Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Wybierając pomiędzy ścieżkami zwycięzcy i przegranego w tobie,
zawsze słuchaj zwycięzcy.
Przegrany nigdy nie wskaże ci drogi, którą chcesz przebyć.
Nie poddawaj się. Nie idź na kompromisy. Nie rezygnuj.
Gdy robi się ciężko, nie zapominaj,
że w ten sposób piszesz swoją historię.
Możemy zatrzymać?
Nie sądzicie, że okropnie się to zgrało?
Tekst o pisaniu historii z twarzą tego faceta?
To brzmi jak wyrok.
- Właśnie. - Nie, jest dobrze.
Chodzi o to, żeby wytrwać jak najdłużej, prawda?
Dobra, jeszcze raz. Od początku.
Spróbuj obniżyć nieco głos, Kalle.
Wyobraź sobie amerykański zwiastun.
„Wybierając pomiędzy…”
Trochę niżej.
Jeszcze raz.
Wybierając pomiędzy ścieżkami zwycięzcy i przegranego w tobie,
zawsze słuchaj zwycięzcy.
Daniel?
- Tak? - Mieliśmy obejrzeć film.
A nie możemy później?
- Później? - Tak.
W środku nocy?
Na pewno będzie miło.
No weź…
Jutro już tego nie będzie.
Śnieg spadł dzisiaj.
- Chodź ze mną. Zrobimy kilka okrążeń. - Może…
Pomyślmy…
Nie, dzięki.
Słyszałam, że to najlepszy bar dla rozwodników.
Ale podrywają mnie tylko 25-latkowie.
Co oni tu w ogóle robią?
Słyszałeś mnie?
Myślisz tylko o tym, żeby kogoś przelecieć.
Przelecieć!
Czekam tylko na drinka.
PIN i zielony.
Jak chcesz, to mogę się z tobą przespać.
Nie, dzięki.
Wiesz…
Ten bar dla rozwodników jest tam.
Cholera! Serio?
Wyluzuj. Puść mnie!
Idź do domu.
Co, do cholery?
Co robisz?
- Cholera, jesteś cała? - Co robisz, raszplo?
Chodźmy.
Halo?
Jest tam kto?
Dzień dobry.
Co ja tu robię?
Spała pani w parku Berzelii.
I za to idzie się siedzieć?
Jesteśmy w Korei Północnej?
- Na to idą pieniądze podatników? - Między innymi.
Która godzina?
Dziesięć po siódmej.
Cholera!
Moja córka ma koncert. Muszę tam dotrzeć na ósmą.
- Podwiezie mnie pan? - Jasne.
- Zawiezie mnie pan? Super. - Zaraz przyprowadzę limuzynę.
Odpychając się, używajcie lędźwi, nie ramion.
Dopiero na koniec angażujemy tricepsy.
Ręce pod tym kątem.
Siła bierze się z lędźwi. Odpychamy się!
I natychmiast następny zamach.
Lędźwie…
Dopasujcie kąt, pod jakim trzymacie kijki, do nachylenia stoku.
Zablokujcie ręce w łokciach i odepchnijcie…
Pozdrów ją.
Halo?
Jesteś wspaniały.
Zgubiłam portfel.
Poszłam z Fridą na kieliszek wina, potem był drugi i…
No wiesz.
Nie wiem, możesz mi opowiedzieć.
Sam mógłbyś się czasem zabawić.
Twój widok do tego zachęca.
Jesteś chodzącą reklamą rozrywkowego życia.
Mogę się trochę przewietrzyć?
- Zostaw okno. - Boże!
Bądź bardziej odpowiedzialna. Myśl o swojej córce.
Boże, a co to ma z nią wspólnego?
Co ty wiesz o dzieciach? Nawet nie chcesz własnego.
„Dlaczego ja, Daniel Nylander,
wzięty informatyk,
muszę mieć taką niedojrzałą i nieogarniętą siostrę?”
- Nie wiem. - Cóż…
Żebyś mógł się czuć jeszcze mądrzejszy.
- Lubisz to. - Jakbym wspierał twój rozwój?
Jestem jak Kenia. Trochę chaotyczna, ale urocza.
Dostaniesz jeden procent z mojego podatku?
Możesz się zatrzymać? Stój.
Nie!
- Stój! - Nie wymiotuj tutaj!
No dobra.
Narzygałaś do auta?
- Tylko trochę. - Cholera!
Cześć, Niklas.
- Cześć, Anders. Masz chwilę? - To coś ważnego?
Coś się wydarzyło.
Coś z mamą?
Nie z mamą, tylko z Emilie.
Co takiego?
Emilie będzie wręczać w tym roku wieniec.
Rety, to naprawdę coś!
Pogratuluj jej ode mnie.
Na ceremonii będzie cała rodzina. Ty też?
Mam dużo pracy.
Czyli praca jest dla ciebie ważniejsza niż uroczystość Emilie?
- Tak myślałem. - Cześć!
Idziemy na kawę do mamy. Pogadamy później.
Pozdrów ją.
- Cześć, mamo. - Dumny tatuś?
- Oj tak. - To dla ciebie.
Jak miło!
Dzięki!
Mrok na dworze A rodzina śpi
Rodzina śpi
Patrzcie, elfy już tu do nas idą
Już tu idą
Posłuchajcie, jak cichutko szepczą
Cicho szepczą
Zimą ciemno jest i ziąb Świecą je przegnamy stąd
Bóg przemawia dziś do ludu: „Bawcie się i cieszcie z cudu”
Agnes!
Byłaś genialna, Therese.
Pięknie śpiewałaś, skarbie.
- To ode mnie. - Dziękuję.
- Cześć. - Cześć.
„Dla najsłodszego elfa na świecie: Hugo”.
Co? Pokaż.
Mieli napisać „Elvira”. Co to ma być?
Proszę. Do niczego ta kwiaciarnia.
Co ci się stało?
Zobacz, mają szafranowe bułeczki.
Zjesz coś?
Nie jem cukru.
Co? Nie wygaduj bzdur. Od kiedy?
Dostanę tysiąc koron, jeśli przez rok nie ruszę cukru.
Jestem twoją mamą.
W dzień świętej Łucji możesz zjeść bułeczkę, jasne?
Elvira, zimne ognie!
Idź.
Wczoraj dzwonili z policji.
A co zrobiłeś?
Pójdę…
Pytali, czy nasza córka jest bezpieczna.
Dobra, wypiłam o kieliszek za dużo.
Może dwa.
Zgłoszą to do opieki społecznej.
Zgłoszą to?
Nie mają się czym martwić.
Nie ty o tym decydujesz.
To najgłupsza rzecz, jaką słyszałam.
Kochanie, idziemy do domu.
Tata mówił, że dzisiaj będę u niego.
Pewnie się pomylił.
Lisa?
Zapalimy świąteczną lampkę?
- Ładna, prawda? - Tak.
Podłączysz?
Ładna.
Co?
Kupię jutro nową żarówkę.
- I może nową gwiazdkę? - Ta jest w porządku.
Nie musi być idealna.
- Zapleść ci warkocz? - Tak!
Dobra.
Mamo?
Mamo, obudź się!
Cholera!
Kurwa!
Niech to szlag!
Kurwa mać!
Mamo!
Przepraszam.
Nie szkodzi.
HYDRAULIK
Bardzo cię kocham, wiesz?
Hej, kochanie.
Cześć. Wsiadaj, zaraz przyjdę.
- No już. - Pogadamy jutro.
To była kwestia czasu.
- Rura była poluzowana. - Lisa.
Stanę za tobą murem, ale postaraj się trochę.
Grozisz mi?
Elvira zostanie ze mną, aż się ogarniesz.
Twoja dziewczyna chce odchudzać nam dziecko.
