Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
New York City, nagmula pa sa Mumbai, si Vir Das.
Salamat. Maraming Salamat.
Kalma lang kayo. Salamat. Agresibo 'yun.
Kabado na ako bago pa ako lumabas.
Nag stand-up comedy ako nung 2022. Kahit ano pwedeng mangyari ngayon.
Pwede akong mahuli, mabugbog, masaksak o masampal.
Ang malala, pag-usapan sa Reddit.
'Di ko alam ang gabi niyo.
Maaring makauwi kayo,
baguhin niyou ang larawan ninyo para ipakita
na may totoong nangyari sa buhay niyo sa isang platform na ginawa
para nagbigay sa inyo ng depresyon o balisa at ipalit ang data sa dopamine,
sa isang mundo kung saan ang balita ay peke pero ang komiks totoo,
at ang tanging sigurado sa gabing ito ay
may isang bilyonaryong CEO na may baller money at virgin energy
ang maglalagay ng kanyang maliit na rocket sa isang modelo, o space, o pareho.
Maligayang pagdating sa palabas, guys.
New York City, ngayong gabi, gusto ko
kayong i-uwi. Gusto n'yo ba?
Ayos!
Sa mga bahay n'yo kasi baka di na'ko pauwiin sa akin.
Gusto ko lang makilala ang katrabaho ko.
Mukhang matitino naman.
Nakikita ko… may mga Indian.
Mga taong may kasamang Indian.
Mga white na akala ay German si Vir Das.
Kita ko rin kayo.
'Di tiningnan ang poster.
Tahanan ang tawag sa lugar kung saan ka ligtas sa magulong mundo.
-Tama ba? -Tama!
Kababalik ko galing sa London, England. Mapanganib!
Sa Central London, sa aking hotel, tanghali sa kabilang kanto lang,
isang 82-year-old na mag-asawa, habang naglalakad,
ay pinatay sa kalagitnaan ng araw.
Oo!
Iyong pinatay nila napakabata pa. Tama?
Sinaksak siya ng matandang lalaki habang ninanakawan ng matandang babae.
Kasi hindi normal sa mga babaeng Briton ang pumatay ng tao.
Ipagagawa sa iba tapos gagawin nilang kabalyero.
Sila ang magnanakaw, tama?
Hindi-- Di nakaw na pera kundi "Commonwealth," tama?
Masyado bang maaga?
Patawad! Wala akong pake.
Ang tanging reyna na gusto ko may "Yas" bago ang titulo.
Gusto ko ang mga Yas Queens.
May nagsabi ba noon?
Nagtipon sila tapos sasabihin, "William…
pag-isahin mo ang pamilya."
"Mag-ayos kayo ng kapatid mo."
At ang sagot niya ay, "Yas, Queen!"
'Di ko alam.
Pag pumunta ka sa New York,
lahat ng kasabihan sa bayan mo may bahagyang katotohanan.
Ang sabi, "Wag kang magloko sa New York!"
"Di makakapag palubog sa New York!" Napakalakas!
Tapos umulan ng tatlong minuto.
At lahat kayo ay suko na sa buhay.
At hindi talaga ulan. Itong tinatawag niyong ulan sa North America.
'Yung, parang…
hamog lang na dumampi sa mukha mo
Parang mga lasing lang na nag uusap-usap.
Makinig kayo, galing ako sa Mumbai.
May monsoon sa Mumbai, tama?
Iyon ay…
Parang nilabasan ang Diyos doon.
Sa Mumbai, umuulan ng tatlong buwan kada taon.
Sa sobra ng lakas ng ulan, nawawalan ka ng pandinig. Alam n'yo ba?
Nakakita na ba kayo ng Indian na gumaganito?
Trauma yun, mga racist!
Sabi nila mapanganib ang New York City. Di ako sang ayon.
Nakapag maneho na ako sa buong America.
Makakadaan kayo sa mga magandang kakahuyan at gubat.
Yung mga lugar na ginagawan ng mga dokumentaryo ng krimen
na napapanood mo.
Ang America ay napakalawak para makapag libing ka ng bangkay.
At sa pagitan ay mga nagsu-supply noon.
Ang Mumbai ay isa sa mga ligtas na lugar sa mundo. Bakit?
Kasi wala ng mapag libingan sa Mumbai. Ganoon.
Pwede ka mag libing sa Mumbai ng sampung talampakan ang lalim.
Kinabukasan may naka sampay na doon sa ibabaw.
Yung bangkay ay pwede gamiting extra sa isang Bollywood Movie.
Dahil sa Mumbai, di dahilan ang kamatayan para di ka magtrabaho.
Ang gusto ko dito, ay iyong mga maliliit na komunidad sa bayan.
Di ba? Kunwari may nawawalang kolehiyala sa gubat.
Sa loob ng limang minuto andiyan na ang buong bayan para
maghawak kamay at sama-samang maghanap.
Sa loob ng limang minuto, "Angela!"
"Dito tayo. Angela!"
Yo! Di mo 'ko mababayaran para pumasok sa gubat kasama ang white.
'Dun nagsisimula ang mga kulto.
Sampung white at isang brown sa gitna ng kagubatan.
Ikaw ang gagawin kong pinuno. Pangako.
Halimbawa lumapit ka sa'kin at sabihin mo, "Vir, may nawawalang bata sa gubat."
Alam mo ba kung anong una kong gagawin?
Tatawagan ko ang mga pinsan ko sa India.
Kasi ngayon may bakante na sa College na iyon.
Guys…
Ang kawalan ng isa ay edukasyon ng iba. 'Yan ang sinasabi ko.
Pero ang masasabi ko sa inyong lipunan niyo
nag ang karahasan ay isang anomalya na dapat idokumento
kesa sa karaniwang bagay.
Pag white ang nanganganib ang buhay, nagkakagulo lahat.
Magpapadala ng camera sa gubat.
Kapag black o brown ang nanganib,
nagdadala lang tayo ng cell phone at i-video ang nangyari.
Lahat ng dokumentaryo ng black at brown ay magulo ang kuha,
handheld footage lang ang maganda.
Kasi hindi nababalot ng misteryo, tama?
Kapag mga white, ang kriminal ay di nahahanap.
Sa krimen ng mga black o brown, nakukunan ang kriminal, nakauniporme.
Guys! Guys!
Kakain lang ako ng baka tapos aalis na bukas, ha? Kalma.
Sa tingin ko ang Russia lang ang bansang nandoon na ang lahat.
Ganito sila, "Maiksi lang buhay. magsaya!"
Nakilala ko ang pinaka astig na Russian ay ng magpunta ako sa KGB Museum sa Prague.
Kung di pa kayo nakapunta, pumunta kayo. Hindi siya museo.
Isa siyang 10 by 10 feet basement na may racist na Ruso sa loob.
Pag bukas pa lang ng pinto, napakalakas.
Lalabas siya sa likod ng kurtina. Sabay, "Hello!"
"Maligayang pagdating sa Museo ng KGB."
Akala mo sikreto pa din ang pangalan.
Nahuli agad ang loob ko. Nasabi ko, "Nakuha mo ako sa 'K'."
Na convert ako.
Sa loob ng dalawang linggo, sinusundan ko ang asawa ko ng nakahubad ala-KGB.
Gaya ng gagawin ng iba sa inyo mamayang gabi.
Sa asawa nyo, hindi akin.
Pinaka maganda sa istorya ay ang propaganda.
Sabi nya, "Lumapit kayo sa akin, may sikreto akong sasabihin."
"Noong World War II, si Hitler may 3,000 tonelada ng Nazi Gold."
