Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX I TYLER PERRY STUDIOS PREZENTUJĄ
- Madeo! Nie uwierzysz. - Tak.
Nie uwierzysz.
- Zobacz, co robi Brown. - Co robi?
Szykuje się do spalenia całej dzielnicy.
Powiedz mu, że dał za dużo podpałki.
Co z nim nie tak?
Nie wyjdę tam.
Rozpęta chemiczny pożar. Myślisz, że chcę tam być?
Przeżyłem to w 1972, gdy byłem na platformie.
Przypiekło mi gonady.
Jeśli zjara cały dom, gdzie się podziejesz?
Pod tą wielką kiecą z całą resztą robactwa.
Nie wiem, po kiego pozwalam ci tu mieszkać.
Bo cię nie stać, żeby mieszkać samej.
Założysz się?
Wsadziłabym cię do tej skrzyni na strychu,
zgniłbyś tam, a ZUS byłby mój,
zanim biali skumaliby, co się stało.
Masz rację. Wyjdę do niego.
No ja myślę.
W moim domu robisz, co ci każę.
A ja muszę siedzieć w garach jak jakaś Magda Gessler albo ktoś.
- Brown? - Hę?
- Co robisz? - Rozpalam ogień.
Robię na bogato, by uczcić koniec studiów mojego prawnuka.
Trzeba dużego ognia, żeby uwędzić żeberka.
Zaraz zwędzisz samego siebie.
Nie, Joe. Tak robisz…
Tak robisz grillowane mięso. Robiłeś to kiedykolwiek?
Musisz rozpalić ogień jak w hucie.
- Tak to się robi. - Brown, przygotuj się…
Nie na buty.
Jeszcze benzyna. Oszalałeś.
Tak to się robi. Jak nie pomagasz, idź do domu.
Już dobrze. Pomogę ci.
- Masz zapałki? - Tak. Trzymaj.
- Dziękuję. - Prośba.
- Co? - Alleluja.
- Zapalisz, jak wejdę.
- Dobrze. - Proszę.
- Dawaj. - Okej.
Tak się robi mięso. Dym musi być mokry.
Poczuj to na palcu, Joe. Dobra. Jeszcze trochę.
Muszę cię o coś spytać.
Wiem, że chcesz grillowane żeberka
i wszystko grillowane na imprezę tego chłopaka,
ale masz miejsce na pieczonego faceta?
- Co? - On zaraz…
Co u licha?
A nie mówiłem? Pali się.
O tak. Pali się.
Co u licha? Hej, chłopie.
Ten skurwiel naprawdę się pali.
On się pali.
Co ci odwaliło?
Cholera.
Palę się!
Moment. Już idę.
Ugaszę go.
Co u licha?
Mówiłem, durniu, żebyś nie przesadzał z podpałką.
- Brown? Do licha. - Przynieś wodę! Pomóż mi!
Do licha!
- Pomocy, płonę! - Spali mi moje drzewo.
Martwisz się o drzewo?
Niech ktoś mnie ugasi!
Złap go.
- Łap go. - Mam ogień.
- Przewróć go. - Cholera, rozumiem.
Pomocy!
Joe!
Pomocy!
Kupisz mi nowe drzewko.
Nikt ci nie kupi drzewka. Ja się palę.
Byle nie zrobił ci się bliznowiec.
Dopiero co je posadziłam.
Cholera! Będę musiała zapłacić za wodę.
Siedź cicho. Do licha.
Pomocy!
Na pomoc!
Podnieś go.
- Dasz wiarę, że kończymy szkołę? - Tak, stary. To był kawał dobrej roboty.
Dałeś czadu.
Ty też.
Ale to ty wygłosisz mowę końcową.
To prawda.
Pojedźmy już do twojej prababci.
Po co ten pośpiech? Przecież…
Kolacja dopiero o siódmej. Zdążymy. Będzie super.
Nie wiem, co to pośpiech, ale wiem, skąd to opóźnienie.
- Nie chcesz się im tłumaczyć. - No nie.
Nie chcę cię zmuszać, ale mamy 2021 rok.
Zaraz dyplomy. Muszą wiedzieć.
Wiem, stary. Tylko że…
Zrozum, moja rodzina jest dziwna.
Tak jak moja.
Ojciec z Indii Zachodnich, matka Irlandka,
ja dorastałem w Holandii aż do śmierci taty.
Ponieważ mama zmarła wcześniej,
zamieszkałem u praciotki w Irlandii,
aż pojawiłem się tu, na czarnej uczelni.
To kto tu ma dziwną rodzinę?
- Jasne. - Davi mistrz.
- Wygrałeś. Racja. - Dziękuję.
Chętnie ich kiedyś poznam.
Nie śpieszmy się z tym.
To tylko ja mam się konfrontować ze swoją rodziną?
- Dobrze to… - Nie, to zupełnie co innego.
Okej.
Twoja mama jest otwarta, więc ona to zrozumie.
- Ale nie mój tata. - Do diabła z twoim tatą.
Czemu aż tak nienawidzisz mojego ojca?
Serio pytasz? Po wszystkim, co wam zrobił?
Właśnie dlatego nic więcej ci nie powiem.
Za dużo pamiętasz.
Słuchaj, on też tam dzisiaj będzie.
Więc cokolwiek zrobisz, nie wdawaj się z nim w dyskusję.
W porządku? Dobra?
- Strasznie dziś gorąco. - Ja byłem gorętszy.
- Ty? - Nie uwierzysz, co się stało.
Brown próbował wrzucić nas i to wszystko na ruszt.
- Wujku! - Co? Cholera.
Nie chcę iść do piekła.
Do licha, nie chcę.
Rozpalałem ogień, aby upiec na grillu moje sławne kurczaki,
aż nagle mnie olśniło.
- Co? - Żal mi tych kurczaków.
- Żal mi. - Co ty wygadujesz?
Podpalił się.
Przechodzi na ciemną stronę. Zero kurczaków.
- Ale… - Dolał benzyny.
- Co? - Wszystko wlał.
To miało być coś wielkiego, Joe.
- Chwilunia. - Wielka to była twoja dupa w ogniu.
- Dobrze się czujesz? - Tak. Dziękuję, że pytasz.
Mam się dobrze, tylko trochę dokucza mi kolano.
Pytałam pana Browna. Wszystko okej?
I tak, i nie. Nie czuję się dobrze. Jakbym trafił do piekła.
- Do… - Tak, do piekła i była tam Madea.
Powiedziałem jej: „To nie jest miejsce dla mnie”.
Trzymaj.
Teraz dopiero dajesz mu wodę.
Zamknij się, do licha.
Już się spaliłem.
- Coro, jak się masz? - Zabierzesz tę torbę?
Podoba mi się ta zielona sukienka. Niczego nie biorę.
Madeo, weź tę torbę.
Wyglądam jak odźwierna?
Raczej jak dwie lub trzy odźwierne.
- Kilka odźwiernych. - Możecie…
Jak koń pociągowy.
Jeszcze coś powiedz. Zamknij się, póki żyjesz.
Milcz, póki masz jaja. Bo wsadzę je do jajowaru.
- O Boże. - Joe.
Kupiłam wszystko, czego potrzebujemy.
Mogłabyś wziąć torbę. Jechałam przez całe miasto.
Wiem, że jechałaś.
Zawsze gdy idę do sklepu, coś się pali
albo ktoś protestuje.
Dziwne, że nie spalili całej dzielnicy.
Na nic nam sklep.
Wszystko musimy spalić.
Jaki sens ma palenie wszystkiego tylko dlatego, że jesteś rozżalony?
Jaki sens ma to, co policja robi czarnym?
- Spalić wszystko. - Walnę go.
Cieszę się, że nie spalili kościoła, bo jest tuż obok.
Zgadza się. Dzięki Bogu, że kościół nie spłonął.
- Allelujer. - Tak.
- Allelujer. - Tak!
Dzięki Bogu kościół nie spłonął.
Cieszę się, że bronisz kościoła.
- Tak. - Bosko.
- Kościół mnie nie obchodzi. - Co?
Obok jest mój monopolowy.
Bardziej boisz się o ten sklep niż o kościół? To złe.
To nic złego. Wytłumaczę ci.
Jezus, nasz Pan Wszechmogący… Potrafi zamienić wodę w wino.
Prawda.
Wino jest w monopolowym.
Nie pochwalimy Go?
Co? Przestań się wygłupiać. Trzeba przygotować kolację.
Nie trzeba.
Idziemy dziś do Red Lobstera, a jutro na grilla.
Lubię Red Lobstera. Ja i B ciągle tam chodzimy.
B? Kim jest B?
Nie przejmuj się tym.
Daj to. Chodźmy do domu.
Ja przyciągam owady czy Mabel?
Przestaniesz? Wyciągnijcie rzeczy z auta.
- Weźcie rzeczy z auta. - Słusznie.
Chodź. Zaczniemy robić.
Dobrze.
Szybko. Dajcie tu…
Panie Brown, co pan ma z tyłu?
Widać panu tyłek.
A myślałem, że to wiatr.
To się stało, gdy płonąłem. Widać coś?
Wszystko.
Widać coś?
Tak. Zakryj się.
Jesteś cały owłosiony. Ogól się.
- Widać? - Wyglądasz od tyłu jak pawian.
- Widać? - Litości.
Tak, widać. Wygląda okropnie.
Nie wiem, skąd wzięła te krzesła w aucie.
- Z kościoła. - Weź to.
Wezmę siatki.
Zaniosę je na podwórko.
Dobra. Joe, czemu nie powiedziałeś, że mam tyłek na wierzchu?
Próbowałem nie patrzeć na te hemoroidy…
Okej.
W sumie zaliczyło się kilka z hemoroidami.
Co się tak wypinasz…
Próbuję to podnieść.
Przez ciebie zaraz się porzygam.
- Weź i postaw te krzesła. - Przesuń je. Nie mogę na ciebie patrzeć.
- Ale ty nie… - Ciii.
- Co? - Cicho.
- Pachnie Luizjaną. Co gotujecie? - Hej.
- Cześć, skarbie. Jak leci? - Dobrze.
Cześć, mam na imię Joe. Jestem spod znaku Koziorożca.
- Jestem pan Brown. Jestem… - Dupkiem.
- Lwem. - Jest Lwem.
Jak się macie, panie Brown i panie Joe?
Moment, znasz moje imię?
No jasne.
Tak, to jest Sylvia.
Racja. Wybacz. Pamiętam, Coachella albo…
- Nie. - A nie. Superbowl?
Weekend Gwiazd.
- Seksowna. Jak ci na imię? - Niedobrze mi.
- Joe. - Gdybym…
był lustrem,
patrzyłbym na siebie w tobie.
- On tak na serio? - Mógłbyś przestać.
- Joe. - Hę?
To twoja stryjeczna wnuczka.
Twoja krewna.
„Stryjeczna wnuczka?” Co u licha?
Jestem z Alabamy. Liczy się tylko córka i tyle.
Jak dojdziesz do kuzynki, to jesteś dobry.
Joe, to niedorzeczne.
- Właźcie już. - Kazirodztwo nie jest dla mnie.
- To pa. - Pa-trzeć też na ciebie.
Wejdź teraz. Wejdź tam.
A niech to, ależ ty chodzisz…
Do diabła, Brown! Cholera!
Co?
Do cholery.
- Hej! - Popatrz na nią.
- Spójrz na to. - Hej, skarbie. Jak tam?
- Cześć, mamusiu! - Cześć.
Siadaj, Sylvio.
Dziękuję.
Świetnie obie wyglądacie.
Przyjechałyście razem?
Tak. Mówiłam, że dam sobie radę, ale nalegała, by mnie odebrać.
Nie powinnaś jeździć sama starym autem.
Dzięki.
Jak słodko.
- Grunt to dobra przyjaciółka… - Fakt.
Taka, co dba o ciebie.
- To miłe. - Dzięki, że mogę tu zostać.
Bardzo proszę.
Jesteś tu mile widziana w dzień i w nocy.
Byle nie za długo. Wyjeżdżasz po ceremonii, prawda?
- Tak. - Dobrze. Od razu, prawda?
- Potem wracacie do domu. - Madeo!
Jest Ellie?
Dzwoniła i powiedziała, że jedzie,
ale dopiero co skończyła służbę.
Boję się o moją siostrę. Jest gliną w tych trudnych czasach.
Ja też, skarbie. Martwię się o nią.
- A co mnie martwi? - Co?
- Że się tu zjawi. - Dlaczego?
Przez te wszystkie nakazy, które dostaję.