Powiesz to opiece społecznej?
Chce być dla niej wzorem.
Sama to rozważ.
- Jestem wzorem. - Czyżby?
Mała nie ma nawet własnego łóżka.
Cześć!
Cześć.
Co robisz?
Chowam to i owo. Nie chcę, żeby Lisa zadawała pytania.
Przywiozła mnóstwo rzeczy.
Cześć! Wejdź.
O rety.
Uwaga! Trzymam.
Biedactwo. Daniel mówił, że całe piętro wymaga remontu.
To jakiś obłęd.
To zajmie trzy miesiące. Przynajmniej.
Wybaczcie, że robię wam tyle kłopotów, ale potrzebuję pożyczki.
Inaczej nie dam rady.
- „Trochę chaotyczna, ale urocza”. - Zwrócę ci.
- Jasne, coś wymyślimy. - Dziękuję. Jedliście już?
- Nie. - Najpierw się wysikam.
Zajmę się tym.
Przepraszam.
Pościeliłam ci łóżko i wyjęłam czyste ręczniki,
więc czuj się jak u siebie.
Dziękuję.
Używaj, czego chcesz.
Dobrze.
Często pani pije?
Jak każdy.
To był jednorazowy wyskok.
Pije pani przy Elvirze?
Nie.
Nie więcej niż kieliszek.
Od kiedy jest pani bezrobotna?
Nie wiem. Od jakichś dwóch lat.
Chcę otworzyć gabinet podologiczny, ale muszę poprawić oceny.
Jakie oceny?
Z pielęgnacji stóp. W liceum byłam w klasie medycznej.
To nie tylko przycinanie paznokci.
Potrafię zająć się dzieckiem.
- Nie możecie mi jej odebrać. - To tylko wstępna ocena.
Za dwa tygodnie zdecydujemy, czy rozpoczniemy śledztwo.
Dzień dobry.
Jak się masz?
Ups.
Chyba dobrze się bawiłaś.
Bartolo Mascarello Barolo z 1988 roku. Nieźle.
Dobry wybór.
Klara dostała je na swoje 30. urodziny.
Smakowało?
- Kosztuje jakieś 5000 koron. - Co? Żartujesz?
Nie. Jest dość rzadkie.
Czemu trzymacie w domu takie drogie wino?
Tak, idioci z nas. Nie trzeba było.
Zapłacę za nie.
Rozłożysz mi to na raty?
Cholera, przepraszam.
Nie przejmuj się.
Ale za to pójdziesz ze mną na narty.
Co? Nie.
Pożyczysz sprzęt Klary. Jaki masz rozmiar buta?
- Nie ma mowy. - No weź.
To dwie godziny drogi stąd. Dobrze ci to zrobi. Musisz wyjść.
Poważnie, nie.
A co masz do roboty? Będziesz się nad sobą użalać?
Walniesz sobie klina?
No, chodź. Próbuję ci pomóc.
Narciarze radzą sobie lepiej we wszystkich aspektach życia.
Narciarze to świry.
Rzadziej chorują na depresję, żyją dłużej…
Spodoba ci się.
Daniel!
Muszę pomóc siostrze. Zróbcie rozgrzewkę.
Nie słuchaj brata! To tyran!
Tylko udaje twardziela! Tak naprawdę to mięczak!
- Psujesz mi wizerunek. - Wizerunek?
Jestem ich szefem.
Jedź na ugiętych kolanach.
Czuję się jak starucha z artretyzmem i hemoroidami.
Nie wiem, czy masz artretyzm, ale reszta się zgadza.
Wal się!
Postrzegajmy to jako ogromny potencjał rozwoju.
A to co?
Za stromo. Żartujesz?
- Zjedź pługiem. - To znaczy?
No wiesz… Patrz.
- Świetnie. Powoli. - Dobrze.
A teraz Eva.
Rób to, co siostra.
Kolana razem!
Cholera.
- Dawaj. - Dobra.
Pługiem!
Co do…?
Jesteś cała?
Co się stało?
Proszę uważać.
To był wypadek.
Tu są dzieci.
Ja też tu jedno mam.
Właśnie widzę.
To nie ma sensu.
To był koszmarny pomysł.
Nic się nie stało. Teraz będzie już płasko.
Nie, mam dość.
Żartujesz?
- Cały ty. Kazałeś mi zjechać z klifu! - Nie możesz się poddać.
Rezygnujesz, gdy robi się trudniej.
Pora wziąć się w garść.
Choć raz zrób coś do końca!
W życiu nigdy nie jest z górki i z wiatrem!
Ja pokonam 90 km podczas Biegu Wazów, a ty masz dość po dwóch!
Mama? Co ty tu robisz?
Hej!
Cześć, kochanie.
Jeździłam na nartach z bratem.
- Fajnie było. - Tak?
Gdzie jest Cesar?
Dzisiaj jesteśmy same. Elvira uczy się jazdy slalomem.
Naprawdę świetnie jej idzie.
- Dzięki. - Szybko się uczy.
- Tak? - W ferie jedziemy do Sälen.
Udało nam się wynająć domek.
Łatwo nie było. To ferie, a w dodatku tydzień Biegu Wazów.
Wszyscy tam będziemy.
- Tak? - Co?
Tak.
Biorę udział…
w Biegu Wazów.
Naprawdę? To bardzo długa trasa.
Tak, dziewięć kilometrów.
Ciągle powtarzała „świetnie”.
Dzieci nie wolno tak przechwalać.
- To powoduje stres. - A można w ogóle je chwalić?
- Chwalić? - Tak.
Twoja córka miałaby anoreksję przed skończeniem trzech lat.
Nie chwal mnie, gdy będzie mi wychodziło.
- OK. - Żadnych pochwał.
Dobra.
Skup się na moich wrażeniach i nastawieniu.
- Jasne? - Jak sobie chcesz.
Nie sądziłem, że będziesz jeszcze chciała jeździć.
Zmieniłam zdanie. Jadę z tobą.
Gdzie?
Na Bieg Wazów.
- Na Bieg Wazów? - Tak.
To 90 kilometrów. Za trzy miesiące.
Dziewięćdziesiąt? Daj spokój.
Już ci to mówiłem.
Są też krótsze biegi.
Ale świetnie mieć motywację. Dobry pomysł.
Nie, podjęłam decyzję.
Wystartuję w tym biegu. Muszę się ogarnąć, masz rację.
Dzisiaj padłaś po dwóch kilometrach.
Powiedziałam Elvirze, że wystartuję.
Dlaczego?
Żeby…
Żeby zaimponować Philippie?
Nie.
Nie!
- Będzie fajnie. - Jasne.
Znalazło się dla ciebie miejsce.
- Za 1800 koron. - Dobrze.
- Jesteś tego pewna? - Tak.
- Będziesz musiała się zaangażować. - Wiem.
Trzeba codziennie trenować.
Pomożesz mi, tak?
Jeśli obiecasz, że się nie poddasz.
W pierwszą niedzielę marca masz stanąć na starcie.
I musisz przestać pić.
Tak jest.
Kupuj.
Dobra.
BIEG WAZÓW / NUMER STARTOWY: 1 800 SEK
Nie waż się wycofać.
- Kocham cię. - Przestań.
Twój dziadek byłby dumny.
- Pamiętaj. - Dobrze.
Węglowodany?
Nie za wcześnie?
- Jak to? - Wystartujesz.
- Co? - W Biegu Wazów.
- O nie. - Tym razem się nie wykręcisz.
Ktoś musi pobiec z mamą.
Startuje?
Został jej rok do tytułu weteranki. Nie zrezygnuje.
Przecież jest po zawale.
Nie chcę, żeby biegła sama.
- Więc biegnij z nią. - Nie ma mowy.