"Matapos ang giyera, 150 tons lang ng Nazi Gold ang nahanap."
"Walang nakakaalam kung nasaan ang iba."
"Pero makalipas ilang taon, Amerika na pinaka malakas na bansa."
At sabi ko, "Di sapat binayad ko sa usapang ito."
Isang maganda't pangit na sandali, di ba?
Ang tumayo doon bilang Indian na kunwari di naniniwala sa undeclared gold.
Tingin niyo ang Nazi Gold ay conspiracy?
Narinig n'yo na ba Auntie Gold, ha?
Bawat babaeng Indian dito ay may bank locker
na hindi alam ng asawa nila...
may ginto na kahit si Indiana Jones ay di mahahanap.
Mahahanap mo pa ang Kopa ni Kristo bago ang kuwintas ni Manju, tama?
Pero sa tahanan ka lang palagay at ligtas. Tama ba?
Madalas ko itong isipin.
Sa isang Air India flight mula Newark to Mumbai.
noong 27th November 2021, pauwi na ako.
Isang mas nakababatang Air India hostess, mga edad 65…
ay nag alok ng isang basong gin sa akin.
Tinanggihan ko. Sabi niya, "Mr. Das, inumin mo na lang!"
Ang dahilan nun kasi pakiramdam niya pag lapag namin sa Mumbai,
aarestohin ako at dadalhin sa kulungan.
Pero napag handaan ko na, sa sarili ko, pag nakulong ako.
Di na 'ko nag ahit, sinimula ko na mag push up.
Ang dahilan kasi…
ay dahil may ginawa akong video tungkol sa aking bansa sa Kennedy Center
na pinamagatang "Two Indias."
Nasasabi n’yo lang yan ngayon!
Ang video tungkol sa duality sa aking bansa at kung bakit
dapat magkaisa sa liwanag.
Nagdulot iyon ng duality ng karamihan sa aking bansa.
At nagkaisa sila sa galit sa akin.
Nag trending ako sa bansa ko ng tatlong linggo,
at may pitong kasong kriminal na sinampa sa akin,
kinasuhan ako ng sedition at defaming India sa ibang bansa.
Tinawag na terorista sa tatlong magkakaibang channel
sa balitang pang gabi.
Napakagandang usapan iyon ng iyong ina ng gabing 'yun.
Habang nanunood ng balita ay,
"Naalala mo ba nung sinabi mong hindi mo maipaliwanag ang trabaho ko?"
Ang mga headlines ay, "Terorista si Vir Das."
At naisip kong, "Nakakainsulto ito sa mga totoong terorista."
Na isip n'yo ba ang pakiramdam nila? "Bro, itong taong 'to?"
"Naghahanda tayo ng karahasan, sampung taon ang tagal,
pero ngayon kelangan na lang natin magsalita."
New York, wala akong natanggap na feedback sa mga terorista.
Walang tawag na nagsasabing, "Vir, ISIS 'to, tagahanga mo. Ayos ang show mo."
"Vir, saan ang sunod na comedy special mo?"
"Alam namin sumubok ka sa Netflix, bakit di mo subukan mag-ISIS."
"Vir, alam mo ba,
mas maraming subscribers ang ISIS kaysa Netflix."
Totoo 'yun. Mas madami talaga.
Mas maganda magplano kasama ang pamilya.
Ang totoo ang ISIS at Netflix pareho lang ang gusto nila, 'yung sumabog ka.
Nasa balita din ako dito.
Nasa CNN, at sabi ko, "Kailan pa sila nagsimulang magbalita?"
Ako ay…nasa…BBC. Home page!
Malaking balitang nagsasabing, "Isang komedyante hinati ang bansa."
Alam mo ba kung gaano kalaking kasalanan ang gawin mo
bago masabi ng Briton na hinati mo ang India?
May mga partido sa amin na gusto ipatanggal ang citizenship ko
dahil hindi daw ako totoong Indian.
Nadumhan na daw ang isip ko ng kaisipang kanluran.
Mag-ingat kayo sa mga taong mahilig sa puro.
Ni hindi 'yan kasaysayan. Sa Harry Potter lang yan.
Nagsisimula sila ng hashtag, parang, "Si Vir Das ay alipin!"
"Alipin ng Kanluran!"
Insulto sana 'yun kaso ang apilyedo ko ay Das.
Pag isalin ko ay-- 'Wag kayo mag-alala, mga di-Indiano.
Ang ibig sabihin ng Das ay "alipin."
pero ang pangalan ko naman Vir, kaya, ibig sabihin ako ay matapang na alipin.
Pero… Hindi ba lahat naman ng alipin, matapang? Mayrooon bang mahinhin?
"Oo, alipin ako. Masyado lang mahinhin. Oo, di ba…"
"Karamihan nagtatrabaho sa bahay. Hashtag pinagpala."
Nakakainsulto man isipin pero tama naman sila. Lumaki ako sa ibang bansa.
Kaya, parang lagi akong nakakulong, tama?
Masyado akong Indian para sa Kanluran pero masyadong Kanluran para sa India.
Naiintindihan ba ninyo?
Madali lang yan. Ipapaliwanag ko. Pwede?
Pakinggan niyo.
Hindi ako masyadong Indian para mag-aral maging doktor.
Hindi! Pero, masyado akong Indian para hindi magpagamot sa white doctor.
Paumanhin.
Pero kasi…
Magpapagamot pa ako sa Indian engineer kaysa white doctor.
Ayaw ko ng curative medicine. Kailangan ko ng mura at mabisang gamot!
Ayaw ko probiotics para sa sikmura.
Kelangan kong sinturon para dumighay
kada 5-minuto. Tara.
Sige, okay. Nakatingin ako sa polisiya sa Kanluran,
kaya naniniwala akong ang abortion ruling ay mali.
Pag wala pang 29…
na linggo, nanininwala nasa babae ang desisyon dahil katawan niya iyon.
Naniniwala ako diyan. Tama? Pero Indian ako!
Kaya, naniniwala ako na ang mga batang higit pitong gulang,
ang mga magulang ay pwedeng paluin ang mga anak nila ng tsinelas.
Naniniwala sa pang matagalang abortion.
At inaasahan ko ang inyong boto.
At matagalang disiplina.
Noong 17 ako, nabangga namin ng kaibigan ko ang kotse ng tatay niya.
Sinipa siya ng tatay niya sa bayag.
Dalawang henerasyon ang nadisiplina nya, guys.
May anak na kaibigan ko ngayon.
Unang salita ng anak, "Patawad, Papa."
Nagtatanghal ako sa America, kaya nangangamba ako mabaril sa America.
Kailangan ninyo ng batas sa pag gamit ng baril, ngayon na.
Pero Indian din ako.
Kaya, gusto ko maging kaibigan ng isang taong may baril.
Sakali man may mangyari.
Tatawag sa Punjab, "Manjeet, kailangan kita."
At di ko sinasabi na lahat ng Punjabi ay may baril. Kalma.
'Yung iba sa kanila may tabak. Mas mabilis.
Ang tao ay prutas lang na may pakiramdam.
Mas nauna ako natuto mag English, kaya mas sanay ako dito kesa sa Hindi,
pero sa tingin ko mas malakas na lqngwahe ang Hindi kaysa English.
May mga salitang Hindi na di kayang ipaliwanag sa English
bilang lenggwahe.
Magandang salita parang…
Salita sa Hindi yan.
Non-Indians, narinig n'yo sa amin ito, di ba?
40 iba't ibang salita ang ibig sabihin nun.
Lahat kayo, gayahin niyo ako.
Masaya ako.