Powiem jej: „Kochanie, stój.
Przytul się, ale bez rewizji”.
Wiem, że to twoja córka, ale, Boże, zlituj się.
- Troszczy się o ciebie. - Nie. Mam za dużo nakazów.
Sylvia jest prawniczką. Może ci pomóc.
Jasne.
Brown też chciał pomóc, a w sądzie
powiedzieli, że mam zapłacić… Jak to nazwali? Grzywnę.
- Grzywnę. - Och.
Mam zapłacić grzywnę za prawo jazdy,
żeby ubezpieczyć auto?
Zaraz jak je kupiłam?
Nie ma mowy, nie zapłacę…
Nie płacimy żadnych grzywien.
Niech mnie najpierw złapią.
Jesteś na to za stara.
Czasem trzeba poczuć dreszczyk emocji. Robić szalone rzeczy.
Nie chcę być stara.
- Uciekając policji, czuję się młoda. - Co?
- Tak. - To twój sekret?
- Dzięki temu moje serce jest silne. - Nie słuchaj jej.
Musisz ciągle być taka.
- Źle mnie uczyłaś. - Nie słuchaj.
- Wystarczą nakazy i tenisówki. - Tak.
Nie, ale dzwoniłam do Tima. Mówił, że też jest w drodze.
Tak, mój wnuczek.
Moje dziecko zostało absolwentem. Dasz wiarę?
Chce coś oświadczyć rodzinie, więc…
- Co to może być? - Nie mam pojęcia, ale…
Na pewno coś dobrego. Tim to świetny dzieciak.
- Jego mama odwaliła dobrą robotę. - O tak.
Pomimo tatusia.
Nic o nim nie mów.
À propos, jak się miewasz po rozwodzie?
Panie litościwy.
Tak. Wiemy, że było źle.
- W porządku. - Dobrze.
- Na pewno? - Tak.
Bo po rozwodzie naprawdę źle wyglądałaś.
- Madeo! - Co? Po prostu źle wyglądała.
Wiemy, że było źle.
Wszystko w porządku. Naprawdę.
Sylvia mnie reprezentowała,
a bez niej nie wiem, jak bym sobie poradziła.
Żałuję, że nie wywalczyłam więcej, ale…
Mówiłam, że nic nie wskóra przy tobie.
O co ci chodzi?
Jak ma coś wskórać, mieszając w to sąd?
Oni ci mówią, co i jak masz robić.
Jak sędzia może ocenić, co masz robić, a czego nie?
Do licha z sędzią. To nie dla mnie.
Załatwiłabym ci połowę wszystkiego.
Połowę kanapy… Spytaj kogoś…
W 2004 wykorzystałam piłę łańcuchową…
- Popytaj ludzi. - Wiem.
Można legalnie, można po twojemu.
Zgadza się.
Dokładnie. Nie rób jak ona.
Wygląda, że ten rozwód cię nie dotknął.
- Cieszę się. - Niewzruszona.
- Dzięki temu tak dobrze wyglądasz. - Nie.
- Dobrze wygląda. - Nie.
- Co? - Dobrze wyglądasz, ale…
Co?
Jak ktoś się rozwodzi, przechodzi przez ciężki okres
i nagle wygląda tak dobrze, zwykle ma coś na oku.
Żeby zapomnieć o byłym, rozwiera nogi przed nowym.
Madeo!
Mogę mówić, co chcę.
Przy całej kasie, jaką wydałam na studia jej syna.
„Całej kasie?”
Tak, wydałam…
Co? Ile to kosztowało? Muszę to zsumować.
Proszę, zsumuj.
Wydałam 37,95 dolarów, aby pomóc chłopakowi skończyć szkołę.
Co ty nie powiesz?
Nieważne skąd kasa, lecz jak zarobiona.
- No tak. - Dajcie spokój.
Przygotujmy się na jutro.
Siedź tutaj i pięknie wyglądaj. Rób pomidory.
- Pomóż mamie. - Pokroję je.
Zajmij się nimi.
- Masz rację. - Pokroję pomidory.
- Hej. - Hej!
Hej.
- Hej, mamo. - Kochanie.
Tim. Cześć, Davi.
- Spójrz na nich. - Jak leci?
- Hej. - Jak dobrze cię widzieć.
Patrzcie na niego.
- Jak miło. - Chodź.
- Jak się masz, skarbie? - Cześć.
- Hej. - Cześć, mamo.
Dobrze wyglądają.
Moje dziecko. Absolwent.
Zrób im zdjęcie.
- A niech to. - Świetnie.
Prymus.
Tak!
Cieszę się, że tu jesteś, Sylvio.
Dzięki za to, co dla niej zrobiłaś.
Przestaniecie? Nie musicie mi wszyscy ciągle dziękować.
Ale ja chcę.
Jestem z ciebie taka dumna.
Tyle wydaliśmy na twoją edukację.
- Obyś do czegoś doszedł. - Dojdę. Obiecuję.
Oby.
Wierzę ci.
Pamiętacie Daviego?
- Ma na imię Davi? - Tak.
Nazywałam go Davey. Przepraszam.
- Miło panią widzieć. - I wzajemnie.
Mam pytanie.
- Co? - Skąd tu tyle czarnuchów?
- Morderstwo? - Nie…
Idźcie sobie.
Joe, licz się ze słowami. Skończyliście już na zewnątrz?
Zrobiłem, co mogłem. Nie mogłem patrzeć na tyłek Browna.
Odesłałem go.
Poszedł do domu zmyć sadzę z tyłka.
Chyba sadzę.
Nie wiem, czy to była sadza.
Znam go od dawna. Nie bez powodu nazywają go Brown.
Boże!
O Boże.
Cześć, wujku Joe.
Przyszłaś tu w tym mundurze?
Może nosić mundur, jeśli chce.
Jest policjantką, a ja jestem z niej dumna.
Dziękuję, mamo.
Bardzo proszę.
Wszyscy dojeżdżają do końca ulicy,
ale przez ciebie zawracają.
Tak robią. Wycofują się, gdy tylko zobaczą radiowóz.
Ścinają latarnie. Wszystko, byle uciec. Wiem coś o tym.
Zdejmij ten mundur i zabierz radiowóz,
zanim wszyscy w dzielnicy zaczną się zabijać.
- Wynoś się stąd. - Nie ruszam się stąd, wujku.
Jeśli mój diler nie dowiezie mi trawki, będziemy mieć kłopoty.
Wpadnie Freddy? Niech mi przywiezie cztery…
Powiem później.
Musisz zabrać radiowóz.
Mogę cię aresztować.
- Złożę skargę komuś wyżej. - Z jakiej racji?
Naruszenie moich praw obywatelskich w dniu 6 stycznia.
- Że mogę palić zioło, jeśli jest dobre. - Co?
- Zapraszam tego dilera do siebie. - Po co?
- Przyprowadź go. - Nie gróź mojemu dilerowi.
- Pokażę ci, co… - Grozisz mojemu dilerowi?
Wujku Joe, przegrałbyś. Zioło jest nielegalne.
Mam repetę.
Chyba chodziło ci o receptę, prawda?
- Prawda. - Kim on jest, do cholery?
To Tim.
Na jego cześć tu jesteśmy.
Nie zmienisz go. Jest głupi.
Wiem, co mówię. Nie obchodzi mnie, że masz wykształcenie.
Wiem, co mówię. Mam repetę.
Jestem prymusem.
Przymuś swoją dupę do wyjścia, zanim cię wykopię.
Co się z tobą dzieje?
Zabieraj ten swój przeklęty samochód.
Nie zabiorę. I powiedz swojemu dilerowi, by do mnie wpadł.
Wiesz, co zrobię?
Policzę jointy i zobaczę, czy mi czasem nie starczy.
- Wtedy będziemy mieli problem. - Wiesz co?
Przebiorę się, zanim będę musiała kogoś aresztować.
Wybacz.
- A więc to mój wujek Joe. - Widzę.
Chodź, zobaczysz coś. Wujku Joe?
Jak leci?
Średnio. Jaja nie działają, choć próbują.
Czasem je dla niej trochę rozruszam.
Nie musiałeś mi tego mówić.
To po co pytałeś?
Słuszna uwaga.
- Mój przyjaciel, Davi. - Dzień dobry.
Precz z ręką. Nie słyszałeś o COVID-1920?
Ostrzegałem cię.
Czemu tak śmiesznie mówisz?
Jestem z Europy.
Z Europy? Dlatego masz takie obcisłe spodnie?
Synu, wszystko ci się odciska.
- Tak się nosi nasze pokolenie. - Wasze pokolenie. Rozumiem.
Twoje pokolenie zamienia jaja na jajecznicę w proszku.
Kiedyś mieliśmy jaja, jądra, wory.
Teraz każdy ma tylko proszek. Jaj nie macie.
Wszyscy się obudzili. Lepiej idźcie spać.
Dobrze. Dasz już spokój mojemu współlokatorowi?
Ach, to… On jest twoim współlokatorem?
- Tak. - Mieszkamy razem na kampusie.
Wujek Peaches też mieszkał na kamperze.
Przez 40 lat dzielił pokój z kolesiem.
Nosił obcisłe spodnie. Wszystko było mu widać.
Joe, zostaw dzieci w spokoju.
Wnieście mamie torby na górę.
Zostawcie tego głupca.
- Weźcie torby na górę. - Tak jest.
- Dobrze. - Na górę.
Uważajcie na siebie.
Uważajcie na paznokcie.
Nie napinajcie krocza.
Co z nimi nie tak?
Hej tam!
Tutaj, Bam.
Cześć wszystkim.
- Dobrze cię widzieć. - Hej!
Ciebie też. Usiądę. Wszystko mnie boli.
- Siadaj. - Dziękuję za przyjście, ciociu Bam!
Dziękuję za zaproszenie. Zostajemy tu?
- To tu usiądę. - Trzymaj się.
Tak!
Wiedziałam, że tu będzie.
- Spójrz na siebie. - Cześć, ciociu.
- Wciąż ładna. Tak, wciąż jesteś ładna. - Tak!
I nadal sprośna.
- I tak dobrze się nosisz! - Dziękuję.
Każda z was jest ładna.
- Nawet twoja mama była ładna. - Tak, ale była dziwką.
- Była. - Tak tylko mówię. To nie moja sprawa.
Ktoś tu zaprosił mężczyznę.
Z którym się spotykasz?
Nie, za nowy, by go zaprosić.
Nie mówię o sobie. Mówię o Laurze.
- Spotykasz się z kimś? - Nie, ona mówi o Richardzie.
Co? Uspokój się.
Wróciliście do siebie?
Absolutnie nie.
- Ale to ojciec Tima. - Prawda.
Tim chciał go tutaj i się zgodziłam.
Może ktoś by mnie zapytał o zgodę?
- To mój dom. - Madeo…
Masz zamiar go wpuścić?
Zostawił cię bez grosza. A ja musiałam się tobą zajmować.
Dałam ci 37 dolarów na szkołę Tima.
Ma tu być, mimo że nic nie pomógł?
- Madeo… - Niech się trzyma z daleka.
Trzymajcie go z dala ode mnie. Tylko tyle.
Przepraszam.
Tak.
Myślałam, że jesteś zmęczona.
Cicho.
- Timie? - Hę?
Timie…
Kto to jest? Wygląda jak ciacho.
- Bam. - Ciocia Bam.
Dajcie mi spokój. Wiecie, że lubię młodziaków.
- Jestem Davi. - Ty…
I to Francuz.
- Co? - Davi.
Irlandczyk i Holender.
Profesorze Holender. Bądź moim talizmanem.
- Bam. - A ja będę twoją dużą Holenderką.
Kto zostawił otwartą bramę?
Joe.
Najgorszy tekst, jaki słyszałem. A to niby ja mam kiepskie.
Uważaj na nią.
Nieważne. Nie musicie uważać.
Mniejsza z tym.
- Wujku! - Dobrze. Chodź.
Zamykać te cholerne drzwi! Wszystko muszę robić.
Wychodząc z domu, zamykajcie drzwi!
Cicho bądź. Nie płacisz rachunków.
Śmiało.
- Niedługo będzie kolacja. Dobrze? - Dobrze.
No to do zobaczenia.
Dokąd idziesz?
Idę ku mojej przyszłości.
Cóż.
„Ku przyszłości?”
Zostaw ją. Jest naćpana.
- Nie mam na to czasu. - Co?
Co się tak na mnie gapicie?
Timie?
- Kto to jest? - Timie?
- O Boże. - Ciocia?