W tym roku skupiam się na Emilie.
Muszę ją filmować, wspierać i wszystkiego dopilnować.
- Jasne. - Może Johan wystartuje?
Z zerwanym ścięgnem Achillesa?
Mama w ogóle nie powinna startować.
Johan i ja zajmujemy się tu wszystkim, gdy ty siedzisz w Sztokholmie.
Z chorobą taty było tak samo.
Kto jest chory?
Johan i jego ścięgno Achillesa.
- Wystartuję z tobą, mamo. - Nie jestem dzieckiem.
Wiem, ale chcę startować.
- Mogę? - Nie będę na ciebie czekać.
Dobrze.
Nie gniewasz się, że Lisa pojedzie z nami?
Nie wiem, co powiedzieć.
To miał być romantyczny weekend z odrobiną jazdy na nartach.
Przecież wiesz, że wynająłem dla niej osobny pokój.
Dobra.
Daniel…
Jest za blisko. Abstynencja przez 48 godzin.
Możemy pofiglować.
Nie, nie możemy.
Dobra.
Jutro będzie nam zależało na jak najwyższej jakości.
Jutro?
Jutro. Mam nadzieję, że nie zapomniałeś.
Nie.
Kilka okrążeń na rozgrzewkę.
KLUB NARTOROLKOWY W SZTOKHOLMIE
KLINIKA IN VITRO – DZISIAJ, 15:00
No dobra.
Dalej! Dobrze!
Gdzie jest Daniel?
Nie…
O nie.
- Halo? - Gdzie jesteś?
Utknąłem na spotkaniu w pracy.
Ale… Żartujesz?
Załatwię to.
Mam taką nadzieję.
Halo?
Mam sobie to wsadzić w bokserki?
Musi utrzymać temperaturę ciała, to ważne.
I mam to zawieźć pana żonie?
Tak, bardzo by mi pan pomógł. Oczywiście zapłacę więcej.
Zrobię to za 1000 koron.
W porządku.
Moja żona zapłaci panu na miejscu.
- Głębiej. - Dobrze.
Proszę nie wyjmować tego wcześniej.
A co miałbym z tym zrobić?
Proszę wziąć mój dowód. Żeby wiedziała, że to ja.
- Co? - To znaczy pan.
- Ale to ja dałem panu… - Jasne.
- Pa. - Dziękuję.
Jeszcze jedno okrążenie. Potem trening interwałowy.
- Gotowi? Skręt! - Świetnie!
Rozumiem.
- Klara? - Tak, to ja.
Pani mąż przysłał tego pana z nasieniem.
Ale pan Daniel musi przyjechać osobiście.
Proszę.
Oto towar.
Ja to wezmę.
Miała mi pani zapłacić.
- Halo? - Całkiem cię pojebało?
Co się stało?
Nie chcesz nikomu powiedzieć, ani rodzinie, ani przyjaciołom?
Nie. A potem wysyłasz tu ze spermą cholernego kuriera?
Posłuchaj.
Skąd mam wiedzieć, czy nie urodzę jego dziecka?
Choć to chyba lepszy pomysł.
- Uspokój się. - Posłuchaj!
Za 20 minut pobiorą mi jajeczka.
Masz tu wtedy być ze świeżą spermą, jasne?
Muszę lecieć.
Niby dokąd?
- Daniel! - Pogadamy później!
Co, do diabła?
W porządku?
Za mną. Za chwilę…
Chcemy zacząć za pięć minut.
Mamy 15 jajeczek.
Świetnie, Klaro.
A nasienie?
- Mamy dość. - Dobrze.
Mam pytanie dotyczące ruchliwości plemników.
To może mieć znaczenie.
Daniel dużo trenuje, w bardzo obcisłych ubraniach.
Słyszałaś, mają dość.
Musisz o tym wspominać?
Czytałam, że to może mieć jakiś wpływ.
Czytałaś na forum?
Nie, w artykule na stronie naukowej.
- Nie pamiętam. - Czyli na forum.
Niech ci będzie, że na forum.
Co mam robić, skoro nie mogę poradzić się znajomych?
Nie powinnaś słuchać niedokształconych hipochondryków.
Wzajemnie się nakręcają.
Czy ty się słyszysz?
Słyszałem, że szefowie kuchni miewają problemy przez kuchenki.
Może za często gotuję. Nie wiem.
Już mówiłam, mamy dość. Proszę się o nic nie martwić.
Dobrze.
Zobaczymy, ile uzyskamy zarodków.
- Do zobaczenia w środę. - Dziękuję.
Wesołych świąt.
Boże, nic ci nie jest?
Rekord życiowy.
Gratulacje. Wesołych świąt.
Wesołych świąt.
Dzięki za kartę podarunkową.
Nie ma za co.
Jaki film obejrzysz?
- Możesz wybrać. - Jaki tylko chcę?
Odłożysz to? Dzięki.
Tak, dla dzieci od lat siedmiu.
Elvira!
Muszę iść zjeść.
Dobrze, pozdrów tatę. Wesołych świąt.
Mama cię pozdrawia.
Wesołych świąt.
Wesołych świąt!
Do jutra, skarbie.
Walcz!
- Cholera! - Świetnie.
- Cholera. - Nieźle.
Jak twoje wrażenia?
- Jak myślisz, jak ci idzie? - Zamknij się.
Bieg Wazów to 56 takich okrążeń.
Ale w trakcie biegu można coś zjeść.
- Zostaw mnie! - Dobra.
Motywacja nie jest za darmo. Trzeba o nią walczyć.
Tak.
- Słyszysz? - Tak!
- Rozumiesz? - Tak.
- Nie słyszę cię. - Tak!
Dobra, chodź. Jesteś silna.
Prawda? Czujesz się silna?
Mamy jeden zarodek. Całkiem dobry, zważywszy na okoliczności.
Ale mówiłaś, Klaro, że ostatnio nie czujesz się dobrze.
Zauważyłam też, że masz spuchnięte podbrzusze,
więc lepiej zaczekać z implantacją.
Dobrze.
Zamrozimy zarodek?
Tak. Odczekamy jedną albo dwie owulacje.
Skąd ta opuchlizna?
Przez nadmierną stymulację.
To ryzykowne.
Myślę, że pora zacząć rozmawiać o adopcji.
Nie chcę o tym mówić.
Mamy zarodek, skupmy się na nim.
- Przygotowałem to na szybko. - Co? Jesteś mistrzem kuchni.
Prawda? Wszystko jest pyszne.
- Purée z selera jest wspaniałe. - Magiczne.
A ten sos…
Pyszny. Dobrze, że jem za dwóch.
Kiedy poród?
Za dwa miesiące.
- Wina? - Nie, dziękuję.
Też jesteś w ciąży?
- Nie potrafię stawiać granic. - Prawdziwa z ciebie biegaczka.
Sam widziałem.
My też chcielibyśmy coś ogłosić.
- Cóż… - Co?
- Żartujecie? - Nie.
- Wy też? - Tak, choć jeszcze wcześnie.
- Jens… - Gratulacje.
Niezły z ciebie ogier, Jens.
Ziemia już jest przeludniona.
- Czworo dzieci? - Pięcioro.
- Pięcioro? - Tak.
- To bliźniaki. - Żartujesz.
- Ups. - Nie, to prawda.
Tylko bez presji.
- Nie chcemy… - Nie możemy mieć dzieci.
To prawda. Ale się staramy.
Staramy się od lat.
Próbowaliśmy inseminacji, in vitro…
Wszystkiego.
Tak.
- Tak to wygląda. - Przykro mi.
Przepraszam, nie chciałem…
Skąd miałeś wiedzieć?
Ale bardzo się cieszymy z waszego szczęścia.
Dziękuję.
Prawda, skarbie?
