Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
"Pa-ta-tez."
Patatesler.
Bebek.
Sesi bir saniyeliğine sadece sahneden alalım mı?
Evet.
"Deneyenlerin hepsi…"
Pekâlâ, yükseltin.
"Hanımlar ve beyler,
kırmızı köşede…"
-"Güney Afrikalı olarak…" -Evet.
"Kırmızı köşede…"
-"Onlardan çok vardı bende…" -"Amerikalılar."
-Evet. -"Amerikalılar olarak…"
"Amerikalılar olarak…"
"Anlamalısınız ki…
Bu bir soru değil."
Bir yer var…
"O kadar çok…"
-"…ama daha çok nasıl?" -"Denedim…"
-"Bilmeliyim ki evet, yapabiliriz." -"Biliyorum…"
Evet.
Herkes nerede? Niye burada kimse yok?
Erken geldin de ne demek?
Evet, ses harika geliyor.
Nasıl gidiyor Toronto, Kanada?
Nasılsınız millet?
Gösteriye hoş geldiniz!
Geldiğiniz için çok teşekkürler!
Başardık!
Başardık.
Bu harika.
Ne kadar çok zaman geçti.
Çok oldu ama geri döndük.
Ve sizi tekrardan görmek çok güzel.
Millet, bunu özlemişim. Bunu çok özlemişim.
Dünyayı dolaşmayı özlemişim.
Halkların dillerini ve kültürlerini özlemişim.
Avrupa turu yeni bitti. Muhteşemdi. Bir hayalim gerçekleşti.
İlk kez İsviçre'ye gittim.
Hep hayalimdi.
Bilmiyorsanız niye büyük bir hayal olduğunu anlatayım.
Annem Güney Afrikalı, siyahi bir Xhosa kadını.
Ben Güney Afrika'da büyüdüm.
Babam İsviçreli. Beyaz biri. Tamam mı?
Kısacası İsviçre'ye hiç görmedim.
Şansım varken zamanım olmadı.
Gidemedim. Ve nihayet,
ilk defa İsviçre'ye gittik.
Ufuk açıcıydı.
Çünkü mesele şu…
Hayatım boyunca
babamın gerçekte beni sevmediğini düşündüm.
Tamam mı?
Ama şimdi İsviçre'ye gidip onunla buluşunca
"Hayır" dedim.
"O sadece İsviçreli."
Hepsi böyleymiş.
Biraz garipti doğrusu.
Ona sürpriz yapmaya çalıştım.
Almanca öğrenip ona sürpriz yapayım dedim.
Bir süredir görüşmemiştik.
Almanca konuştuğundan turda şaşırtırım dedim.
Duolingo indirdim, biraz çalıştım.
Almanya'ya gittim. Alıştırma yaptım.
İsviçre'deyim. "İşte" dedim.
Hazırdım. Ona sürpriz olacaktı.
Evine gidip kapıyı çalacaktım.
Açınca şaşıracaktı. "Trevor!"
Sonra "Papa, ich sprechen Deutsch!" diyecektim.
O da "Ich liebe dich!" diyecekti.
Böyle olacaktık.
Her şey tamamdı. Hepsini planlamıştım.
İşler öyle olmadı.
Gittim. Şaşırdı. Mutluydu ama ağzımı açtım.
"Papa, ich sprechen Deutsch!" dedim.
O da "Böyle yapma" dedi.
"Hayır, yapma. Hayır."
Almanca öğrenmek tuhaf bir serüvendi.
Öğrenmek istiyorum çünkü baba tarafımın çoğu konuşuyor.
Ama ben…
Almancam hakkında pek hoş olmayan şeyler öğrendim.
Almanya'daydım.
Köln diye bir yere, akrabalarımı ziyarete gittim.
Güzel şehir. Gitmediyseniz gidin.
Göz alıcı bir yer.
Rolf diye bir arkadaşımla birlikteydik.
Rolf bir gün bana, "Trevor,
bugün geleneksel bir Alman yemeği yiyelim mi?" diye sordu.
"Geleneksel Alman yemeğine ne dersin?"
"Evet, seni götürelim. Olur mu?"
"Harika olur Rolf. Ne yiyeceğiz?" dedim.
"Subway'i hiç duymuş muydun?" dedi.
"Bence Alman değiller Rolf."
"Nein. Zincir olanı söylüyorum" dedi.
"Hani gidip sandviç yiyorsun
und konacak malzemeleri seçiyorsun."
"Subway'in işleyişini biliyorum" dedim.
O da "Tamam. Seni Alman versiyonuna götüreceğim" dedi.
"Daha da iyisi.
Ekmeğin ve etin en iyisi. Görmelisin."
Gittik. Yalan değildi.
O sandviç dükkânına gittik.
Elli yıllık bir yer.
Her şey Almanca. İçeri girdik.
"Demek burası!" dedim.
"Babamın evi değil ama Almancamı burada geliştirebilirim."
Rolf bana baktı, "Sipariş vereyim mi?" dedi.
"Hayır, ben veririm" dedim.
"Peki. Sen mi ödeyeceksin?" dedi.
"Sen öde, ben sipariş vereyim" dedim.
"Almanca konuşmak istiyorum."
"Ama seni anlamayabilirler" dedi.
"Almanca biraz zor…"
"Hallederim Rolf" dedim.
Kasaya gittim. Kadın sıcakkanlıydı.
"Guten Tag, kann ich dich helfen?"
Ve "Guten tag!" dedim.
"Ich will ein kleinen Broten haben, bitte schön!"
"Das schwarze Broten mit dem Käse!"
"Und das Schinken, bitte schön!"
"Und gib für mich ein Pepsi Cola! Danke!"
Kadın altına kaçırdı.
O kadının yüzündeki bakışı
unutmam mümkün değil.
Kaskatı kesildi. Bana gözlerini dikip
"Der Schwarze Hitler!" dedi.
"Siyahi Hitler" demek oluyor.
Evet.
Anlaşılan, bazı kelimeleri ifade şeklim
bir diktatör hissiyatı uyandırıyor.
Yıkılmıştım.
Rolf'a çok komik gelmişti.
Eve dönerken arabada dizlerine vuruyordu.
"Oh mein Gott!"
"Der Schwarze Hitler!"
"Trevor, Hitler'i siyahi düşünebiliyor musun?
Hiç başarılı olamazdı, değil mi?"
"Rolf, komik değil" dedim.
"Ailemle Almanca konuşayım derken
tarihin en kötü insanına benzedim."
"Evet ama çok komik" dedi.
"Hâlini görmeliydin."
"Et reyonunu işgal edecek gibiydin."
"Oh mein Gott! Yapman gereken…"
"Rolf, hiç komik değil!" dedim.
"Şu an içim acıyor."
"Sakin ol Trevor. Schadenfreude'mın tadını çıkarayım" dedi.
O gün bana yeni bir kelime öğretti.
Evet. Daha önce duymamıştım.
Schadenfreude.
Almanca bir kelime. Schadenfreude.
Tamam mı?
Anlamı da başkasının acı ve ızdırabından büyük zevk almak.
Komiktir ki…
Bu kelime başka bir dile çevrilmemiş.
Acaba neden?
İnanılmaz, değil mi? Schadenfreude.
Niye isteyesin?