- Och. - Hej.
- Timie. - Hej.
Timie, gratuluję. To dla ciebie.
Dziękuję.
Tam nie ma pieniędzy.
Otworzył, jakby była w niej kasa, nie?
Byłem gotowy.
Gdybym mogła, sama bym się tam wsadziła w prezencie.
Nie byłabyś w stanie wsadzić się na furgonetkę.
Zapytaj tatę, co potrafię.
Wiedziałby. Mój tatuś był alfonsem.
Co tak mrugasz oczami i poprawiasz włosy?
Bam, szkoda zachodu.
Usuwam cię. Bądź cicho.
Cicho, hejterze.
Myślicie, że się tu zmieszczę?
Chyba tak.
- Popatrzmy. - Tak.
Może mi się uda. Postawię to tutaj.
No dobrze.
- Spójrz. - No tak.
Udało się.
Wcisnęłam się, co nie?
Jak jabłko próbujące przebić się przez ucho igielne.
Nie siedźcie tak. Szeroko nogi.
Szeroko. Wpuście tu powietrze.
Przewietrzcie tu.
- Och. - Co jest?
Gdybym tylko była pięć lat starsza…
O czym ty mówisz?
Wtedy dostanę podwójną emeryturę.
Co?
Bo, pracując na poczcie, lizałam znaczki.
Cholera.
A w Centrum Imprez dmuchałam balony.
Przez dziesięć lat lizałam i dmuchałam.
Lizałam i dmuchałam.
- I jestem w tym dobra. - Okej.
Nie wiem, czemu się podnieciłem. Mam ochotę wysłać list.
No dobrze.
Oszczędzę ci sporo czasu.
Razem mieszkają.
Jesteście współlokatorami?
- Tak. - To tylko współlokatorzy.
- Bam? - Hę?
Pamiętasz, jak Peaches i Harold mieszkali razem przez 40 lat?
Och.
Pamiętasz, jak ci to mówiłem? Chciałaś kupić tego garbusa.
Tak.
„Nie bierz, bo silnik jest z tyłu.
To stamtąd pochodzi cała moc”. Z tyłu.
Prawda.
- No dobrze. - Przepraszam.
- Dobrze. - Tak.
- Wracam na tył domu. - Tak.
- Tak. Pójdę już. - Dziękuję za kartkę.
- Dobrze. - Wiemy!
- Joe. - Tak?
Powodzenia.
Nie mam im nic do powiedzenia.
Na co się gapicie?
- Po prostu… - Tak.
- No dobrze. - No dobrze.
Świetnie. Dam wam lekcję życia.
Rano wzejdzie słońce,
a jeśli nie,
umarliście.
Proszę bardzo. To wszystko.
Oto moja rodzina.
No tak.
Na Boga, mamo, nie rób nam wstydu.
Ja?
Mówię serio.
Nie będę.
Zapukaj do drzwi.
Przepraszam.
Niech żyje Wakanda!
- Kim ona jest? - Prawda.
- Hej! - Hej!
Jestem Cathy Brown. To moja matka, Agnes.
- Witajcie. - Witam wszystkich.
Momencik. Dokąd to?
- Co jest? - Właśnie weszły. Nie wiem.
Miło mi.
Kogo do diabła wpuściłaś do mojego domu?
To spis ludności?
Nie.
„Spis ludności”?
Jesteś wielka.
- Co? - Mamo!
Tylko mówię. Jest wielka, naprawdę wielka.
Tam wysoko powietrze rzadkie?
Kto to jest, do cholery? Czy ktoś mi powie?
Jak mogę pomóc?
Chciałyśmy zaskoczyć…
- Davi! - Kuzynka Cathy!
I Agnes.
- Co wy tu robicie? - Przyjechałyśmy na zakończenie szkoły.
Musiałyśmy. Ze względu na twojego dziadka.
Co za niespodzianka.
Niespodzianka.
Super…
Nie chciałam jej upuścić i połamać kości.
W porządku.
- Madeo! - Co? Była ciężka. Cholera.
- Skąd wiedziałaś, że tu jestem? - Dlatego tak cię wypytywałam.
Naprawdę? Niczego nie podejrzewałeś?
- Przyleciałyśmy aż z Dublina. - Co powiedziała?
Włocholotem.
- Tak. - Włocholotem?
- Co to? - Nie wiem.
Ty jesteś Tim.
- Tak. - Cześć.
- Miło mi poznać. - Davi opowiadał nam o tobie.
- Mnie również. - Tak, mówiłem. A to jego rodzina.
Miło mi.
Czemu wyglądacie jak smutne majtuchy?
Co? Dobrze wiem, co powiedziała.
Słyszałam. Co powiedziała?
Momencik!
Coś ty powiedziała?
- Nazwała nas smutnymi czarnuchami. - Coś nie tak?
Jak byś nie wiedziała, co powiedziałaś.
Coś tu nie gra.
Mówiła „majtuchy”.
- Powiedziała, że jesteśmy na c. - O nie.
Nie powiedziała tego.
Nie mów, że nie słyszałem tego.
Mówiła, że jesteśmy smutnymi czarnuchami.
- Nie. „Majtuchy”. M-A. "Majtuchy" - Tak.
Nie nazywaj nas czarnuchami.
Chwila, to „majtuchy”. To bielizna.
Tak. Majtuchy. To są majtki.
Och!
Ale mi pokazała.
Prawie się podnieciłem.
- Jak to wyglądało? - Jak majtki.
Nie goli się.
Czarny to czarny. Całkowicie czarny.
Czarna. Zły glina.
Nie było okazji się przygotować.
Jest jak zniszczony materac. Przepraszam.
Powiedz to. Majtki czy coś.
To nie są majtki. To wielkie gacie.
To tylko różnica językowa. To wszystko.
Ta „różnica językowa” prawie cię zabiła. Uważaj.
- Lepiej tego nie powtarzaj. - Ja…
- Nie będzie. Tak, mamo? - Oby nie, Cathy.
- Czy jak ci tam. - Nie. Przepraszam.
Wszystko wyjaśnione.
Czy to jasne?
Czy to naprawdę jasne?
Jasne. To jasne, wujku Joe. To pomyłka.
Wciąż czuję się urażony tym, że zostałem nazwany czarnuchem.
Spokojnie, wujku.
Mieliśmy zabrać chłopców na kolację do Red Lobstera.
Chodźcie z nami.
Coro, czekaj.
Mam usiąść przy stole z białymi z Europeo?
Mam tam siedzieć z policjantką z policeo?
Nie, wolnego!
Nie!
- Padło „niewolnego”. - Przepraszam.
Czemu mówi „niewolniczego”?
Zebraliśmy się tu, by uczcić jego zakończenie szkoły.
- Jutro będzie rasowym młodzieńcem. - Nazwała go rasowym.
Nazwała go rasowym.
W życiu!
- Uważaj na ciśnienie! - Wychodzę.
Będę reprezentantem. Ubiorę się cały na czarno.
Założę wszystkie moje czarne rzeczy.
Możemy zatrzymać się w hotelu.
Nie. Madeo!
- Co? Dobra. W porządku. - Chcą…
Przyjechałyście aż z Iranu. Zostańcie i odpocznijcie.
Z Irlandii.
Będzie mnie teraz poprawiać?
Wiem, co powiedziałam. Z Iranu.
Powiedziałam to samo co ty. Nie wiesz, skąd jesteś?
- Jedziecie z nami? - Tak.
Dobrze. Okej. Idziemy.
Nie próbuj mnie poprawiać, gdy mam rację.
- Widzimy się. - Tak.
- Siedzę z przodu. - Jedziesz ze mną, ciociu Bam.
Czemu wygląda mi to na ostatnią wieczerzę?
Już idę.
Jak? Agnes?
Tak. Agnes Brown.
Och! Serio? Też jestem Brown.
- Naprawdę? - Tak.
Jesteś raczej czarny.
Mamusiu, to pan Brown.
Tak, jasne. Może jesteśmy spokrewnieni.
Przestań!
Spójrz na siebie. Wyglądasz jak ty.
Wygląda na to, że twoja ciotka Agnes i pan Brown się dogadują.
Na to wygląda.
Dobrze widzieć, że się dogadujecie.
Tak, Coro. Znam różne języki.
Mówię po wiejsku, tajsku, hebrajsku. W każdym języku.
Ona mówi po angielsku, panie Brown.
Większość czasu nie wiem, co mówi.
Patrzę i się śmieję. Nic nie rozumiem.
Patrz, Coro.
- Nie rozumiem ani słowa. - Wiem.
Mówi po angielsku?
Tak, ale musisz uważnie słuchać.
Tak, Cathy. Ale mówi za szybko.
- Mam niski cukier. - Sprawdzę, czy…
Spada mi cukier,
gdy się denerwuję.
Podaj mi torebkę Madei. Sprawdzę, czy ma cukier.
- Zwykle… - Nie dałam ci tego.
Dałaś. Zobaczę, czy ma słodkie.
Daj mi coś, Coro. Słabnę. Mdleję.
- Weź kilka. Szybko. - Okej. Dawaj.
- Zanim wróci z toalety. - Pośpiesz się.
Dobrze. Tak.
- Weź czekoladę. - Tak przed obiadem?
Tak. Pomoże ci oczyścić podtopienie.
Nie lubię pływać.
Miał na myśli podniebienie.
- Och. - Tak.
- Potrzebuję cholernego słownika. - Twoje słowa są w porządku.
Po prostu weź to. Teraz. Zjedz to.
- Szybko. - Dziękuję.
Tak. Coro, to jest chrupkie.
Smakuje ci?
- Co jest w środku? - Hę?
- W środku. Co to? - Orzeszki.
- Trafił ci się? - Zaraz mnie trafi.
- Dość! - Co on powiedział?
Nie wiem. Coś o swoich orzeszkach.
Podobno jedzą czekoladę przed obiadem. Chcesz trochę?
Nie, zrujnuje mi figurę.
Serio, Cathy, trochę na to za późno.
Panie. Długa kolejka do łazienki.
Cześć. Wszyscy tu są. Jak się macie?
O Panie! Długie kolejki w łazience.
- Wszystko w porządku? - Jak zawsze, Coro. Cholera.
Od lat tu jadam.
Pamiętasz, jak robiłam w Polu? Często tu bywałam.
Otarłam się o karierę w rugby. Też grałaś?
O nikogo się nie ocierałam. Byłam tylko…
Czarną wspierającą Bearsów.
Zaraz dźgnę czarnego skurwiela Saintsów.
Spróbuj coś powiedzieć.
Pracowałam w klubie zwanym Pole. Ze striptizem.
Jasne.
Nie przelewało mi się, ale dawałam radę. Dostawałam resztę.
Nie rzucali dolarami, ale miedziakami.
Obrywałam tymi ćwierćdolarówkami. Bolało, ale miałam kasę.
Było na rachunki.
Madeo, przyszliśmy tutaj na miłą kolację,
a ty chcesz opowiadać o striptizie?
- Dziwka też człowiek. - Co?
Red Lobster jest pełen dziwek. Nie wierzysz mi?
Biedak nie zasługuje na pipkę
Wiem, to prawda!
Same dziwki. Przy każdym stole.
Słyszałaś? To ich zawołanie. Wszystkie są Cardi B.
Jesteśmy w miłej restauracji. Nie rób tego.
Mamusia nie jest podlotkiem.
O nie. Znam temat.
- Puszczałaś się? - Na rowerze bez siodełka.
Nie gadaj!
To nie podlotek. To wielolot.
Tak, Joe.
Nie wiem, na co się gapicie. Reprezentuję.
Jeśli będę musiał usiąść przy tym stole z gliną
i z kimś, kto używa słowa na „cz”,
to będę reprezentował Black Lives Matter.
Będziemy protestować. Wszystko spalimy.
Serio?
Idź na całość. Wiesz, co się stanie?
Zaraz stracisz pracę.
Zaraz będzie remiks
- No i zaczyna się, wujku Joe. - Stracisz pracę
- I ty z nim? - Fajne.
Odciąć im finansowanie, pozbyć się policji.
Mówimy „odciąć finansowanie policji”,
ale to samo mówią przestępcy.
Dlatego jest coraz więcej przestępstw. Przemyśl to.
Nie znam odpowiedzi, ale wiem, że trzeba rozmawiać,
bo nie poprawi się, gdy wszyscy dokoła wrzeszczą i krzyczą.
Z moich podatków…
Joe, zapytam cię o coś. Kiedy ostatnio płaciłeś podatki?