Oczywiście.
Właściwie to mamy…
Mamy zarodek.
Zamrożony.
- Ach tak? - To daje nam nadzieję.
Tak.
Ekscytujące.
Tak to wygląda.
- Na zdrowie. - Zdrowie.
- Za fantastyczną kolację. - Zdrowie.
Zdrowie.
Zbliża się.
O północy…
…sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden…
Szczęśliwego Nowego Roku!
Najlepszego, siostro!
Szczęśliwego Nowego Roku, Jens!
Szczęśliwego Nowego Roku!
Zdrowie.
Czemu nic nie mówiłeś?
Pomogłabym wam. Mogłabym być waszą surogatką.
O ile tak wolno, skoro jesteśmy rodzeństwem.
Jak myślisz? To ryzykowne?
Biegniemy? Może ze cztery razy?
W górę i w dół.
Uważaj.
Cholera.
Miej oczy otwarte.
Co ja tu w ogóle robię?
- Czemu mnie nie powstrzymałeś? - Chodź, zróbmy to!
Dobra? Chodź!
Musisz być taki szybki?
Liso, postanowiliśmy wszcząć śledztwo.
Wiem, że to dla ciebie trudne.
Cesar coś ci powiedział?
Elvira spóźnia się na lekcje, gdy przebywa u ciebie.
Mieszkam daleko od szkoły.
Czasem wcale się nie zjawia.
- Ma sporo nieobecności. - Chorowała.
Cesar twierdzi, że Elvira jest ostatnio niespokojna.
Jest przygnębiona i boli ją brzuch.
To nieprawda.
Proszę nie wszczynać śledztwa. Poprawiłam się.
Przykro mi, Liso, ale musimy trzymać się faktów.
Zaczęłam ćwiczyć i przestałam pić.
- Startuję w Biegu Wazów. - Naprawdę?
Tak, wezmę udział.
Naprawdę? Ja też.
Czwarty raz.
Wcześniej startowałam w biegu rekreacyjnym.
- A ty? - To mój pierwszy raz.
Pierwszy? Świetnie!
Jak tylko wspomniałam o biegu, zaczęła patrzeć na mnie inaczej.
AGENCJA ADOPCYJNA
To jakaś sekta.
Halo?
Sekta, słyszałem.
Gdy wrócę, masz wycisnąć ze mnie siódme poty.
- Obiecuję. - Pokażę im.
Pa.
ZOSTAŁO 30 DNI
Cześć!
- Dobrze wyglądasz. - Dzięki.
Pozwólcie rękom…
Dobrze.
ZOSTAŁO 14 DNI
ZOSTAŁY 2 DNI
Carina Larsson.
Tu Daniel Nylander. Klara jest ze mną, rozmawiamy przez głośnik.
- Ktoś do nas dzwonił… - Dobrze, że państwo dzwonią.
Niestety mam złe wieści. Zarodek nie przetrwał rozmrażania.
Zastanówcie się w spokoju, co chcecie teraz zrobić.
Nie musicie decydować w tej chwili.
Porozmawiamy w przyszłym tygodniu.
- Zadzwonimy. - Dobrze.
- Pa. - Pa.
- Nigdy nie będziemy mieć dziecka! - Mamy jeszcze czas.
Masz 40 lat.
Powiedzmy, że będziesz płodna przez co najmniej cztery lata.
Dwanaście owulacji rocznie. To co najmniej 48 szans.
Nie chcę teraz obliczać szans.
- Chcę tylko mieć dziecko. - Wiem. Rozumiem.
- Ja też. - Przepraszam.
Nie…
Skarbie…
Zadzwonisz później do hotelu?
Co?
Odwołać rezerwację.
Dlaczego miałbym ją odwołać?
Jak to dlaczego?
Nie możemy tam teraz pojechać.
Jesteś jakimś robotem?
Nie, ale…
Wiedzieliśmy o implantacji.
- Daniel… - I że może się nie udać.
Ja zostaję w domu.
Nie pojadę tam.
Daj spokój.
Przygotowywałem się i trenowałem przez rok.
Namawiałem ludzi z pracy. Moja siostra też startuje.
- Mnie też to zasmuciło. - Jasne.
- To była nasza ostatnia szansa. - Nie.
- Tak. - Przestań.
To wszystko przez ciebie.
- Pamiętaj. - Wiem.
Powinieneś bardziej się angażować.
- Angażuję się. - Tak? Nie zauważyłam.
- Mówię, że nie wolno nam się poddawać. - Mówisz?
Ale to nie ty faszerujesz się hormonami.
Nie mogłeś nawet przyjść do kliniki,
tylko wysłałeś taksówkarza.
Już za to przeprosiłem.
Chętnie bym brał hormony, ale nie mogę.
Co mam zrobić? Przestać żyć?
Nie wygaduj głupot.
Nie odchodź!
Nie możesz przestać żyć, bo starasz się o dziecko.
- Nigdy tak nie twierdziłam! - Przeciwnie.
- Czyżby? - Tak.
Nie myślisz o niczym innym.
Nie pojedziemy tam, nie zrobimy tego. Wciąż tylko dziecko i dziecko!
Masz obsesję!
Pieprz się.
Ty się pieprz.
Nie bylibyśmy w takiej sytuacji, gdyby nie twoja chujowa sperma.
Nie zapominaj o tym!
Klara nie jedzie z nami?
Źle się czuje.
Miło byłoby usłyszeć, że ty też miewasz problemy.
Zapamiętam.
Czas na nas.
Halo? Tu Klara.
Dzień dobry, tu Wilma z hotelu Högfjäll w Sälen.
Dzień dobry.
Nasz hotel jest przepełniony przed Biegiem Wazów.
Dlatego dzwonię, żeby potwierdzić rezerwację.
Jeden apartament i jedna dwójka?
Nie, może pani anulować rezerwację apartamentu.
Słucham?
Może pani anulować.
- Anulować rezerwację? - Tak.
Dziękuję.
- Niebieski czy fioletowy? - Będzie zimno?
Minus trzy stopnie Celsjusza.
Rany. Jak się czujesz? Denerwujesz się?
Czuję, że niedługo zginę.
To twoja wina, sadysto.
Chłopaki…
Za Dannego, najlepszego trenera świata.
- Najlepszego. - Zdrowie.
Wybierając pomiędzy ścieżkami…
Kupiła tytoń?
Cześć!
Cześć.
Przepraszam, czy my się nie znamy?
Nie sądzę.
Chyba nie jesteś sławny?
- Nie. - Zrobiło się niezręcznie.
Czasem słyszę, że wyglądam jak Martin Stenmarck.
Ani trochę.
- Nie? - Nic do niego nie mam.
Jest przystojny, ale nie w moim typie.
Ale przypominasz mi kogoś.
Cóż…
Tak to już jest.
Tak.
…90 kilometrów od wioski Berga do mety.
„Przypominasz mi kogoś niezbyt przystojnego”.
Nie mogę.
Idę po owoce.
- Teraz? - Tak.
- Mieliśmy już jechać. - Chcę owoce.
Masz pięć minut.
Kluczyki!
- Ty ich nie masz? Zamknięte? - Słucham?
Ja ich nie mam.
- Przed chwilą je miałam. - Żartujesz?
- Jak ty to zrobiłaś? - Przestań i pomóż mi szukać.
Zostawiłem cię na pięć minut i znowu coś spieprzyłaś.
- Co z tobą? - Nie zgubiłam ich specjalnie.
Nieważne, zostaliśmy bez kluczyków.
Córką też się nie przejmujesz.
„Co się stało? Nie miałam pojęcia”.
- Chcesz tego? - Stać na zimnie?
- Wystartować w biegu. - Tak, chcę.
- Nie wydaje mi się. - To tylko klucz.