Malungkot ako.
Fuck you!
Fuck me!
Di 'yan kaya ng white.
Kailangan niyo ng taon ng alinsangan at pangungutya para diyan.
Bigyan mo ang mga white ng sampung taon ng climate change at Donald Trump,
Lahat sila maglalakad ng, "Goddammit!"
Pero, di ako confident masyado sa aking English para makipag talik sa English.
Ang gamit ko Hindi.
Ang English ay masyadong matapang. Tama?
Parang, "Tama, girl!"
"Sasampalin ko ang pisnging yan, girl! Shit!"
"Magbabangaan tayo AF, girl!"
Di ko kaya yun.
Pag ako nakipag talik, "Salamat. Pagpalain ka ng Diyos."
"Sana hindi mo ako mapatawad."
Non-Indians, 'yan lang ang di ko isasalin na biro sa gabing ito.
Para sa sarili ko.
May kumakalat na kampanya sa mga eskwelahan
nagpapa viral sa video ko.
Ang sabi, "Kung makakapagsalita kayo sa crowd sa ibang bansa
tularan niyo si Swami Vivekananda, hindi si Vir Das."
Tapos may picture naming dalawa.
Malaking pressure ito, New York City. Payag tayo?
Ang pagkumparahin ang comedian at guru. Walang gumagawa ng kabaliktaran nun.
Wala pa akong nabasang review sa newspaper entertainment section na,
"Dalai Lama, hindi nakakatawa gaya ng inaasahan natin"
"Hesu Kristo, mas magaling na magician kesa comedian."
"Moses paulit-ulit lang sa 10 jokes niya. Mag-isip ka ng bago, Moses."
:"Mohammed, mas mahal ang libro, galit sa cartoon."
Pag-usapan natin death threats.
Nakakakuha tayo ng madami.
Nakainstruct na sa pamilya ko na patayin ang telepono
dahil sa dami ng natatanggap na death threats.
At di ko sinasabi 'yan para makakuha ng awa o magyabang.
Di ako biktima, di rin pabida.
Tama? Ang mga Indian ay sanay na sa death threats.
Pag tinakot mo ang isang pamilyang Americano, nagagalit sila.
Isasalin ko. Kaming mga Indian pwede ninyo kami
tignan at sabihang, "Papatayin ko ang…
Pagsasalin, "I will kill your father and drink his blood."
Pwede mo sabihin sa amin 'yan at ang isasagot lang namin ay, "Okay!"
Gawin mo.
Pero 'wag sa Martes Bawal ang karne…
Mayroon akong 1.8 million follower sa iba't-ibang platforms sa 72 hours
sa mga edad sa pagitan ng 18 at 25.
Nakaupo ako sa gitna ng pinakabata, pinakamalaki, at progresibo
pinaka hangal na manonoood sa buhay ko.
Nandito ba kayo? 18 to 25, mag ingay kayo.
Kayong mga hangal, bakit?
'Wag masamain, gusto ko...
ang pera n'yo pero para akong tito niyo sa disco, alam n'yo ba?
Di nga ninyo alam kung ano disco.
"Sakit sa likod ba yon?" Di sakit sa likod yon!
Lugar iyon kung saan naglandian ang magulang mo.
Sumali sila at sabi. "Kasama mo kami, Vir."
"Isa itong kilusan." Sabi ko, "Hindi!"
Isang kamay mo kumakain noodles na gawa nanay mo.
Hindi ito kilusan.
Para lang tayong nakikiuso
na parang mga hayop sa social media.
Ganun na ang nangyayari. Nakakita na kayo ng leong umaatungal?
Anong nangyayari pagkatapos? Susunod ang iba tulad ng…
'Yan ang retweet!
Nakakita kayo ng bakang lumulusob?
Di nila alam kung sinong susugurin nila,
sino susundan, pero sumusugod.
'Yan ang hashtag.
Nakakita na kayo ibong nag-uusap?
Umalis ang isa, dumating ung iba.
Parehong huni, ibang galaw. 'yan ang Tik Tok.
Siguro sa kanila ayos yun, diba? Parang ikaw at ako, nadidinig…
Siguro sa lenggwahe ng ibon, ganito iyon…
Paborito ko yung kantang yun.
Sa tuwing naririnig ko ito, sa isip ko may pumapanaw na influencer.
Ito dahilan kung bakit tingin ko maililigtas ninyo ang mundo.
Wala kayong pagtatago ng emosyon.
Kailangan maipahayag ang bawat nararanasan, habang nararanasan
at maintindihan ang mga nararanasan bago matapos ang nararanasan.
Pero di ibig sabihin noon, di napipigilan ang emosyon niyo.
Di nyo dinadala ang nararamdaman.
Nagpapahayag lang kayo.
Pag may naramdamang bago sa katawan,
ang isip nyo, "Babae yata ako."
Walang pumipigil sa inyo. Pupunta kayo sa internet.
At sasabihing, "Babae yata ako."
Ganun ako katanda. Yan ang nasa isip kong tunog ng internet.
Sa kabilang banda may magsasabi, "Babae din yata ako."
"ang dapat gawin, una, ikalawa, ikatlong hakbang."
'Yan ay pribilehiyo at kakayahan.
'Wag ninyo yan sayangin.
Wala kami nakausap tungkol dito dati, di ba?
Ang meron kami magulang na Indian.
Pag sinabi ko sa magulang ko, "Magandang umaga, Mommy, Daddy."
"Sa tingin ko…
babae ako."
"Okay!"
"Pwede ka bang maging babaeng mahusay sa kanyang mga exam? Pwede ba 'yon?"
"Kung pwede, welcome sa bahay."
"O makapasok sa Harvard, gusto namin admission di transition."
Wala din ako pakialam sa transition.
Karapatan ng bawat henerasyon na sirain ang nakagawian
gamit ang pag-uusap.
Sa inyo, 'yan ay kasarian. Sige lang.
Sirain ninyo.
Baka maganda ang kalabasan.
Sana ma-enjoy ninyo ang fluidity tulad ng pag enjoy ng magulang ninyo sa infidelity.
Oh, ngayon di kayo komportable, huh?
Di mo kailangan ng gender,
pero ang Nanay at Tatay kailangan may prinsipyo dapat.
Naitali mga magulang n'yo sa kasal, kaya ginawa nila ang divorce industry.
Ang mga ninuno ninyo naitali sa lahi.
'Yun ang sinira nilang hadlang.
Di natin dapat pag-usapan.
Kunwari ang inyong lola ay pumupunta sa Jamaica para sa seafood.
Guys, umayos kayo!
Ang lolo at lola ninyo ay 20 years old noong 60s.
Nakasali na sila sa orgy, isa ang pinakamababa.
Di iyon ang tawag.
Tinawag lang nila itong tambola night.
O kaya naman ay Communist party.
Sa henerasyon ko, ito ay kasarian.
Di pwede kausapin ang mga magulang namin diyan.
Noong 13 ako, nilapitan ako ng nanay ko na para bang may natuklasan siya.
Sabi nya, "Vir, wala kang syota."
"Di ka kakausapin ng mga babae."
"Kung bakla ka, aminin mo na. Dadalhin kita sa doktor ngayon din."
Sabi ko, "Mom hindi ako bakla. loser lang ako."
Magkasalungat 'yun, di ba?
Kasi ang mga bakla laging panalo. Laging umaangat.
Sabi ni kaibigang Shashank. Ganito kami magdamit, ganito naman siya.
Ito pagkain namin, ito ang sa kanya-- Mataas pangarap niya.
