทุกคน ‎เที่ยวให้สนุกนะครับ"
‎พวกเราก็โบกมือตอบ เขาก็แบบ ‎"โทษนะ ไหนๆ ก็จะไปแล้ว เฮ้"
‎"คุณใช่เทรเวอร์ โนอาห์รึเปล่า"
‎"คอมเมเดียนใช่มั้ย"
‎ผมก็แบบ "ครับ ทําไมเหรอ"
‎เขาแบบ "ไม่หรอก เพราะ…
‎ผมหลอกคุณได้ เทรเวอร์"
‎ผมแบบ "เดี๋ยว ไงนะ…"
‎"เดี๋ยว คุณเป็นอินเดียเหรอ" ‎เขาแบบ "ก็แหงสิ ผมอินเดีย"
‎ผมก็ต้องอินเดียสิ อินเดียกันทั้งร้านนี่แหละ
‎ผมหลอกคุณได้ใช่มั้ย"
‎ผมตอบ "ผมไม่เข้าใจ" ‎เขาว่า "คุณไม่เข้าใจเหรอ
‎ตอนคุณเข้ามา ผมพูดเลย ‎'ดู เทรเวอร์ โนอาห์มาร้านเรา'
‎แล้วพอคุณเริ่มพูดติดสําเนียง ‎ผมก็เลยพูดติดสําเนียงบ้าง
‎คุณดัดสำเนียงมา ผมก็ดัดสำเนียงไป
‎คุณดัดสําเนียง ‎คุณเล่นมุกมา ผมก็ตามมุกคุณ
‎ชอบมุกผมมั้ยล่ะ" ‎ผมตอบ "ไม่ ผมไม่ชอบมุกคุณ
‎ผมคิดว่าโดนเกลียดแล้ว เข้าใจปะ"
‎เขาก็แบบ "น่าทึ่งมาก คุณเหงื่อแตกพลั่กเลย ‎ไม่ใช่เพราะแกงกะหรี่ใช่มั้ย
‎คุณนี่อย่างฮาเลย เทรเวอร์"
‎"ฮาแป๊ะคุณสิ เพื่อนๆ หัวเราะเยาะผม"
‎"ผมรู้" ‎"ผมสั่นไปหมด คุณเล่นอะไรของคุณ"
‎เขาตอบ "เพราะผมมีปีติ ‎บนความระกำจิตของคนอื่น เทรเวอร์
‎เค้าเรียกว่า ชาเดนฟรอยด์"
‎โย่ โทรอนโต
‎พวกคุณน่าทึ่งมาก ขอบคุณมากครับที่มา
‎รักทุกคนครับ ราตรีสวัสดิ์
‎รักทุกคนมากๆ ราตรีสวัสดิ์ทุกคนครับ
‎คำบรรยายโดย ปาริชาติ