Nie płacisz podatków.
Możemy odpuścić?
Chcesz, żeby doszło do bezprawia?
To ma mnie przestraszyć?
Wiem, co to bezprawie. Całe życie żyłem w bezprawiu.
Popatrz, z kim żyję. Moją siostrą.
- Bez stanika, poza prawem. - Bez prawa, stanika.
Te cycki nigdy nie dały się ogarnąć.
Cały czas wolno dyndają.
Mam wam współczuć? Nie.
Nie będę wam współczuł.
Robisz to, czego my mamy nie robić.
Nie chcesz, by mieli czarnych za przestępców,
a masz każdego policjanta za zabójcę?
- Madeo, przerwij to. - Spokojnie.
Klucze są tutaj. Spójrz.
Wezwij policję. Mój alarm samochodowy.
- Widzisz? - Chcesz policji?
Nieważne. Wyłączył się. Co mówiłem?
Zupełnie nic. Widzicie?
- Wściekasz się na policję. - Prawda.
Mówisz: „Nie rozumiem”, póki ktoś się nie włamie,
wtedy dzwonisz jako pierwszy.
- Idzie jedzenie. - Jedzonko.
- Wygląda nieźle. - Poproszę.
Niezłe.
- Spójrz na to. - Niezłe.
Owoce morza i mięso.
Nie mów jej, że cię wpuściłem.
To było smaczne.
- Niezłe. - Przepraszam za spóźnienie.
- Miło cię widzieć. - Kto go wpuścił?
- Ciebie też. - Jak leci?
Mój syn absolwent.
Przepraszam za spóźnienie. Nie zdążyłem na kolację. Byłem zajęty.
- W porządku. - Jestem.
Pamiętasz Daviego?
Jak leci?
Nawet nie uściśniesz mu ręki?
- Cześć, Richardzie. - Jak leci, Lauro?
To Agnes i Cathy. Rodzina Daviego z Irlandii.
- Przyleciały tutaj. - Jak tam?
Dobrze. Miło mi was poznać.
Joe go wpuścił.
- Dobrze. Uspokój się. - Joe to zrobił.
Niczego nie ukradł. Nie ma czego kraść.
O co chodzi? To są przedmioty kolekcjonerskie.
Pochodzą z całego świata w stanie Georgii.
- Tak. Z pchlego targu. - Lepiej, by nic do mnie nie mówił.
- Czy to Madea? - Tak.
- Nie idź tam. - Tato!
- Przywitam się. - Nie słuchasz?
- Idzie. - Nie słucha.
Jak leci?
- Pogadaj z kimś innym. Idź. - Hej, Madeo.
- Bam, powiem ci to raz. - Co?
- Unik. - Och!
- Hej, powiedziałem: „Cześć”. - To nie unik.
Madeo?
Wiem, że mnie słyszysz.
Madeo!
Mabel!
Co robisz?
Wiedziałam!
Kamalo, zrobiłem to.
Nie, Joe.
W moje skórzane spodnie. Prosto w moje spodnie.
Dobrze, że masz buty za kostkę.
Omal mnie nie wystraszyłaś na śmierć.
Zachowujecie się, jakby mnie nie zaatakował.
Zrobił to.
- Lepiej się stąd wynośmy. - Masz rację.
Napadł na mnie. Zamachnął się, mam siniaka.
Nie chciałem cię napaść. Witałem się.
„Hej” to tylko H, E i J.
Nie, na haju to ja byłam wcześniej,
ale teraz nie jestem.
Madeo, przepraszam. Ja…
Moja wina.
Miło było was poznać. Wracamy do hotelu.
Davi, jeśli chcesz żyć, wsiadaj do auta.
Zobaczymy się po zakończeniu roku.
Zostańcie, proszę.
Ja…
Zostanę tutaj.
Mówię ci, jeśli nie przyjdziesz na uroczystość, sama cię zabiję.
- Proszę. Jest jej przykro. - No tak.
- To się nie powtórzy. - Cóż…
Już dobrze, ciociu Agnes.
- No tak. Chodź. Uspokój się. Siadaj. - No tak. Siadaj.
- Dobra. - Nie zsuwaj się.
Rozgość się. Spójrz na te uśmiechnięte twarze.
Coro, chodź po tego drania, zanim go wypatroszę.
Nie chcę go tu. Wciąż tu jest. Zabierz go stąd.
- Wystraszysz gości. - Gówno mnie…
Weź go stąd. Nie powinno go tu być.
Mamy gości.
Zabroniłam ci przyjść. Wyjdź.
Rozmawiałaś z nim, jakby miał tu być.
Wybacz. Nie chciałam cię przestraszyć, ale co tam.
- Mabel. - Co?
Wielka szkoda.
Już dobrze. Nie martw się.
Lauro, chcę podziękować tobie i twojej rodzinie za opiekę nad Davim.
Jest wyjątkowy.
Martwiłam się jego powrotem do Ameryki.
- Nie wiedziałam, co będzie. - Radzi sobie.
Tak. Powinnaś przyjechać do Irlandii.
Co? Świetny pomysł. Podobno jest tam pięknie.
Tak. Więc ty, Tim i cała rodzina odwiedźcie Daviego na farmie.
Na farmie?
Tak, wraca, by przejąć rodzinną farmę.
Nie wiedziałam.
Taki był plan. Idzie do szkoły,
a potem wraca do domu i przejmuje farmę. To dobry chłopak.
Tak.
Wie o tym?
Że jest dobry?
Chodzi mi o rodzinną farmę.
Tak. Codziennie o tym rozmawiamy.
Spoko.
Spójrz. Ale wielki ptaszek!
To o mnie mowa.
Cieszę się, że dostrzegasz króla, gdy jest obok.
Gorąco tu czy mi się wydaje?
Czuję, że się pocę.
Może znów przechodzę menopauzę. To będzie trzeci raz.
- Och. - Może to przez długi lot.
- Tak. - Potrzeba mi powietrza.
- Tak. - Chodźmy na podwórko.
Czemu tak siedzimy?
- Madeo. - To interwencja?
- Tim chce pomówić. - Po to te krzesła?
- Tak. - Chce nam coś powiedzieć.
Dobra. Twoja ciocia Agnes nie czuje się najlepiej.
W porządku. Muszę się tylko przewietrzyć.
Siadaj.
Chodź tu, milusia. Usiądź przy mnie.
Bardzo panu dziękuję.
- Świeże powietrze. Może wody? - Usiądź tu.
Pamiętasz, jak twoja prababcia strzeliła,
a twój ojciec skoczył jak tchórz?
- To było zabawne. - To nic śmiesznego, synu.
- Tak. A ja nie jestem twoim synem. - O co ci biega?
Przestań.
To tchórz. To frajer.
- Uważaj na słowa. - Co robisz?
Przestań.
- Do kogo się zwracasz? - Do ciebie, chłopcze.
- Mógłbym być twoim ojcem. - Co jest?
Davi, przestań.
- Ty… - Chodzi o twego syna.
Miałeś nie przyjeżdżać z takim nastawieniem.
Chcesz, żeby tak do mnie mówił?
- Czemu się kłócą? - Nie wiem.
Jest mu przykro. Możemy usiąść i porozmawiać?
Muszę wam coś powiedzieć.
- Dobry pomysł. - Dobrze.
Zaczynaj, bo macie się go pozbyć.
Mów, co chcesz powiedzieć, i niech on już idzie.
Gadaj, co masz gadać, a on ma sobie iść.
- Kończy mi się cierpliwość. - Przyszedłem do syna.
- A nie po to wszystko. - Timie.
Nie chcemy tu już widzieć twojej czarnej dupy.
- Zrozumiano? - Madeo!
Przychodzi tu z takim nastawieniem.
Mów, co masz powiedzieć, zanim skrzywdzę twojego tatę.
Nie jestem miła jak twoja mama.
- Cisza. Mów, co chciałeś powiedzieć. - Okej.
Będzie strzelanina? Mamusia tego nie wytrzyma.
- Chciałabym zaprzeczyć… - Nic nie obiecuję.
- Jestem wciąż naładowana. - To możliwe.
Przeprasza.
Nie przepraszaj za mnie.
Na nią też jesteś zły za ten rozwód i pomoc mojej siostrze?
- Nie dała rady. - Już.
- Powiedz im. - Stop.
- Możesz? - Tak.
Masz rację. Rozmawialiśmy o tym. Spróbuję.
Co u diabła?
- Czekaj. - Myślę to, co ty, Bam.
- Prawda. - Rozmawialiśmy o tym. Co się dzieje?
Nie są rozwiedzeni?
Irlandka zaczyna kumać.
Wolałabym z napisami.
Nie do końca kumam, bo nie wiem, co jest grane.
Czy możemy posłuchać Tima?
Proszę, tu chodzi o Tima.
Wyluzujecie wszyscy?
Dobrze.
Timie, scena jest twoja.
Może tylko na 10 sekund, ale zaczynaj.
Znam to. Nazywam się Agnes i jestem alkoholiczką.
- To nie to. - Przepraszam.
Wybacz. Mów swoje.
Dobra…
Okej…
Dasz radę.
Moi drodzy, ciężko mi to powiedzieć
i długo się zastanawiałem, jak mam to wam przekazać.
A więc…
Jestem…
Powiem wprost.
Jestem…
Jestem gejem.
Więc…
I to wszystko?
- Wiedzieliśmy o tym. - Tak.
Wiedzieliśmy.
Czyli nie będziemy o tym rozmawiać?
Wszyscy o tym od lat gadaliśmy.
Czekaliśmy, aż nam to powiesz.
Bez pośpiechu.
Wychodzisz z szafy, gdy chcesz.
- Jest w porządku. Wiadomo. - Serio?
Wiedzieliśmy już, gdy byłeś małym chłopcem.
W miłości nie ma znaczenia, czy jesteś gejem.
I tak cię kochają. Kochamy.
- Rodzina cię kocha. - Jestem taka dumna.
Nie umiesz się ukrywać.
- O rany. Ale wstyd. - Nie wstydź się. Jestem z ciebie dumna.
- Kocham was. - A ja ciebie.
Wracam do pytania.
O czym wy dwoje gadacie?
- Timie. - Richardzie, nie.
Nie chciałem tu być.
Ale przyjechałem dla ciebie. Do licha z tą rodziną.
Do licha z rodziną?
Mówiłem, że to się nie uda.
Dzisiaj jest święto Tima. Możemy się na nim skupić?
Sylvia woli owijać w bawełnę.
- Powiem wprost. - Co ty robisz?
- Pobieramy się. - Co?
Zamknij się.
On z twoją przyjaciółką?
Cieszę się, że nie dostaniesz dofinansowania.
Dofinansowania?
Tak.
Bo dobrze jest mieć policjantkę w rodzinie,
zwłaszcza w takich czasach.
- Z pewnością. - Prawda.
Lauro, powiesz coś?
W życiu! Żartujecie?
Idźcie sobie.
Teraz.
Ellie, kochanie…
- Tak… - Siostrzyczko.
W porządku. Cieszę się waszym szczęściem.
Przestań kłamać.
Weź jej przyłóż w pysk. Wybij jej wszystkie zęby.
A wtedy podejdę ja i przyłożę jej w dupę.
Rób, co do ciebie należy.
- Madeo! - Jesteśmy z tobą.
Wbij jej obcasy w gardło.
Madeo, proszę. Możesz? Wyluzujcie wszyscy.
Nikt o tym nie myśli. W ten weekend bohaterem jest moje dziecko.
- Dokładnie. - Długo na to czekałam.
Absolwent z wyróżnieniem. Czysta czarna duma.
Zachowujmy się przez dwie sekundy jak rodzina.
- Udawajmy, aż tak się stanie? - Właśnie.
W porządku, ale oni to nie rodzina.
- Prawda, nie rodzina. Muszą iść. - Muszą.
Mój syn mnie tu chce. Nigdzie nie idę.
Madeo! Co robisz?
Co mówiłeś?
Jednak pójdziemy. Widzimy się na rozdaniu dyplomów.
Dobra. Chodźmy.
Jest taka piękna.
Coro, muszę się wysikać.
- Nie rób tego. - Nie mówić?
- Nie. - Chcę się odlać.
- Co ty… - Muszę się odlać.
- Pójdziesz już? - Idę siku.
Wracaj szybko.
Jak to coś długiego, przynieś to tu.
Co za wspaniała rodzina. Naprawdę ich lubię.
Tacy zabawni.
- Ciociu. - Dziwnie się zachowujesz.
Lubię czarny humor.