Kapag natululog siya nakangiti. Parang…
Pag gising niya, tanong ko "Shashank, anong panaginip mo?"
Sagot niya, "Sorbet."
"Sorbet?"
"Kahit panaginip mo ay angat sa iba."
Ako…
Di pa ko nanaginip ng sorbet.
Ang pnaginip ko lang ay Toblerone chocolate, sa buong buhay ko.
At sa panaginip ko, di ko nakain ang chocolate.
Masama parin sa loob ko. Pero, alam mo…
Ganyan lagi ang reaksyon sa joke na yun.
Di ko alam bakit.
Siguro dahil sa twist ng joke
O dahil sa tekstura ng Toblerone.
Kasi, alam niyong matatagalan, di ba?
Kasi tatsulok ang pinapasok n'yo sa bilog. Kuha n'yo?
'Yan mga panaginip ko.
At ganito ko gusto gamitin ang platform ko.
Pero…
Alam ninyo, nag tanong din ako sa kasarian ko.
Noong 13 ako, may hinalikan akong lalaki. Sinubukan ko.
Alam ninyo, at sa…
sandaling panahon, ay alam naming di pwede.
Hindi siya tama o mali sa pakiramdam. Naintindihan ninyo?
'Wag na ninyong pag-usapan. Sa henerasyon namin ganun
dahil nag aral kami ng Science sa Delhi Public School!
At tinuro sa amin na, "Lahat ng eksperimento ay dapat tagumpay."
Kaya, sa pananaw ko, Hindi ito tama.
Bagsak ako sa homosexuality entrance exam.
Pasado ako sa SATs, bagsak sa GAYs.
Pero ang unang halik ko ay sa totoong lalaki.
Oo. Kaya, ramdam ko kayo, mga babae.
Magkaiba ang gusto natin, di ba?
Gusto ninyo halikan. Gusto namin pagtuklas, tama ba?
Para bang ang bibig ko ay ang Mundo at naniniwala siyang ito ay patag.
Kaya sabi ko, "Baka gusto mo umikot?"
Sabi niya,"Hindi didiretso lang ako hanggang sa dulo ng Mundo."
Tingnan ninyo di na kayo mapalagay.
Patawad, America. Natatamaan ko ba kayong mga tunay na lalake?
Ito ang palatuntunan ng comedy na tinatag n'yo dito, tama?
Pagtawanan ang mga taong may pribilehiyo kaysa sa inyo.
Tawag dito "punch up."
'Wag ninyo pagtawanan ang mga kapos palad.
Tawag doon "punch down!"
Narinig n'yo na ito?
Kalokohan ang gawaing Kanluran na ito!
Dahil sa Kanluran, ang pribilehiyo ninyo pare-pareho.
Sa India paiba-iba.
Taas at baba, parang balahibong tangay ng hangin.
Minsan ikaw si Forrest Gump, sunod Laal Singh Chaddha.
Taas at baba, taas at baba, taas at baba!
Tapos, ang totoo, wari ko sa Kanluran, karamihan sa inyo
inuunang ikritisismo ang sariling pribilehiyo bago ikritisismo iyon ng iba
para tahimik na balikan at ma-enjoy ang sarili ninyong pribilehiyo.
'Yung iba sa inyo naguluhan na. Sabi ng mga white, "Alam niya!"
Sa oras na ibahin mo ang tema ng pinag uusapan, wala na.
Parang, "Sige, sabihin mo."
Pwede ba ako na isang Indian, ay pag tawanan si Ivanka Trump?
Punch up ba 'yun? Oo?
Pwede? Sige dagdagan ko pa.
Pano kung si Ivanka Trump ay may baby sa isang Syrian Muslim refugee?
Pwede mangyari yun. Love is love.
Pwede ko bang pagtawanan ang sanggol?
Ang hihina ninyo!
Guys, Muslim refugee at Trump baby, nakakatawa 'yun, guys.
Guys…
Isipin ninyo ang sanggol.
Inzamam-ul-Trump. Isipin n'yo yun, di ba?
Di ko alam bakit 2 talampakan ang laki.
Wala akong pakialam. Basta isipin ninyo ang sanggol.
May 75 na gusali sa Manhattan pero walang sariling bayan. O di ba!
Alam ko, alam ko. Di maganda sa pakiramdam.
Babawiin ko na.
Si Vladimir Putin. Pwede ko bang siyang pag tawanan? Punch up?
Sige dagdagan pa natin. Pano kung meron siyang alopecia?
Akala ninyo si Jada lang ang panot na diktador?
Malungkot lang siya, naka upo sa Kremlin kamot sa ulo.
Walang tumutubo sa Russia.
'Wag ninyo ako i-cancel. Patawad.
Maawa kayo! Ayaw ko ma-cancel.
Makaka abala iyon sa aking pagkakakulong.
Ito ang malaking reklamo sa Western comic.
May nakasama akong American comic,
at ang sabi niya, "Vir, ang cancel culture ay malala!"
"Nung isang araw may hinabol ako ng mga tao! Sa Twitter!"
Okay.
Para mong sinasabi sa isang kinapon na makati ang itlog mo.
Ang pinaka nakakainis na artikulo na nabasa ko mula sa Kanluran ay,
"Bakit hindi pinapalawak ang Indian comedy?"
Talaga ba? Kasi tiningnan namin ang ginagawa ninyo!
May mga kaso na kayo sa korte!
May mga petsa na sila sa envelope.
Kaya nagiingat kami, tama?
Sa India, gumagawa kami ng peiikula kung saan natalo ng India ang Pakistan.
Kahit anong tema!
Battle, cricket, inhaling, Uno! Lagi kaming panalo.
-At gusto namin ang ganun pelikula, di ba? -Oo!
At kapag nasa abroad, gumagawa kami ng safe family content.
Tingnan n'yo itong sitcom tungkol sa South Asian family.
Kung paano sila maksama sa kapitbahay.
Alam niyo ba pag gabi?
Nanonood sila ng Bollywood tungkol sa pagbaril ng kapitbahay.
Pero konserbatibo sila.
Oo! Nakatira sila abroad.
Doon nakatira ang konserbatibong Indian.
Sa abroad.
Kung gusto ninyong birhen pa din ang anak niyo ng 25,
palakihin n'yo sila sa New Jersey, wag sa New Delhi.
Alam ko masakit, pero totoo. Mali ba ako?
Hindi!
May Indian ba ditong pinalaki sa ibang bansa?
Ikalawang henerasyon, Halika dito.
Mga Indian magulang dito. Sasabihin ko ito sa inyo.
Ang version ng India ng mga magulang mo ay hindi totoo.
Yung magulo, wala na iyon!
At ang pop culture mong iniisip tungkol sa India ay di totoo.
Ang India kung saan ang lahat ay ganito ang lakad…
Ganon ba tayo maglakad sa atin?
Hindi!
Ganyan tayo magsalita dito!
Alam ninyo kung ano yun? American accent.
Umuwi kayo! Tara!
Para makita ninyo ang modernong India sa kabila ng kaguluhan
at ang walang katapusang kagandahan nito. Umuwi kayo.
At kung di namn kayo uuwi, 'wag ninyo kami pangaralan mula abroad
kung ano ibig sabin ng pagiging Indian.
Sa salita ng bawat Mumbaikar na kilala ko…
"Tara, oh. Suntikan. Kung duwag ka, e 'di 'wag."
Isasalin ko, wag mag-alala.
Hindi maganda English. Magpapakatotoo ako.
Dahil narinig n'yo ang reaksyon sa Hindi, di ba?
Para siyang… Tama?