Başkasının acı ve ızdırabından zevk almak. Neden?
Ama sonra dedim ki, "Kulağa korkunç gelse de…
Hepimiz yapıyoruz."
Buradaki herkes.
Hepimiz schadenfreude yaşıyoruz.
Değil mi?
Ne zaman schadenfreude yaşarız sizce?
Otoyolda gidersiniz ya?
Yolda ilerlersiniz, her şey güzeldir
ve diğer tarafta trafiğin sıkıştığını görürsünüz.
İçinizde küçük bir his canlanır.
"Hayatta doğru tercihleri yaptım!" dersiniz.
Bu schadenfreude.
Schadenfreude nedir? Siyahi kadınların Disney, Küçük Denizkızı'nı
değiştireceğini söyleyince ağlayan orta yaşlı, beyaz erkeklere
duyduğu histir.
İşte bu, schadenfreude.
Hayatımda gördüğüm en komik şeylerden biriydi.
Ağlayan yetişkin erkekler.
"Çocukluğumu mahvediyorsunuz!"
"Küçük Denizkızı'nı değiştirdiler!"
"Hiç orijinalindeki gibi değil!"
"Hiç" mi?
Hiç de orijinalindeki gibi değil mi?
Ona bakınca orijinal hâlini andıran bir şey yok mu?
Hiç mi? Tek değişen ten rengi, farkında mısın?
Teninin bu kısmı.
Saçı kızıl, vücudu balık.
Küçük Denizkızı'nı anımsatmıyor mu?
Küçük Denizkızı'nda ilk dikkat ettiğin şey bu mu cidden?
Schadenfreude nedir?
Schadenfreude
şöyle tanımlanır.
Şu ülkelerde yaşayan,
İrlanda, Kenya,
Trinidad,
Jamaika,
Güney Afrika
ve Hindistan'daki halkın
haberlerde
"Kraliyet Ailesi'nden kötü haber var" deyince hissettikleridir.
İnsanların anlamadığı şey şu, "Hayır, buna mı gülüyorsunuz?" diyorlar.
"Evet, ilk olarak…"
"Yanlış anlıyorsunuz."
Kraliyet Ailesi halkın kötü haberlere verdiği tepkilere karşı hassas.
Ama aslında bunlar kötü haber değil ki.
Onlar için üzülmemezi istediklerinde
kötü bir haber mi oluyor?
"Lütfen, şu an sizden anlayış bekliyoruz" diyorlar.
"Harry ve Meghan'ı kaybettik."
"Kayıp mı? Yani kayboldular mı?"
"Hayır."
"En sevdiğiniz İngiliz çift, artık en sevdiğiniz Amerikan çifti oldu."
"Kraliyet Ailesi'nden kötü haber."
"Kötü haber mi?" "Evet, öyle."
"Kraliçe öldü." "Neden öldü?"
Ömrünü tamamladı!
Şaka mı? Yas tutmayın demiyorum
ama ömrünü tamamladı.
Çoğu insan bunu başaramıyor. O başardı.
Kraliçe olarak öldü. Neden? Yaşlılıktan.
Yani oyunu bitirdin.
Bitti. Jenerik akar.
Mücevherlerle gömüldü.
Etiket, "Kazandım."
Kolonilerdeki halk üzülsün mü? Mücevherler onlarındı.
Afrikalılar, "Elmaslarımızı alabilir miyiz?"
"Hayır, Kraliçe yanında götürecek."
Şaka mı bu?
"Şimdi onunla ilgili konuşma zamanı değil" diyorlar.
"Kötü şeyler söylemeyin. Sırası değil."
"Ölünün arkasından konuşulmaz."
Hayır, mutlaka konuşmalıyız.
Arkasından konuşmak için en iyi zamandır.
Tamam mı?
Bu konuda anlaşalım mı? Belki de hayattayken güzel konuşup
ölünce arkasından sallamalıyız.
Tamam mı?
Bana böyle yapın.
Öldüğümde hakkımda istediğinizi söyleyin.
Beni sokakta görürseniz selam verin.
Neden mi? Çünkü artık yokum.
Şöyle diyorlar…
"Mezarının üstünde dans ediyorlar."
Evet, mezarları o yüzden düz yapıyorlar.
Üstünde dans edilebilsin diye.
Yoksa kayıp gidelim diye eğimli yaparlardı.
Ve bunda bile Kraliçe kazanıyor.
Mezarında dans edecek en iyi dansçılara sahip.
Afrikalıları düşünsenize.
Gelmişler, işlerini yapıyorlar.
İrlandalılar "Sırada bizde " diyor.
"Mezarda bize de yer ayırın."
Hintliler geliyor. "Şimdi sıra bizde."
Son olarak, Karayipler halkı "Murder, she wrote" söylüyor.
Alkış!
Eskiden çok sevdiğim
şeylerden biri,
korku filmi izleyip
insanlar aptalca kararlar verdiğinde onları yargılamaktı.
Bayılıyorum.
Korku filmi izlerim.
Aptallık yapmalarını beklerim. Sonra öldüklerinde "Hak ettin" derim.
Hep çok mantıksız.
Hep.
Mesela birisi kovalanıyor.
Maskeli bir herif var, bıçak taşıyor. Değil mi?
Eleman yürüyor.
Arabasına koşuyor. Hep de anahtarlar karışır.
Öldün. Ne yapıyorsun?
Ne yapıyorsun?
Biri seni bıçakla kovalıyorsa ve arabaya vardıysan
içeri girmekle uğraşma. Zaman kaybı.
Tek yapacağın, arabanın bu tarafına gelmek.
Sonra bekle.
O gelince diğer tarafa geç.
Buraya gelirse şu tarafa geç.
Bunu gün boyu sürdürebiliriz.
Bu filmlerde aptalca davranıyorlar, anlamıyorum.
Favorim, saklanacakları zaman.
Tek yapmaları gereken saklanıp susmak.
Bir buçuk saat susacaklar.
Misal, Sessiz Bir Yer.
İzlediniz mi? En sevdiğim filmlerden.
Hiçbir şey görmeyen uzaylılar…
İnsanların çıkardığı ses dalgalarıyla yerlerini buluyorlar.
Hep kulübede saklananlar oluyor. Orada öylece…
Sadece sessiz ol. Keyfine bak.
Sadece dur, rahatla.
Oturup sessizce Xbox oynayabilirsin.
Hayır.
Hep bir bebek olur.
Ve hep canavarların vazgeçtiği anlar yaşanır.
Bilirsiniz. Canavarın tam da…
Hep de tam oradan ayrılacakken
hödüğün biri atlayıp şöyle diyor,
"Artık dayanamıyorum!"
"Gel de beni al!"
Öldün. Hak ettin.
Anlamıyorum. Hiç anlayamadım.
Neden? Tek yapman gereken beklemek.
İçeride yeterince beklersen tehlike geçecek.
Neden beceremiyorsun? İçeride beklemek niye bu kadar zor?
Sonra salgın başladı.
"Şimdi anladım" dedim.
Çünkü hepimizin burasına geldi.
Salgın insanları çıldırttı.
Hepimiz birleşiriz sanıyordum. Buna inandım.
Çocukken filmlerde öyleydi.
Varoluşsal bir tehditle karşılaşınca
insanların şahsi kavgalarını kenara bırakıp
kazanmak için birlik olacağını düşündüm.