Co…
Moment. Coś nie tak z panem Brownem.
Muszę sprawdzić jego cukier.
Masz cukierki. Potrzeba mu więcej. Masz torebkę?
- Zaglądałaś mi do torebki? - Tak.
- Dałaś mu cukierki z mojej torebki? - Tak?
- Ile mu dałaś? - Wzięli po cztery albo pięć.
O nie. Coro, dałaś im zioło.
- Co? Zioło! - Są naćpani.
Moja ciotka też?
Kocham cię. Davi, kocham cię.
Kocham go.
Ciebie też. Czuję się, jakbym miała 16 lat.
Sprawdzę, co u pana Browna.
Coro!
Do diabła, Brown.
Nie. Zaczekaj.
- Jestem Brązową Panterą! - Skacz!
Patrzcie, jak latam!
Agnes, złap mnie, kochanie.
Polecę. Mogę latać? Potrafię latać, Coro!
Patrzcie, latam!
- Złap mnie. Lecę. - Spalił się.
- Teraz skoczy z dachu. - Lecę. Umiem latać!
Też chcę tego, co bierzesz, Brown.
Pomóżcie mu zejść.
To raczej zabolało.
Nie złapałam.
- Wybacz, Brown. - Trzeba było to nagrać.
Dasz wiarę, że się naćpali?
Daj spokój. Nigdy nie wiesz, co znajdziesz w torebce Madei.
Prawda?
Nic ci nie jest?
W porządku.
Nie.
Co?
Byłaś taka szczęśliwa, ale po kolacji zrobiłaś się smutna.
Jest dobrze. To był długi dzień.
Wiele się wydarzyło.
Rodzina Daviego mówi, że powinien wrócić do Europy i…
To cię smuci?
Wiesz, chodzi o to…
Wiem, jak bardzo Davi go kocha.
No tak.
Tak.
Miło, że wyszli z szafy.
Czy na pewno?
A gdzie ty byłaś?
Byłam tam.
Davi też to zrobił?
Moje dziecko to zrobiło.
Tak. Faktycznie masz rację.
Może nie chciał, by jego rodzina wiedziała, że…
Nie spodziewał się ich.
Może.
Chcę, żeby byli szczęśliwi.
A co z Sylvią i Richardem?
Nie chcę o nich myśleć.
Chcę się skupić na dyplomie mojego chłopca.
I tyle.
Zapraszamy.
Cześć.
Szłam do łóżka, ale chciałam sprawdzić, co u was.
Wiem, że to był ciężki dzień.
- No tak. W porządku. - A ty?
- Tak. - Tak.
Nie chcę o tym mówić. Jest dobrze.
Nie chcesz o tym mówić?
Nie? Mój dom, moje zasady, więc porozmawiamy.
No dobrze.
Uciekł z twoją przyjaciółką.
Nie rozumiem. To okropne.
Okrutne, że tak cię zostawili.
Nic nie skradli, ani nie uciekli.
Ja tylko… Chodzi o to, że… Mogli mi chociaż powiedzieć. I tyle.
Powiem ci coś. I zapamiętaj to sobie.
Bóg jest zawsze po twojej stronie.
Tyle że ludzie szukają dębu, a Bóg zrzucił im żołądź.
Skup się na żołędziu. To jedna rzecz.
I jeszcze druga sprawa. I zapamiętaj chociaż to.
To wiedza z dawnych lat.
Nie pozwól, by twoja przyjaciółka spędzała czas z twoim facetem.
Myślisz, że to się stało przed moim rozwodem?
Czasem myślę sobie, że masz głowę, ale z niej nie korzystasz.
- No dobrze. - Co?
No dobrze. Nic.
Tak jak twoja mama.
Zastanów się.
Czemu pomogła ci w rozwodzie?
Kiedy znaleźliby czas na randki, miłość i to wszystko, jeśli nie przed tym?
O tym właśnie mówię.
- Wiedziałam. - No tak.
Boli. Przyjaciółka skradła mi faceta.
Byłyśmy tak blisko.
No i poszła sobie z nim.
To było straszne. Naprawdę. Nie chcę o tym mówić.
- Chyba chce o tym porozmawiać. - Madeo?
Chciałabyś o tym…
- Powiedziałam, że nie chcę. - Dobra.
To było 1 grudnia 1955 roku.
Pa, Laverne i Shirley.
Archie?
Nigdy tego nie zapomnę. Byłam w Montgomery w Alabamie.
Archie, jesteś?
Rose była moją współlokatorką.
- Archie? - Zostawiła mnie.
Archie, gdzie jesteś?
Archie?
Wyprowadził się. Zabrał wszystko z domu.
Czemu wszystkie ciuchy zniknęły z komody? O nie.
Co ja teraz zrobię? Archie?
Myślałam, co się dzieje?
Archie? Jesteś w kuchni?
Gdzie jesteś?
Szukałam wszędzie i nic.
Mój facet poszedł sobie.
O nie. Boże.
Wiedziałam, że knuje. Nie wiedziałam z kim.
Takie smutne.
Nie zostawiłby mnie.
A jednak. Najpierw on. Potem Bill Clinton.
Zamiejscowa, poproszę 1-2 Montgomery 0-6.
Czy to biuro NAACP?
Czy jest tam moja przyjaciółka, Rose? Tak się martwię.
Nigdzie nie ma Archiego i bardzo się niepokoję.
Moment.
O nie.
Jej rzeczy też zniknęły.
Czy to możliwe, że wyjechali razem?
Pojechałam do jej pracy. Pracowała w NAACP.
Rose?
Jest tu Rose?
Przepraszam. Szukam Rose. Czy ktoś wie, gdzie jest Rose?
Niech ktoś mi powie, gdzie, do cholery, jest Rose.
Gdzie jest Rose?
WALCZ O RÓWNOŚĆ! DOŁĄCZ DO NAACP.
Gdzie ona jest? Ktoś wie, gdzie jest Rose?
Nie wiecie, gdzie jest Rose? Nikt nie wie, gdzie jest Rose?
Gdzie jest Rose?
Gdzie ona jest w tym…
Gdzie jest Rose?
Jest tu Rose? Nie widzę Rose. Gdzie jest Rose?
Ktoś mi powie, gdzie jest Rose? Gdzie jest Rose?
Szukałam jej wszędzie.
Nagle zobaczyłam ją w autobusie.
Co do…? Wiem, że jej tu nie ma.
Zobaczyłam ją w autobusie, więc zatrzymałam się przed nim.
Kierowca: „Nie wolno pani tak robić.
To Montgomery, Alabama”.
A ja: „Wszystko jedno".
Wiem, że mnie słyszysz, Roso.
Wysiadłam i przebiłam z całej siły opony.
Roso. Wysiadaj z autobusu, Roso.
Roso, nie siedź tu jak… Kierowco, odejdź.
Otwórz te drzwi.
Wysiadaj z autobusu. Dorwę cię, Roso.
Widzisz mnie, Roso.
Każcie wysiąść Rosie z autobusu. Roso.
W porządku. Pikietuję cię. Robię zdjęcie tego gówna.
Widzę cię, Roso.
Tu Madea. Jest tysiąc dziewięćset…
Oto Rosa Parks. Poznacie ją. Zapostuję to w…
Jest 1955, ale zapostuję to, gdy tylko się dowiem, w którym roku…
Kiedyś zapostuję, ale kręcę to iPhone’em.
Znaczy telePhone’em, bo iPhone’ów nie było,
bo TELE było przed I.
To Rosa Parks, a tam jest Archie.
To mój facet.
Zabrała mi go i dlatego założyłam Ruch Praw Człowieka.
Powiedziałam: „Roso, wysiadaj. Chcę pogadać”.
Nie wysiadła. Biali ludzie się wściekli.
Potem pojawił się Martin Luther King.
Jesse Jackson, Millie Jackson.
Mała Janet też była.
La Toya, Reba.
Wszyscy Jacksonowie maszerowali, protestowali. Rok 1955.
- O kim ty opowiadasz? - O Rosie Parks.
Tej Rosie Parks?
Miała na imię Rose.
Nie ta Rose. Rosą Parks stała się później.
Czemu nie wysiadła?
Mówi się, że w obronie czarnych, ale to nie tak.
Nie wysiadła, bo się bała, że ją skopię za zabranie mi faceta.
No dobrze.
A teraz…
Rosa Parks jest bohaterką ruchu na rzecz praw obywatelskich.
Jest bohaterką.
Wiesz dlaczego?
Bo nie pozwoliłam jej wysiąść z autobusu.
Możecie siedzieć, gdzie chcecie.
Dziękujcie mi. Nie ma za co.
Dziękuję.
- Chwała Madei. - Tak. Dziękuję.
Tylko mówię, że cała ta moja wściekłość na nią i chęć pobicia jej…
Zobaczcie, ile z tego dobra.
Zobaczcie, co osiągnęli czarni dzięki mnie.
- Przyczyna i skutek. - To ja.
Chcę, abyś wywołała podobny efekt na rozdaniu dyplomów.
Chwyć Sylvię i przyłóż jej w twarz podczas uroczystości.
Znajdź w sobie swoją wewnętrzną twardzielkę.
Skoro ja to zrobiłam Rose, ty też możesz. Byłam młoda i sexy. Miałam 20 lat.
Dobra. Skoro miałaś wtedy jakieś 20 lat,
to z rachunku wynika, że masz teraz jakieś 95.
Czarne nie pęka. Chyba że używasz.
Zrobiłam to w 1955 roku. Oto ono. Zrobiłam zdjęcie.
No dobrze.
Takie są fakty.
TAKSÓWKI ATL
- Dziękuję. - Proszę.
Szybciej.
Dziękuję.
Umyj naczynia.
- Witam. - Witaj, Coro.
- Co u ciebie? - Witaj, Lauro.
Jak się pani czuje?
Strasznie mi wstyd.
Czemu? Nic pani nie zrobiła. Nie pani wina.
- Przepraszamy. - No tak.
Mogę porozmawiać z Madeą na osobności?
Jasne. Madeo!
- Wyjdźmy. - Dziękuję.
Usiądź.
- Mogę pomóc? - Jasne. Weź to.
- Dobra. Dzięki. - Chodźcie tędy.
Dobrze cię widzieć.
- Jak leci? - Witaj, Madeo.
Madeo, wstyd mi za wczorajszą noc.
Nie ma się czego wstydzić.
Byłam głupią babą.
Wszystkie byłyśmy dla kogoś głupimi babami.
- Tak. - Nie szkodzi.
Tak. I dziękuję.
Kiedy się starzejesz, stajesz się sztywna i obolała.
Dlatego tego używam.
Obudziłam się dziś bez bólu.
Śpiewałam i tańczyłam.
Też tak się budzę.
Miałam sutki jak pociski.
Dawno się tak dobrze nie czułam.
Chcesz więcej, prawda?
Jak narkomanka.
Dobra. Dam ci trochę, ale musisz uważać z tym towarem.
Coś ci powiem. Kluczem jest to:
Zjedz trochę przed, trochę teraz, trochę później.
- Stosuj mikrodawki, rozumiesz? - Tak.
- Weź trochę. Dam ci jedną. - Dzięki.
- Dziękuję bardzo. - Tylko jedna.
To jest wspaniałe!
Tak. Sama to robię.
Naprawdę?
Mam przepis. Dam ci, ale ostrożnie,
bo jak przesadzisz, posiedzisz 5 do 10 lat. Uważaj.
- Dziękuję bardzo. - Proszę.
Myślę, że się zaprzyjaźnimy.
Wierzę w to. Lubię cię, Agnes Brown.
O tak, ruchasz naprawdę mokrą cipkę
Co? Co to było? Co ona powiedziała?
Przynieś kubeł i mop Do mojej mokrej cipki
Kubeł i mop?
Jak masz tam tak mokro, idź do ginekologa.
Nie chcę pluć, chcę połykać
Chcę się dławić, chcę się dusić
Chcę, byś dotknął to małe coś, Co dynda mi w gardle
Cholera. Ale ostro.
Może chce mieć infekcję paciorkowca.
Mama mi mówiła, że przez to nie można jodłować.
O tak, ruchasz…
Młodzi są tacy toporni z tymi piosenkami.
- Gdzie to leci? - Nie wiem.
Nie wiem, dokąd świat zmierza.
- Młodzi ludzie teraz. - Młodzi tego słuchają.
- Nie uwierzysz, co leciało. - Co?
Nie chcę pluć, chcę połykać
- Czego szukasz? - Chcę się dusić
Szukam telefonu.