Pero sa English, ang ibig sabihin ay,
"Pumunta ka sa bukid o magpasok ka ng kung ano sa pwet mo."
Di kasing ganda.
Isa rin itong tiyak na desisyon sa buhay.
Hindi ko…
alam kung anong sitwasyon mo pero…
ang tanging pagpipilian mo lang…
Hindi ko din alam kung anong larangan ito?
Ito ba ay larangan ng digmaan?
Parang magkumpareng naguusap, "Alam mo, pare?"
"Panahon na…"
"upang lumaban para sa ating bansa at lupang sinilangan."
"Kaya dapat pumunta tayo doon"
"at kung labanan ang hanap nila. puwes,"
"labanan ang makukuha nila."
"Sang-ayon ba kayo?"
"Hindi. Ayos lang ako."
"May ipapasok na lang ako sa puwet ko."
Di ko alam.
O kaya-- Parang athletic field, may dalawang mananakbo,
sila ay parang,
"Okay, nagsanay tayo ng buong buhay natin para dito."
"Kailangan makarating tayo dito"
"at mananalo ng gold medal para sa Nigera."
"Sang-ayon ba kayo?"
"Okay. Pagod na ko!"
"Ipasok ko na lang ito sa puwet."
O di kaya… Parang sakahan dito sa America.
May dalawang mag sasaka, "Alam mo, Jim…
"madami tayong mais."
"Panahon na upang pumunta sa bukid at anihin ito."
"Hindi, Paul!"
"Magsisibak na lang ako ng kahoy, at ipapasok ko sa puwet ko."
"Paumanhin, bakit ang tagal nito?"
"Kasi, nag improvise lang kami ngayon."
"Hinahanap lang ang dulo."
"Tama siya, di ba?"
"Di ka makakausad kung walang wakas."
"Diyos ko po, sige ganito."
"Magbibilang ako ng tatlo."
"Tapos uusad na tayo."
"Sige, Jim?"
"Sige, Paul."
"Ayos lang 'yan para sakin."
"All right."
"Da."
"At sino ka naman?"
"KGB!"
Balik tayo sa palabas.
Maiba naman tayo, may mga magulang ba dito?
Transition iyon.
Trabaho ninyo mag sinungaling at paniwalain sila sa himala.
God, Tooth Fairy, tax refunds. Galing sa inyo 'yan.
Naalala ba ninyo ng una kayong lumabas sa mundo
at nalaman na mangmang ang magulang niyo?
Anim na taon ako noon.
Nasa balkonahe kami ng tatay ko, naka tingin sa mga tala,
at sinabi ko, "Papa ano ang bituin?"
Ang sabi ng tatay ko,
"Vir, may magandang liwanag sa langit."
"Dati nakakabulag 'yan."
"Kaya si God naglagay ng itim na papel sa pagitan ng langit at lupa."
"Tapos kumuha Siya ng lapis at binutas ang papel."
"Yan ang naging bituin."
Sa isip ko, "Ang galing ng tatay ko."
At dinala ko ang impormasyong iyan sa eskwelahan.
At dun ko nalaman na nagdodroga pala ang ama ko.
Ang yabang-yabang ko pa sa guro ko.
Sabi ng guro ko, "Ang mga bituin ay malaking bola ng hydrogen."
Sabi ko, "Hindi niya alam ang itim na tsart?"
Sabi niya, "Mali tatay mo."
Sabi ko naman, "Wag mong babanggitin ang pangalan ng ama ko!"
Kalma, babe.
Di ko kayang manampal ng guro. Ginagawa na iyan ng sahod nila.
Naalala n'yo ba ang unang beses kayong humawak sa ibang tao
pero hindi pa kayo nakapanood ng porn o Instagram
na ang katawan nila parang himala?
Gaya ng unang beses na may hinubaran akong babae, 16 na taon ako,
at naniniwala akong…
kapag pinindot ko ang isang dede niya, lalaki yung isa.
'Wag ako husgahan. Ganun din daw ang paniniwala niya sa bayag ko.
Sabi niya, "Pag piniga ko siya, pupunta siya sa kabilang bahay."
Geopolitics lang ito. Tama?
I-pressure mo ang maliit na komunidad,
palakihin lalo malaking komunidad at mag migrate sila.
Tama! Tama!
Lagi tayo naghahanap ng himala, at totoo nangyayari pa din sila.
Pakinggan ninyo ako saglit, New York, New Jersey.
Ito…
Itong mikroponong ito ay isang himala. Pakinggan ninyo.
Naimbento ito 144 years nakalipas.
Nabago nito ang mundo higit kanino.
Mikropono pasimula ng Word War II.
Mikropono ang nagpalaya sa mga Negro. Mikropono nagpahirap sa mga Hudyo.
May mga parte sa mundo kung saan gamit ito
ng malalaking tao para pag usapan ang maliliit.
Sa amin, ginagamit ito ng mga maliliit na tao para magsalita ng malalaking bagay.
Ang rason kung bakit ako laging napapahamak…
ay dahil natuklasan ang kapangyarihan nito noong 8 years old ako.
Ngayon, New York City, gusto ko ikwento sa inyo.
Gusto ba ninyo marinig iyon?
Nagpunta ako sa boarding school kung saan madaming nagaganap.
Ang karahasan ay parte ng Indian schooling system.
Mga Indian, napalo na ba tayo?
Oo!
-Ng mga gamit? -Oo!
Ng mga cricket bats-- Commonwealth Games ng pangaabuso.
Dati binugbog ako ng raketa ng table tennis ng dalawang oras.
Alam mo ba kung gaano ka kahusay para gawin yun?
Kahit yung biktima sabi, "Ang husay mo. Sige lang."
"Sa dotted side lang. Nagugustuhan ko yung tuklap."
Bugbog kami ng husto sa eskwela, wala tuloy kaming maalala.
Lahat ng Indian na isang walang kwentang equation lang naalala
at iyun pala ang metapura ng aming buong buhay.
Sa ilang kadahilanan, bawat Indian dito ngayon ay naaalala ito
na ang (a + b) whole square…
Handa na?
Hingang malalim.
-Is equal to-- -Hindi pa!
Para binabagyo sa pagmamadali.
Hintayin ninyo ako.
O sige, ito na.
(a + b) whole square is equal to
-a square + b square… -A square + b square…
-…plus 2ab. -…plus 2ab.
Bakit ko naaalala?
May tatlong uri ng tao sa mundo.
Ang mga nakakaalam sa 2ab.
Mga nakalimot sa 2ab.
At mga taong akala ang 2ab ay mahika.
At ginawa natin ikatlo-- di ko-- Di ako…
Kung ano mangyari sa'yo sa eskwela ay nasa iyo na buong buhay?
-Oo. -Sexually?
Iniwan ninyo ako sa ere, nakakainis.
Pwende na ba magkuwento tungkol sa sex?
Ganito. May inuwi akong babae, all right?
Tinanong ko siya, "Ano bang gusto mo?"
Sabi niya, "Vir, sakalin mo ko."
Sabi ko naman, "Hindi!"
Sabi niya, "Yan ang gusto eh. Sakalin mo ko."
Sabi ko ulit, "Hindi nga eh!"
Tapos sabi niya, "Ano ka ba, sensitibo?"
Sabi ko," Hindi, sikat ako!"
Sabi niya, "Pinapayagan kita. Sakalin mo ako."
Kaya sabi ko, "Sige."
Pagkatapos ng tatlong linggo, matapos non-disclosure agreements,
stamp paper notary.
Sabi niya, "Oras mo na." Kaya ang ginawa ko…
Nakakatakot din para sakin.
sabi, "Magpakalalaki ka nga!"