Bilirsiniz ya?
Virüse karşı göğüs gereriz sandım.
"Pekâlâ, ırkçılığa son, cinsiyetçiliğe son. Birlikte başaralım."
Uzaylıları yenip geri gelecektik ve şöyle diyecektik.
"Peki. Irkçılığa ve cinsiyetçiliğe devam ediyoruz."
Kurtuluş Günü filmi gibi. Hatırladınız mı?
Onu izleyerek büyüdüm.
Uzaylılarla savaşmak için toplandık. Tüm dertleri bıraktık.
Politika falan yoktu. Bir olduk ve kazandık.
Peki gerçek hayatta ne yaptık? Birbirimizle savaştık ve kaybettik.
Ekip olmamız gerekiyordu.
Will Smith kahramanımız olmalıydı.
Hiçbir şey plana uymadı.
Dinozorların soyu da böyle mi tükendi?
Belki fikir birliğine varamadılar.
Belki biri uyardı. "Asteroit geliyor!"
"Dünyaya asteroit yaklaşıyor!"
Diğer dinozorlar "Onlar gerçek değil!" demiştir.
"Bu bir aldatmaca!"
Gök taşı dünyaya çarpar…
Yerküreyi toz kaplar.
Tüm dinozorlar panik içindedir.
"Her yer toz oldu!"
"Maske takın!"
T-Rex de "Olmaz!" der.
Çılgınca olan şey şu ki…
Salgının en çok Afrika'yı vuracağını sanıyordum.
Yalan yok. Çok korkmuştum.
Afrika kıtası için endişeliydim.
Benim bildiğim, ne zaman dünyada bir virüs çıksa
Afrika'ya en kötüsü oluyordu.
Tüm dünyaya yayıldığı zamanı hatırlıyorum.
Kendimi hazırlıyordum.
Memlekettekiler beni arıyordu.
"Trevor, koronavirüs vakasını takip ediyor musun?"
"Evet, ediyorum." "Sence ne olacak?"
"Sizin işiniz bitti dostum."
"Bizim mi?" "Evet. Ben Amerika'dayım bebeğim."
"Hayatta doğru seçimler yaptım."
Gördük ki tam tersiymiş.
Kıyaslayacak olursak, hastalıkla mücadelede Afrika
diğer kıtalardan daha iyiydi.
Herkesi şaşırttı.
Daha da çılgınca olan şey şu…
Afrika'da Ebola çıktığında
haberler sanki Ebola, Afrika'nın suçuymuş gibi gösteriyordu.
Haberleri her izlediğinizde alttan alta
bir suçlama olurdu.
İnsan muamelesi yapmıyorlardı.
Her zaman Sky veya BBC'den rastgele biri orada dikilirdi.
Arkada cesetler yığılı. Şöyle derlerdi,
"Sarah, şu an Batı Afrika'dayım. Arkamda Ebola kurbanlarının
ceset yığınlarını görebilirsin."
"Birçok Avrupalı bilim insanı
Afrikalıların kendilerini suçlayıp suçlamadığını soruyor."
"Dünya Sağlık Örgütü'nün tavsiyelerini göz ardı ediyorlardı.
Bu süreçte birbirlerine mesafeli durmanın önemini anlamamışlardı.
Görüşüne göre suçu sadece kendilerinde aramaları gerekiyor.
Dillian Pann, BBC. Stüdyoya geri dönüyoruz."
Ağzım açık izlerdim bunları.
"Afrikalılar, bunu kendimize niye yapıyoruz?
Neden, Afrika?
Neden?
Neden kendimize bunu yapıyoruz?
Neden maymunları öpmeyi seviyoruz?"
"Dudakların çok seksi."
Sonra Kovid çıkınca
Afrikalılar batının yardımı olmadan
savaştıkları her virüsten dersler çıkardılar
ve tüm kıtalardan daha iyi mücadele ettiler.
Bu arada takdir görmediler. Herkes şanstan saydı.
İyi ki Afrikalılar kinci değil.
Evet.
Afrikalılar kinci değiller.
Çünkü Afrikalı bir haberciyi şöyle görmek için neler verirdim.
"İyi akşamlar millet, Afrika Haber Ağı'na hoş geldiniz.
Bu gece Batı dünyasını kasıp kavuran
Koronavirüs salgınını ele alacağız."
"Birçok Afrikalı bilim insanı
batının kendini suçlayıp suçlamağını soruyor.
Birçok insan Dünya Sağlık Örgütü'nün tavsiyelerini göz ardı etti,
sosyal mesafe kurallarını tamamen hiçe saydı.
Bazılarına ellerini nasıl yıkayacaklarını göstermek gerekti.
Barbarlar.
Görünüşe göre bu durumun ciddiyetini daha da arttıran şey,
bazı insanların 'Bu kumaş parçasıyla nefes alamıyorum' diyerek
maske takmayı reddetmeleri.
Bilim insanları arasında 'dandik akciğer sendromu' olarak bilinir.
Stüdyoya geri dönüyoruz Chippewa."
Bunun için neler vermezdim.
Kovid'in hiç beklemediğim yan etkilerinden biri,
insanları çok aptallaştırması oldu.
Koronavirüs bir şey başardıysa
o da birçok arkadaşımın aptallığını göstermesiydi.
Herkes Facebook Üniversitesi'nde okudu.
Herkes bilim insanı.
Herkes komplo teorisyeni.
"Ne oluyor biliyor musun? Bu hükûmetin işi."
"Hükûmet mi?" "Evet. Hükûmet yaptı."
"Niye?" "Bizi kontrol etmek için."
"Kontrolü bu virüs mü verdi?
Sence hükûmetler bunu mu istiyordu?"
Sizce hangisi hükûmete daha fazla kontrol sağlar?
İşe giden, para kazanan, bütçe aşan şeyleri alıp
borca giren, işinin başına dönen, daha fazlası için
sevmedikleri işler yapan,
ihtiyaçlarının olmadığı şeyin borcunu ödemek için çalışan insanlar.
Gereksiz ve sevmedikleri şeyler için
işe gidip para kazanan,
istemedikleri şeyler için borç alan,
bunlar için daha çok borca giren,
parasına gerek duymadıkları işe giden…
Hangisi daha çok kontrol sağlar? Bu mu?
Yoksa havadan gelen parayla
evde oturup hayatı düşünen insanlar mı?
Herkes evde oturup düşünüyor.
"Hafta sonu nasıl iki gün olur?"
Hükûmetlerin en büyük kâbusu bu.
Komplolar ahmakça.
Mesele şu, komplo teorilerine karşı değilim.
Lütfen bunu anlayın. Aslında iyi komplo teorilerini severim.
Hatta herkes bir tanesine inanmalı.
Bence hayatınızda en az bir tane iyi komplo teorisi olmalı.
Evet. Sizi uyanık tutar.
Size söylenen her şeye inanmayın.
Bir tane olmalı.
Benim gibi. Favorim mi?
Bence
gluten beyazlara ait balon bir ayrıcalık.
Haklıyım, biliyorsunuz.
Ama Kovid'le ilgili komplo teorileri çok saçmaydı.
Gerçekte ne olduğunu bildiğim için…
Tamam mı? Beni rahatsız eden bu.