Wielkie mi halo.
Musi być tutaj!
Wezwę pomoc drogową.
Musisz tyle marudzić?
Tu Daniel Nylander. Zgubiliśmy kluczyki.
- Co wam przynieść? - Czy to nie…?
Lisa?
- Co ona robi? Upiła się? - Boże.
Jedźmy stąd.
Jedziemy.
Znalazłam je! Łap.
Na jakie nazwisko?
Nylander, Daniel.
Obie rezerwacje zostały anulowane.
To niemożliwe.
Zarezerwowałem pokój rok temu.
- Rezerwację anulowano. - Weźmiemy inny pokój.
Niestety mamy komplet.
Ale są jeszcze miejsca w szkole. Mogę dać państwu pościel.
- Chyba pani żartuje. - Daniel…
Co? Mam spać na podłodze?
Jutro startuję w Biegu Wazów.
Jak wszyscy tutaj.
Nie wszyscy chcą być w pierwszej pięćsetce.
- To była Klara. - Myślisz, że to jej wina?
Suka!
Pójdziemy po nasze numery?
Tak.
Miło.
- Spytam Elviry, czy już dojechali. - Okej.
Pójdę poszukać Jensa i Björna.
Dobra.
Możesz to wziąć?
- Hej, mamo. - Hej, kochanie. Dobrze się bawisz?
Tak. A co u ciebie?
Wszystko dobrze.
Ładną masz czapkę. Tata ci kupił?
Nie, Philippa zrobiła ją na drutach.
Ciągle robi na drutach rzeczy dla dziecka.
Dla dziecka?
Mogę porozmawiać z mamą?
Skarbie, możesz wziąć swoje rzeczy?
Cześć, Lisa.
Będziecie mieli dziecko?
Tak. Miałem ci powiedzieć.
Elvira cię wyprzedziła.
Jest jeszcze wcześnie.
To znaczy?
Czwarty miesiąc. Piąty.
Nie chciałeś więcej dzieci.
Tak kiedyś myślałem.
Liso, nie chciałem…
żeby to…
Nie w ten sposób.
Muszę kończyć.
Albo próbuję zapomnieć o zmęczeniu i liczyć zamachy,
albo skupiam się na sygnałach zmysłowych.
Gdy czuję, że mięśnie mają dość,
skupiam się na oddechu.
- To Danne. Naomi. - Cześć.
To ty jesteś tym szefem, który podstępnie ich tu ściągnął?
Tak, możliwe.
Miło cię poznać. Jestem twoim wielkim fanem. Daniel.
Na dzień przed wyścigiem unikam zarazków.
Tak, to… Oczywiście.
Zaczynasz w grupie piątej jak oni?
W drugiej.
A ty?
Też.
Kogo ci przypominam?
Nie wiem.
Zgadnij.
Åsa-Nisse?
Nie. Jack Sparrow.
Postawić ci drinka?
Twoja mama wie, że tu jesteś?
Nie.
Kogo ci przypominam?
- Co podać? - Dostanę Jägermeistra?
Oczywiście.
BIEG WAZÓW
Idziemy spać?
Chyba powinniśmy.
Ja jeszcze zostanę. Zaczekam na siostrę.
- Okej. - Dobranoc.
- Miło było cię poznać. - Dobranoc. Powodzenia.
Ile masz za sobą kilometrów?
Czterysta na nartorolkach, 400 na śniegu. A ty?
Tysiąc pięćset na trasie.
No dobra. Nieźle.
- Cześć. - Cześć.
Już wiem, gdzie się wcześniej spotkaliśmy.
Zdążyłaś na koncert córki?
Jestem policjantem.
Spałaś na moim komisariacie.
Proszę bardzo.
Poproszę 210 koron.
Nie zamawiałam tego.
- Piwo i Jäger. - Nie, zamówiłam mleko.
- Poważnie? - Żartowałam. Dziękuję.
Zabawne.
Przepraszam, jeśli byłam niemiła.
Daj to pani Sparrow.
Startowałeś już kiedyś?
Tak, ale dawno temu. Tylko raz.
Czyli nie wiesz o pierwszym wzgórzu?
Nie.
Skręć za domem w lewo. Trasa jest dłuższa, ale mniej zatłoczona.
Inni jadą na prawo.
Za jakim domem?
Pokazać ci?
Byłoby super.
Na dworze mam skuter. To zajmie chwilę.
Skuter śnieżny?
Startuję z moją mamą. Chce zostać weteranką.
Weteranką?
Po ukończeniu 30. biegu otrzymuje się tytuł weterana.
- Cholera. - Mama lubi rywalizację.
Ty też ją lubisz?
Nie. Ale chciałbym wziąć udział w jednym wyścigu.
Nazywa się Marathon du Médoc. Słyszałaś o nim?
- Nie. - Nie?
Biega się pomiędzy różnymi winnicami, zamkami i tak dalej.
Po drodze degustuje się wina.
Do tego ostrygi, foie gras… Takie tam.
- To brzmi cudownie. - Tak.
Chociaż ja raczej wolę hot dogi.
Ja chyba też.
Zorganizujmy taki bieg: pomiędzy budkami z hot dogami.
Z mlekiem czekoladowym…
Daniel! Dokąd idziesz?
Jedziemy coś zobaczyć. Wrócę za jakieś 15 minut.
A to kto?
Naomi.
Niedługo wrócę.
Na razie.
- W tamtym miejscu skręcasz. - W lewo?
- Tak, mniejszy tłok. - Dobra, rozumiem.
Chcesz zobaczyć, gdzie nocuję?
Tak. To znaczy… Gdzie nocujesz?
W domku należącym do mojej rodziny.
Sypiam tam co roku. To przynosi mi szczęście.
Jasne, jedźmy.
Nie odbiera.
Nie?
Mogę iść z tobą.
Policja eskortuje bezbronną kobietę?
Nie chcę, żebyś skończyła w parku.
Zabawne.
Rety!
- Przytulny domek. - Zbudowano go w XVIII wieku.
Gdy mama była mała, mieszkali w nim rolnicy.
Fajne instrumenty.
Pasterze przywoływali nimi zwierzęta, jeśli nie znali kula.
Kula? Co to jest?
Technika śpiewu.
Wyjątkowa.
To jakby inny język?
Raczej sposób na przywołanie stada.
Śpiew falsetem.
Może wyrażać dominację albo podniecenie.
Potrafisz tak?
Tylko gdy dochodzę.
Czym się zajmujesz, gdy nie startujesz akurat w Biegu Wazów?
Poza piciem i grzebaniem w śmieciach?
Dokładnie.
Cóż…
Jestem bezrobotna, a wcześniej byłam na zwolnieniu z powodu depresji.
Okej.
Boże, chyba wyszłam na najbardziej przygnębiającą osobę na świecie.
Bezrobotna, na zwolnieniu, z depresją…
Paliłam też papierosy pod okapem kuchennym.
Wpisałaś to sobie w profilu na Tinderze?
Tak.
Od pół roku jestem singielką, więc tym razem mogę się skupić.
Mój były wciąż narzekał, że za dużo trenuję.
Tak. To bywa irytujące.
Chciał siedzieć w domu, oglądać telewizję, jeść tacos
i robić dzieci. A ja nie chcę mieć dzieci.
Nie?
Za bardzo kocham swoją wolność.
Chcę móc robić, czego tylko zapragnę.
Wspinać się latem, chodzić po górach jesienią,
jeździć na nartach zimą.
Dziwnie się czuję, mogąc tak z tobą rozmawiać.
Śledzę cię w mediach społecznościowych i czytam wszystkie twoje posty.
A teraz siedzisz tu przede mną.
Tak, to pewnie dziwne uczucie.
Pewnie zabrzmiałem jak jakiś psychopata.