Kaya sabi ko,"Sige!"
"Gust mo ba yan, Mrs. Patel?"
Sabi niya, "Sino si Mrs. Patel?"
Ang sagot ko, "Math Teacher ko siya sa class nine."
Sabi niya,"Sexual ba yan para sa'yo?"
Sabi ko, "Hustisya ito. At wala kang pake."
Na bugbog din ako ng prefect gamit hockey stick ng dalawang linggo.
Ayaw ko sabihin pangalan.
Ayaw ko ng problema. Pero siya si Mohit Singhal…
May debate nagaganap sa eskwela. At mas matanda siya ng 10 taon sa akin.
Naalala ko sinimulan niya ang kanyang debate sa isang biro.
Ito ang biro niya.
"Magandang gabi,"
"Habang naglalakad ka sa gubat at may nakasalubong kang leon."
"Anong oras na?"
"Oras na para tumakbo."
Hanggang ngayon di ko masabi bat ako nagtaas ng kamay.
Umakyat ako sa stage para tanungin siya.
Naalala ko hawak ko ang mikropono at may kakaiba
akong naramdaman.
Lakas ng loob,
Di ako marunong umupo pero marunong ako tumayo.
Habang tinitignan ko siya na 10 taon ang tanda sa sakin
at mayroon akong nakita sa unang pagkakataon, Takot.
At napuno ako nito.
Tawagin niyo itong, "Tapang" o kahit anong gusto ninyo, Tama?
Sinabi ko sa kanya, "Gusto ko lang malaman mo…
Mohit Singhal…
pag makasalubong mo ang leon
hindi ito oras para tumakbo, oras na para mamatay. bitch."
Ngayon, tumawa ang buong eskwela! Tumawa silang lahat.
Nalaman ko pinaka importanteng aral ng buhay
ang mga salita ay may kahulugan.
Ang mga salita ay hadlang sa karahasan. Ang mga salita ay hindi nakakalimutan.
Para akong nasa mga ulap ng gabing iyon.
At may biglang humila sa kin sa talahiban.
At siya ay si Mohit Singhal.
At ang sabi niya, "Anong oras na?"
Sabi ko, "Oras na para mamatay."
Binugbog niya ako ng dalawang oras, pero nakangiti lang ako.
Naalala ko duguan akong nakahiga, habang tumatawa ng husto
sa isip ko, "Dapat lang pala sa 'kin ito."
"Pero nakakatawa ito."
"Madami akong nakitang biro tungkol dito. Maganda dito."
Bagay ako sa sahig. Ito ang aking tahanan.
At ito ay kalayaan. Sumpa man.
Oo! Kalayaan ang nasa isip ko,
ang laman ng isip ko sakay ng Air India flight…
galing Newark hanggang Mumbai.
Air India hostess nag abot isang basong gin.
Tumanggi ako. Sabi niya, "Mr. Das, sama ka sa akin."
Isinama niya ako sa harap.
Sa katahimikan ng eroplano,
niyakap niya ako at ako'y naluha.
At inalagaan niya ako ng husto, na parang
araw-araw ito nangyayari sa Air India.
Siguro pagkatapos nila matikman ang non-veg meal.
Sabi niya,"Napanuod ko ang video. Nagustuhan ko iyon."
"Ano man ang mangyari, tumindig ka ng diretso, anak!"
"Alam ko pinag dadaanan mo."
Sagot ko naman, "Mawalang galang po pero…
sa tingin ko hindi."
sabi niya, "Hindi ba't pareho naman ang trabaho natin?"
"Pareho lang tayo nagsisilbi sa mga galit na tiyuhin."
Minsan kailangan mo lang ay Air India auntie, di ba?
Ako-- Di ako mayabang, New York.
Alam ko kung bakit galit ang mga tiyuhin. Kuha ko.
Mahal nila ang kanilang bansa. Hindi ako manghuhusga doon.
Kayo din? Di ba?
Karamihan mahal ang kanilang bansa.
Yung iba nationalists pero…
bubuksan natin yan.
Sa bawat bansa sa mundo may patriots at nationalists.
Ang Patriots mahal nila kanilang bansa at kumikilos sila.
Ang Nationalists mahal nila ang sarili nila at kulto a sarili
at ginagamit nila ang bansa nila para doon.
Ito ay pagiging makasarili na may bandila.
'Wag kayong pumayag na turuan kayo kung paano mahalin ang bansa.
Pakiramdam ninyo ay impormasyon iyon
na kailangan ninyo ipamahagi sa iba na kunwari naisip nyo lang,
Ayos lang naman pero kapag napahamak kayo,
binugbog at tanungin,
"Saan mo natutunan yan, ha?"
Alalahanin ninyo na ang pangalan ko ay Aziz Ansari. All right?
Or Hasan Minhaj.
Parehong passport.
Dumating kami sa Mumbai, lasing sa gin. Mahusay, Auntie.
May 200 na paparazzi na nag aabang sa amin.
Hindi naman ako ganyan ka sikat.
Sinusundan nila kami sa airport ng tahimik.
Nag abang sila sa labas ng bahay ng 10 araw ng tahimik.
Puro katahimikan.
Pagkalipas ng 10 araw, tumawag ako sa abogado ko, sabi ko, "Okay ba tayo?"
Sagot nila,"Oo, mayaman tayo!" Sabi ko naman, "Hindi ikaw! Ako, okay ba?"
Sabi nila, "Vir, may mga kaso sayo ang pulis."
"Ang pulis ang mag dedesisyon kung huhulihin ka o hindi."
Aabutin ng mahabang 35 na araw.
Sa pitong iba-ibang istasyon sa India,
sa pitong siyudad…
Pinanood nila ang palabas ko,
At isa-isa silang nagsabi, "Hindi naman ito problema."
"Sang ayon kami sa kanya. Hindi na itutuloy ang kaso."
Ako'y…
Makapigil hininga kung iisipin mo.
Di matapang ang komedyante.
Ang mga pulis! 'Yan ang punching up!
Nang gabing 'yon na tinawag akong terorista sa bansa ko
na-nominate ako sa Emmy Award.
Ako'y…
Nasa Emmys dahil sa palabas na Vir Das: For India
na may kaso akong kinakaharap.
Paglakad ko sa red carpet, may dagdag pa na pitong kaso.
Kaya pineke ko, diba?
Nasa red carpet ako at sabi,
"Vir, anong pakiramdam na nasa America ngayon?"
Sabi ko, "Mabuti wala ako sa India. Totoo 'yan."
Maganda ang bumiyahe.
"Sa tingin mo ba sabik silang makauwi ka na?"
"Hindi sila kalmado."
"Ano sasabihin pag nanalo ka?"
"Tulong! Di ko alam!"
Naalala ko lang ang pakiramdam ng kahihiyan.
"Diyos ko, sana di ako manalo. Lalo silang magagalit."
"Wag ako panalunin. Lalo sila magagalit."
Tapos hindi nga ako nanalo pero nainis ako.
Natalo ako sa isang French show
at madaming naglalakad na mga gwapong French na lalaki
narinig nila ang nangyari sa akin.
Sabi nila, "Narinig namin ang nangyari sa iyo."
"Siguradong balisa ka."
"Makinig ka, marami sa amin ay makikipagtalik mamaya."
"Guwapo ka, pwede ka namin isama."
"Tatangalin namin ang tensyon mo."
Sabi ko, "Mag tatalik kayo dahil nanalo kayo sa Emmy?"
Sagot niya,"Hindi, Lunes kasi…"
Sabi ko,"Ginoo, maraming salamat,
pero pag nahuli ako mas masamang balita to para sa akin."