Hayır, biliyorum.
Niye ortaya çıktığını biliyorum.
Olacağını anlayıp bir şey demedim. Benim de hatam bu.
Çünkü çok dilek tuttuk.
Çok şey diledik.
Geleceğini gördüm.
Ben gençken dilek tutmak özel bir şeydi.
Çok olmazdı.
Dilek tutmak için bazı özel durumların
gerçekleşmesi gerekti.
Doğru sayıda yaprağı olan bir yonca bulurdun.
Yıldız kaydı.
"Nerede?" "Orada!" Çok geç.
Ya da doğum günün olmalıydı.
Mumları çıkarırlardı.
Üfleyip hepsini söndürebilirsen
dilek tutabilirdin.
Söndüremediğin varsa öldün.
Sonra millet sürekli dilek tutar oldu.
Yanağında bir kirpik bulur.
"Bir dilek tut!"
Yüzünde bunlardan kaç tane var, biliyor musun?
Sonra işe zaman da girdi.
Değil mi? "11.11" örneğin.
"Bir dilek tut!"
Her gün olur bu.
Dünyanın bu kısmında iki kez çünkü büyük sayılar sevilmez.
Her gün dilek tutulmaz. Özel olmaz ama insanlar diledi.
İnsanlar dilek tutuyorlardı.
Her yerde. Rapçiler bile.
"Keşke biri yapsa…" Keşke ne? Öyle ucunu açık bırakamazsın.
İşte böyle Kovid olduk. Tüm dilekler birleşti.
Ve hepsi aynı anda gerçekleşti.
Başımıza bunlar geldi.
Kovid istediğimiz her şeyi bize veren adi bir cin gibiydi.
Hepimiz diledik.
2020'nin başında kaç kişi
o lambayı ovalıyordu?
Dilek tuttular.
"Keşke her gün ofise gitmesem."
"Dileğiniz kabul oldu."
Evet, ofise gitmemeyi dilediniz.
Ofisin eve gelmemesini dilemeyi unuttunuz.
Şimdi her gün
Zoom'da sıkışıp kaldınız.
Göz kırpamıyorsunuz, sürekli göz teması olmalı.
Evet.
Evinizin bir köşesinde
sizi düzenli gösterecek yeri buldunuz.
Herkes diledi.
Ve dileklerimiz gerçekleşti.
Kaç anne baba o lambayı ovalıyordu?
Dileyip duruyordu.
"Umarım çocuklarımla daha fazla vakit geçiririm."
"Dileğiniz kabul oldu."
Evet.
Birçok aile çocuklarını sürekli görmediği için
sevgi beslediğini fark etti.
Sabah görüp yolluyorsunuz, gece yatağa yatırıyorsunuz.
Ne güzel iş.
Sonra bir de bakmışsınız, herkes 7/24 içeri tıkılmış kalmış.
Ailelerin fikirlerini değiştirmesi çok komikti.
Çok komikti. Tüm aileler şöyle diyordu,
"Okulları açmayacaksınız!
Çocuklarım bir yere gidemez!
Ne olursa olsun onları koruyacağım!
Ben bir anayım ve yavrularımı korurum. Duydunuz mu?
Virüs bitene kadar okulları açmayacaksınız!"
Dokuz ay sonra…
Feryat koparanlar da aynı ailelerdi.
"Lanet okullar ne zaman açılacak?
Tüm günü bu çocuklarla geçiremem! Kimim ben, anneleri mi?
Okulda olmalılar!"
Çocuklar "Anne, yeni bir varyant çıktı" diyor.
"Dinle Timmy. Bir noktada kendini göstermen gerek, tamam mı?
Akciğerlerin ya atlatacak ya atlatamayacak. Tamam mı evlat?
Şimdi dışarı çık ve kendini kanıtla.
Simba'dan neyin eksik? Takma kafana.
Hadi evlat. Devam et."
Hepimiz diledik!
Kaç sevgili dilek tutuyordu?
Lambayı ovalıyorlardı.
Birbirlerinin gözlerine bakıyorlardı.
"Tatlım benim.
Keşke tüm gün seninle bir odada kapalı kalabilsem.
Tatlım, keşke bizi bir odaya kilitleyip anahtarı atsalar.
Sana neler yapardım…"
"Öyle mi? Bana ne yapardın?"
"Tatlım, keşke tüm gün sadece birbirinize bakacaksınız deseler.
Tüm gün."
"Dileğiniz kabul oldu."
Birçok çift
salgında çok şey öğrendi.
Birçok çift salgında çok şey öğrendi.
Birçok insan fark etti ki
aşk koşulsuz olabilir
ama "hoşlanma"nın bir sınırı var.
"Seni sevsem de hoşlandığımdan emin değilim."
Başta çok eğlenceliydi. Arkadaşına yatıya gitmek gibiydi.
"İnanılmaz, bu çok eğlenceli!"
Sonra haftalar, aylara dönüştü.
Aylar, yıllara dönüştü.
Nihayetinde gözlerinizde boş bir bakışla
evde otururken
sevgilinizin
öksürdüğünü duydunuz.
Şöyle dediniz, "Evet.
Evet Yüce İsa.
Şimdi al canını Tanrım.
Zamanı geldiyse gelmiştir.
Olacaklar olsun Yüce Tanrım.
Fazladan çalışma alanı işime gelir."
Aslında
yaşadığımız dünyada beni en çok üzen şeylerden biri,
çoğu zaman sebepleri sindirme lüksümüzün olmayışıdır.
Hislerimiz var.
Bize bir şeylerin olduğunu hissederiz.
Ama çoğunlukla
sebepleri anlamak için zaman ayırmayız
veya zaman yoktur.
Niye bu kadar öfkeliydik?
Niye birbirimizle böyle kavga ettik?
Birbirimize hiç acımadık.
En kötü hâllerimizdeydik.
Bana sorarsanız sebebi…
Korkmuştuk.
İnsanlar olarak, hayatın ne kadar belirsiz olduğunu unutacak kadar
rahat bir hâle gelmiştik.
Her gün "biliyoruz" demeyi öğreniyoruz.
Bildikçe rahatlıyoruz, böyle devam edecek sanıyoruz.
Trafik ne durumda? Bilirsin.
Hava nasıl? Bilirsin.
"Perşembe yağmur yağacak."
Tam bir sihir, farkında mısınız?
500 yıl önce bu teknolojiye sahip olup
havayı tahmin etseniz millet size tapardı.
Bunlar doğal gelse de hayatın belirsizliğini
unutturuyor bize.
Bilmiyoruz. Salgın bunu gösterdi.
Hepimizi ortaya döktü.
Ve bence bir an durup düşünmemiz gereken ise nedenler.
Neden böyle öfkeli ve kızgınız?
Filmler yüzünden değil,
partilere gidemedik diye değil,
AVM'lere gidemedik diye değil. Alakası yok.
Sebep birbirimizi kaybetmemiz.
Ben seni kaybettim, sen de beni.
Bunu kaybettik.
Anlatabildim mi?
İnsanları bunaltan gerçek buydu.
Daha da kötüsü hükûmetler bunu biliyormuş gibiydiler.
Bence bu durumu daha kötü yaptı.
Çok emindiler,
sanki bunu biliyor gibiydiler.