Nie chciałem. Przepraszam.
Może mnie to kręci.
No dobrze.
AGENCJA ADOPCYJNA
ADOPCJA
Nocuję tu z 50 uroczymi facetami.
I pewnie kilkoma mniej uroczymi, nie wiem.
Tak.
Mam zrobić nalot?
Mam gaz pieprzowy.
Nie słyszałem tego.
Mogłabyś przenocować u mnie.
A raczej u mojej mamy. Mieszka tam.
Dziękuję, to miłe.
Ale brat by mi nie wybaczył, gdybym zostawiła go tu samego.
Rozumiem.
Ale dzięki za towarzystwo.
Dziękuję.
Powodzenia jutro.
No tak, cholera. Tobie też życzę powodzenia.
Dobranoc.
Nie używaj tego gazu.
Nie, obiecuję.
- To nielegalna broń. - Jasne.
Jak ktoś mnie pomaca, to skończy z kijkiem w dupie.
Dobra. Dobranoc!
Gdzieś ty był? Wydzwaniałam.
Mam słaby zasięg. Też próbowałem do ciebie dzwonić.
Naomi zaoferowała mi nocleg.
Słucham?
Nie mogę spać na podłodze.
Żartujesz sobie? Zostawisz mnie tu samą?
Samą? Co ty…?
Halo?
Jesteś tam?
Policja! Stój!
Mogę zmienić zdanie?
Jasne, że tak.
Tu Daniel Nylander. Zostaw wiadomość po sygnale.
Dla jasności: przed biegami z nikim nie sypiam.
Nawet się nie całuję.
Jasne.
Rozumiem. Oczywiście.
Ale…
na jutro po wyścigu zarezerwowałam jacuzzi w hotelu Högfjäll.
Możesz dołączyć.
Chciałam napić się wina
i zrobić coś dla siebie przed następnym biegiem.
Niezły plan.
Chętnie.
Zawsze spotykacie się przed biegiem?
Tak, to tradycja.
- Tak. - Jak długo jesteście razem?
My? My nie…
Lisa to…
To tylko znajoma.
Ach tak? Jak się nazywała tamta… Katrin?
Przestań.
- Szybko poszło. - Daj spokój.
To było zaraz po twoim rozwodzie.
Podasz mi ser?
Z nią też się tylko przyjaźniłeś?
Tak.
Tak?
Jak się czujesz, Irmo? Jesteś w dobrej formie?
Tak.
Åsa pyta, jak się czuje mama.
Denerwujesz się?
Czemu mam się denerwować? Przez to gorzej mi pójdzie.
Racja. Będę o tym pamiętać.
Trzeba dać z siebie wszystko.
Dzięki za kolację.
Ktoś tu się denerwuje.
Wręczanie wieńca to wielki zaszczyt, prawda?
- Tak, kochanie? - Owszem.
Tak.
Charlotta i mama też je wręczały.
Kobieta wręcza wieniec mężczyźnie, a mężczyzna kobiecie?
Zgadza się.
Czy to nie za bardzo normatywne?
No wiecie, gdyby zwycięzca był gejem…
Może osoba homoseksualna wolałaby osobę tej samej płci?
Racja.
Głośno myślę.
Tak…
Ciekawe.
Zapomniałam spytać, czy do wręczania wieńca trzeba być z Dalarny.
Okej.
Miło by było wybrać jakiegoś imigranta.
Jasne, spytam mamy.
Jest jedną z organizatorów.
Co powiesz na niepełnosprawnego afgańskiego transaktywistę?
Najlepiej kogoś, kto nie będzie się za bardzo przechwalał.
Koniecznie.
Nas nikt by o to nie posądził.
To twój tata?
Tak.
Czy on…?
Nie żyje.
Zmarł dziesięć lat temu.
Byliście blisko?
On właściwie nikomu nie był bliski.
- Pokażę ci sypialnię. - Dobrze.
Może to nie hotelowy apartament, ale…
Jest idealny.
Dzięki, że przy tobie nie musiałam myśleć o biegu.
Nie mówiliśmy o niczym innym.
Mogłam spojrzeć na to z innej strony.
Trzeba dać z siebie wszystko i nie porównywać z innymi.
I to mówi kobieta, która jutro zmierzy się z 15 000 innych zawodników.
Tak, ale ja patrzę na to inaczej.
Zmierzę się sama ze sobą.
Ale banał.
Bądź pewna, że ja będę z tobą rywalizował.
- Dobra. - Tak.
Niech wygra najlepszy.
Albo najlepsza.
Albo osoba transpłciowa.
Dobra.
Widzieliście kobietę, która tam śpi?
Nie, nikt tam nie spał.
Nie? Dzięki.
Dzięki za podwózkę.
I dzięki za…
Może spotkamy się na trasie.
Tak.
Choć kto wie?
Biegnę z mamą, więc…
Jest szybka jak na swój wiek, ale… Oby zatrzymali nas na linie.
Co? Na jakiej linie?
W pewnym momencie rozwijają linę.
Ci, co nie zdążą, kończą bieg.
Czy tego chcą, czy nie.
Dlatego pomyślałem… Nie wiedziałaś o tym?
Nie.
Zobaczysz, będzie dobrze.
Powodzenia.
Wiesz, pomyślałam o czymś.
Nie jestem jeszcze gotowa…
na randkowanie i całą resztę.
- Moje życie jest teraz nieco chaotyczne. - Dobrze.
À propos rozmowy o granicach?
Tutaj, ale nie dalej.
Rozumiem.
Tu jesteś.
Kijki…
Gdzie byłaś?
Klara się dodzwoniła?
Nie. Miałem słaby zasięg. Sama słyszałaś.
Nie wiedziałam, co jej powiedzieć.
Że byłeś z tą farmerką?
Później do niej zadzwonię.
Co ty wyprawiasz?
Obrączkę też zdjąłeś?
Tak.
Zawsze robię to przed biegiem.
Bo robią mi się pęcherze.
Niełatwo o dobrą pozycję startową.
Może ona decydować o szybkości dotarcia do Mory
i ostatecznym wyniku.
Pozycje startowe są dokładnie…
A to co?
Klara i ja chyba nie możemy być razem.
Co?
W ostatnich latach byłem jej terapeutą, nie mężem.
A wczoraj przy Naomi czułem się…
To była więź na zupełnie innym poziomie.
Daj spokój. Znasz ją od jakichś 12 godzin.
A czułem, że znam od zawsze.
Mógłbym się tu przenieść.
Otworzyć centrum konferencyjne.
Zimą jeździłbym na nartach, latem się wspinał,
a wiosną skakał ze spadochronem.
Zawsze tak ci odbija przed biegiem?
Nie chodzi o bieg.
Wszystko stało się jasne.
Po powrocie porozmawiam z Klarą. Rozwiedziemy się.
Najwyższy czas.
Jesteście razem od 15 lat.
Zaprzepaścisz to wszystko, bo poznałaś 25-latkę? Nie rób tego.
To okropny banał.
Naomi ma 32 lata. I jest instruktorką narciarstwa.
To co innego, śmiało.
Świetny pomysł.
Cholera, jesteśmy spóźnieni. Niedobrze.
Może pan otworzyć drzwi?
Ja też wysiadam.
- Co? - Tak. Przepraszam.
Zostawisz mnie? Mieliśmy startować razem.
Ty jesteś w dziesiątej grupie, a ja w drugiej. Zdzwonimy się.
- A jakie to ma znaczenie? - Dasz radę.
Aleś ty wredny!
DOKĄD CHCESZ POJECHAĆ?
Cześć, mamo!
Cześć, kochanie. Nie śpisz?
Gdzie jesteś?
Jadę na start.
- Przyjdziesz obejrzeć bieg? - Chyba tak.