- …dynda mi w gardle - Tu jest.
Wybaczcie. Cześć, Lil Black.
Że co?
Kiedy? Dziś? No tak.
Chyba sama ma mokrą…
Nie, zostaw.
- Co ty na to? - Super.
Nie. Mam na myśli…
Jesteś takim perfekcjonistą.
- No tak. - Denerwujesz się?
- Tak, bardzo. - Nie musisz. Dasz czadu.
Dziękuję. Zawsze po mojej stronie.
- Och, jak się przytulają. - Czyż to nie urocze?
Spójrzcie na siebie.
Bam! Wiesz, że to muzyka weselna?
Dlatego ją nucę.
Chyba powiedzą, że się pobierają.
Gratuluję. Gdy wywołają cię na rozdaniu dyplomów,
zaśpiewam To twój dziadek.
Brown, śpiewając tak wysoko, stracisz jaja.
- Wysoko. - Potrafisz.
- Tak śpiewam na haju. - Masz wsparcie.
Spójrz. Patrz.
Boże!
Przykryj wszystko…
- Co? - Tak.
Dobrze wyglądacie.
Podoba mi się ten kolor.
Co oni tu robią?
Chciałem, żeby tata przyszedł. Powiedział, że z nią.
Timie.
Jest dobrze.
Nie jest dobrze.
Nie złości cię to?
O co tu naprawdę chodzi?
Jest dobrze.
Wiesz co?
- Niech tylko Madea go zobaczy. - Kurde.
Tak mu powiedziałam.
„Jeśli mam zrobić tę sałatkę, nie kradnij mojego przepisu”.
Oto ona. Rozpęta się piekło.
Co do diabła?
Tu nie ma dla niego powrotu.
Madeo, zaprosiłem go.
Po kiego grzyba?
Co chcesz przez to powiedzieć?
- Zrobisz to dla mnie? - Nie znam cię takiego.
Nie lubię cię.
Jesteśmy rodziną, ale nic więcej.
- Madeo! - Co?
Weź więcej czekoladek.
Zjadłam już za dużo. W tym problem.
Oto i ona.
Lauro, możemy chwilę?
Nie możesz. Nie ma ci nic do powiedzenia.
- Możemy na osobności? - Nie, wychodzisz za jej faceta.
Skąd nagle ta potrzeba prywatności?
Rozmawiajmy tak,
aby wszyscy usłyszeli, co chcesz powiedzieć.
Lauro, jest mi przykro.
Nie zamierzałam się w nim zakochać.
Samo się stało.
Spójrz na moją minę.
Mam to gdzieś.
Madeo!
Na razie. Pa.
Nie wiedziałam, jak ci to powiedzieć.
Miziałaś się z nim. A mogłaś ze mną.
Mam to, co on, ale większe.
Zamknij się.
Wiesz, że cię kocham?
Weź to, z czym przyszłaś, i spadaj. Nie zniosę tego dłużej.
Powiedz jej, Mabel!
Timie, mamy sobie iść?
Nie, ja chcę, byście szli.
- Mówię do syna. - A ja do ciebie.
Jesteś kawałem…
Davi!
- Okej. - Mam dość pajaca.
- Pajaca? - Richardzie.
- Davi, dlaczego tak się zachowujesz? - Mam go dość.
Gotuje się do walki.
Do kogo ty mówisz?
Do gościa, który opuszcza rodzinę i zostawia ją w łzach.
- Nie znasz mnie. - Kochanie.
- Z przyjemnością cię pobiję. - Davi, przestań!
- Tak. Przestań! - Mam go dość.
- Co? Chłopcze! - Davi!
Przestań.
- W życiu. - Mabel!
- Tak. - Przestańcie.
O Boże!
Co z tobą nie tak?
Powaliłeś tę dziewczynę. Co z tobą nie tak?
- Uderzył Laurę! - Szaleństwo!
Uderzył moje dziecko. Co u diabła!
Weź na wstrzymanie!
- Skarbie, w porządku? - Skarbie?
- Tak powiedział?
Jesteś cała?
Chyba sprawdzał, co u Timmy’ego. Timmy, nie jesteś jego skarbem?
Czemu nazywał ją skarbem?
Powiesz im?
- Davi, nie teraz. - Oni zdradzili nam swój sekret.
- To… - Powiesz co? Co się dzieje?
Proszę.
Spotykamy się już prawie dwa lata.
- Ty… - Chyba żartujesz.
Zaraz. Co?
- Wiedziałeś? - Nie.
Davi, co?
Zaraz. To znaczy?
Powiem wam, co to znaczy. Bzykają się.
- Joe! - Wujku!
Nie możesz być zły na mamę,
bo dała ci mleko z witaminą K.
Rozumiem, Lauro.
Teraz wiem, czemu się nie wściekasz.
- Tak. - Oprzyj się, rozbujaj dziecko
- Hej! - Oprzyj się, rozbujaj dziecko
Mamo, czy to prawda?
Tak, skarbie. Prawda.
Mabel, jestem zdezorientowana.
Nie wiem, co zrobić.
Myślałam, że chłopcy są parą.
Ciociu Agnes, przepraszam. Wyjaśnię to.
- Nie wyjaśnisz. - Ciociu Agnes…
Więc ty i moja matka?
Miałem ci powiedzieć.
Chciał mi powiedzieć.
To złe. Jest w moim wieku. Jest trzy lata starszy.
Czekaj.
Jesteś zły, prawda?
„Mamy tyle samo lat.
Jest trzy lata starszy".
Próbujesz mnie oszukać.
Znaczy, że jednak nie w tym samym wieku.
Nie o to chodzi…
Próbuje mnie oszukać. Jestem na haju, ale nie aż tak.
Spotykasz się z tym dzieckiem?
Do mnie mówisz?
Ty oceniasz mnie?
Tak. Randkujesz z dzieckiem.
Nie znalazłaś prawdziwego faceta?
Nie znalazła go, gdy spotkała ciebie.
Cholera, to zabawne.
Stoisz z moją przyjaciółką, ale uważasz, że to jest zabawne.
Wiesz, co jest zabawne?
Że Sylvia pomagała mi się rozwieść
i ty zgarnąłeś wszystko.
- Właśnie. - Powiedz mu, Lauro.
- Powiedz to. - Wspieram cię. Powiedz to.
I co jeszcze jest śmieszne?
Że powiem w jej kancelarii, co zrobiła.
I że to zła porada prawna.
A potem zaciągnę cię do sądu
i załatwię wszystko, co trzeba.
Wtedy ja się pośmieję.
Spotykam się z nim.
A ten 26-latek
jest lepszym mężczyzną niż ty.
I niż kiedykolwiek będziesz.
Jestem dla niego ważna.
Rozumie mnie.
Przypomniał mi, że żyję i mogę być samodzielna,
nim zdążyłeś mnie zniszczyć.
Może więc nauczysz się czegoś od tego 26-latka,
ty miernoto.
- Ale mu powiedziała, co? - Tak.
- Wygarnęła. - To straszne.
Ale ci powiedziała, dupku.
Ten chłopiec…
- Ten chłopiec… - Będzie jej mężem.
Cholerka.
Co?
Chwilunia!
Co się stało?
Kochanie.
Cholera!
To nie czas na Black Lives Matter.
Bez tych romantycznych bzdur.
Bez tych romantycznych… Klęka.
Davi, błagam.
Powiedz tak.
Zgódź się.
Tak!
Co tu się odpiernicza?
To wspaniałe.
Mogłaby być jego matką. Nikt nie wygrał wyścigu w używanym aucie.
Ale on ją kocha.
Co ty wiesz o miłości? Nie umiałaś sobie znaleźć faceta.
Co za…
- Powiedz tak. - Wychodzę.
Nie.
Jakie to upokarzające.
Kochanie, to chyba nie.
Rozumiem.
Przepraszam.
„Przepraszam”.
Powiedziała…
Mogłaś coś powiedzieć.
Powiedziała: „Przepraszam”.
Tak.
- Och! - Co to, cholera, było?
Biedniutki.
Zostaw go w spokoju!
Nie musiała tego robić. Przykro mi.
Klęczysz. Przykro mi.
- To żenujące. - Mogła coś powiedzieć.
- Coś mu powiedzieć. Przepraszam. - Nie chciała.
- Przykro mi. - Nie wasza sprawa.
Jedzcie. Nie gapcie się. Zjedzcie coś.
Sprawy rodzinne.
Podacie mi piwo?
- Lauro? - Nie chcę o tym rozmawiać.
- Dziecko… - Kocham go.
Czemu milczałaś?
Tyle się dzieje.
Musisz zdecydować, co chcesz zrobić.
Nie chciałam go skrzywdzić.
Tylko ty możesz to naprawić.
Więc zrób to.
Chodźmy.
Nie mówiłam, żebyście wzięli ze sobą dzieci.
To impreza dla dorosłych. Nie dla dzieci.
Muchy. Powinnam była zmienić majtuchy.
Agnes. Jesteś zabawna.
Trzeba mi „czekoladek".
- Serio? - To nie działa.
Mogę ci je dać,
ale musisz coś zrozumieć.
Trzeba uważać z tymi czekoladkami.
Pamiętam, że kiedyś zjadłam za dużo i mnie wzięło.
Ani się obejrzałam,
a byłam w Meksyku przykuta do muła o imieniu Arriba.
Tak, kochanie! Sprzedawałam tequilę prosto z dekoltu.
Nie kumałam, co jest. Weź jedną.
Ale weź odpowiedzialność za to, co się stanie.
- Tylko jedną. - Dobra.
Nie wiem, czy powinnam. Może nie.
Co Davi sobie myśli?
Musi wrócić do Irlandii. Do dziadka.
Co?
Taki był układ. Gdy umarli jego rodzice, pokój ich duszy.
O, tak. Pokój.
- Nigdy nie zapomnę jego słów. - Co powiedział?
„Cholera, to autobus!”
- To boli. - Tak. Ale…
Zgodnie z umową dziadek Daviego ma zajmować się farmą,
dopóki Davi nie dorośnie i nie nadejdzie czas,
by przejął stery.
Teraz nadszedł czas! I on o tym wie.
To słodkie. A jeśli jego serce chce czegoś innego?
Pieprzyć serce.
Czasem żałuję, że mam szóstkę dzieci.
Posłuchaj. Twoje dzieci mają własne życie.
- Musisz pozwolić im żyć swoim życiem. - Wiem, ale mają u nas dług.
Nie możesz mi powiedzieć, że Cora nie jest ci coś winna.
Jest mi coś winna. Tyle lat na rurze, żeby się nią zająć.
Wiesz, ile drzazg musiałam usunąć z ud?
Drzazg?
Nie mieli wtedy mosiężnych rurek. Dziwkom jest teraz tak łatwo.
Kiedyś mieliśmy tylko słupy telefoniczne.
I to nielakierowane.
Trzeba było skakać i się kręcić, żeby dostać kasę.
Tak było. Zapłaciłam za to. Moje nogi są masakryczne.
Ale zapłaciłam.
Zrobiłam to, co musiałam.
Musi wrócić i zarządzać farmą.
Słuchaj, a jeśli o tym nie marzy?
Olać to. Musi zarządzać farmą.
Jak się poczujesz, jeśli chłopak będzie pracował na farmie,
doił byki, a nie będzie chciał tam być.
- Krowy. - Co?
Doił krowy.
Nie doi się byka. Krowy.
Cokolwiek.
Co za różnica, jeśli zrobi to, co wy chcecie,
a jest szczęśliwy z amerykańską dziewczyną?
Wiesz, jak trudno jest żyć na farmie czy zmusić byka do kopulacji?
Raz musiałam pocałować byka.
Chciał więcej, ale ja nie chciałam. Nie wtedy.
I to krowie gówno, które trzeba sprzątać. Poświęciliśmy się, by tu był.
Dzieci będą żyły własnym życiem, czy tego chcemy, czy nie.
Możesz być przeciwko nim lub z nimi, gdy błądzą,
albo być przy nich, gdy popełniają błędy i im pomóc.
Zrozumiano?
- Dziękuję ci za tę rozmowę. - Co?
- Proszę. - Jestem pewna.
Davi leci ze mną do Irlandii.
Nic nie mogę zrobić. Dam ci więcej cukierków
i zobaczmy, kto gdzie poleci.
Weź to. Baw się dobrze. Ciekawe, kto poleci.
Chodźcie do domu. Tu jest za gorąco!
- Zdejmę gorset. - Nie wiem, czy mogę.
Weźcie te dzieciaki z podwórka. Nie znam ich.