Yirmi bir gün olacak dediler.
Yirmi bir gün. Bu sayıyı hiç unutmayacağım.
Neden diye sormadık.
Değil mi?
Çin'in bir günde 10.000 kişilik hastane yaptığını duyduk.
Hiçbirimiz sormadık. "Neden?"
Hepimiz "Çin işte" dedik.
"İnşa etmeyi seviyorlar."
Dünya liderleri de kendinden çok emindi.
Bazıları daha ukalaydı.
Favorilerimden bir tanesi
İngiltere Başbakanı Boris Johnson.
Evet.
İlginç biriydi.
Salgın sırasında
hastaneye gitti
ve insanlarla kucaklaştı.
En başta insanları kucaklıyordu.
Gazeteciler "Başbakan Johnson,
salgında kucaklaşmak doğru mu?" diye sordu.
"İlk olarak, herkes sakin olmalı. Bu bir salgın değil.
Saçıma bakın. Stresli miyim? Herkes sakin olsun.
Sorun yok. İnsanlara dokunabilirim.
Kapanma yok. Her yer açık.
Barlar açık kalacak. Maçlar oynanacak.
Affedersiniz, gitmem gerek…"
Gidiverdi. Umurunda olmadı.
ABD Başkanı daha da ukalaydı.
Evet. Haberlerde onu gördünüz mü? Donald J. Trump.
Kendinden çok emindi.
"Millet, halledeceğiz" diyordu.
"Yirmi bir gün içinde…
Virüs 21 gün içinde yok olacak. Yirmi bir.
Bazıları 20 bile diyor."
Hastalık Trump ile Boris'i bulup fena hakladı.
İkisi de yoğun bakıma girdi. Öleceklerdi. Yaşamalarının tek sebebi
başkan olmalarıydı. Onlara özel şeyler içirdiler.
Boris o hastaneden öbür tarafa gidip gelmiş gibi çıktı.
Hastaneden çıktı, basın toplantısı düzenledi.
Her yeri kapattı.
Üstünü zor giymiş şekilde çıktı. "Bu iş şaka değil.
Kendim gördüm. İngiltere kapanıyor.
Futbol bitti. Barlar kapanıyor.
Hafife almayın. Tecrübe ettim.
Şakası yok. Konuşamıyorum. Gitmeliyim.
Lütfen, konuşamıyorum. Ben…" Ve öylece gitti.
Topuk! Herif feci tırsmıştı.
Koronavirüs köşeden çıkıverecek sandım.
Öte yandan, Trump hiç umursamadı.
O adam inatçılığından ölecek.
Hastaneden çıktı,
zar zor nefes alıyordu ama basın toplantısı yaptı.
Konuşmadı bile. Sadece…
"Ben atlattıysam
siz de atlatırsınız."
Adamım.
Açıkçası ona nasıl oy verdiler bilmiyorum.
Cidden anlamıyorum.
Bu arada, politik anlamda söylemiyorum.
Tamam mı? Anlıyorum. İnsanlar istediği politik görüşe oy verir.
İnsanların onun şahsına oy vermesini anlamıyorum.
Daha da çılgınca olan, bazılarının ona oy verip
sonradan hayal kırıklığına uğramasıydı.
Bu gördüğüm en çılgınca şeydi.
"Yaptıklarına inanamıyorum" dediler.
"Buna inanamıyorum."
"Pardon, olanlara inanamıyor musun?"
"Ona inanabiliyor musunuz?"
"Hep yaptığı şeyi tekrarlamasına inanabilir miyim?"
"Evet, olamaz. Âdeta şok…"
"Şok mu oldun?"
Donald Trump hayatımda gördüğüm en az şok eden insan.
Sürekli kendisi gibi davranıyor.
Klişe bir kötü adam.
Görüntüsü ve konuşması kötü adam gibi.
Bir Scooby-Doo bölümünde oynayabilir.
O yüz ifadesiyle, enerjisiyle
suçu çözerken kadroda sırıtmaz.
"Sence kim yaptı Scoob?"
"Ben değildim. Orası kesin."
"Ben bir şey yapmadım. Masumum."
"Masumum. O kadar masumum ki…
Kimilerine göre yaşayan en masum insanım."
"Bence adamımız bu."
Anlamıyorum.
Neden oy verirsiniz? Yani…
Anlıyorum ama mantıklı bulmuyorum.
Çünkü fark ettim ki
Amerika Birleşik Devletleri'nde
seçim kazanmak istiyorsanız tuhaf bir sesinizin olması yeter.
Bu kadar basit. ABD Başkanı mı olmak istiyorsunuz?
Sesinizi tuhaflaştırın.
Politikayı, fikirleri unutun. Sıkıcı konular.
Şöyle derseniz. "Benim…"
"Normal sesli sünepe."
Hayır.
Tuhaf bir sesle çıkarsanız insanlar bayılır.
Hiçbir ABD başkanının sesinin
normal olmadığını fark ettiniz mi?
İstediğiniz kadar geriye gidin. Hepsi tuhaf konuşuyor.
JFK'ye kadar gidin.
Normal konuşmuyordu.
Şöyle bir huyu vardı. "Ülkem benim için ne yapar değil,
ben ülkem için ne yaparım diye…" Bu normal değil.
Kim ne derse desin. Bu normal değil.
Bu adam o sesle McDonald's'a gidip sipariş verebilir mi sizce?
"Orta boy, bir numara alabilir miyim? Patates de olsun.
Bir de McFlurry istiyorum. Lütfen.
Ne demek dondurma makinesi bozuk!"
Bu normal değil.
Hiçbir ABD başkanı normal konuşmuyordu.
Bill Clinton. Normal konuşmuyordu.
Her zaman dinleyicileri baştan çıkarmaya çalışıyor gibiydi.
Anladınız mı?
"O kadınla cinsel anlamda bir ilişkim…
Bulunmamaktadır."
Ne yapıyorsun?
Hiçbir ABD başkanı normal konuşmuyordu.
George Bush. Normal konuşmuyordu.
Tuhaf bir şekilde kıkırdardı.
"Bunu yapanları bulacağız
ve bambaşka bir ülkeyi bombalayacağız.
Beni kandırırsan…"
Bu normal değil.
Hiçbir ABD başkanı normal konuşmuyordu.
Barack Obama, normal konuşmuyordu.
Sesi arabelleğe alınmış gibi gelirdi.
"Amerikalılar olarak,
daha hızlı internet için
çaba göstermeliyiz."
Bu normal değil.
Joe Biden. Normal konuşmuyor.
Şaka mısınız?
Her konuşması kendi kendine mırıldanmaya geçiyor.
Normal değil. Kürsüye çıkıyor,
"O yüzden anlamamız gereken en önemli şey…
…en iyi insanların hayalleri. Hadi ama adamım.
Hadi ama lütfen.
Gerçekten.
Hadi."
Bu normal değil.
Trump en tuhafıydı.
Diğer başkanları öngörebilirsiniz.
Gelgitlerini anlıyordunuz.
Trump'un sağı solu belli değildi.
Sesi her yere yayılıyordu.
Anlamsız vurgular yapardı.
Konuşurken sesi ne kadar açacağınızı kestirmek
ne kadar zordu.
Oturup iş bilmez bir DJ gibi kumandayla oynayıp duruyordum.