Przepraszam cię za ostatnie problemy. To już za nami.
Znajdę pracę, a remont niedługo się skończy.
Będzie dobrze.
Okej.
Dobra, maleńka. Buziaki!
- Teraz! Poczułem kopnięcie. - Trochę na to za wcześnie.
Nie pojedziemy na bieg?
Może wybierzemy się na gofry?
Będzie miło.
Tam będą tysiące narciarzy. Ciężko będzie wypatrzeć mamę.
Możemy pojechać na metę.
Zobaczymy.
Znasz mamę. Najpierw coś mówi,
a potem wszystko wychodzi inaczej.
To bardzo długi bieg
i mama raczej go nie skończy.
Teraz! Dotknij!
Tutaj.
Tak!
Jeszcze torebka.
ZUPA JAGODOWA
Hej!
Uwaga!
Przepraszam!
- Uważaj! - Ty też.
- Stań na końcu, gdzie twoje miejsce. - Dobre sobie! Jeszcze zobaczysz.
Uwaga pasażerowie pociągu do Mory o 7.44.
Pociąg ma opóźnienie.
Planowany czas odjazdu: 9.14.
Przepraszam!
Zawiezie mnie pani do Mory w Dalarnie?
- Nie, kończę za pół godziny. - Trudno, dziękuję.
Przepraszam, zawiezie mnie pan do Dalarny?
Do Dalen? Jasne.
Nie, do Dalarny.
Mógłbym do Dalen. Dalarna jest z 1000 km stąd.
Bez przesady.
Dokąd chce pani jechać?
- Hej, to pani. - Dzień dobry.
Pamięta mnie pani?
- Przywiozłem… - Właśnie.
Właśnie. Jak wam poszło?
Niestety nie najlepiej.
Szkoda.
Tak.
Dokąd pani jedzie?
Do Dalarny.
- Do Dalarny? - Do Mory.
Proszę wsiadać.
- Na pewno? - Jasne, śmiało.
- Dziękuję. - Dawno tam nie byłem.
Dziękuję.
Świetnie!
Dalej! Raz…
Dawaj, Irma!
Za 90 km będziesz weteranką.
I w górę!
Świetnie! W górę!
Naomi!
Ruszamy!
Tak.
Bieg zacznie się…
Uwalniamy stado narciarzy.
Mają w sobie moc elektrowni atomowej.
Kaskada kolorów pełna energii
wyrusza na wyzwanie życia.
W okolicy Sälen zrobił się korek.
Ale nieważne, bo świetnie się razem czujemy!
- Zawsze! - Zawsze, przyjacielu!
Bieg Wazów? Jeździsz na nartach?
Kiedyś trochę jeździłam. Teraz już nie.
Ja też nie.
Cóż…
dawno nie jeździłem. Wolę piłkę nożną.
Trenuję drużynę młodzików.
- Pewnie masz z nimi pełno roboty. - Nie masz pojęcia.
Jedni są skupieni i wykonują polecenia,
a inni tylko by się ganiali.
Tak to już jest.
Ale najważniejsze, że przychodzą i dobrze się bawią, prawda?
To nic, że się wygłupiają i kopią. To też się zdarza.
Wtedy trzeba ich zbesztać, rozmówić się z nimi.
Zdecydowanie.
Muszę dotrzeć na miejsce najpóźniej o pierwszej.
Zdążymy?
Jasne. Korek jest chwilowy.
Elvira?
- Nie ma jej tu. - Co?
Elvira?
- Elvira? - Zadzwoń do niej.
Wyłączyła telefon.
Daleko nie poszła.
Co włożyła? Na dworze jest mróz.
Dalej! Brawo!
Co to miało być?
Patrz, jak jedziesz!
- Wszystko gra? - Idiotka!
Przepraszam za nią.
Dalej, Daniel! Zostaw go!
Nie mam poślizgu!
Mamo!
Widzimy się w domu!
Cholera!
Mąż się ucieszy, że jedziesz go dopingować.
Mam nadzieję.
Nie wie, że przyjedziesz?
Nie mogę się do niego dodzwonić.
Dlatego wskoczyłaś do taksówki?
To się nazywa miłość. Jak romantycznie!
To trochę bardziej skomplikowane.
Wiesz…
Ja i moja żona długo staraliśmy się o dziecko.
Całymi latami, ale…
Właściwie to moja była żona.
Pół roku temu wyszła za mąż.
Bo nie mogliście mieć dziecka?
Nie, to było dawno temu.
Poznała kogoś innego.
Właściciela pobliskiego sklepu z narzędziami.
To okropne.
Zdarza się. W życiu nie da się panować nad wszystkim.
Ale teraz kupuję narzędzia gdzie indziej.
Lubię stolarkę.
Powiedziałam mu…
wiele okropnych rzeczy.
A teraz nie odbiera, więc sama nie wiem.
Będzie dobrze.
To się okaże.
Gdyby moja żona wróciła i powiedziała, że mnie kocha…
Gdyby przeprosiła, z miejsca bym jej przebaczył.
Naprawdę?
Tak. Natychmiast.
Życie nie jest prostą drogą.
Czasem mamy pod górkę. Czasem z niej zjeżdżamy.
Jak na karuzeli.
Albo na Biegu Wazów.
Nie sądzi pani?
- Jasne. - Tak.
Będzie dobrze.
NIESPODZIANKA!
NIESPODZIANKA! BĘDĘ CZEKAĆ NA MECIE
Co robisz?
Muszę siku, jedź przodem.
Odlej się w kombinezon!
Będę czekać w jacuzzi!
Dalej!
Oszczędzaj siły. Zostało nam 85 kilometrów.
Jedź za mną, wskażę ci dobre tempo.
- Gdzie Anders? - Źle nasmarował narty.
Cholerna Lisa!
Wszystko będzie dobrze, skarbie.
Znajdziemy ją. Obiecuję.
Cholera!
Może skręcimy w tamtą dróżkę?
Gdzie ona jest?
Hej, koleżanko.
Nie możesz tu spacerować, to niebezpieczne.
Jeździ tu pełno samochodów.
Gdzie masz mamę i tatę?
Mama się ściga.
Wejdź i się ogrzej.
Dalej!
Ostatni zamach kijkami!
Oto tegoroczny zwycięzca Biegu Wazów, Geir Lippestad!
Świetnie, Emilie! Cudownie!
Wielkie gratulacje, Geir! Co za wspaniały występ!
Zwycięski czas…
Znamy zwycięzcę Biegu Wazów.
Lippestad przekroczył linię mety po trzech godzinach i 57 minutach…
- Ktoś już skończył? - Tak, mamy zwycięzcę.
Jak to możliwe? To niewykonalne.
- To Norweg. - Chodźmy.
Bułeczkę?
Z drogi!
Gdzie mam cię wysadzić?
Jak najbliżej mety.
- Jeśli możesz. - Jasne.
WITAMY W OXBERGU
Świetnie!
Proszę.
Patrz.
Mijamy szefa.
Co tam?
Cześć.
- Wszystko gra? - Tak.
Na pewno?
Dziwnie się poczułem.
- Dziwnie? - Tak.
- Bądź ostrożny. - Jasne.
Chodźmy.
- Idźcie. - Dobra.
Będę za wami.
Zwalniasz.
- Zostawiam cię. - Dobra.
Dzięki, Irma!
Bez ciebie nie dotarłabym tak daleko!
Uważaj na stoku Risberg! Można się tam połamać.
Gdzie?
Widziałeś tamtego w czarnym?
Jeszcze raz!
- Cholera. W porządku? - Cześć.
Chyba tak.
Nic ci nie jest?
- Nie. - Nie?
To dobrze.
Cholera.