Jak nie przynieśliście talerzy, nie zabierajcie ich!
Kocham ją.
Kiedy chcieliście mi to wyjawić?
Skończyliśmy szkołę. Chciałeś się wyautować.
Chciałem dać ci przestrzeń.
To nieważne. Nie chce za mnie wyjść.
To słabe, stary.
Znasz nas. Wiesz, że pasujemy do siebie.
Jak możesz, Davi? Co? Przez cały czas mnie okłamywałeś!
- Nie kłamałem! - Nie poznaję cię.
Przez te wszystkie weekendy byłeś z nią?
- Tak. - Dobrze.
Okłamałeś mnie. Nie powiedziałeś mi.
Chciałem, nie pozwoliła.
Więc obwiniasz ją za to?
Nie, tylko mówię.
Wiesz co? Nie mam ci nic do powiedzenia.
Możesz iść.
Timie.
Czego tu jeszcze szukasz?
- Ja… - Wypad.
Jesteśmy przyjaciółmi. Kocham cię.
I całą moją rodzinę.
Masz prawo się wkurzać.
Po prostu…
chciałem być z tobą i cię wesprzeć.
Przepraszam.
Jestem twoim przyjacielem i nie chciałem cię zranić.
Naprawdę?
Kocham twoją matkę. Wybacz, ale tak jest.
Idę sobie.
Mówisz: „Nie chciałem cię zranić
i kocham twoją mamę” jednocześnie?
Co z tobą nie tak?
Zawsze gdy próbuję odlecieć…
Chwila.
Szyję sobie.
Nie rozumiem. Nie ma włóczki w moim domu.
Proszę.
Hej!
Cześć!
Dobrze, że przyszłaś. Siedzę tu bezczynnie
i czekam, aż ktoś ze mną porozmawia. Wejdź. Usiądź.
- Jak się masz, kochanie? - Dobrze.
W porządku.
Wygląda na to, że znowu zrujnowałam uroczystość mojego syna.
Pewnie, że tak. Nieźle namieszałaś.
Żartuję. Nic nie zepsułaś.
Poświęciłaś się dla tego chłopca.
Nic mu nie będzie. Da radę.
Na pewno?
Tak, kochanie.
Nie pamiętasz tych poświęceń? Tak robią rodzice.
Poświęcasz się od narodzin dziecka.
Od przedszkola przez pierwszą klasę aż do koledżu.
Po tak długim okresie
czas zająć się sobą i dobrze się bawić.
Da sobie radę.
Mówisz o Davim?
Tak. Wiedziałam, że coś jest między wami.
To, jak chodzisz i mówisz o nim.
Wiedziałam, że jesteś szczęśliwa.
Nie chodzi o niego.
Jest fajny.
Dopiero zaczynam się uczyć, jak kochać siebie i być szczęśliwa.
Jesteś na dobrej drodze. To się tak zaczyna.
Nauczysz się być szczęśliwa sama ze sobą.
Nie mogę go poślubić. Jest za młody.
Kochana, rozmawiałam z nim i wydaje się bardzo dojrzały.
Rozumiesz? Jakby coś przeszedł.
Trauma powoduje, że szybciej dorastasz.
- Jak go poznałaś? - Rety.
Jaki uśmiech!
Pewnie to fajna historia.
To było proste. Łatwe. Nie wiem, gdzie…
Pojechałam w odwiedziny do Tima. On zawsze się spóźnia.
Musiałam czekać w akademiku.
Davi tam był i zaczęliśmy rozmawiać.
I nie wiem, to było…
coś magicznego…
Dziwne. Wtedy tego nie czułam, po prostu rozmawialiśmy i…
Zaczęliście się bzykać?
Bzykaliście się?
Bzykanie, mówienie po irańsku…
Było bzykanie?
- Po prostu… - Podpuszczam cię.
Dzięki, bo trudno tak rozmawiać z babcią.
Spoko. Mogę cię czegoś nauczyć.
Posłuchaj mnie.
Powinnam była wiedzieć, gdy na ciebie patrzył. Że cię kocha.
Wiem o tym.
Ale jego praciotka Agnes powiedziała, że ma wracać do Irlandii
i prowadzić farmę.
Prawdziwą farmę. Nie powiedział mi tego.
- Nie wiedziałam, że o tym wiesz. - Już wiem.
Ale Agnes jest na haju.
Nie chcę tylko, żeby była na mnie zła.
Rozumiem. Musicie ze sobą pogadać.
Pomów z nim o wyjeździe do Iranu.
Do Irlandii.
- No mówię. Ira-landia. - Tak. Mówisz…
Pogadaj z nim o tym. Może pojedziecie razem.
Co?
Czasem trzeba ryzykować dla miłości, bo jest tego warta.
- Powinnam to zrobić? - Co cię tu trzyma?
Twoje dziecko kończy studia. Poświęciłaś się dla niego.
A ten twój rzęch na kołach i graciarnia w domu nie są wiele warte.
Nie masz faceta. Masz kiepską pracę.
Dlaczego by z nim nie jechać?
Fakt, mam beznadziejną pracę.
Ta farma może być gorsza.
Czarne kobiety i farma nie kojarzą się dobrze…
Zwłaszcza w Iranie.
Ale mam przepustkę do wolności.
Zrobiłabyś to, Madeo?
Naprawdę powinnam jechać?
O co ci chodzi? To miłość.
Jest tego warta.
Gdy byłam w twoim wieku,
ryzykowałam, żyłam, jak chciałam, i niczego dziś nie żałuję.
Ruszyłam w świat, robiłam swoje.
Baw się dobrze. Ale nie niszcz sobie życia.
Dla miłości możesz zaryzykować.
Miłość nie zjawia się na zawołanie.
Masz rację.
Po prostu…
boję się. Jestem o 12 lat starsza od niego.
Raczej nie martwisz się wiekiem. Tylko tym, że złamano ci serce.
Powiem ci o złamanym sercu.
Przeżuje cię i zniechęci do kochania.
Nikomu nie będziesz chciała zaufać.
Powtarzam to w takich chwilach.
Gdy złamano ci serce, odważ się spróbować od nowa.
Gdy ta osoba też to zrobi, próbuj ponownie.
I gdy kolejna, próbuj znowu.
Jak wciąż będą ci łamać serce, w końcu trafisz na kardiochirurga,
który będzie umiał te złamania poskładać.
Dlatego nie możesz się nagle zatrzymać.
O miłość warto walczyć. Słyszysz mnie?
No tak.
Rozumiem. Złamano ci serce, nikomu nie ufasz.
Budujesz mury. Ale coś ci powiem o murach.
One dobrze izolują. Przestań stawiać mury, postaw płoty,
abyś widziała, czy chcesz kogoś wpuścić. Rozumiesz?
Jesteś mądra.
Dziękuję. Wiem.
To przez zioło.
Skoro mówimy o mądrości, to dodam:
na ślubie powiedz „tak” więcej niż jednej osobie.
Z jedną to nie działa.
Powiedz „tak” kilku osobom.
Rozumiesz?
Nie.
Dlatego tak wiele osób się rozwodzi.
Mówią „tak” jednej osobie.
Cofam to, co mówiłam o twojej mądrości,
bo odlatujesz.
Gdybyś się zjarała, to byś nadążała. Wytłumaczę ci to.
Wychodzisz za kogoś, ale 10 lat później to już inna osoba.
Ludzie ewoluują, zmieniają się.
Wielu odnawia przysięgę,
bo powiedzieli komuś „tak”, ale teraz to już inna osoba.
Rozumiesz, co mówię?
- Zaryzykuj dla miłości. - Dobrze.
Będzie dobrze.
On jest młody, ale ty już rozumiesz. Dorosłaś do tego, co mówię.
Nie śpiesz się, słyszysz?
A teraz wybacz, akurat szyłam.
Siatkowałam.
Szydełkowałam, chciałabym do tego wrócić.
- Mogłabyś…? - Tak.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Długo tu siedzisz. Minął jeden dzień.
- Czas się zbierać. - Dobrze.
Wiem, że czas na mnie.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Pogadaj z nim, dobrze? - Tak.
- Pogadaj z nim. - Miłej trawki.
Skąd wiesz?
Myślisz, że nie wyczułam?
Dostałam receptę, bo w Georgii nie jest jeszcze legalna.
Nie mów siostrze. Cholerna glina.
Park zamykają o dziewiątej, synu.
O dziewiątej. Próbują gentlemanować dzielnicę.
Tak. Gentryfikować?
Tak, wszędzie będą gentlemani.
Ale że gentryfikacja?
No mówię. Gentlemanacja.
Będą gentlemani. Dotąd byli menele.
Na mój widok strzelają.
Bo ja nie chcę tu gentlemanów.
- Chcę, by było jak kiedyś. - Jasne.
A teraz podnoszą podatki od nieruchomości.
Zajmują ci dom.
Budują boiska do koszykówki.
Budują ładne domy. Niczego nie sprzedam.
Gentryfikacja.
Cokolwiek to jest, nie sprzedam. Zapłaciłam, jest moje.
Rozumiem.
Madeo, czy moja mama nie śpi?
A co?
Muszę z nią pogadać.
Twoja mama miała ciężki dzień. Idź do domu.
- A co ze mną? - Z tobą? Nie denerwuj jej.
Chcę z nią tylko pogadać.
Idź się przygotuj na zakończenie roku.
Naucz się swojej mowy. O nic się nie martw.
Rodzice nie są idealni. Popełniają wiele błędów.
Twoja mama, tata. Dzieci myślą:
„Moja mama, mój tata powinni być lepsi”.
Starali się, jak mogli.
Nikt im nie mówił, jak wychowywać dzieci.
Ludzie robią, co mogą, rozumiesz?
- Tak. - Nie wiedziałeś, że są razem?
Nie. Dużo o niej mówił, ale nigdy tego nie połączyłem.
Dużo mówi o twojej mamie?
No tak.
- No i… - Znaczy…
Nie widziałeś, że coś się święci? Nie rozumiem.
Dwóch szczyli w koledżu mówi o twojej mamie,
a ty nic nie jarzysz?
I studiujesz prawo?
Posłuchaj. Mam prośbę.
Nie bierz się za żadne sprawy kryminalne.
Może poślizgnięcia, upadki. Coś łatwego.
- Chcę z nią porozmawiać. - Mówię, że nie.
Pójdziesz teraz do domu i odpoczniesz przed jutrem.
Będziemy dumni z twojej przemowy.
Przenocuję w domu kolegi. Nie zniosę teraz widoku Daviego.
Dobra. Idź do domu. Idź.
Zostaw piłkę.
Żeby nie mówili, że ukradliśmy ją gentlemanom.
Gentlemani kradną wszystko.
- Otwórz bramę damie. - Oczywiście.
- Tu pociągnij. - Tutaj?
Nie mogę stąd wyjść.
- Tu pociągnij. - Okej.
Ten tyłek tu nie przejdzie.
Idź do domu.
No dobrze.
Derick Reed.
Tory Edwards.
Długa ceremonia. Jak moja sukienka?
Wygląda pani bardzo ładnie.
Dziękuję. Staram się. Dostałam ją od Arethy Franklin.
- Piękna. - Co?
Zapisała mi ją. Znała się na modzie.
- Rety. - Zapisała w testamencie.
Jak się mama miewa?
Wciąż ma swoje smutne majtuchy…. Gacie.
Dobra, gacie.
Nic jej nie będzie.
Jak leci, Agnes?
W porządku.
Nie wygląda, byś się dobrze bawiła.
Nie. To nieprawda. Im szybciej się skończy, tym lepiej.
Wszyscy wsiądziemy do samolotu. Davi też.
Takie słońce, a powiało chłodem.
- Przykro mi, że nie bawiłaś się dobrze. - Ależ dobrze się bawiłam. Tylko…
nie spodziewałam się tego.
Chwilunia, to moje dziecko.
Wchodzi.
Davi O’Malley!
- Tak! - Dajesz!
Powinnaś być dumna.
Dobra robota, Davi.
Dajesz, Davi!
No proszę.
- Nawet na niego nie spojrzy. - Wiem. Zepsułam mu ceremonię.
Nieprawda.
Niczego nie zepsułaś. Będzie dobrze.
Powinien być wdzięczny. Tyle pieniędzy poszło na jego…
Wydałam 37,49 dolarów na jego edukację.
Timothy Marshall!
Udało się!
Mój synek!
- Tak! - Dajesz, Timie!
- Macie zdjęcie? - Tak.