Ne zaman olacağını bilemezdiniz. Kürsüde
"Bence Amerikalılar olarak,
çabalayacağız, öyle çabalayacağız ki çok çabalayacağız.
Tamamen çabalayacağız.
Bunu biliyorum. Biliyorum.
Ama biliyorum ve düşündüm ki
eğer yapabilirsek, yapabilirsek,
ama yapmayacağız… Ama belki de yapacağız. Ama…" derdi.
Ne?
Bu normal değil.
O yüzden Kanada'ya gelip haberleri izlediğimde gülüyorum.
Kanada'ya her geldiğimde haberler şöyle,
"Bir Kanada skandalı yaşanıyor.
Justin Trudeau'dan bir skandal daha."
En şirin skandallar onun. Şaka mı yapıyorsunuz?
ABD başkanlarına kıyasla ne ki? "O rezil biri" diyorlar.
"Bir suçtan hüküm giymiş mi? O zaman çeneni kapat."
"O rezil biri."
Onun korkunç bir… "Zengin birinin evinde kalmış."
Çok şirin.
Justin Trudeau skandalları arasında en beğendiğim,
Hindistan'a gezi düzenleyip
orada Hintli olması.
Bence en harika skandallardan biri bu.
Olayı hatırlıyorum.
Uçağa takım elbisesiyle bindi. Kanada'dan ayrıldı.
Uçaktan el salladı. "Güle güle millet."
Bindi, Hindistan'a uçtu. İndi.
Kapı açıldı, dışarı çıktı. Çoktan yarı Hintli olmuştu.
Ceketi vardı.
Ama çılgınca olan,
gezi devam ettikçe her gün daha fazla
Hintli oldu.
Herhâlde kimse Kanada'daki haberleri söylemedi.
Kanadalılar çok kızdı.
"Bu saygısızlık! Bunu nasıl yaparsın ha?"
Ve o gittikçe daha çok Hintli oldu.
Yukarıdan başlayıp pantolona kadar gitti.
Tam takımdı. Kafasında türban vardı.
Favorim, Hintli önderlerle olan toplantıda herkesin
takım elbise giymesiydi.
Adam sanki toplantıya
Hint filmi seçmelerine gelmişti.
"Bu ne yahu?" diyordunuz.
O kadar Hintliye benzedi ki bir an,
konuşmanın tam ortasında,
aniden şöyle diyecek sanıyordum.
"Birlikte yaptığımız işlerden
çok gurur duyduğumu belirtmeliyim."
"Kanadalılar ve Hintliler olarak,
biz…"
Böyle bir şey bekliyordum.
Bunu bekliyordum.
"Tüm zamanların en büyük skandalı."
"Adam Hintli oldu."
Bence çok da fena değil.
Bence çok fazla çabalıyor.
Bence Justin Trudeau çok çabalıyor.
Sevecenliğini göstermek için çok fazla çabalıyor.
Bence kötü değil. Ben etkilendim.
Etkilendiğimi biliyorum.
Çünkü… Ben de öyleydim.
Evet.
Bu gece burada itiraf ediyorum.
Ben de onun gibiydim Kanada.
Bende bazı insanlara ulaşmak için çok çabaladım ve…
İşler iyi gitmedi.
Benim hikâyem Edinburgh, İskoçya'da geçiyor.
Güzel yer. Gitmediyseniz gidin. Göz alıcı.
Her şey öyle.
Tarih kokan bir yer.
İnsanlar sevgi dolu ve sıcak.
Orası değil ama insanlar sıcak.
Her şey eski. Bunu söylemeyi çok seviyorlar.
Edinburgh'ta nereye giderseniz şu olur.
"Sence bu köprü kaç yıllık?"
"Bilmiyorum." "Üç yüz yıllık."
"Tamam." "O kilise 500 yıllık."
"Oğlumla tanış, 800 yaşında."
"Altı yaşında gibi." "Evet. İskoç işi."
Ama halkı müthiş. Cidden çok güzel bir yer.
Oraya bir komedi festivali için gitmiştik.
Ve…
Her seyahate çıktığımda
arkadaşlarımla aynı yerdeysem birlikte çok vakit geçiririz.
Dışarı çıktığımızda veya yemek söyleyeceğimizde
yemeği bir kişi seçer.
Kimse karışmaz. Her gün biri seçer.
Ne zaman benim sıram gelse
sürekli Hint yemeği seçiyorum.
Evet, bence dünyanın en lezzetli mutfağı.
Açık ara.
Bana katılmıyorsanız otoparka gelin, dövüşelim.
Hint mutfağını seviyorum. Hep sevdim.
Edinburgh'da nereye gidelim, dedik.
Sıra bendeyken "Hint yemeği" diyorum. "Yine mi?" "Yine ve hep."
"Hep aynı." "Öyleyse sorma."
"Biliyorsan öyledir. Sormayı bırak."
Ve gideceğimiz yeri araştırdım.
Her zaman bulabileceğim en otantik Hint restoranını ararım.
Yani gerçekten otantik Hint restoranları.
Bir yere gider, sorup soruştururum.
"Nerede yenir?" diyorum.
Beyazların söylediği yerlere gitmem.
Otantik bir yer buldum.
Ve o kadar mutlu oldum ki…
Bu kadar otantik olmasının sebebi,
beni biraz tanıyın diye anlatayım…
Biliyorsunuz, Güney Afrika'da büyüdüm.
Birçok insanın bilmediği ise Güney Afrika,
Hindistan dışında en çok Hintli olan yerlerden biri.
Hindistan dışında en çok Hintlinin olduğu yerlerden.
Şu an en çok Kanada'da var
ama ben çocukken
Hindistan dışında yaşayan en çok Hintli bizdeydi.
Hindistan yok olsaydı…
Hindistan olurduk.
O kadar çoktular.
Ben de Hint kültürüyle büyüyecek kadar şanslıydım.
Hatta küçükken en yakın arkadaşlarımdan biri
Theesan Pillay adına bir Hintliydi.
Ve çok sıkı arkadaştık.
Anladığınızı sanmıyorum. Her gün birlikteydik.
Teneffüslerde beraberdik.
Takılır, yemek yer, sıkı fıkıydık.
Çünkü ortak noktamız çoktu.
Okulda sene başında tanışmıştık
ve birçok ortak noktamız vardı.
O koşmayı severdi, ben de severdim.
O yüzden…
Theesan ile her gün birlikteydik.
Ritüelimiz basitti. Tüm derslere girerdik
ve öğle arasında buluşurduk.
Öğle arasında oturup yemek yerdik.
Öğle yemeklerimiz çok farklıydı.
Çünkü Theesan her gün annesinin hazırladığı yemeği getirirdi.
Bense annemden para alıp
okul kantininden yemek alırdım.
Kafeterya. Değil mi?
Her gün oradan yemek alırdım.
Çünkü annem yemek yapamazdı.
Bir kez denedi. Bir daha asla yapmamasını söyledim.
"Buna çocuk istismarı denir. Sadece para ver."
O yüzden yemek alırdım.
Theesan hep annesinin yemeğini getirirdi.
Yemek her gün köri olurdu.