"Vir Das itinakwil at kinatalik ng dalawang magkaibang bansa."
Dalawang magkaibang penal code.
Sabi niya,"Naintindihan ko kung ayaw mo,
may palayan sa kabilang kwarto..."
Kapag na no-nominate ako, laging may nangyayaring masama.
Sampung taon na nakalipas ng ma-nominate ako sa Filmfare Award.
Iyong sigaw ninyo ay tamang-tama.
Ang Filmfare Awards, malaking bagay, guys.
Katumbas iyon ng Oscar Awards.
Liban sa mas mahal lang bilhin ang Oscars.
Unang beses ko ito.
Kaya pinadalhan ako ng Filmfare ng pass na ididikit sa kotse.
Ang nakalagay V-V-V-VIP.
Buong porma, VVVVIP!
Unang beses ko kaya, nilagay ko sa labas ng windscreen.
Nasa Western Express Highway ako.
Maya-maya may nakita akong, V-V-V-VIP Pass na lumipad,
dumikit sa auto ricshaw at nawala.
Ito ibig sabihi ng Indian privilege.
Pabago-bago.
Samantala, ako ay na ipit sa labas ng gate ng Filmcity habang sinusubukan
magpaliwanag sa security guard na isa akong artista.
Tinignan niya lang ako at sinabi,
"Kung artista ka, artista din ako."
Kaya, ngayon, naipit ulit ako ng isang oras na nagpapaliwanag
na pwede din siya mag artista.
Sabi niya, "Hindi, sir, kung pwede ako mag artista,
pwede ka maging artista."
Sabi niya,"Ano?" Kako,"Ano?"
At nakapasok ako. Isa akong Jedi.
Pagdating ko sa Filmfare Awards, sinabi na ang producer kong si, Aamir Khan,
ay tinanggihan na ang awards.
Di nagpadala ng footage ko
para ipalabas sa pag tawag nila sa akin.
Oo!
Americans, di n'yo makilala ang mga artistang ito,
pero sobrang talentado sila.
Marapat sa nominasyon.
Dumilim paligid, may nag sabi,"Ngayon…
ang mga napili para sa best supporting actor
sa Manikchand Pan Pasand…
partner sa paglalakbay, Expedia, partner sa pag alaga ng buhok, Sunsilk,
partner sa pag make-up, L'Oréal, partner-partner, Shaadi.com,
partner sa herpes, Durex Filmfare Awards…
para sa Zindagi Na Milegi Dobara, Farhan Akhtar."
At may 20 second na palabas para ipakita ang kanyang galing.
Sa Zindagi Na Milegi Dobara, Abhay Deol.
At may 20 second na palabas para ipakita ang kanyang galing.
At para sa Delhi Belly, Vir Das.
At isang passport photograph!
Isang litrato sa loob ng 20 seconds.
Purong katahimikan!
Napakasaklap ng 20 seconds na iyon para sa isang live show…
Mukha akong namatay.
Ito ang katahimikan para sa aking pag panaw.
Lahat sila malungkot
at tumayo sila at sinabing, "Napaka bata niya pa."
"Sino siya?"
Tapos tinutok nila camera sa akin.
Kaya nagdalamhati ako sa sarili ko. Parang, "Patay na, patay na."
Di pa siya patay. Magpapakamatay siya ngayong gabi.
At naalala ko ang gabing yun. Naalala ko yung gabi ng Emmys.
Makinig kayo.
Di ko gusto…
yung pakiramdam na pinahiya mo ang iyong bansa sa mortal mong kaaway.
Hindi talaga.
At ako'y…
Malinaw ako noon at malinaw din ako ngayon.
Kung gagawa man ako ng mundo
kung saan di ako makakahawak ng mikropono, ay wag na lang.
Naalala ko na nakatayo--
ako sa The Beekman sa New York, at bawat palapag--
Walang laman sa loob at kita mo ang lobby
at naalala ko nakatayo lang ako sa labas at nagiisip ako,
"Nagkamali ako…"
"Di nila ako hahayaan-- Tatalon na lang ako."
"Itong magandang damit ko para sa Emmy--"
"Pwede nila ako pauwiin sa damit na ito."
Pero naalala ko ang natutulog kong asawa sa kabilang kuwarto
ang pangit ang pag check out niya.
Mula sa hotel.
At buhay niya.
At, hotel ito sa New York City. Kung babagsak ako sa lobby…
matatakot sa'kin ang manonood sa tatlong bansa, di ba?
May mga Briton na nagsasabing, "May Netflix kayo?"
"Pasensya na, may patay na Indian dito sa lobby."
"Anong nangyayari? Gusto ba nila ng kalayaan ulit?"
Dalawang Amerikana sa bar.
Sasabihin nila, "Angela, hindi siya bagay sa iyo."
"Iwanan mo na siya."
"Maiksi ang buhay, alam mo ba?"
"Pumunta ka sa gubat, magiging maayos yan."
May mga batang nag-iInstagram sa lobby, tapos biglang…
Kaya sabi ko, "Hindi ako pupunta sa kadiliman."
"Kung mamatay man ako, dapat sa liwanag."
Kaya nag yosi nalang ako, tiningnan ko chart paper ng Diyos at…
hating gabi, tumawag ang management ko sa India.
Lahat ng producer, director, movie studio, venue,
sponsor, client, kinansel sa akin.
Sabi ko, "Naintindihan ko pero ako…"
"May pinapakain…"
Sabi nila,"Vir, walang may gusto maka trabaho ka."
"May social media following ka. Baka…"
"Influencer ba ako?"
"Anong sinasabi mong liwanag! Tatalon na ako."
Kaya ginawa ko ang isang bagay na ginagawa ng mga artista
na laos na.
Droga.
Nagpakalulong ako. Pati sa damo.
Tapos naalala ko, bakit di dapat ako nagdadamo.
Kasi di ako narerelax sa damo. Tinitigasan lang ako at natatakot.
At pinaka ayaw ko pag tigas na iyon.
At paborito ko ang pagkatakot pero…
Ang wirdong kumbinasayon yun, di ba?
Kaya-- Libog at takot.
Kaya di ako nag da-drugs sa music festivals. Kasi…
Ayaw ko pumunta sa concert ng Coldplay at parang, "Tumingin sa bituin!"
Kaya ngayon, di ako makapag pakamatay dahil ang tanging naiisip ko
ay paano kung di ako mamatay sa pagbagsak ko?
Bro…
Kung mamatay man ako, ang pangit ng obitwaryo ko.
"Si Vir Das ay natagpuang hubad, patay, mag-isa, takot…
sa lobby ng isang hotel sa New York, habang tinitigasan."
"Isang stand-up hanggng sa huli."
Lumipas ang dalawang buwan, pinayagan na kami ng pamilya kong mag phone ulit.
Nagwala sila.
Hindi sa galit, kundi sa pagmamahal.
Milyon-milyong mensahe ng kabutihang loob mula sa iba't-ibang bahagi ng mundo.
Ito ay…
direktang mga mensahe.
At naubos ang ticket ng wala pang 5 minutes.
At lahat mula sa Bollywoord ay tumatawag at gustong…
San man ako mapunta, sinasalubong ako ng pagmamahal at kabaitan
pero sinasalubong ko sila ng may suspestsa at hinanakit.
Oo dahil maiisip mo, "Nasaan ka ba noong kailangan kita?"
"Noong ang mundo ko'y unti-unting nasusunog kasama ng pamilya ko,
nasaan ang tinig mo?"
"Akala ko wala ka!"