Mama zrobiła coś z moim woskiem, nie mam poślizgu.
- Żartujesz sobie? - Nie.
Chciała jechać sama. Wystrzeliła i już.
Jesteśmy prawie w połowie.
Dalej, damy radę!
Tak!
W porządku?
Nic pani nie jest?
Dobrze się pani czuje?
- Potrzebujemy pomocy! Lekarza! - Nie.
- Nie wiem, co się dzieje. - Co pani jest?
- Nic. - Nie wydaje mi się.
Cholera, rozwijają linę. Szybciej! Czekaj!
Czekaj, jesteśmy!
- Nie, proszę. - Hej…
- Względy bezpieczeństwa. - Proszę się zlitować.
- Zasady obowiązują wszystkich. - Ona wiele przeszła.
Brawo, ale to koniec.
Zaraz.
Przepuścisz nas, jasne?
Inaczej będą kłopoty.
- Świetnie, dzięki. Chodźmy. - Lepiej uważaj.
Coraz więcej narciarzy przekracza linię mety.
Torbjörn Eklöf, Göteborg. Gratulacje.
Jörgen Holmberg, Skellefteå…
Nie rozumiem. Według tego stoi w miejscu.
- Może upuścił zegarek? - Pokaż.
Björn Lundkvist i Jens Gren z Lidingö przekraczają metę razem. Gratulacje!
Cześć!
Brawo! Gratulacje!
Hej. Ty tutaj?
Wiecie, gdzie jest Daniel? Według apki utknął w Oxbergu.
- Nie wiem. Wyglądał okropnie. - Co? Myślicie, że coś mu jest?
Nie wiem.
Możemy tam pojechać i sprawdzić.
Na pewno? Nie musisz wracać do Sztokholmu?
Nie, chodź.
- Jasne. - Zapraszamy do Vansbro.
Gdzie wasz szef?
- Nie wiem. - Nie był w najlepszym stanie.
Powiedzcie mu, że nie będę czekać całą noc.
Dobrze.
- Cholera. - Co nie?
Chodźmy.
- Dobrze? - Tak.
Chodź.
Nie!
Mamo!
Mamo?
Hej, mamo.
Co się stało?
Nic jej nie jest?
- Pojadę z nią. - Oby jej przeszło.
Kto to był?
Co tu robisz? Myślałam, że dawno skończyłeś.
- Klara czeka w Morze. - Co?
Nie wiem, co robić.
Wszyscy miewają problemy. Poradzicie sobie.
Nie wiem, co robić.
Może zacznij od przyznania, że to trudna sytuacja.
- Nie wypocisz wszystkich uczuć. - A co mam zrobić?
Położyć się i użalać nad sobą?
Czemu nie?
Mam się schlać?
Nie zwinę się w kłębek i nie zacznę zgrywać ofiary.
Życie to nie wyścig, w którym musisz wygrać.
Chcesz skończyć jak jego matka?
- Nieważne, spadam stąd. - Niby dokąd?
Nie wiem. Daleko stąd.
Nie.
Mam dość.
Chcesz cierpieć jeszcze przez 40 kilometrów?
Nie lepiej napić się czekolady w ciepłym autobusie?
Ja wybieram autobus.
A ty?
To nie ma sensu.
Gustaw Waza walczył o życie.
Ale nasze zbawienie zaparkowało tam.
Cholerny wosk!
- Nigdy więcej! - Co robisz?
- Cholerna wiedźma! - Oblałeś mnie?
Co to miało być? Cholera!
Chcesz łyka?
Nie, biegnę dalej.
Poważnie?
Witam wszystkich. Tu Torgny, wasz kierowca.
Startowałem w tym biegu 30 razy i zawsze kończyłem w autobusie.
Załamcie się, pozbierajcie, a potem ogrzejcie. Dziękuję.
Mamo!
Cześć!
Hej, kolego.
Co ja mam zrobić?
Halo?
To jakiś obłęd.
Zobacz, porusza się! Gdzieś tu jest.
Ale gdzie, w środku lasu?
Przepraszam, zgubiliśmy kogoś. Pomoże nam pani?
- Narciarza? - Tak, nazywa się Daniel Nylander.
- Przejeżdżał tędy? - Nie mam pojęcia.
- Nie można tego jakoś sprawdzić? - Niestety nie.
Proszę spojrzeć, jest tutaj. Nie mogę go tylko znaleźć.
Proszę spytać kierownika.
- Wsiadaj. - Co?
Wsiadaj. Szybko.
Co jest? Wracajcie tu!
Policja!
Policja.
Proszę.
Cholera!
Niech to szlag!
Halo?
Pomocy!
Halo?
Czekaj!
- Co? - Zniknął.
Daniel!
Halo?
Pomocy!
Tam! Daniel!
Klara!
Tu jestem!
Daniel.
Jesteś cały?
Co ty tu robisz?
Chciałam tylko…
cię przeprosić.
Przepraszam.
- Powinienem był zostać w domu. - Nie.
To ja mogłam jechać z tobą.
Powiedz mu, że go kochasz. No już.
Co on tu robi?
Trzeba ją było podwieźć, więc…
- Taksówką ze Sztokholmu? - Tak.
Co my wyprawiamy?
- Nie wiem. Ty mi powiedz. - Nie wiem.
Przyjechałam tu za tobą. Za twoją spermą.
Chyba…
musimy wszystko przemyśleć.
Zrobić sobie przerwę.
Nie wiem. Co o tym myślisz?
Myślę, że zaraz odmrożę sobie jaja.
I tak nie mieliśmy z nich pożytku.
Auć.
Jeszcze tylko kawałek.
Zostałaś tylko ty.
Pójdziemy za tobą do końca.
Dobra robota!
- Jaką miała kurtkę? - Chyba niebieską.
Ostatnia narciarka, Lisa Nylander, już do nas jedzie!
Brawo! Oto ona! Widzicie ją?
Kolor włosów?
Oto ona! Lisa Nylander!
Prawdziwa bohaterka tego biegu.
Ostatnia osoba na mecie w Morze.
Co za wojowniczka!
Spędziła dziś na nartach 12 godzin i 20 minut.
Co za duch walki!
Możesz być z siebie dumna.
Kibice pomogą na ostatnich metrach.
Dalej!
O rany!
Gratulacje, Liso!
- Mamo! - Jest!
Mamo!
- Mamo! - Cześć.
Wygrałaś?
Prawie tak się czuję.
Dałaś radę! Brawo!
Masz 27 000 wyświetleń.
Dla niektórych to początek kariery.
Tak, czasem aż szkoda tego nie wykorzystać.
Dobrze. Skończyłyśmy.
Twoja sprawa jest zamknięta.
Życzę ci powodzenia.
Dziękuję.
Proszę!
Cześć!
Cześć.
Słuchaj, Daniel…
Byłam u ginekologa.
Tak?
Na rutynowym badaniu.
Ale czy…?
Znaleźli coś?
Okazało się…
że jestem w ciąży.
W 14. tygodniu.
Czyli…
To musiało się stać zaraz przed twoim wyjazdem do Sälen.
Jestem w ciąży!
Jak…
- Dziwny ten obrazek. - To nie wygląda jak palce.
- Bardziej jak mięso. - Tutaj coś obcięli.
Widać wszystkie…
BIEG WAZÓW – DYPLOM
Zobaczmy…
Dobra. To jest tarus.
A to jest metatarus.
Tarsus! I metatarsus. Wiedziałam.
A tutaj mamy…
- Łaskocze! - Tak?
ZAPROSZENIE VIP MARATHON DES CHATEAUX DU MÉDOC
UŚCISKI! ANDERS PS. MAMA JEST ZDROWA I POZDRAWIA
Mamo, tam stoi radiowóz.
Napisy: Aleksandra Basińska