Bunu biliyorum
çünkü her gün birlikte otururduk,
Theesan beslenme çantasını açar,
küçük meyve suyu kutusunu çıkarırdı,
küçük üçgenlere kesilmiş sandviçini açardı.
Sonra onu çıkarır,
ekmeğini açardı.
İçine bakar ve ardından avazı çıktığı kadar bağırırdı.
"Köri!"
"Lanet olsun anne!"
Her gün.
Her gün oturup yemeğimizi yerdik.
Meyve suyunu çıkarır, sandviçini açıp içine bakar
ve "Köri!" derdi.
"Lanet olsun anne!"
Her gün.
Hiç aksatmadan.
Her gün. Koyun etli köri.
Kuzu etli köri.
Patatesli köri. Olabilecek tüm köriler.
Ama her gün köri olurdu.
"Köri!" Günün en sevdiğim kısmıydı.
Bazen o anı kaçıracağım diye yemeğimi bile açmazdım.
Yanına öylece oturup beklerdim.
Kutuyu açıp bağırırdı. "Köri!"
Ben de devamını getirirdim. "Lanet olsun anne!"
Aylarca her gün bu gerçekleşti.
Ve sonunda,
nihayet,
rutini bozmak pahasına,
O yine bir gün, "Köri!
Lanet olsun anne!" dedi.
"Theesan" dedim.
"Her gün köri olacak, biliyorsun."
"Ne?" dedi.
"Yemeğin her gün köri olacak" dedim.
"Her gün ekmeğini açacaksın
ve sonra her gün şok olup "Köri! Lanet olsun anne!" diyeceksin.
"Ama her zaman köri olacak."
Şöyle dedi, "Biliyorum Trevor, biliyorum.
Şok olmuyorum. Sadece hayal kırıklığı.
Çünkü her gün okula geliyorum
ve her gün öğle yemeği istiyorum.
Her gün çantadan ne çıkacağını biliyorum
çünkü önceki gece köri yiyoruz.
Annem önceki gecenin körisini alıyor,
benim için sandviç yapıyor
ve o gün yiyeceğim köri oluyor.
Sonra akşam eve gidince
ertesi gün gelecek olan köriyi yiyorum.
O yüzden her gün köri yiyorum.
Şu an köri var, sonra daha çok köri olacak.
Trevor, Hintliyim ama bu kadarı fazla.
Sadece farklı bir şey yemek istiyorum.
Hayatın baharatı çeşitlilik derler, sadece köri değil."
"Ama Theesan, tadı kötü mü?" diye sordum.
"Artık bilemiyorum bile.
Bakış açımı yitirdim.
Al, yiyebilirsin."
Ve bana körili sandviçini verdi.
Isırdım.
Ve Toronto, hayatta bazı anlar vardır,
sizi sonsuza dek değiştirir.
Kim olacağınızı belirleyen anlardır.
İşte o anlardan biriydi.
Sandviçi ağzıma koydum,
ısırdım ve ağzım hayat buldu.
Dilimin bir gayesi vardı artık.
Patatesin böyle patladığını bilmezdim.
Lezzetler etrafta zıplıyorlardı.
Gözlerim kocaman açıldı.
"Vay canına köri!" dedim.
"Teşekkürler anne!"
"Theesan, bu harika. Her gün yemeğiniz bu mu?" dedim.
O da "Her lanet gün" dedi.
"Peki değişelim" dedim.
Ben sana kantin parasını vereceğim,
sen de bana körili yemeğini vereceksin.
Değiş tokuş yaptık.
Ve "en iyi arkadaşım" sanıyordunuz ya,
o gün ruh eşi olduk.
Çünkü ikimiz de hayallerimize kavuştuk.
Ben her gün ev yemeği yiyordum.
O da Hintli olarak istediğini elde etti. Cennetteydi.
Mükemmeldi.
O günden beri köriye bayılırım.
Yıllar geçti. Edinburgh, İskoçya'dayız.
Arkadaşlarla çıkacağız.
Yeri seçiyorum. Hint mutfağı.
Otantik Hint mutfağı. Mekâna gidiyoruz, tam otantik.
Tam otantik. Giriyoruz ve Hint müziği duyuyoruz.
Hintliler yemek yiyor, arkada Hintli aşçılar.
Hintli garsonlar, duvarda Hint kıyafetleri.
"İşte bu, evimdeyim" diyorum.
İçeri girip oturuyoruz.
Oturur oturmaz arkadaşım Steve
menüyü istedi. Ben de "Steve,
rahatla. Siparişimizi vereceğim" dedim.
O da "Sorun yok Trevor. Ben sipariş veririm. Teşekkürler" dedi.
"Mesele o değil Steve" dedim.
"Hepimiz için sipariş veririm.
Tamam mı? Sorun mu?"
O da "Gerekli mi bilmiyorum. Ben…
Kendim seçeceğim. Olur mu?" dedi.
Ben de "Olmaz. Hayır Steve.
Olmaz. Tamam mı?
Çünkü muhtemelen Hintli arkadaşlarımın önünde
beni utandıracak bir şey diyeceksin.
O yüzden sesini çıkarma" dedim.
"Pardon, ne dersem arkadaşlarının önünde
utanırsın?" dedi.
Şöyle dedim, "Bilmiyorum ve bu olmamalı.
Bana bırak, tamam mı?"
"Sana mı bırakayım?" dedi.
"Trevor, yıllardır köri yediğimi bilmeni isterim."
Ben de "Steve, sırası değil. Tartışmayalım. Sırası değil" dedim.
"Ne demek bu? Seni niye utandırayım?"
"Nedenini boş ver. Bilmen gerekmiyor. Boş ver."
"Niye? Beyazım diye mi?"
"Konuyu sen açtın, ben değil. Tamam mı?
Irk meselesini sen açtın" dedim.
"Madem açtın, konuşalım."
Beyaz bir arkadaşımı etnik restorana götürdüğümde
hep utanılacak laflar ediyorlar.
Her seferinde. Her zaman.
Ya yemeğin okunuşunu bilmiyorlar
ya rastgele söylüyorlar.
"Şunu alabilir miyim? Papadums."
"Şunları nasıl okuyorsunuz?"
"Şundan alayım ama baharatsız."
Git öl!
"Köri alabilir miyim, baharatsız?" Git öl!
Nasıl baharatsız köri isteyebilirsin?
Körinin tüm olayı bu.
Baharatsız köri istiyorsun.
Sushi restoranına gidip balığın az pişmesini istiyor musun?
"Baharat istemiyorum."
"Ataların baharat için milleti öldürdü!
Artık istemiyor musun?"
Sus ve baharatı ye Steve."
"Trevor, gerçekten niye böyle dedin bilmiyorum.
Tamam mı? Seni utandırmam. Köriyi bilirim."
"Bırak kalsın, hallederim" dedim.
"Bu konuda daha iyiyim."
Bana "Benden daha Hintli değilsin" dedi.
"Pardon ama ne?"
"Evet, benden daha Hintli değilsin."
"Kuch Kuch Hota Hai" dedim.
"O da ne?" "Kesinlikle" dedim.
"Bana böyle konuşma."
"Garson gelince sesini kes." "Sesimi kesmem" dedi.
"Kes sesini!" dedim. "Peki. Sen ver."
Garson geldi,
o güzel Hintli adam, güzel Hint kıyafetiyle
masamıza geldi.