- Uśmiechnął się? Ma dyplom? - Tak.
Przygotuję się, by sprać jej tyłek.
Zostań na miejscu.
Nie rób tego na rozdaniu dyplomów.
Nie rób tego.
- Właśnie! - Zepsułaś już dwie kolacje.
- Boże. - Wszędzie musisz stroić fochy?
- Wiesz, co zepsułeś? - Co?
Mój apetyt tym swoim paskudnym garniturem.
Przestaniesz? Będzie miał mowę.
Nie mów do mnie jak do dziecka.
- Nie chciałam… - Przetrzepać ci skórę?
Nie chciałam mówić jak do dziecka,
ale to jego ważny dzień!
- Co za zachowanie. - Cicho.
A teraz powitajmy absolwenta,
Timothy’ego Marshalla.
- Tak! Mówca! - To mój syn!
- Dajesz! - To mój syn!
To nie jego syn.
- Zaraz wygłosi mowę. - Mój.
O nie. „To twój syn”. Mówi, że to jego syn.
Bo nie twój.
Nic dla niego nie zrobiłeś. Gadasz tylko, że to twój syn.
- Nie wygłosi przemowy? - Podarł ją.
Co teraz powie?
Może ją zapamiętał.
Być może.
Chciałem tu stanąć i mówić o życiu
oraz o wszystkich wspaniałościach, które przed nami.
O pracy, o nadziei.
Jednak przez ostatnie dwa dni…
mój najlepszy przyjaciel mnie okłamywał.
Może nie, że okłamywał.
Zostałem oszukany przez niego i własną matkę.
O nie.
- Nie wiedziałem, że są parą. - O rany.
- Pierze nasze… - Wszystko publicznie.
Nie musi tego mówić.
- Nagrywasz to? - Tak.
Całą noc byłem wściekły.
Wściekły na nich. Że nie wiedziałem.
Ale potem zdałem sobie sprawę,
że ja też ukrywam sekret, przynajmniej
sądziłem, że to sekret. Cała moja rodzina już wiedziała.
Wiedzieliśmy.
Jestem gejem
i martwiłem się, co pomyślą.
Mniejsza, co sam myślę.
Gdy się ujawniłem, okazali mi tyle miłości,
że uzmysłowiłem sobie, jakie to szczęście, że ich mam.
Zatem u progu naszej świetlanej przyszłości
chcę podziękować matce, która zawsze mnie kochała,
była przy mnie, pracowała i pomagała mi w szkole.
- Dziękuję tacie. - Nic dla ciebie nie zrobił.
- Madeo! - Co?
Racja.
Mimo że się rozwiedli, a on miał niewiele,
próbował mnie wspierać.
I mojemu najlepszemu przyjacielowi, Daviemu,
który nigdy mnie nie osądzał,
zawsze był przyjacielem.
Mimo że miał schadzki z moją matką.
Cholera.
- Po co to powtarza? - Ale…
- Bo miał. - Puszczał się.
Za dużo gada. Zostawmy to między nami.
Amen!
Zastanawiałem się, co to za gość.
Jest dojrzały. To dobry człowiek.
Pomyślałem sobie, jakie mam szczęście,
że dwoje ludzi, których najbardziej kocham,
odnalazło się dzięki mnie.
Wolałbym to wiedzieć? Tak.
Ale nie przeszkadza mi to.
Chcę ich przeprosić za moje zachowanie.
Nie ma przyszłości bez przeszłości.
Jestem wdzięczny, że mam rodzinę.
Mojej prababci, Madei.
Mojej babci, Corze, panu Brownowi, cioci Ellie, cioci Bam.
I oczywiście, wujkowi Joe.
Joego tu nie ma. Był zbyt naćpany.
Chcę powiedzieć całemu światu,
że ich kocham i jestem wdzięczny, że się w nich wrodziłem.
Gdy zaczynamy tę przyszłość,
opieram się na barkach zwykłych, ciężko pracujących ludzi,
którzy nie mieli wiele.
Dla mnie są olbrzymami.
Kocham ich całym sercem.
Dziękuję.
Piękne.
Dzięki ci, Jezu.
Alleluja!
- Było w porządku. To było piękne. - Piękne.
- Było. - Tak.
- Hej. - Hej. Chodź ze mną.
Myślałem, że to ja mam wielki sekret.
Nie chcieliśmy cię zranić.
Kochasz go?
Tak.
Kochasz ją?
Tak.
Mogłeś mi powiedzieć.
Wiem. Przepraszam.
Przepraszamy. Ja przepraszam.
Zaufaj mi. Mieliśmy ci powiedzieć.
Nie przepraszajcie…
Wiem, jak to jest mieć sekret,
i czuję się teraz tak dobrze, bo moja rodzina go poznała.
Nie chcę, żebyście to skrywali.
Jestem z ciebie dumna. Chodź tu.
- Kocham cię. - Kocham cię.
- Nie będę ci mówił tato. - W życiu.
- Skrzywdzisz ją… - Hej.
Nie zrobiłbym tego,
ale to bez znaczenia. Nie wyjdzie za mnie.
Co?
Mówiłaś, że go kochasz. W czym problem?
Musi wrócić do Irlandii.
Jego ciotka wyraziła się jasno.
Co?
Dlatego odmówiłaś?
Nie chcę, byśmy rozbijali ci rodzinę.
- Nie… - Cześć Davi, synu, gratulacje.
Rodzina i cały kraj są z ciebie dumni.
Dziękuję. Ciociu Agnes, muszę z tobą porozmawiać.
Nie ma o czym. Cieszę się, że tu jestem.
Ja również.
No to jasne.
Mamo, pozwól Daviemu mówić.
- Dzięki, Cathy. Ja… - Mów, co masz do powiedzenia.
- Wiedziałem, że… - Chwileczkę.
Zapomniałam kartki.
- Prezent na koniec szkoły. - Co…
Co to jest?
- To twój bilet do Irlandii. Anulowany. - Co?
- Ale… - Żadne ale.
Wiesz, że chcę, byś wrócił,
i jak pilnuję tradycji rodzinnej,
ale mądra kobieta powiedziała mi:
„Niech dzieci żyją swoim życiem.
Muszą podejmować decyzje”.
Powiedziała też coś o byciu czarną dziwką…
Nieważne, to bez znaczenia.
Chodzi o to,
że żyjesz tutaj.
Twoje szczęście też jest tutaj.
Tego ci życzę.
Dobrze.
Jest dobrze.
- Możemy się pobrać? - To nie jest pytanie do cioci Agnes.
To pytanie do tej pięknej damy.
Co masz do powiedzenia?
Lauro…
- Czy… - Tylko nie klękaj znowu.
Już ci odmówiła.
- Już raz się zbłaźniłeś. Coro… - Przestaniecie?
- Traci czas. - Może się oświadczyć mojej córce.
Nie chcę, by się zbłaźnił.
Zrobimy zdjęcie. Cicho. No dalej.
- Rób to. - Lizus.
- Zobaczmy, co powie. - Lauro…
Wyjdziesz za mnie?
Tak.
Tak!
Wyjdziemy za ciebie.
Zawiąż ten węzeł. Wszyscy pójdziemy na zamateraczyny.
- Co powiesz jego dziadkowi? - Nic.
Nic?
Siedzi w więzieniu.
Nakryto go nagiego w hotelu z pijaną owcą.
Cicho… Co? Z owcą?
- To sprośne. - Prawda.
Sam sprowadził owcę?
Nie. To była randka w ciemno.
Widziałem ten film i jego sequel.
Kocham cię, ciociu Agnes.
- Wiem, synu. I ja ciebie. - Gratulacje.
Musimy zdążyć na samolot. Cathy, chodź.
- Jak miło. - Niech cię Bóg błogosławi. Jestem dumna.
- Lauro. - Gdzie jest Madea?
Tam, śpi.
Chcę się pożegnać. Cathy, chodź.
Poczekaj tu.
Jestem z ciebie taka dumna.
Zorganizuję wam wesele.
Tak. Jay. Dziękuję, Jay.
Madeo.
Przestraszyłaś mnie. Ta indica mnie uśpiła.
- To koniec? - Tak.
Dobrze.
Musimy zdążyć na samolot. Pozwoliłam Daviemu zostać.
Wiedziałam, że postąpisz słusznie.
Bardzo dziękuję.
Byłaś wspaniałą gospodynią i dzięki za rozmowy…
Jestem dziwko-dynią?
Dziwki-dynią.
A, dziwki, liczba mnoga. Tak. Rozumiem.
Dziękuję za rozmowy i za przepis.
Nie daj się zamknąć. Pięć do dziesięciu lat, jeśli przesadzisz.
Wpadniesz za ocean? Odwiedź nas.
Byłoby miło cię oprowadzić.
Wszystko ci pokażę.
Pani Brown i Madea odwiedzą Europę.
Brzmi dobrze.
Pokazałabym ci Irlandię.
Mówisz o Iranie. Nie mogę jechać do Iranu.
- Irlandię. - Wiem, za dużo piasku w Iranie-landii.
Pierdolę.
- Nieważne. - No tak.
- Tak. Lepiej pójdę. - Tak.
- Dzięki za wszystko. - Bezpiecznej podróży.
- Pa. - Pa.
Posłuchaj. Dziękuję z całego serca. Doceniam to.
- Dziękuję. - Jestem naćpana na maksa.
- Idę już. - Muszę znaleźć schody.
Dlatego zasnęłam. Jestem naspawana.
- Tak. - Kocham cię.
Też cię kocham.
A ja ciebie.
- Pa. - Pa, Agnes.
- Chcę się pożegnać. - Pożegnałaś się.
- Naprawdę? - Dwukrotnie. Wchodzisz w moją przestrzeń.
Mabel, o czym śnisz?
- Kochanie, miałam piękny sen. - Naprawdę?
Tak!
Co jest lepsze?
Zrobilibyśmy jeszcze jeden przebieg Drunk in Love.
Zgadzam się.
Zbierzmy wszystkie działy.
Tych, którzy nie widzieli.
Albo widzieli tylko fragmenty i nie wczuli się.
Dlaczego ona wchodzi przede mnie? Przecież coś mówię.
Rozumiem.
Zbierzmy wszystkich i poczujmy atmosferę.
No dobrze. Która godzina?
Mamy 18,30.
Dobra. O której mam wyjść?
O 20.
Starczy. Wyciągniemy maksimum.
Dobrze. Zgoda.
Do dzieła. Chodźmy.
Boże, dziękujemy za twoje błogosławieństwa,
że możemy robić, co kochamy, z tymi…
pięknymi ludźmi.
Nie z wszystkimi. Z garstką.
Chcemy podziękować za tę chwilę,
by dać im znać, że jeśli nie zatańczą w rytm,
przepadną. Amen i chwała…
Dziękuję za Machellę.
Chcemy mieć pewność, że nie omijacie żadnych kroków.
bo pięcioro albo dziewięcioro z was gubi się między 11 a 12,
ale to i tak chłam na razie, choć zrozumiecie.
Chcę, żebyście wiedzieli, że doceniam, że to robicie…
Nie mogę tak oddychać, ale doceniam to, co robicie.
To jest piękne. Jesteśmy pięknymi ludźmi.
Uwielbiam piękno pięknych ludzi, że jesteśmy razem.
To takie dobre. Przestańcie klaskać.
Mówię, żebyście przestali, a wy nic. Potem są takie efekty.
Kiedy mówię raz, dwa, trzy, cztery, pięć…
To robicie raz, dwa, trzy, cztery…
Nauczcie się czegoś, dzieci.
Próbuję was nauczyć, abyście byli gotowi. Raz, dwa, trzy, cztery, pięć…
Spróbujmy. Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
Zobaczmy. Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
Chyba jesteście gotowi.
Poczujmy naszą energię.
Zrobimy to, dobrze?
Poczujemy wspólną energię i zrobimy to.
Zgoda? Okej.
Głos mi właśnie siadł. Okej.
Musimy zadbać o odpowiednią energię.
Wszystkie och i ach, to wszystko musi…
układać się w jeden dźwięk.
Nie czuję tego.
Nie rozumiem. Mam robić uwagi, ale nie reagujecie na nie.
Gdy reagujecie,
gdy odpowiadacie na moje uwagi, jest dobrze.
Po co uwagi, skoro nie ma reakcji.
Musi być reakcja.
Madeo!
Mieliśmy czterogodzinną próbę przed wyjściem na scenę.
Potem znów cztery godziny po przedstawieniu,
aby zobaczyć, co poszło źle.
Napisy: Przemysław Stępień