Tapos tatanda ka…
ng kaunti.
Hindi ka na maaawa sa sarili mo.
At maiisip mo…
Ang galit sinisigaw pero pagmamahal nararamdaman.
Hindi tamang umasa sa tao na ipagsigawan ang pagmamahal nila.
Dapat lang maging masaya ka na naramdaman nila iyon
at magtiwalang mas lalagpasan nun ang nararamdamang galit.
At hindi nga iyan kasaysayan. Sa Harry Potter lang iyan.
Pero sakali mang ikaw ang tatanggap ng galit,
o di kaya ay galit ng iyong bansa, mula saming pamilya papunta sayo,
Gusto ko lang malaman mo na, ang pag-ibig ay lagi lang nasa ilalim.
Hindi mo lang iyon maririnig sa kadiliman.
Hintayin mo lang ang liwanag at maririnig mo ito.
Mahinahon pero hindi mahina. Pangako iyan.
Ang problema lang, lagi silang sabay.
Parang galing tayo sa dalawang…
Di ako naguulit ng joke.
Tapos ano? Uulitin mo lang nanaman
parang walang nangyari, pero meron.
Nagdalamhati ako sa aking career. Akala ko di ko na kayo makikita.
Kaya ngayon ikaw at ako, magkakasama ulit dito.
Ito'y di pinagplanuhang pagpapala
Napakalaki ng pasasalamat ko.
Pero… iba na ito. Wala ng pwedeng mawala sa akin.
Wala na dapat pabilibin.
Hindi na ko magiging mainstream o astig ulit. Tapos na ako.
Malaya na ko.
Parang sa haba ng panahon, ikaw at ako nagkasama, di ba?
A + b!
Tapos may nangyaring di maganda at may nag whole squared sa atin.
Ngayon pakiramdam ko ay b square
At ang gusto ko lang ay maramdaman mong square ka.
At ano mang mangyari pagkatapos, ang tunog ng tawa ninyo, yan ang 2ab.
Pwedeng magkasama tayong magmagic.
Hindi ko na lalaitin ang India sa ibang bansa magpakailan man.
Kaya ngayon, lagi lang ako nag dadala ng lupa galing India.
Ngayong gabi, napapanood mo ang pagganap ng isang comedian galing Mumbai
sa ibabaw ng buhangin ng Juhu Beach na dala-dala ko.
Bawat oras na pinagtawanan ko ang aking bansa,
sinisiguro kong nakatapak ako sa lupa ng India.
Bawat salita ay nakasabay sa aking mga paa.
Di kayo naniniwala? Panoorin nyo ulit ang palabas!
Kakaibang paliwanag nga pala ito sa customs.
Sabi nila, "Sir, bakit puno ng buhangin ang bagahe mo?"
Ang sagot ko ay, "Pagkamakabayan."
Hindi karamihan ang airlines na papayag na magdala ka ng buhangin.
Pero merong isa!
Wala akong paki kung saan pumunta, basta dala ko buhangin ng Mumbai.
At lumilipad tayo sa Air India, mga kaibigan.
Kung nakasakay na kayo sa Emirates,
alam ninyong kompromiso iyan.
Nakasakay na ba kayo sa Emirates?
Maaring hindi, pero alam ninyo.
Patawad.
Nagiging emosyonal lang. Kailangan ko itong ibalik.
Alam ko, makakasakay din kayo.
Magsikap lang kayo.
O matulog kasama ang mga ito.
Ito ang huli kong kuwento sa gabing ito. Pribilehiyong kuwento.
Kaya magiging mapagmahal ako sa inyo ako sa buong kuwento.
Handa na kayo? Sige?
Nakasakay ako sa Emirates, first-class.
Ang laki ng first-class seat. Nakita na ba ninyo?
Madadaanan niyo ito papunta…
Ang mga Airhostess ay isa sa mga pinaka maganda babaeng nakita ko.
Lumapit siya at ang sabi ay, "Mr. Das, may shower dito."
Gusto ba ninyo mag shower isang oras bago lumapag
o dalawang oras bago lumapag?
At sa sobrang ganda niya akala ko, kasama siya.
Sabi ko,"Madam, ito ang number 1 airline sa mundo."
"Ibinoto ng UNESCO na number 1 sa mundo."
Tapos pag pumunta ka sa first-class, May bathroon sa first-class!
Sinlaki ng isang apartment! Apartment mo. Pero, alam mo…
Bibigyan ka nila ng tuwalya, Maghuhubad ka na.
Nagsimula akong…
Hindi ako ganito maligo. Patawad.
Lahat ng Indian di naliligo sa Bollywood movies.
Hindi yan ganyan.
Kinuha ko ang sabon, tama? Tapos nag jhaaging na ako…
Bakit ba?
Ano ang tawag sa New York ng "jhaaging up"?
-Ano daw? -Lather?
Lather? Lather, madam? Lather?
May respeto, tama?
Patawad di ko sinasadya…
Ang lather kasi, parang…
"Pangalan ko Sandeep, pero tawagin mo akong "Sandy Energy," ha?
Ngayon, may berdeng ilaw.
Di ko nakita nagpalit ng pula nakatalikod ako pag magshower.
Di ako ganito maligo... Ganito ako maligo.
Mas gusto ko ganito.
Talaga? Ako lang? Wala ng iba?
Oo? Madam? Yan naman pala.
Ayaw ko ng mainit na tubig sa mukha.
Mas gusto ko na dumadaloy siya sa puwet ko. Madam? Madam?
Sapagkat pag…
Patawad. Nung lumalaki ako, wala kaming shower. Meron kaming balde.
Baldeng may mainit at malamig na tubig.
Ikaw maghalo sa gusto mong temperatura.
Kailangang thermal engineer/psychic ka para tumama ang temperatura.
Palaging 40 degrees na mas mainit. Anong ginagawa namin?
Safety position. Kuha ng tasa. Ibubuhos yun sa likod.
Hayaang dumaloy sa likod at lumamig bago makarating sa bayag.
Siyensya yun!
Meron ka lang sampung minuto ng tubig. Di nila sinabi sakin.
Sa gitna ng pagligo ko, namula ang ilaw, wala ng tubig.
Parang pinagsamantalahan ako ng ulap ng oras yun.
Kaya, lumabas ako at pumunta sa lababo
na mukhang marshmallow.
At nag wisik na lang ako sa aking katawan.
Pero hindi ako matangkad para ilagay ang ari ko sa lababo
Para banlawan. Di ba?
Kaya kumuha ako ng tubig gamit ang kamay at ibinuhos iyun sa madilim na bahagi.
Nagbaha ang buong bathroom.
Bahang-baha.
Pero hindi ako ang Indian na…
naninira ng kubeta.
Kaya ngayon hubo't hubad na ako at may isang towel
na pinupunasan ang first class na kubeta ng Emirates.
Nililinis ko!
Bakit? Para sa aking bansa!
Tinatawag ninyo akong traydor?
Janitor ako!
Tinatawag niyo akong alipin? Taga linis din ako.
Sa sobrang galing ng trabaho ko,
Sinabi nilang gawin ko din ang ibang bathroom.
Sabi niya, "Mr. Das, ang dumi mo na. Pero mahusay ka sa sahig."
Sabi ko, "Ma'am gusto ko dito, nakakakita ako ng jokes dito."
"Bagay ako sa sahig. Para akong nasa bahay."
Ako si Vir Das.
Karangalan mapasaya ko kayo ngayong gabi.
MALIGAYANG PAGDATING SA BEACH
"PARA KAY WATSON"
Pagsasalin ginawa ni Elvira Quinagoran