Steve'i tanırım. Gözümün ucuyla
otoritemi sorguladığını görüyordum.
İşte o an Trudeau gibi oldum.
Biraz fazla heyecanlandım.
Onları tanıdığımı göstermeliydim.
Garson gelince onu susturdum.
Bir anda, "İyi akşamlar" dedim.
"Tüm masa için sipariş vereceğim.
Üç adet sarımsaklı rulo naan alabilir miyiz?
Üç de rumali rotis alacağız.
Bir adet shahi paneer, bir de palak paneer.
Hatta bir de rogan josh. Kuzu eti tabii.
Beyaz arkadaşlarım için bir de tereyağlı tavuk alabilir miyiz?
Ve üç tane de samosa
ve içecek olarak da üç mango lassi.
Çok teşekkürler."
Başardım.
Hissedebiliyordum.
Herkes hissediyordu.
Bir şeyler hissediyorlardı.
Çünkü herkes sus pus oldu.
Garson bana öylece baktı.
İlk önce etkilendiğini düşündüm. Sonra fark ettim ki kafası karıştı.
Hintli adam bana doğru eğildi,
gözlerimin içine bakıp dedi ki:
"Pardon efendim, tekrarlar mısınız?
Dediklerinizi anlamıyorum. Biraz aksanınız var."
"Yok artık!" dedim.
"Adam İskoç!"
Yani tabii ki İskoç. İskoçya'dayız.
İskoç… Ama Hintliye benziyor! Şaştım.
Çünkü mekân Hint restoranı. İnsanlar Hintli.
Duvarda Hint giysileri. Adam da Hintli.
Sakalı Hint ama sesi Shrek gibiydi.
Bunu beklemiyordum.
Ve beni anlamadı
çünkü çok Trudeau bir hâldeydim.
O kadar zorlamama gerek yoktu.
Sonra fark ettim ki
aksan dilime yapışmış.
Çünkü bu ırkçılık olurdu.
Yani şimdi
önümde İskoç-Hintli bir adam bana bakıyor.
Herkes sessiz ve şöyle dedi,
"Sorun olmazsa dostum, biraz daha yavaş söyler misin?
Dediklerini duymadım."
"Hepsini tekrar söylememi mi istiyorsun?"
"Evet, sorun yoksa. Ne zaman isterseniz hazırım."
"Aslında masadaki herkes kendi siparişini kendi verebilir.
Analık yapmaya gerek yok.
Herkes kendi siparişini versin.
Oradan başlayabiliriz, tamam mı?"
Steve, "Çok isterdim
ama birini gücendirmekten korkuyorum" dedi.
"Bence bu arkadaş, hepimiz için söylesin. Lütfen Trevor, devam et.
Durma. Benden çok daha kültürlüsün."
"Hayır Steve, lütfen. Devam et. Ne istediğini biliyorsun."
"Hayır, seni gücendirmek istemem" dedi.
"İsteyeceğim son şey birinin kültürünü rencide etmek."
"Kimseyi rencide edemezsin. Burada hata olmaz, tamam mı?
Hepimiz arkadaşız.
Biri hata yaparsa unuturuz.
Hatta bugün ne olursa hepsini unutacağız, tamam mı?
Sipariş ver gitsin."
"Çok isterdim ama Trevor, lütfen devam et" dedi.
"Ver siparişi Steve" dedi. "Hayır Trevor."
"Siparişi versene lan!
Ver şu siparişi!"
Garson da "Kavga etmenize gerek yok.
Belli ki arkadaşın rahat hissetmiyor.
Değil mi? Onun siparişini sen ver" dedi.
"Evet, kesinlikle rahatsız."
"Pekâlâ, öyleyse lütfen…
Üç adet rumali rotis ve…
Üç sarımsaklı naan,
bir shahi paneer, bir palak paneer
ve bir de kuzu rogan josh alabilir miyiz?
Ayrıca bir tane de tereyağlı tavuk"
"Beyaz arkadaşlarınız için mi?"
"Herkes için.
Herkes baharatlı köri sevecek diye bir şey yok.
Fark etmez, önemli olan bir arada olmak.
Bunda yanlış yok."
"Çok anlayışlısın Trevor."
"Evet, öyleyim.
Ayrıca lütfen…"
"Açmayacak mısın?"
"Hayır, sonra arasınlar."
Garson da "Garip oldu. Telefonu aç, beklerim" dedi.
"Tamam."
"Alo?
Evet, ben Trevor. Nasıl yardımcı olabilirim?
Evet, hayır aynı kişi. Sadede gelir misiniz?
Şu an konuşamıyorum. Lütfen…
Ne istiyorsun? Söyle. Çok konuşamam. Lütfen…
Hayır, sesimde bir şey yok. Lütfen sadece…
Hayır, her şey yolunda. Kaçırılmadım. Hayır.
Kaçırılmadım. Her şey yolunda.
Bu gizli bir mesaj değil. Ne istiyorsun?
Hayır, sonra konuşabiliriz.
Hayır, evet. Sesim bazen böyle çıkar. Merak etme.
Sadece… Hayır, bence sesimi biliyorum.
Sesimi tanıyorum.
Hayatım boyunca kendimdim, tamam mı?
Tamam, güzel. Sonra konuşalım.
Tamam, ben de seni seviyorum anne. Güle güle."
Hayatımda yediğim en garip yemekti.
Zar zor iki lokma yedim.
Öylece oturup hayatımı düşündüm.
Sonunda gitmek için ayaklandık.
Steve'in ağzı kulaklarındaydı.
Önümde yürüyorlardı
ve ben restorandan çıkarken garson bize el sallıyordu.
"İyi geceler, iyi eğlenceler!" dedi.
Biz de el salladık. "Pardon, gitmeden önce…" dedi.
"Sen Trevor Noah değil misin?"
"Komedyen, değil mi?"
"Evet, neden?" dedim.
Şöyle dedi, "Çünkü…
Seni kandırdım Trevor!
Seni resmen kandırdım Trevor!"
"Bekle, ne?"
"Dur, sen Hintli misin?" "Tabii ki Hintliyim!
Tabii ki! Buradaki herkes Hintli!
Nasıl da kandırdım?"
"Anlamadım" dedim. "Anlamadın mı?" dedi.
"İçeri girdiğinde 'Trevor Noah geliyor' dedim.
Aksanlı konuşmaya başladın. Ben de aksan yapayım dedim.
Sen aksan yaptıkça ben de aksan yaptım.
Sonra aksan yaptın. Şaka yaptın, ben de yaptım.
Şaka sever misin?" "Şakanı sevmedim!" dedim.
"Linç edileceğimi düşündüm! Farkında mısın?"
"Harikaydı. Öyle terledin ki! Köriden değildi herhâlde" dedi.
"Çok komikti Trevor!"
"Değildi. Arkadaşlarım dalga geçti."
"Biliyorum." "Korktum. Neden böyle yaptın?"
"Çünkü başkalarının ızdırap ve acısından büyük zevk alıyorum.
Schadenfreude deniyor."
Toronto!
Harikaydınız. Geldiğiniz için çok teşekkürler!
Hepinizi seviyorum. İyi geceler!
Sizi çok seviyorum. İyi geceler millet!
Alt yazı çevirisi: Evrenyanki